Ο Πατριάρχης, φαίνεται πως επέλεξε πια τελεσίδικα την ειρήνη του Αντί...χριστου κι όχι του ΧΡΙΣΤΟΥ!

Έμμεση απάντηση Βαρθολομαίου στο Άγιον Όρος για τις επαφές με τον Πάπα!

Πηγή: agioritikovima

Του Μάνου Χατζηγιάννη

 
"Πραματα και θάματα" περιελάμβανε η ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου με αφορμή την ανακήρυξη του σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Σμύρνης. 
Καταρχάς με την έναρξη της ομιλίας του αναφέρθηκε στην "διατήρηση και προώθηση της κληρονομιάς του κορυφαίου πολιτικού Κεμάλ Ατατούρκ"!!!!  Προφανώς ξεπερνώντας το τι σημαίνει Κεμάλ για τον ελληνισμό της Σμύρνης. Αλλά τελικά αυτό ίσως να ήταν το λιγότερο....

Μέσω της ομιλίας του δίνει έμμεση απάντηση σε όσους τον κατηγορούν για τις επαφές με τον Πάπα Φραγκίσκο. 

Υπενθυμίζεται πως ο τελευταίος επικριτής του ήταν το Άγιο Όρος, του οποίου η Ιερά Κοινότητα απέστειλε σχετική επιστολή ασκώντας δριμεία κριτική στον Πατριάρχη και χαρακτηρίζοντας μεταξύ άλλων ως "καινοφανή" όσα συνέβησαν στο Φανάρι ειδικά για τον ασπασμό του Πατριάρχη με τον Πάπα. Απαντάει στο Άγιο Όρος ο κ. Βαρθολομαίος;  
Μιλώντας για το διαθρησκειακό διάλογο ο κ. Βαρθολομαίος τόνισε: "Στην εποχή μας, η αξιοπιστία των θρησκειών εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη δέσμευσή τους για την ειρήνη. Ο δρόμος για την ειρήνη και τη συμφιλίωση είναι ο διαθρησκειακός διάλογος και η συνεργασία ενόψει των κύριων σύγχρονων προκλήσεων, όπως η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος και η αυξανόμενη οικονομική και κοινωνική κρίση".
Και συνέχισε παρακάτω με μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση: 
"Μερικοί άνθρωποι έχουν ισχυρές πεποιθήσεις ότι καλύτερα είναι να θυσιάσουν τη ζωή τους παρά να αλλάξουν τις απόψεις τους. Άλλοι -θα μπορούσαμε να πούμε φονταμενταλιστές- δυστυχώς είναι ακόμη και πρόθυμοι να αφαιρέσουν τις ζωές αθώων θυμάτων να προκειμένου να υπερασπιστούν τις απόψεις αυτές. 
Για τις συναντήσεις με τον Πάπα και τις επικρίσεις που δέχεται ανέφερε συγκεκριμένα: "Ακόμη και με το κόστος της δυσφήμησης για «οικουμενιστικές» ή "συγκρητιστικές" επιλογές, δεν περιοριζόμαστε από τέτοιες δεσμεύσεις".
Μίλησε και για την ειρήνη λέγοντας : Η ειρήνη δεν προκύπτει από την οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη, από την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας, από το υψηλό βιοτικό επίπεδο. Η ειρήνη είναι πάντα ένα καθήκον, απαιτεί όραμα, δέσμευση, αγώνα, θυσία και υπομονή. Πιστεύουμε ότι στις μεγάλες θρησκευτικές παραδόσεις υπάρχουν δυνατότητες και ανεξάντλητα αποθέματα της ειρήνευσης. Ωστόσο δεν είναι αρκετό. Πρέπει να εργαστούν και να συνεργαστούν για την ειρήνη.
  Σχόλιο στο ιστολόγιο "agioritikovima":

Βασιλειος Σκαλτσας 

Γεννωνται δυο αδηρητα ερωτηματα και περιμενουν απαντηση απο τον Παναγιωτατο(;;;) κ.Βαρθολωμαιο 1)Τι σχεση εχει η Αποκαλυπτικη πιστη μας με την<<κληρονομια>>του Κεμαλ Ατατουρκ;;;2)Τι σχεση εχει η εν λογω πιστη,μετην εκ διαμετρου αντιθετη του ισλαμ;;; Εν τελει οταν ενθρονιστηκε,αυτην την <<παραδοση>>υποσχεθηκε οτι θα διαφυλασση ενωπιον Θεου και ανθρωπων;;;

"ΔΙΩΓΜΟΣ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΙΕΡΕΩΝ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ" από τον Θεσσαλονίκης ΑΝΘΙΜΟ!

 
Ποιός ο διώκτης; Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ανθιμος! Έγινε Μητροπολίτης στην Αλεξανδρούπολη,  ζώντος του κανονικού επισκόπου Κωνστάντιου! Πήρε την θέση του όταν παράνομα και χωρίς απολογία εκδιώχθηκε από τον αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ. Ὅταν εκοιμήθη ο κακονικός Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως, επί αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, εγκατέλειψε τη πτωχή μητρόπολη της Αλεξανδρουπόλεως και δια του ΜΕΤΑΘΕΤΟΥ, ενυφεύθη νέα, πλούσια και ωραία, την νύμφη του Θερμαϊκου τη Θεσσαλονίκη!!! Πράγμα που απαγορεύουν οι Ιεροί Κανόνες.

Ο Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αυγουστίνος Καντιώτης έδωσε αγώνες και μπήκε σε μεγάλες περιπέτειες για να μη παρανομήσουν οι αρχιερείς, με το μεταθετό. Ομως ο Θεσσαλονίκης Ανθιμος τα κατάφερε!!! Έφυγε από τον Εβρο,

Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ, ...και οι ΔΙΩΓΜΟΙ ΕΠΙ ΘΥΡΑΙΣ!

Ορθόδοξος φονταμενταλισμός

Προετοιμάζεται τὸ κλῖμα γιὰ τὸν εὐρύτερο διωγμό, ὅσων θὰ μείνουν πιστοὶ στὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὸ ἄρθρο καθηγητῆ ποὺ δημοσιεύουμε μὲ τὸν παραπάνω τίτλο!

Οἱ Οἰκουμενιστές (μὲ τὴν πρόθυμη καὶ σκόπιμη σύμπραξη τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν πατέρων), «ἐξουδετέρωσαν» κατ’ ἀρχάς, χαρακτηρίζοντας ὡς ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ὅσους ἀποτειχίστηκαν ἐφαρμόζοντες Ἱ. Κανόνας τῆς Ἐκκλησίας· καί, τώρα, ἀρχίζουν καὶ τὸ ξήλωμα ὅσων ἀντι-Οἰκουμενιστῶν θεωροῦν ὅτι, παρὰ τὸ ὅτι «κοινωνοῦν» μαζί τους, ὅμως ἡ φωνή τους καὶ ἡ δράση τους δημιουργεῖ προβλήματα.

Καὶ δημιουργεῖ προβλήματα, γιατὶ δὲν ἐκπέμπεται ἀπὸ μιὰ γενικὴ καὶ ἀόριστη «Σύναξη Κληρικῶν» ἐκτὸς τῶν μητροπολιτικῶν-ἐνοριακῶν ὁρίων, ἀλλὰ ἀγκυλώνει καὶ πονάει, ὡς ἐνοριακὸ ἀγκάθι, ποὺ βρίσκεται μέσα στὴν μητροπολιτικὴ σάρκα ἑνὸς πρωτοκλασάτου Οἰκουμενιστῆ Ἐπισκόπου.

Ἀναφερόμαστε στὴν δίωξη τοῦ π. Νικολάου Μανώλη ἀπὸ τὸν Μακεδονομάχο καὶ ἀκατασχέτως καὶ γραφικῶς πολιτικολογοῦντα μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ἄνθιμο, ὁ ὁποῖος ἀδιαφορεῖ πλήρως –πρακτικά– γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς Πίστεως!

Μὲ τὸ ἄρθρο αὐτό, ἐκφράζεται τὸ γενικὸ πνεῦμα τῆς στρατηγικῆς ποὺ κυριαρχεῖ στοὺς κύκλους τῶν Οἰκουμενιστῶν, μιὰ δηλαδὴ ἀκόμα θεωρητικὴ προετοιμασία τῶν πνευμάτων μὲ ὀρθοδοξοφανῆ ἐπιχειρήματα καὶ δόλια χρησιμοποίηση τῶν Ἁγίων Πατέρων (ἡ διδασκαλία τῶν ὁποίων αἰσχρότατα διαστρέφεται), ὥστε νὰ ἐθιστοῦν στὴν ἰδέα (οἱ ἀποίμαντοι πλέον στὸ κύριο θέμα τῆς Πίστεως Ὀρθόδοξοι) ὅτι:

ὅσοι ἀντιδροῦν στοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἡγέτες,  «ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι», εἶναι φονταμενταλιστὲς καὶ φανατικοὶ καὶ πρέπει πάσῃ θυσίᾳ νὰ ἐξοντωθοῦν.

Ορθόδοξος φονταμενταλισμός

Πηγή: http://www.amen.gr/article20515

του Γεωργίου Δημακόπουλου,

Καθηγητή Ιστορικής Θεολογίας, Διευθυντή και Συν-Ιδρυτή

του Κέντρου Ορθοδόξων Χριστιανικών Σπουδών

Πανεπιστήμιου Fordham, Νέα Υόρκη, Η.Π.Α.

Ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της Ορθοδοξίας είναι η ευλάβεια της για τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι δεν υπήρξαν μόνο υποδείγματα αγιότητας, αλλά και οι μεγαλύτεροι διανοούμενοι της εποχής τους. Τα κείμενα αγίων όπως ο Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος Θεολόγος ή ο Μάξιμος Ομολογητής, αποτέλεσαν, και θα συνεχίσουν να αποτελούν, απαραίτητους οδηγούς στη χριστιανική πίστη και ζωή.

Είναι, όμως, ανησυχητικό το γεγονός ότι κατά τα τελευταία χρόνια, αρκετοί ορθόδοξοι κληρικοί και μοναχοί έχουν προχωρήσει σε δημόσιες δηλώσεις και τοποθετήσεις, εκφράζοντας μια «φονταμενταλιστική» προσέγγιση των Πατέρων της Εκκλησίας. Αν οι ηγέτες της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν ενωθούν και δεν συντονιστούν προκειμένου να αντιμετωπίσουν αυτή την εξέλιξη, η Ορθόδοξη Εκκλησία στο σύνολό της κινδυνεύει να κυριευθεί από εξτρεμιστές. [σ.σ. Ἂς ψηλαφήσουν οἱ λεγόμενοι «ἀντι-Οἰκουμενιστὲς» ἡγέτες τὸν προβληματισμὸ καὶ τὸν φόβο τῶν Οἰκουμενιστῶν. Φοβοῦνται μήπως ἐξεγερθοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι! Φοβοῦνται τὴν μικρὴ ἀντίσταση, ὅσων δὲν μένουν μόνο στὸν χαρτοπόλεμο, ἀλλὰ προχώρησαν καὶ στὴν Ἀποτείχιση· καὶ τρέμουν μήπως, κάποιοι ἀπὸ τοὺς φυσικοὺς ἡγέτες τῶν Ὀρθοδόξων (ποὺ τώρα τοὺς ἔχουν ξεδοντιάσει μὲ τὶς οἰκουμενιστικὲς θεωρίες περὶ ὑπακοὴς στὸν Ἐπίσκοπο καὶ δυνητικῆς ἑρμηνείας), μήπως, λοιπόν, κάποιοι ἀφυπνιστοῦν καὶ ἀφυπνίσουν τὸν λαό. Γι’ αὐτὸ ἐπιχειρεῖται μὲ τὸ ἄρθρο αὐτὸ νὰ παρουσιασθεῖ ὡς «ὥριμο» αἴτημα ἐκ τῶν κάτω, πρὸς τοὺς Ἐπισκόπους Οἰκουμενιστὲς Ἡγέτες ...νὰ ἑνωθοῦν(!) γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸν κίνδυνο ἀπὸ τοὺς «φονταμενταλιστὲς» Ὀρθοδόξους· νὰ πάρουν ἀποφασιστικὰ μέτρα ἐναντίον τῶν Ὀρθοδόξων “ἐξτρεμιστῶν”, γιατί, τάχα, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία θὰ κυριευθεῖ ἀπὸ μιὰ δράκα ἀνθρώπων ποὺ διαμαρτύρονται!].

Όπως και άλλα φονταμενταλιστικά κινήματα, έτσι και ο ορθόδοξος φονταμενταλισμός περιορίζει ολάκερη τη θεολογική διδασκαλία σε ένα υποσύνολο θεολογικών αξιωμάτων, κρίνοντας στη συνέχεια την αξία των άλλων σύμφωνα με αυτά. Η τάση αυτή εκδηλώνεται συνήθως με κατηγορίες σύμφωνα με τις οποίες μεμονωμένα άτομα, θεσμοί ή ολόκληροι κλάδοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν ανταποκρίνονται σ’ αυτό το αυτο-επιβαλλόμενο πρότυπο ορθόδοξης διδασκαλίας. Για παράδειγμα, όταν η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου διοργάνωσε το 2010 ένα διεθνές συνέδριο προκειμένου να εξεταστεί ο ρόλος των Πατέρων στη σύγχρονη εποχή, διάφοροι επικίνδυνοι καιροσκόποι στην Εκκλησία της Ελλάδος την κατηγόρησαν, όπως και τον τοπικό επίσκοπο, για αίρεση. [σ.σ. Ἐδῶ ἐξυπονοοῦνται ὅσοι τότε ἀντέδρασαν στὸ συνέδριο ἐκεῖνο μὲ δημοσίευση ἄρθρων καὶ ἄλλους τρόπους, καὶ ἀσφαλῶς καὶ ἡ Ἡμερίδα ποὺ διοργάνωσε ἀργότερα ἡ Μητρόπολη Πειραιῶς κατὰ τῆς μετα-πατερικῆς θεολογίας μὲ συμμετοχὴ καὶ τοῦ μητροπολίτη Ναυπάκτου Ἱεροθέου. Ἕνα μικρὸ τμῆμα ἀπὸ ὅσα σημαντικὰ ἐλέγχθησαν τότε, γιὰ τοὺς «ἰνστρούχτορες-ἱεραποστόλους αὐτῆς τῆς μετα-πατερικῆς θεολογίας παραθέτουμε στὸ τέλος⁽¹⁾].

Το βασικό πνευματικό σφάλμα του ορθόδοξου φονταμενταλισμού έγκειται στην υπόθεση ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας συμφωνούν μεταξύ τους σε όλα τα θεολογικά και ηθικά θέματα. Αυτή η παρανόηση συνδέεται, χωρίς αμφιβολία, με μια άλλη εξίσου εσφαλμένη πεποίθηση, ότι δηλ. η ορθόδοξη θεολογία δεν έχει υποστεί καμία μεταβολή – ωστόσο κάτι τέτοιο δεν είναι αλήθεια, καθώς διαφορετικά δεν θα υπήρχε καμία ανάγκη για τους Πατέρες να ενδιαφέρονται για την οικοδόμηση ενός consensus, μιας συμφωνίας δηλ. στις διάφορες Οικουμενικές Συνόδους. [σ.σ. Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ἐδῶ νὰ μποῦμε στὴν διαδικασία ἑρμηνείας τῶν παραπάνω οἰκουμενιστικῶν προβληματισμῶν καὶ ἰδεολογημάτων. Ἐκεῖνο ποὺ γνωρίζουμε ὡς διδασκαλία τῶν Πατέρων εἶναι ἡ ἀλήθεια ὅτι ὁ Χριστός (καὶ ἡ Ἀλήθεια Του) «χθὲς καὶ σήμερα ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰώνας». Καὶ πὼς «τὸ περισσὸν ἐκ τοῦ πονηροῦ». Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ἐδῶ, ἂν διαφέρουν συμφωνοῦν ἢ ὄχι κάποιοι Πατέρες μεταξύ τους ἢ κάποιοι σύγχρονοι θεολόγοι, ἀλλὰ ἐνδιαφερόμαστε νὰ ἀκολουθοῦμε τὴν σύμφωνη γνώμη τῶν Πατέρων, δηλαδὴ τὴν μία ὀρθόδοξη θεολογία καὶ πίστη, δηλαδὴ τὴν Ἐκκλησία, δηλαδὴ τὸν Χριστό. Αὐτὸ ἔκαναν οἱ Ἅγιοι στὶς Συνόδους· δὲν ἐνδιαφέρονταν τάχα, νὰ οἰκοδομήσουν ἕνα consensus, ἀλλὰ νὰ διατυπώσουν τὸ πρῶτο ἀλάθητο θεοπαράδοτο consensus τοῦ Κυρίου, ἀσφαλῶς ὡς ἀπάντηση στὶς προκλήσεις τῆς ἐποχῆς τους, χωρὶς νὰ ἐπιφέρουν οὐδεμια μεταβολὴ στὴν θεολογία, δηλαδὴ στὴν Πίστη. Φαίνεται ὅτι ἡ «θεολογία» γιὰ τὸν καθηγητὴ Δημακόπουλο εἶναι ἕνα μεταβαλλόμενο εἶδος, ὅπως ἀκριβῶς τὸ ἐκλαμβάνει τὸ Βατικανό].

Η ειρωνεία, όπως προσδιορίζεται από την πρόσφατη μελέτη του φονταμενταλισμού, είναι ότι, ενώ οι φονταμενταλιστές ισχυρίζονται ότι προστατεύουν την ορθόδοξη χριστιανική πίστη από την διαφθορά της νεωτερικότητας, το όραμα που έχουν για τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό είναι καθ’ αυτό ένα πολύ σύγχρονο φαινόμενο. Με άλλα λόγια, η Ορθοδοξία ποτέ δεν ήταν αυτό που φονταμενταλιστές ισχυρίζονται ότι είναι.

Πράγματι, μια προσεκτική ανάγνωση της χριστιανικής ιστορίας και θεολογίας καθιστά σαφές ότι ορισμένοι από τους πλέον σημαίνοντες αγίους της Εκκλησίας είχαν διαφωνίες μεταξύ τους, μερικές φορές μάλιστα πολύ έντονες. Για παράδειγμα οι απόστολοι Πέτρος και Παύλος διαφωνούσαν σχετικά με την περιτομή. Ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος συγκρούστηκαν σχετικά με το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για την αναγνώριση της θεότητας του Αγίου Πνεύματος. Και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο οποίος έζησε σε ένα μοναστήρι στα όρια του ισλαμικού χαλιφάτου, εγκατέλειψε την προγενέστερή του υμνογραφική παράδοση, προκειμένου να αναπτύξει μια νέα που θα ανταποκρινόταν στις ανάγκες της κοινότητάς του. [σ.σ. Παρότι δὲν εἶναι ἔτσι τὰ πράγματα ὅπως τὰ παρουσιάζει ὁ καθηγητὴς Δημακόπουλος· ὡραῖα, ὑπῆρχαν διαφωνίες· καὶ τί μ’ αὐτό; Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρουν οἱ διαφωνίες, παρὰ οἱ συμφωνίες ποὺ πάντα ἐπιτυγχάνοντο ἐν «Ἁγίῳ Πνεύματι», ποὺ σημαίνει χωρὶς καμιὰ «μεταβολὴ» τῆς θεολογίας κι ὄχι οἱ συμφωνίες ἐν τῷ πονηρῷ πνεύματι ποὺ ὑπονοεῖ ὁ καθηγητὴς καὶ ἀπεργάζονται οἱ Οἰκουμενιστές].

Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι οι ορθόδοξοι φονταμενταλιστές επιχειρούν να ενισχύουν την εκ μέρους τους απλουστευτική ανάγνωση των Πατέρων της Εκκλησίας, με επιπλέον αναλήθειες και ψεύδη. Ένα από αυτά τα πιο συνηθισμένα ψεύδη, είναι ο ισχυρισμός τους ότι ο μοναχισμός υπήρξε ανέκαθεν ο θεματοφύλακας της ορθοδόξου διδασκαλίας. [σ.σ. Ἀσφαλῶς καὶ δὲν γνωρίζουμε σὲ ποιούς ἀναφέρεται. Ἀλλὰ δὲν εἶναι ψεῦδος, ἀλλὰ ἡ ἀλήθεια, ὅτι αὐτὸ ἔκανε ὁ ἄξιος τῆς ἀποστολῆς του μοναχισμός, ὅπως καὶ οἱ ἄξιοι τῆς ἀποστολῆς τους ποιμένες καὶ θεολόγοι, κι ὄχι οἱ ψευδο-ποιμένες!]. Ένα άλλο επιμένει ότι οι Πατέρες ήταν αντίθετοι στο στοχασμό. Ενώ ένα τρίτο προβάλλει την ιδέα ότι η συμμόρφωση προς τη διδασκαλία των Πατέρων προϋποθέτει την αντίσταση προς οτιδήποτε προέρχεται από τη Δύση. [σ.σ. κύριε καθηγητά, διαβᾶστε τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, γιὰ νὰ μάθετε ὅτι αὐτὰ δὲν τὰ ὑποστηρίζουν οἱ φονταμενταλιστές, ἀλλὰ οἱ Ἅγιοι. Ὅσο γιὰ τὸ τρίτο, μὴν συκοφαντεῖτε, γενικεύοντας]. Όλοι οι παραπάνω ισχυρισμοί είναι προφανώς λανθασμένοι για συγκεκριμένους λόγους,

O Καρνάβαλος έρχεται και παρέρχεται. —Όμως, ο άλλος, ο Οικουμενιστικός Καρνάβαλος, που περνάει απαρατήρητος στους πολλούς, απλώνεται και μας κυκλώνει! ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΝΤΙ-ΤΡΙΩΔΙΟ, Αυγουστίνου Ευδοξίας

Πηγή: "Ἀκτίνες"

Κάθε χρόνο, κατά τή διάρκεια τῆς πιό κατανυκτικῆς ἐκκλησιαστικῆς περιόδου, τοῦ Τριωδίου, ὁ διάβολος μέ τό ἀντι-Τρι­ώδιό του, μέ τά καρνα­βάλια* πού κορυ­βαντιοῦν, προσπαθεῖ νά καλύψει τή φωνή τῆς Ἐκκλησίας.
 Εἶναι γνωστό ὅτι στήν ἀρχαιότητα, τότε πού οἱ πρόγονοί μας ἀγνοοῦσαν τόν ἀ­λη­θινό Θεό καί πορεύονταν στό σκοτάδι, ἐπιδίδονταν σέ ἀνάλογες ὀργιαστικές τε­λετές, κατά τίς ὁποῖες καταργοῦνταν κάθε ἔννοια ἠθικῆς.

Κατά τή διάρκεια τῶν διο­νυσιακῶν ἑορτῶν, οἱ ἑορταστές φοροῦ­σαν δέρματα ζώων, ἄλειφαν τό πρόσωπό τους μέ τήν τρυγία (κατακάθι τοῦ κρα­σιοῦ), κραύγαζαν, βωμολοχοῦσαν, χόρευ­αν, μεθοῦσαν, κυλιοῦνταν στούς δρόμους, ἀσχη­μο­νοῦσαν... Ἀργότερα, πα­ρό­μοιες λα­τρευτικές

Η σύγχυση των Αντι-Οικουμενιστών! Υπάρχει ή όχι αίρεση;

Ἡ «Θεοδρομία» τοῦ π. Θ. Ζήση (μήπως ὁ ἴδιος πίσω ἀπὸ τὸ ψευδώνυμο Μελενικιώτης;) δίδασκε, αὐτὰ ποὺ ξεδιάντροπα σήμερα ἀπορρίπτουν οἱ σύμμαχοί του, ὁ π. Βασίλειος Παπαδάκης καὶ τὸ Ἀντιαιρετικό Γραφεῖο τοῦ Πειραιῶς. Γράφει ὁ Μελενικιώτης ὅτι ὑπάρχει ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ὅτι:

«ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΘΕΤΟΥΝ ΟΝΤΩΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΕΚΤΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»!

  Tὸ ἀποσπασμα ἀπὸ τὸ ἄρθρο τοῦ Μελενικιώτη:

«...Δεύτερον, εἶναι διαφορετικὸ πρᾶγμα τὸ νὰ πέσῃ κανεὶς σὲ βαριὲς ἁμαρτίες, π.χ.  νὰ ποιήσῃ «τὰ μέλη Χριστοῦ πόρνης μέλη», καὶ διαφορετικὸ ἀλλὰ χειρότερον πρᾶγμα νὰ λύσῃ τὶς εὐαγγελικὲς ἐντολὲς καὶ νὰ δογματίσῃ ὅτι π.χ. ἡ πορνεία δὲν ποιεῖ τὰ «μέλη Χριστοῦ πόρνης μέλη» ἢ λ.χ. ὅτι οἱ ἐκκλησιαστικὲς ἐντολὲς περὶ νουθετήσεως τῶν αἱρετικῶν μόνον ἕως «μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν» εἶναι σχετικοῦ κύρους. Τὸ δεύτερο τοῦτο, μολονότι μὴ κατ' ἀκρίβειαν δογματικὸ θέμα, συνιστᾷ αἵρεση, ὡς θεσμικὴ κατάργηση καὶ μόνιμη ἀλλοίωση τῶν σωστικῶν διδαγμάτων τῆς Ἐκκλησίας, εὐαγγελικῶν, ἀποστολικῶν, συνοδικῶν, πατερικῶν».

Κάθε τι που τσιμπάει, δεν είναι και κακό!

Τσουκνίθα η θαυματουργή

Ἐπειδή  «νοῦς ὑγιής ἐν  σώματι ὑγιεῖ» λίγα  χρήσιμα γιά τήν θεραπεία ἀρκετῶν ἀσθενειῶν καί δυσλειτουργιῶν τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος, ἀλλά καί γιά τήν βελτίωση  τῆς ὑγείας τῶν φυτῶν καί τοῦ ἐδάφους τοῦ κήπου μας.
 

Τσουκνίθα η θαυματουργή

Τσουκνίδα ένας θησαυρός στον κήπο μας με πολλές θεραπευτικές ιδιότητες και οφέλη για την υγεία μας. Όταν σκεφτόμαστε τσουκνίδα μας έρχεται στο νου το τσίμπημα της κάθε φορά που την ακουμπάμε. Κι όμως χωρίς αυτό το ιδιαίτερο τσίμπημα της θα είχε

Τραύματα φίλου, φιλήματα εχθρού! (αγ. Γρηγορίου Νύσσης)

Η αλήθεια είναι απλή! --Οι Οικουμενιστές και οι Πανθρησκειαστές όμως;

Πηγή: "Ἀκτίνες'

(Σχολιασμός στην  ατυχή αναφορά του Μητροπολίτου Μόρφου, για συνύπαρξη θρησκειών, στην συνέντευξη για το Κοράνι που τόσο μας λύπησε).

Του  Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

   Στη συνέντευξη που τιτλοφορείται «Πριν και μετά τη μεγάλη έκρηξη…», ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος μεταξύ άλλων αναφέρει:

     «Και να μην νομίσουν κάποιοι ότι μετά τον εθνικισμό θα πρέπει να πάμε στο άλλο άκρο, που είναι  η κατάργηση των ταυτοτήτων. Η συνύπαρξη προϋποθέτει ύπαρξη. Και η ύπαρξη θέλει ταυτότητα.  Πρέπει να μάθουμε το υπάρχειν και το συνυπάρχειν. Κάνουν μεγάλο λάθος εάν νομίζουν αυτοί καταργώντας τη θρησκευτικότητα των Ε/κ και των Τ/κ, θα οδηγηθούμε σε μια συνύπαρξη.  Οι θρησκείες όταν συνυπάρχουν εμπλουτίζουν τη ζωή των ανθρώπων σε επίπεδο πολιτισμού. Εγώ βλέπω σαν πρόκληση τη συνύπαρξη των δυο πολιτισμών στην Κύπρο».

«Τις κοινωνία φωτί προς σκότος;» Απόστολος Παύλος (Β΄Κορ.)

         Μπορούμε να μιλήσουμε για ειρηνική συνύπαρξη λαών όχι όμως για συνύπαρξη θρησκειών. Είναι απαράδεκτη αυτή η θέση. «Μη γίνεσθε ετεροζυγούντες απίστοις» λέγει ο Απόστολος Παύλος.

     Είναι ξεκάθαρη συγκρητιστική η αναφορά ότι «Οι θρησκείες όταν συνυπάρχουν εμπλουτίζουν τη ζωή των ανθρώπων σε επίπεδο πολιτισμού». Η επαναπροσέγγιση των Ελλήνων της Κύπρου με τους Τουρκοκυπρίους, στη χειρίστη και επικίνδυνη έκφανσή της. Παντελώς λανθασμένη η αναφορά σε συνύπαρξη θρησκειών.  Είναι ένας αλλότροπος συγκρητισμός. «Τις γαρ μετοχή δικαιοσύνη και ανομία, ή τις κοινωνία φωτί προς σκότος;» (Απόστολος Παύλος).

    Παρενθετικά να αναφέρω ότι αν εφαρμοζόταν η εκτρωματική Ανανική λύση, πλήθος συγκρητιστικών ατοπημάτων θα ακολουθούσαν.  Πρωτίστως θα εμολύνετο η παιδεία με τα συγκρητιστικά θρησκειολογικά ατοπήματα, θα πραγματοποιείτο η αλλοίωση της ιστορίας του πονεμένου μας γένους (με πρώτιστο το θέμα του παιδομαζώματος, όπως εξάλλου επιχειρήθηκε), οι μικτοί γάμοι θα επληθύνοντο, ίσως και παιδιά αβάπτιστα λόγω μικτών γάμων και τόσα άλλα.  (Θα έλεγα μεγάλο ψέμα αν πω ότι περιήλθα σε λογισμούς απόγνωσης από το πείσμα επιβολής του Ανανικού πολιτειακού εκτρώματος τότε. Αυτό φυσικά δεν οφειλόταν σε κάποιο δικό μου κατόρθωμα αισιοδοξίας, αλλά στη μεγάλη ελπίδα που είχα εξαιτίας των παρήγορων  προφητικών λόγων του Οσίου Παϊσίου, που από τα φοιτητικά χρόνια με παρηγόρησαν).  

      Άλλο η συνύπαρξη λοιπόν με άλλους ανθρώπους, που δεν είναι Χριστιανοί και άλλο η συνύπαρξη θρησκειών. Η αγάπη προς τους άλλους ανθρώπους που δεν είναι Χριστιανοί είναι αρετή, ενώ η συνύπαρξη θρησκειών έκπτωση αλήθειας και συγκρητισμός.

    Αντί επιλόγου παρατίθεται ο σχετικός λόγος του Αποστόλου Παύλου:

     «Μη γίνεσθε ετεροζυγούντες απίστοις· τις γαρ μετοχή δικαιοσύνη και ανομία, ή τις κοινωνία φωτί προς σκότος; τις δε συμφώνησις Χριστού προς Βελίαρ, ή τις μερίς πιστώ μετά απίστου; τις δε συγκατάθεσις ναώ Θεού μετά ειδώλων;  ημείς γαρ ναός Θεού εσμέν ζώντος» (Β΄Κορ. στ΄ 14-16).

Ο άγιος Χαράλαμπος και ένα σπουδαίο θαύμα του

Ο Άγιος Χαράλαμπος και ένα σπουδαίο θαύμα του

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου

Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ: Ο Άγιος Χαράλαμπος ήταν ιερέας στη Μαγνησία της Μ. Ασίας. Η ζωή του ήταν μία συνεχὴς υπηρεσία αφοσίωσης στο Χριστὸ και αγάπης προς τον πλησίον. Όταν το 198 ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Σεπτίμιος Σεβήρος εξαπέλυσε διωγμὸ κατὰ των Χριστιανών, ο έπαρχος Λουκιανὸς έφερε μπροστά του το Χαράλαμπο και τον απείλησε ότι θα τον βασάνιζε πολὺ σκληρά, για να αρνηθεῖ το Χριστό. Ο γέροντας λευίτης χαμογελώντας απάντησε: «Εμείς οι χριστιανοί, ειμαστε εξοικειωμένοι με τους αγώνες και τους πολέμους. Όπως οι γενναίοι στρατιώτες δεν επιθυμούν τον ήσυχο θάνατο στο κρεβάτι, αλλὰ τον δοξασμένο της μάχης. Σε μένα υπάρχουν τα γηρατειά, αλλὰ να μάθετε καλὰ ότι στους δικούς μας αγώνες το παν είναι η ψυχή, η αποφασιστικότητα, η αυταπάρνηση. Αυτὰ δεν πέφτουν με την ηλικία, αλλὰ μένουν πάντοτε ανθηρὰ και νέα.». Εκνευρισμένος απὸ τα λόγια αυτὰ ο έπαρχος, διατάζει και τον γδέρνουν ζωντανό. Αυτός, όμως, αντὶ να σπαράζει απὸ τον πόνο, δοξολογούσε το Θεὸ για την αντοχὴ που του έδινε. Τότε πολλοὶ δήμιοι, που έβλεπαν αυτὸ το θαύμα, πίστεψαν στο Χριστό.

Φοβισμένος ο έπαρχος τον άφησε ελεύθερο. Αργότερα ο ίδιος ο Σεβήρος, μη μπορώντας να τα βγάλει πέρα μαζί του, τον αποκεφάλισε μετά από νέα βασανιστήρια, σε ηλικία 113 ετών. Ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα του Αγίου είναι το θαύμα στα Φιλιατρά Μεσσηνίας κατά τη γερμανική Κατοχή (1943).

Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΑΤΡΩΝ: Το 1943 το Γερμανικό Στρατηγείο της Τρίπολης διέταξε τον Γερμανό Διοικητή των Φιλιατρών, Κοντάου, για κάποιο σαμποτάζ που είχαν κάνει οι αντάρτες, να κάψουν τα Φιλιατρά, να σκοτώσουν τους πρόκριτους της πόλης και να συλλάβουνε 1.500 κατοίκους της για να τους στείλουν στη Γερμανία σε στρατόπεδα - κολαστήρια. Ο Κοντάου έδωσε με την σειρά του διαταγή στους στρατιώτες του να προχωρήσουν την επομένη στις 6.00 π.μ. στην εκτέλεσή της. Αυτό, το έμαθε ο ιερέας Θεόδωρος Κωτσάκης, από τα Φιλιατρά, και προσπάθησε ανεπιτυχώς να μεσολαβήσει στους σκληρούς κατακτητές. Αποχωρώντας άπρακτος ο ιερέας από τη γερμανική διοίκηση, ειδοποίησε τους Φιλιατρινούς της Τρίπολης να προσευχηθούν τη νύκτα στον Άγιο Χαράλαμπο, πολιούχο Φιλιατρών, για να βάλει το χέρι του. Ο Άγιος, πραγματικά, παρουσιάστηκε την νύχτα στον Κοντάου που κοιμόταν. Ήταν μια φυσιογνωμία, γέροντας σεβάσμιος, μεγαλοπρεπής, ιεροφορεμένος, που δεν την είχε δει ποτέ στη ζωή του ο μάλλον άπιστος Γερμανός. Ο γέροντας του ζήτησε ήπια να μην εκτελέσει τη φρικτή εντολή.

Εκείνος εντυπωσιασμένος από το όνειρο, ξύπνησε. Σε λίγο ξανακοιμήθηκε, χωρίς να έχει επηρεαστεί. Όμως ο Άγιος επανεμφανίστηκε λέγοντας τα ίδια λόγια προσθέτοντας ότι θα φρόντιζε να μην τιμωρηθεί ο ίδιος για την παρακοή.

Ξαναξύπνησε και στο μυαλό του στριφογύριζαν τα λόγια που άκουσε. Αλλά ήταν αδύνατο να μην εκτελέσει την διαταγή, διότι θα τιμωρούνταν. Ξανακοιμήθηκε. Τότε, για τρίτη φορά, ο Άγιος του είπε: “Σου είπα να μην φοβηθής. Εγώ θα φροντίσω και δεν θα τιμωρηθής. Θα φυλάξω εσένα και όλους τους άνδρες σου και θα γυρίσετε στα σπίτια σας, χωρίς να πάθει κανένας τίποτε.” Στην αρχή θέλησε να αρνηθεί την εντολή του Αγίου, αλλά τελικά λύγισε, διότι εν συνεχεία τη νύχτα εκείνη, ο Γερμανός αξιωματικός, κατά τα λεγόμενά του, άκουσε στον ύπνο του κλάματα, από βασανιζόμενους ανθρώπους στην αυλή του. Ύστερα πλησίαζαν ζωντανές μορφές, που έμοιαζαν γυναίκες, που κτυπούσαν τα στήθη από δυστυχία. Θρηνούσαν και καταριόντουσαν για την σφαγή των παιδιών τους που αναμενόταν. Όλες αυτές οι φωνές γίναν σύννεφο και ανέβαιναν προς τον ουρανό. Έβλεπε ακόμη ο Γερμανός σκοτεινά σύννεφα, που έβγαιναν από το δωμάτιό του και ανέβαιναν σκιάζοντας τον ήλιο και σκοτεινιάζοντας τα πρόσωπα των στρατιωτών του. Άλλοι απ' αυτούς τρόμαζαν και άλλοι ζητούσαν βοήθειαν, κάνοντας τον Σταυρό τους. Ξύπνησε έντρομος. Πήγε να μιλήσει, αλλά έμενε ενεός βλέποντας ακόμη την άγια μορφή, το γέροντα του ονείρου του που είχε μορφή Αγίου της Ορθοδοξίας. Όταν συνήλθε, άρχισε να σκέφτεται το κακό, που επρόκειτο να γίνει. Οι σκέψεις αυτές τον αναστάτωσαν. Αλλά το “καθήκον” του ως αξιωματικού του Χίτλερ τον .. καλούσε να κάνει την αποτρόπαια πράξη. Ξανάκλεισε τα μάτια. Και ο Άγιος Χαράλαμπος, εμφανίσθηκε ξανά απειλητικός. Με φωνή δυνατή και επιτακτική του είπε: “Πρόσεξε!

Η πόλη δεν θα καεί και οι κάτοικοι δεν θα συλληφθούν. Είναι αθώοι. Το ακούς;” Τότε σηκώθηκε και χαράματα τηλεφώνησε στον προϊστάμενό του στην Τρίπολη. Άρχισε να του μιλάει με τρεμάμενη φωνή, αλλά και ο στρατιωτικός διοικητής Πελοποννήσου δεν πήγαινε πίσω. Άνοιγε το στόμα του και έβγαιναν άναρθρες κραυγές. Ήθελε να αγριέψει για να εκτελεστεί η διαταγή, αλλά δεν μπορούσε. Η αιτία ήταν η ίδια. Και αυτός είχε δει στο όνειρό του τον Άγιο Χαράλαμπο όπως του τον περιέγραψε στο τηλέφωνο και ο αξιωματικός του. Τελικά τού ανακοίνωσε:

«Γράψτε. Αναστέλλω την καταστροφήν της πόλεως. Έλθετε αμέσως ενώπιόν μου αύριον μεσημβρία». Ξημερώνοντας ανακοινώθηκε η ανάκληση της απόφασης των Γερμανών. Οι κάτοικοι των Φιλιατρών ξεχύθηκαν χαρούμενοι στα καφενεία, στην πλατεία, στους δρόμους, ώσπου αντιλήφθηκαν μια ομάδα Γερμανών που είχαν στη μέση τον αξιωματικό τους Κοντάου και δυο Ορθοδόξους ιερείς, να περνούν και να κατευθύνονται από τη μια Εκκλησία της πόλης στην άλλη. Ο αξιωματικός έψαχνε να βρει την εικόνα του Αγίου, που είδε. Όταν του ανοίξανε την πόρτα του Ναού της Παναγίας, αναγνώρισε την εικόνα του Αγιου Χαραλάμπους, που είδε στον ύπνο του.

Η φωνή του κόπηκε. Ντράπηκε. Σκέπασε με τα χέρια του το πρόσωπό του. Σε λίγο τα κατέβασε. Έκανε το Σταυρό του. Είπε μερικές προσευχές στη γλώσσα του. Ρώτησε εν συνεχεία τους ιερείς να του πούνε ποιος ήταν ο γέροντας της εικόνας. Του διηγηθήκαν, πως είναι ο θαυματουργός Άγιος Χαράλαμπος που υπέστη πολλά μαρτύρια για το Χριστό. Η ευγνωμοσύνη των Φιλιατρινών στον Άγιο δεν περιγραφόταν. Δοξάζαν το Θεό και ευχαριστούσαν τον Άγιο για το θαύμα του. Ο Γερμανός αξιωματικός και όλοι οι άνδρες της φρουράς εκείνης επέστρεψαν, όταν τελείωσε ο πόλεμος, στη Γερμανία, αλώβητοι. Ο αξιωματικός διατήρησε ζωηρή την μνήμη του θαύματος ευγνωμονώντας τον Άγιο. Έπειτα από λίγα χρόνια, ξεκίνησε με την γυναίκα του από την Γερμανία για τα Φιλιατρά. Δεν πρόλαβε όμως την γιορτή του Αγίου, διότι έφτασε στις 11 Φεβρουαρίου. Όταν όμως τον είδανε οι Φιλιατρινοί, χάρηκαν και ξαναγιορτάσαν. Ψάλλαν δοξολογία και του κάνανε υποδοχές, παραθέττοντάς του εορταστικό τραπέζι. Πολλές φορές ο Κοντάου με την γυναίκα του, τα παιδιά του και άλλους πατριώτες του πήγαινε στις 10 Φεβρουαρίου στα Φιλιατρά και προσευχόταν με πίστι στον Άγιο. Στην καρδιά του άνθισε η Ορθοδοξία.

Κοντάκιον. Ήχος δ’. Ως φωστήρ ανέτειλας, εκ της εώας, και πιστούς εφώτισας, ταις των θαυμάτων σου βολαίς, Ιερομάρτυς Χαράλαμπες. Όθεν τιμώμεν, την Θείαν σου άθλησιν.


ΠΗΓΗ «ΑΚΤΙΝΕΣ»

Φοβερή προφητεία του αββά Παμβώ και Εκκλησία της Λάρισας

Φοβερή προφητεία του αββά Παμβώ.Επιβεβαιούμενη και απο σύγχρονο άγιο Γέροντα προφητεύοντας για την δεινοπαθούσα τοπική Εκκλησία της Λάρισας απο τους μοιχεπιβάτες δεσποτάδες

Η φοβερή προφητεία του αββά Παμβώ!

ΑΓΙΟΣ ΑΧΙΛΛΕΙΟΣ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΤΗΣ ΛΑΡΙΣΑΣ  ΕΠΙΒΑΛΕΙ  ΤΟΝ  ΑΝΑΞΙΟ ΔΕΣΠΟΤΗ

http://yiorgosthalassis.blogspot.com

   Ερώτησε κάποτε ένας μοναχός τον αββά Παμβώ: 

«Αλήθεια γέροντα, θα αλλάξουν οι συνήθειες και οι παραδόσεις των χριστιανών και δεν θα υπάρχουν ιερείς στις εκκλησιές;
Και ο Γέροντας απάντησε: «Εκείνο τον καιρό θα ψυχραθεί η αγάπη των πολλών και θα πέσει μεγάλη θλίψη. Θα γίνουν επιδρομές εθνών. Μετακινήσεις λαών, αστάθεια στους βασιλείς, ανωμαλία στους κυβερνήτες, οι ιερείς θα γίνουν άσωτοι και οι μοναχοί θα ζουν με αμέλεια. Οι ηγούμενοι θα αδιαφορούν για τη δική τους σωτηρία αλλά και του ποιμνίου τους. Θα είναι όλοι τους πρόθυμοι και πρώτοι στα τραπέζια και εριστικοί. Οκνηροί στις προσευχές αλλά πρόθυμοι στην καταλαλιά, έτοιμοι για κατηγορία. Δεν θα θέλουν ούτε να μιμούνται ούτε να ακούνε βίους και λόγους       Γερόντων, αλλά κυρίως θα φλυαρούν και θα λένε «αν ζούσαμε κι εμείς στις μέρες τους, θα αγωνιζόμασταν και εμείς».
Οι επίσκοποι πάλι των καιρών εκείνων θα δείχνουν δουλικότητα προς τους ισχυρούς, θα βγάζουν τις αποφάσεις ανάλογα με τα δώρα που θα παίρνουν και δεν θα υπερασπίζονται τους φτωχούς, όταν θα κρίνονται. Θα θλίβουν τις χήρες και θα καταταλαιπωρούν τα ορφανά.
Ακόμη θα εισχωρήσει και στον λαό απιστία, ασωτία, μίσος, έχθρα, ζήλεια, φιλονικία, κλεψιά, μέθη, έξαλλες διασκεδάσεις, μοιχεία, πορνεία, φόνοι και διαρπαγές.»
Είπε τότε ο αδελφός: «Και τί θα μπορεί να κάνει κανείς σε τέτοιους δύσκολους καιρούς;»
Και ο Γέροντας απάντησε: «Παιδί μου, σε τέτοιες ημέρες θα σωθεί εκείνος που θέλει και προσπαθεί να σώσει την ψυχή του και αυτός θα ονομαστεί μέγας στη Βασιλεία των Ουρανών».

http://yiorgosthalassis.blogspot.com

 Ἀναρτοῦμε τήν παρούσα δημοσίευση από το ιστολόγιο http://agonasax.blogspot.gr προσθέτοντας την παρατήρηση ὅτι ἡ φοβερή αὐτή προφητεία δέν ἐπαληθεύεται μόνο στά θλιβερά γεγονότα τῆς Μητρόπολης Λαρίσης, ἀλλά σέ ὅλη τήν τραγική και σκανδαλώδη ἐκκλησιαστική κατάσταση πού βιώνουμε τά τελευταῖα χρόνια.

«ΕΥΝΟΗΜΕΝΟΙ» ΛΕΗΛΑΤΗΣΑΝ ΜΙΑ ΠΡΟΔΟΜΕΝΗ ΧΩΡΑ

Νίκος Χειλαδάκης · Φεβρουαρίου 8, 2015

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Ενώ βρισκόμαστε στο παρά πέντε πριν από το χείλος της καταστροφής, ενώ κρίνεται η ίδια η ύπαρξη του ελληνισμού και της χώρας αυτής σαν ανεξάρτητη και σαν κυρίαρχο έθνος, αλήθεια, την ίδια ώρα που βρίσκονται όλοι αυτοί οι σκανδαλωδώς ευνοημένοι που λεηλάτησαν την ελληνική οικονομία, που τους χαριστήκαν δισεκατομμύρια, που ευνοήθηκαν με τον πιο σκανδαλώδη τρόπο;
Μια κλασική περίπτωση είναι και εκείνος ο επιχειρηματίας που του χαρίστηκε με σκανδαλώδη τρόπο ένας πολύ κερδοφόρος δημόσιος οργανισμός. Το ιστορικό της υπόθεσης δεν θα δείτε σε κανένα κανάλι και δεν θα το διαβάσετε σε καμία εφημερίδα γιατί τα εκατομμύρια των διαφημίσεων του ΟΠΑΠ τα μοιράζε άφθονα αυτός ο «κύριος» .
Το ΣΔΟΕ διαπιστώνει λαθρεμπορία 6.328.200 λίτρων ναυτιλιακών καυσίμων πλαστογραφία μετά χρήσεως σε βαθμό κακουργήματος σε πλοίο της εταιρείας αυτού του «κυρίου» του και καταλογίζει το ποσό των 2.218.721,06 ευρώ από δασμοδιαφυγή
Έτσι
Το δικαστήριο αναβάλλεται γιατί δεν παρίσταται η πολιτική αγωγή δηλαδή ο δικηγόρος του δημοσίου.
Το δικαστήριο αναβάλλεται για δεύτερη φορά.
Το δικαστήριο αναβάλλεται για τρίτη φορά.
Το δικαστήριο αναβάλλεται για τέταρτη φορά.
Το δικαστήριο αναβάλλεται για πέμπτη φορά.
Το δικαστήριο αναβάλλεται για έκτη φορά.
Το δικαστήριο αναβάλλεται για έβδομη φορά
Το δικαστήριο αναβάλλεται για όγδοη φορά.
Ο μνημονιακός πρωθυπουργός δίνει τον ΟΠΑΠ στον «κύριο» αυτό. Το δικαστήριο αναβάλλεται για ένατη φορά. Τελικά την Παρασκευή 24 – 05 – 2013 γίνεται το δικαστήριο μόνο για το αδίκημα της πλαστογραφίας μετά χρήσεως σε βαθμό κακουργήματος. Ούτε τώρα παρίσταται εκπρόσωπος του δημοσίου ως πολιτική αγωγή. Εντωμεταξύ το δικαστήριο έχει κατακλυστεί από «φουσκωτούς» ενώ απειλούνται οι μάρτυρες κατηγορίας. Σε αντίθεση με τις προηγούμενες φορές είναι απόντα τα κανάλια, οι εφημερίδες, οι δημοσιογράφοι, γιατί την μεγάλη πίτα των διαφημίσεων του ΟΠΑΠ την μοιράζει τώρα ο «κύριος» αυτός. Ο πρόεδρος δεν πείθεται, (!!!), ούτε από το μάρτυρα κατηγορίας διευθυντή του τελωνείου, ούτε από τον εισαγγελέα που ζήτησε τη καταδίκη των κατηγορουμένων, πείθεται…. μόνο από την υπεράσπιση του «κυρίου» αυτού και τους απαλλάσσει και από τη κατηγορία της πλαστογραφίας.
Φυσικά τα 2.218.721,06 ευρώ δεν έχουν πληρωθεί ποτέ ούτε θα τα απαιτήσει το δημόσιο αφού μπορούσε να… τα πάρει άνετα από τις συντάξεις λεηλατώντας τον κοσμάκη.
Αυτή είναι η Ελλάδα που όλοι αυτοί που την χρεοκόπησαν!
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr

Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου, Μητρ. Αυγουστίνου Καντιώτη

Τριῴδιο

Κυριακὴ τοῦ Ἀσώτου

ΨΕΥΤΙΚΗ ΧΑΡΑ

Τὶς ἡμέρες αὐτὲς τοῦ Τριῳδίου, ἀγαπητοί μου, οἱ ἄνθρωποι ἐπινοοῦν τρόπους νὰ χα­­ροῦν. Αὐτὸ ὅμως ποὺ δοκιμάζουν δὲν εἶνε ἀ­ληθινὴ χαρά· εἶνε κάτι ψεύτικο, ἕνα κίβδηλο νόμισμα, ποὺ κακῶς λέγεται χαρά. Ἂν ἀφαιρέ­σῃ κανεὶς τὴ μάσκα, πίσω ἀπ᾽ αὐτὴν ἀποκαλύπτεται κάτι ποὺ σκοτώνει τὸν ἄνθρωπο, κάτι σὰν τὸ μέλι ποὺ καλύ­πτει θανατηφόρο φαρμάκι. Ὁ σατανᾶς φτειά­­χνει τέτοια «γλυκύσμα­τα», πολὺ εὐχάριστα στὸ λαρύγγι, καὶ τὰ προσ­φέρει, ἀλλὰ μέσα ἔ­χει κρύψει τὸ δηλητήριο. Εἶνε χαρὰ δηλητηρι­ώδης. Μακριά ἀπ᾽ αὐτήν!

* * *

⃝ᾶς ἐρωτῶ. Εἶνε χαρὰ τὸ μεθύσι; Πᾶνε στὶς ταβέρνες καὶ πίνουν χωρὶς μέτρο, ἔρχονται στὸ κέφι, νιώθουν εὐφορία. Καὶ μετά;… Ἕνα βράδυ ἐπέστρεφα ἀπὸ μακριὰ κ᾽ εἶχα ἀργήσει, ἦταν 1 μετὰ τὰ μεσάνυχτα. Καθὼς περνοῦ­σα μέ­σα ἀπὸ ἕνα χωριὸ τῆς ἐπαρχίας μου, βλέπω τέσσερις νὰ σηκώνουν ἕναν. Φοβήθηκα· νεκρὸς θά ᾽νε, σκέφθηκα. Σταματῶ, κατεβαίνω, καὶ τί νὰ δῶ; Τοὺς ἀκολουθοῦσε μιὰ νέα γυναίκα. ―Τί συνέβη; ρωτῶ· πέθανε; ―Ἄχ, δέσποτα, μακάρι νά ᾽ταν πεθαμένος· μεθυσμένος εἶ­νε! Ὅταν ἔρχεται στὸ σπίτι, κάνει τὰ πάντα γυαλιὰ – καρφιά· κι ὅταν ξυπνάει τὴν ἄλλη μέρα ζαλισμένος, δὲν ἔχει ὄρεξι γιὰ δουλειά.

⃝ Συνεχίζουμε. Εἶνε χαρὰ αὐτὸ ποὺ νιώθουν οἱ ναρκομανεῖς, ὅσοι παίρνουν τὰ ναρκωτικά; Γέμισε ὁ τόπος ἀπ᾽ αὐτούς. Καὶ ἡ κατάληξι γνωστή· ὅποιος μπῇ σ᾽ αὐτὸ τὸ δρόμο σπανί­ως γλυτώνει, κατὰ κανόνα καταστρέφεται.
⃝ Κάτι ἄλλο· οἱ χοροὶ ποὺ χορεύουν σήμερα. Δὲ μυρίζουν θυμάρι, ὅπως ἐκεῖνοι ποὺ χόρευαν τὰ παλληκάρια τοῦ Κολοκοτρώνη στὰ ψηλὰ βουνά· εἶνε χοροὶ ἀγρίων, χοροὶ καγ­κουρώ, μὲ ἐξαλλοσύνες καὶ μὲ ἀπρεπῆ συμ­πλέγματα. Πλῆθος ἁμαρτήματα διαπράττονται στοὺς χοροὺς αὐτούς. Καὶ ἂν δῆτε τὴν ἑπομένη ἡμέρα αὐ­τοὺς ποὺ χόρευαν, βαριοῦν­ται νὰ μιλή­σουν. Ὅποιος εἶνε παρατη­ρητικός, ἕ­νας ψυχο­λόγος ἢ γιατρός, μπορεῖ νὰ δῇ ὅτι ὁ διάβολος βάζει ἐπάνω τους μιὰ σφρα­γῖδα· γύρω – γύρω στὰ μάτια τους σχηματίζεται ὁ κύκλος τῆς Ἀ­φροδίτης, ἡ χαύνωσις, ἡ ἀ­ποκτή­νωσις. Εἶνε χαρὰ αὐτή; Κάποιος σοφὸς εἶπε· Ἂν γιὰ κάθε ἁμάρτημα ποὺ γίνεται στοὺς χοροὺς ἔπεφτε κ᾽ ἕνα ἄστρο, δὲν ξέρω πόσα ἀ­στέρια θ᾽ ἀπέμεναν στὸ στερέωμα.
⃝ Ἄλλη ἀπατηλὴ ἀπόλαυσι ἡ γαστριμαργία καὶ πρὸ παντὸς ἡ κρεοφαγία. Ταβέρνες καὶ ψητο­πωλεῖα λειτουργοῦν κάθε μέρα, καὶ τὴ μεγάλη Σαρακοστή. Ὁ Μέγας Βασίλειος λέει στὸ χασάπη· Ἦρθε ἡ τεσσαρακοστή; κρέμασε τὸ μα­χαίρι σου. Ἔτσι γινόταν καὶ στὸ χωριό μου· τὴν Τυρινὴ κρεμοῦσαν τὸ μαχαίρι οἱ χασάπηδες, καὶ τὸ ξεκρεμοῦσαν τὸ Μέγα Σάββατο. Ἁ­γιασμένες ἐποχὲς ἐκεῖνες. Τώρα γίναμε τόσο κρεοφάγοι ποὺ τὰ ντόπια κρέατα δὲ μᾶς φτάνουν καὶ εἰσάγουμε ἀπὸ ἀλλοῦ (Βουλγαρία, Σερβία). Ἄθεα κράτη ἐφαρμόζουν νηστεία γιὰ λόγους ἐθνικῆς οἰκονομίας, κ᾽ ἐμεῖς; Θὰ πῶ κάτι καὶ μὴ μὲ παρεξηγήσετε – δὲν ἀνήκω σὲ κόμματα ἢ συστήματα· μόνο ἐπὶ Μεταξᾶ διέταξε τὸ κράτος, Τετάρτη καὶ Παρασκευὴ νὰ μὴν ἐπιτρέπεται τὸ κρέας στὰ ἑστιατόρια. Δὲ νήστευε ὁ λαὸς καὶ ἦρθε τιμωρία· μᾶς τιμώρη­σε ὁ Θεός, καὶ τότε δὲν εἴχαμε τὸ κρέας ὄ­χι πιὰ κάθε μέρα ἀλλὰ οὔτε τὸ Πάσχα· τὴ Λαμ­πρὴ δὲν ὑπῆρχε κρέας. Εὐτυχία θεωροῦσαν ἂν εὕρισκαν πέντε φασόλια ἢ πέντε ῥεβύθια νὰ φᾶνε. Καὶ ἔρχεται πάλι μεγάλη τιμωρία σ᾽ αὐ­τὸ τὸ ἔθνος, διότι φύγαμε πολὺ ἀπὸ τὸ Θεό. Μὴ θεωρήσετε χαρὰ τὴν τρυφή· εἶνε λάθος.
⃝ Θὰ ἐπιμείνω τώρα στὸ «φροῦτο» ποὺ μᾶς ἦρθε ἀπ᾽ τὴ Δύσι, τὰ πάρτυ. Ἐκεῖ ἀγόρια καὶ κο­ρίτσια, ὀργιάζουν κυρι­ολεκτικὰ χωρὶς φρα­γμό. Γίναμε Σόδομα καὶ Γόμορρα. Ἀλλὰ εἶνε γνωστὸ τὸ βιβλίο «Μυστικὰ πρωτόκολλα τῶν σο­φῶν τῆς Σιών»· ἐκεῖ ἀποκαλύπτεται μὲ ποιά μέ­σα ἡ μασονία σχεδίασε νὰ διαλύσῃ τὴ χριστι­ανικὴ κοινωνία. Μεταξὺ τῶν ἄλλων λέει· Θὰ δι­αφθείρουμε τὴ νεολαία μὲ ἀνήθικες δι­ασκε­δάσεις. Καὶ πράγματι τὴ διαφθείρουν. Δὲν πρέπει λοιπὸν νὰ μᾶς φοβίζουν αὐτὲς οἱ «χαρές»;
⃝ Συμπερίληψις καὶ ἀποκορύφωμα ὅ­λων πλέον τῶν κακῶν σημειώνεται τὶς μέρες αὐτὲς μὲ τὸ καρναβάλι. Τὴν ἄλλη Κυριακή, τῶν Ἀπόκρε­ων, ἡ κατάστασι θὰ εἶνε φρικώδης. Μὴ ζυγίζεις αὐτὰ ποὺ γίνονται μὲ κριτήρια τοῦ κόσμου· ζύγισέ τα μὲ τὴ ζυγαριὰ τοῦ Εὐαγγελίου. Στὸν καρνάβαλο ὑπολόγισε τὶς μεταμφιέσεις, τὰ ἀνώνυμα πειράγματα κάτω ἀπὸ τὴ μά­σκα, τὶς ἀπρέπειες, τὴ μέθη, τὴν κρεοφαγία καὶ τὸ ἄμετρο φαγοπότι, τὰ αἰ­σχρὰ λόγια καὶ τραγούδια· βάλε τὰ αἰσχρὰ βλέμματα, τὰ ἀγγί­γματα, τὰ ἀγκαλιάσματα, τὰ φιλήματα· ἀναλο­γίσου τὶς ἀσέλγειες, τὶς πορνεῖες καὶ τὶς μοιχεῖ­ες, ὅσα γίνονται φανερὰ καὶ ὅσα γίνονται κρυφά, τὰ ὁποῖα «αἰσχρόν ἐστι καὶ λέγειν» (Ἐφ. 5,12). Ἄλλοτε γι᾽ αὐτὰ ὁ ἄν­τρας θά ᾽παιρνε πιστόλι νὰ σκοτώσῃ τὴ γυναῖ­κα του ἢ τὸ λιγώτερο θὰ τῆς ἔδινε διαζύγιο. Λόγια καὶ ἐνέργειες, ποὺ ἔξω καταλογίζονται ὡς πα­ράβασις καὶ ἁμαρτία, ἐκεῖ μέσα ἀμνηστεύον­ται. Ἁγνότης καὶ παρθενία, προσωπικὴ ἀξιοπρέπεια, οἰκογενειακὴ τιμή, ὅλα καταλύον­ται. Τὶς μέρες αὐτὲς ὀργιάζει ὁ σατανᾶς. Καὶ ἐρωτῶ· εἶνε αἰ­τία χαρᾶς αὐτά; Καὶ νά ᾽ταν μόνο αὐτά;
Κέντρο καὶ πρότυπο τῶν καρναβάλων ὅ­λου τοῦ κόσμου θεωρεῖται τὸ καρναβάλι τοῦ Ρίον Ἰανέιρο στὴ Βραζιλία. Γιά ἀκοῦστε τὸν ἀπολογισμὸ μιᾶς χρονιᾶς ἀπὸ τὸ δελτίο τῆς ἀ­στυνομίας· 5 δολοφονίες, 7 θάνατοι ἀπὸ ἀσφυ­ξία, 22 αὐτοκτονίες, 17 ἀγνοούμενοι, 223 θάνατοι ἀπὸ διάφορες ἀσωτίες, 246 κλήσεις στὸ σταθμὸ πρώτων βοηθειῶν, 103 κλήσεις στὴν πυροσβεστικὴ ὑπηρεσία. Τέτοια πράγματα, θὰ μοῦ πῆτε, δὲν γίνονται ἐδῶ. Ναί, ἀλλ᾽ ἐὰν ἐξακολουθήσῃ ἡ σατανικὴ ἐξέλιξις, ἐκεῖ θὰ φθάσουμε, θὰ γίνουμε Βραζιλία καὶ Δανία.
Ἀπόδειξις τὸ καρναβάλι τῶν Πατρῶν. Θὰ ξέρετε, ὅτι πῆγα ἐκεῖ καὶ ἀγωνίστηκα, καὶ τὸ ὄνομα «Καντιώτης» ἀκούεται γι᾽ αὐτὸ μὲ εἰ­ρωνεία. Ἀλλ᾽ ἐγώ, γνωρίζοντας ἀπὸ ἔγκυρες πηγὲς τὴ σημασία τοῦ ἀγῶνος ἐκείνου, θεω­ρῶ τιμή μου νὰ μὲ βρίζουν. Ὅταν ἀρχίσαμε τὸν ἀ­γῶνα ἐκεῖ τὴ δεκαετία τοῦ ᾽50, εἶδα ἀ­στυνομικοὺς καὶ εἰσαγγελεῖς. Ὁ ἀστυνομικὸς ποὺ μὲ συνέλαβε, μοῦ λέει· ―Ἔχεις ἀπόλυτο δίκιο, πάτερ. Ἐγὼ ἔχω κάνει ἀναφορὰ καὶ αἴ­τησι στὴν κυβέρνησι. Διάβασε. Δὲ λὲς τίποτα ἐσύ, ἐγὼ τὰ ξέρω τὰ αἴ­σχη ἐδῶ… Ἕνας δικαστικός, εἰσαγγελεύς, μοῦ λέει στ᾽ αὐτί· ―Κ᾽ ἐ­μεῖς κάναμε αἴτησι· αὐ­ξάνονται τὰ ἐγκλήματα τὶς ἡμέρες τοῦ καρναβάλου… Καὶ μετὰ ἀ­πὸ λίγο καιρὸ ἦρθε στὸ φῶς ἕνα τρομε­ρὸ ντοκουμέντο, τὸ ὁποῖο καὶ δημοσίευσα. Παιδί­ατρος καὶ ἐπὶ δώδεκα χρόνια διευθυντὴς στὸ βρεφοκομεῖο Πατρῶν μὲ βεβαίωσε ὑπευθύνως καὶ ἐνυπογράφως, ὅτι τρεῖς μῆνες μετὰ τὸν καρνάβαλο οἱ γυναικολογικὲς κλινικὲς γε­μίζουν ἀπὸ γυναῖκες ποὺ κάνουν ἐκτρώσεις· καὶ ἐννέα μῆνες μετὰ τὸν καρνάβαλο στὸ βρε­φοκομεῖο τῆς πόλεως δὲν ἔ­χουν ποῦ νὰ βάλουν τὰ ἐξώγαμα βρέφη (βλ. «Σπίθα» 202/Φεβρ. 1958). Τί μοῦ λέ­τε λοιπόν; Σάπισε ἡ κοινωνία, ἔγινε Σόδομα καὶ Γόμορρα. Εἶπα στὴν Ἱερὰ Σύνοδο· Σβῆ­στε τὴ φωτιὰ στὴν Πάτρα· ἐὰν δὲ τὴν σβήσετε, θὰ ξαπλώσῃ. Καὶ ξάπλωσε ἤδη μὲ ὀλέθρι­ες ἐπιπτώσεις, ἀκόμα καὶ στὴν ἐθνικὴ οἰκονο­μία, σὲ περίοδο μάλιστα τόσης δυστυχίας.
Ὅλα αὐτά, ποὺ ἐξέθεσα, φαντάζουν στὴν ἀρχὴ σὰν χαρά. Ἡ συνέχεια ὅμως καὶ ἡ κατάληξις ἀποδεικνύουν, ὅτι αὐτὰ δὲν εἶνε ἡ ἀληθινὴ χαρά· εἶνε χαρὰ ψεύτικη. Τέτοιες «χα­ρὲς» δὲν εἶνε χαρά, εἶνε θάνατος. «Τὰ γὰρ ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας θάνατος» (῾Ρωμ. 6,23).

* * *

Τελείωσα, ἀγαπητοί μου. Αὐτὰ ἦταν ἡ θεω­ρία. Θέλετε τώρα νὰ προχωρήσουμε στὴν ἐ­φαρμογή. Θὰ σᾶς δώσω νὰ σηκώσετε δυὸ «πε­­τραδάκια»· τὸ κάνετε; Δὲν εἶνε δύσκολο.
Τὸ πρῶτο «πετραδάκι». Τὴν ἄλλη Κυριακή, ποὺ τὸ καρναβάλι θὰ εἶνε στὸ ἀποκορύφωμα, ἂν πιστεύετε στὸ Χριστό, βάζω πετραχήλι καὶ σᾶς δένω· κανείς καὶ καμμιά νὰ μὴν πάῃ στὸν καρνάβαλο. Γονεῖς, μὴν ἐπιτρέψετε στὰ σπίτια σας πάρτυ καὶ χοροὺς μεταμφιεσμένων. Κι αὐ­τὸ εἶνε τὸ λιγώτερο. Τί ἄλλο ἀπαιτῶ ἀ­πὸ σᾶς· δώδεκα ἦ­ταν οἱ ἀπόστολοι καὶ φώ­τισαν τὸν κόσμο· κ᾽ ἐ­σεῖς νὰ διαφωτίσετε τοὺς γύρω σας. Μὴ περι­ο­ρίζεστε στὸν ἑ­αυτό σας. Εἴμαστε ὑ­ποχρεωμένοι, ἐφ᾽ ὅ­σον συμ­φωνοῦμε, νὰ κάνουμε διαφώτισι καὶ νὰ προβά­λουμε ἰσχυ­ρὴ ἀντίστασι σὰν γενναῖοι μαχηταὶ τῆς πίστεως. Σύμφωνοι; Πήρατε τὸ πρῶτο «πετραδάκι».
Τώρα τὸ ἄλλο, τὸ ἐλαφρότερο. Λέει ὁ ἱε­ρὸς Χρυσόστομος, ὄχι ἐγώ· Στὸ σπίτι σου θά ᾽χῃς τρία πράγματα· εἰκονοστάσι μὲ καντήλι, θυμι­ατὸ μὲ λιβάνι γιὰ νὰ θυμιάζῃ ἡ γυναίκα σου, καὶ Εὐαγγέλιο ποὺ θὰ τὸ μελετᾶτε ὅλοι. Αὐτὰ εἶνε ὅπλα ἐναντίον τοῦ διαβόλου. Θά ᾽χῃς ὅ­μως καὶ κάτι ἄλλο, λέει ὁ Χρυσόστομος. Τί; ἕ­να μικρὸ κουτάκι, ἕνα κουμπαρᾶ, κ᾽ ἐκεῖ θὰ ῥίχνῃς κάθε φορὰ τὸν ὀβολό σου γιὰ ἐλεημο­σύνη. Ἐὰν δὲν κάνῃς ἐλεημοσύνη, δὲν πιάνει ἡ προσευχή. Εἴμαστε σύμφωνοι; Λοιπὸν εὔχο­μαι τὸ πετραδάκι αὐτὸ νὰ γίνῃ διαμάντι· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Β΄ μέρος ἀπομαγνητοφωνημένης ὁμιλίας, ποὺ ἔγινε στὴν αἴθουσα τῆς ὁδ. Ζ. Πηγῆς 44 τῶν Ἀθηνῶν τὴν 22-2-1970 τὸ βράδυ.

ΤΙΜΗ ΑΓΙΟΥ – ΜΙΜΗΣΗ ΑΓΙΟΥ!

Μπαίνουμε σε ένα ναό να ανάψουμε το κερί μας, ν’ ασπαστούμε τις άγιες εικόνες και να σταθούμε σε μια γωνιά να προσευχηθούμε, να βρεθούμε τετ-τετ με το Θεό και να του ανοίξουμε την καρδιά μας κι αν Εκείνος θελήσει κι ανταποκριθεί, ίσως να μας κάνει τη χάρη να νοιώσουμε αυτή την επικοινωνία με τον τρόπο που Αυτός θα επιτρέψει.

Σε μια λοιπόν εκκλησιά, περνώντας  απ’ έξω,  κοντά στο πατρικό μου σπίτι, αφού είχα κάμποσα χρόνια να  δρασκελίσω τα κιτρινισμένα απ’ το χρόνο μαρμάρινα σκαλιά της, αισθάνθηκα την ανάγκη να μπω για τον σκοπό αυτό· άναψα δυο κεράκια και κάθισα σε μια γωνιά  ρίχνοντας το βλέμμα μου στο τέμπλο και στο βάθος στο ιερό.  Έψαχνα κάτι για να με κάνει να εστιάσω και να συγκεντρωθώ στην προσευχή, μία μορφή, μία αφορμή για να πιαστώ.

 Ατενίζοντας γύρω τις αγιογραφίες έπεσε το μάτι μου στις δύο αντικριστές κολώνες, πριν τον σολέα, που βαστάζουν τροπόν τινά τη βάση του τρούλου.

Στη μια κολώνα δέσποζε η ολόσωμη αγιογραφία του αγίου Κοσμά του Αιτωλού κι από την αριστερή πλευρά του Εθνομάρτυρα Χρυσοστόμου Σμύρνης, που πριν κάμποσα χρόνια αγιοποίησε παρανόμως η Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος με ενέργειες του τότε Δημητριάδος (και μετέπειτα αρχιεπισκόπου Αθηνών) Χριστοδούλου.  Δεν είχα ξαναδεί την αγιογραφία του σε κάποιο ναό, παρά μόνο σε εικόνα.

Το θέαμα με τάραξε. Σηκώθηκα αναστατωμένη, έκανα βιαστικά το σταυρό μου κι έφυγα σαν κάτι να με έδιωχνε από κει μέσα. Γύρισα λυπημένη και απογοητευμένη και με σκυμμένο το κεφάλι κατέβαινα τα σκαλιά μονολογώντας μέσα μου.

Θεέ μου, τί συμβαίνει πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν μέσα στη χορεία των Αγίων σου, διαφορετικοί Άγιοι, που άλλα να πρεσβεύει ο ένας κι άλλα ο άλλος; Πού είναι η συμφωνία, η ομοφωνία, η σύμπνοια, η ενότητα, η ταύτιση των Αγίων σου εν Αγίω Πνεύματι;

Για πρώτη φορά συνειδητοποίησα την τραγικότητα αυτή. Ένοιωσα τόσο άσχημα εκεί μέσα στο ναό, που από μικρό παιδί  πήγαινα κι άναβα το κεράκι μου κι αναπαυόμουνα,  ένοιωσα τόσο άσχημα που δεν μπόρεσα να προσευχηθώ, που  διάφοροι λογισμοί και σκέψεις δυσάρεστες με κατέβαλαν τόσο πολύ, που δεν κατάφερα να συγκεντρωθώ όσο κι αν προσπάθησα.

Γιατί, αλήθεια, σε ποιόν από τους δυό θα μπορούσα να απευθυνθώ, για να μεσιτέψει για την κατάσταση που βιώνουμε σήμερα ως Χριστιανοί, ως Έλληνες, ως γονείς, ως παιδαγωγοί, ως... Σήμερα που κινδυνεύουμε ως έθνος και ως Ορθόδοξοι πιστοί, ποιος θα μπορούσε να πρεσβεύσει για τα δεινά που έρχονται,  για την πορεία μας και για την σωτηρία μας από την λαίλαπα του Οικουμενισμού; Είναι δυνατόν, ένα πρώϊμο κήρυκα του Οικουμενισμού, τον Χρυσόστομο Σμύρνης, να επικαλεστούμε να σπεύσει σε βοήθειά μας;

Οι διδαχές του ενός, του αγίου Κοσμά, ήσαν ορθόδοξες, βγαλμένες μέσα από την άσκηση στον Άθω, μέσα από την προσευχή. Στήριξε το υπόδουλο γένος, άφησε στους ταλαιπωρημένους από την Τουρκιά ορθόδοξους χριστιανούς θεόπνευστες Παρακαταθήκες, κληρονομιά αθάνατη.

Δίδαξε ο απλός και χαριτωμένος άγιος Κοσμάς: «τον Πάπα να καταράσθε γιατί αυτός θα είναι η αιτία του κακού». Κι ο άλλος εκθείαζε τον Πάπα και τον αποκαλούσε Υπάτη κι Αγιωτάτη Κορυφή, προκειμένου να αποκομίσει   στρατιωτική βοήθεια για τη Σμύρνη.

Ο ένας πίστευε και δίδασκε ότι όλα τα δεινά του «Ρωμαίικου» θα έλθουν από τη Δύση, από το Δυτικό κόσμο, από τα ρηγάτα τα ευρωπαϊκά, ενώ ο άλλος ότι η σωτηρία, η ανάπτυξη, η πρόοδος θα έλθει από τη Δύση.

 Ο πατρο-Κοσμάς πίστευε ότι οι ευρωπαίοι εισβολείς και κατακτητές θα φέρουν συμφορές στον τόπο μας και ό,τι σεβάστηκαν κι άφησαν απείρακτο οι Οθωμανοί, θα το καταστρέψουν  οι διαβασμένοι ευρωπαΐζοντες διαφωτιστές. Ο εθνομάρτυς Χρυσόστομος Σμύρνης διεκήρυττε ότι μόνον αν στραφούμε προς την Δύση, μόνον αν έχουμε ως πρότυπα τους  ευσεβεστάτους Αγγλικανούς και Προτεστάντες, μόνο αν ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους και πάρουμε από τα φώτα τους στην παιδεία, στις επιστήμες, στη θεολογία, στις τέχνες, τότε μπορεί να λυτρωθεί το γένος μας και να ανανήψει από τη δουλεία.

 Ο ένας πρόβαλε ως ηρωϊκά παραδείγματα τους Νεομάρτυρες και τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας, κι ο άλλος τους διαφωτιστές, τον Βολταίρο, τον Κλεμανσώ, τον Ουΐλσων και τον Βενιζέλο!

Ο ένας αποκαλούσε τον φράγκικο χριστιανισμό ψεύτικο, κάλπικο και διαβολικό κι ο άλλος χαρακτήριζε και δίδασκε ότι οι δυτικές αιρέσεις είναι τύποι αγνής, απλής κι απερίττου αρχεγόνου Χριστιανικής Εκκλησίας, στους οποίους η χριστιανική πίστη κι αλήθεια ορθοτομείται σε  βαθμό σχεδόν τέλειο.

Ο ένας είχε ως πρότυπο τον μοναχικό κι ασκητικό βίο και ο άλλος τ’ αποστρεφόταν  και τα έφερε ως παραδείγματα προς υποτίμηση κι αποφυγή .

«Ψυχή και Χριστός σας χρειάζονται» βροντοφώναζε ο ένας. Κι ο άλλος,  το να έχει κανείς υγεία, τροφές,  σκεπάσματα και τίποτε άλλο εκτός από σχολεία το θεωρούσε ευτυχία·  και μάλιστα αυτά τα έλεγε δυο μήνες πριν από το φρικτό του μαρτύριο.

Ο ένας αποστρεφόταν κάθε νεωτερισμό και δυτικό προσανατολισμό  κι ήταν προσκολλημένος στην Παράδοση της Εκκλησίας μας, κι ο άλλος οραματιζόταν  θεολογική μόρφωση και εκπαίδευση στα πρότυπα του  δυτικού ευρωπαϊκού επιστημονισμού χωρίς τα κριτήρια της ορθόδοξης πατερικής και λειτουργικής παραδόσεως.

Θα μπορούσε, αλήθεια, κανείς να υποθέσει πως και οι δύο θα μίλησαν και άφησαν την ίδια Ορθόδοξη κληρονομιά; Μπορεί να ισχυριστεί ότι είχαν κι οι δυό ακριβώς την ίδια γραμμή και θέση; Ότι και οι δύο είναι Άγιοι της Εκκλησίας μας, αφού ολοφάνερα οι διδαχές τους αποδεικνύονται εκ διαμέτρου αντίθετες, οι δρόμοι τους ξεχωριστοί, τα οράματά τους εντελώς διαφορετικὰ και ξένα μεταξύ τους;

Ειλικρινά ποιός μπορεί να δώσει απάντηση σε όλα αυτά τα ερωτήματα; Ποιός μπορεί να κατευνάσει τον σκανδαλισμό που νοιώθει κάποιος, όταν στον καθαρώτατο χώρο της Εκκλησίας μας εισχωρούν τέτοιοι «άγιοι», τύπου  Εθνομάρτυρα Χρυσοστόμου Σμύρνης, όταν τα κριτήρια είναι ανθρώπινα κι όχι θεϊκά, όταν δεν καθοδηγεί το Άγιον Πνεύμα τους εκκλησιαστικούς ηγέτες αλλά ένα αλλότριο κοσμικό πνεύμα που δημιουργεί σύγχυση και ταραχή;

Πώς μπορεί το μαρτύριο για την πατρίδα να λογίζεται μαρτύριο για την Ορθόδοξη πίστη; Τί μπορεί άραγε να συμβεί σε λίγα χρόνια; Μήπως γίνει κι η Ορθοδοξία, όπως ο Παπισμός μία βιομηχανία  παραγωγής «Αγίων»;  Ποιά θα είναι τα πρότυπα  αγιότητος προς μίμηση στις νέες γενιές που θα έχουν άγνοια; Ποιόν άγιο να τιμήσει και ποιόν να μιμηθεί κάποιος που δεν γνωρίζει;

                                                                             X. N.