Παρουσιάζουμε κάποιες ἄγνωστες –στοὺς
πολλοὺς– πτυχὲς τοῦ προβλήματος Ἱ. Μ. Ἐσφιγμένου–Πατριάρχη Βαρθολομαίου καὶ
τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ποὺ αὐτὸς πιστὰ ὑπηρετεῖ.
Σκοπός μας νὰ ἀνασκευάσουμε
τὶς ἐν μέρει ἄδικες ἀναφορὲς τοῦ ἱστολογίου «Ἀντιαιρετικὸ Ἐγκόλπιο» ποὺ βλέπει
μόνο τὰ λάθη τοῦ ἑνός, καὶ ἀδυνατεῖ νὰ δεῖ τὰ προδοτικὰ λάθη, τὴν ἐγκατάλειψη
τοῦ ἀγῶνα καὶ τὴν πλήρη ὑποταγὴ στὸν παναιρετικὸ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο ἀπὸ τοὺς
Ἁγιορεῖτες Πατέρες. Ποὺ ἀδυνατεῖ, ἀκόμα νὰ δεῖ τὶς διώξεις καὶ τὴν ἄσκησις βίας
ἀπὸ τὸ Φανάρι.
Τὸ κείμενο αὐτὸ ἀπὸ τὸ
«Ἀντιαιρετικὸ Ἐγκόλπιο» ἀναδημοσίευσαν μερικὰ ἱστολόγια (ἄλλα καλῇ τῇ πίστει,
ἄλλα ὑπηρετοῦντες ἀνοήτως, ἐγωϊστικῶς καὶ δολίως τὴν παναίρεση τοῦ
Οἰκουμενισμοῦ). Ἐλπίζουμε τὰ καλῇ τῇ πίστει ἱστολόγια, νὰ ἀναδημοσιεύσουν καὶ
τὴ δική μας παρέμβαση.
Ἡ εὔλογη καὶ ἀναπάντητη ἀπορία, λοιπόν, εἶναι:
Ὁ πατρ. Βαρθολομαῖος διαλέγεται δεκαετίες μὲ τοὺς αἱρετικοὺς ἡγέτες τῆς Δύσεως (ποὺ ἐκπροσωποῦν ἑκατομμύρια Παπικοὺς καὶ Προτεστάντες), χωρὶς
νὰ ἔχουν ὑποχωρήσει οὔτε βῆμα τὸ Βατικανὸ καὶ τὸ Π.Σ.Ε. ἀπὸ τὶς βλέψεις ὑποταγῆς τῆς
Ὀρθοδοξίας ὑπὸ τὸν Πάπα, ἀντίθετα συνεχῶς προσθέτει νέες αἱρέσεις στὶς
αἱρέσεις, καὶ νέα ἐκκοσμίκευση στὴν ἐκκοσμίκευση, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ
ἐκκοσμικεύεται καὶ νὰ αἱρετικοποιεῖται ἡ «θεσμικὴ» Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ οἱ
ἀποίμαντοι ὀρθόδοξοι πιστοί, ποὺ ἔχουν τὴν δυστυχία νὰ ποιμαίνονται ἀπὸ
φιλοαιρετικοὺς Ἐπισκόπους!
Ὁ πατρ. Βαρθολομαῖος, ὅμως, μὲ τοὺς σχισματικοὺς
Ἐσφιγμενῖτες, ὅπως τοὺς θεωρεῖ (καὶ ἔχουν πράγματι δώσει δικαιώματα γι’
αὐτὴ τὴν κατηγορία μὲ ἄστοχες ἐνέργειές τους), γιατὶ δὲν διαλέγεται; Γιατὶ ἐπιμένει νὰ ἐκβληθοῦν ἀπὸ τὸ Ἅγιο
Ὄρος διὰ τῆς βίας;
Στοὺς μὲν
Παπικοὺς ποὺ ἔχουν μιὰ ἱστορία δολο-φονικῶν ἐπεμβάσεων, σκευωριῶν, ἀπορροφήσεως τῆς Ὀρθοδόξίας κ.λπ. δείχνει μιὰ ἄνευ ὁρίων «ἀγάπη».
Στοὺς ὁμόδοξους
ὅμως (ἔστω κι ἂν θεωρεῖ ὅτι εἶναι σχισματικοί), γιατί δὲν δείχνει τὴν ἴδια
ἀνοχή; Το μόνο ἔγκλημά τους (ἔγκλημα κατ' αὐτόν, εὐλογημένη ὅμως ἐνέργεια ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς Κανόνες) εἶναι ὅτι δὲν θέλουν νὰ τὸν μνημονεύσουν.
* Μήπως ἐπειδὴ
ἐκκρεμεῖ τὸ τσὲκ τοῦ ἑνὸς ἑκατομμυρίων τριακοσίων χιλιάδων εὐρὼ ποὺ θὰ πάρει ἡ
νέα Ἀδελφότητα τοῦ Ἐσφιγμένου ποὺ σκάρωσε ὁ κ. Βαρθολομαῖος;
* Ἢ μήπως ἐπειδὴ
ἡ προγραμματισμένη ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στὸ Ἅγιον Ὄρος τινάσσεται στὸν ἀέρα, ἐὰν
δὲν ἔχουν ἀπελαθεῖ οἱ τῆς Ἱ. Μ. Ἐσφιγμένου κατὰ τὴν ἡμερομηνια ἐπισκέψεώς του
ἐκεῖ;
Γιὰ νὰ ἐξετάσουμε
οὐσιαστικὰ καὶ βαθειὰ τὸ θέμα, πρέπει νὰ ἀνατρέξουμε στὶς ἀρχὲς τῆς δεκαετίας
τοῦ 1970. Τότε, ὅλοι σχεδὸν οἱ Ἁγιορεῖτες προχώρησαν στὴν διακοπὴ τοῦ
Μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχη, γιατὶ ὡς γνωστόν –αὐθαίρετα– προχώρησε στὴν ἄρσι τῶν ἀναθεμάτων.
Τὸ δραματικὸ
ἐρώτημα, ποὺ ἔχει νὰ κάνει καὶ μὲ τὴν ἐγκατάλειψη τοῦ ἀγῶνος ἐναντίον τοῦ
Οἰκουμενισμοῦ ἀπὸ τοὺς Ἁγιορεῖτες εἶναι τὸ ἑξῆς:
Πῶς αὐτὴ ἡ
ἐνέργεια, ποὺ τότε ἐκρίθη ΝΟΜΙΜΗ καὶ τὴν ἐνίσχυσε (ἐπιμένοντας στὴν Ἀποτείχιση)
καὶ ὁ γέρων Παΐσιος, πῶς σήμερα, ποὺ ὁ Οἰκουμενισμὸς
προελαύνει, ἡ τότε ἐφαρμοσθεῖσα
Διακοπὴ Μνημοσύνου, ὄχι μόνο
ἐγκαταλείφθηκε, ἀλλὰ ἀντίθετα, οἱ τότε ὑπέρμαχοί της, καταδικάζουν τοὺς
μοναχοὺς τῆς Ἱ. Μονῆς Ἐσφιγμένου, ποὺ τὴν συνεχίζουν; Κι ἂν ἔχουν οἱ Ἐσφιγμενῖτες
κάνει κάποια λάθη (ἔχοντας ἐγκαταλειφθεῖ
μόνοι στὸν μοναχικὸ ἀλλὰ θεοφιλῆ αὐτὸ ἀγῶνα τους), δὲν βλέπουν στὸν καθρέπτη τῆς
αὐτοκριτικῆς τὸν ἑαυτό τους οἱ Ἁγιορεῖτες, ὡς τὸν ἠθικὸ αὐτουργό; Γιατί οἱ
ἁγιορεῖτες συμπλέουν μὲ ἕνα παναιρετικὸ Οἰκουμενιστή; Γιατί σιωποῦν καὶ δὲν παίρνουν
στὰ χέρια τους τὸν ἀγῶνα, ὥστε νὰ ἀφαιρέσουν τὸ «ἄλλοθι» τῶν Ἐσφιγμενιτῶν (ἂν ἔτσι
νομίζουν;) Μήπως ἐπειδὴ κάμφθηκαν ἀπὶ τὶς ἀπειλές; Μήπως ἐπειδὴ προτίμησαν τὰ
εὐρω-αργύρια τῆς προδοσίας!
Εἶναι
ἀποκαλυπτικὰ στὸ σημεῖο αὐτὸ καὶ ἀξίζει νὰ παραθέσουμε κάποια ἀποσπάσματα ἀπὸ
ὅσα παρουσιάζονται σὲ σχετικὸ βιβλίο.
«Μελετώντας ὅσα κείμενα
ἔφθασαν εἰς ἡμᾶς διά τήν ἁγιορείτικη ἀποτείχισι, διαπιστώνομε ὅτι αὐτή
ἐξεκίνησε μέ ὅλες τις πατερικές προϋποθέσεις, οἱ ὁποῖες πρέπει νά ὑπάρχουν διά
νά εἶναι νόμιμος ἡ ἀποτείχισις καί θεάρεστος ὁ σκοπός της. Δυστυχῶς ὅμως, ἐνῶ
τό ξεκίνημα ἦτο ἄριστον, τό τέλος της ἦτο ἀπελπιστικά κακό, ταπεινωτικό καί
ἄδοξο. Διότι οἱ ἁγιορεῖτες Πατέρες
κατέθεσαν τά ὅπλα τότε πού ἔπρεπε νά ἐντείνουν τον ἀγῶνα των, ὅταν δηλαδή
ἄρχισαν οἱ ἀπειλές καί οἱ φοβέρες ἀπό τούς Πατριαρχικούς ἐξάρχους· τότε πού τά
βλέμματα τῶν Ὀρθοδόξων ἐνατένιζον εἰς τό Ἅγ. Ὄρος ὡς εἰς τήν ἀκρόπολιν τῆς
Ὀρθοδοξίας, προσδοκῶντας τήν ἀποκατάστασιν τῆς πίστεως. Οἱ λόγοι πού ἐπικαλοῦνται οἱ ἁγιορεῖτες
Πατέρες, διά τούς ὁποίους διέκοψαν
τήν μνημόνευσι τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, ἦταν καθαρά λόγοι πίστεως καί συνίσταντο στήν ἄρσι τῶν ἀναθεμάτων πού
αὐτός ἐνήργησε μέ συνοδική ἀπόφασι τό 1965, στή συνάντησι τοῦ Ἀθηναγόρα μέ τόν
Πάπα στά Ἱεροσόλυμα καί γενικῶς στήν φιλοπαπική του στάσι.
Ἡ ἱερά Κοινότης, λοιπόν, τοῦ
Ἁγ. Ὄρους, ζῶντος ἀκόμη τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, ἐπῆρε κατά τήν τακτική
συνεδρία τῆς 17-10-70, μία ἱστορική διά τούς καιρούς μας ἀπόφασι, κατά τήν
ὁποία σεβόμενη τήν ἐλευθερία καί τό αὐτοδιοίκητον τῶν μονῶν, ἄφηνε τελεία ἐλευθερία
ἐπιλογῆς εἰς τό θέμα τῆς μνημονεύσεως τοῦ Πατριάρχου.
Ἡ ἴδια ἀπόφασις ἐπανελήφθη
στήν διπλή σύναξι τῆς 13-11-71:
“Διαμνημόνευσις Οἰκουμενικοῦ
Πατριάρχου. Ἡ ἔκτακτος Δ. Ι.
Σύναξις ἀναφέρεται εἰς τήν ἀκόλουθον ἀπόφασιν αὐτῆς, ὑπό τήν ἔννοιαν ὅτι ἑκάστη
Ἱερά Μονή ἔχει τήν ἀπόλυτον ἐλευθερίαν ὅπως ἐνεργῇ ἐν προκειμένῳ κατά τήν ἑαυτῆς
κρίσιν καί συνείδησιν”.
Μετά τόν θάνατο τοῦ Ἀθηναγόρα ὁ νέος Πατριάρχης Δημήτριος ἀπαίτησε μετά
ἀπειλῶν τήν μνημόνευσι τοῦ ὀνόματός του ἀπό τούς ἁγιορεῖτες Πατέρες καὶ πρός
τόν σκοπόν αὐτὸν ἀπέστειλε τόν Μητροπολίτη Φιλίππων ὡς πατριαρχικόν Ἔξαρχον,
διά νά ἐπιβάλλη μέ κάθε τρόπο τήν ἐπαναφορά τῆς μνημονεύσεως. Ἀπό τό περιοδικό “Ἅγ. Σίμων ὁ μυροβλήτης” μεταφέρουμε τά
σχετικά μέ τήν ὑπόθεσι γεγονότα: “ΜΕΤΑ
τήν ἄφιξι τοῦ Πατριαρχικοῦ Ἐξάρχου ἐγένετο λόγος περί μνημοσύνου τοῦ
πατριαρχικοῦ ὀνόματος. Ὀκτώ Ἱεραί Μοναί δέν ἐμνημόνευον τόν Οἰκ. Πατριάρχην.
Ἀφοῦ προσεπάθησεν ὁ πατριαρχικός Ἔξαρχος νά πείσῃ τούς ἀντιπροσώπους τῶν Μονῶν
ὅτι ὁ πατριάρχης εἶναι ὀρθόδοξος ὅπως καί ὁ προκάτοχός του, ἐκλήθησαν νά
ἀπαντήσουν γραπτῶς αἱ μή μνημονεύουσαι Ἱεραί Μοναί». Μόνον «ἡ Ἱ. Μ.
Σταυρονικήτα ἀπήντησεν ὅτι θά μνημονεύῃ τοῦ λοιποῦ” (1972, τ. 13, σελ. 22).
Οἱ γραπτές ἀπαντήσεις τῶν μονῶν, οἱ
ὁποῖες διέκοψαν τήν μνημόνευσι, πρός τήν Ἱερά Κοινότητα καί τόν πατριαρχικό
Ἔξαρχο ἦταν ὄντως ὁμολογιακές.
Ἡ ἱ. Μονή ἁγ. Παύλου ἐδήλωσε γραπτῶς τά ἑξῆς: “...Ἡ ἀπόφασις ἡμῶν εἶναι ὅτι δέν δυνάμεθα νά προχωρήσωμεν εἰς συζήτησιν
παρά μόνον ἐφ’ ὅσον δηλωθῇ ὑπό τῆς
Α. Παναγιότητος διά τοῦ τύπου ὅτι δέν θά
ἀκολουθήσῃ τήν πορείαν τοῦ προκατόχου Αὐτοῦ” (σελ. 23). Παρόμοια
ἐδήλωσαν καὶ οἱ Ἱ. Μονὲς Καρακάλλου, Ξενοφῶντος, Γρηγορίου κ. ἄ.
Ἡ ἐπιβολή λοιπόν τῶν κυρώσεων ἦτο γνωστή εἰς τούς Πατέρας καθώς καί ἡ ἄσκησις
βίας καί διά τοῦτο ἔχει μεγάλη ἀξία ἡ ἐμμονή των εἰς τήν διακοπή τῆς
μνημονεύσεως τοῦ νέου Πατριάρχου Δημητρίου.
Εἶναι λοιπόν ἄξιον ἀπορίας
τό τί προέκυψε
καί, μετά ἀπό τίς δύο ἀποφάσεις τῆς ἱερᾶς Κοινότητος καί τίς γραπτές ἀπαντήσεις
τῶν μονῶν, ὑπέστειλαν
οἱ ἁγιορεῖτες Πατέρες τήν σημαία τῆς ὁμολογίας, δεδομένου ὅτι, ὄχι μόνο οἱ δύο
ἑπόμενοι Πατριάρχες μετά τόν Ἀθηναγόρα δέν διώρθωσαν τίποτε στά θέματα τῆς
πίστεως, ἀλλά ἀπεναντίας ἐπροχώρησαν σέ μεγαλυτέρους συμβιβασμούς καί προδοσίες.
Θέσαμε σέ κάποιους ἀπό τούς
παλαιούς ἁγιορεῖτες αὐτό τό ἐρώτημα. Κάποιοι ἀπήντησαν
