Μεγάλη Παρασκευὴ βράδυ

Τὸ ἔγκλημα

+Μητροπ. Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου

«Ὤ τῆς παραφροσύνης καὶ τῆς χριστοκτονίας
τῆς τῶν προφητοκτόνων!»  
(Γ΄ στάσις ἐγκωμίων)

Ἔγκλημα, φόνος ἀνθρώπου! Ἄλλοτε ὁ φόνος ἦταν κάτι σπάνιο. Τώρα, ἀλλοίμονο, δὲν περνάει μέρα χωρὶς ἕνα ἢ περισσότερα ἐγκλήματα. Καὶ γίνονται τόσο «τέλεια», ὥστε δὲν ἀφήνουν ἴχνη· οἱ δράστες μένουν ἄγνωστοι.

Ὁ πλανήτης μας, ἀφ᾿ ὅτου ὁ Κάιν σκότωσε τὸν Ἄβελ, μιάνθηκε μὲ αἷμα ἀδελφικό. Καὶ τὸ παράδειγμά του δυστυχῶς μιμήθηκαν πολλοί.

Ἂν μαζευόταν ὅλο τὸ αἷμα τῶν ἀδικοσκοτωμένων, «ἀπὸ τοῦ αἵματος Ἄβελ τοῦ δικαίου ἕως τοῦ αἵματος Ζαχαρίου υἱοῦ Βαραχίου» (Ματθ. 23,35) καὶ τῶν θυμάτων τῶν ἡμερῶν μας, θὰ σχηματιζόταν μία θλιβερὴ λίμνη μὲ τὴν ἐπιγραφὴ «Λίμνη Ἄβελ».

Ὅταν γίνεται κάποιο ἔγκλημα, τὸ πρῶτο ποὺ ρωτοῦν ὅλοι εἶνε· Ποιός εἶνε ὁ δράστης;

Ἡ Δικαιοσύνη προσπαθεῖ νὰ τὸν ἀνακαλύψῃ, καὶ αἴσθημα ἀνακουφίσεως δημιουργεῖται ὅταν ὁ ἔνοχος συλλαμβάνεται καὶ τιμωρεῖται.

Ἀναρίθμητα τὰ ἐγκλήματα. Ἀλλ᾿ ὑπάρχει ἕνα ἔγκλημα ποὺ ἀποτελεῖ τὸ ἀποκορύφωμα τῆς ἀνθρωπίνης κακίας· μπροστά του τὰ ἄλλα ὠχριοῦν. Εἶνε ὄχι ἁπλῶς ἔγκλημα, ἀλλὰ τὸ ἔγκλημα.

Ποιό εἶνε αὐτό; Εἶνε ὁ φόνος ἐκείνου ποὺ μπόρεσε, μόνο αὐτός, νὰ σταθῇ ἐμπρὸς στὴν ἀνθρωπότητα καὶ νὰ πῇ «Τίς ἐξ ὑμῶν ἐλέγχει με περὶ ἁμαρτίας;» (Ἰω. 8,46). Ὁ Ἄνθρωπος αὐτός, ποὺ ἀξίζει νὰ γράφεται μὲ ἄλφα κεφαλαῖο, εἶνε ὁ Χριστός. Κ᾽ ἐπειδὴ ὅπως λέει ὁ Παῦλος «ἐν αὐτῷ κατοικεῖ πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς» (Κολ. 2,9), γι᾽ αὐτὸ ὁ φόνος του δὲν εἶνε ἁπλῶς μία ἀνθρωποκτονία· εἶνε, ὅπως λέει ἡ ὑμνολογία τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, χριστοκτονία καὶ θεοκτονία. Θεοκτονία, ὄχι γιατὶ εἶνε δυνατὸν νὰ φονευθῇ ὁ Θεός –ἄπαγε τῆς βλασφημίας· τὸ θεῖον εἶνε ἀπαθὲς καὶ ἀπρόσβλητο ἀπὸ πληγὲς καὶ θάνατο. Θεοκτονία, γιατὶ στὸ ἔγκλημα αὐτὸ διαφαίνεται ἡ ἀπύθμενη κακία τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ θέλει νὰ ἐξοντώσῃ εἰ δυνατὸν καὶ τὸ Θεό! Ἕνας ὕμνος λέει· «Βροτοκτόνον ἀλλ᾿ οὐ θεοκτόνον ἔφυ τὸ πταῖσμα τοῦ Ἀδάμ· εἰ γὰρ καὶ πέπονθέ σου τῆς σαρκὸς ἡ χοϊκὴ οὐσία, ἀλλ᾿ ἡ θεότης ἀπαθὴς διέμεινε…» (3ο τροπ. στ΄ ᾠδ. καν. Μ. Σαββ.).

Ἡ σφαγὴ τοῦ Ἀθῴου χριστοκτονία καὶ θεοκτονία. Καὶ ποιοί οἱ ἔνοχοι; Οἱ Ἰουδαῖοι. Ἕνας ἄλλος ὕμνος λέει· «Τῶν θεοκτόνων ὁ ἑσμός, Ἰουδαίων ἔθνος τὸ ἄνομον, πρὸς Πιλᾶτον ἐμμανῶς ἀνακράζων ἔλεγε· Σταύρωσον Χριστὸν τὸν ἀνεύθυνον· Βαραββᾶν δὲ μᾶλλον οὗτοι ᾐτήσαντο…» (3ο τροπ. Μακαρ., βράδυ Μ. Πέμπτ.). Ἀλλὰ καὶ στὴν γ΄ στάσι τῶν ἐγκωμίων τοῦ ἐπιταφίου θρήνου ὁ ποιητὴς ἀναφωνεῖ˙ «Ὤ τῆς παραφροσύνης καὶ τῆς χριστοκτονίας τῆς τῶν προφητοκτόνων!».

Οἱ Ἰουδαῖοι λοιπόν, οἱ σύγχρονοι τοῦ Χριστοῦ, εἶνε οἱ δράσται τοῦ ἐγκλήματος τῆς σφαγῆς τοῦ Δικαίου.

Ἀλλ᾿ ἂς ἐπιτραπῇ ἐδῶ μία τολμηρὴ ὑπόθεσις. Ἂν ὁ Χριστὸς δὲν γεννιόταν στὴν Παλαιστίνη, ἀλλὰ γεννιόταν δίδασκε καὶ δροῦσε σὲ κάποια ἄλλη χώρα, π.χ. στὴν Ἑλλάδα, ἡ συμπεριφορὰ τῶν ἀνθρώπων τῆς χώρας αὐτῆς θὰ διέφερε ἀπὸ τὴ συμπεριφορὰ τῶν Ἰουδαίων;

Ἂν λάβουμε ὑπ᾿ ὄψιν ὅτι στὶς ἄλλες χῶρες, μετὰ τὴν ἀνάστασι καὶ ἀνάληψι τοῦ Χριστοῦ, πῆγαν μαθηταὶ καὶ ἀπόστολοί του καὶ κήρυξαν ὅ,τι κήρυξε Ἐκεῖνος, κι ὅτι αὐτοὶ διώχθηκαν, βασανίστηκαν καὶ θανατώθηκαν ἀπὸ τοὺς ἐντοπίους, τότε ἔχουμε τὴν ἀπάντησι· ἡ συμπεριφορὰ τῶν ἀνθρώπων ἄλλων χωρῶν δὲν θὰ διέφερε ἀπὸ τὴ συμπεριφορὰ τῶν Ἰουδαίων. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς δὲν εἶπε πὼς ὅ,τι κάνει κανεὶς στοὺς μαθητάς του, στοὺς ἀδελφούς του, εἶνε σὰν νὰ τὸ κάνῃ σ᾽ αὐτὸν τὸν ἴδιο;

«Ἐφ᾿ ὅσον ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε» (Ματθ. 25,40). Οἱ ἄνθρωποι ποὺ βασάνισαν καὶ θανάτωσαν τοὺς μαθητὰς τοῦ Χριστοῦ, χωρὶς ἀμφιβολία καὶ τὸν ἴδιο τὸν Χριστὸ θὰ βασάνιζαν καὶ θὰ θανάτωναν, ἂν ἐρχόταν στὴ χώρα τους.

Στὰ Ἰεροσόλυμα σταυρώθηκε ὁ Κύριος· ἀλλὰ καὶ στὴν Πάτρα, πόλι τῆς πατρίδος μας, σταυρώθηκε ὁ ἀπόστολός του, ὁ Πρωτόκλητος Ἀνδρέας. Γολγοθᾶς ἐκεῖ, Γολγοθᾶς καὶ ἐδῶ!

Τὸ λέμε αὐτό, διότι συνήθως ὑπάρχει μεγάλη καταφορὰ τῶν χριστιανῶν κατὰ τῶν Ἰουδαίων μόνο γιὰ τὸ μεγάλο ἔγκλημα. Μὴ παρεξηγηθοῦμε. Δὲν ἀμνηστεύουμε τὴν ἐνοχὴ τῶν Ἰουδαίων, οὔτε συμφωνοῦμε μὲ τοὺς θεολογοῦντας τῆς Δύσεως πού, ἐνοχλούμενοι ἀπὸ τοὺς βαρεῖς, ὅπως λένε, χαρακτηρισμοὺς τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ποιήσεως στοὺς ὕμνους τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος, ζητοῦν νὰ «ἐκκαθαρίσουν» τὰ λειτουργικὰ βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας ἀπὸ τέτοιους χαρακτηρισμούς, ἀπὸ ἐκφράσεις κατὰ τῶν σταυρωτῶν Ἰουδαίων. Ἡ ἐνοχὴ τοῦ Ἰουδαϊκοῦ λαοῦ γιὰ τὴν χριστοκτονία θὰ μένῃ· θὰ μένῃ μέχρι τὴν ἁγία ἐκείνη ἡμέρα ποὺ ὁ Ἰουδαϊκὸς λαός, ὅπως πιστεύουμε, θὰ μετανοήσῃ, θὰ κλίνῃ γόνυ πρὸ τοῦ Ἐσταυρωμένου, καὶ ἐκεῖνος, ὅπως συγχώρησε τοὺς τότε σταυρωτάς του καὶ ἀνέδειξε ἀπὸ αὐτοὺς ἁγίους καὶ μάρτυρας, πολὺ περισσότερο θὰ συγχωρήσῃ τοὺς ἀπογόνους ἐκείνων.

Ἱστορικὴ ἡ ἐνοχὴ τῶν Ἰουδαίων. Ἀλλὰ δὲν εἶνε ὀρθὸ νὰ περιορισθοῦμε καὶ νὰ τονίζουμε τὴν ἐνοχὴ μόνο τῶν Ἰουδαίων γιὰ τὴν σταύρωσι τοῦ Χριστοῦ. Ὄχι! Ἡ ἐνοχὴ ἐπεκτείνεται καὶ συμπεριλαμβάνει ἀναρίθμητο πλῆθος. Αὐτὸ θὰ τὸ καταλάβουμε, ἂν λάβουμε ὑπ᾿ ὄψιν, ὅτι τὸ ἔγκλημα τοῦ Γολγοθᾶ δὲν εἶνε ἁπλῶς ἕνας φόνος, μιὰ ἀνθρωποκτονία· περικλείει μυστήριο.

Ὁ Χριστός, λόγῳ τῆς ὑποστατικῆς ἑνώσεως τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως μὲ τὴν θεία, μποροῦσε ν᾿ ἀποφύγῃ τὸ θάνατο καὶ νὰ διασωθῇ ἀπὸ ὅλες τὶς παγίδες τῶν ἐχθρῶν του. Κανείς δὲν θὰ μποροῦσε ν᾽ ἀγγίξῃ τὸ θεανδρικό του πρόσωπο. Ὁ Χριστὸς ὄχι ἀκουσίως ἀλλὰ ἑκουσίως βάδισε πρὸς τὸν φρικτὸ θάνατο. Οὔτε ὁ Ἰούδας οὔτε οἱ γραμματεῖς καὶ φαρισαῖοι οὔτε οἱ ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς οὔτε ὁ Πιλᾶτος οὔτε κανεὶς ἄλλος μποροῦσε νὰ κάνῃ κάτι ἐναντίον του, ἐὰν δὲν ἦταν «δεδομένον ἄνωθεν» (Ἰω. 19,11).

Ἦταν θέλημα τοῦ οὐρανίου Πατρὸς νὰ προσφέρῃ ὁ Υἱὸς θυσία τὸν ἑαυτό του «ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς καὶ σωτηρίας» (θ. Λειτ. Μ. Βασ. καθαγ.). Ἔπρεπε νὰ ὑποστῇ τὰ πάθη τοῦ σταυροῦ, νὰ θυσιασθῇ,νὰ χύσῃ τὸ ἁγνὸ καὶ τίμιο αἷμα του, γιὰ νὰ λυτρωθῇ μὲ αὐτὸ τὸ ἀνθρώπινο γένος ἀπὸ τὴν τυραννίδα τοῦ διαβόλου. «Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον» (Ἰω. 3,16).

Ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν ἁμάρτανε, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ δὲν θὰ ἐμφανιζόταν ὡς ἄνθρωπος ἐπάνω στὴ γῆ καὶ δὲν θὰ σταυρωνόταν. Ἦταν τόσο βαθειὰ ἡ πτῶσις τοῦ ἀνθρώπου, τόσο μεγάλο τὸ τραῦμα ἀπὸ τὴν ἁμαρτία, ὥστε πρὸς θεραπείαν καὶ ἀνάπλασιν τοῦ ἀνθρώπου, χρειάστηκε τὸ αἷμα τοῦ Θεανθρώπου.

Πρόκειται γιὰ τὸ μεγαλύτερο γεγονὸς στὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Χωρὶς τὸ αἷμα τοῦ Θεανθρώπου καμμία ἄφεσις ἁμαρτιῶν, καμμία λύτρωσις. Ἔτσι ὥρισε ὁ Θεός, μὲ τὸ αἷμα αὐτὸ νὰ σωθοῦμε.

Τὸ συμπέρασμα εἶνε, ὅτι οἱ ἁμαρτίες ὅλων μας, ἀπὸ τὸν Ἀδὰμ μέχρι τὸν τελευταῖο ποὺ θὰ ζήσῃ πάνω στὴ γῆ, εἶνε ἐκεῖνες ποὺ ἀνέβασαν τὸ Χριστὸ στὸ σταυρό. Στὸ σταυρὸ ἐξοφλοῦνται ὅλες οἱ ἁμαρτίες. Ἄρα κάθε ἄνθρωπος σχετίζεται μὲ τὸ δρᾶμα τοῦ Γολγοθᾶ καὶ μπορεῖ, μὲ καρδιὰ συντετριμμένη ἀτενίζοντας τὸν Ἐσταυρωμένο, νὰ πῇ· «Κύριε, ἐγὼ ὑπῆρξα ὁ ἔνοχος τῆς σταυρώσεώς σου. Σὺ εἶσαι “ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου”» (Ἰω. 1,29). Σὺ στὸ σταυρὸ σήκωσες καὶ τὸ βάρος τῶν δικῶν μου ἁμαρτιῶν!”. Αὐτὸ διεκήρυξε ὁ προφήτης Ἠσαΐας στὴν περίφημη προφητείᾳ του· «Οὗτος τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καὶ περὶ ἡμῶν ὀδυνᾶται… Αὐτὸς δὲ ἐτραυματίσθη διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν καὶ μεμελάκισται διὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν» (Ἠσ. 53,4-5).

Ἀγαπητοί μου! Ὁ κόσμος γιὰ τὴν σταύρωσι τοῦ Χριστοῦ καταφέρεται μόνο ἐναντίον τῶν ἐνόχων τῆς ἱστορικῆς ἐκείνης περιόδου.

Ἀλλὰ γιὰ τὸν πιστὸ ἔνοχος εἶνε καὶ κάθε ἄνθρωπος. Ἔνοχος κ᾽ ἐγώ, ἀδελφέ μου, ἔνοχος κ᾽ ἐσύ. Ὤ, ἐὰν τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο μᾶς φώτιζε νὰ καταλάβουμε τὴν θεμελιώδη αὐτὴ ἀλήθεια!

Τότε, βλέποντας κ᾽ ἐμεῖς τὸν Ἐσταυρωμένο, θὰ αἰσθανόμασταν τὸν ἅγιο ἐκεῖνο σεισμὸ ποὺ αἰσθάνθηκαν οἱ σταυρωταὶ ὅταν τοὺς μίλησε ὁ ἀπόστολος Πέτρος καὶ τοὺς κατήγγειλε ὡς σφαγεῖς τοῦ Δικαίου (βλ. Πράξ. 2,22 κ.ἑ.).

Ὁ Κύριος θυσιάστηκε ἀντὶ ἡμῶν καὶ ὑπὲρ ἡμῶν. Ἔτσι λένε οἱ διδάσκαλοι καὶ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἱερὸς Αὐγουστῖνος προσευχόταν στὸν Ἐσταυρωμένο λέγοντας· «Τί ἔκανες, ὦ Ἰησοῦ μου γλυκύτατε, γιὰ νὰ ὑποφέρῃς τέτοια καταδίκη;… Ἐγὼ εἶμαι ἡ αἰτία τῶν πόνων σου, ὁ ὑπεύθυνος τῆς σφαγῆς σου… Ἁμαρτάνει ὁ παραβάτης, καὶ κολάζεται ὁ δίκαιος… Ἐγὼ ἔκανα τὸ πονηρό, καὶ σὺ καταδικάστηκες… Ἐμπρὸς στὸ σταυρό σου λάμπουν δυὸ ἀλήθειες· ἡ μία ὅτι εἶμαι ἔνοχος, ἡ ἄλλη ὅτι εἶσαι εὔσπλαχνος… Τί λοιπὸν θὰ σοῦ ἀνταποδώσω γιὰ τὴν ἄπειρη εὐεργεσία σου;… Μένω ἐκστατικὸς ἐμπρὸς στὸ μέγεθος τῆς ἀγάπης σου. Σὲ ὁλόκληρη τὴν κτίσι δὲν ὑπάρχει ἀντίβαρο τῆς θυσίας σου» (βλ. καὶ τὸ βιβλίο μας «Πρὸς τὸν Γολγοθᾶν», Ἀθῆναι 19894, σσ. 283-284).

 Πηγή: «Ἀκτίνες»

Όσοι βρίσκονται στην Εκκλησία, πρέπει να είναι ενωμένοι (Άγιος Νικόδημος).

  Όσοι βρίσκονται στην Εκκλησία, πρέπει να είναι ενωμένοι

(Άγιος Νικόδημος)

Συγγραφέας: kantonopou στις Απριλίου 14, 2014

    Όσοι από σας, Χριστιανοί, πηγαίνετε στην Εκκλησία του Χριστού, φυλαχθείτε καλά να μην είσθε διαιρεμένοι και χωρισμένοι μεταξύ σας, έχοντας έχθρες και μίση και διχόνοιες, αλλά να έχετε αγάπη και ομόνοια και συμφιλίωση, όλοι να έχετε το ίδιο φρόνημα, «πάντες το εν πνέοντες», όλοι να είστε σαν ένα σώμα και ένα πνεύμα, με μία ελπίδα της κλήσεώς μας, κατά τον Απόστολο. Και ας σας παρακινεί σ’ αυτήν την πνευματική αγάπη και ένωση αυτό το όνομα της Εκκλησίας στην οποία συναθροίζεστε, επειδή Εκκλησία σημαίνει ένωση και συγκέντρωση. Και καθώς αυτή ενώνει όλους εσάς τους Χριστιανούς σωματικά σε έναν τόπο και σας δίνει ένα κοινό λόγο της διδασκαλίας, έναν άγιον άρτο, το σώμα του Κυρίου, και ένα κοινό ποτήριο του αίματος του Χριστού, έτσι παρόμοια απαιτεί αυτή από εσάς να είσθε ενωμένοι κατά το πνεύμα, το φρόνημα και την διάθεση.

        Για αυτό και ο μακάριος Παύλος θέλοντας να παρακινεί στην αγάπη και στην ένωση τους τότε Χριστιανούς συνήθιζε να αναφέρει συχνά το όνομα της Εκκλησίας· γι’ αυτό λοιπόν πότε μεν έγραφε· «Προς τους πιστούς της Εκκλησίας του Θεού στην Κόρινθο» (Α΄ Κορ. 1:2), πότε δε «Προς τις εκκλησίες της Γαλατίας» (Γαλ. 1:1), τα οποία ερμηνεύοντας ο Χρυσορρήμων, σχετικά με το πρώτο έλεγε· «Ονομάζει Εκκλησία Θεού, δείχνοντας ότι πρέπει να είναι ενωμένοι [...] διότι το όνομα της Εκκλησίας είναι όνομα ενώσεως και όχι διαχωρισμού»· και για το δεύτερο έλεγε· «Γι’ αυτό έβαλε και το όνομα της Εκκλησίας, για να τους κάνει να ντραπούν και να συγκεντρωθούν σε ένα· διότι όσοι είναι διαιρεμένοι σε πολλά μέρη, δεν μπορούν να ονομάζονται με αυτή την ονομασία· διότι το όνομα της Εκκλησίας είναι όνομα συμφωνίας και ομόνοιας».

   Έξω λοιπόν από την Εκκλησία του Χριστού οι διχόνοιες, έξω οι έχθρες, έξω τα μίση και οι μνησικακίες· μέσα στην Εκκλησία του Θεού η ομόνοια, μέσα η αγάπη, μέσα η συμφωνία.

      Γι’ αυτό λοιπόν ένα από τα δύο από ανάγκη πρέπει να κάνετε, Χριστιανοί· ή να αφήνετε την έχθρα και το μίσος προς τους αδελφούς σας και τότε να μπαίνετε στην Εκκλησία του Θεού ή έχοντας μίσος και διχόνοια δεν είσθε άξιοι να μπείτε στην αγία Εκκλησία. Διότι Εκκλησία και έχθρα, Εκκλησία και μίσος, Εκκλησία και διχόνοια, είναι δύο άκρα αντίθετα, που δεν είναι δυνατόν να σμίξουν ποτέ.

 (Απόσπασμα από το «Χρηστοήθεια Χριστιανών», του αγίου Νικόδημου του Αγιορείτη, σελ. 409-410).

Mεγάλη Τετάρτη βράδυ, "Μεγάλη η μετάνοια", π. Αυγουστίνου Καντιώτη

     Εἴπαμε, ἀγαπητοί μου, ὅτι ἀπόψε θὰ μιλήσουμε σύντομα. Θὰ ἑρμηνεύσουμε τὴ φράσι ἑνὸς τροπαρίου τῆς Μεγάλης Τετάρτης ποὺ λέει· «Δεινὸν ἡ ῥαθυμία, μεγάλη ἡ μετάνοια» (3ο τροπ. αἴν. Μ. Τετ.). Θὰ δοῦμε πρῶτα τὴ ῥαθυμία καὶ κατόπιν τὴ μετάνοια. Παρακαλῶ προσέξτε.

     Τί εἶνε ἡ «ῥαθυμία»; Μία ἀμέλεια. Ἀμέλεια ὄχι στὰ ὑλικὰ καὶ σαρκικὰ πράγματα· σ᾽ αὐτὰ οἱ περισσότεροι εἶνε ἐπιμελεῖς, φροντίζουν. Ἂν λ.χ. πρόκειται νὰ ταξιδέψουν, φροντίζουν νὰ προμηθευτοῦν τὸ εἰσιτήριο· ἂν πρόκειται νὰ δώσουν ἐξετάσεις, διαβάζουν καὶ τὴ νύχτα· ἂν εἶνε γεωργοί, σπέρνουν καὶ καλλιεργοῦν τὴ γῆ στὸν κατάλληλο καιρό· ἂν εἶνε ἔμποροι, ἐκμεταλλεύονται τὴν κίνησι τῆς ἀγορᾶς· σὲ ὅλα ἐν γένει δείχνουν ἐπιμέλεια. Σὲ ἕνα δὲν δείχνουν· στὰ καθήκοντα ἀπέναντι τῆς ψυχῆς, τῆς ἀθανάτου ψυχῆς τους, γιὰ τὴν ὁποία ὁ Χριστὸς εἶπε· «Τί ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ;» (Μᾶρκ. 8,36). Ἐκεῖ εἶνε τελείως ἀδιάφοροι. Θέλετε παραδείγματα; ὑπάρχουν ἄφθονα.

   Ἔρχεται Κυριακή, χτυποῦν οἱ καμπάνες καὶ καλοῦν στὴ λατρεία. Ὅπως ἔχουμε πεῖ, 168 ὧρες ἔχει ἡ ἑβδομάδα, καὶ ὁ Θεὸς μᾶς ζητάει 1 ὥρα νὰ ἔρθουμε στὸ ναό, νὰ συγκεντρώσουμε τὶς σκέψεις καὶ τὴν καρδιά μας, νὰ προσευχηθοῦμε καὶ νὰ κοινωνήσουμε. Τίποτα! ἕνα μικρὸ ποσοστὸ ἐκκλησιάζεται. Πρὸ ἐτῶν στὴν αἴθουσα τῆς μητροπόλεως ἑρμήνευα στοὺς ἄντρες μία ἐπιστολὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου καὶ οἱ παρόντες ἦταν ἐλάχιστοι. Τότε εἶπα σὲ κάποιον· Πήγαινε τώρα νὰ

Φρέσκιες Μεγαλοβδομαδιάτικες Οικουμενιστικές κακοδοξίες του μόλις ενθρονισθέντος μητροπ. Κίτρους!

Ὁ Ἐπίσκοπος «μάλαμα», λοιπόν, μᾶς προέκυψε στὴν Κατερίνη! Ἔκανε ἕως τώρα τρεῖς ἐνθρονίσεις, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἕνα τίποτα μπροστὰ στὶς Οἰκουμενιστικές του ...ἐπιδόσεις καὶ στὴν ἐκκοσμικευμένη ...λογική του! Καὶ πῶς νὰ μὴν διαπνέεται ἀπὸ Οἰκουμενιστικὲς ἰδέες, ἀφοῦ στὸν ἐνθρονιστήριο λόγο του δὲν ξέχασε βεβαίως νὰ ἐκφράσει τὸν σεβασμό του πρὸς τὸν Οἰκουμενιστὴ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, προφανῶς ἀποδεχόμενος τὸ ἡγετικό-ποιμαντικὸ ρόλο τοῦ Πατριάρχη στὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Ἐκφράζω, εἶπε, «τὴν ἱερὴ αὐτὴ στιγμὴ ...τὴν προσήλωσή μου πρὸς τὸν σεπτὸ Πατριαρχικὸ Θρόνο ...καὶ τὸν υἱϊκό μου σεβασμὸ πρὸς τὸν Προκαθήμενό του, Παναγιώτατο Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαῖο»!

Ὁ νέος λοιπόν, Ἐπίσκοπος, πρόλαβε νωρίς-νωρὶς (τὸ Σάββατο τοῦ Λαζάρου) νὰ μᾶς δώσει τὰ διαπιστευτήριά του μὲ τὶς Οἰκουμενιστικὲς ἰδέες καὶ συμπεριφορές, ὥστε νὰ γνωρίσουν μὲ ποιόν θὰ συνεορτάσουν τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα καὶ τὸ Πάσχα καὶ μὲ ποιόν θὰ συμπορεύονται ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα οἱ Κατερινιῶτες. Καὶ κρίμα, γιατὶ παρὰ τὶς ἐπιφυλάξεις ἔσπευσαν οἱ σοβαροὶ θεολόγοι τῆς Κατερίνης νὰ προκαταλάβουν τοὺς πιστούς, ἐγκωμιάζοντας τὸν ἄγνωστό τους νέο Μητροπολίτη!

Ἡ μεγίστη φροντίδα τοῦ νέου Μητροπολίτη κ. Γεωργίου (πού -κατὰ δήλωσή του- θὰ τὸ φροντίσει “ὡς κόρη ὀφθαλμοῦ”) δὲν θὰ εἶναι νὰ ἐφαρμόσει τὶς Ἐντολὲς τοῦ Κυρίου καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἀλλὰ νὰ μὴν ἔρθει σὲ σύγκρουση μὲ κάποιο «ἀκαθόριστο»  καὶ συγκεχυμένο «δημόσιο αἴσθημα», ὅπως τὸ ὀνόμασε: «Οποιαδήποτε πράξη μου, θέλω να μην προσκρούει στο δημόσιο αίσθημα»!

Οἱ δημοσιογράφοι τὸν ρωτοῦν: Στην ενθρόνισή σας, είδαμε τον Ποιμένα της (αιρετικής) Ευαγγελικής Εκκλησίας (τῆς Κατερίνης).

Καὶ ὁ κ. Γεώργιος σὲ μιὰ ἔκρηξη εἰλικρίνειας, μὲ καμάρι(;) καὶ χωρὶς κόμπλεξ Παραδοσιακότητος καὶ συντηρητισμοῦ, ἀποκαλύπτει ἐκεῖνο ποὺ δὲν εἶχαν καταλάβει οἱ δημοσιογράφοι! Δὲν εἴδατε δηλαδή, τοὺς εἶπε, «ότι εκτός από τον (Ευαγγελικό) Ποιμένα της Κατερίνης, ήταν (παρόντες) και οι (αἱρετικοὶ Εὐαγγελικοί) Ποιμένες της Βέροιας και της Θεσσαλονίκης»!
   Καὶ γιατί νὰ μὴν εἶναι παρόντες; (δείχνει νὰ ἀπορεῖ ὁ Ἐπίσκοπος, μάλαμα). Ἀφοῦ συνεχίζει, «ἡ Ἑλληνική Εὐαγγελικὴ Ἐκκλησία συνεργάζεται με την Ορθόδοξη στο πλαίσιο του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών και του Διαχριστιανικού διαλόγου»; (!!!) «20 χρόνια στη Βέροια δεν είχα ποτέ πρόβλημα. Απεναντίας, συμμετείχαν (οἱ Εὐαγγελικοὶ Ποιμένες!) σε εκδηλώσεις όπως ήταν τα “Παύλεια”... Σεβόμαστε το «πιστεύω» όλων, σεβόμαστε τη διαφορετικότητα ή ακόμη και το να μην πιστεύει κάποιος σε τίποτα».
Νά, λοιπόν, ποὺ ἡ ἐνδοτικὴ στὸν Οἰκουμενισμὸ τακτικὴ τοῦ Μητροπολίτη Βεροίας  δὲν πάει χαμένη· τὰ νέα οἰκουμενιστικὰ φυντάνια τὴν ἐφαρμόζουν -δὲν θὰ ἔχει παράπονο- καὶ μὲ τὸ παραπάνω! Βλέπετε, τὴ συμμετοχὴ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στὸ παναιρετικὸ Π.Σ.Ε., ὅπως καὶ τὴν ντιρεκτίβα τῆς Β΄ Βατικάνειας Συνόδου γιὰ ἀνταλλαγὴ Ναῶν, τὴν χρησιμοποιοῦν πλέον οἱ Ἐπίσκοποι ὡς ἐπιχείρημα καλύψεως τῶν ἀτοπημάτων τους!

Τοῦτο φαίνεται καὶ ἀπὸ τὴν ἀπάντηση στὴν ἐρώτηση τοῦ δημοσιογράφου, ἂν θὰ "δώσουν χώρο λατρείας σὲ μετανάστες άλλων δογμάτων ή άλλων θρησκειών". Ὁ κ. Γεώργιος ἀπάντησε: Θὰ σᾶς «απαντήσω ευθέως, δεν είμαι αντίθετος»! Καὶ τὸ ἀφοπλιστικό του ἐπιχείρημα, γιὰ τὸ ὅτι συμφωνεῖ νὰ δίδονται ὀρθόδοξοι χῶροι σὲ ἀλλόδοξους εἶναι τὸ χρησιμοποιηθὲν καὶ ἀπὸ τὸν πρῶτο προσπαθήσαντα ἀνεπιτυχῶς νὰ τὸ ἐφαρμόσει, Μητροπ. Καλαβρύτων Ἀμβρόσιο: «Εξάλλου, πολλές ορθόδοξες ενορίες στο εξωτερικό στεγάζονται σε καθολικούς ναούς»!

Σὲ ἄλλη ἐρώτηση: Θὰ κοινωνήσετε κάποιον ποὺ ἔχει κάνει πολιτικό γάμο; ἀπάντησε; Θὰ τὸν συμβούλευα νὰ μὴ κοινωνήσει. «Αν παρά ταύτα δεν με ακούσει και έρθει να κοινωνήσει, δε θα του το αρνηθώ εκείνη την ώρα»!!! Κι αὐτὸ γιὰ νὰ μὴν τὸν προσβάλλει, κι ἂς παρακούσει ἔτσι, κι ἂς προσβάλλει τὸ Χριστό!

Τέλος ὁ νέος Μητροπολίτης, ἔδειξε ὅτι ἀρνεῖται τὴν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας πώς, ὁ Ἐγκεφαλικὸς θάνατος, δὲν εἶναι τὸ ἐγκόσμιο τέλος τοῦ ἀνθρώπου· ὅτι τὸ τέλος εἶναι ὁ καρδιακὸς θάνατος καὶ ἄρα ἡ ἀφαίρεση τῶν ὀργάνων εἶναι φόνος. Καὶ στὴν ἐρώτηση τοῦ δημοσιογράφου «μα η Εκκλησία δεν είναι αντίθετη με τη δωρεά οργάνων»; ἀπαντᾶ «θεολογικὰ» ὁ «ὑπεύθυνος» διασπορᾶς τῆς περὶ Ἐγκ. Θανάτου Οἰκουμενιστικῆς δυσωδίας νέος Μητροπολίτης: «Βεβαίως και δεν είναι αντίθετη, αλλά δεν υπάρχει ακόμα σταθερή απόφαση της Εκκλησίας σε σχέση με τον εγκεφαλικό θάνατο. Όσον αφορά, την ευθανασία είναι μια πράξη την οποία δεν δεχόμαστε». (Ἔχει, βλέπετε, καταφέρει νὰ τοὺς μεταδώσει τὴν αἱρετική του περὶ τούτου θέση, ὁ μητροπ. Μεσογαίας Νικόλαος!).

Νὰ λοιπόν, ἐν ὀλίγοις ἀνάγλυφη, ἡ καταγραφὴ ἐν τῇ πράξει τῆς Οἰκουμενιστικὴ πορείας τῶν Μητροπολιτῶν τῆς Εκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Καὶ ὁ κατήφορος συνεχίζεται!

Ἂς μὴ παραλείψει τὸ παράρτημα τῆς Π.Ε. Θεολόγων Κατερίνης καὶ ὁ παραδοσιακὸς Πρόεδρός της, νὰ διαμοιράσει τὴν Συνέντευξη αὐτὴ τοῦ νέου Μητροπολίτου στοὺς Κατερινιῶτες -ἰδίως στοὺς μαθητές τους- γιὰ νὰ διαφωτιστεῖ τὸ ποίμνιο ἁρμοδίως!

Τὰ κυριότερα μέρη τῆς Οἰκουμενιστικῆς αὐτῆς συνέντευξης εἶναι τὰ

"Οὐ κέκτημαι καιομένην λαμπάδα".

ΕΠΑΚΟΥΣΑΙ σου Κύριος ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως...

ΨΑΛΜΟΣ 19^ος

ΕΠΑΚΟΥΣΑΙ σου Κύριος ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως, ὑπερασπίσαι σου τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ᾿Ιακώβ.

Ἐξαποστείλαι σοι βοήθειαν ἐξ ἁγίου καὶ ἐκ Σιὼν ἀντιλάβοιτό σου.

Μνησθείη πάσης θυσίας σου καὶ τὸ ὁλοκαύτωμά σου πιανάτω.

Δῴη σοι Κύριος κατὰ τὴν καρδίαν σου καὶ πᾶσαν τὴν βουλήν σου πληρώσαι.

Ἀγαλλιασόμεθα ἐν τῷ σωτηρίῳ σου καὶ ἐν ὀνόματι Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν μεγαλυνθησόμεθα.

Πληρώσαι Κύριος πάντα τὰ αἰτήματά σου.

Νῦν ἔγνων ὅτι ἔσωσε Κύριος τὸν χριστὸν αὐτοῦ· ἐπακούσεται αὐτοῦ ἐξ οὐρανοῦ ἁγίου αὐτοῦ· ἐν δυναστείαις ἡ σωτηρία τῆς δεξιᾶς αὐτοῦ.

Οὗτοι ἐν ἅρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἵπποις, ἡμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου Θεοῦ ἡμῶν μεγαλυνθησόμεθα.

Αὐτοὶ συνεποδίσθησαν καὶ ἔπεσαν, ἡμεῖς δὲ ἀνέστημεν καὶ ἀνωρθώθημεν.

Κύριε, σῶσον τὸν βασιλέα, καὶ ἐπάκουσον ἡμῶν, ἐν ᾗ ἂν ἡμέρᾳ ἐπικαλεσώμεθά σε.

Λόγος περί κατανύξεως- Άγιου Συμεών του Νέου Θεολόγου

«Οὐαὶ ὑμῖν γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί»!

Ἀλλὰ ἐξανίσταται γιὰ τὴν παράβαση τοῦ ὑπ’ ἀριθ. 1/1977 (Φ.Ε.Κ. Α΄ 275), παριστάνοντας τὸν κέρβερο τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως, καὶ καταγγέλλει ὅσους Ἀρχιερεῖς δὲν φορᾶνε ἐν Συνόδῳ  ...ἐπανωκαλύμμαυχο καὶ ἄρα δὲν ὑπακούουν στὸ τάδε Φ.Ε.Κ.!!!

Συγκεκριμένα στὸν σημερινὸ «Ὀρθόδοξο Τύπο» (11/4/2014) μὲ τίτλο «Παραβιάζουν τοὺς κανονισμοὺς τῆς Ἐκκλησίας οἱ Ἀρχιερεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀποβάλλουν τὸ ἐπανωκαλύμμαυχον καὶ δὲν φέρουν ἐγκόλπιον», δημοσιεύεται Ἀνακοίνωση τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Φθιώτιδος.

Σύμφωνα μὲ αὐτήν, ὁ Μητροπολίτης κ. Νικόλαος κακίζει τὸν νεωτερισμὸ νὰ συνεδριάζουν οἱ Ἀρχιερεῖς στὴν Ἱεραρχία χωρὶς ἐπανωκαλύμμαυχο. Γιὰ νὰ στηρίξει δὲ τὴ θέση του αὐτή, καταφεύγει στὸ ὑπ’ ἀριθ. 1/1977 (Φ.Ε.Κ. Α΄ 275) Κανονισμὸ τὴς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὁ ὁποῖος ρητῶς ὁμιλεῖ διὰ τὴν χρῆσιν τοῦ ἐπανωκαλύμμαχου καὶ ἐγκολπίου» ἀπὸ τοὺς Ἀρχιερεῖς κατὰ τὶς συνεδριάσεις τῆς Ἱεραρχίας.

Καὶ συνεχίζει: «Ἡ ἐπαναφορὰ τοῦ ἐπανωκαλύμμαυχου κατὰ τὶς συνεδριάσεις τῆς Ἱεραρχίας δὲν εἶναι ρομαντικὴ ὑπόθεση, ἀλλὰ περικλείει ἰδιαίτερη σημειολογία...».

Ὥστε ἔτσι, Σεβασμιώτατε, τὸ ἐπανωκαλύμμαυχο περικλείει «ἰδιαίτερη σημειολογία» ποὺ πρέπει νὰ τὴν διαφυλάξουμε, ἐνῶ τὰ Δόγματα τῆς Πίστεως καὶ οἱ Ἱεροὶ Κανόνες δὲν χρειάζονται προστασία, τοὺς ἀφήνουμε στὰ χέρια τῶν Οἰκουμενιστῶν νὰ τὰ προδίδουν! Νὰ τὰ ἀλλοιώνουν! Νὰ τὰ ἐξευτελίζουν!
Καὶ μαζὶ μὲ αὐτὰ τὸν Νομοθέτη τους.

Καὶ «ταῦτα ἔδει ποιῆσαι Σεβασμιώτατε, κἀκεῖνα μὴ ἀφιέναι»!
    Ἰδίως ἐκεῖνα!
Ἀποροῦμε, Σεβασμιώτατε, πῶς μπορεῖτε νὰ πορεύεστε ησυχοι πρὸς τὴν Μ. Βδομάδα καὶ τὸ Ἅγιον Πάσχα, μὲ προϊσταμένους σας Πατριάρχες καὶ Ἀρχιεπισκόπους παναιρετικούς Οἰκουμενιστές!

Ανύπαρκτοι Επίσκοποι, ανύπαρκτη Ιεραρχία έχουν παραδώσει τα πάντα στους Νεοταξίτες και στους Οικουμενιστές.

Γιατί κ. υπουργέ επιθυμείτε να εισβάλουν όλες οι αιρέσεις και κακοδοξίες στην πατρίδα μας; 

Συμμετοχή μιας Ορθόδοξης Χριστιανής στη Δημόσια διαβούλευση επί του σχεδίου νόμου «Οργάνωση της νομικής μορφής των θρησκευτικών κοινοτήτων και των ενώσεων τους στην Ελλάδα»

Γιατί Ἀξιότιμε Κύριε Ὑπουργέ καί οἱ ὑπόλοιποι πολιτικοί τῆς Ἑλλάδος, ξεπουλᾶτε (γιά νά μήν χρησιμοποιήσω βαρύτερη λέξη) τήν Ὀρθόδοξη Πίστη μας (καί ὄχι μόνο…);

Μέ τίς προσπάθειές σας νά μεταλλάξετε τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν σέ θρησκειολογικό (ἤ καί μέ τήν κατάργησή του σέ κάποιες περιπτώσεις).

Μέ τίς ἀλλοιώσεις καί σημαντικότατες «παραλείψεις» τοῦ ἐνδόξου παρελθόντος μας στό μάθημα τῆς ἱστορίας.

Μέ τά πάμπολλα ἀπαράδεκτα κείμενα,στό μάθημα τῆς γλώσσας κυρίως, στό πρόγραμμα τοῦ Δημοτικοῦ, ἀλλά καί στίς ἄλλες βαθμίδες ἐκπαίδευσης (ἀκόμη καί μέ βλάσφημο κι ἀνήθικο περιεχόμενο).

Μέ τήν Ἴδρυση Τμήματος Ἰσλαμικῶν Σπουδῶν μέσα, ἄκουσον ἄκουσον, στή Θεολογική Σχολή τοῦ Α.Π.Θ.!!!

Μέ τήν οἰκονομική χορηγία τοῦ Ὑπουργείου σας στά gay-pride φεστιβάλ καί παρελάσεις (τή στιγμή πού τά σχολεῖα στεροῦνται οἰκονομικῆς ἐνίσχυσης γιά στοιχειώδη ὐλικοτεχνική ὑποδομή), καί πού δέν καταλαβαίνω τί μηνύματα στοχεύετε νά μεταβιβάσετε στούς ἀνηλίκους μαθητές-καί στούς νέους σπουδαστές-φοιτητές τῆς χώρας μας, καίρια γιά τήν διαπαιδαγώγηση καί διαμόρφωση τοῦ ἤθους τους ὡς αὐριανούς πολίτες τῆς κοινωνίας μας.

Μέ τήν κατάργηση τῆς ἡμέρας τοῦ Κυρίου, τῆς Κυριακῆς, ἠμέρας λατρευτικῆς γιά ἐμᾶς τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς.

Μέ τίς πληροφορίες πού διαρρέονται ἀπό τό Ὑπουργεῖο σας, γιά κατάργηση ἑορτῶν ὄπως τῶν Τριῶν Ιεραρχῶν καί τῆς 25ης Μαρτίου.

Δέν θέλω νά συνεχίσω τόν μακρύ κι ἀτελείωτο κατάλογο, «περίεργων» ἐνεργειῶν ὑμῶν τῶν ἡγετῶν τῆς Ἑλλάδος, πού τήν ἔχετε κάνει βορά στά ξένα συμφέροντα καί μᾶς ξεπουλᾶτε καί πετσοκόβετε ἐθνικά, οἰκονομικά καί πνευματικά…

ΓΙΑΤΙ ΕΠΙΘΥΜΕΙΤΕ ΝΑ ΕΙΣΒΑΛΛΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΚΟΔΟΞΙΕΣ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ, ΝΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΘΟΥΝ ΝΟΜΙΚΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΜΕΤΑΤΡΕΨΟΥΝ ΣΕ ΠΟΛΥΧΡΩΜΟ ΚΙΛΙΜΙ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΘΑ ΠΑΤΟΥΝ ΟΣΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΘΕΛΟΥΝ;

Ἐσεῖς δέν εἶστε Χριστιανός Ὀθρόδοξος; Νομίζω πώς ὅταν ἀναλάβατε τό Ὑπουργεῖο, ὁρκιστήκατε στό Εὐαγγέλιο τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, νἀ ὑπηρετήσετε τήν Πατρίδα καί ἐμᾶς τούς πολίτες ἐπάξια.

Πῶς γίνεται ἀπό τήν μία νά ὁρκίζεστε στόν Χριστό καί ἀπό τήν ἄλλη νά νομιμοποιεῖτε τούς αἰρετικούς καί τούς ἀλλοθρήσκους, πού εἶναι ἐχθροί τοῦ Χριστοῦ;

Ἐκτός ἄν αὐτό θέλετε, ἐπί προφάσει τῶν δικαιωμάτων ὁποιουδήποτε ἄλλου στόν οἶκο τῆς Πατρίδας μας, ἐκτός τῶν Ἑλλήνων Χριστιανῶν Ὀρθοδόξων.

Δέν μπορῶ νά διανοηθῶ, πώς δέν καταλαβαίνετε ὅτι θά μᾶς μετατρέψετε σέ Ἐδέμ κάθε θρησκείας καί παραθρησκευτικῆς σέκτας πού θά δροῦν ἀνενόχλητα-νομιμοποιημένα καί εἰς βάρος τῆς ἐθνικῆς καί θρησκευτικῆς ὁμογένειας τῆς Ἑλλάδος.

Εἶστε ἀπόλυτα γνώστης.

Σάν πολίτης πού κληθήκατε νά μέ ὑπηρετήσετε (ὑπουργός=ὑπό ἔργον), δέν ἐπιθυμῶ νά προχωρήσετε τό ἐν λόγῳ νομοσχέδιο, ἀλλά νά τό ἀποσύρετε καί νά περιφρουρήσετε τά ἐθνικά, θρησκευτικά καί ὅποια ἄλλα συμφέροντα τῶν Ἑλλήνων καί τῆς Ἑλλάδος.

Εὐχαριστῶ.

Ὀρθόδοξη Χριστιανή Ἑλληνίς

Πηγή: "Ακτίνες"

Λάμπρος Χρ. Σιάσιος, Ανθρωπιστικοί πόλεμοι του σήμερα

ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ*

ΤΡΙΩΝ ΑΦΑΝΩΝ ΚΑΙ ΕΝΟΣ ΦΑΝΕΡΟΥ ΣΤΑΔΙΩΝ

ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ - ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ

του Δρ Λάμπρου Χρ. Σιάσου

Καθηγητού της Φιλοσοφίας στό Τμήμα Θεολογίας Α.Π.Θ.

«Ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια μεταφέρονται καὶ στὸν τόπο μας θεωρίες-πολεμοφόδια βραδυφλεγῆ: Ἀνεκτικότητα, πολυ-πολιτισμός, σεβασμὸς ἑτερότητας, διαθρη-σκειακοί διάλογοι...» (Λάμπρος Χρ. Σιάσιος).

 

 Ἀφελεῖς ἐρωτήσεις («Πατερικὴ Παράδοση»):

Οἱ σεβαστοί μας Ἐπίσκοποι, μήπως βλέπουν πίσω ἀπὸ ὅλον αὐτὸν τὸ «χαμὸ» τῆς ὑποτέλειας καὶ τῆς προδοσίας τὴν διπλῆ ἐνοχή τους ὡς Ἕλληνες καὶ ὡς Ἐπίσκοποι; Ἂν ἔχουν ἀκόμα συνείδηση καὶ μάτια νὰ βλέπουν! Μήπως μὲ τὴν ἀδιαφορία τους γιὰ τὴν Πίστη (πρώτο ἐνδιαφέρον τους ἡ ἐξασφάλιση καὶ παραμονὴ στὴν ἐξουσία), συνέβαλαν στὴν ἀλλοίωση τῆς Πίστεως καὶ τὴν ὑποβάθμιση τοῦ θεραπευτικοῦ καὶ συνεκτικοῦ ρόλου τῆς Ἐκκλησίας, ἐπιτρέποντας στὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὴν ἐκκοσμίκευση νὰ εἰσχωρήσει καὶ νὰ ἀνατρέψει Παραδόσεις καὶ βεβαιότητες αἰώνων;

Ἐμεῖς οἱ πιστοί, εἴμαστε ἀνεύθυνοι ὄντα, πρόβατα ὑπάκουα ἄβουλων καὶ κακότροπων ψευδεπισκόπων (Οἰκουμενιστῶν καὶ μή), ἢ «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» ἐλεύθεροι ἄνθρωποι, ὀφείλοντες ὑπακοὴ στὸν ἀρχηγὸ τῆς Πίστεως Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ στοὺς φίλους του Ἁγίους;

Ἄλλη μιὰ Μεγάλη Ἑβδομάδα ἔρχεται· μᾶς τὴν χαρίζει ὁ Θεὸς γιὰ μετάνοια προσωπική· καὶ ἀσχέτως ἂν ἡ κατάσταση εἶναι ἀνεστρέψιμη στὴν κοινωνική της διάσταση. Αὐτὴ ἀνήκει στὰ σχέδια καὶ τὶς Βουλὲς τοῦ Θεοῦ. Θὰ τὴν ἐξαντλήσουμε στὴν ἐπίδειξη χρυσοποίκιλτων πένθιμων ἀμφιέσεων καὶ ψευτο-συναισθηματικῶν ἐξάρσεων;

Πηγή: "Παρακαταθήκη", τεύχος 94, Ιανουάριος-Φεβρουάριος 2014

ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΙΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ*

ΤΡΙΩΝ ΑΦΑΝΩΝ ΚΑΙ ΕΝΟΣ ΦΑΝΕΡΟΥ ΣΤΑΔΙΩΝ

ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ - ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ

του Δρ Λάμπρου Χρ. Σιάσου

Καθηγητού της Φιλοσοφίας στό Τμήμα Θεολογίας Α.Π.Θ.

[*] Τό άρθρο αποτελεί μέρος του κειμένου, πού κατέθεσε ο Καθηγητής στό Τμημα Θεολογίας Α.Π.Θ. στήν κρίσιμη συνεδρία της 7.3.2014, σχετικά μέ τήν ίδρυση «ΕΙσαγωγικής Κατεύθυνσης Ισλαμικών Σπουδών» (ένός οίονεί Τμήματος δηλαδή) μέσα στό Τμήμα Θεολογίας Α.Π.Θ.

Άγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς: "Εις την Κυριακήν των Βαΐων" (Ομιλ. 15)

Η Βαϊοφόρος, τοιχογραφία, 1428,
Παντάνασσα, Μυστράς.

1. Σε καιρό ευνοίας σε επήκουσα και σε ημέρα σωτηρίας σ' εβοήθησα», είπε ο Θεός δια του Ησαΐα (Ησ. 49,8). Καλό λοιπόν είναι να ειπώ σήμερα το αποστολικό εκείνο προς την αγάπη σας· «Ιδού καιρός εύνοιας, ιδού ημέρα σωτηρίας· ας απορρίψωμε λοιπόν τα έργα του σκότους και ας εκτελέσωμε τα έργα του φωτός, ας περιπατήσωμε με σεμνότητα, σαν σε ημέρα» (Β΄ Κορ. 6,2· Ρωμ. 13,12).
Διότι προσεγγίζει η ανάμνησις των σωτηριωδών παθημάτων του Χριστού και το νέο και μέγα και πνευματικό Πάσχα, το βραβείο της απαθείας, το προοίμιο του μέλλοντος αιώνος.
Και το προκηρύσσει ο Λάζαρος που επανήλθε από τα βάραθρα του άδη, αφού αναστήθηκε από τους νεκρούς την τετάρτη ημέρα με μόνο τον λόγο και το πρόσταγμα του Θεού, που έχει την εξουσία ζωής και θανάτου, και προανυμνούν παιδιά και πλήθη λαού άκακα με την έμπνευση του θείου Πνεύματος αυτόν που λυτρώνει από τον θάνατο, που ανεβάζει τις ψυχές από τον άδη, που χαρίζει αΐδια ζωή στην ψυχή και το σώμα.

2. Αν λοιπόν κανείς θέλη ν' αγαπά τη ζωή, να ιδή αγαθές ημέρες, ας φυλάττη την γλώσσα του από κακό και τα χείλη του ας μη προφέρουν δόλο· ας εκκλίνη από το κακό και ας πράττη το αγαθό (Α΄ Πέτρ. 3,10ε· Ψαλμ. 33, 13-15). Κακό λοιπόν είναι η γαστριμαργία, η μέθη και η ασωτία- κακό είναι η φιλαργυρία, η πλεονεξία και η αδικία· κακό είναι η κενοδοξία, η θρασύτης και η υπερηφάνεια. Ας αποφύγη λοιπόν ο καθένας τέτοια κακά και ας επιτελή τα αγαθά.
Ποιά είναι αυτά; Η εγκράτεια, η νηστεία, η σωφροσύνη, η δικαιοσύνη, η ελεημοσύνη, η μακροθυμία, η αγάπη, η ταπείνωσις. Ας επιτελούμε λοιπόν αυτά, για να μεταλάβωμε αξίως του θυσιασθέντος για χάρι μας αμνού του Θεού και ας λάβωμε από αυτόν τον αρραβώνα της αφθαρσίας για να τον φυλάξωμε κοντά μας σ' επιβεβαίωσι της υπεσχημένης προς εμάς κληρονομίας στους ουρανούς.
Αλλά είναι μήπως δυσκατόρθωτο το αγαθό και οι αρετές είναι δυσκολώτερες από τίς κακίες; Εγώ πάντως δεν το βλέπω· διότι περισσοτέρους πόνους υφίσταται από εδώ ο μέθυσος και ο ακρατής από τον εγκρατή, ο ακόλαστος από τον σώφρονα, ο αγωνιζόμενος να πλουτήση από τον ζώντα με αυτάρκεια, αυτός που επιζητεί ν' αποκτήση δόξα από τον διαγοντα σε αφάνεια· αλλ' επειδή λόγω της ηδυπαθείας μας οι αρετές μάς φαίνονται δυσκολώτερες, ας βιάσωμε τους εαυτούς μας· διότι ο Κύριος λέγει «η βασιλεία του Θεού είναι βιαστή και οι βιασταί την αρπάζουν»(Ματθ. 11,12).

3. Χρειαζόμαστε λοιπόν όλοι προσπάθεια και προσοχή, ένδοξοι και άδοξοι, άρχοντες και αρχόμενοι, πλούσιοι και πτωχοί, ώστε ν' απομακρύνωμε