Φιλικό ιστολόγιο του Πατριάρχη συκοφαντεί τους αποτειχισμένους

 

Ὁ κ. Ανδριόπουλος, καιρό τώρα, δημοσιεύει στὸ ἱστολόγιό του «Ἰδιωτικὴ Ὁδός», κείμενα τοῦ ἀνεπιτυχῶς θεολογοῦντος φιλολόγου-θεολόγου κ. Νούση.

Ὁ κ. Νούσης ἐπιτίθεται τελευταίως στὸν π. Εὐθύμιο καὶ τοὺς ἀκολουθοῦντας τὴν ὁδὸ τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς Ἐπισκόπους, καὶ ἀποδίδει θέσεις ποὺ ὁ π. Εὐθύμιος δὲν πρεσβεύει. Καὶ τὸ κάνει αὐτό, ἢ ἐπειδὴ δὲν ἔχει διαβάσει τὰ βιβλία του, ἢ -ἂν τὰ ἔχει διαβάσει- ἐπειδὴ τὰ ἔχει διαβάσει ἀποσπασματικὰ καὶ τὰ ἔχει ἀφομοιώσει στρεβλά.

Εἴτε τὸ ἕνα συμβαίνει, εἴτε τὸ ἄλλο, ἀπὸ τὰ γραπτὰ τοῦ κ. Νούση, ἀπουσιάζουν Πατερικὰ κείμενα ποὺ νὰ ἀντικρούουν τὶς θέσεις τῶν Πατέρων, ἑκατοντάδες κείμενα τῶν ὁποίων  χρησιμοποίησε ἕως τώρα ὁ π. Εὐθύμιος στὶς περίπου 1000 (χίλιες) σελίδες ποὺ ἀφιέρωσε γιὰ τὸ θέμα.

Τὰ κείμενα τοῦ κ. Νούση, ὡς ἐκ τούτου, κυριαρχοῦνται ἀπὸ ἕνα μεταπατερικὸ πνεῦμα, ἀφοῦ κάτω ἀπὸ μιὰ ἐπίπλαστη ἐκκλησιαστική-θεολογικὴ γλῶσσα, ὑποκρύπτεται ἡ ἄγνοια τῆς διδασκαλίας τῶν Πατέρων, τὴν ὁποία προσπαθεῖ νὰ καλύψει μὲ ὡραιόλογα λεκτικὰ κατασκευάσματα καὶ ἀκροβατικὲς ὀρθολογικὲς ἑρμηνευτικὲς κατασκευές.

Δὲν κατάλαβε ὁ κ. Νούσης, ὅτι στὴν περίπτωση τῶν συγγραφῶν τοῦ π. Εὐθυμίου, δὲν πρόκειται ἀκριβῶς περὶ ἑρμηνείας τῶν Πατερικῶν κειμένων, ἀλλὰ περὶ παραθέσεως τῆς ἰδίας τῆς διδασκαλίας τους (θεωρητικῆς καὶ πρακτικῆς) κατοχυρωμένης καὶ δικτυωμένης μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε νὰ ἐκφράζεται ἡ "συμφωνία τῶν Πατέρων" (consensus patrum) στὸ θέμα τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ἡ δὲ ἀναίρεσή τους, δὲν μπορεῖ νὰ γίνει μὲ ἄλλο τρόπο, παρὰ μόνο μὲ τὴν παράθεση πατερικῶν κειμένων ποὺ νὰ ἀναιροῦν τὰ ἀνάλογα πατερικὰ κείμενα.

Ἂν δηλαδὴ γιὰ κάτι δὲν μπορεῖ νὰ κατηγορηθεῖ ὁ π. Εὐθύμιος, εἶναι ὅτι χρησιμοποιεῖ "τσιτάτα" ἀπὸ τοὺς Πατέρες, ἀποφθέγματα καὶ ἐπιλεγμένες φράσεις, ἀποκομμένες ἀπὸ τὴν ἐννοιολογικῆς τους συνάφεια· ἀντίθετα παρουσιάζει τὸ πνεῦμα τους, ὅπως ἐνσαρκώνεται στοὺς λόγους τους. Γι' αὐτὸ καὶ κανεὶς ἕως τώρα, παρὰ τὶς παρακλήσεις του, δὲν ἐπεχείρησε νὰ ἐλέγξει τὶς θέσεις του συστηματικά. Οἱ ἀντιτιθέμενοι ἀρκοῦνται σὲ ἀπαξίωση καὶ σπίλωση τοῦ προσώπου του καὶ στὴν δαιμονοποίησή του.

Ἔχοντας ὑπ' ὄψιν μας ὅλα αὐτά, ἀποφύγαμε ἕως τώρα νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸν κ. Νούση καὶ τὸ ἱστολόγιο ποὺ τὸν φιλοξενεῖ, γιὰ πολλοὺς λόγους.

Σημερινό, ὅμως, δημοσίευμα τῆς "Ἰδιωτικῆς Ὁδοῦ" μᾶς ἀνάγκασε νὰ μιλήσουμε, γιατὶ ἐπιτίθενται πλέον μὲ ἀνοίκειο καὶ συκοφαντικὸ τρόπο ἐναντίον μας. Γι’ αὐτὸ ἀποφασίσαμε νὰ ἀπαντήσουμε (χωρὶς διάθεση συνεχείας), ὑποσημειώνοντας ὅτι δικαίωμά τους εἶναι νὰ ἐξασκοῦν κριτικὴ στὶς θέσεις μας (τὸ ἐπιζητοῦμε), ἀλλὰ δὲν εἶναι δικαίωμά τους νὰ συνεχίσουν νὰ μᾶς συκοφαντοῦν καὶ διαβάλλουν ἔμμεσα ἢ ἄμεσα. Στὴν τελευταία περίπτωση ἐπιφυλασσόμεθα παντὸς νομίμου δικαιώματός μας.

Δημοσιεύουμε τὸ σχόλιο ποὺ ἔστειλε μέλος μας στὴν «Ἰδιωτικὴ Ὁδό», τὸ ὁποῖο καὶ ἀνάρτησε, παρὰ τὶς διαφορετικὲς δηλώσεις της.

κ. Ἀνδριόπουλε

Ἐπειδὴ ὁ κ. Νούσης καὶ ἐσεῖς προσωπικὰ μᾶς συκοφαντεῖτε καὶ μᾶς διασύρετε, παρακαλῶ νὰ δημοσιεύσετε αὐτὸ τὸ σχόλιό μου.

Ἀπορῶ κατ’ ἀρχάς, μὲ τὴν νοοτροπία τοῦ ἱστολογίου σας. Ἀπὸ τὴ μία ἔχετε δηλώσει ἐπανειλημμένως ὅτι δὲν θέλετε διάλογο μὲ τοὺς ἀποτειχισμένους καὶ δὲν φιλοξενεῖτε σχόλιά τους στὸ ἱστολόγιό σας. (Πράγματι, δοκίμασα καὶ εἶδα ὅτι αὐτὸ ἰσχύει, ἀφοῦ σᾶς ἔστειλα ἕνα σχόλιο σχετικό, καὶ δὲν τὸ δημοσιεύσατε).

Ἀπὸ τὴν ἄλλη, φιλοξενεῖτε ἄρθρα τοῦ κ. Κ. Νούση ἐναντίον μας, καὶ ἐπιπλέον τοῦ ἐπιτρέπετε νὰ μᾶς προκαλεῖ καὶ διασύρει, ἰσχυριζόμενος ὅτι ἐμεῖς τὸν ὑποτιμοῦμε ἢ δὲν ἔχουμε τί νὰ ἀπαντήσουμε, γι’ αὐτὸ καὶ «δὲν ἀπαντᾶμε στὰ ἄρθρα ποὺ γράφει ἐναντίον μας», τὴ στιγμὴ ποὺ κατὰ δήλωση τοῦ ἱστολογίου δὲν πρόκειται νὰ δημοσιεύσετε τὰ ἄρθρα μας!!!

Ὅσον μὲ ἀφορᾶ προσωπικά, ἔχετε δημοσιεύσει 2 ἢ 3 ἄρθρα στὰ ὁποῖα μὲ ἀναφέρει ὁ κ. Νούσης ὀνομαστικά. Ἐξηγῶ ὅτι δὲν ἀπάντησα, διότι θεώρησα ὅτι τὰ ἄρθρα τοῦ κ. Νούση εἶναι ἕωλα ἁγιοπατερικά, στηρίζονται στὸν ὀρθολογισμό, ἐκφράζουν μιὰ ἀρρωστημένη ἐχθρότητα ἐναντίον μας καὶ διαστρέφουν ὅσα γράφουμε. Δυὸ φορὲς ποὺ ἔστειλα κάποιο ἀνώνυμο σχόλιο (ἄσχετο μὲ τοὺς ἀποτειχισμένους) καὶ τὸ δημοσιεύσατε, διαπίστωσα ὅτι ἡ ἀπάντηση ποὺ ἔδωσε ὁ κ. Νούσης, δὲν ἀφοροῦσε τὴν οὐσία τοῦ θέματος, ἀλλ’ ὅπως οἱ Χιλιαστές, πηδοῦσε ἀπὸ τὸ ἕνα θέμα στὸ ἄλλο μὴ ἀπαντώντας γιὰ τὰ διὰ ταῦτα. Ὅταν ἀναγκάστηκα νὰ ἐπιμείνω, ζητώντας συγκεκριμένη ἀπάντηση, ἔγινα δυσάρεστος σὲ σᾶς, καὶ τὸ σχόλιό μου ...λογοκρίθηκε, δὲν ἀναρτήθηκε!

Κάτι παρόμοιο κάνει ὁ κ. Νούσης καὶ στὸ τελευταῖο ἄρθρο, στὸ ὁποῖο γράφει γιὰ τοὺς ἀποτειχισμένους καὶ τὸν π. Εὐθύμιο, χωρὶς ὁ ἄνθρωπος νὰ ἔχει διαβάσει ἢ νὰ ἔχει καταλάβει ὅ,τι διάβασε ἀπὸ τὰ συγγράμματά του, ἀποδεικνύοντας ἔτσι, ὅτι δὲν ἔχει καταλάβει, τί ἐννοεῖ ὁ π. Εὐθύμιος μὲ ὅσα γράφει.

Ὅλα αὐτὰ ἀναγκάζομαι νὰ σᾶς τὰ γράψω προλογικὰ-ἐπεξηγηματικά, γιὰ νὰ μιλήσω γιὰ τὴν τελευταία ἀνάρτησή σας. Σ’ αὐτὴν προλογίζοντας τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Νούση, ὑπερβαίνετε τὰ ἐσκαμμένα, μᾶς ταυτίζετε μὲ τοὺς «Χρυσαυγίτες», παρόλο ποὺ ἐπιμελῶς ἀποφεύγουμε νὰ πάρουμε πολιτικὴ θέση ὑπὲρ κομμάτων, ἔχουμε διαφωνήσει δέ, μὲ θέσεις τοῦ ἱστολογίου «Ἀποτείχιση» σ’ αὐτὸ τὸ συγκεκριμένο θέμα (καὶ εἶναι ἀπαράδεκτο νὰ μᾶς ταυτίζετε μαζί του, ἐπειδὴ ὡς ἀποτειχισμένος ἀναδημοσιεύει τὰ κείμενά μας). Παρόλα αὐτὰ ἐσεῖς μᾶς ταυτίζετε καὶ μᾶς συκοφαντεῖτε ἀνεπίτρεπτα, γράφοντας γιὰ ὅλους τοὺς ἀποτειχισμένους, ὅτι «οἱ χαρακτηρισμοὶ ποὺ ἐκσφενδονίζουν δηλώνουν τὶς δολοφονικὲς προθέσεις τους»!

Τοῦτο εἶναι φανερὰ συκοφαντικὸ καὶ παρακαλῶ, ὅσον ἀφορᾶ τὸ πρόσωπό μου, ὡς ἕνα ἐκ τῶν διαχειριστῶν τοῦ ἱστολογίου "Πατερικὴ Παράδοση" νὰ τὸ διορθώσετε.

Σημάτης Π.

Υ.Γ.: Ὁ κ. Νούσης, ποὺ δὲν ἔχει καταλάβει τὶς θέσεις τῶν Πατέρων περὶ τοῦ θέματος, καὶ δὲν ἔχει διάθεση νὰ διαλεχθεῖ μαζί μας (γράφοντας ἀπὸ ἕνα ἱστολόγιο ποὺ ἀποκλείει τὸ Διάλογο μὲ τοὺς Ἀποτειχισμένους), σημειώνει:

 «Διευκρινίζοντας, μάλιστα, (ἐννοεῖ ὁ κ. Νούσης τὸν π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ) μὲ ἀποκλειστικὰ προσωπικὸ τρόπο τὶς προϋποθέσεις ἐνέργειας τῆς Χάρης στοὺς Οἰκουμενιστὲς (τουτέστιν ὅλους μας σχεδόν), μοῦ δίνει τὴ δυνατότητα καὶ τὸ δικαίωμα νὰ τὸν ρωτήσω εὐλόγως μὲ τὴ σειρά μου: ἀφοῦ ὑπάρχει Χάρη, ἔστω καὶ οἰκονομικῶς, γιατί νὰ ἐξέλθει καὶ νὰ μὴν πολεμήσει ἀπὸ μέσα, ἐντὸς τῶν τειχῶν;».

Ἂν εἶχε διαβάσει τὰ βιβλία τοῦ π. Εὐθύμιου καὶ τὰ κείμενα ποὺ δημοσιεύουμε, θὰ καταλάβαινε ὅτι οἱ Ἅγιοι Πατέρες καὶ οἱ πιστοί, ποὺ ἀνὰ τοὺς αἰῶνες ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς (δήλ. διέκοψαν τὸ μνημόσυνο ἢ ἀποτειχίστηκαν), δὲν ἰσχυρίστηκαν ὅτι ἡ θεία χάρη ἐνεργοῦσε μόνο σ’ αὐτούς. Ἂν δέ, θέλει νὰ μιλήσουμε σὲ ἐπίπεδο Κανόνος (τοῦ ΙΕ΄), ὁ Κανόνας δὲν λέγει κάτι τέτοιο, οὔτε ὁ π. Εὐθύμιος ἰσχυρίστηκε ποτὲ κάτι τέτοιο. Ὁ Κανόνας λέγει ἁπλά: ὅταν ὑπάρχουν ψευδο-ποιμένες ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ αὐτοὺς τουλάχιστον ἐπιτρέπεται (δὲν ὑπεισέρχομαι ἐδῶ στὸ δυνητικὸ ἢ προαιρετικό)· ὅτι ὅσοι ἀποτειχίζονται πράττουν καλά, ἔχουν τὴν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ἐντός της Ἐκκλησίας, ἀλλὰ χωρίζονται ἀπὸ τὸν κηρύττοντα αἵρεση Ἐπίσκοπο, ἔστω καὶ τὴν παραμικρὴ αἵρεση. Κι ἂν ἐπιτρέπει τὴν ἀποτείχιση, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ παράδειγμα τῶν Ἁγίων, καὶ κάποιος Κανόνας (ποὺ ἑρμηνεύει, κωδικοποιεῖ καὶ ἐπισημοποιεῖ τὴ στάση τους), γιατί θὰ μᾶς τὸ ἀπαγορεύσει ὁ κ. Νούσης;

Κι ἔχει ἀποδειχθεῖ μὲ συγκεκριμένα στοιχεῖα ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι Παναίρεση κι ὄχι μὲ τάχα «ρευστὲς ἑρμηνευτικῶς δηλώσεις καὶ συμπροσευχητικὰ πεπραγμένα», ὅπως ἰσχυρίζεται ὁ κ. Νούσης. Ὁ Οἰκουμενισμὸς χαρακτηρίστηκε ὡς παναίρεση, ἀπὸ τὸν ἅγ. Ἰουστῖνο Πόποβιτς ποὺ κοιμήθηκε, πρὶν γίνουν γνωστὲς οἱ υἱοθετούμενες ἀπὸ τὸ Φανάρι αἱρετικὲς δοξασίες τοῦ Ζηζιούλα καὶ ἐπαρκῶς καταδειχθοῦν! (Ἐσχάτως μάλιστα, οἱ ΡΙΖΕΣ τῶν αἱρέσεων ἐπισημαίνονται καὶ ἀνευρίσκονται σὲ Παπικὰ καὶ φιλοπαπικὰ κείμενα -κατ’ ἐξοχὴν σὲ αὐτὰ τῆς Β΄ Βατικανῆς- καὶ παρουσιάζονται ἀπὸ ἱστολόγο).

Κλείνοντας, θὰ θυμήσω ὅτι ἐπικαλεῖται ὁ π. Εὐθύμιος καὶ τὸ παράδειγμα τοῦ ἁγ. Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ (καὶ μὴ μᾶς πεῖ ὁ κ. Νούσης, ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ἐπικαλεσθοῦμε, ἐπειδὴ δὲν εἴμαστε Ἅγιοι ὅπως ἐκεῖνος), ποὺ ἀρνιόταν ὅτι ἐκφράζουν τὴν Ἐκκλησία οἱ τότε κανονικοὶ Πατριάρχες (ὅπως σήμερα οἱ Οἰκουμενιστὲς Πατριάρχες), ἐφόσον βρίσκονταν στὴν αἵρεση τοῦ Μονοθελητισμοῦ καὶ εἶχε διακόψει τὴν κοινωνία μὲ αὐτούς!

Δήλωση

Ο χρυσόστομος Σμύρνης και ο Κ. Νούσης

 

Βέβαια, θὰ μοῦ πεῖς, ἀφοῦ βρίσκεις τὰ κείμενα τοῦ Κωστάκη Νούση «ἀνούσια», γιατί τὰ διαβάζεις;

Ἔλα, ντέ; Κάθε φορὰ λέω, σὲ τέτοιον ἐξευτελισμὸ δὲν θὰ ὑποβάλλω τὸν ἑαυτό μου, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἀπαντῶ. Θεωρῶ χάσιμο χρόνου τὴν ἐνασχόληση μὲ τέτοια φτιασιδωμένα κείμενα καὶ ρετουσαρισμένα ἔτσι, ὥστε νὰ ἀπηχοῦν κάτι ἀπὸ τὸ γιανναρικὸ ὕφος, γιὰ νὰ κρύψουν τὸ νούσιο παραλογισμό. Μὲ τὴ διαφορά, ὅτι ὁ λόγος τοῦ Γιανναρᾶ, ἔχει ἕνα ὑπόβαθρο, μιὰ ὑπαρξιακὴ ἀναζήτηση, ἄσχετα ἂν αὐτὴ καταποντίζεται στὶς ἀνήλιαγες χαράδρες τοῦ ὑπαρξιακοῦ χάους, ἀφοῦ ποτὲ δὲν βαπτίστηκε ταπεινὰ στὴν Εὐαγγελικὴ καὶ ἡσυχαστικὴ ὀρθόδοξη Παράδοση.

Κάνω τὴ χάρη τοῦ Κωστάκη, λοιπόν, νὰ ἀσχοληθῶ μαζί του, γιὰ νὰ ἀποδείξω μὲ σιγουριά, σιγουριὰ ποὺ ἐλάχιστες φορές ἔχω, ἀκριβῶς αὐτὸν τὸν Νούσιο παραλογισμό.

Παραθέτει ὁ Κωστάκης, στὸ στέκι τοῦ ἰδιόρυθμου φίλου του, στὸ ὁποῖο κατόπιν πολλῆς προσευχῆς καὶ φωτισμένη διάκριση ἐπέλεξε (ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει ὑψηλότερης ἠθικο-Οἰκουμενιστικῆς ὑφῆς θεολογικὸ ἱστολόγιο), τὸ παρακάτω ἀπόσπασμα ἀπὸ κείμενο τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης:

«διότι ἐν ταῖς Ὑμετέραις Ἐκκλησίαις τοῦ Νέου Κόσμου καί ἰδίως ταῖς Ἐπισκοπιαναῖς καί Ἀγγλικανικαῖς ἡμεῖς ἐμβλέπομεν ἄν ὄχι τόν τύπον τῆς ἰδεώδους Ἐκκλησίας τῶν πρώτων ἀποστολικῶν χρόνων, ἀλλά πάντως τόν τύπον ἁγνῆς, ἁπλῆς, ἀπερίττου ἀρχεγόνου Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας ἐν τῇ ὁποίᾳ ἡ Χριστιανική πίστις καί ἀλήθεια ὀρθοτομεῖται εἰς βαθμόν σχεδόν εἰπεῖν τέλειον καί τοιοῦτον, ὁποῖος τάς Ἐπισκοπιανάς Ἐκκλησίας ἐξ ὅλων τῶν προτεσταντικῶν Ἐκκλησιῶν πλησιάζει τελείως πρός τάς ἡμετέρας Ἀποστολικάς Ἐκκλησίας, ὧν αἱ διδασκαλίαι καί αἱ παραδόσεις παρ' ὅλην τήν χωρίζουσαν τάς Ὑμετέρας Ἐκκλησίας ἀπέραντον ἀπόστασιν, τόπον καί χρόνον συμπίπτουσι καί συνταυτίζονται».

Εἶναι φανερὴ ἡ Οἰκουμενιστικὴ νοτροπία ποὺ διατρέχει τὸ κείμενο αὐτό· ὁ Κωστάκης ὅμως εἶναι τόσο «ἀθῶος», ποὺ δὲν τὸ πῆρε μυρουδιά, οὔτε ποὺ τοῦ πέρασε ἀπὸ τὸ μυαλό. Εἶναι φανερὸ ὅτι στὸ κείμενο αὐτὸ ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης ἀναφερόμενος στὴν Ἐπισκοπιανὴ καὶ Ἀγγλικανικὴ «ἐκκλησία», παραβλέπει ἐσκεμμένα ὅτι πρόκειται γιὰ δυὸ ἀμετανόητες αἱρετικὲς παρασυναγωγές! Δὲν «βλέπει» δηλαδή καμία αἵρεση σ’ αὐτές, (ὅπως ἀκριβῶς οἱ σύγχρονοι Οἰκουμενιστὲς ἱερωμένοι, Βαρθολομαῖος, Ζηζιούλας κ.λπ.). Ἀντίθετα βλέπει «τόν τύπον ἁγνῆς, ἁπλῆς, ἀπερίττου ἀρχεγόνου Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας ἐν τῇ ὁποίᾳ ἡ Χριστιανική πίστις καί ἀλήθεια ὀρθοτομεῖται εἰς βαθμόν σχεδόν εἰπεῖν τέλειον καί τοιοῦτον, ὁποῖος τάς Ἐπισκοπιανάς Ἐκκλησίας ἐξ ὅλων τῶν προτεσταντικῶν Ἐκκλησιῶν πλησιάζει τελείως πρός τάς ἡμετέρας Ἀποστολικάς Ἐκκλησίας, ὧν αἱ διδασκαλίαι καί αἱ παραδόσεις ...συμπίπτουσι καί συνταυτίζονται»!!!

Καὶ ἀφοῦ δὲν βλέπει, τὸν ὕμνο ποὺ κάνει ὁ Χρυσόστομος στὶς δυὸ αὐτὲς αἱρετικὲς παρασυναγωγές, τί βλέπει ὁ καλός μας Κωστάκης στὸ κείμενο αὐτό; Παρακολουθεῖστε τὰ ἴδια τὰ λόγια τοῦ μεγάλου θεολόγου μας:

«Ο γράφων πάντως, θεολογικοφιλολογικώς κρίνων το προκείμενο, βλέπει μια γλυκιά έμμεση κλήση προς τους Προτεστάντες να ενωθούν “τελείως” με την Ορθόδοξη Εκκλησία. Άλλωστε, το ρήμα “πλησιάζει” και αυτό το “σχεδόν εἰπεῖν” λένε ήδη από μόνα τους πάρα πολλά».

Συμπαθέστατε κ. Νούση.

Ἂν οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἔκριναν «θεολογικοφιλολογικῶς» τὰ κείμενα τῶν αἱρετικῶν, σήμερα δὲν θὰ ὑπῆρχε Ὀρθοδοξία.

Ἂν καλοῦσαν τοὺς αἱρετικοὺς μὲ μιὰ τέτοια «γλυκιά έμμεση κλήση», χωρὶς νὰ τοὺς ἐπισημαίνουν τὰ λάθη τους καὶ νὰ τοὺς καλοῦν σὲ μετάνοια, κι ἂν εἶχαν ἀντίθετα  τὴν «ἔμπνευση» νὰ  «κολακεύουν» τοὺς αἱρετικούς, γιὰ νὰ τοὺς κερδίσουν τάχα, ἰσχυριζόμενοι ὅτι ἡ ὀρθόδοξη Πίστη ταυτίζεται μὲ τὶς αἱρετικὲς κακοδοξίες, τότε δὲν θὰ ἦσαν Ἅγιοι!

Οἱ Ἅγιοι, λοιπόν, ἀπὸ τὸν πρωτομάρτυρα Στέφανο ἕως τὸν ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς, φαίνεται πώς, γιὰ τὰ ἐκλεπτυσμένα γοῦστα σας καὶ τοὺς γλυκεῖς τρόπους σας, εἶναι ἄγριοι καὶ βάρβαροι, ἀφοῦ ἀποκαλοῦσαν τοὺς ἀμετανόητους (γιὰ κάτι λίγα χρόνια) αἱρετικοὺς «λύκους βαρεῖς», «λοιμούς», κακόδοξους κ.λπ.! Φαντάζεσαι κ. Νούση μας, τὶ θὰ ἔλεγαν οἱ Ἅγιοι στὴν περίπτωση τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης, ποὺ ἀπευθυνόταν σὲ αἱρετικοὺς παμπάλαιους;

Θὰ ἔπρεπε νὰ τοὺς ἀποκηρύξετε αὐτοὺς τοὺς Ἁγίους, ποὺ ἀκόμα ἀκολουθοῦν τὶς Ἐντολὲς τοὺ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἀποστόλων, καὶ νὰ ἐφεύρετε Ἁγίους, ποὺ φέρονται πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς μὲ τὴν «γλυκύτητα» τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης!

«Προσκλαίων»

ΕΝΑ ΣΚΑΛΙ ΑΚΟΜΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΤΑΤΡΕΨΟΥΝ ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΕ ΘΡΗΣΚΕΙΟΛΟΓΙΑ?

Μάθημα Θρησκευτικών:

Νέα εγκύκλιος απαλλαγών και ο ρόλος Θεολόγων τινών

 Πηγή: thriskeftika

 

Του Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου

 

   Στις 19/9/2013 ο Υπουργός Παιδείας Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος υπέγραψε νέα εγκύκλιο για τις απαλλαγές μαθητών από το μάθημα των Θρησκευτικών. Με την εγκύκλιο αυτή παύει η ισχύς των τριών εγκυκλίων Στυλιανίδη του 2008 που είχαν ανοίξει την πόρτα για απαλλαγή από τα Θρησκευτικά σε όλους τους μαθητές. Δυστυχώς όμως και η νέα εγκύκλιος δεν λύνει οριστικά το ζήτημα.

      Με τη νέα εγκύκλιο «παρέχεται η δυνατότητα απαλλαγής στους μαθητές που είναι αλλόθρησκοι ή ετερόδοξοι ή επικαλούνται λόγους θρησκευτικής συνείδησης και γι’ αυτό δεν επιθυμούν να το παρακολουθήσουν».

     Σχετικά μάλιστα με τη διαδικασία που θα ακολουθείται ώστε να λάβει ένας μαθητής απαλλαγή προβλέπεται ότι «η απαλλαγή από το μάθημα των Θρησκευτικών χορηγείται ύστερα από Υπεύθυνη Δήλωση … στην οποία θα αναφέρεται ότι ο μαθητής δεν είναι Χριστιανός Ορθόδοξος ή επικαλείται λόγους θρησκευτικής συνείδησης, χωρίς να είναι υποχρεωτική η αναφορά του θρησκεύματος στο οποίο ανήκει». Ενώ λοιπόν ορθά η εγκύκλιος χορηγεί δικαίωμα απαλλαγής στους αλλόθρησκους και ετερόδοξους μαθητές, την ίδια στιγμή χορηγεί το δικαίωμα αυτό και σε όσους απλώς «επικαλούνται λόγους θρησκευτικής συνείδησης». Η αόριστη όμως επίκληση λόγων θρησκευτικής συνείδησης μπορεί να γίνει και από μαθητές (ή τους γονείς τους) που δεν είναι αλλόδοξοι ή ετερόδοξοι αλλά απλώς δεν επιθυμούν την συμμετοχή στο μάθημα των Θρησκευτικών.

     H νέα εγκύκλιος από τη μία πλευρά καταργεί τις τρεις εγκυκλίους Στυλιανίδη που δημιούργησαν θολό τοπίο στο καθεστώς των απαλλαγών από το 2008 έως σήμερα, από την άλλη όμως πλευρά ουσιαστικά διατηρεί το περιεχόμενό τους. Επιπλέον η εγκύκλιος πουθενά δεν κάνει ρητή αναφορά στην πρόσφατη απόφαση του Διοικητικού Εφετείου Χανίων ούτε υιοθετεί το περιεχόμενο της απόφασης σε όλα του τα σημεία. Η παραθεώρηση όμως της παραπάνω τελεσίδικης δικαστικής απόφασης από την πλευρά της ηγεσίας του Υπουργείου είναι βέβαιο πως θα οδηγήσει το Υπουργείο Παιδείας σε νέες δικαστικές περιπέτειες αφού οι θεολόγοι είναι αποφασισμένοι να αγωνιστούν για την εφαρμογή στην πράξη της απόφασης του Διοικητικού Εφετείου Χανίων.

      Υπάρχει ωστόσο και μία ακόμη σημαντικότατη παράμετρος στο ζήτημα των απαλλαγών από το μάθημα των Θρησκευτικών. Η γνωστή σε όλους πλέον ομάδα νεωτεριστών θεολόγων, μέλη της οποίας κατέχουν επιτελικές θέσεις στο Υπουργείο Παιδείας, επένδυσε από το 2008, αλλά και νωρίτερα, πάνω στο καθεστώς των απαλλαγών, για να προωθήσει την μετάλλαξη του θρησκευτικού μαθήματος από ορθόδοξο χριστιανικό σε «ανοιχτό» πολυθρησκευτικό. Σύμφωνα με την επιχειρηματολογία που ανέπτυξαν, ένα μάθημα Θρησκευτικών ανοιχτό σε όλες τις θρησκείες μπορεί να γίνει μάθημα Θρησκευτικών για όλους τους μαθητές ανεξαρτήτως θρησκεύματος και να οδηγήσει στην οριστική κατάργηση κάθε είδους απαλλαγής από αυτό. Προχώρησαν έτσι στη σύνταξη του νέου Προγράμματος Σπουδών για τα Θρησκευτικά Δημοτικού και Γυμνασίου προωθώντας ένα μεγάλο «άνοιγμα» του μαθήματος στις άλλες χριστιανικές ομολογίες και στις ξένες θρησκείες και περιορίζοντας δραστικά το ορθόδοξο χριστιανικό περιεχόμενο του μαθήματος. Προσέδωσαν μάλιστα στο μέχρι σήμερα διδασκόμενο μάθημα Θρησκευτικών πλείστους όσους απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς όπως μάθημα κατηχητικό, ομολογιακό, μονοφωνικό. Έτσι την εποχή που η μεγάλη πλειονότητα των θεολόγων των σχολείων αγωνιζόταν ενάντια στις ασαφείς προβλέψεις των εγκυκλίων Στυλιανίδη για τις απαλλαγές, προσπαθώντας «με νύχια και με δόντια» να κρατήσει τους μαθητές στην τάξη, αντιπαλεύοντας πολλές φορές με αυθαίρετες ερμηνείες των εγκυκλίων από Διευθυντές σχολείων ή Διευθυντές Διευθύνσεων Εκπαίδευσης, κάποιοι επένδυαν πάνω στη δημιουργηθείσα αναστάτωση και «έχτιζαν» το νέο μάθημα των Θρησκευτικών ή μάλλον γκρέμιζαν τον ορθόδοξο χριστιανικό χαρακτήρα του, δήθεν για να το σώσουν.

    Τα σχέδια για την μετάλλαξη του μαθήματος των Θρησκευτικών δεν έτρεξαν όσο γρήγορα πίστευαν οι νεωτεριστές αυτοί θεολόγοι. Το νέο Πρόγραμμα Σπουδών για τα Θρησκευτικά Δημοτικού και Γυμνασίου βρίσκεται, όπως όλα δείχνουν, για τρίτη χρονιά σε πιλοτική μόνο εφαρμογή σε λίγα σχολεία και δεν υπήρξε απόφαση γενικευμένης εφαρμογής του. Οι συντάκτες του Προγράμματος δεν εγκαταλείπουν την προσπάθεια τους παρά τη γενική κατακραυγή για την επιχειρούμενη αλλοίωση του μαθήματος.

    Συμπερασματικά, η τελευταία εγκύκλιος για τις απαλλαγές δεν δίνει οριστική λύση στο ζήτημα. Ο Υπουργός Παιδείας το περασμένο διάστημα διαβεβαίωσε πολλούς ανησυχούντες για το ζήτημα των απαλλαγών κληρικούς, νομικούς και θεολόγους ότι επιθυμεί την οριστική λύση του. Όπως όμως όλα δείχνουν κάποιοι θεολόγοι έκαναν πάλι το «θαύμα» τους.