Σάββατο, 21 Μαΐου 2016

O tempora, o mores!

ΛΟΓΟΙ  ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ...!

      Ἂν αὐτὸ δὲν εἶναι «ὑπεκφυγὴ» καὶ «ὑποκρισία», τότε τί θὰ ὀνομάσουμε «ὑποκρισία»;
  Διαφωνεῖ ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς μὲ τὴν σύγκληση τῆς Συνόδου, διαφωνεῖ μὲ τὴν θεματολογία, διαφωνεῖ μὲ τὴν διαδικασία,  γιατὶ ἡ προβληματική της καὶ οἱ Προσυνοδικὲς ἀποφάσεις της εἶναι αἱρετικές, ἢ μᾶλλον -ὅπως γλαφυρὰ τὶς περιγράφει- αἱρετικότατες, καταγγέλλει ὅτι διὰ τῆς  διαδικασίας-κανονισμοῦ παραβιάζονται Ἱεροὶ Κανόνες, διαστρέφεται ἡ διδασκαλία τοῦ ἰδίου τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ κοινωνεῖ μὲ ὅλους τοὺς αἱρετίζοντες ποὺ τὴν προετοίμασαν καὶ θὰ συμμετάσχουν σ’ αὐτήν!
      Πράγματι, νέο-μετα-πατερικὴ τακτική.
    Οἱ  Ἅγιοι (στὴν συντριπτική τους πλειοψηφία) συμμετεῖχαν στὶς Συνόδους, καὶ ἀγωνίζονταν νὰ καταδικαστεῖ ἡ αἵρεση. Ὁ κ. Σεραφεὶμ πράττει τὸ ἀνήκουστο καὶ πρωτοφανές:
.
    Καταδεικνύει τὴν δολιότητα καὶ τὸν ἀμοραλισμό, ὅσων προετοίμασαν τὴν «γία καὶ Μεγάλη Σύνοδο», δηλώνει ὅτι καταδικάζει αὐτὲς τὶς δίκην «μαφίας» καὶ δίκην «ληστρικῆς» Συνόδου πρακτικές, ἀλλὰ σὰν νὰ μὴ συμβαίνει τίποτε, κοινωνεῖ καὶ θὰ κοινωνεῖ (ὡς φαίνεται) στὸ διηνεκὲς μὲ τοὺς ἐγκληματοῦντες κατὰ τῆς Πίστεως!
.
O tempora, o mores!


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
Ἀκτὴ Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ,
Τηλ. +30 210 4514833, Fax +30 210 4518476

ν Πειραιε τ 20 Μαΐου 2016

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν
ΛΟΓΟΙ ΠΑΡΑΙΤΗΣΕΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟ

     Ἐπειδή κατά τόν Θεο πόστολο Πέτρο φείλομεν νά εμεθα  «τοιμοι δ ε πρς πολογίαν παντ τ ατοντι μς λόγον περ τς ν μν λπίδος μετ πραΰτητος κα φόβου συνείδησιν χοντες γαθήν, να ν καταλαλοσιν μν ς κακοποιν, καταισχυνθσιν ο πηρεάζοντες μν τν γαθν ν Χριστ ναστροφήν. κρεττον γρ γαθοποιοντας, ε θέλοι τ θέλημα το Θεο, πάσχειν κακοποιοντας (Α΄ Πέτρου 3,15-18), δημοσιοποι τος λόγους παραιτήσεώς μου πό τήν συμμετοχή μου στήν κπροσώπηση τς γιωτάτης κκλησίας τς λλάδος στήν συγκληθησομένη γία καί Μεγάλ Σύνοδο.   πόφασις τς προλαβούσης κτάκτου Συνόδου τς εραρχίας τς κκλησίας τς λλάδος μο παρεχε ατό τό δικαίωμα συμμετοχς κατόπιν τς παραιτήσεως τν πρό μο κατά τά πρεσβεα Σεβασμιωτάτων γίων δελφν.
    Παραιτήθην προφορικς νώπιον τς προλαβούσης εραρχίας γιά λόγους συνειδήσεως καί εδικώτερα διότι διαφων καί διά τήν θεματολογία τς γίας καί Μεγάλης Συνόδου καί διά τήν διαδικασία. Διαφων διά τήν θεματολογία διότι μετά 93 χρόνια προετοιμασίας μις Πανορθοδόξου Συνόδου νασχόλησίς της μέ οσιωδς λελυμένα θέματα πό τήν Πατερική καί Κανονική μας Παράδοση, πως τς Νηστείας καί το Γάμου, μόνον δυστυχς θυμηδία προκαλε. Διαφων καί μέ τήν παράδεκτη θέση το κειμένου περί τν μεικτν γάμων, πού προάγει τόν λεγόμενο λαϊκό συγκρητιστικό οκουμενισμό, καί διαφων πίσης ριζικά μέ τά λλα δύο ψηφισμένα κείμενα τν προσυνοδικν διασκέψεων «Σχέσεις τς ρθοδόξου κκλησίας πρός τόν λοιπόν Χριστιανικόν κόσμον» καί « ποστολή τς ρθοδόξου κκλησίας ν τ συγχρόν κόσμ». άν πράγματι έπεδιώκετο Πανορθόδοξος ατή Σύνοδος νά εναι γία καί Μεγάλη καί νά ποτελε ερά συνέχεια τν γίων Οκουμενικν Συνόδων στόν 21ο αώνα καί πέκεινα, διακηρύσσουσα τι «δοξε τ γί Πνεύματι καί μν», φειλε στοιχοσα στό πνεμα καί τό γράμμα τν γίων καί Θεοφόρων Πατέρων νά ποφασίσ τά κόλουθα:
    α) Νά ναγνωρίσει τίς θεωρούμενες π λους τος ρθοδόξους δύο Συνόδους το νάτου κα δεκάτου τετάρτου αἰῶνος ς Οκουμενικές, δηλ. τήν Η´ π Μ. Φωτίου, το 879-880, κα τήν Θ´ π γίου Γρηγορίου το Παλαμ, το 1351, ο ποες, κατεδίκασαν μν πρώτη τ Filioque καί τό πρωτεο το Πάπα ς αρέσεις, δ δεύτερη τν περ κτιστς Θείας
Χάριτος καί νεργείας αρεση, διότι δι’ ατς προσβάλλεται σχέσις το Θεο πρός τήν κτίσιν Του καί ργανικς νταλλάσσεται πουσία το γίου Πνεύματος μέ τό λάθητο καί τό πρωτεο νός νθρώπου, καί πομένως κα τν Παπισμό ς αρεση.
   Νά πικαιροποιήσει καί πικυρώσει τίς ποφάσεις τς Συνόδου τς Κωνσταντινουπόλεως (1282-1284) διά τν ποίων κυρώθηκε ψευδοένωσις τς Λυών καί τς Μεγάλης Συνόδου (1484) διά τς ποίας κυρώθηκαν ο ποφάσεις τς ληστρικς Συνόδου Φεράρας-Φλωρεντίας.
Να καταδικάσει τό ψευδοπέτρειο δόγμα, πού στηρίζεται σέ πλαστογραφημένα στοιχεα (ψευδοκωνσταντίνειος δωρεά, ψευδοπιπίνειος δωρεά, ψευδοϊσιδώρειες διατάξεις, ψευδοκλημέντεια) καθώς καί τίς διδαχές τν ψευδοσυνόδων I καί II Βατικανς  καί νά ριοθετήσ τήν θέση το πρώτου στήν κκλησία, ποος κατά τόν 34ον Κανόνα τν γίων ποστόλων, πού χει Οκουμενικήν ναγνώρισιν (9ος ντιοχείας, 1ος Δ΄, 2ος ΣΤ΄ καί 1ος Ζ) εναι Primus inter Pares καί χι Primus sine Paribus.  
   β) Νά κλέξει, νά χειροτονήσει καί νά νθρονίσει στό πάλαι ποτέ περίπυστο Πατριαρχεο τς Ρώμης καί τς Δύσεως νέο ρθόδοξο Πάπα Ρώμης, καί ρθόδοξη εραρχία μή ναγνωρίζουσα τόν σημερινό καταληψία το Πατριαρχείου τς Δύσεως καί αρεσιάρχη κ. Φραγκσκο (Horhe Bergolio). τσι, θά λύοντο τά προβλήματα το Παπισμο καί τς Ονίας.
   γ) Νά νιδρύσει Ατοκέφαλες κκλησίες στήν Ερώπη, μερική, Καναδ καί Αστραλία, λύουσα ριστικς τό θέμα τς Διασπορς, καί  τό σκάνδαλο τν παλλήλων δικαιοδοσιν πού προάγει τήν αρεση το θνοφυλετισμο καί πού δέν θεραπεύεται μέ τό μίμετρο τν πισκοπικν Συνελεύσεων. πόφασι ατή θά πεδείκνυε τόν φιλοδυτικισμόν τς ρθοδόξου Καθολικς κκλησίας, ποία δέν ντιμάχεται πρόσωπα καί τόπους λλά τήν πλάνη καί τήν κακοδοξία πού χωρίζουν πό τόν Πανάγιον Θεόν.
   Ὅταν καταγγέλεται τό εδεχθές κακούργημα τς παιδοφιλίας πού θεσμοθέτησε τό Συνταγματικό Δικαστήριο τς λλανδικς πολιτείας ναγνωρίζοντας κομματικό σχηματισμό (PVDF) πού χει ατό τό χυδαίο πρόταγμα, ταν καταγγέλεται πύθμενης κακότητος χυδαιότητα τς κτηνοβασίας, πού χει θεσμοθετηθε στή Γερμανική πολιτεία, ταν καταγγέλεται νατροπή τς νθρώπινης ντολογίας μέ τήν θεσμοθέτηση τς ψυχοπαθολογικς κτροπς τς μοφυλοφιλίας στό λεγόμενο Δυτικό κόσμο, δέν στηλιτεύονται τά πρόσωπα λλά θεσμοθέτησις τς νομίας. σφαλς ς πρόσωπα κτιμνται βαθύτατα Φραγκσκος τς σσίζης, Θηρεσία τς βιλα, ωάννης το Σταυρο, Θηρεσία το βρέφους ησο καί Κάρολος ντε Φουκώ, καί λλοι γιά τόν μυστικισμό τους καί τήν γάπη τους πρός τόν Χριστόν. γιοι μως δέν μπορε νά θεωρονται διότι άν μετεχαν στήν κτιστη διότητα το Θεο, τήν γιότητα, θά πληροφοροντο δι’ γίου Πνεύματος γιά τίς κακοδοξίες καί στρεβλώσεις τς ποκαλυφθείσης ληθείας καί θά κατήγγειλον ατές καί θά νοντο μετά τς κκλησίας. πόφασι ατή θά πεδείκνυε τό ωλο καί νεπέρειστο τν κατηγοριν τι δθεν πιδιώκεται γκλωβισμός τς ρθοδόξου Καθολικς κκλησίας στόν «μικρόκοσμόν της» ν ντιθέτως ξαγγέλλεται δι’ ατς ληθής Εαγγελικός καί Πατερικός «οκουμενισμός», πού ναλύεται σέ μπονη διακήρυξη τς ποστολικοπαραδότου καί γιοπατερικς ληθείας μέ τήν στηλίτευση τν κακοδοξιν καί τν παντοειδν αρέσεων.
   δ) Νά κολουθήσει τήν Πατερική δό μαχίμου πανευαγγελισμο τς Οκουμένης, ς προείπομεν, μέ τήν δημιουργία δορυφορικς πλατφόρμας γιά τήν ρθόδοξη μαρτυρία σέ 100 γλσσες. Μέ τόν τρόπο ατό, θά κονιορτοποιοσε τίς δαιμονικές ψευδοθρησκεες καί αρέσεις μέ παγκόσμιο λόγο καί πατερική παρρησία, θά δόξαζε τόν Θεό καί θά διεσφάλιζε τόν νθρωπον καί τά πραγματικά δικαιώματά του.
     ε) Νά λύση τό μερολογιακό καί ορτολογικό μεζον θέμα, πού διασπ ναποδράστως τή λειτουργική νότητα τς ρθοδόξου Καθολικς κκλησίας καί πού κατά τρόπον ντικανονικόν θεσμοθέτηθηκε στήν κκλησία ατή παράδεκτη λειτουργική διάσπασις, μέ τό γνωστό Συνέδριον το 1923, πί Μακαριστο Πατριάρχου Κων/πόλεως κυρο Μελετίου Μεταξάκη.
   Διαφων καί μέ τήν διαδικασίαν πού προσβάλλει τό πισκοπικόν πούργημα καί  μεταβάλλει τήν γία καί Μεγάλη Σύνοδο σέ οσιαστικά διευρημένη Σύνοδο Προκαθημένων, πού προδήλως παραβιάζει τό 34ο Κανόνα τν γίων ποστόλων, διότι εναι κανονικς παράδεκτον νά κυρώνεται ψφος κάθε πισκόπου καί λευθέρα κφρασις τς γνώμης του καί νά «μογενοποιεται» ντικανονικς ψφος τν πισκόπων τς κκλησίας.
   Ἐπιπροσθέτως τραγελαφική ατή διαδικασία χαρακτηρίζεται πό παλινδία καί ντιφατικότητα, διότι ν στόν ψηφισθέντα -κτός π’ τό Πατριαρχεον ντιοχείας- κανονισμόν λειτουργίας τς γίας καί Μεγάλης Συνόδου προβλέπεται ρχή τς μοφωνίας διά τήν λψιν τν ποφάσεων, στηλιτεύεται λληλένδετη πρός τήν ρχή τς μοφωνίας ρχή τς ρνησικυρίας (veto) πό τήν  ρμηνεία το Παναγιωτάτου Οκουμενικο Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου στήν Σύναξη τν Προκαθημένων (Γενεύη 22-1-2016) κεφ. 2, παρ. δ΄, πού οσιαστικά καταργε τήν ρχή τς μοφωνίας καί εσάγει τήν ρχή τς πλειοψηφίας. Εναι χαρακτηριστική θέσις το Παναγιωτάτου Οκουμενικο Πατριάρχου:
«Τέλος, καθίσταται ναγκαον πως διευκρινηθ ν ζήτημα, τ ποον προέκυψε, καθ’ μς προσδοκήτως, τοι τ ρώτημα περ το κριβος νοήματος το ρου μοφωνία (consensus), τν ποίαν πεδέχθημεν ς τρόπον λήψεως ποφάσεων τόσον κατ τν προετοιμασίαν σον κα κατ τς ργασίας τς γίας κα Μεγάλης Συνόδου. π το θέματος τούτου δέον ν διευκρινηθσι τ κόλουθα ζητήματα:
Πρτον, ννοια τς μοφωνίας ς consensus, κα χι ς unanimity, χει διεθνς τν ννοιαν τι ἐὰν μία περισσότεραι ντιπροσωπίαι διαφωνήσουν πρς μίαν συγκεκριμένην πρότασιν κα διατυπώσουν δίαν τοιαύτην, δέον ν καταβληθ προσπάθεια ποδοχς τς π τν ντιπροσωπιν τούτων γνώμης προτάσεως, ες περίπτωσιν μως κατ τν ποίαν δν πιτευχθ συναίνεσις (consensus) π τς ντιπροτάσεως, τότε διαφωνία ατη, φ’ σον ο διαφωνοντες πιμένουν, καταγράφεται λλ δν κυρώνει τν πρς ν πρξεν διαφωνία ρχικν θέσιν, κα ο διαφωνοντες πογράφουν τ ρχικν κείμενον, καταγράφοντες, ἐὰν θέλουν, τν διαφωνίαν των. Ἐὰν πάρξ ρνησις πογραφς το κειμένου, τοτο θ σήμαινεν ρνησικυρίαν (veto), πργμα τ ποον θ δήγει ες διέξοδον.
Δεύτερον ζήτημα, τ ποον δέον ν διευκρινηθ, εναι ἐὰν μοφωνία ναφέρεται ες τος παρόντας κατ τς ργασίας νς σώματος παιτ τν φυσικν παρουσίαν λων τν μελν το σώματος».
   Ἑπομένως άν σχύσει πρόθεσις καί σκέψις το Παναγιωτάτου Οκουμενικο Πατριάρχου, καμμία τροποποίησι τν δη ψηφισμένων κειμένων δέν πρόκειται νά γίνει ποδεκτή καί κανένα κείμενο δέν πρόκειται νά ποσυρθε καί κατά τατα παρουσία τν Μακαριωτάτων καί Σεβασμιωτάτων Συνέδρων θά εναι διακοσμητικο χαρακτρος.
   Διαφων πλήρως μέ τό ψηφισθέν πό τήν Ε΄ Προσυνοδική Πανορθόδοξη Διάσκεψη κείμενο «Σχέσεις ρθοδόξου κκλησίας πρός τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» διότι γέμει πό σάφειες, πό «τεχνικούς ρους» καί πό μεγάλες ντιφάσεις. να κείμενο Πανορθοδόξου Συνόδου θά πρεπε νά εναι ερή συνέχεια τν ερν κειμένων τν γίων Οκουμενικν Συνόδων, πού παραδίδεται στή στορία πρός γιασμόν καί σωτηρία το νθρωπίνου Γένους, καί χι να φαιδρό συμπίλημα ντιφάσεων καί σαφειν. Διερωτμαι, κατά τήν μακράν στορικήν περίοδον τν χιλίων διακοσίων χρόνων, άν ριθμήσωμεν πό τς Ζ΄ Οκουμενικς Συνόδου, τν ξακοσίων πό τς Θ΄ Οκουμενικς Συνόδου, δέν πήρξαν αρέσεις καί κακοδοξίες στόν χριστιανικό κόσμο, πού θά πρεπε κκλησία νά καταγνώσει; ντβεντισμός,  φυλλαδική ταιρεία «Σκοπιά» πού ατοπροσδιορίζεται ς «χριστιανική κκλησία μαρτύρων το εχωβ», Πεντηκοστιανισμός, Χριστιανική πιστήμη, Θεοσοφία πού παρουσιάζει τόν Χριστόν ς «χρηστική κατάσταση», Τεκτονισμός πού παρασιτε ναισχύντως στίς χριστιανικές κοινωνίες ν εναι ωσφορικός παγανιστικός ποκρυφισμός (κατά τά σωτερικά κείμενα τς δίας τς μασωνίας), ο κατά τήν δεύτερη χιλιετία κακοδοξίες το Παπισμο (πρωτεο, λάθητο, καθαρτήριο, ξιομισθίαι, πέρτακτα ργα, σπιλη σύλληψη, νσώματος νάληψις τς Παναγίας, δικανική κανοποίησις Θ. Δικαιοσύνης κλπ.), ο διάφορες Προτεσταντικές παραφυάδες μέ τό πολυποίκιλο αρετικό δογματικό περιεχόμενο (Βαπτισταί, Μορμόνοι, Κουάκεροι, Μενονίτες, Συναθροισταί, Μεθοδισταί κλπ.), δέν θά πρεπε νά καταγνωσθον πό τήν κκλησία Συνοδικς; Εναι κπληκτικά παράδοξο τι στό συγκεκριμένο κείμενο δέν πάρχει παραμικρή άναφορά σ’ ατές τίς πραγματικότητες, γιά τίς ποίες κκλησία Συνοδικά δέν χει ρθρώσει πίσημον λόγον, ς νά μήν νεφύησαν αρέσεις καί κακοδοξίες κατά τήν Β΄ χιλιετίαν.
     Παρηκολούθησα μία διοφυεστάτη νάλυσι πό τόν Σεβ. Μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομον στό Ρ/Σ τς κκλησίας τς λλάδος, τς κακοδοξίας τς σπίλου συλλήψεως, πού «δογμάτισε» Πάπας Πίος Θ΄ τό 1854 καί πού πρξε «πρόβα generale» γιά τήν θεσμοθέτηση το πρωτείου καί το λαθήτου τό 1870, πό τήν I Βατικανή ψευδοσύνοδο. πί τς κακοδοξίας τς σπίλου συλλήψεως τς Θεοτόκου, ποία κυρώνει τήν νσαρκο οκονομία το Θεο Λόγου, διότι άν γεννήθη σπίλως, Θεοτόκος θά συνελήφθη καί νηδόνως καί κατά τατα πομειώνεται νανθρώπησις το Θεο Λόγου,  θεμελιώθηκε Λούρδη διά νά πάρξει δθεν θεόθεν πιβεβαίωσις, διότι Βερναρδέτη Σουμπιρού πού δθεν «εδε» τήν περαγίαν Θεοτόκον ς «λευκήν Κυρίαν» τό 1858, λαβε τήν πάντηση στό ρώτημα ποία το, «Εμαι σπίλως συλληφθεσα». Διερωτμαι κκλησία δέν θά πρεπε λες ατές τίς παράδεκτες νοθεύσεις τς ληθείας, Συνοδικς νά τίς καταδικάσει;
   Στό συγκεκριμένο κείμενο γίνεται συνεχής ναφορά στήν ξία το διαλόγου μέ τήν τεροδοξία καί διαβάζοντάς το χει κανείς τήν ασθηση τι εσέρχεται σέ μία «μηχανή το χρόνου» καί βρίσκεται στίς ρχές το 20ου αώνος, ταν πνεε νεμος ασιοδοξίας γιά τήν νωση μέ τήν κκλησία, τν ποσχισθέντων πό Ατήν. Δυστυχς μως ο λεγόμενοι θεολογικοί διάλογοι χουν σχεδόν τελειώσει χουν συμπνιγε στήν σατανική μμονή καί μετανοησία τν κακοδόξων  στήν χειροτονία γυναικν στό διότυπο ερατεο τους καί στήν θεσμοθέτηση τς ψυχοπαθολογικς κτροπς τς μοφυλοφιλίας πού νατρέπει τήν νθρώπινη ντολογία καί φυσιολογία. Εναι πόλυτος μαρτυρία π’ ατν τν ρθοδόξων συμπροέδρων τν διεξαγομένων θεολογικν διαλόγων, ς λόγου χάριν το Σεβ. Σασίμων κ. Γενναδίου (29/8 -3/9/2015, Σύναξις εραρχίας Οκουμενικο Θρόνου).
.
Καμμία ποτίμησις λοιπόν γιά τούς διεξαχθέντας θεολογικούς διαλόγους πού δυστυχς χουν ποβε «νόσια παίγνια» κατά τήν ξαίρετη δήλωση το πί εκοσαετία συμπροέδρου στόν διάλογο μετά τν Ρωμαιοκαθολικν Σεβ. ρχιεπισκόπου Αὐστραλίας κ. Στυλιανο.
.
    Στό πίδικο κείμενο γίνεται στίς παρ. 16,17,18,19 καί 21 ναφορά στίς σχέσεις τς ρθοδόξου Καθολικς κκλησίας μέ τό Παγκόσμιο Συμβούλιο τν «κκλησιν» (Π.Σ.Ε.) καί εναι κπληκτικό τά σα ναφέρονται στήν παρ. 21 στήν ποία δηλώνεται τι « ρθόδοξη κκλησία κτιμ τά κδοθέντα θεολογικά κείμενα τς πιτροπς Πίστις καί Τάξις» (ποία;) καί στήν συνέχεια ατή παράγραφος κατακλείεται μέ τήν δήλωση τι: « ρθόδοξος κκλησία διατηρε πιφυλάξεις γιά κεφαλαιώδη ζητήματα Πίστεως καί Τάξεως». ποθέωσις τς ντιφάσεως!!!
   Διερωτμαι μέ ποία λογική συμμετέχει ρθόδοξος Καθολική κκλησία σ’ να Σμα πού παρτίζεται πό τούς Μονοφυσίτας ντιχαλκηδονίους καί τήν πανσπερμίαν τν προτεσταντικν Παραφυάδων; [σ.σ.: Τελικά, ὁ κ. Σεραφεὶμ ἀνήκει στὰ πρόσωπα ἐκεῖνα ποὺ προκαλοῦν ἰλαρότητα, ἢ πρόκειται γιὰ ἕνα τραγικὸ πρόσωπο! Ἴσως καὶ κάτι χειρότερο!  Διερωτᾶται (καταγγελτικά) πῶς «συμμετέχει ἡ Ὀρθόδοξος Καθολικὴ Ἐκκλησία» σ’ ἕνα αἱρετικὸ Σῶμα», τὴν στιγμὴ ποὺ κι αὐτὸς ἀνήκει σ’ αὐτὸ τὸ σῶμα! Εἶναι ὡσὰν νὰ  καταγγέλλει κάποιους ποὺ ἀνήκει σὲ ἕνα σύλλογο κλεπτῶν, μαστροπῶν ἢ δολοφόνων, τὴ στιγμὴ ποὺ καὶ ὁ ἴδιος ἀνήκει στὸν σύλλογο αὐτό! Κι ὅμως τὰ κείμενά του ἀναδημοσιεύονται ὡς τὸ ἀπαύγασμα τῆς Ὀρθοδοξίας!].
   Δέν εναι πίστις λων ατν κατεγνωσμένη ς αρεσις πό τίς Οκουμενικές Συνόδους; Ο ντιχαλκηδόνιοι μετά τήν παράδεκτη Β΄ κοινή δήλωση τς 28ης Σεπτεμβρίου 1990 (Σαμπεζύ) κατά τήν ποίαν διεκήρυξαν τι «ο φύσεις στό πρόσωπο το Χριστο διακρίνονται τ θεωρί μόνη»ν τό ληθές εναι τι ο δύο φύσεις διακρίνονται σαφς ς πραγματικαί καί διακρίνονται διαιρέτως διότι νωσις εναι σύγχυτος καί διαίρετοςσυνεχίζουν νά παναλαμβάνουν τήν φράσιν το αρεσιάρχου πολιναρίου Λαοδικείας «Μία φύσις το Λόγου σεσαρκωμένη» τήν ποίαν περί τό 400 μ.Χ. πλαστογράφησαν ο μαθηταί του ς δθεν φράσιν το γίου καί Μεγάλου θανασίου (ΘΗΕ τ. 2, στ. 1118-1119), πως πεδείχθη πό τν Λεοντίου Βυζαντίου καί ωάννου Σκυθοπολίτου (ωάννου εροσολυμίτου P.G. 86,1865) κατά τήν Βυζαντινήν περίοδον καί τήν ποίαν πανέλαβε γιος Κύριλλος λεξανδρείας, νομίζων τι νήκε ες τόν γιο θανάσιον. Εναι χαρακτηριστική τς μμονς τν ντιχαλκηδονίων κυκλοφόρησις πό τίς κδόσεις ρμός τό 1996, το συγγράμματος το Μακαρίτου Πατριάρχου τν Κοπτν τς Αγύπτου Σενούντα Γ΄ « Φύσις το Χριστο» που στήν σελ. 46  καί στό κεφ. « μία θέληση καί μία νέργεια» ναφέρεται: «πειδή πιστεύουμε στήν Μία Φύση το νσαρκωμένου Λόγου, πως τήν νόμασε γιος Κύριλλος, πιστεύουμε στήν Μία Θέληση καί στή Μία νέργεια. Φυσικά φο φρονομε τι Φύση εναι Μία καί Θέληση καί νέργεια εναι πίσης Μία». πομένως ο ντιχαλκηδόνιοι εναι κατεγνωσμένοι πό τίς Δ΄ Ε΄ καί ΣΤ΄ γιες Οκουμενικές Συνόδους, ς Μονοφυσίται, Μονοθελῆται καί Μονοενεργῆται καί σοι παρηκολούθησαν τηλεοπτικς τήν νθρόνισιν το νέου Πατριάρχου τν Κοπτν στήν Αγυπτον θά κουσαν νά ψάλλεται Θεοπασχητικός μνος «γιος θάνατος δι’ μς Σταυρωθείς» καί θά κατενόησαν τι πέραν τν λλων σπάζονται καί τήν αρεση το Θεοπασχητισμο.
   Ὅσον φορ στίς Προτεσταντικές παραφυάδες το Π.Σ.Ε. διερωτμαι δέν εναι Εκονομάχοι; Δέν ρνονται τό ειπάρθενον τς Θεοτόκου; Δέν ρνονται τά Μυστήρια τς κκλησίας καί τήν οσιαστική μεταβολή το ρτου καί το ονου σέ Σμα καί Αμα Χριστο; Καί πομένως ατές ο κακοδοξίες τους δέν εναι κατεγνωσμένες πό τίς Οκουμενικές Συνόδους καί εδικώτερα πό τήν Γ΄ καί τήν Ζ΄; Συνεπς πς σέ να αώνιο Πανορθόδοξο κείμενο παρεισφρύουν σχέσεις μέ κατεγνωσμένους πό τήν κκλησία αρετικούς;
  Τό κείμενο ατό δυστυχς κυρώνει τά αματα, τίς θυσίες καί τά νήκουστα μαρτύρια καί τά πολυώδυνα βάσανα τν γίων καί ρώων τς μωμήτου μν Πίστεως πού κατακρεουργήθησαν καί κάησαν ζντες πό τούς Λατίνους καί Λατινόφρονες (ωάννη Βέκκο, Μιχαήλ Παλαιολόγο) καί γκληματικς μνηστεύει τήν στρέβλωσι το Εαγγελικο κηρύγματος πό τούς κπεσόντας «χριστιανούς» το Παπισμο. Εναι πολυσήμαντος πρόλογος το Μακαριωτάτου ρχιεπισκόπου θηνν κ.κ. ερωνύμου το Β΄, ς Μητροπολίτου Θηβν καί Λεβαδείας (28-2-2000), στό βιβλίο το ταλο Μάρκο ουρέλιο Ριβέλλι (κδόσεις Προσκήνιο - γγελος Σιδερτος, 2000) μέ τίτλο: « ρχιεπίσκοπος τς Γενοκτονίας», που κφράζει μέ συγκινητικό τρόπο τόν ποτροπιασμό του γιά τήν δολοφονία 850.000 Σέρβων ρθοδόξων μέ θικόν ατουργόν τόν ρχιεπίσκοπο Ζάγκρεμπ καί μετέπειτα Καρδινάλιο λουΐσιο Στέπινατς, ποος στό μερολόγιόν του στίς 27-3-1941, σελ. 172, Βιβλίο Δ΄ γγραφε : «Τό Πνεμα το Βυζαντίου εναι κάτι τό τόσο τρομερό τό ποο μόνο Παντοδύναμος καί Παντογνώστης Θεός δύναται νά νέχεται» καί στήν σελ. 176: «Τό Σχίσμα τς νατολικς ρθοδόξου κκλησίας εναι μεγαλύτερη κατάρα ν Ερώπ, σχεδόν μεγαλύτερη καί πό τόν Προτεσταντισμό». Εναι τρομακτική μαρτυρία το ταλο συγγραφέως Κούρτσιο Μαλαπάρτε, τι εδε να μεγάλο καλάθι μέ 20.000 νθρώπινα μάτια ρθοδόξων Σέρβων, πού το πέδειξαν μέ «περηφάνεια» διαβόητος ρχηγός τν Οστάσι ντε Πάβελιτς καί ρχιεπίσκοπος λουΐσιος Στέπινατς. Γιά τά γκλήματά του ατά ες βάρος τς νθρωπότητος, κατεδικάσθη πό τό Διεθνές Δικαστήριο γκληματιν το Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, σέ πολυετή κάθειρξη. Ατόν μως τόν στυγνό γκληματία «γιοποίησε» Πάπας ωάννης Παλος   Β΄ (Βοϊτύλα) το ποίου τά ποκαλυπτήρια γιναν προσφάτως μέ τήν δημοσιοποίησι τν ρωτικν του πιστολν πρός τήν γγαμη καδημαϊκό συμπατριώτισσά του, τόν ποον μέ τήν σειρά του «γίοποίησε» νν Πάπας Φραγκίσκος (Μπεργκόλιο)!!! Σέ λα ατά τά τραγικά καί νυπόφορα προσφέρει κάλυψη μέ τήν σιωπή του ατό τό παράδεκτο κείμενο γιατί δέν καταγγέλει τήν δεολογική πικαιροποίηση τν γκλημάτων ες βάρος τν γίων το Θεο.
   Ἐνδεικτικό το «κρυπτοκρατικο» πνεύματος το κειμένου εναι πόκρυψις στήν παρ. 8 τς ληθος εχς το Κυρίου, ποίος δέν ηχήθη πλς «να πάντες ν σιν» (ωάννου 17,21) λλά συνέχισε «καθώς σύ πάτερ ν μοί κγώ ν σύ, να καί ατοί ν μν ν σιν» πού σημαίνει τι λήθεια, γιότης καί Δικαιοσύνη εναι προϋποθέσεις τς νότητος.
    Διαφων πολύτως καί μέ τό κείμενο « ποστολή τς ρθοδόξου κκλησίας ν τ συγχρόν κόσμ» διότι στό κεφ. Δ΄ « ερήνη καί ποτροπή το πολέμου» ναφέρεται σέ διαθρησκειακές σχέσεις (σελ. 6), ο ποες φορον κατά βάσιν στίς κακς λεγόμενες βρααμικς προελεύσεως θρησκεες, τόν ουδαϊσμό καί τό σλάμ. Διότι καί ο δύο ατές θρησκευτικές παραδοχές καθυβρίζουν διϊστορικά καί χυδαιότατα τό περύμνητο πρόσωπο το Δομήτορος τς κκλησίας μας Κυρίου. ουδαϊσμός χει ποβάλλει τό Θεϊσμό τς Παλαις Διαθήκης (Τορά) καί το Προφητισμο καί χει γκολπωθε τόν Ραββινικό Σατανισμό το Ταλμούδ καί τς Καμπαλά. Στό Σατανικς μπνεύσεως Ταλμούδ Κύριος πομειώνεται μέ τόν χυδαιότερο τρόπο ς «νόθος υός» το Ρωμαίου κατοντάρχου Πανδίρα (Ταλμούδ). δέ περαγία Θεοτόκος καί ειπάρθενος καθυβρίζεται σαύτως μέ χυδαιολογίες φορήτου μπαθείας.  Καμπαλά πού διδάσκεται καί στό Πανεπιστήμιο το Τελ βίβ ποτελε τήν ποθέωση το ποκρυφιστικο περιπαίγματος.
   Ὅσον φορ τό σλάμ, ετελισμός το Παναγίου Θεο καί διαστροφή το Εαγγελικο μηνύματος εναι βάσις τς δθεν ποκαλύψεως το Κορανίου πό τόν αμομείκτη καί παιδεραστή ψευδοπροφήτη Μωάμεθ ποος στή σούρα «Ο Συνασπισμένες Φιλές» (λ χζάμπ) καί στό στχο 37, γιά νά δικαιολογήσει τήν αμομειξία του μέ τήν γυναίκα το γιο του, παρουσίασε δθεν ντολή το Θεο: «Μωάμεθ, επες σέ ατόν πού εεργετήθηκε πό τόν Θεό καί γέμισε μέ τά γαθά του: «Κράτα τή γυναίκα σου καί νά φοβσαι τόν Θεό», ν σύ κρυβες στήν καρδιά σου ,τι Θεός μετά πό λίγο πρόκειτο νά κάνει σέ λους φανερό. Φοβήθηκες τούς νθρώπους ν πρεπε νά φοβηθες περισσότερο τόν Θεό. ταν μως Ζέϊδ ποφάσισε νά χωρίσει τή γυναίκα του, μες τήν νώσαμε μαζί σου μέ τά δεσμά το γάμου. Γιά νά μάθουν ο πιστοί τι δέν μαρτάνουν ταν παντρεύονται τίς γυναίκες τν γιν τους ν ο γιοί τους τίς χωρίσουν». Στόν στχο 50 παρουσιάζει τόν Θεό νά το λέει: «Προφήτη σο πιτράπηκε νά παντρευτες μέ τίς γυναίκες στίς ποες δωσες προίκα, μέ τίς αχμάλωτες τίς ποες κέρδισες μέ τήν δύναμη τν χεριν σου, μέ τίς κόρες τν θείων σου καί σων σέ κολούθησαν, πως καί μέ κάθε εσεβή γυναίκα ποία φιέρωσε τήν ψυχή της σέ σένα... Μή φοβσαι μήπως νοχοποιηθες ν κάνεις χρήση τν δικαιωμάτων σου» καί στό στχο 51 συνεχίζει : «Μπορες νά ναβάλεις τήν παφή μέ ποια συζυγό σου θελήσεις καί νά δεχθες στό κρεβάτι σου ποιαν θελήσεις κόμα καί ποια στό παρελθόν παραμέλησες λλά τήν πεθύμησες καί πάλι». Σάν ννάτη συζυγό του παντρεύτηκε τήν πταετή κορασίδα ϊσέ.
   Ατός λοιπόν, στό τραγελαφικό του Κοράνιο στήν σούρα «Τό στρωμένο Τραπέζι» (λ-Μάιντα) στό στχο 17 γράφει: «πιστοι εναι σοι λένε πς Μεσσίας γιός τς Μαρίας εναι Θεός. Πές τους ποιός μπορε νά σταματήσει τόν Θεό ν θέλει νά καταστρέψει τόν Μεσσία καί τήν μητέρα του καί λα τά ντα στη γ;», θέση πού παναλαμβάνει καί στό στχο 72 καί στό στχο 75 σχυρίζεται τι: « Μεσσίας γιός τς Μαρίας πλς εναι πόστολος». Στή σούρα «Ο γυνακες» (λ Νισσά) στό στχο 171 σχυρίζεται : «παδοί τν γραφν μή ξεπερντε τά ρια τς θρησκείας σας... Νά πιστεύετε λοιπόν στό Θεό καί στούς ποστόλους καί νά μή λέτε πώς πάρχει γία τριάδα. Σταματστε νά το λέτε ατό καί θά φεληθετε». Στήν προαναφερθεσα σούρα «Τό στρωμένο Τραπέζι» (λ Μάιντα) στόν στχο 116, παρουσιάζει τό Κύριο νά συνομιλε μέ τόν «Θεό» μέ τά ξς: «Καί επε Θεός στόν ησο τόν γιό τς Μαρίας: «Επες ποτέ σύ στούς νθρώπους θεωρστε μένα καί τήν μητέρα μου Θεό στή θέση το μοναδικο Θεο;» «χι, στό νομα τς δόξας Σου», πάντησε ησος».
Κατόπιν τν νωτέρω διερωτμαι ποιές διαθρησκειακές σχέσεις μπορε νά πάρχουν μεταξύ τς κκλησίας το Χριστο καί τν βριστν καί πομειωτν το Παναγίου Προσώπου Του, βραίων καί Μουσουλμάνων πού μμένουν σατανικς σέ ατές;
  Τό σύγχρονο στρατήγημα το βυθίου δράκοντος, μετά τήν οκτρή ποτυγχία το μέσου πολέμου κατά το Παναχράντου Προσώπου το Κυρίου, μέ τούς διωγμούς, τίς αρέσεις, τήν δθεν πιστημονική θεΐα, τήν κρατική πικράτησί της πί βδομήντα χρόνια, εναι διαμέσου τς λεγομένης συναφειακς καί μεταπατερικς «θεολογίας» καί το διαχριστιανικο καί διαθρησκειακο συγκρητισμο παρουσίασις νός κίβδηλου καί νυπάρκτου Χριστο, μέσα στόν ποον χωρον τά πάντα, τό ψέμμα καί λήθεια, ρθοδοξία καί αρεσις, θική καί νηθικότης, στε νά κατανοε κανείς εχερς τόν λόγον το Σωτρος Κυρίου: «Πλήν ιός το νθρώπου λθών ρα ερήσει τήν πίστιν πί τς γς;» (Λουκ. 18,8), λλά καί τόν τρομερότερο φορισμό Του: «πολλοί ροσι μοι ν κείν τ μέρ Κύριε Κύριε, ο τ σ νόματι προεφητεύσαμεν καί τ σ νόματι δαιμόνια ξεβάλομεν, καί τ σ νόματι δυνάμεις πολλάς ποιήσαμεν; καί τότε μολογήσω ατος τι οδέποτε γνων μᾶς· ποχωρετε π’ μο ο ργασάμενοι τήν νομίαν» (Ματθ. 7,22-23).
   Διαφων πολύτως καί μέ τό ψηφισθέν κείμενο «Τό Ατόνομο καί τρόπος νακηρύξεως ατο» διότι ατονομία εναι μέγας πειρασμός καί μπορε νά δηγήσει σέ κατακερματισμό κρατν καί σέ διάσπαση Λαν καί στήν ξαρση το θνοφυλετισμο, ποος χει Συνοδικς καί Πανορθοδόξως καταδικασθε ς αρεση. Θεωρ δέ ς θνικό γκλημα τήν ποιαδήποτε κκλησιαστική ατονόμηση τς Βορείου λλάδος, ποία ναπόδραστα θά δηγήσει στήν «Κοσοβοποίηση» τς Δυτικς Θράκης καί σέ θνική Καταστροφή. Νομίζω ταπεινς τι κανονική πρόβλεψι το 17ου Κανόνος τς γίας Δ΄ Οκουμενικς Συνόδου εναι μόνη ρθή λύσι το συγκεκριμένου θέματος.
   Ἐν κατακλείδι   παραθέτω να μικρό Συναξάριο, χι κάποιας Μονς «φονταμεταλιστν» λλά νός «φιλοπατριαρχικο» Μοναστηριο, τς . Μονς Σίμωνος Πέτρας γ. ρους, πό τό νέο Συναξαριστή το ερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου σελ. 62-64 (Τόμος Α΄ Σεπτέμβριος, κδ. νδικτος 2001), πού ναφέρεται στό γιο σιομάρτυρα θανάσιο γούμενο τς . Μονς το σίου Συμεών το Στυλίτου ες Μπρέστ–Λιτόβσκ, ποίος μαρτύρησε στίς 5/9/1648: « γιος θανάσιος γεννήθηκε στν Βίλνα (σημεριν πρωτεύουσα τς Λιθουανίας) τς Μικρορωσίας τ 1596, τν διο χρόνο πο γινε στ Μπρέστ-Λιτβσκ ψευδοένωσις μεταξ τς Ρώμης κα ρισμένων Ρώσων πισκόπων. Υἱὸς εγενος στν καταγωγ Λιθουανο, ρκετ πτωχο παρ τατα, λαβε ερεα κα σπάνια μόρφωσι γι τν ποχή του.
    Ἦταν κάτοχος πολλν ξένων κα ρχαίων γλωσσν κα βαθς γνώστης τόσο τν Πατέρων τς κκλησίας, σο κα τν φιλοσόφων κα θεολόγων τς Δύσεως.
    Γι λίγα χρόνια γιος ργαζόταν ς οκοδιδάσκαλος, σπου τ 1627 κάρη μοναχς στν μον το Χουτίν, κοντ στν ρσα τς Μικρορωσίας (σημερ. Λευκορωσία). Τ προπύργιο ατ τς ρθοδοξίας, πο μεινε πείρακτο π τς πολωνικς δυνάμεις κατοχς, διεδραμάτισε σπουδαο ρόλο στ ν ντισταθ ρθόδοξος λας κατ τς ρωμαιοκαθολικς προπαγάνδας. ν συνεχεί θανάσιος συμπλήρωσε τν μοναχική του κατάρτισι κα σ λλα νομαστ μοναστήρια.
   Ὅταν χειροτονήθηκε ερεύς, μητροπολίτης Κιέβου Πέτρος Μογίλας (1596-1647) το νέθεσε τν νακαίνισι τς μονς το Κουπυάτιτσκ. Μετ π θεία ποκάλυψι, κανε να πικίνδυνο ταξίδι στν Μόσχα, διασχίζοντας δάφη κατεχόμενα π Πολωνούς, μ σκοπ ν κθέσ στν τσάρο τν κακ στάσι τν τοπικν ρχν ναντι τν ρθοδόξων στς βορειοδυτικς περιοχς τς Ρωσίας κα ν ζητήσ συνδρομ γι τν νακαίνησι τς μονς του. Μ τν βοήθεια τς Παναγίας πέτυχε στν ποστολή του κα ρχισε τς ργασίες. Δύο χρόνια μως ργότερα ναγκάσθηκε ν τς γκαταλείψ, διότι ξελέγη γούμενος τς μονς το σίου Συμεν το Στυλίτου στ Μπρέστ-Λιτόβσκ.
   Ἀπ τότε ποδύθηκε σ νέο κα καταπόνητο γνα ναντίον τς Ονίας, το προσηλυτιστικο ατο τρόπου τν Λατίνων πο εναι συγκεκαλυμμένος μ ρθόδοξα λειτουργικ τυπικ κα συνήθειες. π κτ χρόνια γιος μ τν προσευχή, τ κήρυγμα κα τ συγγράμματά του στηλίτευε κα πέρριπτε τν ψευδοένωσι τς Μπρέστ, πανέφερε δ τος πλανηθέντας στν ποίμνη το Χριστο.
  Ο Πολωνο στρατιτες κα ποικοι βασάνιζαν τος ρθοδόξους πληθυσμος τν κατεχομένων περιοχν μ βαρβαρικ μότητα, λλ κα ο ησουτες εραπόστολοι δν δίσταζαν ν χρησιμοποιήσουν τς πι πάνθρωπες μεθόδους, προκειμένου ν στερεώσουν τν δική τους πίστι στν Μικρορωσία. γιος ποφάσισε ν μεταβ στν βασιλέα τς Πολωνίας Βλαδίσλαο Δ΄ (1632-1648), γι ν μεσολαβήσ, στε ο ρθόδοξοι ν χουν πι νθρώπινη μεταχείρισι. βασιλες κάμφθηκε π τν παράκλησί του κα μ διάταγμα θετε τέρμα σ ατς τς καταχρήσεις τς ξουσίας, λλ ο δημόσιοι λειτουργοί του δν τ φήρμοσαν. Στν Βαρσοβία κατάστασις τν ρθοδόξων ταν κόμα χειρότερη. Σ ορτάσιμες μέρες ο Πο λωνο κα ο οντες βαζαν φωτι σ ρθόδοξες κκλησίες γεμτες πιστούς, πως κα λλοτε κατ τν ποχ τν μεγάλων διωγμν.
   Μόνος στν γνα, μ μόνη παρηγορι τν Παναγία, θανάσιος συνέχισε τς προσπάθειές του. Τ 1643, στερα π μία νέα θεία ποκάλυψι, κατέφυγε γι δεύτερη φορ στ Συμβούλιο πικρατείας τς Πολωνίας. ν κέρδισε τν προστασία το κράτους πρ το ρθοδόξου ποιμνίου του, ρισμένοι ρθόδοξοι γαιοκτήμονες, φοβούμενοι μήπως ζημιωθον τ συμφέροντά τους, διέδωσαν τι ταν τρελλς κα κατόρθωσαν ν το φαιρεθ τ ξίωμα, ν καθαιρεθ π τν ερωσύνη κα ν σταλ στ Κίεβο γι ξέτασι.
   Παρ τς κακόβουλες προσπάθειές τους γιος δικαιώθηκε κα πέστρεψε ς γούμενος στ μοναστήρι του, λλ δν μεινε συχος γι πολύ, σύντομα ξανάρχισαν ο διωγμο κατ τν ρθοδόξων.
   Ἐν τοίμαζε μία ναφορ πρς τν βασιλέα τς Πολωνίας, συνελήφθη κα φυλακίσθηκε προτο τν λοκληρώση. φέθηκε λεύθερος στερα π τρία χρόνια, λλ τ 1648 διωγμς συνεχίσθηκε σφοδρότερος. ταν τόσο αματηρός, στε λας τς Μικρορωσίας ξεγέρθηκε κα παίτησε τν ποχώρησι τν πολωνολιθουανικν δυνάμεων κα τν πόδοσι τν ρωσικν δαφν στν τσάρο. Ο πολωνικς ρχς συνέλαβαν μέσως τος ρχηγος το κινήματος κα τος πιφανεστέρους κκλησιαστικος γέτες. θανάσιος φυλακίσθηκε καί, παρ τς παντς εδους σωματικς κα θικς κακώσεις πο πέστη, τόσο κ μέρους τν δεσμοφυλάκων, σο κα τν καθολικν κκλησιαστικν ρχν, συνέχισε ν λέγχ τος νωτικος κα ν ναθεματίζ τν νωσι. Τν βασάνισαν βάζοντας στ σμα του ναμμένα κάρβουνα, τν γδαραν κα τν καψαν ζωντανό. πειδ κόμη νέπνεε, τν τουφέκισαν, νεκρ τν ποκεφάλισαν κα ρριξαν τ σμα του σ να βόθρο. Τ τίμιο λείψανό του βρέθηκε μετά 17 χρόνια φθαρτο, εωδιάζον κα μέχρι σήμερα πιτελε θαύματα».
    Ὡς μαρτωλότερος λοιπόν πάντων, συντάσσομαι μέ τόν Θεό πού διετήρησε διάφθορο, διαλώβητο καί εωδιάζον τό σκήνωμα το γίου Του μέσα στό βόθρο καί χι μέ κείνους πού τό ρριψαν μέσα.
πομένως δέν θά συμμετάσχω στό «νόσιο παίγνιο» τς λεγομένης γίας καί Μεγάλης Συνόδου.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Πειραις ΣΕΡΑΦΕΙΜ



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Το περιεχόμενο των επώνυμων άρθρων ενδέχεται να μη συμπίπτει με τις απόψεις και θέσεις του Ιστολογίου.