Αποφυγή των διαιρέσεων και των ψευδοποιμένων που τις προκαλούν (Άγιος Ιγνάτιος)

«Πᾶς ὁ λέγων παρὰ τὰ διατεταγμένα, κἂν ἀξιόπιστος ᾖ, κἂν νηστεύῃ, κἂν παρθενεύῃ, κἂν  σημεῖα ποιῆ, κἂν προφητεύῃ, λύκος σοι φαινέσθω, ἐν προβάτου δορᾷ, προβάτων φθορὰν  κατεργαζόμενος... Πᾶς ἄνθρωπος ὁ τὸ διακρίνειν παρὰ Θεοῦ εἰληφώς, κολασθήσεται, ἀπείρῳ ποιμένι  ἐξακολουθήσας καὶ ψευδῆ δόξαν ὡς ἀληθῆ δεξάμενος». 

(Ἅγιος  Ἰγνάτιος  ὁ  Θεοφόρος)

Ἀπὸ τὴ διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου

Ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος, ὁ ὁποῖος γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ ἔγινε τροφὴ τῶν λεόντων, διδάσκει νὰ ἀποφεύγουμε τὶς μεταξύ μας διαιρέσεις καὶ τὶς κακοδοξίες τῶν αἱρετικῶν, ἀπὸ τοὺς ὁποίους προέρχεται πνευματικὸς μολυσμὸς ποὺ ἐπεκτάθηκε σὲ ὅλο τὸν κόσμο.
Ὁμιλεῖ ἀσφαλῶς γιὰ τὶς περιπτώσεις ἐκεῖνες ποὺ οἱ πιστοί, ἀντὶ νὰ ἀνατρέχουμε στοὺς Πατέρες καὶ νὰ ἀκολουθοῦμε τὴν Εὐαγγελικὴ ὁδὸ ποὺ ἐκεῖνοι μᾶς ὑποδεικνύουν, ἐμεῖς τοὺς παρερμηνεύουμε καὶ ἀκολουθοῦμε τὴν δική μας γνώμη, ἀρνούμαστε δὲ νὰ ἐξετάσουμε ὅποιον μᾶς παρουσιάζει διὰ μέσου τῶν πατερικῶν κειμένων, διαφορετικὴ γνώμη ἀπὸ τὴ δική μας, ὑποτιμώντας τὸν ἐν Χριστῷ ἀδελφό μας, ὡς μὴ ὑπακούοντα στὴν αὐθαίρετη γνώμη μας. Ἔτσι ὅμως δὲν ὁμονοοῦμε ἐν Χριστῷ καὶ προκαλοῦμε διαιρέσεις στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

«Ὡς τέκνα οὖν φωτὸς ἀληθείας φεύγετε τὸν μερισμὸν τῆς ἑνότητος καὶ τὰς κακοδιδασκαλίας τῶν αἱρεσιωτῶν, ἐξ ὧν μολυσμὸς ἐξῆλθεν εἰς πᾶσαν τὴν γῆν».

Στὴ συνέχεια μᾶς ὑποδεικνύει ὅτι πρέπει νὰ ὑπακούουμε καὶ νὰ ἀκολουθοῦμε τὸν καλὸ ποιμένα, τὸν Ὀρθόδοξο, αὐτὸν δηλαδή, ποὺ διδάσκει καὶ πράττει κατὰ τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ. Διότι ὑπάρχουν καὶ οἱ κακοὶ ποιμένες, ποὺ ντυμένοι μὲ προβάτου προβιὰ  ξεστρατίζουν τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τὸν δρόμο ποὺ ὁδηγεῖ στὸν Θεό.

Η προσπάθεια μετάλλαξης της Ορθοδοξίας σε ιδεολόγημα υπεράσπισης της ομοφυλοφιλικής διαστροφής!

Τὸ νὰ σχολιάσει κανεὶς τό παρακάτω κείμενο εἶναι σὰ νὰ εἰσέρχεται σὲ ἕναν ὑπόνομο χωρὶς μάσκα ὅπου κινδυνεύει, ἂν μείνει γιὰ πολύ, νὰ πεθάνει ἀπὸ τὶς ἀναθυμιάσεις. Δὲν εἶναι μόνο ἡ ἁπλουστευμένη ἱστορικὴ ἀναδρομή, δὲν εἶναι μόνο τα αἴωλα (στὴ λιγότερη περίπτωση ἀνόητα) συμπεράσματα τὰ ὁποῖα σὲ ὁρισμένες περιπτώσεις δὲν διαθέτουν καν ἕναν ὑποτυπώδη συνειρμό, εἶναι καὶ αὐτὴ ἡ κακοσμία τῆς γνωστῆς ἀγαπολογίας ποὺ ἔχει πιὰ κουράσει.

Τὸ πρῶτο πράγμα ποὺ εἶναι ἐμφανὲς σὲ αὐτὸ τὸ κείμενο εἶναι καὶ πάλι ἡ κοινὴ θεματολογία καὶ ἡ περίοπτη θέση τῶν «ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων» ποὺ βλέπουμε καὶ στὰ κοινωνικοπολιτικὰ δρώμενα. Γιὰ τὰ «ἀνθρώπινα δικαιώματα» ὁ Παναγιώτης Κονδύλης εἶχε πεῖ: «Ὅ,τι ἦταν γιὰ τοὺς Ρώσσους κομμουνιστὲς χθὲς ὁ ¨προλεταριακὸς διεθνισμός¨, εἶναι σήμερα γιὰ τοὺς Ἀμερικάνους τὰ ¨ἀνθρώπινα δικαιώματα¨. Καὶ στὸν 21ο αἰώνα, ὅπως πάντοτε στὸ παρελθόν, τὴν Ἱστορία θὰ τὴν καθορίσει ὅποια Δύναμη θὰ εἶναι σὲ θέση νὰ προσδιορίζει δεσμευτικὰ γιὰ τοὺς ὑπόλοιπούς το περιεχόμενο καὶ τὴν πρακτικὴ ἐφαρμογὴ τῶν κυρίαρχων ἐννοιών (διάβαζε: ἰδεολογημάτων).»

Τὰ ἴδια κέντρα ποὺ προωθοῦν τὴ νεοταξικὴ ἀτζέντα προωθοῦν καὶ τὸν οἰκουμενισμό. Ἡ  συγγραφεὺς ἀνησυχεῖ γιὰ τὴ....

βία τῶν «Ὀρθόδοξων ὄχλων» ἐναντίον τῶν ΛΟΑΤ –σύμφωνα πάντα μὲ τὶς μαρτυρίες τῶν ‘ἀξιόπιστων ‘ ‘ἀκτιβιστῶν’. Στὸ χωριό μου αὐτὸ τὸ λένε, Γιάννης κερνάει Γιάννης πίνει. Παρεμπιπτόντως, γιὰ τὴ συγγραφέα δὲν συνιστᾶ βία το νὰ ἀναγκάζεις τὴ συντριπτικὴ πλειοψηφία τῶν πολιτῶν ἑνὸς ἔθνους νὰ ἀσχολεῖται μὲ τὸ τί κάνει στὸ κρεβάτι της μία προβληματικὴ καὶ ἐλαχίστη μειοψηφία, πόσο μᾶλλον δὲ ὅταν κατὰ κανόνα ἡ συντριπτικὴ

Πολλοί Επίσκοποι παραπλανούν, χρησιμοποιώντας λόγια του Αγ. Ιγνατίου (Ιωάννου Ρίζου)

Επειδή δυστυχώς το ποίμνιο δεν ενδιαφέρεται να γνωρίσει την καθαρή Πίστη της Ορθοδοξίας, πολλοί επίσκοποι εκμεταλλεύονται αυτή του την άγνοια  και πετάνε συχνά πυκνά  –εν είδη φωτοβολίδος–  αγιογραφικές και αγιοπατερικές ρήσεις με τρόπο δόλιο άλλα πάντα κατάλληλο για την  συνειδησιακή χειραγώγησης του.

Έτσι λοιπόν ακούμε συχνά τους επισκόπους να επιχειρούν να τρομάξουν αυτούς που τολμούν να τους ελέγχουν με ρήσεις του αγίου Ιγνατίου. Λένε: «...Τον επίσκοπο πρέπει να τον βλέπουμε σαν τον Κύριο…», «…Χωρίς τον Επίσκοπο σας να μην κάνετε τίποτα…», «Όποιος κάνει κάτι κρυφά από τον Επίσκοπο λατρεύει τον διάβολο» κλπ.

Άς δούμε όμως κατ’ αλήθειαν και σύντομα πώς έχουν τα πράγματα.

Κατ’ αρχάς να πούμε ότι στην Αποστολική περίοδο «επίσκοπος» ονομαζόταν ο προϊστάμενος της σύναξης-ενορίας και δεν έχει σχέση με τον ύστερο θεσμό του μητροπολίτη.[1]

Λέει λοιπόν ο άγιος: «…Είναι λοιπόν σαφές ότι, τον επίσκοπο πρέπει να τον βλέπουμε σαν τον Κύριο».[2] Μιλά για κάθε επίσκοπο ο άγιος; Όχι βέβαια![3] Αμέσως μετά την παραπάνω πρόταση λέει ότι ο σεβασμός προς τον επίσκοπο είναι αναγκαίος γιατί: «διότι όλοι σας ζείτε σύμφωνα με την αλήθεια και καμία αίρεση δεν φωλιάζει ανάμεσα σας».[4] Με άλλα λόγια,  πρέπει να σέβεστε τον επίσκοπο σας σα να ήταν ο ίδιος ο Κύριος γιατί με τους κόπους του, την διδασκαλία του και  την φροντίδα του, σας εξασφάλισε να ζείτε χωρίς αιρέσεις. Και το να ζεί η σύναξη-ενορία χωρίς αιρέσεις είναι  για τον άγιο σπουδαιότατο γιατί: «Η κακοδιδασκαλία βρωμίζει τον χριστιανό. Κι αν αυτοί που φθείρουν το σώμα [ως ναό του Θεού] δεν θα κληρονομήσουν τη βασιλεία του Θεού, πόσο μάλλον όσοι φθείρουν με την κακή διδασκαλία την Πίστη του Θεού για την οποία ο Ιησούς Χριστός σταυρώθηκε; Ο τέτοιος άνθρωπος [δηλ. ο κακοδιδάσκαλος] έχοντας βρωμισθεί θα καταλήξει στην άσβεστη φωτιά, όπως και εκείνος που τον ακούει».[5]

Λέει αλλού ο άγιος: «Χωρίς τον επίσκοπο σας να μην κάνετε τίποτα»[6]. Όμως αυτό δεν το λέει για τον τυχόντα επίσκοπο, άλλα για αυτόν που «δεν απέκτησε μόνος του, ούτε μέσω ανθρώπων την διακονία».[7](!) Είναι εκπληκτική αυτή του η θέση γιατί σημαίνει ότι αναφέρεται στον επίσκοπο που εκλήθη από τον Θεό για αυτή την διακονία. Δηλαδή τον επέλεξε ο Θεός, τον Θεόκλητο, «τον άγιο»[8], «τον άξιο του Θεού επίσκοπο»[9] όπως διευκρινίζει αλλού.

Ο Θεοφόρος πατήρ  επιτάσσει  να είμαστε αχώριστοι από τον επίσκοπο άλλα μόνο αφού διαπιστώσουμε ότι η διδασκαλία του συμφωνεί με αυτήν των Αποστόλων. Να τι ορίζει: «Να είστε αχώριστοι με τον Θεό Ιησού Χριστό και τον επίσκοπο και τα διδάγματα των Αποστόλων».[10]

Άς προσέχουμε λοιπόν κι  εμείς και άς μη ξεγελάμε τους εαυτούς μας ότι είμαστε απλοϊκοί άνθρωποι. Ό Άγιος Θεοφύλακτος γράφει ότι «…δεν θα συγχωρεθείτε αν ξεγελιέστε από την απλότητα σας  και οι ψευδαπόστολοι σας ξεγελούν με την πανουργία τους».[11]

---

[1] Αποστολικοί Πατέρες, τ. Α΄, σελ.121, σημ.11, εκδ. Κέντρο Βιβλικών και Πατερικών Σπουδών «Η Αποστολική Πίστη».

[2] Προς Εφεσίους 6,1.

[3] Συγκεκριμένα μιλάει για τον επίσκοπο Άγιο Ονήσιμο.

[4] Ό.ά. 6,2.

[5] Ό.ά. 16,2

[6] Προς Φιλαδελφείς 7,2.

[7] Ό.ά. 1,1

[8] Μαγν. Κεφ. 3.

[9] Προς Σμυρναίους 12,1.

[10] Προς Τραλλιανούς 7,1.

[11] Αγ. Νικοδήμου, Ερμηνεία ΙΔ΄ επιστολών..., τ. Β΄, σελ.171.

Η στάσις του αγ. Ιωάννου της Κρονστάνδης έναντι των μη ορθόδοξων ομολογιών

Ο άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης, Ρώσος ιερεύς, Πνευματικός και θερμουργός κήρυξ του Ευαγγελίου. Ήκμασε στα τέλη του περασμένου αιώνος και στις αρχές του παρόντος. Προορατικός και θαυματουργός.
Ηναλώθη στην καθημερινή διακονία του πάσχοντος λαού. Χριστομίμητος η αγάπη του. Αυτή η αγία αγάπη τον αναγκάζει να πη την αλήθεια για την Ορθοδοξία που σώζει και για την αίρεση και ετεροδοξία που δεν εξασφαλίζουν την σωτηρία.
Σύμφωνα με τους λόγους του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. «μόνο όποιος μετέχει του Σώματος και του Αίματος του Χριστού κατανοεί την αληθινή φύσι της Εκκλησίας». Ποιος άλλος, λοιπόν, κατενόησε καλύτερα τι είναι η Εκκλησία του Χριστού από τον άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης, του οποίου την αγιότητα χαρακτήριζε η ευλαβεστάτη, συχνή και μάλιστα καθημερινή τέλεσις της Θείας Λειτουργίας; Από αυτήν ενεπνέετο για την μεγάλη ποιμαντική του διακονία. Αυτή ήταν η πηγή της υψηλής, εμπειρικής του θεολογίας. Μεταδίδοντας καθημερινώς το Σώμα του Χριστού στον λαό, με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος έβλεπε τα όρια της Εκκλησίας και αγωνιζόταν σ’ όλη του την ζωή εναντίων των αιρετικών και σχισματικών, οι οποίοι σοβαρώτατα αμάρτησαν παραβαίνοντας την εντολή του Χριστού: «ίνα πάντες εν ώσιν» ( Ιω. Ιζ΄ 21).
Ο άγιος Ιωάννης δεν εδημιούργησε συστήματα Ορθοδόξου δογματικής, όπως και ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, ο οποίος επίσης δεν συστηματοποίησε την διδασκαλία του. Ωστόσο, οι σύγχρονοί του εύρισκαν σ’ αυτόν μία υψηλότατη και αλάθητη λύση των θεμάτων της πίστεως.
Ο σκοπός της ζωής για τον άγιο Ιωάννη είναι να εισέλθωμε στο πλήρωμα της Χριστιανικής τελειότητος, της θεώσεως, προς την οποία οδηγούμεθα με τον αγώνα προς τους «αοράτους εχθρούς», με την μετάνοια, με την απόκτησι της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Από την εμπειρία ολοκλήρου της ασκητικής του ζωής, ο άγιος

Δεσποτοκρατία, ψεύδη, φασισμός και αίρεση: Δρόμοι παράλληλοι!

 Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης:

 Ξεκάθαρη απάντηση στον μητρ. Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμο

"Σταματήστε τις Διώξεις κατά Αυτών που Υπερασπίζονται την Ορθοδοξία".

 Ο Επίσκοπος Λογγίνος προς το Ρουμανικό Πατριαρχείο: "Σταματήστε τις Διώξεις κατά Αυτών που Υπερασπίζονται την Ορθοδοξία".

" Εξοχότατε Μητροπολίτη Θεοφάνη,

Ο Βασανισμένος και Διωκόμενος Ρουμανικός Ορθόδοξος Λαός, Εμείς οι Ρουμάνοι Ορθόδοξοι στην Ουκρανία, είμαστε βαθιά λυπημένοι για όλους εσάς τους ιερείς, μοναχούς, μοναχές και πιστούς στην Ρουμανία, εσάς που ομολογείτε την Ορθή Πίστη, αληθινά παιδιά της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, που διατηρείτε την ιερότητα σε όλα όσα σας παραδόθηκαν από τους Πατέρες με τις Επτά Οικουμενικές Συνόδους, με τα δόγματα, με την Παράδοση και που αγαπάτε πολύ την Μητέρα Εκκλησία. 

Νιώθουμε λυπημένοι γιατί βλέπουμε όλους εσάς που θέλετε να παραμείνετε ακλόνητοι στην πίστη των προγόνων μας, σήμερα να σας συμπεριφέρονται με τόση κακία,  να σας εκδιώκουν και να σας απομακρύνουν από τα μοναστήρια και τις εκκλησίες.

Υφίσταστε διώξεις γιατί δεν αποδέχεστε τις καταδικαστέες αιρέσεις που αναγνωρίστηκαν από την αιρετική Σύνοδο της Κρήτης. Σε τέτοιο σημείο

Κόλαση, για όσους έχουν μυστηριακὴ κοινωνία με αιρετικούς!

Κάποιος γέροντας κατοικοῦσε στὴν λαύρα τοῦ Καλαμῶνα, ποὺ εἶναι κοντὰ στὸν ἅγιο Ἰορδάνη, στὸ ὄνομα Κυριακός.
Ἦταν δὲ μεγάλος ὁ γέροντας κατὰ Θεόν.

Αὐτὸν ἐπισκέφτηκε κάποιος ἀδελφὸς ξένος, ἀπὸ τὴ χώρα τοῦ Δάρας, στὸ ὄνομα Θεοφάνης, γιὰ νὰ ρωτήσει τὸ γέροντα γιὰ λογισμὸ πορνείας. Καὶ τότε ὁ γέροντας ἄρχισε νὰ τὸν ἐνισχύει μὲ λόγους περὶ σωφροσύνης καὶ ἁγνότητας.

Ὁ ἀδελφὸς τότε, ἐπειδὴ ὠφελήθηκε πολύ, λέει στὸ γέροντα: «Κύριε ἀββᾶ, ἐγὼ στὴ χώρα μου ἔχω μυστηριακὴ κοινωνία μὲ τοὺς Νεστοριανοὺς καὶ γι’ αὐτὸ δὲν μπορῶ, ἀλλιῶς θὰ ἔμενα μαζί σου».
Μόλις λοιπὸν ἄκουσε ὁ γέροντας τὸ ὄνομα τοῦ Νεστορίου, ἐπειδὴ λυπήθηκε γιὰ τὴν πλάνη τοῦ ἀδελφοῦ, τὸν νουθετοῦσε καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τούτη τὴ βλαβερὴ

Προεόρτια Χριστουγέννων

 Σέ λίγες ἡμέρες θά ἑορτάσωμε τήν μεγάλην ἑορτή τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου, τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων. Τό γεγονός τῆς γεννήσεως τοῦ Κυρίου θά ξαναφέρῃ ἡ Ἐκκλησία μπροστά στά μάτια τῆς ψυχῆς μας καί θά μᾶς καλέσῃ νά προσκυνήσωμε μαζί μέ τούς ποιμένας καί μέ τούς μάγους τόν γεννηθέντα βασιλέα καί νά ὑμνολογήσωμε μαζί μέ τίς στρατιές τῶν οὐρανίων ἀγγέλων τήν ἐνανθρώπησι τοῦ Θεοῦ τῆς εἰρήνης καί τῆς ἀγάπης. Τό «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία», ὁ ἀγγελικός ὕμνος τῆς γεννήσεως (Λουκ. 2, 3), θά ἀντηχήσῃ καί πάλι στούς ναούς μας. Στό νεογέννητο βρέφος τῆς Βηθλεέμ θά ἰδοῦμε τόν τεχθέντα Σωτῆρά μας, τόν ἐνανθρωπήσαντα Θεό. Σ᾿ αὐτό τό βρέφος θά ἀντικρύσωμε τήν «λύτρωσιν» πού «ἀπέστειλεν ὁ Κύριος τῷ λαῷ αὐτοῦ» (Ψαλμ. 110, 9), γιατί μέσα στό βρεφικό του σῶμα δέν κρύβεται μόνον ὁ Θεός, ἀλλά καί τό πλήρωμα τῆς σωτηρίας μας, ἡ ἀνακαίνισις καί ἡ θέωσις τῆς φθαρτῆς μας φύσεως, ἡ καινή κτίσις· ὁ ἄνθρωπος πού γίνεται Θεός, αὐτό τό μυστήριο τῆς σωτηρίας καί τῆς λυτρώσεως ὅλων ἡμῶν.

Ἀκριβῶς δέ λόγῳ τῆς θεολογικῆς της αὐτῆς σπουδαιότητος ἡ ἑορτή

AMΠΕΛΟΦΙΛΟΣΟΦΙΕΣ ΤΟΥ ΑΛΒΑΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ!

ΣΧΟΛΙΟ: Ας θυμηθούμε τις σοφές κουβέντες του αγιασμένου πατρός Παϊσίου

Πηγή

 Επιστολή περί των ενωτικών - οικουμενιστών του Πατρός ημών Γέροντος Παϊσίου

Σεβαστὲ πάτερ Χαράλαμπε
Ἐπειδὴ βλέπω τὸν μεγάλον σάλον ποὺ γίνεται εἰς τὴν Ἐκκλησίαν μας, ἐξ αἰτίας τῶν διαφόρων φιλενωτικῶν κινήσεων καὶ τῶν ἐπαφῶν τοῦ Πατριάρχου μετὰ τοῦ Πάπα,

Αγάπη

Αν ένας με φταίξη τον παρουσιάζω σ’ ενα κλοιό προσευχής

Εμένα με κυκλώσαν αδικίες κι έκανα προσευχή. Όταν εβλεπα αδικία και δεν μπορούσα να την σταματήσω, γονατούσα και φώναζα “συχώωωωρεσέ με Κύριε…”. 
Έτσι με περνούσε η στεναχώρια, γιατί οι προσευχές φτάνουν επάνω. Οι προσευχές τα πάντα τα λειώνουν, κι αμέσως προλαβαίνει η καλωσύνη του Θεού. Αν με φερθούν άσχημα, να πέσω στο ήμαρτον. Αν το αφήσω, θα με κάνει ζημιά. Αν ένας με φταίξη τον παρουσιάζω σ’ ενα κλοιό προσευχής. Με την προσευχή τα διαλύεις όλα. Εάν μαλώσω με κάποιον χάνω την καλωσύνη του Θεού.

πηγή: Αναστάσιος Μαλαμάς. Από το βιβλίο: ''Ασκητές μέσα στον κόσμο τόμος Β' - Άγιον Όρος''

Πηγή

Ρίζα Ιεσσαί :Tο γενεαλογικό δένδρο του Χριστού

«Ρίζα Ιεσσαί»: Μια εξαίρετη επιστημονική εργασία από τον Λαρισαίο φιλόλογο και Δρ. Βυζαντινής Τέχνης Στ. Γουλούλη

Το δένδρο ή ρίζα του Ιεσσαί είναι στην ουσία μια εικονογραφική εκδοχή γενεαλογικού δένδρου η οποία αποδίδει συμβολικά την ανθρώπινη καταγωγή του Χριστού από τη βασιλική γενιά του Δαβίδ και έχει την αφετηρία της στη γνωστή προφητεία του Ησαϊα «εξελεύσεται ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί και άνθος εκ της ρίζης αναβήσεται» (Ησ. 11, 1). Η εικόνα ονομάζεται «Ρίζα Ιεσσαί» επειδή η Παναγία (η οποία συμβολίζεται εν προκειμένω με τη «ράβδο», το κλωνάρι που φυτρώνει από τον κορμό του Ιεσσαί), προέρχεται, κατά σάρκα, από το γένος του προφητάνακτος Δαβίδ, του οποίου ο Ιεσσαί ήταν πατέρας. Από το πλαγιασμένο σώμα του γενάρχη Ιεσσαί φύεται ένα δένδρο. Οι άρρενες πρόγονοι του Χριστού εικονίζονται στα κλαδιά να περιβάλλουν το πολύτιμο άνθος, την Παναγία με το Βρέφος. Η εικόνα δοξάζει τη θεία γέννηση, ακριβώς όπως οι στίχοι του ύμνου των Χριστουγέννων «…ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί, και άνθος εξ αυτής, Χριστέ, εκ της Παρθένου ανεβλάστησας…».

Με την ιστορικοθεολογική ανάλυση αυτής της λίαν ενδιαφέρουσας -και εξ επόψεως επιστημονικής- αγιογραφικής παράστασης, ασχολείται ο αγαπητός

Ποιοί επιτρέπουν να διοχετεύεται στο σώμα της Εκκλησίας το θανατηφόρο δηλητήριο των Οικουμενιστών;

   «Η κακοδοξία ἢ αἵρεση εἶναι μιὰ χριστιανικὴ διδασκαλία ποὺ ἀνακατεύει τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας μὲ λάθη καὶ ψέματα. Ἡ αἵρεση προσπαθεῖ νὰ διατυπώσει γλωσσικὰ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ ἡ προσπάθειά της εἶναι ἀποτυχημένη. Ὡς πρὸς τὸ περιεχόμενό της ἡ αἵρεση δὲν λέει ποτὲ μόνο τὴν Ἀλήθεια, ἀλλὰ καὶ ποτὲ δὲν λέει μόνο ψέματα. Στὴν αἱρετικὴ διδασκαλία ἡ Ἀλήθεια καὶ τὸ ψέμα ἀνακατεύονται μὲ τρόπο ποὺ καθιστὰ δύσκολη τὴ διάκρισή τους. Ἔτσι οἱ πιστοὶ κινδυνεύουν νὰ πλανηθοῦν, ἀποδεχόμενοι τὸ λάθος καὶ τὸ ψέμα τῆς αἵρεσης ὡς Ἀλήθεια. Θὰ μπορούσαμε νὰ παρομοιάσουμε τὴ διδασκαλία τῆς αἵρεσης μὲ ἕνα ποτήρι γάλα μέσα στὸ ὁποῖο κάποιος ἔριξε λίγες σταγόνες θανατηφόρο δηλητήριο. Τὸ περιεχόμενο αὐτοῦ τοῦ ποτηριοῦ μοιάζει πολὺ μὲ ἕνα ποτήρι καθαρὸ γάλα καὶ εἶναι εὔκολο ὁ καθένας νὰ ξεγελαστεῖ καὶ νὰ τὸ πιεῖ. Ἡ ἐπιλογή ὅμως αὐτὴ ἔχει σοβαρότατες συνέπειες, ἀφοῦ συνεπάγεται τὸ θάνατο τοῦ ἀνθρώπου. Κατὰ ἀντίστροφη ἔννοια, ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία μοιάζει μὲ ἕνα ποτήρι καθαρὸ γάλα ποὺ δὲν ἐπιφέρει βλάβη στὸν ἀνθρώπινο ὀργανισμό, ἀλλά ἀντίθετα τοῦ προσφέρει πολύτιμα θρεπτικὰ στοιχεῖα ἀπαραίτητα γιὰ τὴ συντήρηση τῆς ζωῆς».

(Μιχαὴλ Κ. Μπερκουτάκη, Περί Θεολογίας. Έκθεσις συνοπτική των αρχών της Ορθοδόξου Θεολογίας εις κεφάλαια ΙΒ'. -Ὁλόκληρη ἡ μελέτη στὸ http://agonasax.blogspot.gr ἐδῶ).

Σημειώσεις:  1) Ἄραγε σήμερα, ἡ οἰκουμενιστικὴ «αἵρεση προσπαθεῖ νὰ διατυπώσει γλωσσικὰ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας» καὶ «ἀποτυχχάνει» στὴν προσπάθειά της νὰ βρεῖ τὴν ἀλήθεια, ἢ οἱ Οἰκουμενιστὲς ἀνήκουν σὲ ἐκείνους τοὺς αἱρετικοὺς ποὺ γνωρίζουν τὴν ἀλήθεια ἀλλὰ τὴν διαστρέφουν συνειδητά, ποὺ κακοδοξοῦν σκόπιμα, ὑπηρετώντας ξένα κέντρα αἱρετικῶν, μασώνων καὶ σατανιστῶν;

   2) Ποιοί εἶναι σήμερα ἐκεῖνοι πού, ἐνῶ ἐξακρίβωσαν ὅτι ὑπάρχει θανατηφόρο δηλητήριο, ἐπιτρέπουν στοὺς ἐν συγχύσει εὑρισκομένους πιστούς, νὰ πίνουν τὸ ποτήρι τὸ γάλα μὲ τὸ θανατηφόρο δηλητήριο; Οἱ αἱρετικοὶ Οἰκουμενιστὲς ἢ οἱ ἐπι-κοινωνοῦντες μὲ τὴν αἵρεση ἀντι-Οἰκουμενιστές;

ΟΙ Άγιοι εφυλακίζοντο και εδιώκοντο για τον Χριστό. Οι σύγχρονοι ιερωμένοι συμβιβάζονται με τους εχθρούς του Χριστού!

 Ὁ  Ὅσιος  Μιχαὴλ  ὁ  Ὁμολογητής  καὶ  Σύγκελος

   Οἱ Ἅγιοι (ὅπως ὁ σήμερα ἑορταζόμενος Ὅσιος Μιχαήλ, ἐδιώκοντο γιὰ τὸν Χριστό. Οἱ σύγχρονοι …"θεόπτες" καὶ λόγιοι Ἐπίσκοποι ἀρνοῦνται νὰ διακόψουν τὴ Μνημόνευση τῶν αἱρετικῶν (τῶν ἐχθρῶν τοῦ Θεοῦ -κατὰ τὺς Πατέρες) γιατί (ὅπως δηλώνουν) φοβούνται τον ...διωγμό! Καὶ οἱ τυφλοὶ ἀκόλουθοι τῆς κακῆς ὑπακοῆς στὴν γεροντοκρατία τοὺς ἀκολουθοῦν!

   Ὅμως ὅταν «τυφλὸς τυφλὸν ὁδηγῇ, ἀμφότεροι εἰς βόθυνον πεσοῦνται», ὅπως εἶπε ὁ Κύριος!

Γεννήθηκε στὴν Παλαιστίνη τὸ 761 ἢ κατ' ἄλλους, τὸ 763. Οἱ πρόγονοί του ἦταν Πέρσες καὶ οἱ εὐσεβεῖς γονεῖς του τὸν ἀφιέρωσαν στὴν διακονία τοῦ Θεοῦ. Ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Θεόδωρος τὸν ἔκειρε ἀναγνώστη στὸν ναὸ τῆς Ἀναστάσεως καὶ στὴν Ἱερουσαλὴμ ἐκπαιδεύτηκε κατὰ τὸν καλύτερο τρόπο.    Σὲ ἡλικία 25 ἐτῶν ἔγινε μοναχὸς στὴ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Σάββα καὶ μετὰ 12 χρόνια ἄσκησης, χειροτονήθηκε ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Θωμά, πρεσβύτερος, μὲ πρόταση τοῦ ἡγουμένου τῆς Μονῆς. Μετὰ δυὸ χρόνια ἀποσύρθηκε ἀπὸ τὴν Μονὴ σ’ ἕνα κελί, ὅπου καλλιέργησε πολὺ τὴν προσευχή. Μάλιστα ὁ ἡγούμενος τῆς Λαύρας, ἐμπιστεύτηκε στὸν Μιχαὴλ τὴν πνευματικὴ μόρφωση τῶν δυὸ ἀδελφῶν Γραπτῶν Θεοδώρου καὶ Θεοφάνη. Ἀλλὰ ὁ Πατριάρχης Θωμάς, ἔχοντας ἀνάγκη τὸν Μιχαήλ, τὸν μετακινεῖ μαζὶ μὲ τοὺς δυὸ μαθητές του στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ τὸν καθιστὰ σύγκελλο καὶ σύμβουλό του.  Ἀργότερα τὸν στέλνει στὴ Ρώμη γιὰ κάποια ἐκκλησιαστικὰ ζητήματα, ἐπέδωσε μάλιστα μέσω αὐτοῦ καὶ ἐπιστολὲς στὸν τότε αὐτοκράτορα Λέοντα τὸν εἰκονομάχο, τὸν ὁποῖο ὁ Πατριάρχης Θωμὰς παρατηροῦσε σκληρὰ γιὰ τὸν διωγμὸ κατὰ τῶν εἰκόνων. Ἐξοργισμένος ἀπ’ αὐτὸ ὁ Λέοντας, ἔριξε τὴν πατριαρχικὴ πρεσβεία στὴ φυλακή, ὅπου ἔμεινε γιὰ ἀρκετὰ χρόνια μέχρι τὴν δολοφονία τοῦ Λέοντα.     Ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴν ἀνάρρηση τοῦ Μιχαὴλ Τραυλοῦ στὸ θρόνο (820) καὶ ἀφοῦ γιὰ λίγο ὁ Ὅσιος ἀποφυλακίζεται, συλλαμβάνεται καὶ πάλι, φυλακίζεται καὶ αὐτὴ ἡ φυλάκισή του παρατάθηκε μέχρι καὶ ὅλη τὴν βασιλεία τοῦ Θεοφίλου.    Ἀποφυλακίστηκε ἀπὸ τὴν Θεοδώρα καὶ τὸν γιό της Μιχαὴλ καὶ ἀποδόθηκε στὴν Ἐκκλησία σὰν Ὁμολογητής, ἀφοῦ στὸ σῶμά του ἔφερε τὰ στίγματα τῶν ἀγώνων του. Μετὰ τὴν καθαίρεση τοῦ εἰκονομάχου Πατριάρχου Ἰωάννη, ἡ ψῆφος ὅλων γιὰ τὴ διαδοχή, ἦταν μὲ τὸ μέρος τοῦ Μιχαήλ. Ἀλλὰ ὁ Μιχαήλ, 80 χρονῶν πλέον καὶ ἀσθενῆς, ἀρνήθηκε νὰ δεχτεῖ τὸν θρόνο καὶ ζήτησε νὰ τοῦ παραχωρηθεῖ ἡ μονὴ τῆς Χώρας γιὰ νὰ ἀναπαυθεῖ.   Ἐκεῖ πέρασε καὶ τὰ ὑπόλοιπα χρόνια τῆς ζωῆς του εἰρηνικὰ καὶ ὅταν πέθανε τὸν ἔθαψαν κοντὰ στοὺς τάφους τῶν Ὁμολογητῶν Γερμανοῦ καὶ Πατριάρχη καὶ Θεοδώρου τοῦ Γραπτοῦ (846).    (Ἡ μνήμη του περιττῶς ἐπαναλαμβάνεται –ἀπὸ ὁρισμένα Ἁγιολόγια– καὶ τὴν 4η Ἰανουαρίου). Πηγή

Τραγικοί άνθρωποι! Ο κ. Αμβρόσιος μνημόνευσε τον ...Αθηναγόρα!

.

Ο ...ΑΔΙΑΚΡΙΤΟΣ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΠΟΥ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΕ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ!

     Αὐτὸν ἐμπιστεύονται οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ὡς ἀγωνιστή, μιὰ καὶ δὲν ἔχουν ἄλλον, παρότι ἔχει καταδειχθεῖ πὼς ὁ ἄνθρωπος  ὅ,τι κάνει, τὸ κάνει πρὸς τὸ «θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις»! (Δεῖτε τὸ σχετικὸ ἄρθρο ἐδῶ). 

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

  Στο portal dete.gr διαβάσαμε την …περίεργη είδηση ότι Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιος κατά την διάρκεια της Θ. Λειτουργίας για το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων (13-12-2016), όπου συλλειτουργούσε με τους Μητροπολίτες Κοζάνης Παύλο και Ελασσώνος Χαρίτωνα, μνημόνευσε τον Πατριάρχη …Αθηναγόρα!!! Οι δύο ιεράρχες, ως Μητροπολίτες Νέων Χωρών μνημόνευσαν, όπως πρέπει τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, και τότε -λέει η είδηση- "πετάχτηκε" ο Αμβρόσιος και είπε "του Πατριάρχου μας Αθηναγόρα"! 

   Πραγματικά δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι ακριβώς συνέβη, ώσπου μας …διαφώτισε ο άγιος Καλαβρύτων με σχετικό μήνυμά του στο dete όπου δηλώνει ότι «απλώς ήτο ένα φραστικόν λάθος, το οποίον ούτε κάν αντελήφθην. Άλλοι μου το υπέδειξαν! Ένα ανθρώπινον λάθος. ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΜΜΙΑΝ ΣΗΜΑΣΙΑΝ ή ΜΥΣΤΙΚΗΝ ΔΙΑΘΕΣΙΝ. Μνημονεύσας τον Οικουμενικόν Πατριάρχην εις το «εν πρώτοις μνήσθητι...» ήθελα να εκδηλώσω τον σεβασμόν μου πρός τον θεσμόν, τώρα που ο Παναγιώτατος έχει πικραθή από ενέργειές μου.» 

    Άρα, μας λέει ο άγιος Καλαβρύτων ότι θέλησε να μνημονεύσει τον Οικουμενικό Πατριάρχη στο «εν πρώτοις μνήσθητι...» για να του δείξει «τον σεβασμό του», και του τον έδειξε μνημονεύοντας τον κεκοιμημένο Αθηναγόρα, που δεν ήταν καν ο άμεσος προκάτοχος του νυν Πατριάρχου Βαρθολομαίου. Θα ήταν κάπως …λογικό να μνημονεύσει τον μακαριστό Δημήτριο, αλλά εκείνος πήγε πιο πίσω! 

Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων ως ιεράρχης της Παλαιάς Ελλάδος έχει υποχρέωση στην Θεία Λειτουργία να μνημονεύει την Ιερά Σύνοδο. Η Θεία Λειτουργία δεν μπορεί να γίνεται …αντικείμενο των ποικίλων …εκδηλώσεων του Μητροπολίτου Καλαβρύτων. Γνωρίζει πολύ καλά ότι έχει «πικράνει» και τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόφιλο. Μήπως θα μνημονεύσει και αυτόν σε κάποια Θ. Λειτουργία για να τον εξευμενίσει; Ελπίζω να μην κάνει το λάθος και μνημονεύσει τον μακαριστό Ιεροσολύμων Διόδωρο! 

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος δεν ξέρω αν έχει πικραθεί από τις ενέργειες του Καλαβρύτων. Ξέρω, όμως, αυτό που έγραψε στον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο για τους Μητροπολίτες Καλαβρύτων και Πειραιώς: «…δια της γραφίδος και του ευκαίρως-ακαίρως εκφερομένου, προ και μετά την σύγκλησιν της Μεγάλης Συνόδου, επί παντός του επιστητού ακρίτου λόγου αυτών…». 

Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων πάσχει, δηλ., από ακρισία και παντελή έλλειψη διακρίσεως, η οποία είναι για την Εκκλησία αρετή! Εάν μαζέψουμε όλα τα κείμενα του Καλαβρύτων Αμβροσίου εναντίον του Οικουμενικού Πατριάρχου θα σαστίσουμε από την ακρισία και την α-νοησία. Επί του παρόντος απορούμε και εξιστάμεθα με την άπειρη μακροθυμία του Πατριάρχου! 

Ο Μητροπολίτης Καλαβρύτων καλό θα ήταν να μεταβεί στο Φανάρι και να φιλήσει γονυπετής το χέρι του Οικουμενικού Πατριάρχου, ζητώντας συγγνώμη για όσα φρικτά έχει ξεστομίσει εναντίον του. 

Δεν θα το κάνει. Γιατί απλούστατα δεν γνωρίζει –τόσα χρόνια κληρικός!– την Κλίμακα του Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου: «Πολυλογία εστί κενοδοξίας καθέδρα… αγνωσίας τεκμήριον, καταλαλιάς θύρα, ευτραπελίας χειραγωγός, ψεύδους υπουργός, κατανύξεως διάλυσις, ακηδίας κλήτωρ, ύπνου πρόδρομος, συννοίας σκορπισμός, φυλακής αφανισμός, θέρμης ψυχρηστήριον [ψυκτήριον, al. ψυχριστήριον], προσευχής αμαύρωσις».

Πηγή

Σχόλιο: Ἀσφαλῶς καὶ δὲν συμφωνοῦμε μὲ τὶς τοποθετήσεις τοῦ ἐκφραστοῦ τοῦ ἐσβεσμένου Φαναρίου στὴν Ἑλλάδα!