Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδης, «Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας»

14 Σεπ 2013

Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδης, «Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας»

«ΣΤΑΥΡΟΣ, Η ΩΡΑΙΟΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»

Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Σύμφωνα μέ τήν Ἁγία Γραφή, οἱ ἅγιοι ἄγγελοι πλάστηκαν πρίν ἀπό τή δημιουργία τοῦ ὑλικοῦ κόσμου. Εἶναι ἐπίσης γνωστό, πώς τό δέκατο τάγμα τῶν ἀγγέλων, ἀπό τήν ἀλαζονεία τοῦ ἑωσφόρου γιά ἰσοθεΐα, ξέπεσε, κι ἔτσι, σάν ἐλεύθερα ὄντα, παρέμειναν, καί θά συνεχίσουν νά παραμένουν στό κακό.  Μετά τή πτώση τους ἔγιναν ἐχθροί τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀνθρώπου. Ἀντιστάθηκαν σφόδρα, καί σ᾽ αὐτό τῆς σωτηρίας τό ἔργο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, μέχρι τό σταυρικό θάνατο καί τήν ταφή Του. Ἀπατήθηκαν ὅμως, λόγῳ τῆς ἀνθρώπινης φύσης Του, γιατί ἀναστήθηκε ὡς Παντοδύναμος. Μέ τό Σταυρό καί τήν Ἀνάστασή Του, κατάφερε θανάσιμο τραῦμα στό θάνατο καί τό Διάβολο. 

Μ᾽ ἕνα ὑπέροχο καί θριαμβευτικό τόνο, ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας τό ποιητικότατο καί γνωστό ἐξαποστειλάριο: "Σταυρός, ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης. Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας.  Σταυρός, βασιλέων τό κραταίωμα, Σταυρός πιστῶν τό στήριγμα. Σταυρός ἀγγέλων ἡ δόξα, καί τῶν δαιμόνων τό τραῦμα". Ὁ Σταυρός -αὐτό τό ἀπαίσιο καί ὀδυνηρό ὄργανο θανατικῆς ποινῆς- ἔγινε τραγούδι καί ὕμνος, δόξα καί θρίαμβος, σάλπιγγα καί ἀλαλαγμός, σύνθημα καί παιάνας, «ἀγγέλων ἡ δόξα καί τῶν δαιμόνων τό τραῦμα». Ἕνα τραῦμα θανάσιμο καί ἀθεράπευτο.

Πόσο ὄμορφα περιγράφει τίς χάριτες τοῦ Σταυροῦ, ὁ συγγραφέας τῆς "Μίμησης τοῦ Χριστοῦ"!: «Στό Σταυρό βρίσκεται ἡ σωτηρία. Στό Σταυρό ἡ ζωή. Στό Σταυρό ἡ προστασία ἀπό τούς ἐχθρούς μας. Στό Σταυρό οἱ ἡδονές τοῦ οὐρανοῦ. Στό Σταυρό ἡ δύναμη τῆς ψυχῆς.  Στό Σταυρό ἡ χαρά τοῦ πνεύματος. Στό Σταυρό τό ὕψος τῆς ἀρετῆς. Στό Σταυρό ἡ τελειότητα τῆς ἁγιότητας». Καί προσθέτω: Στό Σταυρό ἡ χαρμολύπη. Στό Σταυρό ἡ παραμυθία. Στό Σταυρό ἡ αἰσιοδοξία. Στό Σταυρό ἡ ἐλπίδα. Στό Σταυρό τό ἀντικαθρέφτισμα τοῦ παραδείσου…

 Δέν ὑπάρχουν ὡραιότερες ἐμπνεύσεις στόν ἄνθρωπο, ἀπ᾽ τό Σταυρό καί τήν Ἀνάσταση. Ὅσο βιώνουμε τό Πάθος τοῦ Κυρίου - ἰδιαίτερα τό Σταυρό- τόσο καί ἐπιτυγχάνουμε τήν τελειότητά μας. Πρότυπο βίωσης τοῦ Σταυροῦ, ὁ μέγας καί κορυφαῖος Παῦλος: "Χριστῷ συνεσταύρωμαι. Ζῶ δέ οὐκέτι ἐγώ, ζῆ δέ ἐν ἐμοί Χριστός" (Γαλ. Β´ 20).

Ἡ συσταύρωση, δέν εἶναι ἕνας συναισθηματισμός τῆς στιγμῆς, οὔτε μιά φευγαλέα ἔκσταση, ἀλλά μιά κατάσταση ὑπαρξιακῆς μετοχῆς καί βίωσης τῆς ἄπειρης ἀγάπης, τῆς μέχρι σταυρικῆς θυσίας τοῦ Κυρίου.  Ὅπως διδάσκουν οἱ Πατέρες γιά "μνήμη Θεοῦ", ἔτσι, κατά κάποιο τρόπο, νά ἔχουμε καί "μνήμη Σταυροῦ". Ἐφόσον, ἄλλωστε, «ὁ Σταυρός τοῦ Κυρίου εἶναι τό πνευματικότερο διδασκαλεῖο τῆς ἀνθρωπότητος». Τό δικό μας ρεφραίν, ἄς εἶναι: "Σταυρέ τοῦ Χριστοῦ, σῶσον ἡμᾶς τῇ δυνάμει σου".

Ὀρθόδοξος Τύπος,13/09/ 2013

Κυριακή μετά τήν Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυρού

14 Σεπ 2013

Κυριακή μετά τήν Ὕψωση τοῦ Τιμίου Σταυρού - Ἡ ὑψίστη ἀξία τοῦ ἀνθρώπου (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου)

Ἡ ὑψίστη ἀξία τοῦ ἀνθρώπου

(Ὁμιλία τοῦ ἀειμνήστου †Ἐπισκόπου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου)

«Τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» (Μᾶρκ. 8,37)

Ὁ ἄνθρωπος! Εἶνε θέμα, ἀγαπητοί μου, ποὺ ἀπησχόλησε θεολόγους, φιλοσόφους ,ποιητάς, λογοτέχνας, ζωγράφους, ἰατρούς, βιολόγους, χημικούς. Γιὰ τὸν ἄνθρωπο δημιουργήθηκε πολιτισμός, ἀναπτύχθηκαν ἐπιστῆμες, κτίσθηκαν οἰκισμοί, ἱδρύθηκαν πόλεις· γιὰ τὸν ἄνθρωπο ἔγιναν πόλεμοι ποὺ συνετάραξαν τὴν ὑφήλιο. «Πολλὰ τὰ ἐκπληκτικὰ καὶ φοβερά, μὰ τίποτε φοβερώτερο ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο», ἔψαλλε ὁ Σοφοκλῆς (Ἀντιγ. 332-333).

Ποιά, λοιπόν, ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου;

Χαριτωμένο πλάσμα ἀλήθεια ὁ ἄνθρωπος», ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοί μας (Μένανδρος) ,«ὅταν εἶνε ἄνθρωπος ». Αὐτὸς ὁ λόγος μαζὶ μ᾿ἐκεῖνο ποὺ εἶπε ὁ παράλυτος τοῦ Εὐαγγελίου «ἄνθρωπον οὐκ ἔχω» (Ἰω. 5,7) , δικαιώνουν τὸνΔιογένη, ποὺ χαρακτηρίστηκε ὡς τρελλὸς ὅταν, μέρα μεσημέρι καὶ μέσα σὲ πλῆθος κόσμου, μὲ τὸ φανάρι ἀναμμένο φώναζε· «Ἄνθρωπον ζητῶ». Δὲν ἔζησε ὁ δυστυχὴς Διογένης ἐπὶ τῆς ἐποχῆς τοῦ Πιλάτου, γιὰ νὰ τὸν ἀκούσῃ νὰ λέῃ «Ἴδε ὁ ἄνθρωπος» (Ἰω. 19,5) καὶ νὰ δείχνῃ σὲ ὅλους τὸν Θεάνθρωπο Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Πολλοὶ ὅμως δὲν ἄκουσαν οὔτε τὸν Πιλᾶτο· στράφηκαν ἀλλοῦ νὰ βροῦν τὸν ἄνθρωπο. Εἶπαν πὼς βρῆκαν νὰ κατάγεται ἀπὸ τὰ ἄλογα κτήνη καὶ διεκήρυξαν, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶνε ἐξευγενισμένο παιδὶ τοῦ πιθήκου. Ἀρνήθηκαν δηλαδὴ κάθε πνευματικὴ ἀξία καὶ ἀνωτερότητα στὸν ἑαυτό τους. Σ᾿ αὐτοὺς ὁ Σωκράτης θὰ ἔλεγε· «Γνῶθι σαυτόν» , μάθε τὸν ἑαυτό σου. Ὁ Πασκὰλ εἶπε, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶνε συγχρόνως «μεγαλεῖο καὶ ἀθλιότης».

 Ὁ Καρρὲλ ἔγραψε βιβλίο μὲ τίτλο «Ὁ ἄνθρωπος, αὐτὸς ὁ ἄγνωστος », κ᾿ ἕνας ἄλλος «Ὁ ἄνθρωπος, αὐτὸ τὸ κτῆνος». Ὁ μέγας ὅμως πατὴρ τῆςἘκκλησίας μας ἅγιος Γρηγόριος ὁ Νύσσης ἔλεγε, ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶνε ἡ σμικρογραφία τοῦ σύμπαντος, ἕνας μικρόκοσμος ποὺ περιέχει μέσα του τὸ σύμπαν ὁλόκληρο· καὶ τὴ γνώμη αὐτὴ ἀσπάσθηκε καὶ ἀνέπτυξε ἀργότερα ἕνας μεγάλος παιδαγωγός.Γλύπτες, ζωγράφοι καὶ ἄλλοι καλλιτέχνες θέλησαν ν᾿ ἀντιγράψουν τὸν ἄνθρωπο στὰ δημιουργήματά τους· δὲν τὸ κατώρθωσαν. Τὸν ἄνθρωπο ἐρεύνησε καὶ ἡ ἐπιστήμη τῆς χημείας· ἀνέλυσε τὸ σῶμα του στὸ ἐργαστήριο καὶ βρῆκε, ὅτι ἀπὸ αὐτὸ μποροῦμε νὰ κατασκευάσουμε ἑπτὰ σαπούνια μὲ τὸ λίπος του, ἀρκετὰ μολύβια μὲ τὸν ἄνθρακά του, ἑπτὰ κουτάκια σπίρτα μὲ τὸν φωσφόρο του, ἕνα καρφὶ μὲ τὸ σίδερό του, καὶ νὰ γεμίσουμε ἕνα κουβᾶ ἀσβέστη μὲ τὸ ἀσβέστιό του. Ἰδοὺ ὁ ἄνθρωπος ἀναλυόμενος στὸ χημικὸ ἐργαστήριο. Γεννᾶται ὅμως τὸ ἐρώτημα· ὁ ἄνθρωπος εἶνε μόνο ὕλη; εἶνε ἕνα ἐξευγενισμένο κτῆνος; Τότε λοιπὸν δὲν ἔχει ἀξία. Ποιός λογικὸς νοῦς μπορεῖ νὰ δεχθῇ κάτι τέτοιο; Αὐτὰ τὰ ὑλιστικὰ συμπεράσματα ὡδήγησαν στὴ δημιουργία τῶν στρατοπέδων τοῦ Ἄουσβιτς, ὅπου χιλιάδες ἄνθρωποι μεταβλήθηκαν σὲ σαπούνι.

Ἀλλὰ πάνω ἀπ᾿ τὶς ἀνθρώπινες γνῶμες, ἀδελφοί μου, ἀσάλευτη πυξίδα, στέκει ἡ διδασκαλία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ κατευθύνει στὴν ἀλήθεια καὶ τὴ σωτηρία. Κατ᾿ αὐτὴν ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶνε κτῆνος, μόνο ὀστᾶ καὶ σάρκες, εὐτελῆ χημικὰ στοιχεῖα. Γιὰὅλα τὰ δημιουργήματα ὁ Θεὸς «εἶπε, καὶ ἐγενήθησαν» (Ψαλμ. 148,5) · τὸν ἄνθρωπο ὅμως τὸν ἔπλασε ἰδιαιτέρως, «κατ᾿ εἰκόνα καὶ καθ᾽ ὁμοίωσιν» Θεοῦ (Γέν. 1,26) . Ὁ ἄνθρωπος ἔχει μέσα του  ψυχὴ ἀθάνατη.. Αὐτὸ εἶνε τὸ μεγάλο προνόμιο ποὺ δόθηκε ἀποκλειστικὰ  σ᾿αὐτόν.

 –Πῶς νὰ δεχθῶ, ἔλεγε κάποτε ἕνας γιατρὸς στὸν ἱεροκήρυκα τῆς πόλεώς του, τὴν ὕπαρξι ψυχῆς; οὔτε τὴν εἶδα, οὔτε τὴν ἄκουσα, οὔτε τὴ γεύθηκα, οὔτε τὴν ὠσφράνθηκα, οὔτε τὴν ἔπιασα;

Καμμία ἀπὸ τὶς αἰσθήσεις δὲν μὲ πληροφορεῖ γι᾿ αὐτήν . Οἱ ἀγῶνες σας γιὰ σωτηρία ψυχῶν εἶνε οὐτοπία, ἀπάτη… Ὁ ἱεροκήρυκας ἀπήντησε· –Γιατρέ μου, εἴδατε ποτὲ πόνο; ἀκούσατε, γευθήκατε, ὠσφρανθήκατε, πιάσατε ποτὲ πόνο; –Ὄχι, ἀπήντησε ὁ γιατρός. –Τότε ν᾿ ἀλλάξετε ἐπάγγελμα· ἡ ἐργασία σας εἶνε μιὰ οὐτοπία, μιὰ ἀπάτη. Ὁ γιατρὸς θύμωσε· –Μὴ μὲ βρίζετε· μπορεῖ ὁ πόνος νὰ μὴ ὑποπίπτῃ σὲ μία ἀπὸ τὶς αἰσθήσεις, πλὴν ὅμως τὸν αἰσθάνομαι καὶ μάλιστα πολλὲς φορὲς μὲ συντρίβει… Καὶ ὁ ἱεροκήρυκας προσέθεσε· –Ἔτσι κ᾿ ἐγώ, γιατρέ μου, αἰσθάνομαι τὴν ψυχή· καὶ πολλὲς φορὲς μὲ γεμίζει ἀγαλλίασι καὶ εὐφροσύνη…Οὐδείς λογικὸς ἄνθρωπος ἀμφισβητεῖ τὴν ὕπαρξι τῆς ψυχῆς, ὅπως δὲν ἀρνεῖται τὴν ὕπαρξι τοῦ πόνου. Ἐὰν τολμήσῃ, χιλιάδες πονεμένοι, μὲ ἕνα στόμα, θὰ διαμαρτυρηθοῦν.   Τὸ ὑλικὸ μέρος τοῦ ἀνθρώπου ἀλλάζει συνεχῶς. Τὰ κύτταρα ποὺ συνθέτουν τὸ σῶμα,ἀπὸ τὶς τρίχες τῆς κεφαλῆς μέχρι τὰ νύχια, διαρκῶς μεταβάλλονται, λέει ἡ ἐπιστήμη. Ποιό ὅμως εἶνε ἐκεῖνο ποὺ μᾶς βεβαιώνει ὅτι εἴμαστε οἱ ἴδιοι, ἐκεῖνοι ἀκριβῶς ποὺ ἤμασταν πρὸ 5, 10, 15, 20 ἐτῶν; Ἡ ψυχή! Αὐτὴ ἀποτελεῖ τὸ ἀναλλοίωτο «ἐγὼ» τοῦ κάθε προσώπου.

Ἔχει λοιπὸν ψυχὴ ὁ ἄνθρωπος. Αὐτὴ τὸν κοσμεῖ, τὸν ἐμψυχώνει, τὸν ζωντανεύει. Στὴνψυχὴ ἔγκειται ἡ ὑψίστη ἀξία τοῦ ἀνθρώπου. Τίποτε πολυτιμότερο καὶ ἀκριβότερο ἀπὸ αὐτήν, γιὰ τὴν ὁποία ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶπε· «Τί ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» (Μᾶρκ. 8,36-37).

Ἂς φανταστοῦμε μία θεόρατη ζυγαριὰ κρεμασμένη ἀπὸ τὸ θόλο τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἡ ὁποία μπορεῖ νὰ ζυγίζῃ ἀξίες. Δηλαδή, ἂν βάλουμε στὸ ἕνα μέρος λίγο χρυσὸ καὶ στὸ ἄλ-λο πολὺ σίδερο ἰσότιμο πρὸς τὴν ἀξία τοῦ χρυσοῦ, ἡ ζυγαριὰ θὰ ἰσοσταθμίζῃ. Στὸ ἕναμέρος λοιπὸν τῆς ζυγαριᾶς νὰ βάλουμε ὅλατὰ πλούτη τοῦ κόσμου· τὰ χρυσᾶ νομίσματα τῆς Ἀμερικῆς καὶ τῆς Ἀγγλίας, τὰ πολύτιμα πετράδια, ῥουμπίνια καὶ μαργαριτάρια τῶν Ἰνδιῶν· ὅλους τοὺς θησαυροὺς ἀπὸ τὰ ἔγκατα τῆς γῆς καὶ τὰ βάθη τῆς θαλάσσης καὶ τὰ πλήθη τῶν ἀστέρων. Νὰ ἔρθουν ἐν συνεχείᾳ ὅλοι οἱ στρατηλάτες καὶ αὐτοκράτορες καὶ νὰ καταθέσουν τὰ σκῆπτρα καὶ τὰ παράσημά τους·   νὰ ἔρθουν οἱ σοφοὶ καὶ πανεπιστήμονες καὶ νὰ καταθέσουν τὰ συγγράμματα, τὰ διπλώματα καὶ τὰ βραβεῖα τους… Καὶ στὸ ἄλλο μέρος τῆς ζυγαριᾶς νὰ βάλουμε τὴν ψυχὴ ἑνὸς ἀσήμου, φτωχοῦ καὶ περιφρονημένου ἀνθρώπου.Θὰ δοῦμε τότε τὸ καταπληκτικὸ φαινόμενο ,ἡ ζυγαριὰ νὰ κλίνῃ ἀμέσως καὶ μὲ ὁρμὴ πρὸς τὸ μέρος τῆς ψυχῆς! «Τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;» (Μᾶρκ. 8,37) . Ἀνυπολόγιστη ὄντως ἡ ἀξία τῆς ψυχῆς, ποὺ δίνει καὶ στὸν ἄνθρωπο τὴν ὑψίστη ἀξία. Ἕνα μόνο ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς ἐμφανίστηκε στὴ σκηνὴ τοῦ κόσμου· τὸ αἷμα τοῦ Θεανθρώπου , ποὺ χύθηκε στὸ  Γολγοθᾶ, γιὰ νὰ ξεπλύνῃ ὅλους ἀπὸ τὸ ῥύπο  τῆς ἁμαρτίας, νὰ τοὺς ἐλευθερώσῃ ἀπὸ τὴ σκλαβιά, καὶ νὰ τοὺς ἐξυψώσῃ στοὺς αἰθέρες ποὺ ἁρμόζουν στὴν ἀξία τους. Δικαίως ἕνας ἅγιος ἔλεγε· «Εἶμαι πρόθυμος νὰ βαδίσω μὲτὰ γόνατα ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολι ἕως τὸ Δυρράχιο (τὸ τέρμα τῆς ἀρχαίας Ἐγνατίας ὁδοῦ), ἀρκεῖ νὰ σώσω μία ψυχή». Γιὰ μία ψυχὴ ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς πῆγε περπατώντας στὴ Σαμάρεια σὲ ὥρα καύσωνος.

Δυστυχῶς ὁ ἄνθρωπος, καὶ μάλιστα σήμερα, δὲν σκέπτεται τὴν ἀξία τῆς ψυχῆς του. Ἐνῷ ἀγωνίζεται μέρα - νύχτα γιὰ τὸ σῶμα του, γιὰ τὴν ψυχή του δείχνει ἐγκληματικὴ ἀδιαφορία .Φανταστῆτε ἕνα πατέρα νὰ περιποιῆται ἕνα ἄγαλμα ποὺ ἔστησε στὸ δωμάτιό του, νὰ φέρνῃ συχνὰ τὸ γλύπτη γιὰ νὰ τὸ συντηρῇ, καὶ ν᾿  ἀδιαφορῆ γιὰ τὸ μονάκριβο γυιό του ποὺ εἶνε δίπλα ἐκεῖ κατάκοιτος καὶ πεινασμένος. Ἢ ἕναν ἄλλο νὰ δουλεύῃ, νὰ κουράζεται συνεχῶς, κ᾿ ἐκεῖνα ποὺ κερδίζει νὰ τὰ διαθέτῃ γιὰ  τὸν ἐξωραϊσμὸ καὶ τὸ σιδέρωμα τῆς στολῆς   του, καὶ νὰ μὴ δίνῃ οὔτε δεκάρα γιὰ τὴν τροφή του. Μ᾿ αὐτοὺς μοιάζουν οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι τοῦ αἰῶνος μας· πού, ἐνῷ δείχνουν τόσο ἐνδιαφέρον γιὰ τὸ σῶμα, ἀδιαφοροῦνγιὰ τὴν τροφὴ καὶ τὴν ὑγεία τῆς ψυχῆς τους.  Δὲν εἶνε αὐτὸ παραφροσύνη;

Καιρὸς νὰ ξυπνήσουμε , νὰ συναισθανθοῦμε τὸ ἔγκλημα ποὺ διαπράττουμε, καὶ νὰ στραφοῦμε πρὸς τὸν ἐξαγνισμὸ καὶ τὸν καταρτισμὸ τῆς ψυχῆς μας· διότι ἡ ἀξία της αὐξήθηκε περισσότερο ἕνεκα τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ ποὺ χύθηκε χάριν αὐτῆς.Θὰ κλείσω μὲ τὰ λόγια τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ· « Ψυχὴ καὶ Χριστὸς σᾶς χρειάζονται  . Αὐτὰ τὰ δύο ὅλος ὁ κόσμος νὰ πέσῃ,δὲν ἠμπορεῖ νὰ σᾶς τὰ πάρῃ, ἐκτὸς καὶ τὰ δώσετε μὲ τὸ θέλημά σας. Αὐτὰ τὰ δύο νὰ τὰ φυλάγετε, νὰ μὴ τὰ χάσετε» (ἡμέτ. ἔργ. Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, σ. 193).

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Κείμενο ραδιοφωνικής ἐκπομπῆς τῆς 1-10-1955. 

στις 1:15 μ.μ.

Ετικέτες ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ

 

Οι Επίσκοποι σέρνονται πίσω από τις αποφάσεις των Νεοταξιτών και φροντίζουν για την "προσαρμογή" και των πιστών!

Χρόνια τώρα, σέρνεται τὸ θέμα περὶ τοῦ ἐγκεφαλικοῦ θανάτου, τῆς δωρεᾶς ὀργάνων καὶ τῶν μεταμοσχεύσεων —ἐκείνων ποὺ ἀποτελοῦν ἔγκλημα— καὶ ἡ Ἑλλαδικὴ Ἐκκλησία (ὅπως καὶ σὲ ἄλλα θέματα Πίστεως) δὲν τολμᾶ νὰ πάρει ἐπίσημα θέση, ἐπιτρέποντας στὸν κάθε Ἐπίσκοπο καὶ κάθε πιστὸ νὰ ἔχει πρακτικὰ καὶ θεωρητικὰ τὴν "δική" του ἄποψη, δηλ. τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων. Τὴν ἴδια στάση τηρεῖ καὶ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο.

Σύγχυση, ἔλλειψη ὑπακοῆς στὴν διαχρονικὴ διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἔλλειψη πίστεως, ἔλλειψη ἑνότητος: οἱ πικροὶ καρποὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς ἐκκοσμικεύσεως.

Ἔτσι, ἀντιστάσεως καὶ ἀποφάσεως μὴ ὑπαρχούσης, περνοῦν στὴν ζωὴ τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας οἱ θέσεις τῶν Παγκοσμιοποιητῶν, τῶν Οἰκουμενιστῶν, τῶν Νεοταξιτῶν, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὴν ἀπόφαση τῆς «Ἑλληνικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στὴν Αὐστραλία νὰ στηρίξει τὴ δωρεὰ ὀργάνων ὡς πράξη ἀνιδιοτελοῦς προσφορᾶς». Ἄλλο ἕνα κατόρθωμα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Στυλιανοῦ  Χαρκιανάκη!

Μιὰ ἀκόμα μορφὴ ἐγκλήματος· τώρα πλέον τὸ ἔγκλημα τῆς ἀφαίρεσης ὀργάνων ἀπὸ ἔτι ζῶντα, ἀποτελεῖ καὶ γιὰ τὸ Οἰκουμενιστικὸ ἦθος τῆς Ἐκκλησίας «πράξη ἀνιδιοτελοῦς προσφορᾶς»!

 

Η Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας στηρίζει τη δωρεά οργάνων

Πηγή: Romfea

     H  απόφαση της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αυστραλία να στηρίξει τη δωρεά οργάνων ως πράξη ανιδιοτελούς προσφοράς έχει ευεργετικά αποτελέσματα καθώς αυξήθηκαν σημαντικά οι ομογενείς δότες.

Ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας σε μήνυμά του αναφέρει πως «η δωρεά οργάνων είναι η ευγενής πράξη που βοηθά στην εκπλήρωση του βαθύτερου πνευματικού στόχου της ύπαρξής μας. Είναι μία πράξη που όχι μόνο αποδέχεται η Εκκλησία μας, αλλά την στηρίζει ολόψυχα».

Σύμφωνα με την Αρχιεπισκοπή η ανθρώπινη ζωή μπορεί να βελτιωθεί μέσω της δωρεάς και της μεταμόσχευσης, διατηρώντας παράλληλα την ιερότητα της ζωής.

Σύμφωνα με δηλώσεις της Γιέιλ Κας, διευθύντριας του οργανισμού Donate Life, στην εφημερίδα «Νέος Κόσμος», «η βοήθεια και η στήριξη του αρχιεπισκόπου Στυλιανού στην προσπάθειά μας ήταν τεράστια. Δεν υπάρχουν λόγια να τον ευχαριστήσουμε. Ήδη, βλέπουμε στα νοσοκομεία ελληνικές οικογένειες, που ζητούν από τον ιερέα της εκκλησίας τους να τους συμβουλέψει για το αν τελικά πρέπει να δωρίσουν τα όργανα κάποιου αγαπημένου τους προσώπου. Από τον Μάρτη μέχρι σήμερα στην ελληνική παροικία έχουν αλλάξει πολλά και αυτά χάρη στον Σεβασμιότατο και στην αφοσίωση του» .

Από τις αρχές του χρόνου έως τον Ιούλιο οι δωρεές οργάνων στην Αυστραλία αυξήθηκαν κατά 29% σε σχέση με το αντίστοιχο χρονικό διάστημα πέρσι. Εξακόσιοι ενενήντα οκτώ άνθρωποι σήμερα ζουν χάρη στα όργανα 248 δωρητών που δυστυχώς έχασαν πρόωρα τη ζωή τους από τον Ιανουάριο έως και τα τέλη Ιουλίου.

Ο Οδυσσέας Ελύτης, ο αρχαίος θησαυρός μας και οι δολιοφθορείς του

Τὴν ἀπάντηση στὴν κ. Ρεπούση γιὰ τὰ περὶ «νεκρῆς γλώσσας» τὴν δίνει ὁ Ὀδυσσέας Ἐλύτης, ὁ ὁποῖος σὲ Ὁμιλία του στοὺς Ἕλληνες μετανάστες καὶ –λίγες μέρες πρίν– στὴν τελετὴ ἀπονομῆς τοῦ βραβείου Νόμπελ (1979) στὴν Στοκχόλμη, μεταξὺ ἄλλων εἶπε καὶ τὰ ἑξῆς,

(Ὁ Ἐλύτης στοὺς Ἕλληνες μετανάστες)

«ἡ γλῶσσα εἶναι ἕνας φορέας ἤθους πού, ἂν δὲν τὸν ὑπακούσεις, θὰ τιμωρηθεῖς.

...μὴν ξεχνᾶτε τὴν πατρίδα μας, καὶ πρὸ παντός, τὴ γλῶσσα μας. Πρέπει νὰ ’σαστε περήφανοι, νὰ ’μαστε ὅλοι περήφανοι, ἐμεῖς καὶ τὰ παιδιά μας γιὰ τὴ γλῶσσα μας.

Εἴμαστε οἱ μόνοι σ’ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη ποὺ ἔχουμε τὸ προνόμιο νὰ λέμε τὸν οὐρανὸ “οὐρανὸ” καὶ τὴ θάλασσα “θάλασσα” ὅπως τὴν ἔλεγαν ὁ Ὅμηρος καὶ ὁ Πλάτωνας πρὶν δυόμισι χιλιάδες χρόνια. Ἡ γλῶσσα δὲν εἶναι μόνον ἕνα μέσον ἐπικοινωνίας. Κουβαλάει τὴν ψυχὴ τοῦ λαοῦ μας κι ὅλη του τὴν ἱστορία καὶ ὅλη του τὴν εὐγένεια».

(Ὁ Ἐλύτης στὴν τελετὴ ἀπονομῆς)

 «Μοῦ ἐδόθηκε, ἀγαπητοὶ φίλοι, νὰ γράφω σὲ μία γλῶσσα ποὺ μιλιέται μόνον ἀπὸ μερικὰ ἑκατομμύρια ἀνθρώπων. Παρ' ὅλ' αὐτά, μία γλῶσσα ποὺ μιλιέται ἐπὶ δυόμιση χιλιάδες χρόνια χωρὶς διακοπῆ καὶ μ' ἐλάχιστες διαφορές.

Ἡ παράλογη αὐτή, φαινομενικά, διάσταση, ἀντιστοιχεῖ καὶ στὴν ὑλικό-πνευματικὴ ὀντότητα τῆς χώρας μου. Ποὺ εἶναι μικρὴ σὲ ἔκταση χώρου καὶ ἀπέραντη σὲ ἔκταση χρόνου. Καὶ τὸ ἀναφέρω ὄχι διόλου γιὰ νὰ ὑπερηφανευθῶ ἀλλὰ γιὰ νὰ δείξω τὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετωπίζει ἕνας ποιητὴς ὅταν χρησιμοποιεῖ γιὰ τὰ πιὸ ἀγαπημένα πράγματα τὶς ἴδιες λέξεις ποὺ χρησιμοποιοῦσαν μία Σαπφὼ ἢ ἕνας Πίνδαρος π.χ. -χωρὶς ὡστόσο νὰ ἔχει τὸ ἀντικρυσμα ποὺ εἶχαν ἐκεῖνοι ἐπάνω στὴν ἔκταση τῆς πολιτισμένης τότε ἀνθρωπότητας.

 Ἐὰν ἡ γλῶσσα ἀποτελοῦσε ἁπλῶς ἕνα μέσον ἐπικοινωνίας, πρόβλημα δὲν θὰ ὑπῆρχε. Συμβαίνει ὅμως ν' ἀποτελεῖ καὶ ἐργαλεῖο μαγείας καὶ φορέα ἠθικῶν ἀξιῶν.

Προσκτᾶται ἡ γλῶσσα στὸ μάκρος τῶν αἰώνων ἕνα ὁρισμένο ἦθος. Καὶ τὸ ἦθος αὐτὸ γεννᾶ ὑποχρεώσεις. Χωρὶς νὰ λησμονεῖ κανεὶς ὅτι στὸ μάκρος εἰκοσιπέντε αἰώνων δὲν ὑπῆρξε οὔτε ἕνας, ἐπαναλαμβάνω οὔτε ἕνας, ποὺ νὰ μὴν γράφτηκε ποίηση στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Νὰ τί εἶναι τὸ μεγάλο βάρος παράδοσης ποὺ τὸ ὄργανο αὐτὸ σηκώνει».

Πηγή: Τρελογιάννης

ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΘΑ ΠΑΛΑΙΨΟΥΝ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ, ΩΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΝΑ ΣΚΕΠΤΟΝΤΑΙ

«Οἱ ἄνθρωποι σταματᾶνε νὰ σκέφτονται,

ὅταν σταματᾶνε νὰ διαβάζουν»

Ντ. Ντιντερό

 Πηγή: Τρελογιάννης