Ἀνοικτή ἐπιστολή Προς τον π. Ανδρέα Κονάνο

"Τα λέω στη νύφη, να τ' ακούσει η πεθερά"

ΚΗΡΥΓΜΑ ΓΙΑ ΟΛΑ

ΠΛΗΝ

ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Τοῦ Πανταζῆ Νικολάου, θεολόγου

Αγαπητέ μου π. Ανδρέα

                    (και κάθε Ορθόδοξε Ιερέα)

 Δεν γνωριζόμαστε. Ακούω τις ομιλίες σου στο διαδίκτυο από την μακρινή Αυστραλία και θαυμάζω το χάρισμα που σου ενέσπειρε ο Τριαδικός μας Θεός. Με τη ιερά τέχνη της φιλολογίας και την αγία επιστήμη της Ποιμαντικής και όχι Ακαδημαϊκής Θεολογίας, πλέκεις τα θεία νοήματα και κεντάς τα λόγια να αγγίζεις τις αιώνιες ψυχές που σ΄ ακούνε και όφελος να βρούνε. Αλλά, πατέρα μου Ανδρέα. Αλλά...

 Κρίνεσαι. Εξετάζεσαι. Δεν σ΄ ακούω να μιλάς εναντίον της φρικτής παναιρέσεως του Οικουμενισμού που μολύνει και δηλητηριάζει μύριες ανύποπτες ψυχές που σε ακολουθούν, που σε ακούν και εμπιστεύονται το αγαθό σου λόγο. Δεν σ' ακούω να πολεμάς την αίρεση, την πλάνη και την αποστασία, ιδίως μέσα στην Εκκλησία. Δεν σε βλέπω να επιτίθεσαι, να στηλιτεύεις την επάρατη εκκοσμίκευση. Πρόσεξε. Δεν σε κατηγορώ, δε σε καταδικάζω.  Μοιράζομαι μαζί σου την ανησυχία μου, την ταραχή μου, την απογοήτευσή μου.

 Τόσα νειάτα σε ακούνε. Τόσες ψυχές σε εμπιστεύονται. Και μπερδεύονται και ζημιώνονται ανεπανόρθωτα από τους εδώ "ποιμένες" του εξωτερικού, που τόσο απροκάλυπτα διαφημίζουν τη διαβολική "ενότητα" με το ψέμα, την συνύπαρξη με το σκότος. Και σου λένε, "όλοι το ίδιο είμαστε, παιδιά του Ενός Θεού είμαστε. Μία εκκλησία είμαστε, μία πίστη με διαφορετική έκφραση, διαφορετική οπτική γωνία". Κατά τ' άλλα, σου λένε, "κάνουμε τυφλή (κι αρρωστημένη) υπακοή στη προϊσταμένη μας αρχή". ΑΡΧΗ ΩΔΙΝΩΝ. Αρχή ηδονής που απορρέει από μετέωρα βήματα μαγικού αιφνιδιασμού πελαργών και δειλών πτηνών που δεν κάνουν ούτε για "πούπουλα".

 Και αναγνωρίζουν τον Πάπα ως "κανονικό επίσκοπο της εκκλησίας μας, άνθρωπο της Αγίας Τριάδος, της προσευχής, της άκρας ταπεινώσεως και αφοσιώσεως στην πνευματική, φευ, ζωή". Λες, και χαθήκαν τα εξαίρετα Αγιοπνευματικά Παραδείγματα και Πρότυπα προς μίμηση, που έχει τόσο απλόχερα και υπεράφθονα η Αγία Ορθοδοξία μας να παρουσιάσει.

 Και σύ, να "επιδίδεσαι" σε μίαν ανέσπερη χριστιανική φιλολογία. Σε μία πνευματική λογοτεχνία που μιλά μόνο για στείρα ηθική, τύπου "Μιμήσεως του Χριστού" ή έστω και για Ορθόδοξη ασκητική που ελέγχει συνειδήσεις, ευτελεί την κοσμική τη γνώση και αποκαλύπτει την μεγάλη αγνωσία Θεού. Συνεχίζεις να μιλάς και να "παραμιλάς" για την υπερπαρατονισμένη αγάπη του Θεού, εις βάρος της δικαιοσύνης και της Αληθείας του Θεού. Αλήθεια, ποιόν επίσκοπο ευθαρσώς εξέτασες για την Ορθοδοξότητά του; Θα μου πεις δεν είναι η θέση σου... Ποιά Σύνοδο επικαλέστηκες και συγκρότησες για την καταπολέμηση των φθοροποιών και δολοφονικών πλανών και αιρέσεων που εισέβαλαν θριαμβευτικά στις ψυχές της παγκοσμίου νεολαίας που απευθύνεσαι;

 Συγχώρα με, δεν ασεβώ στο πανίερο πρόσωπό σου. Τολμώ να μιλήσω παρρησία, όπως μου επιτάσσει η συνείδησή μου. Για λόγους που εσύ γνωρίζεις, φοβείσαι να τα βάλεις με το υπόκοσμο, τρομοκρατικό, Δεσποτοκρατικό κατεστημένο. Φοβείσαι να καταδικάσεις τον Οικουμενισμό και να κατονομάσεις τον Πατριάρχη. Δειλιάς να προτρέψεις τον Μητροπολίτη σου σε Διακοπή Μνημονεύσεως και αρνείσαι να απομακρυνθείς από αυτή τη σύγχρονη μάστιγα της συμπορέυσεως. Δε βρίσκεις τη δύναμη να αφοριστείς εκ μέσου αυτών όπως σε διατάζει ο Παντοκράτωρ Κύριος.

 Θέλεις να τα έχεις καλά με τους ανωτέρους σου και με όλους. Προτιμάς να μην ταράζεις τα νερά. Να μην διακινδυνεύσεις τη θέση σου, τη σχέση σου και την εκ του ασφαλούς εμβέλειά σου. Να είσαι καλά. Και να σε φωτίζει ο Θεός. Έχουμε ανάγκη από ιερείς Ομολογητές και όχι ηθικοπλάστες και κοινωνικούς αναμορφωτές. Από συστηματικούς κήρυκες και γεροντομανείς ψυχοσώστες που αφοσιώνονται μόνο σε λόγους εναντίον των παθών και αποφεύγουν μετά τρόμου να αποτρέψουν τη νεολαία από το Βαάλ και τα έργα των σύγχρονων Νικολαϊτών που μισεί ο Θεός. Αυτό το Θεϊκό το μίσος δε λέει να μας βάλει σε σκέψεις, να μας εμπνεύσει και να μας επηρρεάσει θετικά προς Αποστολική Διδαχή,  Αγιοπατερική Στάση και Ομολογία Πίστεως.

 Παρασερνόμαστε από την επιδερμική, συγκινησιολογική και πλάνα Αγαπολογία. Μπερδευόμαστε από μία θηλυπρεπή, συναισθηματική διακίνηση των αγαπητικών και ενωτικών μας τάσεων, δαιμονικών μάλλον επιδράσεων της αφύλακτης κοινωνίας μας με ακοινώνητους, οικουμενιστές, προδότες της Πίστεως. Μιλούμε για ΑΘέατα Περάσματα και περιφρονούμε τα θανατικά προσπεράσματα των Αρχιποιμένων μας, τις επικίνδυνες διαβάσεις και βλάσφημες υπερβάσεις. Σχοινοβάτες δίχως δίχτυ στον δαιμονικό ιστό του Οικουμενισμού οι εκκλησιαστικοί μας ηγέτες, και μεις αναίσθητοι θεατές και ανενεργείς, παράλυτοι προωθητές της απάθειας, της αδράνειας και της υποδουλώσεως στην επάρατη δεσποτοκρατία.

 Η δουλοπρέπεια της σιωπής και η υποδούλωση της ηττοπάθειας δέρνει αλύπητα το ποίμνιο που τόσο ύπουλα του πλάθουν την υποτέλεια στους ηγουμένους που υποτίθεται αγρυπνούν υπέρ των ψυχών ημών ενώ δε τους καίγεται καρφί το κάρφος στα μάτια τους και η κολώνα της ΔΕΗ, αλλά κοιτούν πως να καταβροχθίζουν τους ανύποπτους και ανίδεους στον αισχρό ωχαδερφισμό του δήθεν "μη κρίνετε ίνα μη κριθείτε". Για να μπορούν δηλαδή να ξεφεύγουν κάθε δίκαιη κρίση που εντέλεται ο Κύριός μας για τους καταφρονητές, τους αιρετικούς και βλασφήμους που συνειδητά καταπατά τους Αγίους Πατέρες, η μεγίστη Μεταπατερική Αφεντιά τους, η οποία θα αναπληρώσει τις αποτυχίες των πρώτων, ενώ τούτοι 'δω, ψελλίζουν υποκριτικά και παπαγαλίστικα το "Δι΄ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών...".

 Ποιών ευχών; Ποιών Αγίων Πατέρων που τους θεωρεί ο Πατριάρχης όλους "θύματα του Αρχεκάκου όφεως διότι κληροδότησαν σε μας τη διάσπαση" και δε κατάφεραν "οι ταλαίπωροι" να ενώσουν τα διεστώτα που θα ενώσουν σίγουρα, "ντε και καλά" τούτοι οι σημερινοί μας Οικουμενιστές, που εσείς προσκυνείτε, και λιβανίζετε και συλλειτουργείτε μαζί τους και υποδέχεσθε με ροδοπέταλα αλλά φοβείστε να τους ελέγξετε που δεν Ορθοδοξούν αλλά λοξοδρομούν και λοιδορούν  τους μικρούς και ασήμαντους που αγαπούν την Αλήθεια, ως "σχισματικούς", φονταμενταλιστές και "ταλιμπάν" της Εκκλησίας.

 Μη φοβάσαι, πάτερ, δεν είμαι παλαιοημερολογίτης. Μακάρι όμως να είχαμε όλοι την ευλογημένη τους εμμονή στην Ορθόδοξη Παράδοση και όχι στην μοντέρνα, αντίχριστη και φιλοπαπική, στη λάγνα, πορνική και μοιχειακή ετεροζυγία των ετεροδιδασκαλούντων. Κακά τα ψέμματα, η αλλαγή του Ημερολογίου έγινε για αισχρή χάρι και εωσφορική ευχαρίστηση του Πάπα, όχι για δήθεν "διόρθωση των αστρονομικών ατελειών" που μας "τσαμπουνάνε"... Οι κατά συρροήν εγκληματίες Πατριάρχες σιχαίνονται και αηδιάζουν τους Ορθοδοξούντες. Αντιπαθούν, πολεμούν και τιμωρούν τις όποιες Ομολογίες Πίστεως, διότι κατά βάθος τρέμουν τη Διακοπή Μνημονεύσεως και τη Θεαρχική επιτέλεση Αποτειχίσεως των Ποιμένων και των Ποιμενομένων...

 Για λόγους ενότητας, μείναμε με το Νέο, με την επικρατούσα, κρατούσα και παρακρατούσα εκκλησία αλλά τώρα που αυτή δεν μένει πια στα της Πίστεως, δεν "Στέκει Καλώς" αλλά τρικλίζει και ηδονίζεται στις ένοχες αγκαλίτσες με τον Αιρεσιάρχη, δεν βλέπω να μένουμε για πολύ και προβλέπω εφαρμογή του "κινήσω σου την λυχνίαν"...

 Τώρα, τί κάθομαι και σου τα λέγω όλα αυτά, πάτερ. Χαλάλι. Πες με φανατικό, υβριστή, σχισματικό, λέγε με ότι θέλει η αγαπώσα καρδιά σου. Τρελάθηκα μάλλον και δεν ξέρω τι λέω. Είναι τρέλα σήμερα να μην πας με τα νερά τους, να μην αναγνωρίζεις μια πανελλαδική, δεσποτοκρατική ομάδα που επιδιώκει στυγνή, δικαιοδοσιακή και αυταρχική τυραννία ενώ παράλληλα  "αυτοβαφτίζεται" ως έχουσα "Αποστολική Διαδοχή" και αυτοδιαφημίζεται ως "Επίσημη Εκκλησία" και παντελώς Ακέφαλο "Σώμα Χριστού!"

 Καλά, ούτε ένας, μα ούτε μισός ιερέας, πρωτοπρεσβύτερος, αρχιμανδίτης, πρωτοσύγκελος, δεσπότης... Ούτε ένας, κανένας να μη βγει να καταδικάσει, όχι με λόγια, τα "μπουχτίσαμε", όχι με γραπτά, τα "εμμέσαμε", αλλά με πράξεις και με έργα. Μόνο ΕΝΑΣ Γέροντας π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς βρέθηκε σαν άλλος Πρόδρομος και στάλθηκε από το Θεό Προφήτης στη μαγαρισμένη εποχή που ζούμε να "ξεστομίσει" το "ουκ έξεστί σοι" στην Παναίρεση του Οικουμενισμού και οι σιγονταροοικουμενιστές, προοδευτικοί ταγοί των αντιαιρετικών γραφείων ορμήξαν με λύσσα πάνω του να τον κατασπαράξουν, να του ξεσκίσουν τη σάρκα και να καταβυθίσουν τη ψυχή του στα τάρταρα της κολάσεως για το ΑγιοΣυνοδικό, Αγιοπατερικό "Τόλμημα-Ατόπημα" της Θεοπροβλήτου Αποτειχίσεώς του.

 "Οι δε εννέα" χιλιάδες, ΠΟΥ;;;  ΜΟΥΓΓΑ και τα μάτια του στραβού, να εθελοτυφλούν στο χορό του Ησαΐα με τις παράνυφες του Οικουμενισμού και την σαχλότητα της συγχωνεύσεως και συμπορεύσεως με την αίρεση. Ημείς δε μωροί και παλαβοί... Μάλιστα και σαλοί.

 Προτιμώ τη παλαβομάρα αυτή παρά την ανατριχιαστική ποινή της αιωνίου Ακοινωνησίας στο πυρ το εξώτερο, όταν στηθούν θρόνοι και ζητηθούν λόγοι που δεν ενήργησα, δεν αντέδρασα, δεν ομολόγησα την Ορθή Λατρεία αλλά προσεκύνησα τω Βάαλ... και πήρα στο λαιμό μου μυριάδες ψυχών με το να τους λέω να μην ανησυχούν, "δε τρέχει τίποτα, μη κρίνετε το Δεσπότη..."

 Το ΔΕΣΠΟΤΗ και ΑΡΧΙΕΡΕΑ ΗΜΩΝ Χριστό, ποιός τον λογαριάζει, που θα ξανάρθει με έναν αρχικό σκοπό προς αναζήτηση της Ορθοδοξίας επί γης, άρα θα βρει την Πίστη στο Βόσπορο, στο Βατικανό, στο μαγαρισμένο πια Άγιο Όρος;  Ή μήπως κάτω απ' την Ακρόπολη ή στη Μονή Πετράκη; Δεν ξέρω. Ένα ξέρω ότι σκαρτέψαμε τη Πίστη και εκμεταλλευόμαστε τα λάθη και τα πάθη του ποιμνίου μας προς εκβιασμό, "να μη βγάλουν το σκασμό..."

 "Μια φορά κι' έναν καιρό", ήταν ένας Άγιος Πατήρ Αυγουστίνος Καντιώτης μα και αυτόν πήγαν να τον "παραμυθιάσουν", να τον βγάλουν τρελό οι συνάδελφοί του Αρχιερείς και έστειλε η ύπουλη και ένοχη Δεσποτοκρατία ψυχιάτρους να τον εξετάσουν! Με το αζημίωτο μάλιστα και με την προ-εξεταστική διάγνωση διπλωμένη ήδη στη τσέπη! Και μετά μας λένε για ψήφους και "εκλογές εν Πνεύματι Αγίω...". Σταύρωσαν κυριολεκτικά δώδεκα ακατηγόρητους, πανιερωτάτους Μητροπολίτες και τους κρέμασαν ανάποδα, γυμνούς, στη κεντρική πλατεία της Χούντας και η σημερινή προοδευτική, χαρισματική Ανίερη Σύνοδος "κάνει τα στραβά μάτια", στραβωμένη, θεότυφλη και θεοπάλαβη να στέλνει στη Λάρισα "Μπεκιάρηδες" με ΜΑΤ και μπουλντοζάκια στην Εσφιγμένου, σφιγμομετρώντας το αντίχριστο τίκι-τάκα από το μπεγλέρι του Πάπα... (μιας και τα κομποσχoίνια απαρχαιώθηκαν πια).

 Τί κι' αν ο Μέγας Άγιος Πατρο-Κοσμάς μας προστάζει να καταριόμαστε τον Πάπα;  "Α πα, πα, πα, εμείς δε κάνουμε τέτοια πράγματα, τουναντίον τον αγαπάμε, τον φιλάμε και τον τιμάμε γιατί.... "μας πάει γάντι!" Τοιούτος μας πρέπει "Αρχιερεύς" Αιρεσιάρχης!"

Έτσι κι' αλλιώς οι Αρχιερείς μας και οι Οικουμενιστές μας Πατριάρχες, αντανάκλαση δική μας είναι, πάστα δική μας από τη "πιάτσα" μας. Καθρεφτίζουν επακριβώς τη δική μας ρηχή, ανύπαρκτη πνευματικότητα γιατί το Άγιο Πνεύμα το "πετάξαμε στο ντουλάπι" κατά ακριβή και "φοβερή" έκφραση του Αγίου Γέροντα π. Αθανασίου Μυτιληναίου...

 Συγχώρα με πάτερ. Ίσως σε αδίκησα και ξέσπασα σε λάθος ιερέα. Ίσως "τα λέω στη νύφη, να τ' ακούσει η πεθερά". Δέξου τα ταπεινά ως θυσία εσπερινή και ας τ' ακούσουνε αυτοί που ξεπουλούν τα πάντα στο βέβηλο βωμό του Οικουμενισμού.

 Είπα πολλά.

Την ευχή σου.

Με αγάπη Χριστού

Νικόλαος Πανταζής, Αποτειχισθείς θεολόγος, Αυστραλία

Μικρό αντίδωρο αγάπης προς αμφιβάλλοντας

Τὰ κείμενα τοῦ ἁγ. Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου ποὺ ἀκολουθοῦν, εἶναι ἀντίδωρο ἀγάπης στοὺς ἀδελφούς, οἱ ὁποῖοι ἀγνοοῦντες τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ποὺ ἐκφράζει ὁ Ὅσιος, προβαίνουν σὲ ὑποθέσεις, ἢ παρουσιάζουν δικές τους ἑρμηνεῖες ἤ, ἀκόμα, ἐπικαλοῦνται γνῶμες συγχρόνων γερόντων, τὶς ὁποῖες ὅμως, ἀφοῦ δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴν διαχρονικὴ συνείδηση καὶ πρακτικὴ τῆς Ἐκκλησίας, δὲν μποροῦμε νὰ τὶς υἱοθετήσουμε.

Οἱ θέσεις τοῦ Ἁγίου εἶναι σαφεῖς: ἀπαιτεῖται ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ ὁποιαδήποτε αἵρεση ἢ αἱρετικὸ ἔρχεται σὲ σαφῆ ἀντίθεση μὲ τὶς Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, εἴτε ἡ συγκεκριμένη αἵρεση ἔχει καταδικαστεῖ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, εἴτε ὄχι.

Παράδειγμα ἡ Διακοπὴ μνημοσύνου (στὴν ὁποία προέβη ὁ Ὅσιος Θεόδωρος) τῶν Ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν Ταρασίου καὶ Νικηφόρου, οἱ ὁποῖοι γιὰ λόγους «οἰκονομίας» ἐπικοινώνησαν μὲ ἐκείνους ποὺ ἐξέφραζαν τὴν μοιχειανή αἵρεση. Τὸ πρόβλημα ἔληξε ἀργότερα, μὲ δικαίωση τῶν ἁγιοπατερικῶν θέσεων ποὺ ὑποστήριξε ὁ ὅσιος Θεόδωρος.

Ὑπ’ ὄψιν ὅτι ἡ μοιχειανὴ αἵρεση δὲν εἶχε καταδικαστεῖ ἀπὸ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ὅπως ἡ Εἰκονομαχία. Ὁ Ὅσιος ἀποτειχίστηκε καὶ ἀπὸ τὴν μία αἵρεση καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη, (ἀσχέτως ἂν ἡ μία εἶχε καταδικασθεῖ καὶ ἡ ἄλλη δὲν εἶχε καταδικασθεῖ), καὶ δὲν περίμενε 100 χρόνια, μήπως κάποια Σύνοδος ἀποφασίσει τὴν καταδίκη τῆς αἱρέσεως (ὅπως συμβαίνει σήμερα μὲ τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ). Τὸ αὐτὸ προέτρεπε νὰ κάνουν καὶ οἱ ἄλλοι.

1. Ἐπιστολή Λέοντι Πάπα Ρώμης

Ἑρμηνεία

Μᾶς ἀνέφερε ὁ ἴδιος ἀδελφός Ἐπιφάνιος, ἁγιώτατε πάτερ, ὅτι κατηγορούμεθα ἀπό τήν ὁσιότητά σου ἐξ αἰτίας τῶν αἱρετικῶν Βαρσανουφίου, Ἡσαΐου καί Δωροθέου, ὅτι δῆθεν ἐμεῖς δεχόμεθα αὐτούς, ὡς ὀρθοδόξους. Καί χαρήκαμε ὑπερβολικά ἐπειδή ἐμεῖς οἱ ταπεινοί, ἐνῶ βασανιζόμεθα χάριν τῆς Ὀρθοδοξίας, ταλαιπωρούμεθα καί ἐξ αἰτίας τῶν αἱρετικῶν. Ἄς ἀποστομωθῆ κάθε στόμα πού ὁμιλεῖ ἐνατίον μας καί μᾶς συκοφαντεῖ.

Εἴμαστε ὀρθόδοξοι, ἔστω ἄν καί κατά τά ἄλλα εἴμαστε ἁμαρτωλοί, μακαριώτατε, χωρίς στό θέμα αὐτό νά κάνωμε τήν παραμικρή ὑποχώρησι ἀπό τήν ἀποστολική πίστι. Ἀποδεχόμεθα δέ κάθε σύνοδο οἰκουμενική καί τοπική πού ἀληθινά εἶναι ἀναγνωρισμένη, μαζί μέ τούς ἱερούς κανόνες πού ἐθέσπισαν καί συγχρόνως ἀποστρεφόμεθα καί ἀναθεματίζουμε κάθε αἵρεσι καί κάθε αἱρετικό.

Καί ἀνάθεμα στόν Βαρσανούφιο, τόν Ἡσαΐα, τόν Δωρόθεο καί τόν Δοσίθεο, οἱ ὁποῖοι ἀναθεματίσθηκαν ἀπό τόν ἅγιο Σωφρόνιο. Ἀλλά καί κάθε ἄλλος μέ αὐτούς συνώνυμος, ὅμως κατά τήν πίστι αἱρετικός, ἀκολουθώντας αὐτήν τήν αἵρεσι ἤ ὁποιαδήποτε ἄλλη, εἴτε εἶναι ἐπίσκοπος, εἴτε ἀσκητής, εἴτε ὁποιοσδήποτε νά εἶναι ἀναθεματισμένος.

Ἀλλά καί ἐάν κάποιος δέν ἀναθεματίζη σέ κάθε περίστασι σύμφωνα μέ τήν ἀνάγκη κάθε αἱρετικό, ἀνήκει καί αὐτός στήν μερίδα ἐκείνων. Ἐμεῖς λοιπόν εἴμαστε καθαροί ἀπό κάθε αἱρετικό φρόνημα, μέ τήν βοήθεια τῶν ἱερῶν προσευχῶν σου παναγιώτατε.

ΚΕΙΜΕΝΟ

Ἀπήγγειλε δέ ἡμῖν ὁ αὐτός ἀδελφός ἡμῶν Ἐπιφάνιος, θειοτάτη κορυφή, ὡς ἔγκλησιν ἐδέξατο παρ' αὐτῆς, ἕνεκα Βαρσανουφίου, Ἡσαΐου τε καί Δωροθέου, τῶν αἱρετικῶν, ὡς δεχομένων ἡμῶν αὐτούς ὀρθοδόξους· καί πάλιν ἠγάσθημεν, εἰ ἡμεῖς οἱ ταπεινοί ὑπέρ ὀρθοδοξίας πάσχοντες, αἱρετικοῖς προσπάσχομεν. Ἐμφραττέσθω πᾶν τό καθ' ἡμῶν ὑποβάλλον καί συκοφαντοῦν στόμα.

Ὀρθόδοξοί ἐσμεν, κἄν ἄλλως ἁμαρτωλοί, ὦ μακαριώτατε· μηδ' ὁτιοῦν ὕφεσίν ἔχοντες ἐν τούτῳ τῆς ἀποστολικῆς πίστεως· πᾶσαν σύνοδον οἰκουμενικήν τε καί τοπικήν, ἐγκεκριμένην τῇ ἀληθείᾳ, μετά τῶν ἐκτεθέντων αὐταῖς ἁγίων κανόνων ἀσπαζόμενοι, καί πᾶσαν αἵρεσιν, καί αἱρετικόν μυσαττόμενοι, καί ἀναθεματίζοντες.

Καί ἀνάθεμα Βαρσανουφίῳ, Ἡσαΐᾳ, Δωροθέῳ τε καί Δοσιθέῳ, ὑπό τοῖς τοῦ ἁγίου Σωφρονίου ἀναθεματισθεῖσιν. Ἀλλά καί ἄλλος εἴ τις εἴη τούτοις ὁμώνυμος ὅμως αἱρετικός, κατά τήν ἐκείνων αἵρεσιν, ἤ ἑτέραν, κἄν ἐπίσκοπος, κἄν ἀσκητής, κἄν ὁστισοῦν, ἀνάθεμα ἔστω.

Ἀλλά καί εἴ τις μή ἀναθεματίζοι εὐκαίρως κατά τό ἀναγκαῖον πάντα αἱρετικόν, εἴη τῆς αὐτῶν μερίδος. Ἡμεῖς γάρ καθαροί ἐσμεν παντός αἱρετικοῦ φρονήματος, εὐχαῖς σου ἱερωτάταις, παναγέστατε.

(Ἐπιστολή ΛΔ Λέοντι Πάπα Ρώμης (τῷ αὐτῷ) 31/22 σελ. ΡG 1028).

 2. Ἐπιστολή ΛΘ Θεοφίλῳ ἡγουμένῳ

Ἑρμηνεία

Φοβερή κακοδοξία ἔγινε δόγμα εἰς τήν ἐκκλησία μας. Αὐτή εἶναι ἡ μοιχειανική αἵρεσις, ἡ ὁποία συγχρόνως μέ τήν ἀνατροπή τοῦ εὐαγγελίου, κατήργησε καί τούς ἱερούς κανόνες, μέ τήν ἀθώωσι αὐτοῦ τοῦ ἱερέως πού ἐστεφάνωσε τόν μοιχό καί πού οἱ ἴδιοι προηγουμένως εἶχαν καθαιρέσει. Διότι ἐφ' ὅσον τό εὐαγγέλιο τό κατήργησαν, ἀσχολοῦνται δῆθεν μέ τήν φροντίδα τῶν ἱερῶν κανόνων. Αὐτά λοιπόν μαζί μέ τόν χαιρετισμό, ἐθεώρησα ἀπαραίτητο νά ὑπενθυμίσω στήν πατρότητά σου, ὥστε, γνωρίζοντας ὅτι εἶναι αἵρεσις, νά φύγης μακριά ἀπό τήν αἵρεσι, δηλαδή ἀπό τούς αἱρετικούς, καί οὔτε νά ἔχης ἐκκλησιαστική κοινωνία μαζί των, οὔτε νά τούς μνημονεύης στήν ἁγιωτάτη μονή σου κατά τή Θεία Λειτουργία. Διότι ὑπάρχουν φοβερές ἀπειλές, οἱ ὁποῖες ἐκφωνήθηκαν ἀπό τούς ἁγίους, γι' αὐτούς πού συγκαταβαίνουν καί ἐπικοινωνοῦν μέ τούς αἱρετικούς, μέχρι καί στό σημεῖο νά συμφάγουν μαζί των.

ΚΕΙΜΕΝΟ

Χαλεπή κακοδοξία ἐδογματίσθη ἐν τῇ καθ' ἡμᾶς Ἐκκλησίᾳ. Αὕτη ἡ Μοιχειανική αἵρεσις ἅμα τῇ ἀνατροπῇ τοῦ Εὐαγγελίου, καί τούς θείους κανόνας διά τῆς ἀθωώσεως τοῦ παρ' αὐτῶν καθῃρημένου μοιχοζεύκτου διαλύσασα. Εἰ γάρ τό Εὐαγγέλιον ἠθέτησαν, σχολή αὐτοῖς περί τῶν ἱερῶν κανόνων φροντίζειν. Ταῦτα οὖν σύν τῇ προσηγορίᾳ, ἀναγκαῖον ἐνόμισα ὑπομνῆσαι τήν πατρωσύνην σου· ὅπως εἰδυῖα ὅτι αἵρεσις, φεύγῃ τήν αἵρεσιν, ἤγουν τούς αἱρετικούς· τοῦ μήτε κοινωνεῖν αὐτοῖς, μήτε ἀναφέρειν ἐν τῇ εὐαγεστάτῃ αὐτῆς μονῇ ἐπί τῆς θείας λειτουργίας· ὅτι μέγισται ἀπειλαί κεῖνται παρά τῶν ἁγίων ἐκφωνηθεῖσαι τοῖς συγκαταβαίνουσιν αὐτῇ μέχρι καί ἑστιάσεως.

(Ἐπιστολή ΛΘ (39) Θεοφίλῳ ἡγουμένῳ ΡG 1048 C (40/25 σελ.)

  3. Ἐπιστολή Ἀθανασίῳ τέκνῳ

Ἑρμηνεία

Ἐγώ λοιπόν, ἀδελφέ μου, σοῦ παρουσίασα εὐαγγελικά καί ἀποστολικά, συγχρόνως δέ καί πατρικά, ἐάν βέβαια θέλης νά πεισθῆς στά λόγια τῆς ἀληθείας. Σοῦ ἀπέδειξα δηλαδή ὅτι χωρίς ἀμφιβολία αἵρεσι ἐδημιούργησε ἡ μοιχοσύνοδος, ἡ ὁποία ἄρχισε ἀπό τήν μοιχεία, ἄν καί ἐνδιάμεσα ἐκόπασε μόνον ὡς πρός τόν ὄνομα, ἐπειδή διεκήρυξε τόν γάμο τῶν μοιχῶν, ὡς οἰκονομία ἀποδεκτή στήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ. Καί μήν ἀπορήσεις γιά τό ὅτι μία φωνή γεννᾶ αἵρεσι, ἀκούγοντας τόν Κύριο νά λέγῃ: «Ἕνα γιῶτα ἤ ἕνα κόμμα δέν θά καταργηθῆ ἀπό τόν νόμο, μέχρι πού νά γίνουν ὅλα».

 Οὔτε ἐπίσης νά θελήσης νά λές: Ποιά ἀνάγκη ὑπάρχει νά πολυεξετάζω αὐτήν τήν ὑπόθεσι καί μέ μία λέξι νά ἐπαναφέρω τίς γνωστικές θεωρίες καί νά συμπεραίνω αὐτό ἤ ἐκεῖνο; Γιά νά μήν πέσης στήν αἵρεσι τῶν γνωσιμάχων, γιά τήν ὁποία λέγει ὁ συγγράψας αὐτήν (Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός). Γνωσιμάχοι ὀνομάζονται ἐκεῖνοι πού ἀντιδροῦν σέ κάθε γνῶσι τοῦ Χριστιανισμοῦ, λέγοντας ὅτι κάνουν κάτι περιττό καί ἀνώφελο, αὐτοί πού ζητοῦν κάποιες γνώσεις στίς ἅγιες Γραφές. Γιατί ὁ Θεός λέγουν, δέν ζητεῖ τίποτε ἄλλο ἀπό τόν Χριστιανό, παρά μόνο καλές πράξεις. Εἶναι ἑπομένως καλό νά πορεύεται κανείς ἔτσι ἁπλά καί νά μήν πολυασχολεῖται μέ κανένα δόγμα γνωστικῆς σημασίας. Ἔτσι λοιπόν πιστεύουν οἱ αἱρετικοί Γνωσιμάχοι. Παρουσίασέ μου λοιπόν σύ, ἄν βέβαια ἔχης, ἀπό τά ἱερά κείμενα, ὅτι ὁ γάμος τῶν μοιχῶν δέν εἶναι αἵρεσι, καί μή μοῦ ἀναφέρεις πολλά, οὔτε νά καυχιέσαι γιά ἐκείνους πού κάνουν τόν θεοσεβῆ, ἀλλά στό σκοτάδι τῆς νύκτας, τούς ὁποίους ὀνομάζεις γνωστικούς καί ἁπλοϊκούς φίλους. Ἐπειδή ἄν αὐτοί εἶναι θεοσεβεῖς, ποῦ εἶναι τό θάρρος καί ἡ παρρησία των;

ΚΕΙΜΕΝΟ

Ἰδού οὖν ἐγώ, ἀδελφέ, εὐαγγελικῶς τε καί ἀποστολικῶς ὁμοῦ τε καί Πατρικῶς παρέστησά σοι, εἴπερ βούλοιο πείθεσθαι λόγοις ἀληθείας· ὅτι αἵρεσιν ἀναμφιβόλως πεπλήρωκεν ἡ μοιχοσύνοδος, ἀρχθεῖσα ἀπό τῆς μοιχείας· εἰ καί διά μέσου ὑπελώφησεν ἐκ μόνου τοῦ ὀνομάσαι, μᾶλλον δέ κηρύξαι τήν μοιχοζευξίαν, οἰκονομίαν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ γίνεσθαι. Καί μή θαυμάσῃς, εἰ μία φωνή τίκτει αἵρεσιν· ἀκούων τοῦ Κυρίου λέγοντος· Ἰῶτα ἕν· ἤ μία κεραία οὐ μή παρέλθῃ ἀπό τοῦ νόμου, ἕως ἄν πάντα γένηται.

Μηδέ δόξῃ σοι λέγειν· Τίς χρεία πολυπραγμονεῖν, καί διά μιᾶς λέξεως ἀνασειράζειν τάς γνωστικάς θεωρίας, καί συνάγειν τοῦτο κἀκεῖνο; ἵνα μή ἐμπέσῃς εἰς τήν λεγομένην τῶν Γνωσιμάχων αἵρεσιν, περί ἧς φησιν ὁ συγγράφων· Γνωσιμάχοι οἱ πάσῃ γνώσει τοῦ Χριστιανισμοῦ ἀντιπίπτοντες, ἐν τῷ λέγειν αὐτούς ὅτι περισσόν τι ποιοῦσιν οἱ γνώσεις τινάς ἐκζητοῦντες ἐν ταῖς θείαις Γραφαῖς· οὐδέν γάρ ἄλλο ζητεῖ ὁ Θεός παρά Χριστιανοῦ, εἰ μή πράξεις καλάς. Ἀγαθόν οὖν ἐστι μᾶλλον ἁπλουστέρως τινά πορεύεσθαι, καί μηδέν δόγμα γνωστικῆς πραγματείας πολυπραγμονεῖν. Οὕτω μέν οὖν οἱ Γνωσιμάχοι. Δός οὖν αὐτός, εἴπερ ἔχεις, ἐκ θείων φωνῶν, ὅτι οὐχ αἵρεσις· καί μή μοι πλῆθος ἐποίσῃς, μηδέ τούς νυκτερινούς θεοσεβεῖς αὔχει, γνωστικούς τε οὕς λέγεις καί ἰδιώτας καί φίλους. Εἰ γάρ θεοσεβεῖς, ποῦ ἡ παρρησία;

(Ἐπιστολή ΜΗ Ἀθανασίῳ τέκνῳ ΡG 1080 C, 52/36 σελ.)

 

4. Ἐπιστολή Πρός Μιχαήλ Βασιλέα

Ἑρμηνεία

Ἐπειδή ὅμως ὁ δεύτερος λόγος εἶναι γιά τήν ἀληθινή καί ἀμώμητο πίστι τῶν Χριστιανῶν, παίρνομε τό θάρρος μέ σεβασμό νά ἀναφέρωμε, ὅτι ἐάν αὐτό πού λέγομε ἦτο κάτι ἀνθρώπινο, ἤ κάτι πού μποροῦσε νά τό ρυθμίση ὁ ἁγιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος, ἤ ἄν ἦτο σάν δική μας ἐξουσία, ὄχι μόνο λίγο, ἀλλά θά ἔπρεπε νά κάνουμε ὁποιαδήποτε παραχώρησι, σύμφωνα πάντοτε μέ τήν εὐαγγελική ἐντολή. Τήν στιγμή ὅμως κατά τήν ὁποία ὁ λόγος ἀναφέρεται στό Θεό καί ἀφορᾶ στόν Θεό, στόν ὁποῖο ὑποτάσσονται τά πάντα, ὄχι μόνο ὁ τάδε ἤ ὁ τάδε, ἀλλά οὔτε ἄν ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Πέτρος καί ὁ Παῦλος, οὔτε ἄν ἦταν κάποιος ἀπό τούς ἀγγέλους, θά μποροῦσε νά τολμήση νά ἀλλάξη τό παραμικρό ἀπό τήν πίστι, γιατί ἄν αὐτό γινόταν, θά ἀνατρεπόταν ὁλόκληρο τό Εὐαγγέλιο. Ἀκόμη δέ τό νά κάνουμε διάλογο ἀντιρρητικό μέ τούς αἱρετικούς εἶναι ἀντίθετο στήν ἀποστολική ἐντολή καί δι' αὐτό δέν ἐπιτρέπεται, ἐκτός ἄν πρόκειται γιά μία μόνο ἁπλή συμβουλή καί νουθεσία. Γι' αὐτό λοιπόν ἐμεῖς οἱ ἀνάξιοι δοῦλοι τοῦ εὐσεβοῦς κράτους σου, δέν τολμοῦμε νά ποῦμε τόν παραμικρό λόγο.

ΚΕΙΜΕΝΟ

Ἐπειδή δέ ὁ δεύτερος λόγος περί τῆς εἰλικρινοῦς τε καί ἀμωμήτου ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν ἐστι πίστεως· ἐκεῖνο μετά αἰδοῦς τολμῶμεν ἀνενέγκαι, ὡς εἰ μέν ἀνθρώπινόν τι ἦν τό λεγόμενον, καί ἤ πρός τοῦ ἁγιωτάτου ἡμῶν ἀρχιερέως, ἤ παρ' ἡμῶν τῶν ἀναξίων ἐξουσιαζόμενον· οὐτί που τό μικρόν, ἀλλά γάρ καί τό πᾶν παραχωρεῖν ἔδει· οὕτω τῆς ἐντολῆς κελευούσης. Ἐπεί δέ περί Θεοῦ καί εἰς Θεόν ὁ Λόγος, οὗ δοῦλα τά σύμπαντα· οὐχ ὁ τίσδε ἤ τίσδε· ἀλλ' οὐδ' εἰ Πέτρος καί Παῦλος, οὐδ' ἄν τις τῶν ἀγγέλων εἴη, τολμήσειεν ἄν κἄν τό βραχύτατον παρακινῆσαι· ὡς διά τούτου τοῦ παντός Εὐαγγελίου ἀνατρεπομένου. Πρός τέ τό συνᾶραι λόγον ἀντιρρητικόν μετά τῶν ἑτεροδόξων ἐναντιούμενον, τῇ ἀποστολικῇ παραγγελίᾳ οὐ καθῆκον· εἰ μή τι πρός νουθεσίαν μόνον. Καί διά τοῦτο οἱ ἀνάξιοι δοῦλοι τοῦ εὐσεβοῦς ὑμῶν κράτους, καί γρύξαι μόνον οὐ κατατολμῶμεν.

(Ἐπιστολή ΠΣΤ (86) Πρός Μιχαήλ Βασιλέα ΡG 1329 D, 101/66 σελ.).

 5. Ἐκ τοῦ βίου τοῦ ὁσίου

Ἑρμηνεία

Ἀκολουθεῖ καί συμφωνεῖ (μέ τά ἀνωτέρω εὐαγγελικά λόγια) καί ὁ θεοφόρος Ἰγνάτιος, ὁ ὁποῖος λέγει « Θέλω νά σᾶς προφυλάξω ἀπό τά ἀνθρωπόμορφα θηρία δηλαδή τούς αἱρετικούς. Αὐτούς, ὄχι μόνο δέν πρέπει νά τούς ἀποδεχώμεθα, ἀλλά ἐάν εἶναι δυνατόν οὔτε νά τούς συναντοῦμε». Αὐτῆς λοιπόν τῆς διδασκαλίας τῶν πατέρων, τόσο αὐστηρά διορισμένης ὥστε νά ἀπαγορεύη κάθε συνομιλία μέ τούς ἀσεβεῖς αἱρετικούς, ποιός εἶναι δυνατόν νά μᾶς πείση νά κάνουμε συνομιλίες μέ τούς αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι ἀθέτησαν κανόνες καί νόμους τῆς ἀποστολικῆς πίστεως, καί ἐπιπλέον τά ἱερά κείμενα τῶν Γραφῶν τά διαφθείρουν καί τά ἀλλοιώνουν εἰς τρόπον ὥστε νά πλανῶνται πολλοί. Ὅπως π.χ. ὁ Ἰαννής καί ὁ Ἰαμβρής ἀντιστάθηκαν καί ἐπολέμησαν τόν δοῦλο τοῦ Θεοῦ Μωϋσῆ, ἔτσι καί οἱ αἱρετικοί ἀντιστέκονται καί πολεμοῦν τήν ἀλήθεια ἐξαπατόμενοι ἀπό τήν κατάκτησι τῆς πρώτης θέσεως καί ἀπό τήν αἰσχροκέρδεια, ἡ ὁποία καταστρέφει τούς περισσοτέρους. Ἀλλά αὐτοί δέν θά ὑπερισχύσουν γιά πολύ σύμφωνα μέ αὐτά τά λόγια «ἐπειδή ἡ ἀνοησία αὐτῶν εἶναι φανερή ὅπως συνέβη καί σ' ἐκείνους».

ΚΕΙΜΕΝΟ

Συνέπεται δέ τούτοις καί ὁ θεοφόρος Ἰγνάτιος. «Προφυλάσσω ὑμᾶς, λέγων, ἀπό τῶν θηρίων τῶν ἀνθρωπομόρφων αἱρετικῶν· οὕς οὐ μόνον οὐ δεῖ ἡμᾶς παραδέχεσθαι, ἀλλ' εἴ δυνατόν μηδέ συναντᾷν». Τούτων τοιγαροῦν οὕτω διωρισμένων, καί τῆς πρός τούς δυσσεβεῖς αἱρετικούς ὁμιλίας ἡμᾶς ἀπαγόντων, τίς λοιπόν πεῖσαι ἡμᾶς δυνήσεται ἐλθεῖν εἰς λόγους μετά τῶν ἠθετηκότων κανόνας καί στάθμας τῆς ἀρχαίας πίστεως, καί τάς θείας Γραφάς ἀφόβως εἰς πολλῶν ἀποπλάνησιν ρερᾳδιουργηκότων; ὅν γάρ τρόπον Ἰανής καί Ἰαμβρής ἀντέστησαν τῷ θεράποντι τοῦ Θεοῦ Μωϋσεῖ, οὕτω καί οὗτοι ἀνθίστανται τῇ ἀληθείᾳ, δελεαζόμενοι τῇ τε παρά σφισι πρωτοκαθεδρίᾳ καί τῇ πλείστους ἀπολλυούσῃ αἰσχροκερδίᾳ. Ἀλλ' οὐ προκόψουσιν ἐπί πολύ, ὡς ὁ λόγος φησίν· ἡ γάρ ἄνοια αὐτῶν ἔκδηλος ἔσται πᾶσιν· ὡς καί ἐκείνων ἐγένετο.

(Ἐκ τοῦ βίου τοῦ ὁσίου ΡG 281Α).

6. Ἐπιστολή ΡΞΣΤ

Ἑρμηνεία 

Νά ὁμολογῆς ἐπίσης ὅτι ὅλοι οἱ ἅγιοι, ὡς ἀκόλουθοι τοῦ Θεοῦ ἔχουν τήν χάρι νά πρεσβεύουν στό Θεό γιά τήν σωτηρία μας. Ἐπίσης νά ὁμολογῆς τίς ἅγιες εἰκόνες, τοῦ ἰδίου Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί τῆς μητέρας Του καί τῶν ἀγγέλων καί ὅλων τῶν ἁγίων καί νά τίς προσκυνᾶς καί νά τίς ἀποδέχεσαι, σύμφωνα μέ τήν δεύτερη σύνοδο τῆς Νικαίας. Ἀκόμη νά ἀναθεματίζης ὅλους τούς αἱρετικούς οἱ ὁποῖοι εἶναι ἀναθεματισμένοι ἀπό τίς συνόδους καί νά ἀναγνωρίζης ὅλους τούς ὀρθοδόξους πού ἐπαινοῦνται ἀπό αὐτές. Αὐτή εἶναι ἡ ἀληθινή πίστι τῶν Χριστιανῶν, αὐτή εἶναι ἡ ἀπόδειξις τῆς ὁμολογίας τοῦ Χριστοῦ. Ἐκεῖνος πού πιστεύει διαφορετικά ἀπό αὐτά εἶναι ἀναθεματισμένος ἀπό τόν Πατερα καί τόν Υἱό καί τό ἅγιον Πνεῦμα· ὅπως διακηρύσσει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: «’Aκόμη καί ἄν ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἤ ἄγγελος ἀπό τόν οὐρανό σᾶς κηρύττη εὐαγγέλιο διαφορετικό ἀπό αὐτό πού σᾶς ἐκηρύξαμε ἐμεῖς, νά εἶναι ἀναθεματισμένος. Ὅπως προανέφερα, καί τώρα πάλι λέγω: Ὅποιος σᾶς κηρύττει εὐαγγέλιο διαφορετικό ἀπό αὐτό πού παραλάβατε, νά εἶναι ἀναθεματισμένος » Ἐπειδή λοιπόν, σύ τά ἐφανέρωσες αὐτά ὅλα μέ κάθε λεπτομέρεια στίς ἐπιστολές σου, εἶναι ἀνάγκη καί νά ὁμολογῆς ὅτι ἔτσι πιστεύεις.

ΚΕΙΜΕΝΟ

«Ὁμολογεῖν τε καί τούς ἁγίους πάντας ὡς θεράποντας Θεοῦ, πρεσβεύειν τῷ Θεῷ δυναμένους εἰς σωτηρίαν ἡμῶν. Ἔτι ὁμολογεῖν τάς ἁγίας εἰκόντας, αὐτοῦ τε τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τῆς τε αὐτοῦ Μητρός, ἀγγέλων τε καί πάντων ἁγίων, προσκυνεῖν τε καί ἀποδέχεσθαι, κατά τό δογματισθέν τῇ ἐν Νικαίᾳ τό δεύτερον συνόδῳ· ἀναθεματίζειν τε πάντας αἱρετικούς τούς ὑπό τῶν συνόδων ἀναθεματιζομένους· ἀνακηρύττειν πάντας τούς ὀρθοδόξους παρ' αὐτῶν εὐφημουμένους. Αὕτη ἡ ἀληθινή (εἰλικρινής) πίστις τῶν Χριστιανῶν· τοῦτο τό μαρτύριον τῆς Χριστοῦ ὁμολογίας. Παρά ταῦτα ὁ φρονῶν ἤτω ἀνάθεμα ἀπό τοῦ Πατρός, καί τοῦ Υἱοῦ, καί τοῦ ἁγίου Πνεύματος· καθά φησιν ὁ ἀπόστολος Παῦλος· Ὅτι κἄν ἡμεῖς, ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὅ εὐηγγελισάμεθα, ἀνάθεμα ἔστω. Ἐπεί οὖν αὐτός λεπτομερῶς ταῦτα ἐξεκάλυψας ἐν τοῖς γράμμασί σου· δέον πᾶσα ἀνάγκη ὁμολογῆσαί σε οὕτω φρονεῖν.

 (Ἐπιστολή ΡΞΣΤ (166) ΡG 1528D, 147/21 σελ.).

Τῇ πρεσβείᾳ, Κύριε, τοῦ Ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου καί πάντων τῶν ἁγίων ρῦσαι ἡμᾶς ἐκ πάσης πλάνης καί αἱρέσεως.

(Ἐλάχιστο δεῖγμα ἀπὸ τὴν διδασκαλία τοῦ Ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου – Προστάτου τοῦ Συλλόγου μας).

Θεοδώρου του Στουδίτου: "Τις ως ούτος κατετρόπωσε των αιρετικών τας φάλαγγας;"

«Τίς ὡς οὗτος κατετρόπωσε

τῶν αἱρετικῶν τὰς φάλαγγας;»

  Ἡ αἵρεση τῆς ἐποχῆς μας, ὁ Οἰκουμενισμός, σχεδιάζει τὶς κινήσεις του καὶ λειτουργεῖ μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε νὰ ἀποτρέπονται ἀντιδράσεις ποὺ θὰ ἐμποδίσουν τὴν ὑλοποίηση τῶν σχεδιασμῶν του. Ἀκόμα καὶ ποιμένες ποὺ –λίγα χρόνια νωρίτερα– πρωτοστατοῦσαν στὸν ἀντιαιρετικὸ ἀγῶνα, τώρα σιωποῦν· καὶ ἄλλοι ποὺ ὑπεδείκνυαν καὶ παρότρυναν τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ὡς τὴν ἐνδεδειγμένη ἁγιοπατερικὴ Παράδοση, τώρα ἐφευρίσκουν δικαιολογίες γιὰ τὴν μὴ ἐφαρμογή, ὅσων πρὶν δίδασκαν!

Μερικοὶ δὲ φτάνουν σὲ τέτοιο σημεῖο, ὥστε, νὰ ἀμαυρώνουν τὴν μνήμη Ἁγίων –ὅπως τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου ποὺ σήμερα ἑορτάζουμε–, ἐπιρρίπτοντας μομφὴ σὲ κάποιες ἀπὸ τὶς ἐνέργειές του, ὅπως τὸ ὅτι ὁ Ἅγιος ἀπομακρύνθηκε καὶ διέκοψε τὸ Μνημόσυνο Πατριαρχῶν τῆς ἐποχῆς του, ὑπεραμυνόμενος τῆς Εὐαγγελικῆς διδασκαλίας σὲ θέματα γάμου καὶ μοιχείας, πρὶν μάλιστα τὸ θέμα κριθεῖ ἀπὸ κάποια Σύνοδο. Καὶ τολμοῦν νὰ ἀπορρίπτουν καὶ νὰ χαρακτηρίζουν ὡς σχίσματα αὐτὲς τὶς ἐνέργειες τοῦ ἁγίου Θεοδώρου, ἐπειδὴ  τοὺς ἐνοχλοῦν, ἀφοῦ ἀποτελοῦν παραδείγματα πρὸς μίμηση, κατὰ τῶν Ἐπισκόπων ποὺ σήμερα προάγουν τὸν Οἰκουμενισμό.

Κι ὅμως ἡ Ἐκκλησία αὐτὲς τὶς ἐνέργειές τους τὶς ἐπαινεῖ καὶ τὶς ὑμνεῖ!

Στὴ συνέχεια παραθέτουμε μερικὰ τροπάρια ἀπὸ τὴν Ὑμνολογία τῆς Ἐκκλησίας μας (Ἑσπερινὸ καὶ Ὄρθρο τῆς Ἀκολουθίας τοῦ ἁγίου Θεοδώρου), στὰ ὁποῖα μεγαλύνεται ὁ Ἅγιος εἰς ὑπερβαλλόντως μεγάλο βαθμὸ καὶ περιγράφονται οἱ ἀγῶνες καὶ οἱ διωγμοί του ὑπὲρ Χριστοῦ καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως.

Ὁ μιμητής τοῦ Προδρόμου ᾿Ιωάννου, μοιχείας ὁ ἔλεγχος καί σωφροσύνης κανών, τῆς ἀσελγείας ὁ πέλεκυς, καί τοῦ νομίμου, καί πρώτου γάμου  κῆρυξ γεγένησαι· σύ οὖν ἐνθεώτατα ἄνακτα ἤλεγξας, μοιχείαν στέργειν βουλόμενον, καί τῆς νομίμου, εὐλογημένης φεύγειν συζεύξεως· ὅθεν τήν ἄθεσμον  συνάφειαν,  καί   τούς   ταύτης  προστάτας διέρρηξας, τῆς Χριστοῦ ᾿Εκκλη­σίας, προασπίζων τήν εὐσέβειαν.

Τίς ἐξειπεῖν τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ; τίς διηγήσεται τό ἄμετρον ἔλεος τῆς εὐσπλαγχνίας Αὐτοῦ; ᾿Εν γάρ τῷ χειμῶνι τῆς αἱρέσεως καί ἀθετήσεως τῆς εἰκόνος αὐτοῦ, στύλον μέγα καί ὁδηγόν ἀπλανῆ, ἀνέδειξε τῇ ἐκκλησίᾳ Του. Θεόδωρον τόν ἱερώτατον, καθηγητήν τῶν Στουδίου, κλέος τῶν μοναζόντων, καύχημα τοῦ Βυζαντίου, τῆς εὐσεβείας κήρυκα διαπρύσιον. Οὗτος καθεῖλε τοῦ ἐχθροῦ τά πανουργεύματα, στηλιτεύσας τήν πλάνην, ἐν λόγοις καί συγγραφαῖς καί παρρησίᾳ πολλῇ. Οὗτος παρέστη ἐν μέσῳ συνεδρίου ματαιότητος καί ἐκκλησίας πονηρευομένων ἐν παρρησίᾳ καί τόλμῃ, προασπίσας τούς πατρώους θεσμούς. Οὗτος ἐδιώχθη, ἐμισήθη καί ἐβδελύχθη ὑπό τῶν παρανόμων, ὡς ἀληθείας ἐργάτης καί τοῦ φωτός ἐραστής. Οὗτος ἀνεδείχθη ἔρεισμα τῆς πίστεως, καύχημα τῶν ᾿Ορθοδόξων, καθαρωτάτη εἰκών τοῦ Δεσπότου, προστάτης καί ἀντιλήπτωρ καί πρεσβευτής τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Πάσης ραδιουργίας σοφέ, παρανομίας τε κανόνων τῆς πίστεως, δεινός ἐλεγκτής σύ ὤφθης καί τῶν πατρώων θεσμῶν, ἀρραγές παμμάκαρ φυλακτήριον· δολίως φθεγγόμενοι οἱ παράνομοι ἄρχοντες, οἰκονομίαν τήν τοῦ γάμου διάλυσιν, τήν εὐρύχωρον διανοίγοντες ὅδευσιν·  ὅθεν μοιχοζευξίαν σύ, τήν τούτων συνάφειαν καί μοιχοζεύκτην  ἐνθέως καί μοιχοσύνοδον ἔλεγες, ἐν μέσῳ συνόδου, κοινωνίας διαστήσας σαυτόν Θεόδωρε.

Τόν ἀριστέα τῆς ὁμολογίας, τόν πρώταθλον τοῦ μαρτυρίου, τήν ἀκριβῆ στάθμην τῶν μοναστῶν, τόν ὑψιπέτη τῆς θεολογίας, τῆς ἀληθοῦς ἐκκλησίας τό κόσμημα.  Ὑμνήσωμεν ἅπαντες τοῦ Στουδίου τό ὡράϊσμα καί καύχημα, Θεόδωρον τόν μέγιστον διδάσκαλον. Τίς ὡς οὗτος κατετρόπωσε τῶν αἱρετικῶν τάς φάλαγγας; τίς καθεῖλε τοῦ ἐχθροῦ τά πανουργεύματα; Ποῖος ὡς αὐτός, ὡράϊσε τήν ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ; Θαυμάσια τά ἔργα σου Κύριε. ῾Ο δοξάζων τούς Σέ δοξάζοντας, ὁ μεγαλουργῶν ἐν τοῖς ἁγίοις Σου, ὁ παρέχων ἡμῖν, ταῖς πρεσβεῖαις αὐτῶν τό μέγα ἔλεος.

Επεφάνη σήμερον ἡ πανσεβάσμιος μνήμη τοῦ στερροῦ ἀδάμαντος τῆς ἐκκλησίας ἁπάσης·  Δεῦτε νῦν τῶν ᾿Ορθοδόξων ἅπας ὁ δῆμος, ἄσμασι, τόν θεοδώρητον   πρωτοστάτην,  ἐκ  καρδίας ἀναμέλψαι, χαῖρε βοῶντες, ᾿Ορθοδοξίας ποιμήν.

Θλίψεις καί ὀδύνας ὑπέμεινας, διωγμούς καί φυλακάς μετά μαστίγων καί δαρμῶν· ψῦχος, καύσωνα, φλογμόν καί τόν τῆς πείνης πειρασμόν. Κατῆλθες, μέχρις ῞Αδου αἰκιζόμενος. ᾿Ανῆλθες, ἀρετῆς πρός τήν ἀκρώρειαν. Νῦν τῶν ἐσόπτρων λυθέντων σοι, ὁρᾶς τό κάλλος τό ἄρρητον, δεόμενος, σωτηρίας τῶν ὑμνούντων σε.

Η ιστορία επαναλαμβάβεται!

Μόλις προχθὲς ἀναρτήσαμε ἕνα κείμενο μὲ τίτλο «Ἡμέτερος εἶ, ἢ τῶν ὑπεναντίων;», στὸ ὁποῖο οἱ συντάκτες του μὲ θλίψη διαπίστωναν τὴν πραγματικότητα τῆς συγχύσεως, στὸ χῶρο ἐκείνων ποὺ λέγουν ὅτι ἀγωνίζονται κατὰ τῆς αἱρέσεως τῆς ἐποχῆς μας.

Πρόκειται γιὰ τὴν τακτικὴ τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν Πατέρων, ὅπως ὁ μοναχὸς π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης, οἱ ὁποῖοι, ἂν καὶ εἶναι δεδηλωμένοι πολέμιοι τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, οἱ ἴδιοι ταυτόχρονα προκαλοῦν σύγχυση, μὲ τὴ συμμετοχή τους σὲ ἐκκλησιαστικὲς ἐκδηλώσεις τῶν δεδηλωμένων διὰ λόγων καὶ πράξεων Οἰκουμενιστῶν π.χ. τοῦ Μητρ. Δημητριάδος Ἰγνατίου.

Τὴν ἴδια διαπίστωση ἔκανε καὶ ἕνα φιλικὸ ἱστολόγιο, ποὺ γιὰ τὸ ἴδιο πρόσωπο ἔγραψε: 

«"Και τίκτεις και παρθενεύεις";;; Ὁ σεβαστός Μοναχός π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης, εἶναι δεδηλωμένος ἀντιοικουμενιστής, αλλά συμμετέχει ώς εισηγητής σε εκδηλώσεις του μοιχεπιβάτου Ιγνατίου Λάππα Λαρίσης (στο παρελθόν) και του έτερου νεο-μεταπατερικού φωστήρος Ιγνατίου του Βόλου».

Δὲν πέρασαν παρὰ λίγα εἰκοσιτετράωρα καὶ ἡ διαπίστωση αὐτὴ ἐπιβεβαιώνεται γιὰ ἄλλη μιὰ φορά, μὲ δράστη τὸν Μητροπολίτη Πειραιῶς κ. Σεραφείμ.

Σήμερα τὸ πρωΐ, ἀκούσαμε νὰ ἀνακοινώνει (καὶ νὰ προτρέπει) ὁ ἴδιος ὁ ραδιο-σταθμὸς τῆς Πειραϊκῆς Ἐκκλησίας, γιὰ τὴν ὁμιλία ποὺ θὰ πραγματοποιήσει σὲ ἐνορία τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ ἱστολογίου «Ἰδιωτικὴ Ὁδός» κ. Παναγιώτης Ανδριόπουλος, παρὰ τὶς ἀντιδράσεις ποὺ ὑπῆρξαν, μόλις ἀνακοινώθηκε πρὸ ἡμερῶν ἀπὸ τὸν ἴδιο αὐτὴ ἡ πληροφορία.

Εἶναι βέβαια γνωστὸ ὅτι ἡ «Ἰδιωτικὴ Ὁδὸς» εἶναι φανερὰ τοποθετημένη ὑπὲρ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη καὶ τοῦ δεξιοῦ του βραχίονα Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ἰωάννη Ζηζιούλα, δηλαδὴ ὑπὲρ τῶν ἀρχηγῶν τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Μάλιστα στὸ παρελθόν, δημοσιεύτηκαν στὴν «Ἰδιωτικὴ Ὁδὸς» πολλὰ ἄρθρα διὰ τῶν ὁποίων ἐκατηγορεῖτο ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς, γιὰ τὰ κείμενα ποὺ ἔγραψε ἐναντίον τοῦ Πατριάρχη!

Δὲν θὰ προκαλέσει ἔκπληξη τὸ γεγονὸς τῆς παρουσίας καὶ τοῦ Μητροπολίτη Πειραιῶς σ’ αὐτὴ τὴν ἐκδήλωση, στὸ Πνευματικὸ Κέντρο τῆς Εὐαγγελίστριας Πειραιῶς, ὅπου ὁ κ. Ἀνδριόπουλος θὰ ὁμιλήσει!

«Μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴν προσέγγιση γίνεται πλέον κατάδηλο τό γιατί δέν μπορεῖ νά ἀντιμετωπισθεῖ πλέον ἡ γάγγραινα αὐτή τῆς αἱρέσεως τῆς ἐποχῆς μας, καθόσον οἱ ἀντι-οικουμενιστές συμφύρονται καί συγχρωτίζονται μέ τούς Οἰκουμενιστές· ἀλληλοαφορίζονται, ἀλλά συνεργάζονται στενά· ἀλληλοκατηγοροῦνται, ἀλλά στήν οὐσία συμπορεύονται καί, κατ’ αὐτόν τόν τρόπο, ἡ δευτέρα πλάνη εἶναι χειροτέρα τῆς πρώτης!».

»Ἀπό τήν δεδηλωμένη αἵρεση μπορεῖ κάποιος νά προφυλαχθεῖ, διότι εἶναι εὐδιάκριτη, ἀλλά ἀπό τή διγλωσσία, τήν φαρισαϊκή συμπεριφορά καί τήν ἀντορθόδοξη ἰησουΐτικη μέθοδο ἀντιμετώπισης τῆς αἱρέσεως, ὄχι μόνο δέν μπορεῖ νά ἀφυπνισθεῖ κάποιος, ἀλλά ἀπό τή σύγχυση πού δημιουργοῦν τέτοιου εἴδους συμπεριφορές, κοντεύει νά χάσει ἀκόμη καί τά λογικά του» (Ὀρθόδοξος Ἀγωνιστικὸς Σύλλολος «Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης»).

Ἂς ἐξηγήσουν κάποιοι ἀπὸ τὸ περιβάλλον τοῦ Πειραιῶς στὸν Σεβασμιώτατο, ὅτι ἔτσι δὲν δίνονται οἱ ἀγῶνες ἐναντίον, μάλιστα, μιᾶς παναιρέσεως. Ὅτι δὲν ὅδευαν αὐτὴν τὴν «ἰησουΐτικη» ὁδὸ τῶν Προτεσταντῶν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ἀντίθετα ἀπομακρύνονταν ἐκκλησιαστικὰ ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ὅσους «κοινωνοῦσαν» μαζί τους!

"Πάντες γαρ ημάρτομεν, αλλά σου ουκ απέστημεν".

Οι Αγγλοι αδειάζουν την Ρεπούση! Προτείνουν ως ξένη γλώσσα τα Αρχαία στα σχολεία τους, για παιδιά του Δημοτικού!

"Πήρα από φίλο αυτό το μήνυμα και το προωθώ.
Αν αληθεύει, είναι μια ισχυρή απάντηση σε όλους τους γελοίους της Ελλάδας, που ζητούν την κατάργηση των αρχαίων ελληνικών".

Δ.Κ.

http://www.inews.gr/0/angliatha-mathoume-archaia-ellinika-gia-na-veltiosoume-ta-anglika-mas.htm
http://www.edu4u.gr/Comments.aspx?qId=20929

Τ' ακούς Ρεπούση μου

Την ώρα που η γνωστή και μη εξαιρετέα Ρεπούση, των 1.700 ψήφων ζητά να καταργηθούν σχεδόν όλα τα... μαθήματα από τα ελληνικά σχολεία, έρχεται ένα κράτος -κράτος με όλη τη σημασία της λέξης- να της κλείσει -λίγο δύσκολο βέβαια- το στόμα...

Τα αρχαία ελληνικά -τελευταίο "χτύπημα" της Ρεπούση- θα περιλαμβάνονται από το 2014 στις ξένες γλώσσες που θα διδάσκονται οι μαθητές στη Βρετανία από την ηλικία των επτά ετών, σύμφωνα με το νέο σχολικό πρόγραμμα που έθεσε προς δημόσια διαβούλευση η βρετανική κυβέρνηση και πρόκειται να τεθεί σε εφαρμογή από του χρόνου...

Ο υπουργός Παιδείας δήλωσε στο BBC ότι «η κυβέρνηση έχει απόλυτο δίκιο να κάνει υποχρεωτική τη διδασκαλία των ξένων γλωσσών από την ηλικία των επτά ετών».

Επτά ετών, έτσι; Αρχαία ελληνικά... Όχι όποια και όποια γλώσσα... Αρχαία ελληνικά...

Πρότεινε, μάλιστα, αυτό να ξεκινάει σε ακόμη μικρότερες ηλικίες(!).

«Τα παιδιά θα αγαπήσουν τις γλώσσες εάν τους δοθεί η ευκαιρία να τις μάθουν από μικρή ηλικία. Η κυβέρνηση προτείνει τα επτά χρόνια. Θα ενθάρρυνα τα σχολεία να αρχίσουν τη διδασκαλία από πολύ νωρίτερα», ανέφερε χαρακτηριστικά. Στη Βρετανία σήμερα οι ξένες γλώσσες είναι προαιρετικό μάθημα στο γυμνάσιο.

και εμείς, έχουμε την κ. Ρεπούση και τη όποια Ρεπούση να ζητά τη κατάργηση μαθημάτων... Γιατί; Έτσι για να βρίσκεται φανταζόμαστε με όποιο τρόπο στην επικαιρότητα...

Διότι οποιοσδήποτε άλλος λόγος αποτελεί απλά γελοιότητα...