Καταπέλτης ὁ ἱερός Χρυσόστομος κατά των Ημερολατρών. Μιά ακόμα αγιοπατερική απάντηση του π. Ευθυμίου. Θα ηχήσει εις "ώτα μη ακουόντων";

τοῦ Ἱερομονάχου Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

Ὡς γνωστόν καί προκειμένου νά διερευνήσωμε τήν ἀλήθεια εἰς τό θέμα τῆς ἀλλαγῆς τοῦ ἡμερολογίου εἴχαμε θέσει μία ἐρώτησι εἰς τούς ἀδελφούς τοῦ Π. Ἡμερολογίου. Ἐδόθη τελικά μία ἀπάντησι εἰς αὐτήν, ἡ ὁποία μοῦ ἀπεστάλη σέ φωτοαντίγραφο ἀπό τό προαναφερθέν ἱστολόγιο, τήν ὁποία στά βασικά της σημεῖα εἶμαι ὑποχρεωμένος νά σχολιάσω χάριν τῆς ἀληθείας, ὥστε νά διασαφηνισθοῦν κάποια θέματα καί νά ἐνημερωθοῦν οἱ μή γνωρίζοντες ἐπαρκῶς τήν ὑπόθεσι, διά νά δυνηθοῦν νά τοποθετηθοῦν ἐν γνώσει καί ὄχι νά τοποθετηθοῦν ἐπειδή ἀκολουθοῦν τό Παλαιό ἤ τό Νέο ἀντιστοίχως ἡμερολόγιο.

Εἶμαι ὑποχρεωμένος λοιπόν νά τονίσω τίς διολισθήσεις ἐκ τῆς ἀληθείας εἰς τήν δοθεῖσα ἀπάντησι καί πρός τοῦτο θά ἀναφερθῶ εἰς τό ποῦ ἑστιάζουν τό πρόβλημα οἱ Ἅγιοι Ἰωάννης Χρυσόστομος καί Νικόδημος Ἁγιορείτης καί πού τό τοποθετοῦν οἱ ἀπαντήσαντες ἀδελφοί εἰς τό ἱστολόγιο «Ἐν Τούτῳ Νίκᾳ».

Ὁ Ἅγ. Νικόδημος λοιπόν γιά νά δείξη ὅτι ἀπαγορεύονται οἱ ἀποσχίσεις γιά θέματα ἡμερολογιακά, ἑορτολογικά, νηστείας κλπ., διότι προφανῶς αὐτά δέν εἶναι θέματα πίστεως, χρησιμοποιεῖ μία ὁμιλία τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ἡ ὁποία ἀριθμεῖται ὡς τρίτη εἰς τούς κατά Ἰουδαίων λόγους του καί ἐπιγράφεται: «Εἰς τούς τά πρῶτα Πάσχα νηστεύοντας». Οἱ τά πρῶτα Πάσχα νηστεύοντες ἦταν αἱρετικοί, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἀποσχισθῆ ἀπό τήν Ἐκκλησία, διότι ἤθελαν νά κρατοῦν μία παλαιά συνήθεια μέ βάσι τήν ὁποία ἑώρταζαν τό Πάσχα μαζί μέ τούς Ἑβραίους κατά τήν δεκάτη τετάρτη (14^η) ἡμέρα τῆς σελήνης (πανσέληνος) τῆς ἐαρινῆς ἰσημερίας, καί σέ οἱαδήποτε ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος ἐτύγχανε αὐτή ἡ πανσέληνος. Αὐτοί οἱ αἱρετικοί ὀνομάστηκαν Πρωτοπασχίται ἤ Τεσσαρακεδεκατίται.

Εἰς τήν ὁμιλία του αὐτή ὁ Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἀπό τήν ἀρχή θά λέγαμε μέχρι τό τέλος ὁμιλεῖ γιά τήν ἑνότητα τήν ἐκκλησιαστική καί καταδικάζει μέ βαρύτατους χαρακτηρισμούς οἱοδήποτε σχίσμα γίνεται γιά τέτοιους λόγους. Τήν ἑνότητα τήν ἐκλαμβάνει πάντοτε ὡς ἑνότητα ἐκκλησιαστική καί τό σχίσμα ὡς ἀπόσχισι κάποιων ἀπό τούς ὑπολοίπους ἀδελφούς.

Θά ἀναφέρω πρός κατανόησι κάποια τμήματα ἀπό

Το Video με τη μετάφραση της Θ. Λειτουργίας στην Μητρόπολη Δημητριάδος

            

Περί αυτών που νομίζουν οτι δικαιώνονται από τα έργα τους

*  Ο Κύριος, θέλοντας να φανερώσει ότι κάθε εντολή αποτελεί χρέος μας και ότι η υιοθεσία είναι δωρεά Του, με το αίμα Του χαρισμένη στους ανθρώπους, λέει: «Όταν κάνετε όλα τα διαταγμένα σ’ εσάς, να λέτε, είμαστε δούλοι τιποτένιοι και κάναμε ότι χρωστούσαμε να κάνομε»(50). Γι’ αυτό η βασιλεία των Ουρανών δεν είναι μισθός για έργα, αλλά χάρη του Κυρίου που έχει ετοιμαστεί για τους πιστούς δούλους Του.
*  Ο Χριστός πέθανε σύμφωνα με τις Γραφές για τις αμαρτίες μας(51), και σ’ εκείνους που τον υπηρετούν καλώς, χαρίζει ελευθερία. Γιατί λέει: «Εύγε δούλε άξιε και πιστέ! Στάθηκες πιστός στα λίγα, θα σου εμπιστευθώ τα πολλά. Έλα μέσα στη χαρά του.

*  Δεν είναι ακόμα δούλος πιστός, εκείνος που βασίζεται στη ψιλή γνώση των θείων, αλλά εκείνος που δείχνει την πίστη του με την εκπλήρωση των εντολών του Χριστού.
*  Εκείνος που τιμά τον Κύριο, εκτελεί εκείνα που Αυτός διατάζει. Όταν σφάλλει ή παρακούσει, υπομένει τις συνέπειες, αφού οφείλονται σ’ αυτόν.

Ἀνασκόπηση τῆς ἕως σήµερα πορείας τῆς ΦΕΚΦ

Μὲ εὔλογη ἀφορμή, ὁ Πρόεδρος τῆς «Φιλορθοδόξου Ἑνώσεως “Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος”» μᾶς ὑπέδειξε νὰ δημοσιεύσουμε ἀπόσπασμα ἀπὸ τον Ἀπολογισμὸ τοῦ Προέδρου τῆς Ἔκτακτης Γενικῆς Συνελεύσεως τοῦ Συλλόγου, γιὰ νὰ πληροφορηθοῦν κάποιοι ποὺ ἀγνοοῦν -καὶ πέφτουν θύματα παραπληροφόρησης- τὶς δραστηριότητες τοῦ Συλλόγου· εὐχαρίστως ἀνταποκρινόμαστε.

1. Ἀνασκόπηση τῆς ἕως σήµερα πορείας τῆς ΦΕΚΦ.

Στὸ µέτρο τῶν περιωρισµένων δυνατοτήτων µας πλούσιο ὑπῆρξε τὸ ἔργο τῆς ΦΕΚΦ ―ἀπὸ τὴν Ι.Γ.Σ. της ἕως σήµερα― σὲ κείµενα καὶ παρεµβάσεις καὶ ἀγωνιστικὲς κινητοποιήσεις· λέγοντας καὶ κάνοντας αὐτὰ ποὺ πρέπει νὰ εἰπωθοῦν καὶ νὰ γίνουν ―καὶ ποὺ ἄλλοι, λόγω τῆς ἱερατικῆς καὶ ἀρχιερατικῆς ἰδιότητός τους, ἁρµοδιότεροι ἀπὸ ἐµᾶς ἀρνοῦνται νὰ ποῦν καὶ νὰ κάνουν― ὁ «Φλαµιᾶτος» κατέστη σηµαντικὸς παράγοντας στὸν ἀντὶ-Οἰκουµενιστικὸ χῶρο, ὥστε ἡ παρουσία, ἡ δράση καὶ ἡ συµβολή του «Φλαµιάτου» νὰ «ἀναγνωριστοῦν» ἀπὸ οἰκουµενιστὲς καὶ ἀπὸ ἀντὶ-οἰκουµενιστές, σὲ σηµεῖο µάλιστα ποὺ νὰ τιµηθεῖ στὸ πρόσωπο τοῦ Προέδρου τῆς ΦΕΚΦ ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Πειραιῶς· βεβαίως, ὅπως φάνηκε ἐκ τῶν ὑστέρων, σὲ µία κίνηση προτεταιρισµοῦ µας ἀπὸ τὴν δεσποτοκρατία, δηλαδὴ τὸ ἐκκλησιαστικὸ ἐξουσιολατρικὸ καὶ ἐξουσιακρατικὸ καθεστὼς ποὺ ληµαίνεται τόσο τὸν οἰκουµενιστικὸ ὅσο καὶ τὸν ἀντὶ-οἰκουµενιστικὸ χῶρο. Καὶ αὐτὸ τὸ ἔργο µας ἐπετεύχθη παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι (α) δὲν κατέστη δυνατὸν νὰ λειτουργήσει κανονικὰ τὸ Δ.Σ. καὶ (β) ἐκ τοῦ συνόλου τῶν µελῶν τῆς ΦΕΚΦ δραστηριοποιήθηκαν ἐλάχιστα µέλη. [...]

Στὴ συνέχεια ἐπιγραµµατικὰ ἀναφέρω τὶς δράσεις µας:

Όμοιος ομοίω, αεί πελάζει! Αντί να ελεγχθεί και να εκδιωχθεί εκ της Εκκλησίας, τιμάται ἀπό τόν Πατριάρχη!

Πηγή: agonasax

Σεβαστοί πατέρες, ἐπίσκοποι καί πρεσβύτεροι τῆς Μακεδονίας μας. Ἐπιθυμοῦμε διακαῶς νά σᾶς κάνουμε μετόχους στόν προβληματισμό καί τήν ἀγωνία μας γιά τήν ἑορτή καί πανήγυρη τοῦ Ἁγίου Δημητρίου στή Θεσσαλονίκη.

Γνωρίζουμε πολύ καλά ὅτι ἐφέτος μέ τήν τριχεροῦσα Θεοτόκο καί τόν Μυροβλύτη θά προεξάρχει, ὡς ἐκλεκτός προσκεκλημένος, ὁ Οἰκουμενικός μας Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος,  γεγονός πού θά φέρει στήν πόλη τοῦ Ἁγίου Δημητρίου πολλούς Ἀρχιερεῖς ἀπ’ ὅλη τήν Ἑλλάδα καί φυσικά πολύ λαό.

Πρίν ἀπό ἕνα περίπου μήνα, στίς 20 Σεπτεμβρίου ἐ.ἔ. ὁ Πατριάρχης μας δήλωσε κατηγορηματικῶς γιά τή λεγόμενη «Οἰκουμενική κίνηση» ὅτι: «δέν ἐπιδιώκεται ἡ ἀποδοχή μιᾶς συγκρητιστικῆς ὁμολογίας καί δέν προδίδομεν τήν ὀρθοδοξίαν, ὡς κατηγορούμεθα, οὔτε ὑποστηρίζομεν οἰκουμενιστικὰς ἀντιλήψεις, ἀλλά κηρύσσομεν πρός τούς ἑτεροδόξους καί πρός πάντας τήν Ὀρθόδοξον ἀλήθειαν».

Ὅμως, ἡ νύμφη τοῦ θερμαϊκοῦ μολύνθηκε καί μεταβλήθηκε σέ Σόδομα καί Γόμορρα κατά τό τριήμερο 14-16 Ἰουνίου ἐ.ἔ. μέ τή διοργάνωση ἐπαίσχυντης παρέλασης «ὁμοφυλοφιλικῆς ὑπερηφάνειας Gay Pride» μέ χορηγό τοῦ αἴσχους (4500 εὐρώ) τόν δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη.

Ὁ κ. Μπουτάρης

Καταγγελία για την χρήση μεταφράσεως Ευχών Θ. Λειτουργίας στην Δημοτική στην Μητρόπολη Δημητριάδος

Κοι­νο­ποί­η­σις:

1.  Ἱ­ε­ρὰν Μη­τρό­πο­λιν Δη­μη­τρι­ά­δος καὶ Ἁλ­μυ­ροῦ.

2.  Ἱ­ε­ράς Μη­τρο­πό­λεις Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος.

3.  Ἱ­ε­ράν Κοι­νό­τη­τα Ἁ­γί­ου Ὄ­ρους.

4.  Κα­θη­γου­μέ­νους τῶν 20 Ἱ­ε­ρῶν Μο­νῶν Ἁγ. Ὄ­ρους

5.  Σκῆ­τες καὶ κε­λί­α Ἁ­γί­ου Ὄ­ρους.

6.   Ἱεράς Μονάς.

7.  Σύ­να­ξιν Κλη­ρι­κῶν καὶ Μο­να­χῶν Ἀν­τι­οι­κου­με­νι­στῶν Πα­τέ­ρων εἰς τήν Ἱ­ε­ρὰν Μο­νὴν Ἁ­γί­ας Τρι­ά­δος Ἄ­νω Γατ­ζέ­ας.

8.  Θρη­σκευ­τι­κὰ ἔν­τυ­πα καὶ ἐ­φη­με­ρί­δας.

Μα­κα­ρι­ώ­τα­τε καὶ Σε­βα­σμι­ώ­τα­τοι Ἀρ­χι­ε­ρεῖς,
χαί­ρε­τε ἐν Κυ­ρί­ῳ καὶ εὐ­λο­γεῖ­τε.

Δι­ά τῆς πα­ρού­σης ἀ­να­φο­ρᾶς–κα­ταγ­γε­λί­ας–δι­α­μαρ­τυ­ρί­ας μας προ­α­γό­με­θα ἵ­να γνω­στο­ποι­ή­σω­μεν εἰς τὴν Ἱ­ε­ρὰν Σύ­νο­δον τῆς Ἱ­ε­ραρ­χί­ας τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος τὴν αὐ­θαί­ρε­τον καὶ πα­ρά­νο­μον καὶ ἀν­τι­συ­νο­δι­κὴν και­νο­το­μί­αν, ἡ ὁ­ποί­α ἐ­πε­βλή­θη ἐ­πὶ τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λε­ως Δη­μη­τρι­ά­δος ὑ­πὸ τοῦ οἰ­κεί­ου αὐ­τῆς Μη­τρο­πο­λί­του κ. Ἰ­γνα­τί­ου Γε­ωρ­γα­κο­πού­λου, καὶ ἡ ὁ­ποί­α συ­νί­στα­ται εἰς τὴν χρῆ­σιν κα­τὰ τὴν Θεί­αν Λα­τρεί­αν με­τα­φρά­σε­ως εἰς τὴν δη­μο­τι­κὴν γλῶσ­σαν, ἀρ­χι­κῶς ―ἀ­πὸ δι­ε­τί­ας πε­ρί­που― τῶν ἀ­να­γνω­σμά­των καὶ εὐ­χῶν τῶν ἱ­ε­ρῶν Ἀ­κο­λου­θι­ῶν καὶ Μυ­στη­ρί­ων, ἐ­νῶ τε­λευ­ταί­ως ἐ­προ­χώ­ρη­σεν εἰς τὴν χρῆ­σιν με­τα­φρά­σε­ως εἰς τὴν δη­μο­τι­κὴν γλῶσ­σαν κα­τὰ τὴν Θεί­αν Λα­τρεί­αν καὶ τῶν τε­λε­στι­κῶν εὐ­χῶν τῆς Θεί­ας Λει­τουρ­γί­ας. Καὶ μά­λι­στα προ­έ­βη ὁ Δη­μη­τρι­ά­δος κ. Ἰ­γνά­τι­ος εἰς τὴν ἀ­νω­τέ­ρω και­νο­το­μί­αν, πα­ρὰ τὴν ἀ­πὸ 14 Ἀπριλίου 2010 ρη­τὴν ἀ­πό­φα­σιν τῆς Δ. Ἱ­ε­ρᾶς Συ­νό­δου τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος, ὅ­τι οὐ­δε­μί­α χρῆ­σις με­τα­φρά­σε­ως κα­τὰ τὴν Θεί­αν Λα­τρεί­αν εἶ­ναι ἐ­πι­τρε­πτὴ ἄ­νευ προ­η­γου­μέ­νης ἐγ­κρί­σε­ως τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Συ­νό­δου!­.­..

Γνω­ρί­ζο­μεν κα­λῶς ὅ­τι ἡ χρῆ­σις με­τα­φρά­σε­ως εἰς τὴν δη­μο­τι­κὴν γλῶσ­σαν κα­τὰ τὴν Θεί­αν Λα­τρεί­αν εἰς τὴν Ἱ­ε­ρὰν Μη­τρό­πο­λιν Δη­μη­τρι­ά­δος ἐ­γέ­νε­το ἐ­ρή­μην καὶ ἐν οὐ­δε­μί­ᾳ ἐγ­κρί­σει ἢ συγ­κα­τα­θέ­σει τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Συ­νό­δου τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας τῆς Ἑλ­λά­δος. Ἀ­πο­ροῦ­με δὲ δι­ὰ τὸ γε­γο­νὸς ὅ­τι δύ­να­ται ἕ­νας Μη­τρο­πο­λί­της νὰ και­νο­το­μῆ εἰς τὰ ἱ­ε­ρὰ Μυ­στή­ρι­α καὶ τὴν λει­τουρ­γι­κὴν Τά­ξιν τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καὶ νὰ μὴν ἀ­να­κα­λῆ­ται

Συμμαχόντας με την άδικη εξουσία, εδραιώνουν τη θέση τους στο Νεοταξική-Οικουμενιστική Ιεραρχία.

Οι κορυφές της Εκκλησιαστικής γραφειοκρατίας:

 «Σφάξε με αγάμ ν’ αγιάσω»! 

 

Δεν κομίζουμε τίποτα το καινούργιο να πούμε: Πάντα η εκκλησιαστική ιεραρχία και ιδιαίτερα οι κορυφές της, κόντρα στο Ορθόδοξο σώμα, ήταν με το μέρος των ισχυρών του χρήματος και των καθεστώτων…
Ούτε άγνωστο είναι επίσης τούτο:
Ότι πατριάρχης Βαρθολομαίος είναι το θρησκευτικό ιερατείο του πλανητικού φασισμού, ένα ιερατείο το οποίο «αγωνίζεται» με κάθε μέσον να αλώσει την ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία (έχουμε γράψει πολλά κείμενα επ’ αυτού).

Βραχίονας του Βαρθολομαίου είναι και ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος: Πάντα στο πλευρό των δωσίλογων ανδρεικέλων και ιδιαίτερα της πασοκικής αχρειότητας…

Οι σημερινές, ωστόσο, δηλώσεις των δύο αυτών εκκλησιαστικών- ανδρεικέλων προκαλούν βάναυσα τον ελληνικό λαό, συνακόλουθα και το ποίμνιο της Εκκλησίας.

Η Ελλάδα έχει λεηλατηθεί και αποτεφρωθεί ολοκληρωτικά από τους χρηματιστηριακούς πλανητικούς γκάνγκστερ, ο ελληνικό λαός δολοφονείται ανηλεώς, κτηνωδώς και καθημερινά και οι δύο αυτές κεφαλές βγαίνουν να του πούνε να τα αντιμετωπίσει ΟΛΑ αυτά τα εγκλήματα «με πνευματικό τρόπο»!!!

Αυτό το φρενοβλαβές «αξίωμα» του «σφάξε με αγάμ ν’ αγιάσω», ξεστόμισε, χωρίς ίχνος τσίπας, ο Βαρθολομαίος στη Θεσσαλονίκη!!!

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και τα λόγια του Ιερώνυμου για τις αυτοκτονίες.

Διαβάστε ΕΔΩ:
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_2_20/10/2013_537423

Ούτε για τα προσχήματα δεν κατάγγειλαν, έστω υπαινιχτικά, τους δήμιους και δολοφόνους του ελληνικού λαού.

Απλώς ζητάνε από το λαό να σηκώσει τα χέρια στους ουρανούς και να συμφιλιωθεί με τη δολοφονία του «πνευματικά»!!!

Τέτοια ξεδιάντροπη ταύτιση με τους κτηνώδεις δήμιους του κόσμου, τον πλανητικό φασισμό και τα εδώ δωσίλογα ανδρείκελά τους…

ΑΙΔΩΣ…

Πηγή:Ρεσάλτο

Μια ανάπαυλα ομορφιάς!

Τα ομορφότερα αυστριακά χωριά!

Πηγή: "Τρελογιάννης"

Η Αυστρία είναι γνωστή για τα πανέμορφα και γραφικά χωριά της, τα οποία είναι διάσπαρτα σε όλη τη χώρα, άλλα διάσημα και άλλα άγνωστα στο ευρύ κοινό.  Στο κέντρο της Ευρώπης, με περίπου το 60% της συνολικής της έκτασης να καλύπτεται από τις Άλπεις, η Αυστρία είναι μια πανέμορφη ηπειρωτική χώρα που προσελκύει κάθε χρόνο χιλιάδες ταξιδιώτεςς από όλο τον κόσμο, χάρη στα εκπληκτικά της τοπία, τα σπουδαία ιστορικά της μνημεία και τα όμορφα χωριά και τις πόλεις της. Τα πανέμορφα τοπία της χώρας και τα αλπικά σκηνικά, αποτελούν το τέλειο φόντο για τους αυστριακούς οικισμούς και τις μικρές πόλεις που αναφέρονται παρακάτω…
1. Alpbach

Το Alpbach έχει πληθυσμό 2.600 κατοίκους και βρίσκεται σε μια όμορφη τοποθεσία, ενός ηλιόλουστου οροπεδίου στα 1.000 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στην περιοχή Τιρόλο.

(Συνέχεια: Ἄλλα 9 τοπία)

Ο Οικουμενισμός προοδεύει

Η ΑΙΡΕΣΗ  ΤΟΥ  ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

ΕΠΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ  ΚΑΙ  ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ

ΗΜΩΝ  ΚΟΙΜΩΜΕΝΩΝ

Το ”Ορθόδοξο” Κέντρο του Σαμπεζύ δημοσίευσε ανακοίνωση για την «επίσημη τελετή  δια την έναρξιν του ακαδημαϊκού έτους (Dies Academicus) του Μεταπτυχιακού Ινστιτούτου Ορθοδόξου Θεολογίας του Ορθοδόξου Κέντρου του Οικουμενικού Πατριαρχείου του Σαμπεζύ Γενεύης επραγματοποιήθη το Σάββατον 19 Οκτωβρίου 2013, εις τον ιερόν ναόν του Αποστόλου των Εθνών Παύλου».

Α) Στὴν τελετὴ διαβάστηκε Μήνυμα τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου, συμμετεῖχαν δὲ σὲ αὐτὴ καὶ ὁ Μητροπολίτης Ἑλβετίας Ἰερεμίας, ἀλλὰ καὶ ὁ καθηγητὴς κ. Βλ. Φειδᾶς, ὁ ὁποῖος ἐπιμένει οἰκουμενιστικὰ στὴν παρερμηνεία τῆς ἀρχιερατικῆς προσευχῆς περὶ ἑνότητος, ὅπου -ὡς γνωστόν- ὁ Κύριος ὁμιλεῖ γιὰ τὴν ἑνότητα μεταξὺ τῶν μαθητῶν Του (καὶ τῶν Ὀρθοδόξων μελῶν τῆς Ἐκκλησίας) καὶ ὄχι τὴν ἑνότητα μετὰ τῶν αἱρετικῶν, ἀφοῦ ἑνότητα μὲ αἱρετικοὺς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξει, χωρὶς τὴν ἀποβολὴ τῶν αἱρέσεων καὶ τὴν μετάνοιά τους. Ἡ θέση του «δένει» μὲ ἄλλες οἰκουμενιστικὲς τοποθετήσεις, ὅπως μὲ τὴν «βαπτισματικὴ θεολογία», τὴν «θεωρία τῶν κλάδων», ἢ ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι διηρημένη (πατρ. Βαρθολομαῖος, μητρ. Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας, μητρ. Μεσσηνίας Χρυσόστομος κ.ἄ.).

Διαβάζουμε στὴν Romfea ὅτι ὁ κ. Φειδᾶς,

«Μεταξύ άλλων ετόνισε ότι η μέριμνα δια την ενότητα της Εκκλησίας αποτελεί θεμελιώδες δόγμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, διότι εκφράζει το θέλημα του ιδίου του Χριστού εις την αρχιερατικήν προσευχήν Αυτού».

Στὴ συνέχεια μίλησε ὁ Πρύτανις Guido Vergauwen, ὁ ὁποῖος «ευχαρίστησε το Ινστιτούτον δια την επεδειχθείσαν εμπιστοσύνην προς το πανεπιστήμιον του Φριβούργου εις το πλαίσιον της μεταξύ των συνεργασίας και εχαιρέτισε την εποικοδομητικήν συμβολήν των δύο θεσμών εις το από κοινού οργανωθέν Συνέδριον, με θέμα «Η Β΄  Βατικανή Σύνοδος και η Ορθόδοξος Εκκλησία», δια τον διάλογον και δια την προσέγγισιν των δύο Εκκλησιών, αι οποίαι, από της άρσεως των αναθεμάτων το 1965,  δεν ευρίσκονται πλέον υπό καθεστώς οριστικού σχίσματος, αλλά διακοπής της εκκλησιαστικής  κοινωνίας.

Ο κοσμήτωρ της Θεολογικής Σχολής του πανεπιστημίου του Φριβούργου, καθηγητής κ. Franz Mali, εξέφρασε την ικανοποίησιν του δια το τριμερές πρόγραμμα, το οποίον δεν αρκείται εις την απλήν παράθεσιν πληροφοριών και δεδομένων, αλλά  οδηγεί τους φοιτητάς δια της γνώσεως εις την υπερτάτην εν Χριστώ σοφίαν.

Ο αναπληρωτής κοσμήτωρ της αυτονόμου προτεσταντικής Θεολογικής Σχολής της Γενεύης, καθηγητής κ. Hans Christoph Askani,  εξέφρασε την χαράν  του δια την συνεργασίαν  και την αμοιβαίαν κατανόησιν, αι οποίαι εκφράζονται εις το τριμερές πρόγραμμα σπουδών, διότι η χαρά αυτή, κατά τον απόστολον Παύλον, πρέπει να  συνοδεύη οποιανδήποτε έκφρασιν του Ευαγγελίου του Χριστού».

Ἄρα λοιπόν, εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι ὑπάρχει πρόοδος στὴν διολίσθηση τῶν Ὀρθοδόξων πρὸς τὴν Οἰκουμενιστικὴ παναίρεση. Ἡ Σύνοδος τῶν Ἐπισκόπων μας στὴ Συνεδρία τῆς 11/11/2013 (παρὰ τὶς ὀξύτατες ἀντιδράσεις κατὰ τοῦ Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσοστόμου, ἀμετανόητου φορέα τῆς αἱρετικῆς θέσεως περὶ τῆς «διηρημένης Ἐκκλησίας») «όρισε τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο, ως εκπρόσωπο της Εκκλησίας της Ελλάδος στην Μικτή Επιτροπή Διαλόγου μετά των Ρωμαιοκαθολικών». (Δυστυχῶς ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς, ὁ ὁποῖος πρὶν τρία χρόνια ἀντέδρασε κατὰ τὴν συνεδρίαση τῆς Ἱεραρχίας γιὰ αὐτὴν τὴν αἱρετικὴ κακοδοξία τοῦ Μεσσηνίας καὶ στὴν συνέχεια τὸν κάλυψε, συνεχίζει νὰ τὸν καλύπτει!).

Ἔτσι τώρα στὸ Σαμπεζὺ ἀδιαμαρτύρητα i. ἐπαναδιαβεβαίωσαν τὴν ἄρσι τοῦ σχίσματος καὶ ii. προχώρησαν στὸ ἑπόμενο βῆμα:

«από της άρσεως των αναθεμάτων το 1965,  δεν ευρίσκονται πλέον υπό καθεστώς οριστικού σχίσματος, αλλά διακοπής της εκκλησιαστικής  κοινωνίας».

Μήπως, δίδεται ἄλλη μιὰ εὐκαιρία στοὺς Ἱεράρχες, στοὺς Ἁγιορεῖτες, ἀλλὰ καὶ σὲ ὅσα ἐνεργὰ μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ ἐνδιαφερόνται γιὰ τὴν Ἐκκλησία Του, (ἀλλὰ εὑρίσκονται ὑπὸ τὴν ὁμηρία ἰδεολογημάτων περὶ τάχα ὑπακοῆς σὲ αἱρετίζοντες Ἐπισκόπους καὶ Πατριάρχες καὶ δυνητικὲς ἑρμηνεῖες) νὰ ἀπαιτήσουν τὴν ἔξοδό μας ἀπὸ τὸ Π.Σ.Ε., τὴν διακοπὴ τῶν Διαλόγων, νὰ διαμαρτυρηθοῦν ποικιλοτρόπως καὶ ἐντόνως, νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τοὺς αἱρετίζοντες;

"Φιλορθόδοξος Ἕνωσις Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος"

Οι Πατέρες διδάσκουν ομόφωνα την απομάκρυνση από τους αιρετικούς. Ο καθένας από τους συγχρόνους "πατέρες" και θεολογούντες προβάλλει το δικό του λογισμό, ως γραμμή της Εκκλησίας.

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ  Η  ΠΡΑΚΤΙΚΗ  ΤΗΣ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Ακοινωνητοι

οσοι  κοινωνουν  με  αιρετικούς

 «ὧν τινες ἀστοχήσαντες ἐξετράπησαν εἰς ματαιολογίαν, θέλοντες εἶναι νομοδιδάσκαλοι, μὴ νοοῦντες μήτε ἃ λέγουσι μήτε περὶ τίνων διαβεβαιοῦνται» (Α΄Τιμ. 1, 7).

Πριν 5 χρόνια η Ι. Μονή Οσ. Γρηγορίου Αγ. Όρους εξέδωσε ένα αξιόλογο βιβλίο με τίτλο: «Οι αγώνες των μοναχών υπέρ της Ορθοδοξίας», με πρόλογο του Καθηγουμένου π. Γεωργίου Καψάνη.

Στις σελίδες αυτού του βιβλίου βρίσκει κανείς την ιστορία αγίων μοναχών, που υβρίστηκαν, εξορίστηκαν, βασανίστηκαν και θανατώθηκαν, επειδή υπερασπίστηκαν την Ορθόδοξη πίστη, όχι μόνο ενώπιον των ετερόδοξων, μα και ενώπιον των  “ορθοδόξων” μεν, φιλοπαπικών και λατινόφρονων οικουμενιστών δε!

Όσοι έχουν την πνευματική διάκριση ας εκτιμήσουν πόσο παράλληλοι είναι οι καιροί∙ ας παραλληλίσουν συγκεκριμένα πρόσωπα και καταστάσεις, αν μάλιστα είναι γνώστες κάποιων σύγχρονων πιέσεων και διώξεων, που προδικάζουν τι πρόκειται να επακολουθήσει. Τότε θα δουν πως οι ομοιότητες είναι υπαρκτές και ψηλαφήσιμες.

Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός, μετά την Ένωση των «εκκλησιών» στη Φερράρα, και ενώ οι εκκλησιαστικοί ηγέτες, Πατριάρχες και Επίσκοποι, ακολουθούσαν την απόφαση της Συνόδου Φερράρας, και δεν είχε ακόμα συγκληθεί κάποια Οικουμενική Σύνοδος, έκανε ανυπακοή στους Επισκόπους και το αυτό δίδασκε και στους πιστούς· έγραφε στον ιερομόναχο Θεοφάνη:

«Όμως ο αγών δεν είναι πλέον στα λόγια, αλλά στα έργα. Ούτε είναι καιρός για ρητά και έγγραφες αποδείξεις (τι θα ωφελούσαν άλλωστε σε τέτοιους διεφθαρμένους κριτές;). Αντιθέτως όσοι αγαπούν το Θεό, πρέπει να έχουν ετοιμασθούν να πολεμήσουν μαζί τους στα έργα. Επίσης, να είναι έτοιμοι να υποφέρουν κάθε κίνδυνο για την ευσέβεια και για τον αγώνα να μη μολυνθούν από την κοινωνία με τους ασεβείς» (Οι αγώνες των μοναχών…, Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγ. Όρους, σελ. 297).

Ο αγ. Θεόδ. ο Στουδίτης «ως ακριβής τηρητής των ι. Κανόνων… απέφευγε μέχρι θανάτου την εκκλησιαστική κοινωνία με τους αιρετικούς και το μνημόσυνο των αιρετικών επισκόπων. Πίστευε και εκήρυττε, ότι η μνημόνευση και μόνο του αιρετικού επισκόπου αποτελεί “μολυσμόν” και στερεί την Ορθοδοξία σ’ αυτόν που τον μνημονεύει, ενώ η εκκλησιαστική κοινωνία με τους αιρετικούς μας χωρίζει παντελώς από τον Χριστό. Επίσης ότι, κατά τον ι. Χρυσόστομο, όχι μόνο οι αιρετικοί, αλλά και όσοι κοινωνούν μαζί τους είναι εχθροί του Θεού, ενώ, κατά τον Μ. Αθανάσιο, πρέπει να αποφεύγουμε όχι μόνο τους πρώτους, αλλά και τους δεύτερους» (στο ίδιο, σελ. 193).

Τον 14^ο αιώνα, ο κανονικός πατριάρχης Καλέκας «ενέκλεισε τον Άγιο (Γρηγόριο Παλαμά) στην φυλακή των ανακτόρων «ως κακούργο». …Το 1344, ο αδίστακτος Καλέκας έφθασε στο σημείο να αναθεματίση τον Μέγα Γρηγόριο (Παλαμά)… Τον αναθεματισμό υπέγραψαν πολλοί (σ.σ. “ορθόδοξοι”  κατά τα “άλλα”) επίσκοποι…» (σελ. 267).

Ο αγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, όμως, θεωρούσε τον πατριάρχη Καλέκα αποκομμένο από την Εκκλησία με όσα έχει κάνει, διδάσκοντάς μας με συγκεκριμένο παράδειγμα, ποιοι αποτελούν μέλη της Εκκλησίας και ποιοι είναι αποκομμένοι απ’ αυτή, εξ αιτίας των αντικανονικών ενέργειών τους. Γράφει: «όποιος είναι αποχωρισμένος από τον Καλέκα, τότε ανήκει πράγματι στον κατάλογο των Χριστιανών και είναι ενωμένος με το Θεό κατά την ευσεβή πίστι» (στο ίδιο, σελ. 268).

Στο ίδιο πνεύμα κινείται και ο ιερός Ιωσήφ (συγκαταλεγόταν και αυτός στους διωχθέντας). Όταν  ο πατριάρχης Καλέκας αφόρισε τον αγ. Γρηγόριο Παλαμά και τους ομόφρονές του (1344), έγραφε: Ποια είναι η Εκκλησία» που μας «έχει αποδιώξει; Η των Αποστόλων; Εμείς όμως είμαστε υποστηρικταί της και συμφωνούμε μαζί της… Επομένως δεν μας έχει αποβάλει η Αποστολική Εκκλησία…αλλά η καινοφανής Εκκλησία και τα παράδοξα δόγματα που αυτός (σ.σ. ο Καλέκας τότε, ο Βαρθολομαίος που δέχτηκαν με τιμές οι Αγιορείτες, σήμερα) συνέστησε… Αφού λοιπόν έγινες εργαστήριον κάθε ψεύδους, κάθε συκοφαντίας, οποιουδήποτε φαύλου πράγματος,… πλεονεξίας, ιεροσυλίας,… έπειτα “χειροτονείς” και τον εαυτό σου Εκκλησία… σ.σ. (Αυτά τα λέει στον ΝΟΜΙΜΟ και ΜΗ καθαιρεθέτνα πατριάρχη). Γιατί είσαστε Εκκλησία; Από το ότι δωροδοκείς; Από το ότι εξαγοράζεις τις δίκες; Από το ότι δεν κάνεις διάκριση μεταξύ των ανιέρων και των αγίων; Από ότι επιτρέπεις την είσοδο του ιερού σε όλους τους μολυσμένους και βέβηλους;… Από το ότι πωλείς την χάρι του Αγ. Πνεύματος;…

Άλλοτε πάλι χαρακτηρίζει την ψευδοεκκλησία του Καλέκα “σφαλεράν και πόρω Θεού βάλλουσαν”. (σ.σ. Χωρίς κάποια Σύνοδος να καταδικάσει τον Καλέκα και όλους τους άλλους «ορθόδοξους» που τον ακολουθούσαν). Κατά συνεπεια ο πατριάρχης “δει υποταγήναι τη Εκκλησία, ης προ ολίγου αφηνίασεν αποσκιρτήσας”.. (σ.σ. Αλήθεια, πού βρισκόταν τότε η Εκκλησία; Ας απαντήσουν όσοι μας ρωτούν για το ίδιο θέμα σήμερα, και δεν καταλαβαίνουν το Μυστήριο της Εκκλησίας). Για όλα αυτά ο ιερός Ιωσήφ συνιστούσε: “Αποκοπτέον ημάς της εκείνου κοινωνίας”. Προσέθετε δε ότι χρειάζονται πηγές δακρύων για να κλαύση κανείς το “σύντριμμα” της Εκκλησίας… και την καινοτομία της πίστεως» (σελ. 274-275).

Ο ιερός Νικηφόρος Κάλλιστος έγραφε: Όταν «πίστεως συμβαίη γίνεσθαι την διαφοράν, ου μόνον πατέρες προς παίδας (και αντίστροφα), αλλά και γυνή» προς τον σύζυγόν της, «και ανήρ προς την σύζυγον διαστασιάζουσιν (επαναστατούν)» (στο ίδιο, σελ. 276).

«Οι ανθενωτικοί απεδοκίμασαν την ένωσι…και αποσχίσθησαν από τον πατριάρχη Βέκκο και τους ομόφρονές του. Τους κατηγορούσαν ότι εξέπεσαν της ιερωσύνης και ότι τελούσαν άκυρα μυστήρια. Αυτό ήταν σύμφωνο με τους κανόνες α΄  καὶ β΄ τῆς Γ  οἰκουμενικῆς Συνόδου. Γι’ αυτό προέτρεπαν τους πιστούς να μη εκκλησιάζονται με τον πατριάρχη και τους ενωτικούς κληρικούς. Ο Βέκκος…εξέδωσε “πατριαρχικό αφορισμό”, κατά των σχισματικών επισκόπων» (στο ίδιο, σελ. 237).

Γράφει ο ιερός Ιωσήφ Βρυέννιος: «Ορισμένοι τόλμησαν να αναγγείλουν ότι… η ένωσις (των εκκλησιών) θα γίνη χωρίς να μετατραπή κανένα από τα έθιμα και τα δόγματα… Εισηγήθηκαν μάλιστα, ότι δεν είναι καθόλου άτοπο να μνημονεύουμε τον πάπα ως άγιο… Αυτή είναι λοιπόν η ένωση;… Με αυτόν τον τρόπο σκέπτεσθε δήθεν να ενωθήτε μαζί μας, την στιγμή που η μεν προσθήκη μένει αδιόρθωτη, όλα δε όσα προξένησε το μακροχρόνιο και επάρατο σχίσμα μένουν αμετακίνητα; Άνθρωποι, αυτό δεν είναι διόρθωσις ούτε ένωσις των Εκκλησιών. Αντιθέτως, είναι χειρότερο σχίσμα από το προηγούμενο… Διότι πως θα γίνη η ένωσις, εφόσον υφίστανται μεταξύ μας μύρια διαφορετικά φρονήματα;… Αυτό το πράγμα δεν είναι ένωσις της Εκκλησίας της Ρώμης με μας… Αντιθέτως είναι παράλογη υποταγή στον πάπα της Ρώμης…» (στο ίδιο, σελ. 288).

Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός σε άλλη επιστολή του έγραφε: «Οι περισσότεροι αδελφοί, έχοντας πάρει θάρρος από την εξορία μου, ελέγχουν με αυστηρότητα τους αλιτήριους (Λατινόφρονες) και παραβάτες της ορθής πίστεως και των πατρικών θεσμών. Τους διώχνουν επίσης από παντού ως καθάρματα, χωρίς να ανέχωνται να συλλειτουργούν μαζί τους, ούτε να τους μνημονεύουν καθόλου στα Μυστήρια  ως Χριστιανούς…

Να συμβουλεύσης δε τους ιερείς του Θεού να αποφεύγουν με κάθε τρόπο την εκκλησιαστική κοινωνία με τον λατινόφρονα μητροπολίτη τους και ούτε να συλλειτουργούν μαζί του, ούτε να τον μνημονεύουν καθόλου, ούτε να τον θεωρούν αρχιερέα, αλλ’ ως μισθωτό λύκο. Επίσης να μη λειτουργούν καθόλου σε λατινικές εκκλησίες, για να μη έλθη και σε μας η οργή του Θεού που επήλθε στην Κων/πολι, εξ αιτίας των παρανομιών που έγιναν εκεί…

Να αποφεύγεται λοιπόν και εσείς, αδελφοί, την εκκλησιαστική κοινωνία με τους ακοινωνήτους και το μνημόσυνο των αμνημονεύτων. Φευκτέον αυτούς (τους λατινόφρονες) ως φεύγει τις από όφεως» (στο ίδιο, σελ. 297-298).

Το 1452 ο Γεννάδιος προσκλήθηκε στο παλάτι «μαζί με πολλούς εκκλησιαστικούς άνδρες για να συσκεφθούν περί της ενώσεως. Ο Γεννάδιος αρνήθηκε να προσέλθη και τους δήλωσε δι’ επιστολής τα εξής: “…Εάν η σύναξη αυτή γίνεται για να ληφθή η συγκατάθεσις των εκκλησιαστικών για την ένωσι που έκανε ήδη η πολιτεία -αλίμονο! Αυτό είναι χωρισμός από το Θεό- τότε αφήστε με, μη με πειράζεται… Όποιος θα μνημονεύση τον πάπα η θα έχη εκκλησιαστική κοινωνία με αυτούς που τον μνημονεύουν η θα συμβουλεύση …κάποιον να μνημονεύση, θα τον θεωρήσω όπως και η αγία και μεγάλη Σύνοδος της Κων/πόλεως, η οποία εξέτασε το λατινικό δογμα και κατεδίκασε όσους το πίστεψαν, τον Βέκκο δηλ. και τους ομόφρονές του…Οι Σύνοδοι και οι άλλοι πατέρες ορίζουν ότι <αυτών που αποστρεφόμαστε το φρόνημα πρέπει να αποφεύγωμε και την κοινωνία>… Πάνω απ’ όλα όμως ο Κύριός μας λέγει: <Αλλοτρίω δε ου μη ακολουθήσωσιν, αλλά φεύξονται απ’ αυτού, ότι ουκ οίδασι των αλλοτρίων την φωνήν> (Ιω. ι , 5).

Μη γένοιτο να κάνω αιρετικήν την Εκκλησία μου, την αγία μητέρα των Ορθοδόξων. Δεχόμενος το μνημόσυνο του πάπα, εφόσον ομολογεί και πιστεύει εκείνα, για τα οποία δεν τον δέχεται η Εκκλησία μας… Και θα είμαι οπωσδήποτε ακοινώνητος προς τον πάπα και όσους έχουν εκκλησιαστική κοινωνία με αυτόν, όπως και οι Πατέρες μας. Διότι πρέπει να μιμούμαστε την ευσέβειά τους, αφού δεν έχουμε την αγιωσύνη και την σοφία τους”» (στο ίδιο, σελ. 303-304).

Ο ιερός Γεννάδιος, όταν και τότε συζητούσαν το θέμα της ενώσεως των Εκκλησιών, έγραφε:

«Αυτά όμως που λέγουν εκείνοι, δηλ. να αναβάλουμε προσωρινά την εξέτασι του θέματος, δεν είναι προσωρινή εκκλησιαστική Οικονομία. Είναι προσωρινή συγκατάθεσίς μας στην προσθήκη (του filioque) και στην ένωσι που επικυρώθηκε κακώς στην Φλωρεντία. Είναι πρόσκαιρος εκλατινισμός- αν είναι βέβαια πρόσκαιρος και όχι αιώνιος!- συμπεραίνοντας από τα πρόσωπα που τον πραγματοποιούν…» («Οι αγώνες των μοναχών υπέρ της Ορθοδοξίας», στο ίδιο, σελ. 304).

[Πράγματι, και μόνο ο τεμαχισμός του Διαλόγου σε Διάλογο Αγάπης και Διάλογο Αληθείας, είναι μια αντίφαση, μια απάτη.

Γιατί ξεχωρίζει τα αχώριστα και διαιρεί τα αδιαίρετα: την αγάπη από την αλήθεια. Γιατί και τα δύο πηγάζουν και στηρίζονται σ’ Αυτόν που είναι και η Αγάπη και η Αλήθεια.

Βέβαια και η όλη διενέργεια του Διαλόγου είναι χριστιανικά απαράδεκτη, όπως την υπονοούν και διεξάγουν. Γιατί υποτίθεται ότι διαλεγόμεθα και συζητάμε για να βρούμε την αλήθεια. Εμείς όμως είμαστε σίγουροι για την αλήθεια. Και όμως δεν τους το καθιστούμε καθαρό. Και αφήνουμε να πλανάται η εντύπωση σ’ αυτούς και το ορθόδοξο πλήρωμα της Εκκλησίας, ότι κι  αυτοί έχουν την αλήθεια, ότι συζητούμε για ένα συμβιβασμό, πως χάριν της αγάπης θα υποχωρήσουμε σε κάποια «ανώδυνα» θέματα για την αλήθεια!].