Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2015

Ο ΨΕΥΔΟΜΕΝΟΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣ της ΑΣΤΟΡΙΑ επανέρχεται γράφων: Ο χαρτοπόλεμος των "αντι-Οικουμενιστών" αποτελεί "μεγάλη ἐπιτυχία" καὶ κατόρθωμα, αφού έχει φέρει σε ΑΔΙΕΞΟΔΟ τους Οικουμενιστές!!!

Εἶναι γνωστὸ ὅτι στὴν Ἀστόρια τῆς Ν. Ὑόρκης δραστηριοποιεῖται ὁ ψευδόμενος ἀσυστόλως στὸ περὶ τῆς Ἀποτειχίσεως ζήτημα, ὁ «ἀντι-Οἰκουμενιστὴς» ἱστολόγος καὶ «ἀφελὴς» χαρτοπολεμιστὴς Τελεβάντος, τοῦ ὁποίου τὶς συκοφαντίες καὶ τὰ ψεύδη ξεσκεπάσαμε (ἐδῶ, ἐδῶ, ἐδῶ, ἐδῶ  κι ἐδῶ  χωρὶς νὰ ψελλίσει λόγον ἕνα! 
Ὁ κ. Τελεβάντος τὶς τελευταῖες μέρες, μόλις εἶδε ὅτι ἡ ἀντι-Πατερικὴ στάση του κατὰ τῆς Διακοπῆς Μνημοσύνου -ποὺ χρόνια προπαγανδίζει- ἄρχισε νὰ ἀμφισβητεῖται ἀπὸ σοβαροὺς ἀγωνιστὲς τῆς Πίστεως, ἐπενέβη ἀποπροσανατολιστικά. Ἀπὸ τὴν ἀσφάλεια τῆς Ἀστόριας, λοιπόν, ἔρχεται νὰ παραπληροφορήσει καὶ λασπολογήσει γιὰ νὰ ἀποτρέψει ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀντελήφθησαν ὅτι ἡ Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μὲ τὴν χαρτοπολεμικὴ στάση τῶν λεγομένων ἀντι-Οἰκουμενιστῶν, ΟΧΙ μόνο δὲν ὑποχωρεῖ, ἀλλὰ ἀνδρώνεται, ἐπεκτείνεται καὶ ἐπικρατεῖ, καὶ καθίσταται πραγματικότητα. Ἐκείνους ποὺ ἕως χθὲς κρατοῦσαν ἐπιφυλακτικὴ στάση καὶ τώρα, διακινδυνεύοντας γνωριμίες, θέσεις καὶ ἄλλα ἀγαθά, διακηρύσσουν τὴν ἀναγκαιότητα τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς πράκτορες τῶν διεθνῶν καὶ ἐγχώριων Οἰκουμενιστῶν, σύμφωνα μὲ τὴν πατερικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας.
 χουμε πολλὲς φορὲς καὶ μὲ ἑκατοντάδες Πατερικὰ κείμενα ἀπαντήσει καὶ ἀποδείξει στὸν κ. Τελεβάντο τὸ λανθασμένο τῶν κακόδοξων θέσεών του, ἀλλὰ αὐτὸς ἀνταπαντᾶ μὲ ἀνόητες δοκησισοφίες.
Δὲν θὰ προσθέσουμε λοιπὸν κάτι δικό μας στὶς ἀντι-ευαγγελικὲς θέσεις του, ἀλλὰ θὰ ἀρκεστοῦμε νὰ παραθέσουμε λίγες γραμμὲς ἀπὸ κείμενο τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου (ποὺ ὁ Τελεβάντος τὸν θεωρεῖ πνευματικὸ του πατέρα καὶ καυχιέται πὼς στὸ θέμα τῆς Ἀποτειχίσεως ἀκολουθεῖ τὶς θέσεις του!!!).
Μὲ τὶς παρακάτω γραμμὲς ὁ π. Ἐπιφάνιος ραπίζει τὸν οἰηματία Τελεβάντο καὶ ἀποδεικνύει πὼς εἶναι ἕνας ἐπίμονος καὶ μεγάλος διαστρεβλωτὴς ὄχι ΜΟΝΟ τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἀλλὰ καὶ τῆς διδασκαλίας τοῦ π. Ἐπιφάνιου, καὶ ὅτι στὸ θέμα αὐτὸ ψεύδεται ἀσύστολα. Ὁ κ. Τελεβάντος ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ Ἀποτείχιση εἶναι σχίσμα, ἐνῶ ὁ π. Ἐπιφάνιος λέγει (πρὸς ἐντροπὴ τοῦ Τελεβάντου κι ὄχι σήμερα ποὺ οἱ Οἰκουμενιστὲς ὀργιάζουν, ἀλλὰ τὴν δεκαετία τοῦ 1970 ποὺ ὁ Οἰκουμενισμὸς ἦταν ἀκόμα νήπιο) ὅτι ἡ Ἀποτείχιση εἶναι ἐφαρμογὴ Ἱ. Κανόνος καὶ ὅποιος ἐπιλέξει νὰ τὴν ἐφαρμόσει πράττει καλά!

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. πιφάνιου Θεοδωρόπουλου «Τ Δύο κρα»:
«Αρετικο (πίσκοποι) εναι ...κα κενοι οτινες οτε καταδικάσθησαν κόμη π τς κκλησίας οτε ξλθον ατοβούλως ξ ατς, λλ διατελοσιν κόμη ντς τς κκλησίας. Μία τοιαύτη ενε περίπτωσις το Πατριάρχου. Πατριάρχης θηναγόρας χει κηρύξει αρετικ φρονήματα (σ.σ.: πόσο μλλον πατρ. Βαρθολομαος!)... ν συνείδησίς τινος δν νέχηται ν μνημονεύ το νόματος αὐτο, χει τ δικαίωμα, προβαίνων τι περαιτέρω, νπαύσῃ τὸ μνημόσυνον του, συμφώνως τῶ ΙΕ΄ Κανόνι τς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Τοῦτο μως ενε τ σχατον βμα, ες δύναται νὰ προχωρήσῃ, ν θέλ ν μ ερεθ ες σχίσματα κα ες νταρσίας" (σελ. 89).
 Ἡ ποτείχιση εἶναι, «κανονικὸν δικαίωμα... Ο ερο Κανόνες παρέχουσι δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου το αρετικς διδασκαλίας κηρύσσοντος πισκόπου Πατριάρχου... ν τις, χρησιμοποιν τ δικαίωμα ατο, παύσῃ τὸ μνημόσυνον, καλῶς ποιε!» (ὅπ. παρ. σελ. 90).
Στ σελ. 75 το δίου βιβλίου, βαπτίζει μν π. πιφάνιος τν ΙΕ΄ Κανόνα ς δυνητικόν ( γνωστή του θέση πο μφισβητεται), λλ’ μως δέχεται, σ ντίθεση μ τν κ. Τελεβάντο πο συκοφαντε ὡς σχισματικούς (ὅσους ἀποτειχίζονται σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία καὶ τοῦ π. Ἐπιφανίου), τι διακόπτων τ Μνημόσυνο το πισκόπου «"πρ συνοδικς διαγνώσεως", οδαμς παρανομε, δι κα δν πόκειται ες πιτίμησιν, λλ μλλον ξιος παίνου ενε». Κα στν πομένη σελίδα 76, γράφει: « παύων τ μνημόσυνον το οκείου πισκόπου Κληρικός, ρκεται ες τοτο, ποφεύγει ν μνημονεύει τέρου κα ναμένει ν ρεμί συνειδήσεως τν κρίσιν τς Συνόδου» ( ραίωση τν γραμμάτων το π. πιφανίου).

Δημοσιεύουμε τὸ τελευταῖο ἄρθρο τοῦ κ. Τελεβάντου (ἐδῶ) στὸ ὁποῖο ἐκφράζει τὴν ἐξωπραγματικὴ θέση ὅτι ὁ χαρτοπόλεμος τῶν "ἀντι-Οἰκουμενιστῶν" (καὶ τῆς ἀφεντιᾶς του βέβαια) ἀποτελεῖ "μεγάλη ἐπιτυχία" καὶ κατόρθωμα!

  Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου
=====

Οι ηγέτες του αντιοικουμενιστικού κινήματος υιοθέτησαν -μετά από κάποιες αρχικές προ ετών αμφιταλαντεύσεις- την ορθή στρατηγική στο θέμα της αποτείχισης. Ως αποτέλεσμα έδεσαν τα χέρια των οικουμενιστών οι οποίοι αισθάνονται ιδιαίτερα δύσκολα. 
Οι οικουμενιστές περίμεναν ότι οι παραδοσιακοί πιστοί θα προχωρούσαν σε αποτείχιση. Αν οι παραδοσιακοί πιστοί ακολουθούσαν μια τόσο λανθασμένη στρατηγική, οι οικουμενιστές θα απαντούσαν με καθαιρέσεις και αφορισμούς και θα τους έβγαζαν εντελώς εκτός του παιγνιδιού.
Τώρα δεν ξέρουν τι να κάνουν. Να παραγνωρίσουν τις ελεγκτικές φωνές των αντιοικουμενιστών δεν μπορούν επειδή μεταξύ τους υπάρχουν σπουδαίοι θεολόγοι οι οποίοι καταφέρουν ανελέητα χτυπήματα εναντίον τους. Αν, όμως, οι αντιοικουμενιστές έκαναν το λάθος να προχωρήσουν στη διακοπή του μνημοσύνου τότε θα έδιναν τη λαμπρή ευκαιρία στους οικουμενιστές να τους καταφέρουν καίρια πλήγματα.
Τώρα δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Ο λαός του Θεού συνεχώς ενημερώνεται, και όλο και περισσότεροι κληρικοί, λαικοί και μοναχοί αγωνιούν για τις οικουμενιστικές ασχημίες. Παράλληλα οι διεκδικήσεις της αυτοπροσιοδιοριζόμενης ως “Τρίτη Ρώμη” έδεσαν τα χέρια των Οικουμενιστών οι οποίοι είναι ανίσχυροι να επιβάλουν ουνιτική ένωση με τους Παπικούς.
Ιδιαίτερα τώρα, που οι αντιοικουμενιστές ετοιμάζουν Ημερίδα με την οποία θα αναλύσουν σε βάθος τα προβλήματα της Πανορθόδοξης Συνόδου, οι Οικουμενιστές επείγονται να δουν τους αντιοικουμενιστές να κάνουν το τεράστιο -το ασυγχώρητο- λάθος στρατηγικής να προχωρήσουν σε αποτείχιση για να έχουν την τύχη όσων υιοθέτησαν την ασύνετη τακτική που ακολούθησε ο πρώην Ράσκας Αρτέμιος στη Σερβία και ο π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς στην Ελλάδα.
Προσοχή, λοιπόν, από τις σειρήνες της αποτείχισης. Υπάρχουν κάποιοι -ευτυχώς ελάχιστοι- που προσπαθούν να μας εξωθήσουν σε ασύνετες επιλογές οι οποίες θα βγάλουν τους οικουμενιστές από τη δύσκολη θέση που βρίσκονται σήμερα. Ορισμένοι από όσους μας παρακινούν σε αποτείχιση είναι μεν ανιδιοτελείς αλλά με υπερβάλλοντα ζήλο χωρίς επίγνωση. Ορισμένοι άλλοι είναι παγκοίνως γνωστοί για τη φιλοχρηματία και την ιδιοτέλειά τους και ενεργούν κατ' εντολήν. 
Αμετάθετος στόχος μας είναι υποσκάψουμε προκαταβολικά το κύρος της μέλλουσας να συνέλθει Πανορθόδοξης Συνόδου. Όχι να αποτειχιστούμε για να γίνουμε θύματα των οικουμενιστών και παίγνιο του Σατανά.

Πότε θα καταλάβουμε το τριπλό σφάλμα; Ότι δηλ. με τον Οικουμενισμό "αμφισβητείται η μοναδικότητά της Εκκλησίας"."Καθιστούμε άχρηστη και αζήτητη την σωτηρία";... Στεργίου Σάκκου.

Αυτοαδικούμαστε  και  αδικούμε

Του αείμνηστου Στεργίου Σάκκου

Πότε επιτέλους, θα το καταλάβουμε ότι δεν είναι φανατισμός και μισαλλοδοξία η αποστροφή προς την οικουμενιστική κίνηση; Στο όνομα της αγάπης και της ενότητος επιχειρείται η αλλοίωση της ποιότητος και της ίδιας της οντότητος της Εκκλησίας. Αμφισβητείται η μοναδικότητά της.
Αλλά για ποιο Χριστό θα μιλήσουμε και σε ποια σωτηρία θα καλέσουμε τον κόσμο, όταν θα έχουμε αλλοιώσει την ίδια την υπόσταση της Εκκλησίας; Με τέτοιες τακτικές μπορεί να αρέσουμε στους ανθρώπους, αδυνατούμε, όμως, να τους προσφέρουμε αυτό που μόνο η Εκκλησία διαθέτει. Το χειρότερο, καθιστούμε άχρηστη και αζήτητη την σωτηρία, διότι εν ονόματι της απατηλής οικουμενιστικής αγάπης δημιουργούμε στους αιρετικούς την ψευδαίσθηση ότι η πλάνη τους δεν διαφέρει από τη δική μας αλήθεια, άρα δεν υπάρχει λόγος να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Τους καταδικάζουμε, λοιπόν, να μείνουν για πάντα εκτός σωτηρίας.
Χαρακτηριστική επί του προκειμένου είναι η ομολογία του μεταστραφέντος πρώην προτεστάντη F. Schaeffer:
«Αποτελεί τραγική ειρωνεία το γεγονός ότι οι χιλιάδες προτεστάντες, οι οποίοι έχουν πρόσφατα μεταστραφεί στην Ορθοδοξία… δεν ήρθαν στην Ορθοδοξία από την Ορθόδοξη μαρτυρία στις οικουμενιστικές συναντήσεις, αλλά συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Το κύμα των προσφάτων προτεσταντών προσηλύτων ήρθε μέσα στην Εκκλησία… εξ αιτίας της αιώνιας πατερικής κι αποστολικής μαρτυρίας. Σ΄ αυτή μπορεί να συμπεριληφθεί και η μαρτυρία εκείνη, η οποία διακηρύττει με δύναμη την αποκλειστική φύση της Ορθόδοξης Εκκλησίας ως της αληθινής Εκκλησίας» (Χορεύοντας μόνος, μτφρ. Αρχιμ. Αυ. Μύρου, σελ. 508-509).
Πότε επιτέλους εμείς, οι Ορθόδοξοι χριστιανοί, που δίνουμε την εντύπωση ότι εξισώνουμε την Ορθόδοξη πίστη μας με τις μύριες αιρετικές παραφυάδες, θα αντιληφθούμε το τριπλό σφάλμα μας έναντι του ίδιου του εαυτού μας, ότι:
Δυσαρεστούμε και πικραίνουμε τον ίδιο τον Χριστό,
περιφρονούμε τη διδαχή των αποστόλων,
και μιμούμενοι τους αιρετικούς διαγράφουμε όλους τους αγίους πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι αγωνίσθηκαν μέχρις αίματος γι΄ αυτή τη διδαχή;


Απαραίτητο "αξεσουάρ" -πλέον- των "Ορθόδοξων" πράξεων του Πατριάρχη Βαρθολομαίου αποτελούν οι ...Καρδινάλιοι!



 Ο Οικουμ. Πατριάρχης θεμελίωσε τον νέο Καθεδρικό Ναό της Βαρσοβίας (ΦΩΤΟ)

Ο Οικ.Πατριάρχης θεμελίωσε τον νέο Καθεδρικό Ναό της Βαρσοβίας (ΦΩΤΟ)

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, το Σάββατο 5 Δεκεμβρίου 2015 το πρωί, τέλεσε την θεμελίωση του νέου Καθεδρικού Ναού της του Θεού Σοφίας, στην πρωτεύουσα της Πολωνίας, την Βαρσοβία, κατόπιν προσκλήσεως του Μακ. Μητροπολίτου Βαρσοβίας και πάσης Πολωνίας κ. Σάββα.
Τον Πατριάρχη συνοδεύουν οι Σεβ. Μητροπολίτες Γαλλίας κ. Εμμανουήλ και Προύσης κ. Ελπιδοφόρος, ο Πανοσιολ. Διάκονος κ. Παΐσιος, Κωδικογράφος της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, και ο . υπάλληλος των Πατριαρχείων κ. Θεμιστοκλής Καρανικόλας.
0612patr.jpg
0612patr4.jpg
0612patr8.jpg
0612patr9.jpg

ΟΣΟ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΜΕ ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΥΕΙ

Ενδιαφέρον σχόλιο Ανωνύμου!

Συνεπώς επείγει μια συντονισμένη αντίδραση.
                                                                      (Ανώνυμος)

Νά, λοιπόν, ποὺ νέοι ἄνθρωποι μὲ ἀγάπη γιὰ τὴν ἀλήθεια τῆς Πίστεως καὶ εἰλικρινὲς ἐνδιαφέρον γιὰ τὸ σπίτι τους, τὴν Ἐκκλησία, καταθέτουν τὸν προβληματισμό τους καὶ γόνιμες σκέψεις γιὰ τὸ μεγάλο πρόβλημα ποὺ ταλανίζει τὴν Ἐκκλησία καὶ μέρα μὲ τὴ μέρα γιγαντώνεται, τὸ πρόβλημα τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.
Ξεχωρίσαμε καὶ ἀναρτοῦμε τὸ παρακάτω ἐνδιαφέρον σχόλιο ποὺ εἴδαμε ἐδῶ.

  
Ο πατήρ Γεώργιος Μεταλληνός και ο πατήρ Θεόδωρος Ζήσης έχουν μεν πλήρη διαύγεια πνεύματος αλλά είναι σχετικά μεγάλης ηλικίας. Σωστά παρατηρήσατε ότι είναι θέμα χρόνου λόγω γήρατος να μην μπορέσουν μελλοντικά να πρωτοστατήσουν και να συντονίσουν μια δυναμική αντίδραση.
Νέοι καθηγητές μέσω των θεολογικών σχολών Αθήνας Θεσσαλονίκης και Ακαδημίας Βόλου που θα έχουν αντιοικουμενιστικό φρόνημα και θα είναι και ιερωμένοι δεν αναμένεται να υπάρξουν. Γνωρίζουμε την κατάσταση στις σχολές αυτές. Ομοίως αρχιμανδρίτες με αμιγώς ορθόδοξο φρόνημα και ανδρεία διάθεση σπανίζουν. Οι έγγαμοι ιερείς έχοντας το φόρτο της οικογένειας έχουν δεμένα τα χέρια τους.
Καλείτε τον ίδιο τον πιστό λαό του Θεού να κάνει το χρέος του πριν είναι αργά.  Θα συμφωνούσα αλλά θα πρόσθετα στον συλλογισμό σας την ευθύνη κάποιων γνωστών σεβάσμιων γερόντων εντός και εκτός Αγίου Όρους (πχ Εφραίμ Αριζόνας, Φιλοθέου, Κωνσταμονίτου, Κουτλουμουσίου. Ξηροποτάμου, Μετεώρων, Σταυροβουνίου) και γνωστών μητροπολιτών όπως Πειραιώς, Κηθύρων, κ.α.
Νέοι μητροπολίτες με τέτοια φρονήματα δεν εκλέγονται σήμερα.
Μετά το Βατικανό και την Κωνσταντινούπολη και τα Ιεροσόλυμα η κατάσταση θα χειροτερεύει.

Συνεπώς επείγει μια συντονισμένη αντίδραση.

Διαφορετικά δεν ξέρω ποιες θα είναι οι εξελίξεις.

Πάντως δεν είστε οι μόνοι που προβληματίζεστε και δεν δείχνετε διάθεση να συνεχίσετε να εμπιστεύεστε την υπάρχουσα κατάσταση σε αυτό που αποκαλείτε αντιοικουμενιστικό χώρο.

Καὶ ἡ ἀπάντηση τοῦ ἱστολογίου "Ὁ Παιδαγωγός":

Φυσικά ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ ότι πρέπει ΟΛΟΙ (όλοι αυτοί που αναφέρετε) να αναλάβουν την ευθύνη τους. Φυσικά περιμένουμε από όλους αυτούς "να πρωτοστατήσουν και να συντονίσουν" όπως σωστά γράψατε.
Επειδή όμως τα χρόνια περνάνε και πέρα από καμιά νέα συλλογή υπογραφών κάθε περίπου 5 χρόνια δεν βλέπουμε κάτι αποτελεσματικότερο, πιστεύουμε ότι έφτασε η ώρα που πρέπει να περάσουμε από τις υπογραφές στην εφαρμογή όσων οι κανόνες ορίζουν για όσους συναναστρέφονται και συμπροσεύχονται με αιρετικούς.
Και αν όλοι αυτοί που αναφέρετε αποδεικνύεται στην πράξη ότι δεν είναι τελικά διατεθειμένοι να κάνουν το επόμενο βήμα, έφτασε η ώρα να το κάνει ο ίδιος ο λαός. Εκκλησία δεν είναι ούτε ο Πειραιώς ούτε ο π. Θεόδωρος Ζήσης (με όλο το σεβασμό σε όσα έχουν ήδη κάνει στα πλαίσια αυτού του αγώνα).
Αν νομίζουν ορισμένοι ότι ως "γκουρού" του αντι-Οικουμενισμού, θα τους υπακούμε αιωνίως πιστά, αποδίδοντας τους το "παπικό αλάθητο" και αφήνοντας τους στο απυρόβλητο, οι εξελίξεις προχωράνε ταχύτατα, πολύ σύντομα θα ακούσουν το πρόσταγμα του πιστού λαού.

Ο φόβος, η λύπη, η Πίστη!

Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2015

Η θέση του Ιστολογίου "ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ" περί της Διακοπής Μνημοσύνου.

Πηγή:

Πρός τούς σεβαστούς κληρικούς
 τῆς Συντακτικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ κειμένου ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ
 κατά τοῦ οικουμενισμοῦ. 
Ἐπιστολή τοῦ Ὁμ. Καθηγητῆ τῆς Θεολ. 
 Σχολῆς Ἰωάννη Κορναράκη 
                      γιά τόν "χαρτοπόλεμο
                      πού δέν ὁδηγεῖ ποτέ στό διά ταῦτα!!!

(Καί ἡ θέση τοῦ Ἱστολογίου ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ)
 

https://i.ytimg.com/vi/3GyEAlNF84o/maxresdefault.jpg
    «Έχει χυθεί πολύ μελάνι και έχει ξοδευθεί πολύ χαρτί, για τα ίδια θέματα, το ίδιο μοτίβο, το δήθεν "μαχητικό", χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα εις βάρος των εκκλησιαστικών οικουμενιστών.           (...) Χαρτοπόλεμος και τίποτε άλλο! Για το θεαθήναι μόνον!»

Προς τους σεβαστούς κληρικούς της Συντακτικής Επιτροπής του κειμένου "ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ κατά του οικουμενισμού"Γέροντα Ιωσήφ, Αγίου Ορους, π. Γ. Μεταλληνό, π. Θ. Ζήση, π. Μάρκον Μανώλη και π. Σαράντη Σαράντο.
Του ομότιμου Καθηγητού της Θεολογικής Σχολής κ. Ιωάννου ΚΟΡΝΑΡΑΚΗ
Έλαβα και ανέγνωσα με ιδιαίτερη προσοχή, τόσο το κείμενο τής παρακλήσεώς σας να συμμετάσχω στην αντιοικουμενιστική σας προσπάθεια, όσο και εκείνο τής διακηρύξεώς σας.

Στο κείμενο της παρακλήσεώς σας, απευθύνεσθε προσωπικώς και ονομαστικώς στον υποφαινόμενο, και σημειώνετε:
«Σας παρακαλούμε θερμά, εφ’ όσον συμφωνείτε με το περιεχόμενο της ομολογίας, να προσυπογράψετε το κείμενο, προκειμένου να χαροποιήσουμε έτσι και να καθησυχάσουμε τούς πιστούς, πού αγωνιούν για τα τεκταινόμενα και αναμένουν λόγους αληθείας».
Σκοπός, λοιπόν, της αντιοικουμενιστικής σας προσπάθειας είναι η καθησύχαση των πιστών για την συνεχή ισχυροποίηση της οικουμενιστικής λαίλαπας στον χώρο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και η καθησύχασίς τους ότι, εσείς εγγυάσθε την προστασία της Εκκλησίας από τις καταστροφικές, γι’ αυτήν, συνέπειες της οικουμενιστικής δραστηριότητος των Ορθοδόξων ταγών της.
Δυστυχώς, σας δηλώνω ότι, δεν μπορώ να προσυπογράψω το κείμενο, το οποίο εσείς χαρακτηρίζετε ως «Ομολογία Πίστεως», επειδή η ομολογία αυτή δεν γίνεται με τούς όρους και τις απαιτήσεις του Ταμείου των Ιερών Κανόνων της Εκκλησίας, αλλά και της αγιοπνευματικής πατερικής παραδόσεως του μαρτυρίου αίματος και ψυχής, με το οποίο, και μόνον, οι θείοι Πατέρες, ως δούλοι γνησιώτατοι Χριστού, «όλην συλλεξάμενοι ποιμαντικήν επιστήμην και θυμόν ιερόν κινήσαντες, τους βαρείς εξεδίωξαν και λοιμώδεις λύκους των αιρέσεων, εκσφενδονήσαντες αυτούς, με την σφενδόνα του πνεύματος, έξω του της Εκκλησίας πληρώματος», κατά τον υμνογράφον της Εκκλησίας!
Οι βαρείς λύκοι, λοιπόν, των αιρέσεων, και, μάλιστα, της λοιμώδους νόσου της οικουμενιστικής παναιρέσεως, δεν εξορκίζονται με έναν χαρτοπόλεμο αντιαιρετικών κειμένων -ανιαρό και ανίερο-, ο οποίος χαρτοπόλεμος, κάθε φορά, πληροφορεί το ποίμνιο, απλώς, τι είναι η αίρεσις και ποια καταστροφικά αποτελέσματα προκαλεί στην ζωή της Εκκλησίας!
Μέχρι σήμερα, έχει κυκλοφορήσει μεγάλος αριθμός τέτοιων κειμένων, από την ηγουμενική διοίκηση του Αγίου Όρους, από την δική σας ομάδα κληρικών και μοναχών, αλλά και από άλλες αντιοικουμενιστικές προσπάθειες.
Έχει χυθεί πολύ μελάνι και έχει ξοδευθεί πολύ χαρτί, για τα ίδια θέματα, το ίδιο μοτίβο, το δήθεν «μαχητικό», χωρίς κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα εις βάρος των εκκλησιαστικών οικουμενιστών.
Ο Οικουμενισμός προχωρεί στον χώρο της Εκκλησίας και συνεχώς ισχυροποιείται, επειδή ακριβώς δεν θίγονται οι ορθόδοξοι οικουμενιστές, αφού δεν αποκαλύπτονται τα ονόματά τους.
Γι’ αυτό και δεν ανησυχούν και
είναι σίγουροι ότι θα κερδίσουν τους στόχους τους, χάρη στη δική σας ανημποριά να αγωνισθείτε θεοφιλώς με το πνεύμα της θυσιαστικής σταυρώσιμης μαρτυρίας.
Στην προς εμέ πρόσκλησή σας, γράφετε:
«Υπέρ της Ορθοδοξίας αγωνίσθηκαν και ομολόγησαν, πολλά παθόντες, Αγιοι Μάρτυρες, Ιεράρχαι, Όσιοι και Ομολογηταί».
Εσείς, τι πάθατε, μέχρι σήμερα;
Η αντιοικουμενιστική σας προσπάθεια περιορίζεται στα όρια της ασφαλείας σας, ώστε να μείνετε ανέγγιχτοι από συνέπειες δυσάρεστες για σας.
Παράδειγμα: στην σ. 17 του κειμένου σας, γράφετε:
«Αυτήν την παναίρεση (του Οικουμενισμού) έχουν αποδεχθεί εκ των Ορθοδόξων πολλοί πατριάρχες, αρχιεπίσκοποι, επίσκοποι, κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί».
Ποιοι είναι αυτοί;
Δεν τους κατονομάζετε, όπως οφείλατε να το κάνετε. Σύμφωνα, μάλιστα, με ειλημμένη απόφαση της συνάξεως των κληρικών και μοναχών.
Σας υπενθυμίζω τα γεγονότα:
Μετά από κάποιο χρόνο από το ανοσιούργημα της παπικής εισβολλής στο Φανάρι, με τις ευλογίες και την σύμπραξη του Πατριάρχου, συνήλθε η Ομάδα, παρόντος του υποφαινομένου, στο Πήλιο, στο Μετόχι της αγιορείτικης Μονής της Λαύρας, για να μελετήσει τους νέους στόχους της.
Στην όλη σύναξη, κυριάρχησε ομοφώνως η πρόταση να συνταχθεί ένα κείμενο, στο οποίο, επιτέλους, να αποκαλύπτονται όλα τα ονόματα των Οικουμενιστών Ορθοδόξων.
Στην σύναξη αυτή, επιτρέψατε και σε πολλούς λαϊκούς να παραστούν, άνδρες και γυναίκες, οι οποίοι ενθουσιάσθηκαν με την πρόταση αυτή και την επικρότησαν, όλοι οι παρόντες.
Απήλθαμε από τον χώρο της συνάξεως εκείνης, τελούντες εν αναμονή λήψεως του κειμένου αυτού, προκειμένου να το υπογράψουμε, για να κυκλοφορήσει το συντομώτερον.
Όμως, ο καιρός περνούσε και καμμία κίνηση δεν εφαίνετο πουθενά, για την συνέχεια τής ζωής της Ομάδος κληρικών και μοναχών.
Ούτε κάποιο κείμενο είχε αποσταλεί.
Έτσι, η δραστηριότητα της Ομάδος περιήλθε στην αβεβαιότητα και στην ακινησίαν για μακρό χρονικό διάστημα.
Το μάκρος αυτής της ακινησίας και της σιωπής, και ήδη, η ματαίωση της κυκλοφορίας του αναμενομένου κειμένου με τα ονόματα των οικουμενιστών ταγών της Εκκλησίας, έδειχνε πειστικώς ότι, ήδη έληγε πλέον η δραστηριότητα της Ομάδος!
Τι μπορεί να συνέβη;
Η απορία αυτή λύθηκε στον υποφαινόμενο, όταν, τον Σεπτέμβριο του περασμένου έτους (8.8.2008), δημοσιεύθηκε, στον ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ, πρωτοσέλιδο άρθρο ενός εξ υμών, με θέμα «Ορθόδοξοι Αντιστάσεις».
Στην πρώτη παράγραφο του άρθρου αυτού με τίτλο «1. Αποδυναμώθηκαν οι αγωνιστές», γράφει:
«Υπάρχει διάχυτη η αίσθηση ότι οι ορθόδοξες αντιστάσεις στην συνεχιζόμενη λαίλαπα του συγκριτιστικού Οικουμενισμού έχουν μειωθεί· ελάχιστες φωνές ακούγονται πλέον. Δυναμικά και συγκροτημένα σύνολα, αποτελούμενα από παραδοσιακούς κληρικούς και μοναχούς, τα οποία αγωνίσθηκαν με σθένος, παρρησία και ομολογιακή διάθεση, και τα οποία με υπογραφές κειμένων, διοργάνωση συνεδρίων, ομιλίες και άλλες εκδηλώσεις, προσπάθησαν να κρατήσουν άγρυπνη την ορθόδοξη αυτοσυνειδησία, δεν εμφανίζονται στο προσκήνιο· μοιάζει σαν να έχουν αποδυναμωθεί εσωτερικά, σαν να έχουν παραιτηθεί από τον αγώνα».
Ήταν φανερό για τι μιλούσε το άρθρο:
για την «κηδεία» της Ομάδος.
Αποδίδοντας την ευθύνη για την σιωπή, στα μέλη της.
Έπρεπε η Ομάδα να διαλυθεί, για να ησυχάσουν οι οικουμενιστές εκκλησιαστικοί ταγοί!
Αν ξαναζωντάνευσε η δραστηριότητα της Ομάδος κληρικών και μοναχών, με νέο χαρτοπόλεμο, αυτό οφείλεται σε λόγους τους οποίους πρέπει, προς το παρόν, να αποσιωπήσω!
Αυτό, πάντως, το πνεύμα, που επικρατεί στο σύνολο των υπευθύνων της Ομάδος αυτής, αποκαλύπτεται στην ανουσιότητα της αντιοικουμενιστικής προσπάθειας. Στην κενότητα της μαρτυρίας της και στο ατελεσφόρητο, γενικά, του αγώνος της. Χαρτοπόλεμος και τίποτε άλλο!
Για το θεαθήναι μόνον!
Το γεγονός επιβεβαιώνεται και από την σ. 17 της διακηρύξεως.
Γράφετε, σεβαστοί πατέρες, ότι οι οικουμενιστές πατριάρχες και λοιποί, αυτήν την παναίρεση του οικουμενισμού:
«την διδάσκουν “γυμνή τη κεφαλή”, την εφαρμόζουν και την επιβάλλουν στήν πράξη κοινωνούντες παντοιοτρόπως μέ τούς αιρετικούς, με συμπροσευχές, ανταλλαγές επισκέψεων και ποιμαντικές συνεργασίες»!
Με το κείμενο αυτό, περιγράφετε κατά λέξη τον ΙΕ΄ κανόνα της πρωτοδευτέρας, ο οποίος σας δίνει το δικαίωμα να διακόψετε το μνημόσυνο των πατριαρχών, αρχιεπισκόπων και επισκόπων.
Δεν το κάνετε όμως, και δεν θα το κάνετε ποτέ!
Εν τούτοις, με την στάση σας αυτή, παραλογίζεσθε.
Διότι αποφαίνεσθε ότι, οι οικουμενιστές «θέτουν εαυτούς εκτός της Εκκλησίας», εφ’ όσον παραβαίνουν κανόνες της Εκκλησίας.
Αλλά, άραγε, είναι εντός της Εκκλησίας οι ιερείς εκείνοι, οι οποίοι καταγγέλλουν ανωνύμως, απλώς με χαρτοπόλεμο -ανιαρό και ανίερο-, πατριάρχες, αρχιεπισκόπους και επισκόπους;
Επιπλέον, τους αναγνωρίζουν, τους κάνουν, κάποτε, και δώρα, και δημοσίως τούς χαρακτηρίζουν ορθοδόξους θεολόγους;
Την στιγμή πού δεν κάνουν οι ίδιοι χρήση του κανόνος που γνωρίζουν, αλλά συμπορεύονται με αυτούς, τους οποίους αναγνωρίζουν και καταγγέλλουν ως οικουμενιστές, πρέπει να μην είναι, και αυτοί, μέλη της Εκκλησίας.
Θα ήσαν μέσα στην Εκκλησία, εφ’ όσον θα διέκοπταν το μνημόσυνο των οικουμενιστών προϊσταμένων τους· και, τότε, σύμφωνα με τον κανόνα αυτόν, θα ήσαν «ορθόδοξοι μετά τιμής της πρεπούσης», επειδή:
«ουχί σχίσμα επροξένησαν εις την Εκκλησίαν με τον χωρισμόν αυτό, αλλά μάλλον ελευθέρωσαν την Εκκλησίαν από το σχίσμα και την αίρεσιν των ψευδοεπισκόπων αυτών» (Πηδ. σ. 358).
Σεβαστοί Πατέρες!
Το βασικό πρόβλημα της υπάρξέως μας είναι σε ποιο μέτρο αληθεύει η ζωή μας εν Χριστώ Ιησού.
Ο Χριστός, η κατ’ εξοχήν ανυπέρβατη αλήθεια, μας υποχρεώνει, εφ’ όσον θέλουμε «οπίσω αυτής περιπατείν», να αληθεύουμε εν παντί.
Όταν δεν το κάνουμε, «παίζουμε εν ου παικτοίς», στο τραπέζι των ευαγγελικών αληθειών.
Οι σκοτεινές μεθοδεύσεις, η κάλυψη της αληθείας με το καπέλο του ψεύδους, οι διπλωματίες και οι ποικίλες σκοπιμότητες αυτοπροστασίας, δεν εξαγιάζονται μ’ έναν χαρτοπόλεμο αντιαιρετικών κειμένων, μονόδρομο, στον αγώνα της Ομολογίας!
Αυτόν το μονόδρομο αδυνατώ να προσυπογράψω στην προχωρημένη ώρα της ζωής μου, που με πλησιάζει στην κρίση του Θεού! 
Πηγή