"Εθνομάρτυς Χρυσόστομος Σμύρνης", Ιερομονάχου Ευθ. Τρικαμηνά

Από τον Πρόλογο...

Η Παναίρεση του Οικουμενισμού εδραιώνεται και επαναλαμβάνεται! ---Και οι ποιμένες επαναλαμβάνουν την σιωπή τους!

Το Φανάρι “ευαγγελίζεται”,  η Ελλαδική Εκκλησία θα ακολουθήσει;   Ποια η σχέση με τους Ευαγγελιστές-Λουθηρανούς;

Του Μανώλη Κείου

Μετά την “αδελφολογία” με τον Πάπα και την εξαρτημένη σχέση με το Βατικανό το Φανάρι παίζει περίεργο παιχνίδι και με τους Ευαγγελιστές.
Το ταξείδι του Οικουμενικού Πατριάρχη ήταν η κορύφωση μιας ολοένα και στενότερης επαφής με τους Ευαγγελιστές-Λουθηρανούς.
Και μιλάμε για τον ίδιο Πατριάρχη ο οποίος ακόμη περιμένουμε να μας ενημερώσει τι έγινε με εκείνη την γυναίκα-επίσκοπο που ανέβασε ο Ορθόδοξος Μητροπολίτης στην Φινλανδία για να συλλειτουργήσουν προ διετίας!
Στο ταξείδι του στην Γερμανία ο Ορθόδοξος Πατριάρχης έκανε πολύ περίεργες δηλώσεις θαυμασμού για τον Μαρτίνο Λούθηρο και το έργο του, εκφράζοντας την άποψη πως “η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει ενεργό και αυξανόμενο ενδιαφέρον για το πρόσωπο και τα έργα του Λούθηρου τον τελευταίο καιρό”.

Η ομιλία του στο πανεπιστήμιο Tübingen της Γερμανίας στις 30 Μαΐου, μετά την παραλαβή του τιμητικού διδακτορικού διπλώματος για το έργο του στην προώθηση του ορθόδοξου-προτεσταντικού διαλόγου, στο πλαίσιο των εορτασμών της 500ης επετείου της προτεσταντικής μεταρρύθμισης προκαλεί ανησυχίες για τα νέα οικουμενιστικά του ανοίγματα.

Ανοίγματα που πάντως δεν είναι καινούρια απλά τώρα αποκαλύπτεται το εύρος της απειλής για την Ορθοδοξία μας.

Άλλωστε δεν είναι ένας χρόνος από την επίσκεψη στο Οικουμενικό

Ψεύδη και διαστροφή της αλήθειας από Τελεβάντο, τα οποία καταρρίπτουν

ὁ π. Θ. Ζήσης και ὁ π. Εὐθ. Τρικαμηνᾶς

      

     Ἀσφαλῶς εἶναι ἄχαρος καὶ ἐπώδυνος ὁ ρόλος ἐκείνου ποὺ ἀναγκάζεται νὰ ἀνασκευάζει κακόδοξες θέσεις ἀνθρώπων, μετὰ τῶν ὁποίων μάλιστα, πρὶν κάποια χρόνια, συνδεόταν φιλικὰ ἢ καὶ συνεργαζόταν. Ἀλλὰ τοῦτο, δυστυχῶς, καθίσταται ἀναγκαῖο ἰδιαίτερα σήμερα, καθὼς ἀντιμετωπίζουμε τὴν σύγχυση ποὺ προκαλεῖται ἐξ αἰτίας ἐσχατολογικῶν καταστάσεων καὶ βέβαια ἐκ τῆς ἐπεκτάσεως τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Δὲν μᾶς ἐπιτρέπεται νὰ σιωποῦμε καὶ νὰ ἀφήνουμε νὰ διαδίδονται καὶ νὰ ἐπικρατοῦν οἱ φθοροποιὲς ἰδέες τῶν κακόδοξων.

   Ἕνας ἀπὸ τὰ τάχα ἀντι-Οἰκουμενιστικὰ ἱστολόγια ποὺ συμβάλλουν στὴν ἐπικράτηση τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι καὶ τὸ ἱστολόγιο «Τελεβάντος» (ὅπως πολλὲς φορὲς ἔχουμε καταδείξει) διότι ἀντιστρατεύεται καὶ διαστρέφει πεισμόνως καὶ ἀμετανοήτως τὴν Ἁγιοπατερική μας Παράδοση ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

     Τὰ σχόλια καὶ ἄρθρα του εἶναι πολλά, σχεδὸν καθημερινά, γι’ αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατὸν συνεχῶς νὰ ἀσχολούμαστε μαζί του. Σήμερα παρουσιάζουμε
   α) Ψεύδη του σχετικὰ μὲ τὴν θέση του ὡς πρὸς τὸν π. Θεόδωρο Ζήση τὸν ὁποῖο ψευδῶς μᾶς διαβεβαιώνει ὅτι τὸν ἐκτιμᾶ ὑπερβαλλόντως, ἀποκρύβοντάς μας ὅτι αὐτὸ τὸ κάνει -κολακεύοντάς τον- ὅταν συμπορεύεται ὁ π. Θεόδωρος μὲ τὶς ἰδέες του. Ἀντίθετα, ἄλλοτε (καὶ συγκεκριμένα τὸ 2012) τὸν ὕβριζε καὶ τὸν ἀποκαλοῦσε "ἀνίκανο"! καὶ
   β) Τὴν διαστροφή τῆς διδασκαλίας τῆς Ἐκκλησίας ποὺ διαπράττει σχετικὰ μὲ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὸν μολυσμὸ ποὺ λαμβάνουμε κοινωνοῦντες μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές.

    Ἀκολουθοῦν ἡ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως μᾶς τὴν παρουσιάζουν ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης καὶ ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς, ποὺ τὴν μελέτησε ἐπισταμένως καὶ ἔγραψε καὶ εἰδικὲς πρωτότυπες μελέτες, οἱ ὁποῖες στηρίζονται στὰ Πατερικὰ κείμενα, κι ὄχι στὸν ὀρθολογισμὸ καὶ τὴν ἴδια γνώμη, ὅπως ὁ Τελεβάντος.

ΤΑ ΔΥΟ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥ ΤΕΛΕΒΑΝΤΟΥ

Ἀπὸ τὰ πρόσφατα ἄρθρα Τελεβάντου:

Ο π. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ ΚΑΙ Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

 Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

ΓΙΑΤΙ ΘΕΩΡΩ ΤΟΝ π. ΘΕΟΔΩΡΟ ΖΗΣΗ ΑΡΧΗΓΟ ΤΟΥ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ;

________

Ορισμένοι, πατέρες και αδελφοί, που έχουν σχισματικό φρόνημα ή που συνδέονται με τον π. Βασίλειο Βολουδάκη, είναι σκανδαλισμένοι μαζί μου 1.) επειδή -κατά την άποψή τους- υπολήπτομαι υπερβαλλόντως τον π. Θεόδωρο Ζήση, 2.) επειδή τον θεωρώ αδιαμφισβήτητο ηγέτη του αντιοικουμενιστικού αγώνα, και 3.) επειδή τον προβάλλω συστηματικά με λίαν επαινετικά άρθρα. 

Για να άρω τον σκανδαλισμό τους διευκρινίζω καταρχήν ότι δεν μου δόθηκε ποτέ η ευκαιρία να γνωρίσω τον π. Θεόδωρο Ζήση επειδή σπούδασα στην Αθήνα και έτσι δεν γνωρίζω τους Καθηγητές της Θεσσαλονίκης. Ούτε και έχω οποιαδήποτε επικοινωνία μαζί του, ούτε και προσδοκώ το παραμικρό από τον π. Θεόδωρο. 

Τότε γιατί τον υποστηρίζω και τον προβάλλω τόσο θετικά; 

Μόνον επειδή είναι ένας ακατηγόρητος, ανιδιοτελής και αδιάβλητος κληρικός και ένας ακαδημαϊκός θεολόγος σπάνιας θεολογικής εμβέλειας;

Όχι μόνο, αλλά πρωτίστως επειδή συνειδητοποιεί όσο κανείς άλλος τον κίνδυνο για τη σωτηρία μας εξαιτίας της παναίρεσης του Οικουμενισμού. 

Γι' αυτό και αγωνίζεται, μέρα και νύχτα, για δεκαετίες τώρα, με νύχια και με δόντια, με τα κυριακάτικά του κηρύγματα, με τα περισπούδαστα άρθρα και τα βιβλία του, με τις Ημερίδες που διοργάνωσε, με τη Σύναξη κληρικών και μοναχών, με την επίσκεψή του σε διάφορες Ορθόδοξες Εκκλησίες κτλ. να βοηθήσει τους εκκλησιαστικούς ηγέτες και τους πιστούς γενικά να συνειδητοποιήσουν πόσο επικίνδυνος είναι ο δριμύς χειμώνας του Οικουμενισμού που έχει ενσκήψει στην Εκκλησία τον τελευταίο αιώνα.

Με αυτά τα δεδομένα δεν θα ήμουν αναπολόγητος στο Χριστό αν δεν ύψωνα τη φωνή μου να υποστηρίξω τον π. Θεόδωρο; 

http://panayiotistelevantos.blogspot.gr/2017/05/blog-post_570.html

ΝΑ ΜΕΤΑΝΟΗΣΟΥΝ ΟΙ ΑΚΟΙΝΩΝΗΤΟΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ ΜΟΝΑΧΟΙ ΠΟΥ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΤΗΚΑΝ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

ΟΙ αποτειχισμένοι οφείλουν «καταρχήν -ανυπερθέτως- να αντιληφθούν ότι ο ΙΕ΄ Κανόνας της ΑΒ΄ Συνόδου είναι δυνητικός. Δηλαδή αφήνει στη διακριτική ευχέρεια των πιστών την απόφαση αν θα διακόψουν το μνημόσυνο του οικείου ιεράρχη, όταν κηρύσσει γυμνή τη κεφαλή κατεγνωσμένη αίρεση, αλλά δίνει τη διακριτική ευχέρεια, επίσης, στους πιστούς να μη διακόψουν το μνημόσυνο αιρετίζοντος ιεράρχη μέχρι την καταδίκη του από Σύνοδο.

Το δεύτερο που χρειάζεται να αντιληφθούν είναι ότι η διακοπή του μνημοσύνου δεν γίνεται για τον δήθεν κίνδυνο μολυσμού από την αίρεση, αλλά σαν ένδειξη διαμαρτυρίας για τις αιρετικές θέσεις και ενέργειες που προβαίνει ο αιρετίζων επίσκοπος.

Το τρίτο που πρέπει να έχουν υπόψη, όσοι διέκοψαν το μνημόσυνο, είναι ότι άλλο πράγμα είναι η διακοπή του μνημοσύνου και εντελώς διαφορετικό η ακοινωνησία με όλη την Εκκλησία. Το πρώτο είναι κανονικό δικαίωμα των πιστών, ενώ το δεύτερο είναι σχίσμα.

Το τέταρτο που χρειάζεται να αντιληφθούν όσοι αποτειχίστηκαν είναι ότι τα μυστήρια των οικουμενιστών επισκόπων πριν τη συνοδική καταδίκη και καθαίρεσή τους είναι απολύτως έγκυρα και επομένως βλασφημούν το Άγιο Πνεύμα όσοι διαμφισβητούν την εγκυρότητά τους.

Με αυτά τα δεδομένα εξάγεται αβίαστα το συμπέρασμα ότι αυτοί που πρέπει να κάνουν συμφιλιωτική κίνηση δεν είναι οι τρεις πρωτοπρεσβύτεροι π. Θεόδωρος Ζήσης, π. Νικόλαος Μανώλης και π. Φώτιος Βεζύνιας, οι οποίοι κινούνται μέσα στα πλαίσια των Ιερών Κανόνων, αλλά όσοι (ευτυχώς όχι όλοι) εκ των Αγιορειτών πατέρων που αποτειχίστηκαν, επιδιώκουν ακοινωνησία με όλη την Εκκλησία, δηλαδή σχίσμα, επειδή πλανεμένα θεωρούν τον ΙΕ΄ Κανόνα της ΑΒ΄Συνόδου υποχρεωτικό και όχι δυνητικό.

Αναμένουμε, λοιπόν, χωρίς χρονοτριβή την έμπρακτη μετάνοια όσων κινούνται έξω από τα πλαίσια των Ιερών Κανόνων ώστε η αποτείχισή τους να είναι κατά Θεόν, αλλά και για να αφαιρέσουν από τους Οικουμενιστές το πρόσχημα να τους καθαιρέσουν, να τους αποσχηματίσουν και να τους εξορίσουν από τον Άθωνα.

Όλοι μας πρέπει να ξέρουμε τα μέτρα μας. Δεν είναι δυνατόν μοναχοί άμοιροι θεολογικής παιδείας να επιδιώκουν να ποδηγετήσουν τον π. Θεόδωρο Ζήση, θεολόγο ολκής πανορθόδοξου κύρους, που ηγείται του αντιοικουμενιστικού αγώνα με τόση επιτυχία για τόσες δεκαετίες.
Ερωτώ κάθε καλόπιστο άνθρωπο: Πόσοι θεολόγοι της εμβέλειας του π. Θεόδωρου Ζήση υπάρχουν σήμερα; 
Ας κάνουν, λοιπόν, υπακοή, αντί να θέλουν να κάνουν το δάσκαλο, στον π. Θεόδωρο Ζήση.

http://panayiotistelevantos.blogspot.gr/2017/06/blog-post_14.html

Ἀπὸ ὁμιλία τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση στὸν Σοχὸ περὶ τῶν ''συγκοινωνούντων δοχείων'', ποὺ ἀποδεικνύει κακόδοξες καὶ ξεθεμελιώνει τὶς θέσεις Τελεβάντου:

«...Στο θέμα τών σχέσεων πού υπάρχουν ανάμεσα στούς Πατριάρχας, τούς Επισκόπους και σε εμάς τούς Κληρικούς και σε εσάς τους Χριστιανούς, αυτές οι σχέσεις αποδίδονται με την εικόνα των “συγκοινωνούντων δοχείων”. Δηλαδή. Όταν ο Πατριάρχης συμπροσεύχεται με τoν πάπα και είναι υπόλογος απέναντι των αγίων Κανόνων, γιατί οι άγιοι Κανόνες λένε “Επίσκοπος, αιρετικοίς συνευξάμενος καθαιρήσθω” και υπάρχει και ένας άλλος Κανόνας, ο οποίος λέει “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”. Αυτός ο οποίος κοινωνεί, ο Πατριάρχης δηλαδή που κοινωνεί με τον ακοινώνητο –τόν αιρετικό, πρέπει και αυτός να είναι ακοινώνητος, τότε θα πρέπει και οι υπό τον Πατριάρχη Αρχιεπίσκοποι – Επίσκοποι, να κάνουν τον Πατριάρχη ακοινώνητο. Να μην επικοινωνούν. Να κόψουν το μνημόσυνο.

...Αφού οι Επίσκοποι μνημονεύουν τον Πατριάρχη και επομένως υπόκεινται και αυτοί στον κανόνα: “ο κοινωνών ακοινωνήτω, ακοινώνητος έσται”. Και εγώ όμως κοινωνώ με τον Επίσκοπό μου ο οποίος κοινωνεί. Και εγώ μνημονεύω τον Επίσκοπό μου, ο οποίος μνημονεύει τον Πατριάρχη, ο οποίος κοινωνεί με τον Πάπα. Και εσείς οι λαϊκοί έρχεστε από μένα, ο οποίος μνημονεύω τον Επίσκοπο και κοινωνάτε και με αποδέχεστε. Επομένως, μία σειρά –αυτή η σειρά του παραπτώματος που αρχίζει από τον Πατριάρχη, αρχίζει σιγά–σιγά σαν συγκοινωνούν δοχείον, να φθάνει σαν ευθύνη μέχρις εμάς! Γι΄ αυτό λένε οι Άγιοι: “Σέ θέματα πίστεως, δεν πρέπει να πείς, εγώ τί είμαι; Το λέει ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης. Εγώ τί είμαι; Εγώ είμαι λαϊκός. Εγώ είμαι Επίσκοπος. Εγώ; Τί είμαι εγώ; Αυτοί έχουν την ευθύνη. Όχι. Οι λίθοι κεκράξονται και συ σιωπάς;”. Αλλά ποιός από τον κόσμο τα ξέρει αυτά; Οι περισσότεροι από τούς λαϊκούς, θα πούν: “Μα, αφού το κάνει ο Πατριάρχης, αφού το κάνει ο Πάπας, τί φταίω εγώ;”. Φταίς κι εσύ!

Ἱερομονάχου π. Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ

Τό ἐπιχείρημα ὅτι δέν μολυνόμεθα, οὔτε συμμετέχομε εἰς τήν αἵρεσι, ἄν δέν ἀποτειχισθοῦμε, ἐφ’ ὅσον ἔχομε ὀρθόδοξο φρόνημα.

      Μέ αὐτό τό ἐπιχείρημα δηλώνεται ὅτι ἡ πίστις μας εἶναι προσωπική καί δέν ἔχει ἐκκλησιαστικές διαστάσεις, οὔτε φυσικά εἴμεθα μέλη ἑνός σώματος ὁμοπίστου καί ὁμοτρόπου, ἀλλά εἶναι σάν νά ἀνήκωμε σέ ἕνα σύλλογο ἤ τό πολύ-πολύ σέ μία προτεσταντική ὁμάδα εἰς τήν ὁποία ὁ καθένας καί εἰδικά ὁ Ἐπίσκοπος δύναται νά πιστεύη ὅ,τι θέλει, χωρίς νά ἐπηρεάζη ἡ πίστις του τούς ἄλλους. Αὐτό ὅμως κατ’οὐσίαν εἶναι αἵρεσις, διότι εἰς τήν Ὀρθοδοξία ὑπάρχει ἑνότης πίστεως καί μάλιστα ἀποστολικῆς καί ὀρθοδόξου, ὑπάρχει Παράδοσις ἀπό τήν ὁποία ὅποιος παρεκκλίνει καθίσταται πάλι αἱρετικός, ὑπάρχουν οἱ ἱεροί Κανόνες καί οἱ ἅγιοι πού καθορίζουν τό πότε μολυνόμεθα καί πότε καί πῶς συμμετέχομε εἰς τήν αἵρεσι. Εἶναι ὡσάν νά λέγη κάποιος ὅτι ἐγώ πιστεύω, καί δέν μπορεῖς νά μέ κατηγορήσης ὅτι ἐγώ ἀρνοῦμαι τόν Θεό ἤ ἀποδέχομαι τήν αἵρεσι παρά μόνον ἄν τό διακηρύξω μέ τά λόγια. Οἱ Πατέρες ὅμως καθώρισαν ὅτι ἀρνούμεθα τόν Θεόν ἤ ἀποδεχόμεθα κάτι ὄχι μόνον διά τῶν λόγων ἀλλά καί διά τῶν ἔργων, ἀκόμη καί δι’ ἑνός νεύματος καί διά τῆς σιωπῆς. Ἔτσι, μπορεῖ νά μήν ἀρνούμεθα λεκτικά τήν πίστι ἤ τόν Θεό, ἀλλά διά τῶν πράξεών μας, πού εἶναι τό ἴδιο. Συνεπῶς τό νά καθορίζη κάποιος ἰδιωτικῶς ἤ ἰδιορρύθμως καί μάλιστα διά σοβαρά θέματα πίστεως, εἶναι καθαρός Προτεσταντισμός.

    Ἐπί πλέον δέ τό νά καθορίζη κάποιος κάτι τό ὁποῖον δέν ἀποτελεῖ μέν Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας, πλήν ὅμως αὐτό τό

Τιμή Αγίου - μίμησις Αγίου

   

14 Ιουνίου, τιμούμε την  μνήμη του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς (+1979).

Γεννήθηκε στην Σερβία στις 25/3/1894.

Εντρύφησε εμπειρικά στα έργα των πατέρων της Εκκλησίας καθώς πίστευε πως «η Ορθοδοξία δεν είναι βιβλιοθήκη, την οποία μπορείς να μελετήσεις, αλλά βίωμα το όποιο καλείσαι να ζήσεις.

Η Ορθοδοξία είναι πρώτιστα βιοτή και μάλιστα οσία βιοτή και ύστερα διδαχή και μάλιστα διδαχή ζωής, χάριτος, η οποία δεν έχει τίποτε από την νέκρα του σχολαστικισμού και τον ορθολογισμό του προτεσταντισμού. Η Ορθοδοξία έχει την δική της μεθοδολογία και παιδαγωγική, τους Βίους των Αγίων».

Τον διέκρινε η αγάπη του για το πρόσωπο του “Θεανθρώπου Χριστού”.

Ελεγε· «Ο σκοπός τού θεοειδούς όντος που λέγεται άνθρωπος είναι ένας: να γίνει σταδιακά τέλειος, όπως ο Θεός Πατήρ, να γίνει Θεός κατά χάριν, να επιτύχει τη θέωση, τη Θεοποίηση, τη Χριστοποίηση, την Τριαδοποίηση. Δίχως θεάνθρωπο και έξω από τον θεάνθρωπο, ο άνθρωπος πάντα –συνειδητά ή όχι– μεταλλάσσεται σε υπάνθρωπο, σε ομοίωμα ανθρώπου, σε υπεράνθρωπο, σε διαβολάνθρωπο. Απόδειξη για τούτο, όλη η ιστορία τού ανθρωπίνου γένους» και η μέριμνά του στο να μην αποκλίνει από την αλάνθαστη γραμμή των θεοφόρων πατέρων της ορθοδόξου ανατολής.

Ανυποχώρητος στα της πίστεως και ζηλωτής της εκκλησιαστικής τάξεως θεολόγος συνέγραψε την γνωστή δογματική του “Ορθόδοξος φιλοσοφία της Αληθείας” .

Θεωρούσε τον ορθολογισμό αμαρτωλό και τον οικουμενισμό αίρεση.

Όταν ο οικουμενιστής πατριάρχης της Σερβίας κ. Γερμανός συμφώνησε, στα πλαίσια του παγκοσμίου συμβουλίου εκκλησιών (ΠΣΕ) πως οι χριστιανικές κοινότητες αποτελούν μέρος μιας μεγάλης χριστιανικής εκκλησίας, ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς έπαυσε κάθε εκκλησιαστική κοινωνία με τον κακόδοξο πατριάρχη και παρέμεινε έγκλειστος στο ησυχαστήριό του προσευχόμενος στον Θεό υπέρ της εκκλησίας.   

      Στο βιβλίο του “Ορθόδοξος Εκκλησία και οικουμενισμός”, που αποτελεί πιστή αποτύπωση της Ορθοδόξου Πατερικής διδασκαλίας μέσα απ τον προσωπικό του τρόπο βιώσεως του μυστηρίου της Εκκλησίας, ομολογεί την στερεά πίστη του προς οικοδομή του σώματος της Εκκλησίας και προφυλάσσει το ευαγγελικό μήνυμα από κάθε νοθεία.

Μιλά για το πρόβλημα του ανθρώπου και της κοινωνίας, αρνούμενος τον άνθρωπο του πολιτισμού, της επιστήμης, της εμπειρίας και της εξέλιξης, πιστεύοντας ότι η Εκκλησία κατέχει εντός της την δυνατότητα ικανοποιήσεως όλων των αιτημάτων του ανθρώπου.

Η ορθόδοξος πίστις και ο πλούτος της Παραδόσεώς της, με κέντρο τον Θεάνθρωπο Ιησού, δεν είναι, για τον άγιο Ιουστίνο, αφηρημένες ηθικές αρχές και αξίες αλλά ο αληθινός ρυθμός της ζωής του σύμπαντος, ο πυρήνας των ανθρώπων και των κτισμάτων, ο σκοπός και το νόημά τους έως το τέλος τους.

Υποστηρίζει πως η δύση με την θρησκεία της, τον πολιτισμό της, την παιδεία της και την φιλοσοφία της σέβεται και λατρεύει το κτίσμα και όχι τον δημιουργό, βεβηλώνει και υποκαθιστά τον ευαγγελικό τρόπο ζωής.

Αναφερόμενος στις αιρέσεις, λέει πως αυτές, σύμφωνα με την διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Θεανθρώπου Χριστού που διατυπώθηκε απ τους αγίους αποστόλους, αγίους πατέρες και αγίες συνόδους δεν είναι Εκκλησία, δεν μπορούν να έχουν τα άγια μυστήρια και ιδιαιτέρως το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας διότι η Θεία Ευχαριστία είναι η ίδια η Εκκλησία, αυτός ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός.

Η κοινωνία με τους αιρετικούς εν τοις αγίοις μυστηρίοις, είναι η πλέον αναίσχυντος προδοσία του Κυρίου.

Στην ορθόδοξη διδασκαλία περί της Εκκλησίας, το μοναδικό μυστήριο είναι η Εκκλησία, το σώμα του Θεανθρώπου Χριστού και είναι η μόνη πηγή και το περιεχόμενο όλων των μυστηρίων.

Τα μυστήρια δεν μπορούν να αναβιβάζονται υπεράνω της Εκκλησίας ούτε να θεωρούνται έξω από το σώμα της Εκκλησίας.

Τέλος, χαρακτηρίζει τον  οικουμενισμό παναίρεση διότι περικλείει όλες τις αιρέσεις  που απομάκρυναν τον Θεάνθρωπο τοποθετώντας στην θέση του τον ευρωπαίο άνθρωπο.

Οδηγεί στον πνευματικό θάνατο επειδή δεν οδηγεί τον άνθρωπο στο θεανθρώπινο σώμα του Χριστού δια της μετανοίας και μιλά για αγάπη χωρίς να εννοεί την σωτηριώδη “Αγάπη της Αληθείας”.

Επιστολή-κόλαφος του Μητροπολίτη Πειραιώς στον Αργολίδος Νεκτάριο:

  

 Ὁ μητρ. Ἀργολίδος Πειραιῶς, ἔδωσε τὴν εὐκαιρία στὸν κ. Σεραφείμ,

    νὰ φορέσει καὶ πάλι τὴν ἀντι-Οἰκουμενιστικὴ πανοπλία, μὲ δόξα καὶ τιμή!

   Εὐκαιρία νὰ μᾶς θυμίσει καὶ πάλι τὰ ἀναθέματα ποὺ ἐξεφώνησε κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τοῦ ἡγέτη τοῦ πατριάρχη Βαρθολομαίου.

    Μόνο ποὺ ξέχασε ὁ Πειραιῶς τὸ πορτραῖτο τοῦ Παρτριάρχη ποὺ ἔστειλε ὡς δῶρο στὸν ἀρχηγὸ τῆς Παναιρέσεως, ἀλλὰ καὶ τὸ προσκύνημα τοῦ παναιρετικοῦ Πατριάρχη, μόλις τὴν προηγούμενη ἑβδομάδα! Καὶ ὅτι ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τοὺς ἀντι-Οἰκουμενιστὲς Πατέρες ποὺ ἔκαναν Διακοπὴ Μνημοσύνου τοῦ αἱρεσιάρχη Πατριάρχη!

Επιστολή-κόλαφος του Μητροπολίτη Πειραιώς στον Αργολίδος Νεκτάριο:

Οι εκτιμήσεις σας είναι από το «στρατόπεδο» του Οικουμενισμού

    Σκληρή γλώσσα χρησιμοποιεί σε επιστολή-απάντησή του προς τον Μητροπολίτη Αργολίδος Νεκτάριο ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ με αφορμή όσα ο κ. Σεραφείμ είχε πει για τον οικουμενισμό, τον παπισμό, αλλά και για το Ισλάμ.

   Με την επιστολή αυτή, που ο Μητροπολίτης Αργολίδος κοινοποίησε σε όλα τα μέλη της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, τον κατηγορεί εμμέσως για φασισμό ( «με μία δήλωση που όζει φασισμό μου απαγορεύετε την απάντηση στο δεινό κατηγορητήριό Σας») και συμπληρώνει «Αυτοαναγορευτήκατε σε εισαγγελέα, ανακριτή, δικαστικό συμβούλιο, δικαστήριο χωρίς ένδικα μέσα και εκτελεστικό απόσπασμα»… Συνάμα τον κατηγορεί για «αναπόδεικτες ύβρεις και κατηγορίες».

Τον εγκαλεί μάλιστα λεγοντάς του πως «… και Εσείς το γνωρίζετε, είναι συντριπτική μειοψηφία» και τέλος σημειώνει με νόημα:

«Λυπούμαι τέλος Σεβασμιώτατε που θα Σας το πω, έτσι «χύμα»:

Αν ζούσατε τον 4ο αιώνα, θα στέλνατε ίδια η και χειρότερη

επιστολή στον «φανατικό» και «φονταμενταλιστή» Μέγα Αθανάσιο

για τη δυναμική του ποιμαντική διακονία, την οποία εγώ ο

παναμαρτωλός και ταλαίπωρος προσπαθώ να μιμηθώ!»

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 13ῃ Ἰουνίου 2017

Πρὸς τὸν
Σεβασμιώτατον
Μητροπολίτην Ἀργολίδος
κ. Νεκτάριον
ΝΑΥΠΛΙΟ

    

  Σεβασμιώτατε Ἅγιε Ἀργολίδος,

  Ἔλαβα τὴν ἀπὸ 24/5/2017 ἐπιστολή Σας, τὴν ὁποία μελέτησα  μὲ προσοχὴ γιὰ νὰ μπορέσω νὰ καταλάβω ἄν εἶναι ἐλεγκτικὴ, ἄν εἶναι συμβουλευτικὴ ἤ ἄν εἶναι ὑβριστική. Ὁμολογῶ ὅτι δὲν μπόρεσα νὰ καταλάβω τὸ χαρακτήρα της.

Ἐπίσης δὲν μπόρεσα νὰ καταλάβω τὰ κίνητρα τῆς ἀποστολῆς της, δηλαδή εἶστε προϊστάμενός μου καὶ δὲν τὸ γνωρίζω παρότι εἶμαι πολύ ἀρχαιότερος στήν Ἀρχιερωσύνη ἀπό Ἐσᾶς; Ἔχετε ἐπίσημη ἐξουσιοδότηση ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο, τὴν κοινὴ προϊσταμένη μας Ἀρχή, γιὰ νὰ μὲ ἐλέγξετε; 

Γνωστοποιήσατε στὴν Ἱερὰ Σύνοδο τὴν πρόθεσή Σας νὰ μοῦ ἀποστείλετε τὴ συγκεκριμένη ἐπιστολή; Ἔχετε

Η αλλοίωση του φρονήματος των πιστών διευρύνεται καθημερινά,

        αλλά οι τάχα αντι-Οικουμενιστές συνεχίζουν "δυνητικά" (με τη θέλησή τους) να κοινωνούν με τους Οικουμενιστές!

--Μόνο στα κηρύγματα πλέον, μιλούν για ΜΙΜΗΣΗ των Αγίων, ενώ στην πράξη "δυνητικά" (με τη θέλησή τους) δεν τους μιμούνται!

Οι ευχές του Πάπα Φραγκίσκου για τα ονομαστήρια του Οικουμενικού Πατριάρχη

Οικουμενικό Πατριαρχείο:  Mε την ευκαιρία της εορτής του Αγίου Αποστόλου Βαρθολομαίου, η οποία στην Ανατολική Εκκλησία εορτάζεται στις 11 Ιουνίου, ο Πάπας Φραγκίσκος απέστειλε μήνυμα προς τον «Αγαπητό Αδελφό Βαρθολομαίο», στο οποίο σημειώνει:

«Αυτήν την ημέρα που η Ανατολική Εκκλησία εορτάζει τον Άγιο Απόστολο Βαρθολομαίο, υιοθετώ τα λόγια του κοντακίου "Ώφθης μέγας ήλιος τη οικουμένη, διδαγμάτων λάμψεσι, και θαυμασίων φοβερών, φωταγωγών τους τιμώντας σε, Βαρθολομαίε Κυρίου Απόστολε".Ελπίζω ότι με τις πρεσβείες του ουράνιου προστάτη σας, ο Παντοδύναμος και Φιλεύσπλαχνος Θεός θα σας χαρίζει πλούσια τα δώρα της χάριτος για την συνέχιση της διακονίας σας. Ευγνωμοσύνη οφείλουμε στον Θεό για την πρόσφατη συνάντησή μας στην Αίγυπτο, η οποία είναι ιδιαίτερη χαρά για μένα και για την Παναγιότητά Σας, για την μαρτυρία που προσφέρουν οι Χριστιανοί σε όλο τον κόσμο μέσα από στενούς δεσμούς και της αδελφοσύνης, που αποτελεί ένα σημάδι ελπίδας και παρηγοριάς για ολόκληρο τον κόσμο.
Ως εκ τούτου, προσεύχομαι για την κοινή πορεία Ορθοδόξων και Καθολικών για την πλήρη κοινωνία, την κοινή εργασία για την προώθηση της ειρήνης και της συνεργασίας και του διαλόγου σε όλα τα επίπεδα.Εκφράζοντας τις θερμότερες ευχές μου και θέτοντας τον εαυτό μου, Αγαπητέ αδελφέ εν Χριστώ, στις προσευχές.Σας ασπάζομαι εν Κυρίω Ιησού.

Μτφ.: Ιωάννης Λότσιος, Δρ Θεολογίας

Πηγή

"Κύριος ποιμαίνει με"

ΨΑΛΜΟΣ 22 

Ψαλμὸς τῷ Δαυΐδ.

Ψαλ. 22,1                    Κύριος ποιμαίνει με καὶ οὐδέν με ὑστερήσει.

Ψαλ. 22,1                    Ο Κυριος μου ως στοργικός ποιμήν με περιφρουρεί, με συντηρεί, με τρέφει. Τιποτε δεν θα μου λείψη.

Ψαλ. 22,2                    εἰς τόπον χλόης, ἐκεῖ με κατεσκήνωσεν, ἐπὶ ὕδατος ἀναπαύσεως ἐξέθρεψέ με,

Ψαλ. 22,2                    Εις πλουσίους χλοερούς βοσκοτόπους, εις τόπους ευφορίας και αναψυχής, εκεί με εγκατέστησε. Με τα ολοκάθαρα δροσερά νερά έσβησε την δίψαν μου και με ανεζωογόνησε.

Ψαλ. 22,3                    τὴν ψυχήν μου ἐπέστρεψεν. ὡδήγησέ με ἐπὶ τρίβους δικαιοσύνης ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ.

Ψαλ. 22,3                    Και έτσι εις την λιποψυχήσασαν ψυχήν μου επανέδωσε σφρίγος και ζωτικότητα. Με ωδήγησε στοργικώς στους ευθείς και χαρούμενους δρόμους της δικαιοσύνης, όχι δια την αξίαν μου αλλά δια το πανάγαθον Ονομά του.

Ψαλ. 22,4                    ἐὰν γὰρ καὶ πορευθῶ ἐν μέσῳ σκιᾶς θανάτου, οὐ φοβηθήσομαι κακά, ὅτι σὺ μετ᾿ ἐμοῦ εἶ· ἡ ῥάβδος σου καὶ ἡ βακτηρία σου, αὗταί με παρεκάλεσαν.

Ψαλ. 22,4                    Ακριβώς, διότι συ, Κυριε, είσαι ο στοργικός προστάτης μου και ποιμήν, εάν βαδίσω και περάσω δια μέσου σκοτεινών και αποκρήμνων περιοχών και εάν αντικρύσω τον θάνατον, δεν θα φοβηθώ μήπως πάθω κάτι κακόν, διότι συ θα είσαι μαζή μου. Διότι η ποιμαντική σου ράβδος, η βακτηρία σου, αυτή θα με στηρίζη, θα με εμψυχώνη, θα με παρηγορή.

Ψαλ. 22,5                    ἡτοίμασας ἐνώπιόν μου τράπεζαν, ἐξεναντίας τῶν θλιβόντων με· ἐλίπανας ἐν ἐλαίῳ τὴν κεφαλήν μου, καὶ τὸ ποτήριόν σου μεθύσκον με ὡσεὶ κράτιστον.

Ψαλ. 22,5                    Συ, Κυριε, εν τη αγαθότητί σου ητοίμασες ενώπιόν μου τράπεζαν πλουσίων φαγητών απέναντι και εις πείσμα των εχθρών μου. Ηλειψας την κεφαλήν μου με ευώδες άρωμα, πριν κατακλιθώ στο δείπνον σου, και το ποτήριόν σου, με το οποίον με εκέρασες, ήτο γεμάτο από άριστον ευφραντικόν, μεθυστικόν ποτόν.

Ψαλ. 22,6                    καὶ τὸ ἔλεός σου καταδιώξει με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου, καὶ τὸ κατοικεῖν με ἐν οἴκῳ Κυρίου εἰς μακρότητα ἡμερῶν.

Ψαλ. 22,6                    Το έλεος της στοργής σου θα με ακολουθή και θα με καταδιώκη με επιμονήν όλας τας ημέρας της ζωής μου και έτσι εγώ χαρούμενος και ευτυχής θα κατοικώ στον ναόν σου του Κυρίου μου, εις ατελεύτητον μακρότητα ημερών. 

Πηγή

Ἁγίου Γρηγορίου Θεολόγου

Gregorius Nazianzenus Theol. : Funebris oratio in patrem (orat. 18) : Volume 35, page 985, line 29t

Ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου

Joannes Chrysostomus Scr. Eccl. : In Matthaeum (homiliae 1-90) : Vol 57, pg 13, ln 12t

«Χρόνος και εορτολόγιο, ως προοίμια αιωνιότητος»

(Αγ. Ιουστίνος Πόποβιτς – «Άνθρωπος και Θεάνθρωπος»)

Τοῦ ΝΙΚΟΥ ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Αναμφίβολα, τον διχασμό που επέβαλλε ο Οικουμενισμός στον Ορθόδοξο χώρο με την αλλαγή του ημερολογίου στην Ελλαδική Εκκλησία το 1924, ακολούθησαν διαδοχικές πνευματικές κατακρημνίσεις, δηλ. άμβλυνση της ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας της Εκκλησίας της Ελλάδος και υπερτιμήσεις της ορθόδοξης ωριμότητας από τους Χριστιανούς, που ήθελαν να διαφυλάξουν την ιστορική και πνευματική ταυτότητα του εορτολογίου, καθώς και την Ορθόδοξη παράδοση (παλαιό εορτολόγιο).

Και οι δυο πλευρές βαρύνονται ιστορικά και πνευματικά. Η επίσημη Εκκλησία διότι υπάκουσε – ασπάσθηκε το πνεύμα του οικουμενισμού, ενώ η παράταξη των Ορθοδόξων (Γ.Ο.Χ.) διότι δεν συγκρότησε άμυνα με ορθόδοξη συνοχή και κανονικότητα, όπως αρμόζει στις κρίσιμες φάσεις της Εκκλησίας, στις οποίες θρησκευτικές, πολιτικές και ηθικές πιέσεις, προσανατολίζουν και ωθούν τους πιστούς (εν θερμώ) σε λάθος επιλογές.

Η επίσημη Εκκλησία της Ελλάδος, στο πέρασμα του χρόνου, βαθμιαία έχασε σημαντικά την Ορθόδοξη αυτοσυνειδησία της και υπέγραψε στην Κρήτη τη συνοδική κατοχύρωση του οικουμενισμού (αποστασία) σ’ αντίθεση με τους Ορθοδόξους (παλαιό εορτολόγιο), που αντέδρασαν στον οικουμενισμό, ενώ στη συνέχεια οργανώθηκαν «δογματικά» στην εορτολογική ακρίβεια, που δεν είναι δόγμα.

Χριστιανικαί ταυτότητες και ταυτότητες υπερηφανείας

Με αφορμή το Athens Pride 2017,  δηλαδή την ετήσια εορτή-παρέλαση των ομοφυλοφίλων στην Αθήνα- που πρωτοδιοργανώθηκε το 2005- ο πρωθυπουργός της χώρας Αλέξης Τσίπρας συναντήθηκε με συντάκτες Gay περιοδικού, όπου με χαλαρή διάθεση ανέφερε ότι, «η καταπολέμηση των διακρίσεων βρίσκεται στον πυρήνα της πολιτικής μας» και μάλιστα σε μήνυμά του με αφορμή την παρέλαση σημείωσε «Να είστε υπερήφανοι για αυτό που είστε».

Σκοπός της παρέλασης είναι η ανάδειξη των προβλημάτων των ανθρώπων αυτών αλλά και η νομική αναγνώριση του φύλου τους μέσω της ταυτότητας, η δε παρέλασή τους μπροστά από το ελληνικό κοινοβούλιο έχει καθαρά συμβολικό χαρακτήρα και στόχο να καταδείξη την δύναμή τους.

Μία δύναμη που όλο και περισσότερο αναδεικνύεται, χρησιμοποιώντας τον πολιτικό

ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΕΝΕΞΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΛΑΙΟ. (Και σχόλιο).

 Αρχιμ. Παΐσιος Παπαδόπουλος

Θεωρώ, ότι όλοι όσοι εισήλθατε στην διένεξη περί παλαιού εορτολογίου είτε παλαιοημερολογίτες είτε νεοημερολογίτες συμφωνείτε, πως κάθε αίρεση και κάθε σχίσμα προήλθε πρωτίστως απο εγωϊσμό πίσω από τον οποίο κρύβεται ο διάβολος. Επομένως, αν θέλετε να αντιμετωπισθεί σωστά μία αίρεση ή ένα σχίσμα θα πρέπει  ο καθένας μας να νικήσει τον εγωϊσμό του και να αφήσουμε να ενεργήσει ο Θεός

Η νέα «εκκλησία» είναι εδώ! Ο ιός του Οικουμενισμού μας ταλανίζει όλους!

Άρθρο βόμβα από τον Ηγούμενο της Ι.Μ Δοχειαρίου Αγίου Όρους:

«Δεν αναπαύομαι καθόλου να βλέπω τον Πατριάρχη να προσεύχεται και να φωτογραφίζεται με τον πάπα και τους ετεροδόξους και ετεροθρήσκους»

   "Π.Π.": Ὁ κατήφορος συνεχίζεται!  Ὁ Ἡγούμενος τῆς Δοχειαρίου, ὑπερασπίζεται τοὺς διωκόμενους μοναχούς (καλῶς), ἀλλὰ

  αὐθαίρετα καὶ ἀσεβέστατα διαγράφει μὲ μιὰ μονοκονδυλιά τὴν Ἁγιοπατερική μας Παράδοση καὶ τοὺς βασανισμένους ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς Ἁγίους μας, ποὺ μᾶς τὴν παρέδωσαν,

    τοὺς Μ. Ἀθανάσιο καὶ Βασίλειο, τοὺς ἁγίους Κύριλλο, Μάξιμο, Θεόδωρο, Γρηγόριο, Μᾶρκο, Νικόδημο…!

Ποιός ἀπ’ αὐτούς, πάτερ μου, μᾶς δίδαξε:

   «Το μνημόσυνο του επισκόπου μου δεν το σταματώ, παρά μόνον αν τον δικάση Σύνοδος»;

  Ποιος ἀπ’ αὐτούς, πάτερ μου, μᾶς δίδαξε ὅτι διακόπτοντας τὸ μνημόσυνο τοῦ αἱρετικοῦ «σχίζω την Εκκλησία»;

  Κανείς! Ὅλοι οἱ Ἅγιοι μὲ λόγια καὶ ἔργα δίδαξαν τὸ ἀντίθετο ἀπ’ αὐτὸ ποὺ διδάσκεις ἐσύ.

  Τελικὰ ἡ μόλυνση ἀπὸ τὸν ἰὸ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι ἀνυπολόγιστη!

Γρηγόριος ο Αρχιπελαγίτης

Προτιμώ το ξεσκέπαστο τσουκάλι…

     Από τα παλιά-παλιά τα χρόνια οι ανυπόγραφες επιστολές, τα ψευδεπίγραφα και τα απόκρυφα υπήρξαν μεγάλη τυράγνια για την ανθρωπότητα. Τουλάχιστον παλιά ήταν γραμμένα με το χέρι και από τον γραφικό χαρακτήρα μπορούσες να γνωρίσης και το πρόσωπο.

   Τώρα, αραδιασμένα τα γράμματα στις μηχανές, που να μαντέψης τον συντάκτη; Έπειτα, τα παλιά τα χρόνια λίγοι βαστούσανε κοντυλοφόρο. Τώρα και οι κόττες αραδιάζουν γράμματα στις περγαμηνές.

    Μου γράφει ένας άγνωστος: «Με τα αποτελέσματα της Μεγάλης Συνόδου διώκονται απηνώς οι αντιφρονούντες μοναχοί. Πηγαίνει ο κρατών στο κελλί του μοναχού που δεν μνημονεύει με τον χωροφύλακα.

     Φύγε από το κελλί.

− Δεν φεύγω. Κοπίασα να το στήσω, στερήθηκα να το ανακαινίσω.

Και ο κρατών στον χωροφύλακα:

− Βαλ᾽ του χειροπέδες».

   Καθόλου δεν με αναπαύη ο τρόπος αυτός. Από εμάς που διακηρύττουμε ότι ο Χριστός μας ελευθέρωσε κι ο άνθρωπος απολαμβάνει αυτήν την εν Χριστώ ελευθερία, είναι κρίμα και μεγάλο να διώκονται απηνώς μοναχοί και οι μουσουλμάνοι να απολαμβάνουν κάθε ελευθερία και προστασία και μάλιστα υπερπροστασία από τους ταγούς και του κράτους και της Εκκλησίας.

  Οι μουσουλμάνοι είναι «αδελφοί μας» και οι μοναχοί παλιόσκυλα, που πρέπει να τους σύρουμε χειροδέσμιους έξω στους δρόμους!

   Αυτά έκαναν και οι κρατούντες στην Εκκλησία τα χρόνια της αλλαγής του ημερολογίου και δημιουργήθηκε το μέγα και δυσεπίλυτο πρόβλημα του παλαιοημερολογιτισμού, το οποίο θα διαιωνίζεται μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας, γιατί οι επιτήδειοι, κοντά στο ημερολόγιο ανασκάλεψαν και τις κινήσεις του οικουμενισμού εκ μέρους της κρατούσας Εκκλησίας. Η κομματιασμένη αυτή «Εκκλησία» των Παλαιοημερολογιτών απορρόφησε τους ευλαβείς χριστιανούς και τους δηλητηρίασε με τα πιο σύγχρονα και παλιά φαρμάκια. Και δυστυχώς και η Πολιτεία τους ανέχεται περισσότερο από την κρατούσα Εκκλησία για λόγους ψηφοθηρίας. Σαν τους κοπρομανίτες φυτρώνουν κάθε μέρα παρατάξεις για ασήμαντες και γελοίες αιτιολογίες. Και κατήντησαν το αντάρτικο μέσα στην Ορθόδοξη Ελλαδική Εκκλησία. Το ότι τράβηξαν την ευσεβή μερίδα του λαού το έζησα τα χρόνια της διακονίας μου στην Μονή Προυσού. Οι νεοημερολογίτες προσέρχονταν στην Παναγία σαν να ήθελαν να επισκεφθούν τα ακρογιάλια και τα ορειβατικά καταφύγια. Ο παλιοημερολογίτης όμως ερχότανε σεμνά ενδεδυμένος, με το ζυμωτό πρόσφορό του και τα δώρα του στην Παναγία.

  Δεν είμαι «ζηλωτής», αλλ᾽ ούτε και οικουμενιστής. Δεν αναπαύομαι καθόλου να βλέπω τον Πατριάρχη να προσεύχεται και να φωτογραφίζεται με τον πάπα και τους ετεροδόξους και ετεροθρήσκους. Και περίμενα η Σύνοδος αυτή να στηλιτεύση τον οικουμενισμό και όχι να τον εδραιώση και συνοδικώς. Από αυτούς τους διαλόγους τίποτε δεν κέρδισε η Ορθόδοξη Εκκλησία. Μάλλον σύγχυση επέφεραν στον κόσμο και άλγος στους αληθινά ευσεβείς χριστιανούς.

    Ως μαθητής της Πατμιάδος Εκκλησιαστικής Σχολής, ρώτησα τον νεροκουβαλητή του πατριάρχη Αθηναγόρα, αφού μας έκανε μακρά ομιλία γι᾽ αυτήν την κίνηση, που δεν θέλω να την χαρακτηρίσω ούτε εκκλησιαστική ούτε θεολογική, περισσότερο θα την ονομάσω πολιτική,

−Και πότε, σεβασμιώτατε, βλέπετε αυτήν την ένωση των Εκκλησιών;

Και μου απαντά:

−Παιδί μου, αυτό είναι εσχατολογικό πρόβλημα (!)

   Άρα ούτε ο ίδιος δεν πίστευε σε αυτά που έκανε.

   Το μνημόσυνο του επισκόπου μου δεν το σταματώ, παρά μόνον αν τον δικάση Σύνοδος. Δεν θέλω να σχίζω την Εκκλησία. Θεωρώ ότι αυτή είναι η μεγαλύτερη αμαρτία που μπορεί να διαπράξη κανείς μέσα στην Εκκλησία. Όχι. Δεν πιστεύω σ᾽ αυτές τις κινήσεις, αλλά δεν κόβω και το μνημόσυνο. Άλλωστε, κανένας κανόνας της Εκκλησίας δεν μου επιβάλλει να το κάνω. Δεν συμφωνώ με δοξασίες όπως αυτήν ότι η εκκλησία είναι εικών της Αγίας Τριάδος, και άλλες πολλές, ων ουκ έστιν αριθμός, που δεν μαρτυρούνται και δεν κατοχυρώνονται ούτε από την Γραφή ούτε από την Παράδοση. Μένω εν τη Εκκλησία και με σκυμμένο το κεφάλι και πόνο ψυχής λέγω στην μάννα μου:
−Μάννα Εκκλησία, δεν βρίσκω ανάπαυση στα λόγια σου. Βοήθησέ με. Μη με αφήνης να τυραννιέμαι σε δρόμους στενωπούς και αδιέξοδους.

   Η ορθόδοξη ομολογία είναι δύσκολη. Δεν βαστιέται όμως με εξάρσεις και εκρήξεις, αλλά με φόβο Θεού και βαθειά πίστη ότι η Εκκλησία είναι το μυστικό σώμα του Χριστού. Αυτός είναι κεφαλή και εμείς ο,τι θέση και να κρατάμε, πρώτου, δεύτερου, τρίτου, είμαστε μέλη της Εκκλησίας ισότιμα και υπεύθυνα, και συνειδητά πιστεύουμε ότι πύλαι άδου, που είναι οι αιρέσεις, δεν θα καταλύσουν την Εκκλησία. Πιστεύουμε και ομολογούμε σε κάθε σύναξη ότι είναι μία η Εκκλησία, καθολική και αγία, και άθελά μας όλοι κάνουμε τον σταυρό μας στο άκουσμα αυτής της ομολογίας, χωρίς να μας το έχη διδάξει κανένας. Σε ουδεμία άλλη «εκκλησία» πιστεύουμε, είτε κρατά ίχνη αλήθειας είτε διακυβεύει την αλήθεια.
    Ο Χριστός να κρατάη την Εκκλησία του, γιατί άμα χάσουμε την πίστη στην μία Εκκλησία, την αγία, τότε όλα τα άλλα θα πάνε περίπατο. Δεν είναι η Εκκλησία μία σφαίρα που κυλά μέσα στον χρόνο και προσκολλάται πάνω της κάθε εξυπνάδα εκκοσμικεύσεως, είτε αυτή είναι θεολογική είτε ηθική, αλλά παραμένει πάντοτε καθαρή από προσμίξεις και μπαρούφες της ακαδημαϊκής θεολογίας. Εμείς δεν έχουμε ακαδημαϊκή θεολογία, έχουμε ασκητική θεολογία και μαρτυρική θεολογία. Ασκήτεψε πρώτα, ομολόγησε, νήστεψε, αγρύπνησε, προσευχήσου, για να πιστέψω ότι ο λόγος σου είναι αληθινός. Τις γνώμες σου τις υπερήφανες κράτησέ τες για τον εαυτό σου και τους δικούς σου, και τα κάλπικα «νομίσματά» σου, απ᾽ όπου και να τα μοιράζης, ας είναι προς εξαφάνισή σου. Αμήν.

Γρηγόριος ο Αρχιπελαγίτης

Πηγή