ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Ἀκτὴ Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +30 210 4514833 (19),
Πειραιεύς 27 Μαρτίου 2014
Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν
ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ Η΄ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ Η ΣΥΓΚΛΗΘΗΣΟΜΕΝΗ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΟΥ 2016 ;
1.
Οἱ ἀσφαλιστικές
δικλείδες μιᾶς Ὀρθοδόξου καί ἀληθοῦς Συνόδου
Ἐκφράζοντας τήν ἀλάνθαστη καί
διαχρονική συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὁ ἅγιος Νικόδημος
ὁ Ἁγιορείτης γράφει γιά τά κριτήρια οἰκουμενικότητος μιᾶς Συνόδου καί τόν
τρόπο συγκλήσεώς της. Σημειώνει ὅτι τέσσερα εἶναι τά γνωρίσματα
τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων :
α) Τό πρῶτο «ἰδίωμα ὅλων
τῶν οἰκουμενικῶν» Συνόδων εἶναι «τό νά συναθροίζωνται διά προσταγῶν,
οὐχί τοῦ Πάπα, ἤ τοῦ δεῖνος Πατριάρχου, ἀλλά διά προσταγῶν Βασιλικῶν».
Στήν ἐποχή μας, ὅμως, πού
δέν ὑπάρχει Αὐτοκράτορας ἤ Βασιλεύς, γιά νά συγκαλέσει Οἰκουμενική Σύνοδο,
μπορεῖ αὐτό νά τό κάνει ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης, μέ τήν συναίνεση, βεβαίως,
τῶν ἄλλων Προκαθημένων.
β) Τό δεύτερο ἰδίωμα εἶναι «τό
νά γίνεται ζήτησις περί πίστεως,
καί ἀκολούθως νά ἐκτίθεται ἀπόφασις, καί ὅρος δογματικός εἰς κάθε μίαν ἀπό τάς οἰκουμενικάς, ἀλλά
καί τοῦτο εἰς τινας τοπικάς ἠκολούθησεν».
γ) Τό τρίτο ἰδίωμα εἶναι «τό
νά ἦναι πάντα τά ἐκτιθέμενα παρ’ αὐτῶν δόγματα καί οἱ Κανόνες, ὀρθόδοξα
εὐσεβῆ καί σύμφωνα ταῖς θείαις Γραφαῖς, ἤ καί ταῖς προλαβούσαις
Οἰκουμενικαῖς συνόδοις». Στό σημεῖο αὐτό ἰσχύει ὁ λόγος τοῦ ἁγίου Μαξίμου
τοῦ Ὁμολογητοῦ : «Τάς γενομένας συνόδους, ἡ εὐσεβής πίστις κυροῖ,
καί πάλιν, ἡ τῶν δογμάτων ὀρθότης κρίνει τάς συνόδους» καί «Ἐκείνας
οἶδεν ἁγίας καί ἐγκρίτους συνόδους ὁ εὐσεβής τῆς Ἐκκλησίας κανών, ἅς ὀρθότης
δογμάτων ἔκρινεν»[1]. Καί
δ) τό τέταρτο ἰδίωμα εἶναι
«τό νά συμφωνήσουν καί νά ἀποδεχθοῦν τά παρά τῶν Οἰκουμενικῶν
συνόδων διορισθέντα, καί κανονισθέντα ἅπαντες οἱ Ὀρθόδοξοι Πατριάρχαι
καί Ἀρχιερεῖς τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, εἴτε διά τῶν ἰδίων τοποτηρητῶν,
ἤ καί τούτων ἀπόντων, διά γραμμάτων αὐτῶν». Αὐτή ἡ συμφωνία τῶν Πατριαρχῶν
εἶναι ὁ συστατικός χαρακτήρας, πού τίς καθιστᾶ Οἰκουμενικές, ἀλλά
καί ὁ διακριτικός χαρακτήρας πού διακρίνει τήν Οἰκουμενική Σύνοδο ἀπό
τήν Τοπική[2].
Οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι,
λοιπόν, ἀποτελοῦν τήν ὑψίστη αὐθεντία στήν Ἐκκλησία καί εἶναι
χαρισματικά γεγονότα, ἀφοῦ στήν πραγματικότητα τό βάρος τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων προσδιορίζεται ἀπό τό μεγάλο δογματικό
θέμα, μέ τό ὁποῖο ἀσχολοῦνται καί ἀπό τήν παρουσία
μεγάλων Πατέρων, πού εἶναι μέλη τους, ἤ ἀπό τήν διδασκαλία τῶν Πατέρων, στήν ὁποία
στηρίζονται. Ἄλλωστε, οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, πού ἔφθασαν στήν θέωση,
φωτίσθηκαν ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα, γι’ αὐτό καί βρίσκονταν σέ ὑψηλή
πνευματική κατάσταση, γιά νά δεχθοῦν τόν θεῖο φωτισμό[3].
2. Ἡ ἀποτυχία τῆς Συνάξεως τῶν Προκαθημένων
Ὅσο κι ἄν ἐπιχαίρουν οἱ
Προκαθήμενοι γιά τήν ἐπιτυχία τῆς Συνάξεως τῶν Προκαθημένων, πού
πραγματοποιήθηκε στήν Κων/λη ἀπό 6 ἕως 9 Μαρτίου ἐ.ἔ. μέ πρωτοβουλία τοῦ
Παναγιωτάτου Οἰκ. Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, γιά τήν μαρτυρία ἑνότητος τῆς
Ὀρθοδοξίας καί τόν ἡμερολογιακό καθορισμό τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου,
ἐντούτοις, ὅπως ἀποδεικνύουν τά πραγματικά γεγονότα, πρόκειται δυστυχῶς γιά
ἀποτυχία.
Λαμβάνοντας ὑπόψιν τά ἀνωτέρω
κριτήρια τῆς συγκλήσεως μιᾶς ἀληθοῦς Ὀρθοδόξου Συνόδου, παρατηροῦμε ὅτι τά τρία
ἀπό τά τέσσερα κριτήρια ἀπουσιάζουν παντελῶς.
Κατ’ ἀρχήν, δέν ἔγινε καμμιά
συζήτηση για θέματα πίστεως. Ὅπως ἀνέφερε στήν προσφώνησή του ὁ Μακ.
Πατριάρχης Γεωργίας κ. Ἠλίας, κατά τή διάρκεια τῆς Συνάξεως τῶν Προκαθημένων, «οἱ
Οἰκουμενικές Σύνοδοι συγκαλοῦντο προκειμένου νά πολεμήσουν τίς αἱρέσεις καί νά
ὑπερασπίσουν τήν ἀληθινή διδασκαλία»[4]. Στίς ἡμέρες μας, ἡ παναίρεση
τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ ἀποτελεῖ τόν
ὑπ’ ἀριθμόν ἕνα κίνδυνο, πού ὑποσκάπτει τά θεμέλια καί τήν αὐτοσυνειδησία τῆς
Ὀρθοδοξου Ἐκκλησίας[5]. Ἐπίσης, ἐκρεμμεῖ ἡ ἀναγνώριση τῶν Συνόδων ἐπί Μ.
Φωτίου (879-880) καί ἐπί ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ (1351) ὡς τῆς Η΄ καί Θ΄
Οἰκουμενικῶν Συνόδων[6]. Παραλλήλως, ζοῦμε στόν ἀπόηχο τῶν ἀντορθοδόξων
δηλώσεων καί ἀποφάσεων, πού ἐλήφθησαν στήν 10η Γενική Συνέλευση τοῦ
λεγομένου Π.Σ.Ε. στό Πουσάν τῆς Ν. Κορέας (30-10 / 8-9-2013)[7].
Ὅλα τά παραπάνω καί ἄλλα πολλά,
δέν συνιστοῦν, κατά τούς Προκαθημένους τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, σοβαρότατα,
κρισιμότατα καί ἄμεσα θέματα, πού ἄπτονται τῆς οὐσίας τῆς πίστεως, προκειμένου
νά συζητοῦνταν στή Σύναξη καί νά συζητηθοῦν στήν μέλλουσα Ἁγία καί Μεγάλη
Σύνοδο;
Δεύτερον, τά ἐκτεθέντα παρά τῶν Προκαθημένων δέν εἶναι
σύμφωνα μέ
τά δόγματα καί τούς Ἱερούς Κανόνες, καί σύμφωνα μέ τίς
θεῖες Γραφές,
ἤ καί τίς προηγούμενες Οἰκουμενικές συνόδους.
Αὐτό φαίνεται στό Κοινό Μήνυμά τους[8], ὅπου τονίζεται μέ έμφαση ἡ
προσήλωσή τους στόν διαχριστιανικό, διαπολιτισμικό καί τόν διαθρησκειακό
διάλογο (§ 8). Οὐσιαστικά οἱ Προκαθήμενοι ἀντί νά
ἀποκηρύξουν, προβάλλουν τούς συγχρόνους μεθοδευμένους καί
ἐπιτηδευμένους ἀτέρμονες οἰκουμενιστικούς θεολογικούς
διαλόγους, στούς ὁποίους
κυριαρχεῖ ἡ ἔλλειψη ὀρθοδόξου ὁμολογίας, ἡ ἔλλειψη εἰλικρινείας τῶν ἑτεροδόξων, ὁ ὑπερτονισμός τῆς ἀγάπης καί ὁ ὑποτονισμός τῆς
ἀληθείας ἡ παραποίηση τῶν Γραφικῶν χωρίων
ἰδίως τοῦ κατά Ἰωάννην «ἵνα ἕν ὧσιν καθώς ἡμεῖς»[9], ἡ πρακτική τοῦ νά μή συζητοῦνται
αὐτά, πού χωρίζουν, ἀλλά αὐτά, πού ἑνώνουν, ἡ
ἄμβλυνση τῶν ὀρθοδόξων
κριτηρίων, ἡ ἀμοιβαία ἀναγνώριση
ἐκκλησιαστικότητος, ἀποστολικῆς διαδοχῆς, ἱερωσύνης, Χάριτος, μυστηρίων,
ὁ διάλογος ἐπί ἴσοις ὅροις, ἡ ἀμνήστευση, ἀθώωση καί ἐπιβράβευση
τοῦ Δούρειου Ἴππου τοῦ Παπισμοῦ, τῆς ἐπαράτου καί δαιμονικῆς Οὐνίας, ἡ συμμετοχή
στό παμπροτεσταντικό λεγόμενο «Παγκόσμιο Συμβούλιο
τῶν Ἐκκλησιῶν» ἤ μᾶλλον τῶν αἱρέσεων, ἡ ὑπογραφή
ἤ ἀποδοχή κοινῶν ἀντορθοδόξων ἀνακοινωθέντων, δηλώσεων καί κειμένων δίχα
Συνοδικῆς διαγνώμης καί ἀποφάσεως, ὅπως ἀποδείχθηκε στήν τακτική ΙΣΙ τοῦ Ὀκτωβρίου
2009 (π.χ. Λίμα Περοῦ Νοτίου Ἀμερικῆς 1982, Balamand Λιβάνου 1993, Σαμπεζύ
Ἐλβετίας 1994, PortoAlegre Βραζιλίας 2006, Ραβέννας 2007, Πουσάν Ν. Κορέας 2013
κ.ἄ.) καί οἱ ἀντικανονικές συμπροσευχές πού
προϋποθέτουν τήν ἀπόδοσι ἐκκλησιαστικότητος σέ ἐμμένοντες κακοδόξους καί μετοχή στήν αἵρεσι
καί ἀμνήστευσι τῆς κακοδοξίας.
Τρίτον, δεν ὑπῆρξε συμφωνία
καί ἀποδοχή τῶν διορισθέντων καί κανονισθέντων ὑπό τῆς Συνάξεως ἀπό ὅλους
