Η αίρεση και οι επιπτώσεις της

                                                                                                                        

  Μαθητεία στο εκκλησιαστικο παρελθόν

Η ΑΙΡΕΣΗ

       Η αγία Ορθόδοξος Εκκλησία μας πάντοτε ετίμησε τον αγώνα αγίων μορφών, Ομολογητών της Ορθοδοξίας κατά της ποικίλης αιρέσεως. Ο αγώνας αυτός καταλαμβάνει το πλείστον μέρος της εκκλησιαστικής ιστορίας και  ουσιαστικώς υπήρξε ο κυριώτερος,  ή μάλλον ο μόνος, παράγων διαμορφώσεως και εξελίξεως της λεκτικής διατυπώσεως των εκκλησιαστικών δογμάτων. Όμως, τί σημαίνει «αίρεση»; Γιατί η Εκκλησία πολεμεί τις αιρέσεις (και όχι βεβαίως τους αιρετικούς); Έως ποίου σημείου είναι ανεκτή η αίρεση; Σώζονται όσοι ακολουθούν τις αιρέσεις;
       Θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μερικές αφορμές ωφελίμου προβληματισμού πάνω στα θέματα αυτά.


Εισαγωγή

1. Τι είναι αίρεση
2. Δαιμονική προέλευση της αιρέσεως
3. Οι αιρετικοί κατηγορούν ακόμη και τους Αγίους
4. Αίρεση ίσως να είναι και η αλλαγή ενός «ιώτα» των εκκλησιαστικών δογμάτων
(● ιστορικά παραδείγματα, ● διδασκαλία των Αγίων Πατέρων)
5. Σωτηριολογικές επιπτώσεις της αιρέσεως
    Α. Τα μυστήρια των αιρετικών, καθ΄ ότι άκυρα είναι αχαρίτωτα
● Οι αιρετικοί δεν έχουν «αποστολική διαδοχή».
● Το βάπτισμα των αιρετικών είναι «καθ’ εαυτό» άκυρο και χωρίς καμμία «διαδοχή»
● Η αίρεση (και όχι ο αντι-αιρετικός αγώνας) δημιουργεί σχίσμα και εξάγει από την κοινωνία με το Σώμα Χριστού
    Β. Οι αιρέσεις αλλοιώνουν το ορθόν σέβας στη ζωή των πιστών
(Αρειανισμός, Νεστοριανισμός, Μονοφυσιτισμός, Εικονομαχία, λατινικός αντιη-συχασμός)
6. Οι αιρέσεις ποτέ δεν θα εκλείψουν έως της Β΄ Παρουσίας● Σύνοψη ● ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

Εισαγωγή

        Στη σημερινή εποχή, η λέξη «αίρεση» έχει εξοβελισθεί από το λεξιλόγιο των αθρώπων, ακόμη και των περισσοτέρων πιστών, και έχει περιορισθεί, χρωματισμένη μάλιστα και με κάποια ειρωνεία, στο χαρακτηρισμό φιλοσοφικών και ιδεολογικών ρευμάτων που παρεκκλίνουν από κάποια γνωστή «κύρια»  (‘mainstream”) κατεύθυνση.
        Υπό την επίδραση της προπαγάνδας της Νέας Εποχής του Αντιχρίστου, η οποία διδάσκει να αγαπάμε όχι τόσο τον ίδιο τον πλησίον μας, όσο τις οποιεσδήποτε πεπλανημένες πεποιθήσεις και ιδέες του, ο χαρακτηρισμός της «αιρέσεως» ακούεται στα ώτα πολλών, ως δήθεν φορτισμένος υπέρμετρα με άδικους αρνητικούς συνειρμούς και παραπέμπει δήθεν στο σκοτεινό μεσαίωνα και την «ιερά εξέταση». Όμως τα πράγματα δεν έχουν έτσι και στην Ορθόδοξη Εκκλησία, όπου η «αίρεση» είναι κίνδυνος που άπτεται καίρια της ιδίας της αιωνίου σωτηρίας μας και όχι κάποια απλώς φιλοσοφική απόκλιση από μια «γραμμή» μιας εξουσίας.
        Το θέμα της αιρέσεως είναι απέραντο, τόσο στην Πατερική Γραμματεία, όσο και στη σύγχρονη ακαδημαϊκή θεολογία. Θα αρκεσθούμε σε μερικά σημεία, επιφυλασσόμενοι για περισσότερες διευκρινίσεις στο μέλλον.


1. Τί είναι αίρεση

       Σύμφωνα με ένα σύγχρονο ορισμό, ως αίρεση χαρακτηρίζεται «κάθε πεπλανημένη διδασκαλία η οποία παρεκκλίνει από τη γνήσια χριστιανική πίστη, ταυτόχρονα δε και κάθε ιδιαίτερη χριστιανική

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Η απάντηση στον μητροπολίτη Θεσσαλονίκης σε σχέση με την επικαιρότητα [ΒΙΝΤΕΟ 2016]

Ομιλία του π. Θεοδώρου Ζήση που εκφωνήθηκε την Κυριακή

18-12-2016, στο "Αρχονταρίκι" του Ι.Ν. αγ. Αντωνίου Θεσσαλονίκης.

Πηγή

Ψευδεπίσκοποι -τύπου Πειραιώς Σεραφείμ- παραπλανούν τους πιστούς, ώστε να μένουν σε κοινωνία με τους αιρετικούς και τον κ. Βαρθολομαίο!

   Τὴν διακοινωνία και τὴν ἐπίσημη ἀναγνώριση ἐκκλησιαστικότητος στὶς αἱρέσεις τὰ βεβαιώνουν καὶ οἱ συνεργάτες του στὴν Μητρόπολη (ὅπως ὁ π. Παῦλος καὶ π. Ματθαῖος), ἀλλὰ καὶ οἱ συναγωνιστές του στὸν ἀντι-Οἰκουμενιστικὸ ἀγώνα (π. Θ. Ζήσης, π. Γ. Μεταλληνός, π. Σ. Σαράντος, κ. Δ. Τσελεγγίδης κ.ἄ.).

    Ὁπότε, ἐπίσημα πλέον ὁ κ. Σεραφεὶμ κατατάσσει τὸν ἑαυτό του στὸν χῶρο τῶν ψευδεπισκόπων! ἀποδεικνύοντας ὅτι τόσα χρόνια ...κοροϊδεύει τὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ!

      Ἂς τὸν χαίρονται, ὅσοι κατὰ καιροὺς μᾶς κατηγοροῦσαν ὅτι ἀδικοῦμε τὸν Μητροπολίτη Πειραιῶς!

Ἀναδημοσιεύουμε τὴν σχετικὴ ἀνάρτηση:

    Με αφορμή την Επιστολή στο ιστολόγιο "Ο Παιδαγωγός": ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ;

   Διαβάστε τι λέει ο π. Γεώργιος Μεταλληνός και θα καταλάβετε!

Ἀσφαλῶς, ὄχι μόνο οἱ λέξεις ἔχουν χάσει τὸ νόημά τους, ἀλλὰ καὶ οἱ συνειδήσεις τῶν ἐκκλησιαστικῶν ἀνδρῶν, ἔχουν χάσει (μερικῶς τουλάχιστον) τὴν δυνατότητα διάκρισης καλοῦ καὶ κακοῦ, τὴν πνευματικὴ ἐκείνη διαύγεια, ποὺ θὰ τοὺς βοηθοῦσε νὰ καθοδηγοῦν Εὐαγγελικὰ τὸ Ποίμνιο. Ἄλλα λέγουν τὴν μιὰ στιγμή, κι ἄλλα τὴν ἄλλη. Ἄλλα λέγουν κι ἄλλα κάνουν.

Καὶ ἐπὶ τοῦ προκειμένου. Ὁ π. Γεώργιος  γράφει πρὶν ἀπὸ δέκα χρόνια, ὅτι ὑπάρχουν Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι, ποὺ κατασπαράσσουν τὸ Ποίμνιο! Κι ὅμως· ἀντὶ νὰ τοὺς κατονομάσει καὶ νὰ βροντοφωνάξει, καὶ νὰ προτρέψει τοὺς πιστοὺς τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ αὐτούς, κοινωνεῖ μὲ τοὺς λύκους, τὴν φονικὴ λύσσα τῶν ὁποίων καταγγέλλει!

Διδάσκει ὅτι «ὅταν ἀναγνωρίζουμε τὸν Πάπα καὶ τὸν προσφωνοῦμε Ἐπίσκοπο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ» συμμαχοῦμε, «παίρνουμε τὸν Διάβολο», κι ὅμως, ὁ π. Γεώργιος (καὶ ὁ μητροπ. Πειραιῶς, ἀλλὰ καὶ ὅλοι οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές) κοινωνεῖ μὲ τὸν Ζηζιούλα καὶ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο (καὶ τὸν κάθε Ζηζιούλα) ποὺ κάνει ἀκριβῶς αὐτό:

ἀναγνωρίζει τὸν Πάπα, συμμαχεῖ καὶ παίρνει τὸν …Διάβολο!!! (κατὰ τὸν π. Γεώργιο).

Κι ὁ Πειραιῶς κ. Σεραφείμ, τὴν σημερινὴ ΕΠΙΣΤΟΛΗ τοῦ ὁποίου δημοσιεύουμε, πράττει παρομοίως. Συγκεκριμένα· ὁ κ. Σεραφείμ, ἔστειλε στοὺς διαχειριστὲς τοῦ ἱστολογίου «Ὁ Παιδαγωγός» μιὰ Ἐπιστολή (ποὺ δὲν θὰ χαρακτηρίσουμε, οὔτε θὰ ἀπαντήσουμε ἐμεῖς γι’ αὐτοὺς ἐπὶ τῆς οὐσίας), στὴν ὁποία

"Νυν ετοιμασθώμεν εν πνεύματι"

«Η Βασιλεία του Θεού, είναι ένα σπίτι για όλους». Αιρετικούς, αλλόθρησκους και Ορθόδοξους!

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΓΙΑ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΥ

  Ο φανατισμός, ως διάστροφο ψυχικό φαινόμενο, απειλεί την ψυχή του καθενός, γιατί δεν περιορίζεται στον θρησκευτικό τομέα, ακόμα κι αν συνδυάζει πάντα βούληση ισχύος και ψυχολογικώς "θρησκευτική" απολυτοποίηση. Μπορεί να εμφανισθεί στους αθέους όπως και στους πιστούς, στους προοδευτικούς όπως και στους συντηρητικούς. Ριζώνει στο άγχος και στην αλαζονεία. Το άγχος να αισθάνεται κανείς απειλούμενα τα ιστορικά σχήματα που είχε συνηθίσει, και χάρη στα οποία αυτοπροσδιοριζόταν. Και την αλαζονεία να ανήκει στον μικρό αριθμό των εκλεκτών, οι οποίοι έχουν επομένως το δικαίωμα να απορρίπτουν και να τιμωρούν εκείνους που θεωρούνται υπεύθυνοι γι' αυτές τις αναστατώσεις. Ο φανατικός έχει συχνά την ψύχωση της συνωμοσίας! Μάλιστα, μια μορφή απελπισμένης αλαζονείας μπορεί να οδηγήσει τον καθένα να πεισθεί ότι είναι ο μόνος που μένει στην αλήθεια, μια αλήθεια την οποία απολυτοποιεί, και την οποίαν κατέχει. Οποιοσδήποτε δεν συμφωνεί μαζί του, είναι το όργανο δαιμονικών δυνάμεων. Αν είσαι διαφορετικός από εμένα, αυτό σημαίνει ότι θέλεις το θάνατό μου! Ο φανατικός είναι συχνά ένα ον αβέβαιο, ανήσυχο, αποδιοργανωμένο, που ισορροπεί όπως όπως χάρη σε μια περίπου αιμομεικτική προσκόλληση στην αλήθεια του. Δεν θέλει να βλέπει παρά μόνο κακές διαφορές, νεύρωση των "μικρών διαφορών" έλεγε ο Φρόυντ, θεωρεί πως εκείνος που διαφωνεί μαζί του σε ένα σημείο, έστω και δευτερεύον, έχει άδικο σε όλα και για όλα. Είναι ανίκανος να περάσει μέσα στην ετερότητα του άλλου, να τον καταλάβει λίγο, να δεχτεί πως ίσως έχει δίκιο, έστω και εν μέρει. Ορισμένες λέξεις, που αγνοεί την πραγματική τους σημασία, τον κάνουν μανιακό. Αρκεί να τις προφέρετε για να σας αποκλείσει, να σας κολλήσει μια ετικέτα, να σας ρίξει σε ένα συρτάρι, -ο Τρότσκυ θα έλεγε: στον κάλαθο των αχρήστων της ιστορίας-, ως αιρετικό, αποκλίνοντα, νεωτεριστή ή αντιδραστικό!

   Ξέρουμε ότι το Πνεύμα εργάζεται παντού, ότι οι λέξεις δεν μπορούν να κατέχουν την αλήθεια, γιατί το μόνο που κατέχει κανείς είναι τα πράγματα, ενώ ο Θεός μας είναι πληρότητα της προσωπικής ύπαρξης. Αυτός ο πάντοτε επέκεινα Θεός, ο Απρόσιτος, και πάντα εδώ, ο Εσταυρωμένος, μας αποκαλύπτεται μέσα ακριβώς στην ελεύθερη συνάντηση της πίστεως. Αποκάλυψη προσωπική που μας κάνει ν' ανακαλύπτουμε τον άλλον ως πρόσωπο, το οποίο οφείλω να σέβομαι, ίσως και ν' αγαπώ, στην ετερότητά του. Και αν η διαφορά μοιάζει αμετάτρεπτη, ας γίνει αυτή ο τόπος της προσευχής, όχι του πολέμου!

   Ασφαλώς, θα πει κάποιος, αλλά η Εκκλησία, στη διάρκεια της ιστορίας της, δεν έπαψε να απορρίπτει, να αποκλείει, να αφορίζει εκείνους που θεωρούσε ως αποκλίνοντες. Στο σημείο αυτό, πρέπει να καταλάβουμε σωστά: χτίζουμε για ολόκληρη την ανθρωπότητα, ένα σπίτι με τις πόρτες ανοιχτές, τη νέα Ιερουσαλήμ, τη Βασιλεία. Αν ορισμένοι εργάτες αρνούνται ή θέτουν σε κίνδυνο το σχέδιο του σπιτιού, οφείλουμε να το διαπιστώσουμε και να τους ζητήσουμε να μην εργάζονται πια μαζί μας. Αλλά το σπίτι θα είναι και γι αυτούς, φυσικά! Στο μεταξύ, ο πραγματικός πιστός του Χριστού, που οφείλει να αγαπάει ακόμα και τους εχθρούς του, αναζητεί πρωτίστως το καλύτερο που έχει ο άλλος και τα σημεία που ενώνουν.  Αυτό είναι το κλειδί του οικουμενικού όπως και του διαθρησκειακού διαλόγου.

   Στο θρησκευτικό μίσος, που έγινε στη πραγματικότητα μίσος κατά της θρησκείας, στον πόλεμο εν ονόματι των θρησκειών, όπως το θύμισε το 1994 η "διακήρυξη του Βοσπόρου", ο Πατριάρχης αντιπαραθέτει την αγάπη του Χριστού: "Μη νικώ υπό του κακού αλλά νίκα εν τω αγαθώ το κακόν".

Ολιβιέ Κλεμάν, "Η αλήθεια ελευθερώσει υμάς"- Συνομιλώντας με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο Α΄, εκδόσεις Ακρίτας σσ. 247-249.

Πηγή

π. Γ. Μεταλληνός: Η Ένωση έγινε!!! --

Ἐφαρμόζουμε μία ἐκκλησιαστικὴ πολιτική, λέμε. Ὑπάρχουν ὅρια στὴν ἐκκλησιαστικὴ πολιτική. Ὁ Ἀθηναγόρας ὁ μακαρίτης πρῶτος τὰ ξεπέρασε αὐτὰ τὰ ὅρια. Ἂν εἴμαστε σήμερα σ’ αὐτὸ τὸν κατήφορο, ὀφείλεται στὸν Ἀθηναγόρα. Ἔλεγε, τοὺς κοινωνῶ ὅλους, δὲν ὑπάρχει τίποτα· ἄρα ἀπὸ τὸ 1965 ὑπάρχει -στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο- κοινωνία, ἡ intrercommunio (δια-κοινωνία)  μὲ τοὺς αἱρετικούς, Παπικοὺς Προτεστάντες.

Λέει ὁ Σακαρέλλος· ἔγινε ἡ Ἕνωση. Καὶ πράγματι ἔγινε ἡ Ἕνωση.

...Ἢ ὅταν τὸν ὑποδέχονται (τὸν Πάπα) ὡς «εὐλογημένον ἐρχόμενον ἐν ὀνόματι Κυρίου», ὡς Χριστὸν δηλαδή, καταλαβαίνετε τί σημαίνει· ὁ ἄλλος (ὁ Πάπας) νὰ βλασφημεῖ (ὄχι ὡς πρόσωπο, ὡς θεσμός), κι ἐσὺ νὰ τοῦ λὲς «εὐλογημένος ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου». Τότε κάθεσαι καὶ λές· ρὲ παιδιά, τρελαθήκαμε ὅλοι; Ἢ τρελαθήκαμε, ἢ εἴμαστε διαβολοκίνητοι καὶ κακοί(!) Πῶς τολμῶ ἐγὼ νὰ

π. Γεώργιε, εκτός από τους Δεσποτάδες, σήμερα ποιοί είναι οι «παλιάτσοι τῶν Ἁγίων Πα­τέρων»!

π. ΓΕΩΡΓΙΟΣ  ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ:

«Τό πρόβλημα δέν εἶναι ὁ Πάπας, ἀλλά οἱ Δεσποτάδες μας »!  (π. Γεώργιος, το 2007)

Οἱ Οἰκουμενιστές κατήντησαν περίγελα τῶν παπικῶν καί παλιάτσοι τῶν Ἁγίων Πα­τέρων ! .

Ὅ,τι δέν πέτυχε ὁ Παπισμός στή διάρκεια τῆς δουλείας

μέ τίς πιέσεις, τό ἐπιτυγχάνει σήμερα μέ τήν συγκατάθεση

Ποιμένων πού ἐνεργοῦν ὡς «λύκοι», κατασπαράζοντας οἱ ἴδιοι τό ποίμνιο πού ὁ Κύριος τούς ἐνεπιστεύθη !!!»

Ἔτσι σώζεται «ὡς διά πυρός» ο διαχριστιανικός και πανθρησκειακός διάλογος!), ἀλλά ὁ Παπισμός εἶναι ἡ μόνη ἀληθινή Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.  «Οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες» (ὄχι: Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία) εἶναι μέν «ἐκκλησίες», ἀλλά πάσχουν ἀπό ἕνα «ἔλλειμμα», μή ἀναγνωρίζοντας τόν Πάπα ὡς διάδοχό του (Ἀποστόλου) Πέτρου, ἀρνούμενες δηλαδή, ἤ μή δεχόμενες ἀκόμη, τό παπικό Πρωτεῖο, πού

Κι αυτό που βλέπουμε είναι Ιεραποστολή;

 Συμπροσευχή του Πατριάρχη Αντιοχείας με Ρ/καθολικούς και μονοφυσίτες (ΦΩΤΟ)

1.  Σχόλιο από salpismazois: Πολύ θέλω να έλθουν και να με πείσουν όλοι οι "υποστηρικτές" της "τακτικής" που ακολουθεί η ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ, ότι αυτό που βλέπουμε είναι η προσπάθεια του Πατριάρχη Αντιοχείας να επαναφέρει τα "χαμένα¨ πρόβατα στην ποίμνη.  Δεν ντρεπόμαστε; Δεν κοκκινίζουμε;

Πιστέ λαέ της Εκκλησίας προδίδουν την Ορθοδοξία.

Ξ Υ Π Ν Α ΚΑΙ ΠΕΤΑΞΕ ΤΟΥΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΑΟΥΣ ΠΡΙΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ.

π. Φώτιος Βεζύνιας

2. Σχόλιο Ιστολογίου Κατάνυξις: Η σπαρασσόμενη Συρία μετράει ακόμα τις πληγές της, από τον πιο ανήθικο πόλεμο της σύγχρονης Ιστορίας, όπου η Νέα Τάξη πραγμάτων επιχείρησε να κάνει επίδειξη δυνάμεως στον Πρόεδρο Άσαντ και στο Συριακό λαό. Με δόλιο τρόπο παραπληροφόρησε τον πλανήτη για δήθεν εμφύλιο στη χώρα με αντιπολίτευση... μισθοφορικούς στρατούς, χειραγώγησε την κοινή γνώμη με... κατασκευασμένους τρομοκράτες (ISIS), κλώνους της δικής τους διαστροφής.

Η Συρία και το Πατριαρχείο Αντιοχείας ειδικότερα, βιώνει έναν πρωτόγνωρο σύγχρονο, διωγμό των Χριστιανών. Ο Πατριάρχης Αντιοχείας, αντί να κηρύξει Χριστό, επιλέγει να συμπροσεύχεται επισήμως και αντικανονικώς με αιρετικούς και αλλοθρήσκους. Επιλέγει να συμμαχήσει με τον διάβολο. Τραγωδία...

 Συμπροσευχή του Πατριάρχη Αντιοχείας με Ρ/καθολικούς και μονοφυσίτες (ΦΩΤΟ)

Σε μια ατμόσφαιρα «αγάπης και χαράς» συναντήθηκαν με αφορμή τα τέσσερα χρόνια από την εκδημία του Πατριάρχου Αντιοχείας Ιγνάτιου Δ΄οι επικεφαλής διαφόρων δογμάτων στη Δαμασκό.

Ο Πατριάρχης Αντιοχείας Ιωάννης συμπροσευχήθηκε με τον αποστολικό νούντσιο στη Δαμασκό καρδινάλιο Μάριο Τζενάρι και τον Γενικό Γραμματέα του συμβουλίου των εκκλησιών στη Μέση Ανατολή π.Μισέλ, ενώ συμμετείχαν και επίσκοποι και ιερείς και διάκονοι και καλόγριες , και έψαλαν ύμνους με αφορμή την εορτή της γεννήσεως του Θεανθρώπου
Παράλληλα προσευχήθηκαν για την επιστροφή των απαχθέντων Μητροπολιτών Χαλεπίου, ενώ έκλεισαν  με μια προσευχή για την ανάπαυση του μακαριστού Πατριάρχη Ιγνάτιος στην τέταρτη επέτειο από την κοιμησή του.

  

Η διδακτορική Διατριβή του πατρ. Βαρθολομαίου δεν ...έγινε δεκτή!

   Ὁ κ. Βαρθολομαῖος, τώρα ποὺ ἔγινε Πατριάρχης, παίρνει  μὲ τὴν "ἀξία" του (ὅπως καὶ ὁ Ἀρχ. Ἱερώνυμος) τὸ ἕνα διδακτορικὸ πίσω ἀπὸ τὸ ἄλλο, γιὰ νὰ μᾶς δείξει πόσο μεγάλος εἶναι καὶ πόσο ἀξίζει ὡς χριστιανός(!) ποὺ ἐπιδιώκει τὴν δόξα τῶν ἀνθρώπων, ἀφοῦ τὴν δόξα γιὰ τὴν ὁποία μᾶς δημιούργησε ὁ Θεὸς τὴν ἔχει ἀπορρίψει πρωτοστατώντας στὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

 Στὸ βίντεο ποὺ ἀκολουθεῖ, ὅμως, ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι ἡ διδακτορικὴ διατριβὴ τοῦ κ. Βαρθολομαίου Ἀρχοντώνη, διὰ τῆς ὁποίας ἀπὸ τότε ζητοῦσε (ὡς ἀρχιμανδρίτης) τὴν ἀλλαγὴ καὶ κατάργηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ...ἀπορρίφτηκε!!!

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Περί της πατριαρχικής αλλαγής των Ιερών Κανόνων [ΒΙΝΤΕΟ 2016].mp4
Ομιλία του π. Θεοδώρου Ζήση που εκφωνήθηκε την Κυριακή 27-11-2016, στο "Αρχονταρίκι" του Ι.Ν. αγ. Αντωνίου Θεσσαλονίκης. 

«Προεορτάσωμεν πιστοί!»

π.Thomas Hopko

Ὁ προεόρτιος ἑορτασμὸς τῆς Γεννήσεως τοῦ Κυρίου ξεκινᾶ γιὰ τὰ καλὰ πέντε μέρες πρὶν τὰ Χριστούγεννα. Οἱ ἀκολουθίες κάθε μιᾶς ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἡμέρες καλοῦν τοὺς πιστοὺς νὰ προετοιμαστοῦν γιὰ τὴν ἑορτὴ καὶ νὰ προετοιμάσουν τὴν πανήγυρή της.

   «Ἂς προεορτάσουμε λαοὶ τὰ Γενέθλια τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀφοῦ ὑψώσουμε τὸ νοῦ ἂς πᾶμε μὲ τὴ διάνοια στὴ Βηθλεὲμ καὶ ἂς δοῦμε μὲ τοὺς λογισμοὺς τῆς ψυχῆς τὴν Παρθένο ποὺ σπεύδει νὰ γεννήσει στὸ Σπήλαιο τὸν Κύριο τῶν ὅλων καὶ Θεό μας· Ἐκείνου, βλέποντας ὁ Ἰωσὴφ τὸ μέγεθος τῶν θαυμάτων, νόμιζε πὼς

Αυτό θα έκανε κι ο ...Κύριος; --Αφήνουν το ποίμνιό τους και τρέχουν σε πανηγύρια! --Οι διαμαρτυρίες των πιστών γι' αυτό το αίσχος, τους αφήνει αδιάφορους! --Η νέα Εκκλησία του Οικουμενισμού και των ...γυρολόγων της Πίστεως είναι κι εδώ!

Πολυαρχιερατικό συλλείτουργο για τα ονομαστήρια του Λαρίσης Ιγνατίου (ΦΩΤΟ)

Αποστολή Λάρισα | Τηλέμαχος Παππάς

---

Μέσα εις τον εορταστικό κύκλο της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας η 20η Δεκεμβρίου είναι αφιερωμένη να τιμάται η μνήμη του εν Αγίοις πατρός ημών Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου, Επισκόπου Αντιοχείας.
Τη αυτή ημέρα εορτάζει και η τοπική εκκλησία της Ιεράς Μητροπόλεως Λαρίσης και Τυρνάβου διότι άγει τα σεπτά ονομαστήρια του ο Σεβ. Ποιμενάρχης της, Μητροπολίτης Λαρίσης κ. Ιγνάτιος.
Το πρωί στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Λαρίσης, τελέστηκε πολυαρχιερατικό συλλείτουργό προεξάρχοντος του εορτάζοντα Μητροπολίτη Λαρίσης κ. Ιγνατίου.
Επίσης συλλειτούργησαν οι Μητροπολίτες Βεροίας Παντελεήμων, Ναζαρέτ Κυριακός, Βρεσθένης Θεόκλητος, Δημητριάδος Ιγνάτιος, Χαλκίδος Χρυσόστομος, Τριπόλεως Θεοφύλακτος, Κορίνθου Διονύσιος, Κερκύρας Νεκτάριος, Ιλίου Αθηναγόρας, Μεσσηνίας Χρυσόστομος, Κίτρους Γεώργιος, Θεσσαλιώτιδος Τιμόθεος και Τρίκκης και Σταγών Χρυσόστομος.
Να αναφερθεί ότι ο περικαλλής ναός του Αγίου Νικολάου ήταν κατάμεστος από πλήθος κόσμου, οι οποίοι έσπευσαν να τιμήσουν και να ευχηθούν στον ποιμενάρχη τους.
Τον Θείο Λόγο κήρυξε ο Σεβ. Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος, ο οποίος αναφέρθηκε στη ζωή του Αγίου Ιγνατίου του Θεοφόρου καθώς και στον εορτάζοντα Μητροπολίτη Λαρίσης κ. Ιγνάτιο.
Τέλος μίλησε ο Μητροπολίτης Λαρίσης ο οποίος ευχαρίστησε τους Αρχιερείς για την παρουσία τους στα ονομαστήριά του, καθώς και τον λαό του Θεού τον οποίο ποιμαίνει πάνω από 20 συναπτά έτη.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΠΛΟΥΣΙΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ:

Πηγή

Πολλές από τι θαυματουργικές θεραπείες του Αγ.Ιωάννου της Κροστάνδης έγιναν με την Θεία Μετάληψη

Σεμενὼφ-Τιὰν-Σάνσκυ Ἀλέξανδρος (Ἐπίσκοπος)

 Πολλές ἀπό τίς θαυματουργικές θεραπεῖες τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης (1829­-1908), τοῦ σύγχρονου κοσμαγάπητου ἁγίου τοῦ ρωσικοῦ βορρᾶ, ἔγιναν μέ τή θεία μετάληψη. Ἡ ἰαματική του δύναμη ἐκδηλωνόταν κυρίως τήν ὥρα τῆς μεταδόσεως τῶν ἀχράντων Μυστηρίων.Μέ τή βαθειά πίστη πού ἐνέπνεε, οἱ ἀσθενεῖς κοινωνοῦσαν πραγματικά «εἰς ἴασιν ψυχῆς τε καί σώματος». 

Ὁ ἱερέας Βασίλειος Σοῦστιν διηγεῖται πώς, ὅταν ἦταν πολύ νέος ἀκόμα, ὁ πατέρας του ἀρρώστησε βαριά ἀπό φυματίωση τοῦ λάρυγγα.

Ὁ καθηγητής Σιμανόφσκυ δήλωσε πώς ὁ ἀσθενής ἔχει ζωή μόνο γιά δέκα μέρες. Ὁ π. Ἰωάννης βρισκόταν τότε στήν Κρονστάνδη. Τοῦ ἔστειλαν τηλεγράφημα. Σέ πέντε μέρες ἔφτασε.
- Γιατί δέν μέ πληροφορήσατε πὼς ἀρρώστησε τόσο βαριά; Θά ἔφερνα μαζί μου τή θεία Κοινωνία. Καί, γυρίζοντας στόν ἄρρωστο, ρώτησε:
«Πιστεύεις πὼς μέ τή δύναμη τοῦ Χριστοῦ μπορῶ νά σέ βοηθήσω;».
Ἐκεῖνος ἔγνεψε καταφατικά. Τότε ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ φύσηξε στό στόμα του τρεῖς φορές σέ σχῆμα σταυροῦ. Ὕστερα χτύπησε μέ τό χέρι τό τραπεζάκι πού εἶχε τά γιατρικά καί εἶπε:

«Πετάξτε τα αὐτά. Εἶναι ἄχρηστα. Ἔλα ὅμως στήν Κρονστάνδη νά σέ κοινωνήσω τά ἄχραντα Μυστήρια. Θά σέ περιμένω…».
Ὅταν τό ἔμαθε ὁ γιατρός, εἶπε πώς ὁ ἄρρωστος θά πέθαινε στό δρόμο. Ἐκεῖνος ὅμως

Πρώην μάγισσα, αποκαλύπτει σύνδεση μεταξύ της Γιόγκα και του Σατανά

Η γιόγκα είναι μια μορφή πνευματικής ευθυγράμμισης με την ινδουιστική θεά Shakti, αναφέρει η πρώην μάγισσα Beth Eckert σε ένα νέο βίντεο.
«Ξέρω ότι υπάρχει μια τέτοια τεράστια διαμάχη γύρω από τη γιόγκα,» λέει η Eckert. «Αν κοιτάξετε τη γιόγκα, φαίνεται ακριβώς πως είναι ενας πολύ καλός τρόπος για υγεία και να ευθυγραμμίσει το σώμα σας και το πνεύμα και το τέντωμα σας»
Αλλά δεν πρέπει να εξαπατηθείτε.
Στο blog της, η Eckert γράφει:
«Η Διοχέτευση της ενέργειας είναι μια πανάρχαια απόκρυφη πρακτική. Δαίμονες χρησιμοποιούν την ενέργεια ως έναν από τους

Μνημόνευσε Παπικό, και άγγελος Κυρίου του πέταξε την μερίδα από το άγιο Δισκάριο!

Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος:

Ο Γέρων Ευμένιος Σαριδάκης και οι Σχέσεις Ορθοδόξων με Παπικούς

Ἂς τὰ ἀκούσουν αὐτά, ὅσοι ἀντι-Οἰκουμενιστὲς προτρέπουν τοὺς πιστοὺς νὰ κοινωνοῦν ἀπὸ χέρια Οἰκουμενιστῶν.

   Απόσπασμα από το βιβλίο του Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου, Ο άγιος Νικηφόρος ο Λεπρός και ο Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης, (εκδ.) Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Μήλεσι Αττικής 2016.

Το κείμενο αυτό μας μεταφέρει την  ουρανόσδοτη εμπειρία που είχε ο μακαριστός Γέροντας Ευμένιος Σαριδάκης, όταν επιχείρησε να μνημονεύσει ένα παπικό  στην αγία Πρόθεση.

Ο Γέροντας Ευμένιος, όπως και όλοι οι σύγχρονοι άγιοι και Γέροντες της Εκκλησίας μας (όσιος Πορφύριος, όσιος Παΐσιος, Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης), έχοντας πλήρη συνείδηση και επίγνωση του τι είναι η μία, αγία, καθολική και αποστολική Εκκλησία, αλλά και των πολλών δογματικών διαφορών  που υπάρχουν ανάμεσα στην Ορθοδοξία και τους παπικούς και λοιπούς ετεροδόξους, ουδέποτε συμπροσευχήθηκαν με χριστιανούς άλλων ομολογιών και, βεβαίως, ουδέποτε μνημόνευσαν ετεροδόξους  στην αγία Πρόθεση, αφού σε αυτή μνημονεύονται μόνον τα μέλη της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Απαραίτητο όρο μετοχής στα Μυστήρια της Ορθοδόξου Εκκλησίας αποτελεί το να είναι κάποιος ζωντανό μέλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και να πιστεύει και ζή Ορθόδοξα. 

Τι συνάγεται από αυτό; Εκείνο ακριβώς που θεολογεί ο άγιος Νικόλαος Καβάσιλας:

        «Διὰ δὲ τῶν μυστηρίων καὶ ἡ Ἐκκλησία σημαίνεται, σῶμα οὖσα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους... Σημαίνεται δὲ ἡ Ἐκκλησία ἐν τοῖς μυστηρίοις, οὐχ ὡς ἐν συμβόλοις, ἀλλ᾽ ὡς ἐν καρδίᾳ μέλη…».

Πηγή: RumOrthodox -immorfou.org

Οι αντι-Οικουμενιστές πορεύονται υπακούοντας επιλεκτικά στους Αγίους Πατέρες!

  

Μὲ ἀφορμὴ τὴν ἀπάντηση 

τοῦ π. Νικολάου Μανώλη!

   Ὁ π. Νικόλαος Μανώλης –πέρα ἀπὸ τὴν ἀξιοθαύμαστη καὶ γενναία στάση του– μαζὶ μὲ πολλὰ ἄλλα ὀρθὰ καὶ ὀρθόδοξα ποὺ λέει στὸν Μητροπολίτη του, λέει καὶ τὰ ἑξῆς, ἐπίσης ὀρθά:

    α)   Στὴν ἀρχὴ τοῦ βίντεο (ὑπάρχει στὸ τέλος τῆς ἀναρτήσεως ἀπὸ 6:00 λεπτὸ καὶ μετά) ἀπαντᾶ στὸν μητροπολίτη Θεσ/νίκης Ἄνθιμο, ποὺ κατηγορεῖ τὸν π. Νικόλαο ὅτι ἔχει πέσει καὶ στὸ παράπτωμα τοῦ νὰ ἐλέγχει τοὺς Οἰκουμενιστὲς Πατριάρχες καὶ λέγει:
 «Ἔχω ἀποδείξει στὸν Παναγιώτατο μητροπολίτη –καὶ τὸ καταγγέλλω αὐτό– ὅτι ἐπανέρχεται στὸ ἴδιο θέμα, χωρὶς νὰ ἔχει ἀπαντήσει στὶς δικές μου ἀποδείξεις, ὅτι σὲ θέματα Πίστεως, δὲν ὑπάρχουν ὅρια καὶ δικαιοδοσίες». 
    β) Καὶ πρὸς τὸ τέλος τοῦ βίντεο λέγει: «Παναγιώτατε, μὴ μοῦ πεῖτε νὰ κλείσω τὸ στόμα, δὲν θὰ τὸ κάνω. Ἐγώ, Παναγιώτατε, ὅταν θὰ βλέπω κάτι ἀντικανονικὸ ποὺ δημόσια θὰ ἐκφέρεται, θὰ τὸ μαστιγώνω καὶ θὰ τὸ δείχνω σὰν αἵρεση».

    Ὅμως, αὐτὲς οἱ σωστὲς τοποθετήσεις τοῦ π. Νικολάου πρὸς τὸν κ. Ἄνθιμο, δὲν πρέπει νὰ μᾶς κάνει νὰ παραβλέπουμε ἢ νὰ ἀμνηστεύσουμε κάποια ἄλλα, ποὺ ἀποτελοῦν πρόβλημα. Καὶ μὲ προβληματικὲς θέσεις δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε ἀγώνα ἐναντίον τῆς Παναιρέσεως.

   Ὁ π. Νικόλαος, δηλαδή, ἐν ἀγανακτήσει ἀπολογεῖται πρὸς τὸν Μητροπολίτη του, ἀλλὰ αὐτὴ τὴ λογικὴ ποὺ χρησιμοποιεῖ γιὰ ἐκεῖνον, κι αὐτὰ ποὺ κατηγορεῖ ἐκεῖνον, τὰ κάνει ὁ ἴδιος πρὸς ἄλλους!  Μόνο αὐτός, ἄραγε, μπορεῖ νὰ ἔχει ἀνοικτὸ τὸ στόμα του καὶ νὰ πιέζει τὸ Μητροπολίτη του; Ἂν τὸ ἴδιο κάνουν κάποιοι ἄλλοι γιὰ τὸ πρόσωπό του, γιὰ ὅσα τυχὸν προβληματικὰ αὐτὸς ἢ καὶ οἱ ὁμόφρονές του λέγουν, ἐπιτρέπεται τότε νὰ θίγεται, νὰ διαμαρτύρεται καὶ νὰ τοὺς κακίζει ὡς ἐκβιαστές!!! Ὁ ἴδιος, λοιπόν, μπορεῖ νὰ ἐπιτίθεται, νὰ ἐλέγχει, «νὰ μαστιγώνει καὶ νὰ δείχνει τὴν αἵρεση» τοῦ Μητροπολίτη του καὶ τῶν Οἰκουμενιστῶν Πατριαρχῶν καὶ Ἐπισκόπων, καὶ ἐπίσης νὰ ἐλέγχει καὶ ὅσους ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές -ἐφαρμόζοντας τὴν ἁγιοπατερικὴ ὁδὸ τῆς ἀποτειχίσεως- ἐνῶ αὐτοὶ δὲν ἔχουν αὐτὸ τὸ δικαίωμα;

    Μία ἀπὸ τὶς κατηγορίες ποὺ προσάπτει ὁ π. Νικόλαος σὲ ὅσους ὑπενθυμίζουν τὴν ἁγιοπατερικὴ θέση τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, εἶναι ὅτι τοῦ βάζουν τὸ μαχαίρι στὸ λαιμό καὶ τὸν πιέζουν (ἐδῶ), προσπαθοῦν νὰ τὸν ὑποχρεώσουν νὰ κάνει Διακοπὴ Μνημοσύνου μὲ τὸ ζόρι. Γιὰ κάποιους ἀπὸ τοὺς ἔχοντας διακόψει τὸ μνημόσυνο πάλι, ἔχει δηλώσει ὁ π. Νικόλαος ὑβριστικὰ ὅτι εἶναι δαιμονισμένοι(!) χωρὶς βέβαια νὰ διευκρινίζει ποιούς ἀκριβῶς ἀπ' ὅλους ἐννοεῖ καὶ τοποθετώντας τους ὅλους στὸ ἴδιο καζάνι! Ἀνήκουμε κι ἐμεῖς στοὺς διακόψαντες τὸ μνημόσυνο· ἄραγε ἀναφέρεται καὶ σὲ μᾶς ἢ ἀποκλειστικὰ καὶ μόνο σ’ ἐμᾶς; Ἐνοχλεῖται γιὰ τὴν κριτικὴ ποὺ τοῦ κάνουμε, ἐπειδὴ ἔχει ἀλλοιώσει τὴν ἑρμηνεία τοῦ ΙΕ΄ Κανόνος; Στὸ σημεῖο αὐτὸ εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ παρατηρήσουμε τὰ κάτωθι:

  Ὅπως ὁ ἴδιος, κατηγορεῖ καὶ καταγγέλλει τὸν κ. Ἄνθιμο Θεσσαλονίκης, ὅτι ἐπαναλαμβάνει ὡς σωστά, ἐκεῖνα ποὺ τοῦ «ἔχει ἀποδείξει»  ὅτι εἶναι λάθος, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο κι ἐμεῖς «ἔχουμε ἀποδείξει στὸν π. Νικόλαο» μὲ ἑκατοντάδες ἀναρτήσεις μας «καὶ καταγγέλλουμε» μὲ τὴ σειρά μας «ὅτι ἐπανέρχεται στὸ ἴδιο θέμα, χωρὶς νὰ ἔχει ἀπαντήσει στὶς δικές μας ἁγιοπατερικὲς ἀποδείξεις»!

    Αἰσθάνεται, ὁ π. Νικόλαος, ὅτι μὲ τὶς τοποθετήσεις μας (ποὺ δὲν εἶναι ἄλλο τι, παρὰ ἡ παράθεση καὶ προσαρμογὴ τῆς στάσεως τῶν Ἁγίων στὴ σύγχρονη αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ), εἶναι σὰν νὰ «τοῦ βάζουμε τὸ μαχαίρι στὸ λαιμό καὶ τὸν πιέζουμε νὰ κάνει Διακοπὴ Μνημοσύνου»! Αὐτὸ ὅμως, εἶναι συκοφαντία. Διότι, ἂν διάβαζε σωστά, ὅσα ἔχουμε παρουσιάσει ἀπὸ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων, δὲν θὰ αἰσθανόταν αὐτὴν τὴν πίεση -ἐκτὸς ἂν ἀρνεῖται νὰ ἐφαρμόσει τοὺς λόγους τους- ἀλλὰ θὰ τιμοῦσε κάποιους ποὺ ἀγωνίζονται κατὰ τῆς Παναιρέσεως, ὅπως κι αὐτός. Καί, ἢ  θὰ ἀντέκρουε μὲ πατερικὸ λόγο, ὅποιες θέσεις μας εἶναι λάθος, ἂν δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴν θεολογία καὶ τὴν ποιμαντικὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων (καὶ θὰ μᾶς βοηθοῦσε κι ἐμᾶς νὰ ἀντιληφθοῦμε τὰ λάθη μας) ἢ θὰ ἔβρισκε σωστὲς τὶς τοποθετήσεις μας καὶ θὰ ἀκολουθοῦσε, ὄχι ἐμᾶς, ἀλλὰ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, τοὺς ὁποίους κι ἐμεῖς πιστότατα ἀκολουθοῦμε.
    Δὲν εἶναι δική μας ἐφεύρευση ἡ Διακοπὴ Μνημοσύνου. Οὔτε τῶν Παλαιοημερολογητῶν, οἱ ὁποῖοι κακῶς τὴν ἐφάρμοσαν. Ἐντολὴ τοῦ Κυρίου εἶναι. Ἐντολὴ ποὺ ἔχει τὴ ρίζα της στὴν Π. Διαθήκη. Ἐπαναλαμβάνεται στὴν Κ. Διαθήκη καὶ ἐφαρμόστηκε ἀπὸ τοὺς Ἁγίους, μάλιστα ὅταν εἶχαν νὰ ἀντιμετωπίσουν μικρότερες αἱρέσεις! Αὐτούς, λοιπόν, ἀκολουθοῦμε, μὴ δημιουργώντας κάτι δικό μας, ἀλλ’ ἑπόμενοι τῆς στάσεως τῶν Ἁγίων Πατέρων καὶ ἀποφεύγοντας συνειδητὰ καὶ ἐπιμελῶς νὰ ταυτισθοῦμε μὲ τὶς παρατάξεις τῶν Παλαιοημερολογιτῶν (μετὰ τῶν ὁποίων Παλαιοημερολογιτων μᾶς ταύτισε κακόβουλα καὶ ἐμπαθῶς, πρὶν μιὰ βδομάδα στὴν Γατζέα -ὅπως μάθαμε- κάποιος π. Ἰωάννης).

    Ἐμεῖς, λοιπόν, δὲν βάζουμε σὲ κανενός τὸ λαιμὸ κάποιο μαχαίρι, ὁσάκις ἐπαναλαμβάνουμε τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων. Μάλιστα μὲ διάκριση ἀπευθύνουμε τὸ λόγο κατὰ 99%  στοὺς Ποιμένες κι ὄχι στοὺς λαϊκούς· ἰδιαιτέρως ἀναφερόμαστε σ' αὐτοὺς ἀπὸ τοὺς  ἀντι-Οἰκουμενιστὲς Πατέρες, ποὺ μὲ ὁμιλίες τους στοὺς ἱ. Ναούς, σὲ ἀρχονταρίκια καὶ σὲ ἱστολόγια διαφοροποιοῦνται ἀπὸ τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων καὶ τὴν διαστρέφουν, καὶ παρακινοῦν τὸ λαὸ νὰ κάνει ὅ,τι κι αὐτοί: Νὰ παραμένει σὲ κοινωνία μὲ τὴν αἵρεση!

   Κι ἐρωτοῦμε: Δι’ ὅλων, ὅσων ὁ π. Νικόλαος λέγει, καὶ διὰ τῶν ὁποίων ἐλέγχει τοὺς Οἰκουμενιστὲς καὶ τὸν Ἐπίσκοπό του,  εἶναι σὰν νὰ «τοὺς βάζει τὸ μαχαίρι στὸ λαιμό»; Ἡ ἐπανάληψη τῆς ἁγιογραφικῆς διδασκαλίας καὶ τῶν ἁγιοπατερικῶν λόγων (ἐκ μέρους μας) εἶναι  σὰν κάποιος νὰ «βάζει τὸ μαχαίρι στὸ λαιμό καὶ πιέζει νὰ κάνουν Διακοπὴ Μνημοσύνου» οἱ ἄλλοι, πρὸς τοὺς ὁποίους ἀπευθύνεται; Ἀσφαλῶς ὄχι, γιατί τότε καὶ ἡ ἁγιογραφικὴ διδασκαλία θὰ ἦταν «μαχαίρι στὸ λαιμό». Ἤ μήπως εἶναι;

   Μὲ ὅσα, λοιπόν, γράφουμε δὲν κάνουμε τίποτ’ ἄλλο, παρὰ νὰ ὑπενθυμίζουμε τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων, ὥστε νὰ φαίνεται -σὲ σύγκριση μὲ αὐτή- ἡ διαστροφὴ τῆς Ἁγιοπατερικῆς Παραδόσεως ποὺ κάνουν οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές (στὴν ὁποία συμμετέχει καὶ ὁ π. Νικόλαος), μὲ τὸ νὰ θεωροῦν δυνητικὴ κάποια Ἐντολὴ ἢ κάποιον Κανόνα.

    Εἶναι ὅμως ξεκαθαρισμένο ἀπὸ τοὺς Ἁγίους, ὅτι δὲν ὑπάρχουν δυνητικὲς Ἐντολὲς καὶ δυνητικοὶ Ἱεροὶ Κανόνες. Κανένας Νόμος δὲν εἶναι δυνητικός, ἂν καὶ εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχει ἐξαιρέσεις ἐφαρμογῆς. Ἡ τήρησή τους εἶναι ὑποχρεωτική, ἀλλά, φυσικά, ἐπαφίεται στὴν ἐλεύθερη βούληση τοῦ κάθε ἀνθρώπου νὰ τὶς ἐφαρμόσει ἢ νὰ μὴν τὶς ἐφαρμόσει. Ἐκεῖνοι πρὸς τοὺς ὁποίους ἀπευθύνονται οἱ Ἐντολές –ἂν θέλουν νὰ εὐαρεστοῦν στὸν Θεὸ καὶ διὰ τῆς βοηθείας τῶν Ἐντολῶν καὶ τῶν Ἱερῶν Κανόνων νὰ ἑνώνονται μετὰ τοῦ Θεοῦ– πρέπει «τὸ κατὰ δύναμιν» νὰ ἀγωνίζονται νὰ τοὺς ἐφαρμόζουν. Ἀπὸ τὴν νηστεία μέχρι τὴν φιλανθρωπία· ἀπὸ τὴν δραστηριότητα μέχρι τὴν ἡσυχία· κι ἀπὸ τὸν ἔλεγχο τῶν αἱρετιζόντων, μέχρι τὴν ἀπομάκρυνση ἐξ αὐτῶν. 
   Ὡς ἐκ τούτου, ἄλλο εἶναι ὁ ζῆλος, ἢ ἡ ἀδιαφορία καὶ ἀδυναμία μας νὰ ἐφαρμόσουμε τὶς Ἐντολὲς καὶ τοὺς Κανόνες, ποὺ μᾶς δείχνουν τὸν σωστὸ δρόμο, κι ἄλλο νὰ συζητᾶμε καὶ νὰ εἰσάγουμε θέμα δυνητικότητος ἢ ὑποχρεωτικότητος Ἐντολῶν καὶ Ἱ. Κανόνων. Αὐτὰ εἶναι μετα-πατερικὰ καμώματα αὐτῶν ποὺ –κατὰ τὰ ἄλλα– κατακρίνουν τοὺς μετα-πατερικοὺς θεολόγους!

    Παρακαλέσαμε νὰ μᾶς παρουσιάσουν τὰ πατερικὰ κείμενα, τὰ ὁποῖα ὁμιλοῦν γιὰ δυνητικότητα Ἐντολῶν καὶ Κανόνων· ἀλλὰ εἰς μάτην περιμέναμε! Ἀπαξιοῦν καὶ νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὶς ἁγιοπατερικὰ κατοχυρωμένες θέσεις καὶ κείμενα τῶν ἀδελφῶν τους, ποὺ καταδεικνύουν τὴν πάγια καὶ διαχρονικὴ διδασκαλία τῶν Ἁγίων γιὰ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Ἐνῶ ἀσχολοῦνται μὲ ἑκατοντάδες κακόδοξες θέσεις διαφόρων, βέβαια καὶ τῶν Οἰκουμενιστῶν.

   

   Καὶ ἀντ’ αὐτῶν τί κάνουν; Μιλοῦν, κατ’ ἀρχὰς γιὰ τὴν Οἰκονομία ποὺ ἀνέκαθεν δείχνει ἡ Ἐκκλησία διὰ τῶν Ἁγίων της. Κανεὶς δὲν διαφωνεῖ σ’ αὐτό. Ὅμως εἶναι εὐδιάκριτο στὴν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία ὅτι ἡ Οἰκονομία ἔχει ὅρια, δὲν χρονίζει καί, βέβαια, ποτὲ δὲν γίνεται Ἀκρίβεια. Εἰδικὰ στὸ θέμα τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ἡ Οἰκονομία τῶν Πατέρων κρατοῦσε ἐλάχιστα.
  Τώρα, ὅμως, ποιά Οἰκονομία νὰ κρατήσουμε ἔναντι μιᾶς αἱρέσεως, ποὺ οἱ ἴδιοι οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς προσδιορίζουν ὅτι μετρᾶ 100 περίπου χρόνια καί, ἐπίσης, οἱ ἴδιοι τὴν ὀνομάζουν Παναίρεση; Ποιά Οἰκονομία νὰ κρατήσουμε ἔναντι μιᾶς αἱρέσεως, ἡ ὁποία κατοχυρώθηκε (ὅπως οἱ ἴδιοι οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς λέγουν) μὲ Συνοδικὴ ἀπόφαση στὸ Κολυμπάρι τῆς Κρήτης καὶ ἔχει πλέον ἐπισημοποιηθεῖ; Ἢ μήπως θὰ τὸ ἀρνηθοῦν κι αὐτό; Πότε οἱ Ἅγιοι, κοινωνοῦσαν μὲ Ἐπισκόπους ποὺ θεσμοθέτησαν ἐπίσημα αἵρεση; Αἵρεση πού -ἐπιπλέον- ἐγκρίθηκε δολίως ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία τῆς τοπικῆς μας Ἐκκλησίας -τῆς Ἑλλάδος, ὅπως οἱ ἴδιοι πάλι μᾶς διδάσκουν; Ποιά Οἰκονομία νὰ κρατήσουμε ἔναντι μιᾶς αἱρέσεως, ἡ ὁποία δηλητηριάζει τὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν, τοὺς ὁποίους ἀφήνουμε (οὐσιαστικὰ τοὺς σπρώχνουμε) νὰ «ἀπολαμβάνουν» ἀπὸ τὰ χείλη τῶν κακοδόξων τὸ πικρὸ δηλητήριο τῆς Παναιρέσεως μὲ τὸ νὰ μὴν κατονομάζουμε τοὺς αἱρετικοὺς Ἐπισκόπους καὶ Ποιμένες; Τοὺς πιστούς, ποὺ ἀφήνουμε νὰ «ἀπολαμβάνουν» ἀπὸ χέρια αἱρετικῶν τὰ Ἱερὰ Μυστήρια, καθ’ ὅν χρόνο (κάποιοι ἀπ’ αὐτούς) βιώνουν τὴν ἀμφιβολία καὶ τὴν ἀγωνία: ἄρα τώρα ἁγιάζομαι, συμμετέχοντας σὲ μυστήριο ποὺ τελοῦν αἱρετικοὶ ἢ κατακρίνομαι;

   Πρέπει νὰ ἐλέγχονται –κατὰ τὸν π. Νικόλαο– «ὅποιοι δὲν ἀκολουθοῦν τοὺς Ἁγίους Πατέρες», γιατὶ αὐτοὶ «διαδραματίζουν ἕνα ρόλο πονηρό, ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει νὰ τὸν ἐλέγξουμε, γιὰ νὰ πληροφορήσουμε τὸν κόσμο ποὺ εἶναι πάνω στὸ καράβι ποὺ λέγεται Ἐκκλησία, ὅτι θὰ πρέπει νὰ πηγαίνει σωστὰ τὸ καράβι, σὲ σωστὸ προορισμό. Κι ἂν ὁ καπετάνιος τρελαθεῖ καὶ μᾶς πάει στὸν γκρεμό, θὰ πρέπει νὰ ἀντισταθοῦμε. Νὰ τοῦ μιλήσουμε, νὰ τοῦ φωνάξουμε γιὰ νὰ ἀλλάξει ρότα»! (Ἐδῶ).

    Ἂν αὐτὸ κάνετε, π. Νικόλαε, πρὸς τὴν κατεύθυνση τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ τοῦ μητροπολίτη Θεσσαλονίκης -καὶ πολὺ σωστά, γιατὶ αὐτὸ τὸ ἀρνεῖσθε καὶ στοὺς ἄλλους; Κι ἐμεῖς, ὅπως κι ἐσεῖς, τὸ πραγματοποιοῦμε μὲ τὴν εὐλογία τοῦ πνευματικοῦ μας. Γιατί πρέπει νὰ σᾶς ὑπακούσουμε; Μήπως ἀσχοληθήκατε νὰ μᾶς δείξετε τυχὸν λάθος μας;
     Ἐξ ἄλλου ἐσεῖς πάλι, ὅταν διδάσκετε σὲ ὁμιλία σας (ἐδῶ) γιὰ τὴ «στάση τῶν Χριστιανῶν» κατὰ τῆς αἱρέσεως, λέτε: «Υπάρχει περίπτωση ο Ορθόδοξος Χριστιανός να δεχθεί πάρα πολλή κριτική από αδελφούς, ότι δεν πρέπει να μιλάει, να τον ειρωνευτούν ότι είναι ο κριτής των πάντων, ότι ελέγχει και παντού βρίσκει την αίρεση και δεν θα πρέπει να ελέγχει την Εκκλησία, αλλά να κάνει απόλυτη υπακοή στο Δεσπότη και στην ιερά Σύνοδο και άλλα παρόμοια»!

    Αὐτὰ ποὺ στὴν παραπάνω ὁμιλία διδάσκετε, ἰσχύουν πάλι μόνο γιὰ σᾶς; Ἐσεῖς, καὶ πολὺ σωστά, δὲν κάνετε ὑπακοὴ στὸν Δεσπότη γιὰ λόγους Πίστεως, καὶ τὸν πιέζετε νὰ ἀποκηρύξει τὸν Οἰκουμενισμό (καὶ πολὺ καλὰ κάνετε) ἐμεῖς πρέπει νὰ παύσουμε νὰ μιλᾶμε, γιὰ νὰ μὴν τάχα σᾶς πιέζουμε; Δύο μέτρα καὶ δυὸ σταθμά; Ἐσεῖς μόνο ἀγωνίζεσθε γιὰ τὴν Πίστη; Ὅταν ἐπισημαίνουμε ὅτι κι ἐσεῖς χρησιμοποιεῖτε τὴν καταστροφική -γιὰ τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας- τακτικὴ τῆς ἐπικοινωνίας μὲ τοὺς αἱρετικούς, θὰ σιωπήσουμε;

    Ὅπως διαπιστώνετε ἐσεῖς τὰ λάθη στοὺς Οἰκουμενιστές, τὸ ἴδιο διαπιστώνουμε κι ἐμεῖς τὰ λάθη σας, πού -ἐπαναλαμβάνουμε- ἀποτελοῦν διαστροφὴ τῆς διαχρονικῆς Ἁγιοπατερικῆς Παραδόσεως, ὡς πρὸς τὴν στάση μας ἀπέναντι στοὺς αἱρετικούς.

    Θυμηθεῖτε, λοιπόν, καὶ τὰ παρακάτω ποὺ πρόσφατα εἴπατε; «Στην ίδια γραμμή με τον Άγιο Θεόδωρο Στουδίτη ο Όσιος Ιουστίνος ο Πόποβιτς, που λίγο πριν κοιμηθεί, είπε εκείνη τη φοβερή φράση “Όταν θα έρθει η εποχή, που μία γιαγιά δεν θα της επιτρέπεται να ελέγξει τον Πατριάρχη, θα ‘ρθει η καταστροφή για την Ορθοδοξία”. Αυτό δίνει απάντηση σε όσους Οικουμενιστές και φιλοοικουμενιστές μας λένε ότι δεν πρέπει να μιλάμε»! (ἐδῶ) (Βλέπετε ἀκοῦμε πολλὲς ἀπὸ τὶς ὁμιλίες σας καὶ στενοχωριόμαστε, ἀλλὰ καὶ ἀποροῦμε· τί εἶναι ἐκεῖνο ποὺ σᾶς κάνει νὰ μὴν ἀκολουθεῖτε τοὺς Ἁγίους στὸ μεγάλο αὐτὸ θέμα, ἀλλὰ τὸν Γέροντά σας, παρότι σὲ ἄλλες ὁμιλίες σας καταφέρεστε κατὰ τῆς ὑπακοῆς στὸν Γέροντα, ὅταν πρόκειται γιὰ θέματα Πίστεως;).

   Μήπως ἦρθε ἡ ἐποχὴ πού, ὄχι μόνο ὁ Πατριάρχης, ὄχι μόνο ὁ Μητροπολίτης Ἄνθιμος, ἀλλὰ κι ἐσεῖς -οὐσιαστικά- δὲν μᾶς ἐπιτρέπετε νὰ μιλᾶμε (ὅπως στὴ γιαγιὰ τοῦ Ὁσίου Ἰουστίνου), ταυτίζοντας τὸν ἐκ μέρους μας ἔλεγχο γιὰ θέματα Πίστεως, ὡς πίεση, ἴσως καὶ διωγμό σας;

    Γιὰ νὰ καταλάβετε, ποῦ σᾶς ὁδηγεῖ αὐτὴ ἡ τακτικὴ τοῦ μυαλοῦ σας, θὰ σᾶς θυμίσουμε τί ἰσχυριστήκατε σὲ πρόσφατη ὁμιλία. Εἴπατε ὅτι «κόβοντας τὸ μνημόσυνο τοῦ Ἄνθιμου, ἔχω ἰσχυρὴ ἔνδειξη μπροστά μου ὅτι θὰ γίνει Σύνοδος ποὺ θὰ καταδικάσει τὸν (ἂς ποῦμε) «αἱρετικὸ» Ἄνθιμο. Εἰδ’ ἄλλως τί κάνω; Κόβω τὸ μνημόσυνο, μὲ διώχνει κι ἀφήνω τὸ ποίμνιό μου νὰ τὸ κοινωνάει καὶ νὰ τὸ βαπτίζει αὐτός. Ἔτσι λέει ὁ Κανόνας· πρέπει νὰ ὑπάρχει ἰσχυρὴ ἔνδειξη ὅτι θὰ καταδικαστεῖ ὁ αἱρετικός. Κι ἐπίσης, κόβω τὸ μνημόσυνο θεραπευτικά» (ἐδῶ). 

    Ποῦ λέει τέτοια πράγματα ὁ Κανόνας, π. Νικόλαε; Ἀληθεύετε μ’ αὐτὸ ποὺ γράφετε; Δὲν εἶναι φανερὸ ὅτι ἀλλοιώνετε τὸν Ἱ. Κανόνα, γιὰ νὰ ὑποστηρίξετε τὶς μετα-πατερικὲς (στὸ θέμα αὐτό) θέσεις σας; Ποιός Ἅγιος μᾶς δίδαξε ὅτι μένουμε καὶ συλλειτουργοῦμε μὲ τοὺς αἱρετικούς, γιὰ νὰ μὴν κοινωνάει τάχα ὁ αἱρετικὸς Ἐπίσκοπος τὸ ποίμνιό μας, τὴν στιγμὴ ποὺ κοινωνᾶτε ἐσεῖς μ’ αὐτὸν καὶ τὸν μνημονεύετε; Ἂν σκέπτονταν ἔτσι οἱ Ἅγιοι, κανεὶς δὲν θὰ ἀποτειχίζετο, σκεπτόμενοι ὅσους θὰ παρέμεναν νὰ κοινωνοῦν ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς!

   Καὶ ποῦ λέει, πάλι, ὁ Κανόνας ὅτι «κόβοντας τὸ μνημόσυνο, πρέπει νὰ ὑπάρχει ἰσχυρὴ ἔνδειξη ὅτι θὰ καταδικαστεῖ ὁ αἱρετικός»;

      Οἱ καιροί, πάτερ, εἶναι κρισιμότατοι. Ἐκτιμοῦμε τοὺς ἀγῶνες σας καὶ τοὺς προβάλλουμε στὸ ἱστολόγιό μας συχνότατα, ὅπως παρακολουθεῖτε. Ἀλλὰ οἱ ἀγῶνες πρέπει νὰ γίνονται σύμφωνα μὲ τὴν ἀσφάλεια ποὺ παρέχει ἡ τήρηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων κι ὄχι σύμφωνα μὲ τὸν ἐπισφαλῆ λογισμό μας, οὔτε ἀκόμα μὲ τὴν γεροντοκρατικὴ λογική, τί θὰ πεῖ κάποιος σύγχρονος ἁγιασμένος Γέροντας.

    Τοὺς Γεροντάδες τοὺς ἀκολουθοῦμε, ὅταν συμφωνοῦν μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἦταν ἀπαράδεκτο νὰ ψάχνουν ἀπεγνωσμένα (στὴ πρόσφατη Σύναξή σας, στὴ Γατζέα, ὅπως πληροφορηθήκαμε) κάποιοι Πατέρες νὰ βροῦν σύγχρονους Γέροντες γιὰ ἀποφύγουν τὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου καὶ νά ...στηρίξουν τὴν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς! Ἔλεος!!! Τοῦτο ἔκανε στὴ Γατζέα, ὅπως μάθαμε, ὁ π. Γεώργιος Μεταλληνὸς κι ὁ π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης ποὺ πρότειναν νὰ ρωτήσουμε τὸν π. Ἐφραὶμ Ἀριζόνας γιὰ τὸ ἂν ...θὰ κάνουμε Διακοπὴ Μνημοσύνου!
  Καὶ πολὺ σωστὰ τοὺς ἀντέτεινε κάποιος ὅτι ὁ π. Ἐφραὶμ εἶναι σοβαρὰ ἄρρωστος καὶ δὲν μπορεῖ νὰ συμβάλλει στὸν ἀγώνα. Ἄραγε οἱ ἐρωτῶντες Πατέρες δὲν τὸ ἤξεραν; Δὲν ἤξεραν ἀκόμη ὅτι ὑπάρχουν καὶ ἄλλοι σύγχρονοι Γεροντάδες, ποὺ ἔχουν διακόψει τὸ Μνημόσυνο; Ψάχνουμε στὸ ἀβέβαιο καὶ παραγράφουμε τὸ βέβαιο παράδειγμα τῶν Ἁγίων;

    Εὔχεσθε, π. Νικόλαε, γιὰ τὴν μετάνοια μου. Συχωρέστε με ἂν σᾶς στεναχώρησα. Καλὰ Χριστούγεννα.

Παναγιώτης Σημάτης

Πρωτοπρ. Νικόλαος Μανώλης, Ξεκάθαρη απάντηση στον μητρ. Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμο [ΒΙΝΤΕΟ 2016]