Περὶ τῆς προσωπικότητος τοῦ ὁσίου
Θεοδώρου Στουδίτου
Τοῦ π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ
( Ἀπὸ τὸ βιβλίο του: Ἡ
Αντιμετώπισις τῆς Αἱρεσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κατὰ τὸν Ὅσιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη…)
Καὶ οἱ θέσεις του περὶ σχίσματος
Ε
|
ἶναι δύσκολο
νά μπορέση κανείς νά περιγράψη τούς ἀγῶνες τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου ὑπέρ
τῆς Ὀρθοδοξίας, τούς διωγμούς καί τά παθήματά του χάριν αὐτῆς, καθώς ἐπίσης,
τό ἀκριβές καί ἀνυποχώρητο τῆς προσωπικότητός του καί τόν ἐπηρεασμό τόν ὁποῖον
ἀσκοῦσε στήν ἐποχή του σέ ὅλο τόν ὀρθόδοξο κόσμο. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι τόση ἦτο ἡ
ἐμπιστοσύνη τήν ὁποία τοῦ ἐδείκνυον καί τό κύρος τό ὁποῖον εἶχε, ὥστε δι’ ὅλα
τά προβλήματα τῆς Ἐκκλησίας ἐζητεῖτο ἡ γνώμη του καί σέ ὅλα εἶχε τόν πρῶτο
λόγο. Αὐτό βεβαίως δέν ἐγίνετο ἐκ μέρους τοῦ κλήρου καί τοῦ λαοῦ ἀσυνείδητα καί
καταναγκαστικά, λόγῳ δηλαδή τοῦ πλήθους τῶν μοναχῶν πού εἶχε καί καθωδηγοῦσε,
ἀλλά ἦτο ἀποτέλεσμα τῆς ἁγιότητός του, τῆς θεολογικῆς του πληρότητος, καί τοῦ
ὑπερβάλλοντος ζήλου του διά νά μήν ἀλλοιωθῆ ἡ ὀρθόδοξος πίστις.
Ἀνάλογος καί
συναφής ἦτο καί ἡ τιμή ἡ ὁποία τοῦ ἀπεδίδετο, μέσα στήν Ἐκκλησία, εἰς τρόπον
ὥστε, ὅπως ἀναφέρεται στόν βίο του, ὁ Πατριάρχης ἁγ. Νικηφόρος ὁ ὁμολογητής
κατά τάς ἐπισήμους ἡμέρας μεταξύ τῶν Μητροπολιτῶν καί Ἐπισκόπων, αὐτόν μόνον
ἐπροσκαλοῦσε νά καθίση πλησίον του στήν
τράπεζα διά νά τήν εὐλογήσουν μαζί.[1]
Ἕνα ἀκόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα,
δεῖγμα τῆς πλήρους ἐμπιστοσύνης τήν ὁποίαν εἶχον οἱ πάντες εἰς τόν ὅσιο, εἶναι
καί αὐτό τοῦ Ἁγ. Πέτρου τῆς Ἀτρώας. Ἐπειδή δηλαδή, ὁ ὅσιος Πέτρος διά τῆς
χάριτος τοῦ Ἁγ. Πνεύματος ἔκανε πάμπολλα θαύματα καί λόγῳ τοῦ ὅτι εἶχε ὑποβάλλει
τό σῶμα του εἰς ἄκραν ἄσκησι καί ταλαιπωρία, ὅλοι ἐνόμιζον ὅτι ἦτο
