Πέμπτη, 11 Ιουλίου 2019

Μαθαίνουμε από Γ.Ο.Χ., ότι ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΚΕΝΤΡΙΣΜΟΣ ισχύει όχι μόνο για τους Οικουμενιστές, αλλά και για τους Γ.Ο.Χ.!

«Ἡ θεία Λειτουργία τελεῖται ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ ἐπισκόπου».
ΣΩΣΤΟ Η ΛΑΘΟΣ;



scripta manent

Προς  αθεολόγητους ΠΗγίτες και ΝΗγίτες  επισκόπους  της αίρεσης του επισκοποκεντρισμού


    Στην παναιρετική Δύση ο Πάπας τελεί τα μυστήρια πχ  εγώ σε βαπτίζω, ενώ στην ορθόδοξη εκκλησία  τα μυστήρια  τα  τελεί το άγιο Πνεύμα,  γι’ αυτό και  ο κληρικός λέει Βαπτίζεται ο τάδε.  
     Η απόδειξη υπάρχει στην συγχωρητική ευχή  καθώς η άφεση αμαρτιών  δίδεται  από το άγιο Πνεύμα και όχι από τον  επίσκοπο, αλλιώς θα έπρεπε να λεει η ευχή, ο επίσκοπος σε συγχωρεί.
     Αν είναι υποχρεωτικό να μνημονεύσεις επίσκοπο, τότε με αυτή την λογική δεν πρέπει να αποτειχιστεί κανένας απο την κρατούσα εκκλησία, γιατί δεν υπάρχει ορθόδοξος επίσκοπος αποτειχισμένος.     Το ίδιο και στο παλαιό, αν ο τάδε  δεν πιστεύει  στα γοχικά σχίσματα και τον κάθε σωτήρα... θα πρέπει -με το αντιπατερικό μυαλό σας- να παραμείνει  στο όποιο σχίσμα  γοχ για να τελεί   δήθεν έγκυρα μυστήρια λόγω επισκόπου. Το ότι είναι ανίερος ο κάθε σχισματικός επίσκοπος αυτό προφανώς δεν σας απασχολεί...
     O 31oς αποστολικός κανόνας και ο 15ος της Α-Β πανορθοδόξου συνόδου επαινεί τους ιερείς που πρόκειται να αποτειχιστούν  για να φυλάξουν την πίστι, και μάλιστα τους ομολογεί εκ των προτέρων άξιους τιμής και στεφάνων,  οπότε πως είναι δυνατόν αυτούς που επαινούν οι άγιοι της  πανορθοδόξου συνόδου, δια του αγίου Πνεύματος, να μην μπορούν να τελέσουν μυστήρια;;


    Κανών ΙΕ΄ της Α-Β ΣΥΝΌΔΟΥ ...οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑποκείσονται, πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτοὺς τῆς πρὸς τὸν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Οἱ γὰρ ἐπισκόπων, ἀλλὰ ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, καὶ οὐ σχίσματι τὴν ἕνωσιν τῆς ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλὰ σχισμάτων καὶ μερισμῶν τὴν ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι. 

 Ερωτήσεις 
Στο άγιον Όρος ποιον επίσκοπο μνημονεύουν οι  αποτειχισμένοι αγιορείτες από το 1924 μέχρι σήμερα;;Στην Ελλάδα οι γοχ ποιον επίσκοπο μνημόνευαν από το 1924 μεχρι το 1935 που ήρθαν οι 3 επίσκοποι;;Από το 1955 [ όταν κοιμήθηκαν όλοι οι επίσκοποι ] μεχρι το 1960 οι γοχ ποιον επίσκοπο μνημόνευαν;;Το μεγαλύτερο θαύμα της σύγχρονης εκκλησιαστικής ιστορίας έγινε κατά την εμφάνιση του Τιμίου Σταυρού το 1925. Ποιόν επίσκοπο μνημόνευσαν οι γοχ σε εκείνη την Λειτουργία;;
 
 περαιτέρω, 
Δεν εχει κανένα βάρος ποιόν  επίσκοπο μνημονεύει ο ιερέας στην  προσκομιδή γιατί αυτό  δεν το γνωρίζει κανένας  ...κι αν μνημονεύει Βαρθολομαίο...;;Γι αυτό  υπάρχει η εκφώνηση από τον ιερέα ώστε να ξέρουν όλοι ποιον επίσκοπο μνημόνευσε ο λειτουργός, πχ αν εκφωνήσει το όνομα του Βαρθολομαίου, Ιερώνυμου η αρχιεπισκόπου ημών… κατόπιν ισχύει αυτό το όνομα  που μνημόνευσε  δημόσια και πιστοποιεί  επίσημα σε ποιον εκκλησιαστικό χώρο ανήκει ο ιερέας και με ποιόν επίσκοπο είναι ένα σώμα κατά την πίστι ώστε να ενωθεί και το ποίμνιο συνειδητά με το κοινό Ποτήριο. 
βλ. εξήγηση της Θείας Λειτουργίας του +Θεοδώρου Ανδίδων.

     Ἐπιστολὴ ὁμολογητικὴ τῶν Ἁγιορειτῶν πρὸς τὸν βασιλέα Μιχαὴλ Παλαιολόγον, ἐν V. Laurent – J. Darrouzes, Dossier Grec, ἔνθ᾽ ἀνωτ., σελ. 399:
    «Ἄνωθεν γὰρ ἡ τοῦ Θεοῦ ὀρθόδοξος ἐκκλησία τὴν ἐπὶ τῶν ἀδύτων ἀναφορὰν τοῦ ὀνόματος τοῦ ἀρχιερέως συγκοινωνίαν τελείαν ἐδέξατο τοῦτο· γέγραπται γὰρ ἐν τῇ ἐξηγήσει τῆς θείας λειτουργίας ὅτι ἀναφέρει ὁ ἱερουργῶν τὸ τοῦ ἀρχιερέως ὄνομα, ὅτι κοινωνὸς αὐτοῦ τῆς πίστεως καὶ τῶν θείων μυστηρίων διάδοχος”». Θεοδωρου ἐπισκόπου Ἀνδίδων, Προθεωρία κεφαλαι-ώδης περὶ τῶν ἐν τῇ Θείᾳ Λειτουργίᾳ γινομένων συμβόλων καὶ μυστηρίων 32, PG.

 Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
- Πατρολόγος καθηγητής πανεπιστημίου

   Ὁ διακόπτων τό μνημόσυνο τοῦ Ἐπισκόπου ἐφαρμόζει τήν σύσταση τοῦ 15ου Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου τήν ὥρα πού τελεῖ τήν Θεία Εὐχαριστία, τήν ὥρα πού λειτουργεῖ· αὐτό σημαίνει πώς ὁ κανών ἐπιτρέπει τήν τέλεση τῆς Λειτουργίας, χωρίς νά μνημονεύεται ὁ ἐπίσκοπος· δέν ὁρίζει, ὅτι ὁ διακόπτων τό μνημόσυνο πρέπει νά παύσει νά λειτουργεῖ, διότι δῆθεν ἡ Λειτουργία τελεῖται «εἰς τό ὄνομα τοῦ ἐπισκόπου», καί ὅπου δέν μνημονεύεται ὁ ἐπίσκοπος τά μυστήρια εἶναι ἄκυρα, κατά τήν πρωτοφανῆ καί πεπλανημένη γνώμη τοῦ Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννου Ζηζιούλα, ὑπέρ τῆς ὁποίας δέν ὑπάρχει καμμία ἁγιογραφική καί πατερική μαρτυρία, παρά μόνον ὁ αἱρετικός ἐπισκοποκεντρισμός, καί ἡ παπίζουσα δεσποτοκρατία.

Α.  Μνημονεύουμε ἁπλῶς ἐνδεικτικά αὐτό πού λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στούς Κορινθίους, πού εἶχαν διαιρεθεῖ σέ ὁμάδες ὀπαδῶν, ἐπί κεφαλῆς τῶν ὁποίων ἔβαζαν κάποιους ἀποστόλους-διδασκάλους καί ὄχι τόν Χριστό.  Διαμαρτύρεται ὁ Ἀπόστολος Παῦλος λέγοντας ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἀρχηγός τῆς σωτηρίας πού ἐσταυρώθη ὑπέρ ἡμῶν, καί εἰς τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ τελοῦνται τά Μυστήρια.
«Μεμέρισται ὁ Χριστός;  Μή Παῦλος ἐσταυρώθη ὐπέρ ὑμῶν;  Ἤ εἰς τό ὄνομα τοῦ Παύλου ἐβαπτίσθητε; Εὐχαριστῶ τῷ Θεῷ ὅτι οὐδένα ὑμῶν ἐβάπτισα».[1]
Μετάφραση:  Ἔγινε κομμάτια ὁ Χριστός;  Μήπως σταυρώθηκε γιά σᾶς ὁ Παῦλος;  
Ἤ μήπως βαπτιστήκατε στό ὄνομα τοῦ Παύλου;  Εὐχαριστῶ τό Θεό διότι κανένα ἀπό σᾶς δέν βάπτισα».
Ἄν ὁ οὐρανοβάμων καί θεόπτης Παῦλος ἀρνεῖται κατηγορηματικά καί ἀπαρέγκλιτα νά τελεῖ εἰς τό ὄνομά του τό Μυστήριο τοῦ Βαπτίσματος, ἡ γνώμη τοῦ ἀναφερόμενου Μητροπολίτη ὅτι ἡ Θεία Εὐχαριστία τελεῖται «εἰς τό ὄνομα τοῦ ἐπισκόπου» δηλώνει ἐπιεικῶς ἀσύμφορη, ὑπεροπτική, «ἑωσφορική» τοποθέτηση πού καταστρατηγεῖ τό ἱερό θεσμικό πλαίσιο τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας τοῦ Ζωοδότου Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Β.  Ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἀποστέλλων τούς μαθητάς εἰς τό κήρυγμα, τούς ἔδωσε ἐντολή νά βαπτίζουν εἰς τό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος:  «Πορευθέντες οὖν μαθητεύσατε πάντα τά ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτούς εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».[2]

Γ.  Συνιστώντας δέ καί ἱδρύοντας τό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας κατά τήν τέλεση τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου δέν εἶπε ὅτι αὐτό θά τό τελεῖτε στό ὄνομά σας, ἀλλά γιά νά θυμᾶσθε ἐμένα «Τοῦτο ποιεῖτε εἰς τήν ἐμήν ἀνάμνησιν».[3]  
Ἡ Θεία Λειτουργία καί οἱ ἄλλες ἀκολουθίες ἀρχίζουν μέ τριαδολογική ἐπίκληση «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» καί «Εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» ἤ «Εὐλογητός ὁ Θεός ἡμῶν πάντοτε…».  Τίποτε δέν ἄρχεται μέ ἐπίκληση τοῦ ὀνόματος τοῦ ἐπισκόπου.  
 Ἀρχή καί τό τέλος, τό Α καί τό Ω, ὁ πρῶτος καί ὁ ἔσχατος εἶναι ὁ Τριαδικός Θεός . τό ἱερατεῖο Του, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τόν κάθε ἐπίσκοπο, συνιστᾶ τούς διακόνους Του πού θά δώσουν λόγο γιά τήν διακονία τους πάντα εἰς τό ὄνομα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί ποτέ στό ὄνομα τοῦ ἐπισκόπου τύπου ἑωσφορικοῦ παπικοῦ «αὐτοκράτορα». 
Ἄς κάνουν τόν κόπο οἱ ἀνενημέρωτοι καί ἐπιπολῆς σέ γνώση ἐπίσκοποι νά ἀνατρέξουν στοιχειωδῶς καί νά δοῦν σέ κάποιο λεξικό τῆς Κ. Διαθήκης (Concordantia) τί σημαίνει ἡ λέξη «ὄνομα», .νά δοῦν τό ὄνομα ποίου ἐπικαλοῦνται οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, γιά νά ἐπιτελέσουν θαύματα καί γενικότερα τήν ἀποστολή τους. 
Ὅλα ἐπιτελοῦνται «ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ», «ὀνομάζοντες τό ὄνομα Χριστοῦ», σέ ἀμέτρητα γεγονότα καί περιστάσεις.  

2.   Εἰδικότερα, στήν εὐχή τοῦ Χερουβικοῦ Ὕμνου «Οὐδείς ἄξιος τῶν συνδεδεμένων ταῖς σαρκικαῖς ἐπιθυμίαις…», πού ἀναφωνοῦν «ἐκ βαθέων» ὁ ἐπίσκοπος ἤ ὁ ἱερεύς πρό τῆς Ἁγίας Τραπέζης ὁμολογοῦν ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ ἱερουργός τοῦ μυστηρίου, «ὁ προσφέρων καί προσφερόμενος», καί ποτέ ὁ ἐπίσκοπος ἤ ὁ ἱερεύς:  
«Σύ γάρ εἶ ὁ προσφέρων καί προσφερόμενος καί προσδεχόμενος καί διαδιδόμενος, Χριστέ ὁ Θεός ἡμῶν». 
 3. Ὡσαύτως, στήν μικρή ἀκολουθία τοῦ «Καιροῦ» πρό τῆς Προσκομιδῆς, ἱκετεύουν οἱ κληρικοί τόν Χριστό νά προσεγγίσει τήν Χείραν Του γιά τήν ἐπιτέλεση τῆς ἀναίμακτης ἱερουργίας:  «Κύριε ἐξαπόστειλόν μοι τήν χεῖρά σου ἐξ ἁγίου κατοικητηρίου σου».
   4. Τέλος, ἐπισημαίνεται, ὅτι ἡ μνημόνευση τοῦ Ἐπισκόπου γίνεται γιά ἄλλους λόγους, καί ὄχι γιατί ἀποτελεῖ οὐσιῶδες στοιχεῖο τοῦ Μυστηρίου, χωρίς τό ὁποῖο τό μυστήριο εἶναι δῆθεν ἄκυρο.  Σέ ποιά Ὀρθόδοξη Δογματική διδάσκεται αὐτή ἡ κακόδοξη διδασκαλία;  Ὁ ἐπίσκοπος μνημονεύεται, κυρίως γιά νά φανεῖ, ὅτι ὁ μνημονεύων καί ὁ μνημονευόμενος ἔχουν τήν ἴδια πίστη, ὄτι εἶναι ἀμφότεροι Ὀρθόδοξοι, ὅτι ὁ μνημονευόμενος ἔχει τήν ἴδια πίστη μέ τόν μνημονεύοντα, εἶναι ταυτογνωμονοῦντες καί ταυτοπιστεύοντες».  Νά τονιστεῖ ὅτι δέν παραγνωρίζεται ἡ σημαντική, σπουδαία καί πρωτεύουσα θέση πού ἔχει ὁ ἐπίσκοπος στήν Ἐκκλησία, σύμφωνα καί μέ ὅσα λέγει ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος ἈντιοχείαςἘν τούτοις, ὅλα αὐτά ἰσχύουν, ὅταν πρόκειται περί Ὀρθοδόξου ἐπισκόπου πού ἱερουργεῖ μέ Κύριό του τόν Τριαδικό Θεό καί ὄχι περί ψευδεπισκόπου πού ταυτοποιεῖται ὡς αὐτοδύναμη ἐξουσία.
Θά συνιστοῦσαν ποτέ νά γίνονται ἄκυρα μυστήρια ὁ Μ. Φώτιος καί οἱ λοιποί θεοφόροι Πατέρες τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου, πού συνιστοῦν τήν διακοπή τοῦ μνημοσύνου;  Τά μυστήρια ὅλα καί ἡ Θεία Λειτουργία τελοῦνται εἰς τό ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος ἤ εἰς τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καί ὄχι εἰς τό ὄνομα τοῦ ἐπισκόπου.  Δέν χρειάζεται νά ἐπεκταθοῦμε περισσότερο γιά αὐτονόητα πράγματα.


[1] Κορ. Α΄ 1, 11-17
[2] Ματθ. 28, 19
[3] Λουκ. 22, 20




ΠΗΓΗ: Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, Δέν εἶναι σχίσμα ἡ Ἀποτείχιση. Ὀφειλόμενες ἐξηγήσεις, σειρά Καιρός (Θέματα ἐκκλησιαστικῆς ἐπικαιρότητος) 24, ἐκδ. «Τό Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2017, σσ. 29-32

Κανών ΙΕ΄ της Α-Β ΣΥΝΟΔΟΥ
    Τὰ ὁρισθέντα ἐπὶ πρεσβυτέρων καὶ ἐπισκόπων καὶ μητροπολιτῶν, πολλῷ μᾶλλον καὶ ἐπὶ πατριαρχῶν ἁρμόζει. Ὥστε, εἴ τις πρεσβύτερος ἤ ἐπίσκοπος ἢ μητροπολίτης τολμήσειεν ἀποστῆναι τῆς πρὸς τὸν οἰκεῖον πατριάρχην κοινωνίας καὶ μὴ ἀναφέρει τὸ ὄνομα αὐτοῦ, κατὰ τὸ ὡρισμένον καὶ τεταγμένον, ἐν τῇ θείᾳ μυσταγωγίᾳ, ἀλλὰ πρὸ ἐμφανείας συνοδικῆς καὶ τελείας αὐτοῦ κατακρίσεως σχίσμα ποιήσει, τοῦτον ὥρισεν ἡ ἁγία σύνοδος, πάσης ἱερατείας παντελῶς ἀλλότριον εἶναι, εἰ μόνον ἐλεγχθείη τοῦτο παρανομήσας. Καὶ ταῦτα μὲν ὥρισται καὶ ἐσφράγισται περὶ τῶν προφάσει τινῶν ἐγκλημάτων τῶν οἰκείων ἀφισταμένων προέδρων καὶ σχίσμα ποιούντων καὶ τὴν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας διασπώντων. Οἱ γὰρ δι' αἱρεσίν τινα, παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην, τῆς πρὸς τὸν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτοὺς διαστέλλοντες, ἐκείνου τὴν αἵρεσιν δηλονότι δημοσίᾳ κηρύττοντος καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ' ἐκκλησίας διδάσκοντος, οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑποκείσονται, πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτοὺς τῆς πρὸς τὸν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Οἱ γὰρ ἐπισκόπων, ἀλλὰ ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, καὶ οὐ σχίσματι τὴν ἕνωσιν τῆς ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλὰ σχισμάτων καὶ μερισμῶν τὴν ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.