Ομιλία εις την Κυριακήν των Προπατόρων

Κυριακή ΙΑ' Λουκά: Ομιλία εις την Κυριακήν των Προπατόρων

(Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)

   Κατά την ενδεκάτην του παρόντος (Δεκεμβρίου μηνός), ει τύχοι εν Κυριακή, ή την πρώτη μετ’ αυτήν ερχομένη, δια το εγγίζειν την του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού Γέννησιν, μνείαν ποιούμεθα των προ Νόμου και εν Νόμω κατά σάρκα Προπατόρων Αυτού.

Ομιλία Γρηγορίου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης του Παλαμά, εις την Κυριακήν των Προπατόρων

   
    Όταν ο μονογενής Υιός του Θεού εσαρκώθη προς χάριν μας από την Παρθένον, δια της μετά σαρκός πολιτείας του, ετελειοποίησε τον νόμον, ο οποίος είχε δοθή δια του Μωυσέως. Τον ολοκλήρωσε δίδοντας τον νόμο της χάριτος, και μεταποίησε έτσι τον παλαιόν εκείνο νόμο στην ιδική μας Εκκλησία. Εκβάλλεται τότε το γένος των Εβραίων από την ιεράν Εκκλησία, και αντί αυτών εισαγόμεθα εμείς, οι οποίοι έχουμε εκλεγεί από τα έθνη. Και μας συνήνωσε ο Κύριος με τον εαυτόν του και με τον Πατέρα, μας παραλαμβάνει δηλαδή ως γνησίους νέους και αδελφούς, ακόμη δε, ω της ανεκφράστου φιλανθρωπίας, και γονείς ιδικούς του. Πράγματι, λέγει «ο ποιών το θέλημα του Πατρός μου του εν ουρανοίς, ούτος και αδελφός μου και αδελφή μου και μήτηρ εστί».

  Σήμερα όμως, εορτάζουμε στην ‘Εκκλησία τους προπάτορες, οι περισσότεροι από τους οποίους ανήκαν στο γένος των Εβραίων. Για ποιον λόγο; Για να μάθουν όλοι ότι οι Ιουδαίοι, δεν απεκηρύχθησαν και οι εθνικοί δεν υιοθετήθησαν αδίκως, ούτε παραλόγως ούτε αναξίως από τον Θεόν, ο οποίος τα πραγματοποιεί αυτά και τα ρυθμίζει. Αλλά όπως ακριβώς από τους προσκεκλημένους εθνικούς συγκαταλέγονται στους συγγενείς του Θεού μόνον όσοι υπακούουν, έτσι και το γένος του Ισραήλ και όλοι όσοι προήλθαν από τον ‘Αδάμ μέχρι αυτήν την γενεάν, είναι πλήθος πολύ, αληθείς όμως Ισραηλίτες είναι όσοι από αυτούς έζησαν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Αυτοί μόνον είναι αληθινοί πατέρες και προπάτορες, πρώτον μεν εκείνης που εγέννησε παρθενικώς κατά σάρκα τον

Τήνος: ο Ιεροκήρυκας της Μητρόπολης στα εγκαίνια της Κάριτας

Με απλότητα αλλά και με πολλή χαρά πραγματοποιήθηκαν το μεσημέρι της 6ης Δεκεμβρίου 2017, γιορτή του Αγίου Νικολάου, τα επίσημα εγκαίνια του Κέντρου Ακρόασης / Συμβουλευτικού Σταθμού της Κάριτας Νάξου – Τήνου.

Ο π. Μάρκος Φώσκολος, εφημέριος του Αγ. Νικολάου και ο π. Γεώργιος Ανδριώτης πραγματοποίησαν τον αγιασμό και έδωσαν πρώτοι από όλους τις ευχές τους. Ο πατέρας Ιάκωβος Σέττας επίσης μας τίμησε με την παρουσία του.

Η καθολική κοινότητα και ευρύτερα η κοινωνία της Τήνου είχε

Ο προστάτης των ζώων:

 Άγιος Μόδεστος, 16 Δεκεμβρίου

   Μια γυναίκα χήρα και φτωχή, είχε πέντε ζεύγη βοδιών, ως μοναδικό πόρο για την συντήρησή της, που όμως τα βρήκε κακή και μεγάλη ασθένεια, και η γυναίκα λυπήθηκε θρηνώντας απαρηγόρητα, καταφεύγοντας στις Εκκλησίες και παρακαλώντας όλους τους Αγίους να την βοηθήσουν στην συμφορά της.

  Αφού δεν έβρισκε βοήθεια, παρεκάλεσε τους Αγίους Αναργύρους, Κοσμά και Δαμιανό, να ελεήσουν την αμαρτωλή, διότι δια τις αμαρτίες της κινδύνευαν τα βόδια της να χαθούν. Φανερώθηκε τότε στον ύπνο της ο Άγιος Κοσμάς και της είπε ότι σε εκείνους δεν δόθηκε το χάρισμα να ιατρεύουν τα ζώα, διότι αυτή η Χάρις δωρίθηκε από τον Θεό στον μεγάλο Αρχιερέα των Ιεροσολύμων Μόδεστο, καί αν πάει σ’ αυτόν θα ιατρεύσει τα βόδια της.

   Εκείνη ξύπνησε και έτρεξε ευθύς αναζητώντας τον Άγιο Μόδεστο χωρίς να τον βρίσκει, διότι κατοικούσε μακριά από τα Ιεροσόλυμα, προσευχόμενη με θερμή πίστη να της φανερωθεί ο Θαυματουργός ιατρός.

   Μία νύκτα, η γυναίκα είδε σε όραμα τον Άγιο που την ρώτησε γιατί θρηνεί πολύ και της απεκάλυψε ότι εκείνος είναι ο Μόδεστος που ζητεί και ακούγοντας την προσευχή της ήρθε για να θεραπεύσει τα βόδια της! Την συμβούλευσε τότε να κόψει ένα μέρος από τα σιδερένια εργαλεία που είχε και τα τεμάχια αυτά να τα πάει σε έναν τόπο που τον έλεγαν «Λαγήνας» όπου βρισκόταν ένας Ναός του Αρχιστρατήγου Μιχαήλ και εκεί μπροστά στην κόγχη του Ναού διέμενε ένας καλός τεχνίτης που ονομαζόταν Ευστάθιος και με τα σιδερικά αυτά να της κατασκευάσει έναν Σταυρό, που θα τον φέρει στο σπίτι της και το πρωί ας λειτουργήσουν οι Ιερείς αλείφοντας τον Σταυρό με λάδι και μ’ αυτό το λάδι ας ραντίσουν τα βόδια και ευθύς δια του ονόματος του Χριστού και της επικλήσεώς τους θα θεραπευθούν από την ασθένεια.

Αυτά η γυναίκα έκαμε καθώς διετάχθη από τον Άγιο και ιατρεύτηκαν τα βόδια της και τα είχε πάλι στη δούλεψή της χωρίς κανένα πρόβλημα δοξάζοντας όλοι τον Θεό, που έδωσε τέτοια Θαυματουργή εξουσία στον δούλο του Μόδεστο. Από τότε εξαφανίστηκε η τέχνη των απίστων και των μάγων, και δεν μπορούσαν να βλάψουν τα σπίτια των πιστών Χριστιανών, οι οποίοι προσέτρεχαν στη δύναμη του θαυμαστού εκείνου Σταυρού.

   Αλλά καί τώρα, όποιος με πίστη εορτάσει την μνήμην του Αγίου Μοδέστου, κατασκευάζοντας Σταυρό και κάνει κάθε έτος τα προαναφερθέντα φυλάσσεται το σπίτι του και όλα τα ζώα του αβλαβή, με την Χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, από κάθε διαβολική ενέργεια και ανθρώπινη βλάβη.

πηγή: poimin

Προεόρτια Χριστουγέννων

 Τοῦ Ι. Μ. ΦΟΥΝΤΟΥΛΗ

  Σέ λίγες ἡμέρες θά ἑορτάσωμε τήν μεγάλην ἑορτή τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου, τήν ἑορτή τῶν Χριστουγέννων. Τό γεγονός τῆς γεννήσεως τοῦ Κυρίου θά ξαναφέρῃ ἡ Ἐκκλησία μπροστά στά μάτια τῆς ψυχῆς μας καί θά μᾶς καλέσῃ νά προσκυνήσωμε μαζί μέ τούς ποιμένας καί μέ τούς μάγους τόν γεννηθέντα βασιλέα καί νά ὑμνολογήσωμε μαζί μέ τίς στρατιές τῶν οὐρανίων ἀγγέλων τήν ἐνανθρώπησι τοῦ Θεοῦ τῆς εἰρήνης καί τῆς ἀγάπης.

    Τό «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία», ὁ ἀγγελικός ὕμνος τῆς γεννήσεως (Λουκ. 2, 3), θά ἀντηχήσῃ καί πάλι στούς ναούς μας. Στό νεογέννητο βρέφος τῆς Βηθλεέμ θά ἰδοῦμε τόν τεχθέντα Σωτῆρά μας, τόν ἐνανθρωπήσαντα Θεό. Σ᾿ αὐτό τό βρέφος θά ἀντικρύσωμε τήν «λύτρωσιν» πού «ἀπέστειλεν ὁ Κύριος τῷ λαῷ αὐτοῦ» (Ψαλμ. 110, 9), γιατί μέσα στό βρεφικό του σῶμα δέν κρύβεται μόνον ὁ Θεός, ἀλλά καί τό πλήρωμα τῆς σωτηρίας μας, ἡ ἀνακαίνισις καί ἡ θέωσις τῆς φθαρτῆς μας φύσεως, ἡ καινή κτίσις· ὁ ἄνθρωπος πού γίνεται Θεός, αὐτό τό μυστήριο τῆς σωτηρίας καί τῆς λυτρώσεως ὅλων ἡμῶν.

   Ἀκριβῶς δέ λόγῳ τῆς θεολογικῆς της αὐτῆς σπουδαιότητος ἡ ἑορτή τῶν Χριστουγέννων ἀποτελεῖ μαζί μέ τήν ἑορτή τοῦ Πάσχα τούς δύο μεγάλους πόλους γύρω ἀπό τούς ὁποίους στρέφεται τό λειτουργικό ἔτος. Τό Πάσχα εἶναι ἡ κορωνίς τῶν κινητῶν καί τά Χριστούγεννα τῶν ἀκινήτων ἑορτῶν. Εἰδικά δέ ἡ ἑορτή τῶν Χριστούγεννων εἶναι ἡ «μητρόπολις» τῶν ἑορτῶν κατά τόν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο (Εἰς τόν μακάριον Φιλογόνιον, 3), γιατί τό γεγονός πού ἑορτάζομε κατ᾿ αὐτή εἶναι ἡ προϋπόθεσις ὅλων τῶν ἄλλων σταθμῶν τῆς σωτηρίας μας. Ἄν δέν ἐγεννᾶτο ὁ Χριστός οὔτε θά ἐβαπτίζετο, οὔτε θά ἐδίδασκε καί θά ἐθαυματούργει, οὔτε θά ἔπασχε καί θά ἀνίστατο. Ἤδη μέ τήν γέννησι τοῦ Χριστοῦ ἡ σωτηρία τοῦ γένους μας ἔχει δυνάμει συντελεσθῆ. Ἡ θεία καί ἡ ἀνθρωπίνη φύσις ἔχουν ἑνωθῆ ἐν Χριστῷ. Ὁ Θεός καί ἄνθρωπος Ἰησοῦς Χριστός ἀποτελεῖ τήν ζῶσαν εἰκόνα καί τήν ἐγγύησι τῆς μελλοντικῆς ἐν Χριστῷ ἀνακεφαλαιώσεως τῶν πάντων.

   Θά περίμενε κανείς ὕστερα ἀπό ὅλα αὐτά ἡ ἑορτή τῶν Χριστούγεννων νά εἶναι καί ἡ χρονολογικῶς πρώτη ἑορτή τοῦ χριστιανικοῦ ἡμερολογίου. Ἡ ἑορτή ὅμως τοῦ Πάσχα καί ἡ καθ᾿ ἑβδομάδα ἐπανάληψίς της, ἡ Κυριακή, εἶναι κατά πολύ ἀρχαιοτέρα ἀπό τά Χριστούγεννα. Γιά πρώτη φορά κατά τά μέσα τοῦ Β´ αἰῶνος

Οι Οικουμενιστές εκπρόσωποι της Εκκλησίας της Ελλάδος, μας πετούν κατάμουτρα την αιρετική τους ταυτότητα!!! --Κι οι ιερωμένοι-πνευματικοί, θα συνεχίσουν να τους θεωρούν εκπροσώπους τους, ως συγκοινωνοί στην αίρεση! --Κι ο λαός θα συνεχίσει να τους έχει πνευματικούς του!!! --Η νέα "εκκλησία" είναι εδώ! Κι ο αγώνας των Οικουμενιστών και πάλι δικαιώνεται, χάρη στη αφασία των Ορθοδόξων!

Συνάντηση μεταξύ εκπροσώπων Ευρωπαϊκών Εκκλησιών στις Βρυξέλλες

Την Τετάρτη 13 Δεκεμβρίου 2017 έλαβε χώρα στην έδρα της Συνέλευσης των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών (CEC), στις Βρυξέλλες συνάντηση εργασίας για την ανταλλαγή απόψεων μεταξύ εκπροσώπων Ευρωπαϊκών Εκκλησιών εν όψει της προσεχούς Γενικής Συνέλευσης των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών στο Novi Sad της Σερβίας από 31 Μαΐου μέχρι 6 Ιουνίου 2018.
Κεντρικό θέμα αυτής της Γενικής Συνέλευσης θα είναι ο επανευαγγελισμός της Ευρώπης, ενώ κεντρικές της έννοιες θα είναι αυτές της χριστιανικής μαρτυρίας, της δικαιοσύνης και της φιλοξενίας.
Όπως δήλωσε ο π. Heikki Huttunen, Γενικός Γραμματέας της CEC, πάνω από 350 άνθρωποι προβλέπεται να παραστούν στις εργασίες της συνέλευσης αυτής, από τους οποίους 188 εκπρόσωποι από τις 114 Εκκλησίες-Μέλη και 28 εκπρόσωποι Εθνικών Συμβουλίων Εκκλησιών.
Στην συνάντηση εργασίας της Τετάρτης παρουσιάσθηκε σε γενικές γραμμές η Ανοικτή Επιστολή (Open Letter) της CEC, η οποία απευθύνθηκε προς τις Εκκλησίες –Μέλη της το καλοκαίρι του 2016, ως βάση συζήτησης για τις σχέσεις Εκκλησίας και Ευρώπης εν όψει της Γενικής Συνέλευσης του Novi Sad, αλλά και σε απάντηση των πρωτοβουλιών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Προέδρου Junger προσωπικά για το τί λογής μέλλον τελικά επιθυμούμε για την ΕΕ και γενικότερα για την Ευρώπη. 
Στη συνέχεια ο συνεργάτης της CEC πάστορας Peter Pavlovic αναφέρθηκε στην πορεία των σχετικών συζητήσεων που έχουν πραγματοποιηθεί στις περιφερειακές συναντήσεις εργασίας μεταξύ εκπροσώπων Εκκλησιών από το καλοκαίρι του 2016 μέχρι σήμερα στο Ρέυκιαβικ, στο Εδιμβούργο, στην Πράγα και στον Βόλο αναφορικά με τα θέματα που άνοιξε προς συζήτηση η Ανοικτή Επιστολή και παρουσίασε μια σειρά θεμάτων που έχουν τεθεί στις συζητήσεις αυτές όπως ευρωπαϊκή ταυτότητα, από την οικονομική στην κοινωνική Ευρώπη, κοινές αξίες, η αξιοπιστία των Εκκλησιών, διακονία και πολιτική αποκρυστάλλωσή της κ.α. 
Ακολούθησε διατύπωση απόψεων εκ μέρους παρισταμένων εκπροσώπων Εκκλησιών στην συζήτηση αυτή.
Ο Πρωτοπρεσβύτερος Δρ. Γεώργιος Λέκκας, εκπροσωπώντας το Γραφείο της Αντιπροσωπείας της Εκκλησίας της Ελλάδος, αναφέρθηκε καταρχήν στο ρόλο που καλούνται να παίξουν οι θρησκείες σήμερα στην Ευρώπη και παρατήρησε:
«Κατά τη διάρκεια του 20ου αι. το σλόγκαν ότι η θρησκεία είναι το “όπιο του λαού” εξαπλώθηκε παντού στην Ευρώπη με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να γυρίσουν μαζικά την πλάτη τους στην Εκκλησία. Οι ευρωπαϊκές πόλεις διαθέτουν σήμερα, έτσι, εντυπωσιακούς ναούς που όμως εξυπηρετούν μικρές μόνο χριστιανικές μειονότητες. 
Ορθά αναγράφεται στην Ανοικτή Επιστολή ότι “χωρίς κοινές αξίες, ευρωπαϊκή ενότητα δεν μπορεί να υπάρξει”. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο ευρωπαίος άνθρωπος συχνά ξεχνάει ότι οι αξίες είναι προϊόντα συλλογικής εμπειρίας και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η θρησκεία, ως έκφραση συλλογικής εμπειρίας, υπήρξε μέσω των αιώνων η κύρια πηγή αξιών.
Όλως παραδόξως, εξαιτίας του πρόσφατου κύματος άθλιων φονταμενταλιστικών ακροτήτων, το ζήτημα της θρησκείας επανήλθε στο ευρωπαϊκό προσκήνιο. Έχουμε, λοιπόν τώρα, ως χριστιανοί τη μεγάλη ευκαιρία από τη μια να πολεμήσουμε εναντίον του θρησκευτικού φανατισμού και από την άλλη να αναδείξουμε την αξία του αληθινού χριστιανικού μηνύματος.
Μπορεί το σώμα μας να χρειάζεται ανάπαυση, η ψυχή μας πολιτιστικές εκδηλώσεις, το πνεύμα μας όμως χρειάζεται προσευχή. Η πνευματική ανάγκη για λειτουργική και ατομική προσευχή είναι βαθιά γραμμένη στην ανθρώπινη συνθήκη και οι άνθρωποι που αποτυχαίνουν αυτήν τη βαθιά τους ανάγκη θέτουν σε κίνδυνο τη σωματική και ψυχική τους υγεία.
Τελικά η θρησκεία δεν είναι το όπιο των λαών. Αντίθετα, η ανθρώπινη ανάγκη για προσευχή, λειτουργική και ατομική, είναι πολύ επιτακτικότερη από την ανάγκη των εξαρτημένων για όπιο.
Θα είμαστε όλοι μας υποχρεωμένοι στην CEC, αν θελήσει να ασκήσει όλη την επιρροή της στους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς, ώστε όλοι οι ευρωπαίοι πολίτες να λάβουν το μήνυμα ότι η θρησκεία δεν είναι απλώς η κύρια πηγή αξιών αλλά κυρίως η απόλυτη προϋπόθεση για την καλύτερη πνευματική υγεία των ευρωπαίων πολιτών.
Η τηλεόραση, το ράδιο και άλλα μέσα ενημέρωσης θα έπρεπε τακτικά –ακόμα καλύτερα καθημερινά– να δίνουν βήμα σε εκπροσώπους θρησκειών αναλογικά με τον αριθμό των πιστών τους σε κάθε χώρα-μέλος της ΕΕ και περιμένουμε από την CEC να πρωταγωνιστήσει σε αυτήν τη σταυροφορία».
Ειδικά για το ζήτημα της αξιοπιστίας του εκκλησιαστικού λόγου στην ευρωπαϊκή σκηνή, ο π. Γεώργιος Λέκκας ανάφερε: 
«Ο άνθρωπος φαίνεται ότι δημιουργήθηκε ως κοινωνικό ον για να ζήσει εν τη Εκκλησία. 
Ένας από τους κύριους λόγους που οι ευρωπαϊκοί λαοί αποστασιοποιούνται από τις Εκκλησίες τους είναι και οι ασυμφωνίες μεταξύ των Εκκλησιών.
Το αν έχουμε ή όχι το Πνεύμα του Χριστού αποδεικνύεται όχι τόσο από τις αποφάσεις μας για τους ασθενέστερους –τέτοιες μπορεί να λαμβάνονται και από άθρησκους πολιτικούς– αλλά κυρίως από τις αποφάσεις μας προς την κατεύθυνση της ένωσης όλων των χριστιανών εντός της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας στο πνεύμα της προσευχής του Ιησού “ίνα πάντες εν ώσιν” (Ιω. 17.21).
Αν πραγματικά είμαστε χριστιανοί και όντως επιδιώκουμε την “ενότητα  μέσα  στη  δ ι α φ ο ρ ε τ ι κ ό τ η τ ά ”  μας,  οφείλουμε να εργασθούμε από κοινού για την απάλειψη οποιουδήποτε στοιχείου μας χωρίζει από το Πνεύμα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, επιτρέποντας ταυτοχρόνως στις Εκκλησίες μας να διατηρήσουν όλες τις διαφορές που δεν απάδουν προς αυτό το Πνεύμα.
Αυτό περιμένουν οι κοινωνίες μας αν πραγματικά, όπως το γράφει η Ανοικτή Επιστολή, “οι Εκκλησίες θέλουν να συμβάλουν θετικά στην οικοδόμηση ενός κοινού ευρωπαϊκού οίκου”».

Πηγή

Σχόλιο katanixis.gr: Ο ρόλος όλων των λογής λογής μορφωμάτων του δόλιου διαλόγου με τους αιρετικούς, αποκαλύπτεται. Από ένα μακροσκελές ρεπορτάζ, σε μόλις δυο τρεις παραγράφους, ο εκπρόσωπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ομολόγησε ανερυθρίαστα από ποιο πνεύμα εμφορείται.

Τι σημαίνει ομολογία πίστεως, ποιες είναι οι απαράβατες (προϋπο)θέσεις;

Γιὰ ὅλους μας καὶ ἰδιαιτέρως γιὰ ὅσους παρακάμπτουν ἢ ἀλλοιώνουν διὰ τῆς "Οἰκονομίας" τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες ἢ προτεσταντίζουν ὑποτιμώντας τους

  Τι σημαίνει ομολογία πίστεως, ποιες είναι οι απαράβατες (προϋπο)θέσεις που πρέπει να έχει κατά νου ένας ορθόδοξος χριστιανός; Παραθέτουμε κείμενο του Αγίου Νικοδήμου που απαντά με σαφήνεια στην ερώτηση αυτή:

    Πρώτα-πρώτα, λοιπόν, ομολογούμε και κηρύττουμε και αποδεχόμαστε τα δώδεκα άρθρα πού Βρίσκονται στο κοινό Σύμβολο της Πίστεως, δηλαδή αυτά πού περιέχονται στο «Πιστεύω εις ένα Θεόν», τα οποία καθημερινά τα διαβάζουμε και ό καθένας μόνος του και από κοινού, και στα κελλιά μας και στις άγιες εκκλησίες του Θεού, στις όποιες θα τύχει να παρευρεθούμε. Διότι ακούμε τον θείο Χρυσόστομο να λέγει: «Είναι δόγματα πού κατέβηκαν από τον Ουρανό οι φρικτοί κανόνες πού βρίσκονται στο Σύμβολο» (στην Ομιλία Μ΄ στην Α΄ προς Κορινθίους).

    Δεύτερο, ομολογούμε και ενστερνιζόμαστε όλα τα αλλά δόγματα, όσα ή Καθολική και Ανατολική Αγία Εκκλησία του Χριστού ομολογεί και κηρύττει. Τόσο αυτά πού αφορούν την υψηλή και Τριαδική θεολογία, δηλαδή τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, των οποίων ή Θεότητα είναι μία, σύμφωνα με τον Ε΄ Κανόνα της δευτέρας Οικουμενικής Συνόδου, όσο και αυτά πού έχουν σχέση με την βαθιά και ένσαρκη Οικονομία του Θεού Λόγου. Και για να πω αυτό πού λέει ό Μέγας Βασίλειος: «Πιστεύουμε σύμφωνα με όσα ομολογήσαμε ατό βάπτισμα μας και φρονούμε σύμφωνα με’ όσα έχουμε πιστεύσει» (στον Α΄ Ασκητικό Λόγο).

    Τρίτο, ομολογούμε και αποδεχόμαστε με ευσεβές φρόνημα τα επτά θεία και ιερά Μυστήρια της Εκκλησίας, τα οποία είναι: Το άγιο Βάπτισμα, το άγιο Μύρο, ή θεία Ευχαριστία, ή Ιεροσύνη, ο νόμιμος Γάμος, ή Μετάνοια και το Ευχέλαιο. Και αυτά τα τιμούμε και τα σεβόμαστε με κάθε πίστη και ευλάβεια, ως αναγκαίους συντελεστές στη σωτηρία της ψυχής μας· και αποδεχόμαστε την χάρη και τον αγιασμό αυτών των Μυστηρίων, σύμφωνα με το (ιεροτελεστικό) τυπικό πού τηρείται και διαφυλάσσεται στην Ανατολική (Ορθόδοξη) του Χριστού Εκκλησία.

    Τέταρτο, κρατάμε τις αποστολικές παραδόσεις, πού διδαχθήκαμε είτε προφορικά είτε με’ Επιστολή των θείων και ιερών Αποστόλων και μένουμε (σταθεροί) σ’ αυτά πού μάθαμε και επιβεβαιώσαμε, όπως ο απόστολος Παύλος παραγγέλλει σ’ εμάς και σ’ όλους τους χριστιανούς και στην Α΄ προς Κορινθίους Επιστολή και στην Β’ προς Θεσσαλονικείς και στην Β΄ προς Τιμόθεο.

    Πέμπτο, μαζί με τις παραδόσεις των αποστόλων κρατούμε και αποδεχόμαστε και τις παραδόσεις της Εκκλησίας, δηλαδή αυτές που ορίσθηκαν από τους διαδόχους των αποστόλων -ήταν φρόνημα του κακόδοξου Μοντανού, ό όποιος άκμασε κατά τον δεύτερο αιώνα, το να αθετεί τις παραδόσεις και τις συνήθειες της Εκκλησίας, σύμφωνα με τον Ευσέβιο, βιβλίο Ε΄, κεφ. ΙΕ΄ της Εκκλησιαστικής Ιστορίας-, γιατί τα δόγματα και οι παραδόσεις της Εκκλησίας δεν είναι αντίθετα μεταξύ τους· μη κάτι τέτοιο! Άλλα μάλλον το ένα είναι συστατικό του άλλου. Γιατί, αφενός τα δόγματα της Πίστεως συνιστούν (συγκροτούν) τις παραδόσεις της Εκκλησίας· και αφετέρου οι παραδόσεις της Εκκλησίας θεμελιώνονται επάνω στα δόγματα της Πίστεως. Έτσι και τα δύο μαζί έχουν την ίδια σπουδαιότητα για την ευσέβεια (των πιστών). 

     Γι’ αυτό και ο μέγας Βασίλειος είπε ότι «αυτά τα δύο έχουν την ίδια ισχύ για την ευσέβεια» (Κανόνας 91ος). Γιατί, όπως οι μεγάλες πέτρες στέκονται με τις μικρές, και οι δύο μαζί συγκροτούν την οικοδομή -επειδή αν θελήσει κανείς να γκρεμίσει τις μικρές, γκρεμίζει ταυτόχρονα και τις μεγάλες-, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και τα δόγματα της Πίστεως στέκονται μαζί με τις παραδόσεις της Εκκλησίας· και αν θελήσει κανείς να αθετήσει τις παραδόσεις της Εκκλησίας, αθετεί μαζί και τα δόγματα της Πίστεως. Για αυτό είπε πάλι ο Μέγας Βασίλειος: «Γιατί αν επιχειρούσαμε να εγκαταλείψουμε τις άγραφες συνήθειες, επειδή τάχα δεν έχουν μεγάλη σπουδαιότητα, χωρίς να το είχαμε αντιληφθεί θα ζημιώναμε στα πιο σημαντικά σημεία το Ευαγγέλιο· και μάλλον θα καταντούσαμε το κήρυγμα (του Ευαγγελίου) απλό όνομα (Κανόνας 91ος).

    Έκτο, κρατούμε και αποδεχόμαστε όλους τους ιερούς κανόνες των πανευφήμων αποστόλων, των επτά Οικουμενικών Συνόδων, των τοπικών Συνόδων και των κατά μέρος αγίων και θεοφόρων πατέρων, πού επικυρώθηκαν από την Έκτη Οικουμενική Σύνοδο στον β΄ κανόνα της και από την Έβδομη στον α΄ κανόνα της. Και μαζί με τους κανόνες αποδεχόμαστε και τα πρακτικά των ίδιων αγίων Συνόδων, γιατί και τα δύο αυτά έχουν την ίδια εγκυρότητα. Έβδομο, και για να ολοκληρώσουμε, όλα όσα αποδέχεται και ομολογεί ή Αγία, Καθολική, Αποστολική και Ανατολική Εκκλησία του Χριστού, ή κοινή και πνευματική μας μητέρα, αυτά και εμείς αποδεχόμαστε και ομολογούμε μαζί της. Και όσα αυτή αποστρέφεται και αποκηρύττει, αυτά παρόμοια κι εμείς τα αποκηρύττουμε και τα αποστρεφόμαστε μαζί της σαν παιδιά της και ειλικρινή και γνήσια.

(από ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «ΦΙΛΟΙ ΙΕΡΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΟΥ ΆΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ).

Cheap Offers: http://bit.ly/gadgets_cheap

Πηγή

http://koukfamily.blogspot.gr/2017/12/blog-post_532.html

Οι παράπλευροι δάσκαλοι του Οικουμενισμού!

Πηγή: ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ

 Ο Μηδενισμός του π. Βασιλείου Θερμού

   Ακολούθως δημοσιεύομεν κείμενον, το οποίον υπογράφουν οι κάτωθι διαπρεπείς κληρικοί: 

π. Ιωάννης Φωτόπουλος, εφημ. Ι. Ν. Αγ. Παρασκευής Αττικής, π. Αθανάσιος Μηνάς, πρώην εφημ. Ι. Ν. Αγ. Ελευθερίου Αρεως, π. Γεώργιος Διαμαντόπουλος εφημ. Ι. Ν. Αγ. Ανδρέου Λαυρίου, π. Βασίλειος Κοκολάκης, εφημ. Ι. Ν. Υψώσεως Τ. Σταυρού Χολαργού, π. Σταύρος Τρικαλιώτης, εφημ. Ι. Ν. Αγ. Παρασκευής Αττικής, π.

«Πίστευε και…μη ερεύνα το δόγμα των “Μαρτύρων του Ιεχωβά”», Β΄ ΜΕΡΟΣ

  Μια συναρπαστική και άκρως αποκαλυπτική συνέντευξη με τον Artem Grigoryan, πρώην μέλος των λεγομένων «Μαρτύρων του Ιεχωβά»

Μετάφραση-Επιμέλεια: Ελένη Ζήνωνος

Β΄ ΜΕΡΟΣ

Α. Γκριγκοριάν: Η αποχώρησή μου δεν ήταν έκπληξη, υποθέτω. Πριν εγκαταλείψω την Οργάνωση, είχα γράψει πολλές επιστολές στο Κυβερνών Σώμα στις ΗΠΑ. Δεν ήθελαν να ταχυδρομήσω εκείνες τις επιστολές, όταν ήμουν στο Διοικητικό Κέντρο. Οι επιστολές αφορούσαν τη «Μετάφραση του Νέου Κόσμου», μια «μετάφραση» της Αγίας Γραφής, που γράφτηκε σύμφωνα με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των «Μαρτύρων του Ιεχωβά».

π. Γεώργιος: Δεν θα μπορούσατε να τις ταχυδρομήσετε μόνος σας;

Α. Γκριγκοριάν:  Ως μέλος του Μπέθελ (Bethel = τοπικό διοικητικό κέντρο της εταιρείας «Σκοπιά» - The Watchtower Society), ήθελα να στείλω αυτή την επιστολή μέσω εσωτερικών καναλιών και όχι με

Ο δίγλωσσος "λέων" Σεραφείμ Πειραιώς, δέσμιος της σκιώδους (στον Πειραιά) αντιπολίτευσης του Δημητριάδος!

 Εμφύλιος στον Πειραιά

    katanixis.gr: Από τη μία το γραφείο επί των αιρέσεων και παραθρησκειών της μητροπόλεως Πειραιώς ασκεί κριτική στις απαράδεκτες απόψεις του παπα-Θερμού και απ την άλλη ο τελευταίος φιλοξενείται από το γνωστό και μη εξαιρετέο θαμώνα της "Ακαδημίας" του Βόλου κ. Λιαμή.

    Γιατί μας έχει  δημιουργηθεί η εντύπωση ότι το "ΕΝΟΡΙΑ ΕΝ ΔΡΑΣΕΙ" καλεί "προοδευτικούς" συζητητές στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων;

    Ποιος ενορχηστρώνει το ξεχείλωμα της παραδόσεως και την άλωση της Πόλης του Πειραιά; "Φοβάται" κάποιον ο Μητροπολίτης Πειραιώς; Υπάρχει σχέση του Μητροπολίτη Δημητριάδος με την σκιώδη αντιπολίτευση της Μητροπόλεως Πειραιώς;

Δείτε εδώ:

«ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει… 2017»: Ηλίας Λιαμής - π. Βασίλειος Θερμός

Πηγή

ΤΟΝ ΑΠΟΚΑΛΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ ...ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ Π Α Ν Α Ι Ρ Ε Τ Ι Κ Ο στο Φανάρι;

Σας παραθέτουμε σε 'βίντεο' που ΔΕΝ έχει προβληθεί διόλου εν Ελλάδι, ακόμα μία ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΗ ενέργεια αυτού του απολύτως ανεκδιήγητου δήθεν πατριάρχου στο Φανάρι, που έχει εδώ και πολλά-πολλά χρόνια, καταπατήσει και λυπούμεθα να πούμε κατα-εξευτιλίσει κάθε έννοια Ορθοδοξίας, Πίστεως, Κανόνων, Αγίων και Πατέρων της Εκκλησίας!

Καί όμως ακόμα αρκετοί επιλήσμονες και ασφαλώς  εξωμότες  υψηλόβαθμοι του κλήρου, αιχμάλωτοι ποιός ξέρει τί είδους και τύπου ΔΕΣΜΕΥΣΕΩΝ τον αγκαλιάζουν, τον προστατεύουν και τον "σέβονται"....

     ...ΑΝΤΙ ΝΑ ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΙΟΡΙΣΕΙ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ 'ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΟΝΗΝ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΤΟΥ', ΑΚΟΜΑ ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΟΣ ΚΑΙ ΓΕΜΑΤΟΣ ΑΥΤΑΡΕΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΕΓΩΪΣΜΟ, Ο ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΑΥΤΟΣ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΝΑ  ΚΑ-ΤΑ-ΣΤΡΕ-ΦΕΙ  "ΤΟΝ ΑΡΑΦΟ ΧΙΤΩΝΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ" ΜΑΣ!

ΞΕΧΝΑ ΟΜΩΣ, ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ 'ΘΕΙΑ ΔΙΚΗ' ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΝΑ ΞΕΦΥΓΕΙ...

"Π Α Π Α Φ Λ Ε Σ Σ Α Σ"

ΑΦΟΥ ΟΛΟΙ.... ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΝ... ΜΙΛΟΥΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ.

 

ΣΧΟΛΙΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ (salpismazois):

    Αφού όλοι σιωπούν... μιλά ένας Άγιος...

π. Φώτιος Βεζύνιας.

  Η Εκκλησία του Θεού δεν έχει μείνει χωρίς ποιμένα, μολονότι την έχουν κατατοξεύσει.  Και «πύλαι άδου» δεν έχουν καταφέρει να την καθυποτάξουν. Ούτε ανέχεται να κάμνει κάτι και να λέγει αντίθετα προς τους καθιερωμένους («κειμένους») όρους και νόμους. Όμως πολλοί ποιμένες ποικιλοτρόπως έγιναν άφρονες. Διότι και συνόδους εσυγκρότησαν μεγάλες και πολυπληθείς, και θεώρησαν τους εαυτούς τους ότι είναι Εκκλησία Θεού, και φρόντισαν να φαίνονται ότι υπερασπίζονται τους «κανόνες». Στην πράξη όμως εστρέφονταν εναντίον των κανόνων. Λοιπόν, Σύνοδοι δεν είναι όταν μαζεύονται απλώς ιεράρχες και ιερείς, έστω και αν είναι πολλοί. Διότι είναι καλύτερο, λέγει ο λόγος του Θεού, να είναι ένας που κάνει το θέλημα του Κυρίου, παρά μυριάδες που το παραβαίνουν. 

    Η Σύνοδος λοιπόν πρέπει να γίνεται εν ονόματι Κυρίου με ειρήνη και με τήρηση των «κανόνων» και οι καταδικαστικές και οι αθωωτικές αποφάσεις να μην λαμβάνονται όπως τύχει, αλλά όπως ορίζει η αλήθεια και οι κανόνες και οι γνωρίζοντες την ακρίβεια. Διότι ο τέλειος λόγος του Θεού δεν μπορεί από τη φύση του να δένεται και να ορίζεται όπως θέλει ο καθένας. Και στους ιεράρχες σε καμία περίπτωση δεν έχει δοθεί εξουσία να παραβαίνουν τους «κανόνες», παρά μόνο να συμβαδίζουν με τα όσα έχουν γίνει αποδεκτά και έχουν αναγνωριστεί, και να ακολουθούν τους πριν από αυτούς  Πατέρες. Δεν επιτρέπεται λοιπόν ούτε η δική μας τοπική Εκκλησία ούτε καμία άλλη, να κάμνει κάτι παραβαίνοντας τους κείμενους νόμους και «κανόνες». Διότι, αν γινόταν αυτό το Ευαγγέλιο

Αγρίνιο: «Το μάθημα των Θρησκευτικών στα νέα προγράμματα του Δημοτικού Σχολείου»

 Δεν έπεφτε καρφίτσα στην ενημερωτική εκδήλωση, που οργανώθηκε από τους Συλλόγους Γονέων & Κηδεμόνων Δημοτικών Σχολείων Αγρινίου:

«Το μάθημα των Θρησκευτικών στα νέα προγράμματα του Δημοτικού Σχολείου»

Στην αίθουσα του Επιμελητηρίου Αιτ/νίας, πραγματοποιήθηκε σήμερα (13/12/2017) με εξαιρετικά μεγάλη επιτυχία η ανοικτή ενημερωτική εκδήλωση με θέμα «Το μάθημα των Θρησκευτικών στα νέα προγράμματα του Δημοτικού Σχολείου» υπό την αιγίδα και την στήριξη της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας. Οργανώθηκε από τους Σύλλογους Γονέων & Κηδεμόνων και συγκεκριμένα των Δημοτικών Σχολείων 1ου, 2ου, 4ου, 6ου, 7ου, 8ου, 9ου, 10ου, 11ου,12ου Αγρινίου, 1ου Αγ.Κων/νου, 2ου Παναιτωλίου, 2ου Καινουρίου, 3ου Νεάπολης, Στράτου και Καλυβίων.

Συντονιστής της εκδήλωσης ήταν ο κ. Φώτης Μάλαινος ενώ σε αυτή παρευρίσκετο και ο Σεβασμιωτάτος Μητροπολίτης Αιτωλίας & Ακαρνανίας κ.κ. Κοσμάς, πλήθος κληρικών

Κατάσταση Συναγερμού

 Άγιος Παΐσιος:

«Μην ξεχνάτε ότι περνούμε δύσκολους καιρούς και χρειάζεται πολλή προσευχή...»!

«Να μην παραμελούμε το θέμα της προσευχής σ’ αυτά τα δύσκολα χρόνια. Είναι ασφάλεια η προσευχή, είναι επικοινωνία με τον Θεό»

Κατάσταση Συναγερμού

Μην ξεχνάτε ότι περνούμε δύσκολους καιρούς και χρειάζεται πολλή προσευχή. Να θυμάστε την μεγάλη ανάγκη που έχει ο κόσμος σήμερα και την μεγάλη απαίτηση που έχει ο Θεός από μας για προσευχή. Να εύχεστε για την γενική εξωφρενική κατάσταση όλου του κόσμου, να λυπηθεί ο Χριστός τα πλάσματά Του, γιατί βαδίζουν στην καταστροφή. Να επέμβει θεϊκά στην εξωφρενική εποχή που ζούμε, γιατί ο κόσμος οδηγείται στην σύγχυση, στην τρελά και στο αδιέξοδο.
Μας κάλεσε ο Θεός να κάνουμε προσευχή για τον κόσμο, που έχει τόσα προβλήματα! Οι καημένοι δεν προλαβαίνουν έναν σταυρό να κάνουν. Εάν εμείς οι μονάχοι δεν κάνουμε προσευχή, ποίοι θα κάνουν; Ό στρατιώτης σε καιρό πολέμου είναι σε κατάσταση συναγερμού, έτοιμος με τα παπούτσια. Στην ίδια κατάσταση πρέπει να είναι και ο μοναχός. Αχ, Μακκαβαίος θα έβγαινα! Στα βουνά θα έφευγα, για να προσεύχομαι συνέχεια για τον κόσμο.
Πρέπει να βοηθήσουμε με την προσευχή τον κόσμο, όλο, να μην κάνη ο διάβολος ό,τι θέλει. Έχει αποκτήσει δικαιώματα ο διάβολος. Όχι ότι τον αφήνει ο Θεός, αλλά δεν θέλει να παραβιάσει το αυτεξούσιο. Γι’ αυτό εμείς να βοηθήσουμε με την προσευχή. Όταν πονάει κανείς για την σημερινή κατάσταση που επικρατεί στον κόσμο και προσεύχεται, τότε βοηθιούνται οι άνθρωποι, χωρίς να παραβιάζεται το αυτεξούσιο. Αν προχωρήσετε με τηv Χάρη του Θεού ακόμη λίγο, θα αρχίσουμε να κάνουμε μια προσπάθεια στο

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ - π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΥ

Ο διάολος, ένας δήμαρχος, ένας "καλλιτέχνης"...

 Ο διάολος, ένας δήμαρχος, ένας "καλλιτέχνης", ο εφοπλιστής που πλήρωσε το σατανικό αντιαισθητικό άγαλμα και ο σάλος που έχει προκαλέσει.

Σάλος με γλυπτό «Φύλακα άγγελο» που εγκαταστάθηκε στο Παλαιό Φάληρο. 

Τι ΑΚΡΙΒΩΣ αναπαριστά;

ΡΕΠΟΡΤΑΖ - ΦΩΤΟ

ΕΛΛΑΣ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΜΠΟΧΑΣ ΣΟΥ...

Στην Ελλάδα της τραγωδίας, των εκατομμυρίων πτωχών, των δεκάδων χιλιάδων άστεγων, των παιδιών που λιποθυμούν από την ασιτία, ένας εφοπλιστής, που με τα λεφτά του έκανε βουλευτίνα την κόρη του, ο ίδιος που φιλοξενεί τον ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΣΤΕΦΑΝΩΤΗ ΠΕΡΙΣΤΕΡΑ στις διακοπές τους, έχει λεφτά για... ΣΑΤΑΝΙΚΑ ΕΡΓΑ.

"Ίσα ίσα που βγαίνουν τα έξοδα" δήλωνε σε συνέντευξή του ο Θανάσης Μαρτίνος, ο εφοπλιστής (εδώ), αλλά για να πληρώνει για σατανικά έργα, του περισσεύουν τα χρήματα;;;

    ..................

Ο εφοπλιστής, είναι και μέγας ευεργέτης και δωρητής εκκλησιών, δήμων κλπ... είναι και  ο νέος άρχων Οφφικίαλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου ( εδώ)...

Τώρα, πώς ταιριάζουν όλα αυτά με το άγαλμα του διαβόλου που

Σταράτες κουβέντες για τους σιγονταριστές των ομοφυλόφιλων!

«Προς εντροπή αυτών "που κλείνουν τον δρόμο σε ομοιοπαθείς ψυχές για την αληθινή ζωή»! 

Σταράτες κουβέντες

σχόλιο  απο εδώ 

 

 Ο Ανώνυμος είπε...

Ο γράφων το παρόν σχόλιο είναι αμφιφυλόφιλος, με πολλές ομοφυλοφιλικές σχέσεις στο παρελθόν, ακόμα και το σχετικά πρόσφατο παρελθόν. Είμαι ηλικιακά έξω από τα 50. Εχω ζήσει τον ομοφυλοφιλικό χώρο πάρα πολύ καλά, από πολλές πλευρές. Και δεν δέχομαι από κανένα παπα Θερμό να με κοροϊδεύει ότι δεν είναι πάθος, άσχετα που μπορεί να μην ευθύνομαι εγώ απόλυτα που το απέκτησα. Μπορεί να είναι έμφυτο, αλλά αν του δώσεις τροφή θεριεύει. Στο πάθος αυτό κυριαρχεί ο δαίμονας με τόσο απόλυτο βαθμό που δεν μπορώ να σας το περιγράψω. Και παίρνει διάφορες όψεις, είναι Λερναία Ύδρα και Πρωτέας ταυτόχρονα. Δεν τα λέω για να απογοητεύσω, τα γράφω για να δείξω ότι η μετάνοια θεραπεύει τα πάντα, όχι με την έννοια ότι ο γκέι θα γίνει στρέιτ, αλλά με την έννοια ότι ο γκέι θα πάψει να έχει την ανάγκη της σεξουαλικής επαφής και της εφάμαρτης σχέσης. Ό,τι δηλαδη έγινε με τον μακαριστό πατέρα Σεραφείμ Ρόουζ.

Συγγνώμη, αλλά βλέποντας τη μορφή του παπα-Θερμού τι βλέπετε; Μόνο εγώ το βλέπω; Πάντως, σε αυτό τον άνθρωπο, μόνο και μόνο από τη μορφή του, δεν θα πήγαινα για εξομολόγηση και πνευματική καθοδήγηση ΠΟΤΕ!

Ό,τι καλό κάνει ένας διακριτικος πνευματικός, το γκρεμίζει ένας τέτοιος άνθρωπος. Σκεφτείτε τι παπάδες εκπαιδεύει στην Εκκλησιαστική Ακαδημία. Ειδικά νέα παιδιά χωρίς σταθερό πνευματικό υπόβαθρο...
Προχτές μου έλεγαν για την υπεροπτική συμπεριφορά στον δημόσιο χώρο ενός

«Πίστευε και…μη ερεύνα το δόγμα των “Μαρτύρων του Ιεχωβά”», Μέρος Α'

Μια συναρπαστική και άκρως αποκαλυπτική συνέντευξη με τον Artem Grigoryan, πρώην μέλος των λεγομένων «Μαρτύρων του Ιεχωβά»

Μετάφραση-Επιμέλεια: Ελένη Ζήνωνος

Μέρος Α'

Σε συνεργασία με το Ρωσικό τηλεοπτικό κανάλι SPAS (Σωτήρας), ο ιστοτόπος Pravoslavie (Ορθοδοξία) Ru έχει αναρτήσει μια σειρά από συγκλονιστικές αφηγήσεις σύγχρονων Ρώσων, οι οποίοι εγκολπώθηκαν την αληθινή πίστη ύστερα από περιπλάνησή τους σε διάφορες ψευδοδιδασκαλίες.

Ιερέας Γεώργιος Μαξίμοφ: Χαίρετε! Παρακολουθείτε την εκπομπή: "Η διαδρομή μου προς τον Θεό" (My Path to God). Για πολλούς συνανθρώπους μας, ο δρόμος τους προς την Ορθοδοξία ήταν γεμάτος δυσκολίες, διότι για να γίνουν ορθόδοξοι, έπρεπε να κάνουν δραστικές αλλαγές στη ζωή τους, ν’αφήσουν πίσω τους πολλά πράγματα και ν’ αναθεωρήσουν την πορεία τους… Θ’ αναφερθούμε σε πράγματα που παρακινούν αυτούς τους ανθρώπους και τους δίνουν δύναμη.

Σημερινός μας προσκεκλημένος είναι ο Αρτέμ Βαλερίγεβιτς Γκριγκοριάν από την Αγία Πετρούπολη, ειδικός ερευνητής σε θέματα σεκτών (sectarianism). Πριν τη μεταστροφή του στην Ορθοδοξία, ήταν για μεγάλο χρονικό διάστημα μέλος της οργάνωσης που συχνά θεωρείται ως μία από τις πιο επικίνδυνες μεταξύ των σύγχρονων σεκτών (sects), τους "Μάρτυρες του Ιεχωβά".

Artem Valeryevich, θα μπορούσες να μας πεις πώς ξεκίνησαν όλα; Ανατράφηκες σε μια οικογένεια πιστών;

Artem Grigoryan: Η αναζήτηση για κάποια ανώτερη αλήθεια άρχισε αρκετά νωρίς για μένα και μπορείτε να πείτε ότι μεγάλωσα σε μια οικογένεια που πάντα ενδιαφερόταν για κάτι πνευματικό. Σίγουρα, όλοι θυμούνται τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, όταν πολλές ιδέες και αξίες είχαν καταρρεύσει. Εκείνη η εποχή, αρχές της δεκαετίας του 1990, χαρακτηρίζεται από μαζικό ενδιαφέρον για διάφορες πνευματικές θεωρίες και πρακτικές, καθώς οι άνθρωποι προσπαθούσαν να βρουν απαντήσεις σε επείγοντα ερωτήματα για τη ζωή τους και να ξεκαθαρίσουν τα πράγματα. Καθώς ήταν φιλοπερίεργοι, οι γονείς μου είχαν ήδη εμπλακεί σε διάφορες ανατολικές πρακτικές όπως Κρισναϊσμό, Ρεριχισμό (Θεοσοφία) και Διαλογισμό. Αυτά, ήταν πολύ δημοφιλή τότε. Εντούτοις, παρά τα εν

«Αναγκαίως ήλθον εις το ανανεώσασθαι τους των Πατέρων κανόνας»

Μ. Βασίλειος

– Επιστολή (54) προς Χωρεπισκόπους

Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

    Στην επισκοπική διαδρομή του Μ. Βασιλείου, κρίσιμες ήταν οι στιγμές–διαδικασίες στις οποίες προωθούσε το Ορθοδόξως σκέπτεσθαι και πράττειν. Κινήθηκε πάντα στα όρια που έθεταν οι Πατέρες. «αναγκαίως ήλθον εις το ανανεώσασθαι τους των Πατέρων κανόνας», υπογραμμίζει στην επιστολή του δηλ. «απεφάσισα ν’ ανανεώσω το κύρος των κανόνων των Πατέρων».

        Ακολουθεί ο Ι. Πατήρ την κατεύθυνση της διαδοχής των Πατερικών παραδόσεων–κανόνων σε συγχρονισμό με το παρελθόν της Εκκλησίας και όχι σε τροχιά διαμόρφωσης αποφάσεων αναιρετικών της Ορθοδοξίας, όπως συνέβη στη «σύνοδο» της Κρήτης.

Οι Πατέρες σε κρίσιμες εκκλησιολογικά περιστάσεις διαφύλαξαν, όπως ο Μ. Βασίλειος, την ιερά παρακαταθήκη των Ι. Κανόνων. Μέσα στην Εκκλησία δεν έχουν θέση οι οικουμενιστές επίσκοποι, διότι δεν εκτίμησαν την ιερότητα του αμπελώνος της Ορθοδοξίας και τον παρέδωσαν σε καλλιέργεια «νέου τύπου λαχανικών και σταφυλιών» (Γ΄ Βασ. 20, 2-3).

Ο Ναβουθαί όμως, όπως διαβάζουμε στο Γ΄ Βασιλειών, αρνήθηκε να πουλήσει το αμπέλι του στον βασιλιά της Συρίας Αχαάβ, διότι ήτο κτήμα ιερό των προγόνων του. «Μη γένοιτο μοι παρά Θεού μου δούναι κληρονομίαν πατέρων μου σοι» (Γ΄ Βασιλ. 20, 2-3).

Μεγίστη η πρόκληση–αποστασία των καιρών μας με τη «συνοδική» αναγνώριση του οικουμενισμού. Η ψευδοενότητα, η αναγνώριση εκκλησιαστικότητας στις αιρέσεις και ο συγκρητισμός, είναι τα «νέα λαχανικά και σταφύλια» προς καλλιέργεια στον αμπελώνα Ναβουθαί!

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ε΄, έχει διακηρύξει: «Όσα μεν κατά τους θείους θεσμούς και τους ιερούς Αποστολικούς και Συνοδικούς Κανόνας τυγχάνει διακυβερνώμεθα, πολλήν έχουσιν την χάριν παρά Θεού και κλέος μέγιστον· όσα δε τουναντίον παραβαίνει των όρων εκτρεπόμενα, εν τούτοις προφανής η ακοσμία, κατάδηλος η φθορά και επί πάσιν η των ψυχών απώλεια».

Ερώτημα: Η Εκκλησία της Ελλάδος και η Ι. Κοινότητα του Αγίου Όρους, πως ανέχθηκαν τις «νέες καλλιέργειες» στον αμπελώνα της Ορθοδοξίας, όπως αποφασίσθηκε στη «σύνοδο» της Κρήτης;

Χρήσιμες απαντήσεις παίρνουμε, αν διαβάσουμε την επιστολή του Αγ. Νικοδήμου προς τον εκπεσόντα μοναχόν Θωμάν. Γράφει ο άγιος

Εκκλησία Ρωσίας: «Είναι πολύ επικίνδυνο να παίζουμε με τις γραφές»!

➥  Καὶ τὰ Οἰκουμενιστικά σας παιχνίδια εἶναι λιγότερο ἐπικίνδυνα;

Γιατί ο Πάπας Φραγκίσκος ζητάει αλλαγές στο Πάτερ Ημών...;

Του Αιμίλιου Πολυγένη

---

Άμεση ήταν η απάντηση της Εκκλησίας της Ρωσίας, στις πρόσφατες δηλώσεις του Πάπα Φραγκίσκου για τα περί αλλαγής στην Κυριακή προσευχή "Πάτερ ημών".
Ο Πάπας Φραγκίσκος προ ημερών δήλωσε, ότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία πρέπει να υιοθετήσει μια καλύτερη μετάφραση της φράσης: «και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν» στην ιταλική εκδοχή του "Πάτερ Ημών".
Ανέφερε ότι η τρέχουσα φράση, η οποία είναι η ίδια σε πολλές

«Μια εργασιακή θρησκεία θα αντικαταστήσει τον Χριστιανισμό»! --Δηλαδή η θρησκεία του Αντιχρίστου!

Αποκαλύψεις σοκ ερευνήτριας της Μπίλντερμπεργκ: 

Η Λέσχη πίσω από τα γεγονότα της Καταλονίας

-Ποια θρησκεία θα αντικαταστήσει τον Χριστιανισμό

Για θρησκεία

Η ερευνήτρια μίλησε μάλιστα και για την θρησκεία προδιαγράφοντας την αντικατάσταση του Χριστιανισμού! «Οι πλανητάρχες έχουν δημιουργήσει μια εργασιακή θρησκεία για να ελέγξουν τα συναισθήματα

Η προέλαση του Οικουμενισμού και το τέλος των ψευδαισθήσεων

 

                                                              του Νεκτάριου Δαπέργολα

                                                      Διδάκτορος Βυζαντινής Ιστορίας

    Καθώς εκπνέει το 2017, μια χρονιά πραγματικά καταιγιστικών εξελίξεων, όσον αφορά τη δράση των Οικουμενιστών και την προώθηση των σχεδίων τους (σε συνέχεια της ψευτοσυνόδου της Κρήτης), βρισκόμαστε ξεκάθαρα στη φάση που και οι τελευταίες ψηφίδες της εικόνας μπαίνουν πλέον στη θέση τους. Προηγήθηκε ένας μακρός κύκλος επαφών, αγαπολογικών δηλώσεων και «διαλόγων», που βρίσκόταν σε πλήρη εξέλιξη επί δεκαετίες και που μπόρεσε λίγο-λίγο (μέσα στο ευρύτερο κλίμα της μιθριδατικής αποχαύνωσης και παθητικοποίησης της κοινωνίας μας) να επιτύχει τη σταδιακή άμβλυνση και εξουδετέρωση των πνευματικών αντισωμάτων του λαού μας απέναντι στην αδηφάγα επέλαση της Νέας Εποχής.
   Ταυτόχρονα προχωρούσε επίσης επί δεκαετίες η άλωση των Θεολογικών Σχολών, που πλέον εδώ και καιρό μόνο «μεταπατερική» θολολογία και «νεωτερική» ανοησία παράγουν σε επίπεδο διδακτόρων, μεταπτυχιακών αλλά και απλών αποφοίτων (κατά τον ίδιο ακριβώς δηλαδή τρόπο που ένας εσμός από αποδομητικές συμμορίες ελληνοφοβικών εθνομηδενιστών κι εκκλησιομάχων ψευτοεπιστημόνων έχει αλώσει και λυμαίνεται τις Φιλοσοφικές Σχολές και τα Παιδαγωγικά Τμήματα). Και φυσικά βρισκόταν εν εξελίξει (ιδίως τα τελευταία χρόνια) και η παράλληλη εκστρατεία προβολής του κάθε πλανεμένου οικουμενιστή και «νεωτεριστή» (κληρικού τε και λαϊκού) ως προοδευτικού, χαρισματικού και…φωτισμένου, την ώρα που οι εκφράζοντες λόγον αληθείας και αυθεντικής πατερικής παραδόσεως καθυβρίζονταν χυδαία κι εξουθενώνονταν ως μουχλιασμένοι, οπισθοδρομικοί, σκοταδιστές ή ακόμη και ψυχασθενείς.
     Ενώ όμως έτσι είχε η κατάσταση, τα πράγματα δεν ήταν πάντοτε ορατά δια γυμνού οφθαλμού. Επί πολλά χρόνια οι ινστρούχτορες της παναίρεσης δούλευαν υπόγεια και με μεγάλη προσοχή, οι εξελίξεις ήταν αργές και σε μεγάλο βαθμό συγκεκαλυμμένες, σε πολλές περιπτώσεις τηρούνταν τα προσχήματα. Για προφανείς λόγους φυσικά όλα αυτά. Το χωράφι έπρεπε να σπαρεί προσεκτικά, όλες οι διαλυτικές διεργασίες να πραγματοποιηθούν μεθοδικά, το νερό μέσα στην κατσαρόλα να θερμανθεί σταδιακά και με φειδώ, ώστε ο βάτραχος να μη ζεματιστεί απότομα και πηδήξει έξω. Και οι λίγοι που φώναζαν ότι «ο βασιλιάς είναι γυμνός» και προειδοποιούσαν για την επερχόμενη θύελλα, αντιμετωπίζονταν βέβαια με θυμηδία ως γραφικοί συνωμοσιολάγνοι.

   Εδώ και καιρό όμως είναι πλέον προφανές ότι έχουμε μπει σε άλλη φάση. Ζούμε πια το τέλος των προσχημάτων. Και ταυτόχρονα βέβαια το τέλος των ψευδαισθήσεων και των δικαιολογιών, για όσους μέχρι χτες αρέσκονταν να στρουθοκαμηλίζουν, βυθίζοντας τα κεφάλια τους στην άμμο.

  Όλα πλέον είναι απροκάλυπτα. Ολόκληρο το 2017 χαρακτηρίστηκε από μία συνεχή και ραγδαία κλιμακούμενη αλληλουχία ταξιδιών, συσκέψεων, εκδηλώσεων και συμπροσευχών του πατριάρχη Βαρθολομαίου με όσους αιρετικούς και αλλόθρησκους Ανατολής και Δύσης μπορεί να συλλάβει ακόμη και ο πλέον ευφάνταστος νους. Πριν από λίγους μήνες, ανήμερα του Αγίου Πνεύματος, ο ένας εκ των βασικών του εταίρων, ο ζοφερός αιρεσιάρχης του Βατικανού, είχε δηλώσει expressis verbis ότι βαίνουμε προς μία Παγκόσμια Εκκλησία με…ποικιλομορφία (αυτή είναι προφανώς η κατ’ ευφημισμόν επίκληση του ήδη προκατασκευασμένου πολυδογματικού συγκρητιστικού τουρλού, που με τόση μεθοδική συνέπεια υπηρετούν εδώ και χρόνια τόσο ο ίδιος, όσο και οι ημέτεροι πλανεμένοι Οικουμενιστές). Λίγο αργότερα βγήκε και κατακεραύνωσε (αυτός ο διαχρονικός άρχων του ψεύδους, της αίρεσης και της υποκρισίας) ως υποκριτές και…φίδια όσους τολμούν να προβάλουν λόγο αντίδρασης στα άθλιά τους σχέδια.

     Σε ανάλογες πιέσεις για την εφαρμογή των συμφωνηθέντων στην κρητική ψευδοσύνοδο (και την πάταξη των αντιφρονούντων) προβαίνουν συνεχώς ο Βαρθολομαίος και τα οικουμενιστικά του φερέφωνα. Και λίγες μόλις ημέρες πριν, απαντώντας σε νέο…ενωτικό μήνυμα του Πάπα (μέσα στο οποίο γίνεται ξεκάθαρα λόγος για «τον επείγοντα χαρακτήρα της ανάπτυξης σε πλήρη και ορατή ενότητα»!), τόνισε ότι «έφτασεν η ώρα να ασχοληθώμεν και με τα εμπόδια εις την αποκατάστασιν της πλήρους κοινωνίας των Εκκλησιών ημών» με στόχο «να οδηγηθώμεν εις λύσεις αποδεκτάς εκατέρωθεν». Είναι πασιφανές ότι τα πράγματα τρέχουν όντως με πολύ μεγάλη ταχύτητα πια.
     Κι ενώ συμβαίνουν αυτά, η κατάσταση όσον αφορά την αναμενόμενη αντίδραση και αντίσταση παραμένει άκρως απογοητευτική. Φυσικά κανείς που στοιχειωδώς γνωρίζει την κατάσταση στην ιεραρχία και τη βαθιά πνευματική κρίση και παρακμή στην οποία βουλιάζει ο λαός μας δεν θα μπορούσε να τρέφει αυταπάτες. Είχαμε ωστόσο την ελπίδα ότι έστω σε ένα βαθμό η αθλιότητα που διαδραματίστηκε το καλοκαίρι του 2016 στην Κρήτη, καθώς και τα συνταρακτικά τεκταινόμενα της επόμενης μέρας, κάποιους θα κινητοποιούσαν και κάποιους θα ξεσήκωναν. Ενάμιση όμως χρόνο αργότερα οι απειροελάχιστοι που αποφάσισαν να κρατήσουν τις Θερμοπύλες απέναντι στη λαίλαπα της αδηφάγας Παναίρεσης, παραμένουν απειροελάχιστοι. Οι συντριπτικά πλείστοι εξακολουθούν να αδιαφορούν μέσα στην ανοησία της ανίδεης αμεριμνησίας τους, πάμπολλοι από τους οιονεί «εκλεκτούς» του εκκλησιαστικού χώρου συνεχίζουν να μεριμνούν και να τυρβάζονται περί όνου σκιάς ή και ενίοτε να ασχολούνται με όχι μεν ασήμαντα, αλλά πάντως δευτερεύοντα θέματα που αποπροσανατολίζουν, αντί του μείζονος που καίει (και με το οποίο είναι απρόθυμοι να καταπιαστούν λόγω βολέματος, φοβίας ή άλλων επιμέρους αιτίων). Και όλα αυτά, ενώ από την άλλη μία πολυπληθής ορδή από παπαγαλάκια του Οικουμενισμού σε πλήρως διατεταγμένη υπηρεσία εξακολουθεί να κλιμακώνει εδώ και καιρό τη δράση της μέσω κηρυγμάτων, απειλών, υποτιμητικών δηλώσεων και κάθε άλλου μέσου με στόχο να αποτρέψει την αντίδραση, να εντείνει τη φοβία, να διατηρήσει την υπνηλία, να εξουθενώσει την ανυπακοή και την απείθεια στα σχέδια των ινστρουχτόρων και των αφεντικών.

      Όπως προαναφέρθηκε όμως, τα προσχήματα έχουν πλέον τελειώσει. Βρισκόμαστε στο τέλος των ψευδαισθήσεων και των δικαιολογιών. Γιατί πλέον έχουν μπει μέσα «στην Πόλη οι οχτροί». Δεν την επιβουλεύονται απλώς, δεν ετοιμάζουν πολιορκητικά όπλα, δεν βαδίζουν εναντίον της, δεν βρίσκονται καν στα πρόθυρα· είναι ήδη πια από καιρό μέσα και τη διαγουμίζουν. Ας τελειώνουμε λοιπόν με τα άλλοθι, ακόμη και τώρα δεν είναι αργά. 

   Ξεκαθαρίζουμε ότι αυτές οι σειρές δεν γράφονται με τόνο ελεγκτικό - με αγωνία γράφονται και με σκοπό όχι να επιτιμήσουν, αλλά να παραινέσουν. Και δεν απευθύνονται βέβαια στους μπολιασμένους με το δυσώνυμο πνεύμα του Οικουμενισμού, ούτε στους βολεμένους ή και ξεπουλημένους: αυτοί σε άλλο…αφεντικό δουλεύουν και «ήδη απέχουσιν των μισθών αυτών». Όσοι όμως αντιλαμβάνονται το πρόβλημα και θλίβονται έστω και βαθιά μέσα τους γι’ αυτό, είναι τώρα η ώρα να ξεπεράσουν τους δισταγμούς τους, την όποια φοβία ή τις άλλες αδυναμίες τους και να δώσουν ομολογία πίστεως. O λόγος και για επισκόπους (υπάρχουν ακόμη και τέτοιοι) και για άλλους κληρικούς, αλλά και για λαϊκούς. Να αφυπνιστούν, να μιλήσουν, να συστοιχηθούν με όσους ήδη αγωνίζονται, να κινητοποιήσουν εαυτούς και αλλήλους. Ως πότε θα ασχολούμαστε με δευτερεύοντα θέματα (που φυσικά ουδείς αντιλέγει πως οφείλουμε «κακείνα μη αφιέναι») και θα αρνούμαστε να δούμε κατάματα το βασικό και το μείζον; Ως πότε θα μιλάμε και θα γράφουμε για τα συμπτώματα της βαριάς αρρώστιας που τρώει τις σάρκες μας και θα αφήνουμε ουσιαστικά στο απυρόβλητο την απώτερη αιτία της; Ως πότε θα ανησυχούμε για τα κλαδιά και το φύλλωμα του δέντρου που ξεραίνεται και θα αρνούμαστε να δούμε το προφανές, ότι το πρόβλημα δεν είναι επιτέλους τα φύλλα, αλλά η ρίζα;

      Και να ξεκαθαρίσουμε βέβαια εδώ για μια ακόμη φορά (γιατί το λέμε και το γράφουμε επανειλημμένα) ότι η διολίσθηση στην Παναίρεση, σε συνδυασμό με την ευρύτερη αποστασία του λαού μας από τον Θεό (ειδικά κατά τις τελευταίες δεκαετίες), δεν είναι απλώς η ρίζα της πνευματικής κρίσης που μας ταλανίζει. Είναι η ρίζα και η πρωτογενής γενεσιουργός αιτία όλης συλλήβδην της βαθιάς παρακμής και πλήρους κατάρρευσης την οποία ζούμε εδώ και αρκετά χρόνια και σε κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό, πολιτιστικό και φυσικά ευρύτερα υπαρξιακό επίπεδο (γιατί η απομάκρυνσή μας από την Ορθοδοξία δεν είναι καταδικαστική μόνο σε επίπεδο σωτηριολογικό, αλλά ισοδυναμεί και με αποσάθρωση της ταυτότητας και ιδιοπροσωπείας μας και συνεπώς πλήρη μετάλλαξή μας σε επίπεδο συλλογικά οντολογικό). Και ακόμη ας θυμόμαστε και τους «πνευματικούς νόμους» που λειτουργούν, ας μην ξεχνάμε τους τεράστιους κινδύνους που διατρέχουμε και σε εθνικό επίπεδο και τις τεράστιες περιπέτειες και ενίοτε τραγωδίες και συμφορές που έχουμε στο διάβα της Ιστορίας υποστεί ως λαός, όποτε προδώσαμε την πίστη μας.

      Όλα αυτά -γραφικά και ακατανόητα προφανώς για τους διαποτισμένους από τη σαρκολατρεία και τη μηδενιστική υστερία των εσχάτων χρόνων, αλλά καταφανή και αυτονόητα για τους έχοντας οφθαλμούς του οράν και νουν του συνιέναι τα «σημεία των καιρών»- είναι εδώ μπροστά μας και οφείλουν επιτέλους να απασχολήσουν σοβαρά όποιον λέει ότι πονάει για την κατάσταση που βιώνουμε ως λαός τα τελευταία χρόνια.

     Όσοι πάντως έχουν απομείνει ζωντανοί σε αυτόν τον τόπο, δεν αρκεί απλώς να το ισχυρίζονται. Ήρθε πλέον ο καιρός και να το αποδείξουν…

Πηγή