ΣΧΟΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ «ΚΑΤΑΝΥΞΙΣ»

καὶ ΑΠΑΝΤΗΣΗ τοῦ κ. Ν. ΠΑΝΤΑΖΗ

ΠΕΡΙ  ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΕΩΣ

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ

ΜΕ  ΑΣΤΗΡΙΚΤΑ,  ΑΝΤΙ-ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΑ  ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΑ

ΜΑΣ  ΖΗΤΟΥΝ  ΝΑ  ΠΑΡΑΜΕΙΝΟΥΜΕ  ΣΤΗΝ  ΑΙΡΕΣΗ!

Στὸ ἱστολόγιο «Κατάνυξις» παρακολουθήσαμε τὶς θέσεις κάποιου ἀνώνυμου (μὲ ἀρχικὰ Λ.Κ.) νὰ ἀπαντᾶ σὲ ἄλλους σχολιογράφους μὲ λόγο αὐτοαναιρούμενο καὶ ἀντιφατικό, καὶ νὰ παραθέτει πληροφορίες ἀπὸ κείμενα μὲ τρόπο ἀποπροσανατολιστικὸ καὶ συγκεχυμένο γιὰ τὸ κρίσιμο θέμα τῆς ἀπομακρύνσεώς μας ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς.

Ἔλαβαν μέρος στὴ συζήτηση καὶ κάποιοι ἀπὸ τὸ δικό μας ἱστολόγιο, παραθέτοντας πατερικὰ κείμενα, οἱ θέσεις τῶν ὁποίων παρερμηνεύτηκαν.

Δὲν θὰ ἐπαναλάβουμε ἐδῶ τὴ συζήτηση, ἀλλὰ θὰ δημοσιεύσουμε ἕνα ἄρθρο, ποὺ μᾶς ἔστειλε ἀπὸ τὴν Αὐστραλία ὁ κ. Πανταζῆς, μὲ τὸ ὁποῖο ἀπαντᾶ σὲ θέσεις τοῦ ἄγνωστου Λ.Κ. Κάποιες δὲ διευκρινιστικὰ πατερικὰ κείμενα, θὰ δημοσιεύσουμε ὡς σχόλια.

Παραθέτουμε ἀρχικά, ἐνημερωτικά, λίγες φράσεις ἀπὸ τὰ σχόλια τοῦ Λ.Κ., γιὰ νὰ γίνει κατανοητὸ τὸ πλαίσιο τῆς συζήτησης, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀντιφάσεις του.

Ἀπευθυνόμενος στὸν σχολιογράφο «Ἀναξαγόρα» γράφει ὁ Κ.Λ.:

«Λέτε: "Οταν αποτειχιζεται καποιος απο τον αιρετικο Επισκοπο προ συνοδικης κρισεως, δεν αποκοπτει τον αιρετικο απο την Εκκλησια, διοτι δεν εχει τετοιο δικαιωμα, αλλα απομακρυνεται εκκλησιαστικα απο αυτον, για να μην συμμετεχη δια της εκκλησιαστικης επικοινωνιας στην αιρεσι"».

Καὶ τοῦ ἀπαντᾶ:

«Η απομάκρυνση (σ.σ. ἐννοεῖ τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὸν κατηγορούμενο ὡς αἱρετικὸ ἐπίσκοπο) από την μεριά μας  θα δημιουργήσει σκάνδαλο που μόνο καλό δεν πρόκειται να επιφέρει στο Σώμα της Εκκλησίας. Δεν ακολουθούμε τον αιρετικό επίσκοπο αλλά και δεν τον αποφεύγουμε όταν ο ίδιος έρχεται στην ενορία μας...

 Αυτό το επιβεβαιώνει η ίδια η Καινή Διαθήκη που αναθεματίζει μόνο τον ίδιο τον επίσκοπο που κηρύττει διαφορετικό ευαγγέλιο από εκείνο του Χριστού αλλά και εκείνον που μεταφέρει το άλλο ευαγγέλιο συμμερίζοντας το. Μόνο σε αυτούς πηγαίνει το ανάθεμα σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη και όχι στο Ορθόδοξο Πλήρωμα που παρευρίσκεται και επικοινωνεί εκκλησιαστικά στον ίδιο χώρο. Εάν η Καινή Διαθήκη αναθεμάτιζε και τους παρευρισκομένους στον ίδιο χώρο, στον ίδιο Ορθόδοξο Ιερό Ναό που δεν συμμερίζονται τα του επισκόπου διδαχή τότε ασφαλώς η απομάκρυνση θα επιβαλλόταν και δεν θα υπήρχε καμία είδους εκκλησιαστική επικοινωνία.

Για αυτό και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος δεν δίσταζε με ορμή να φωνάζει προς τον επίσκοπο Απαμείας να επικοινωνήσει με τον αιρετικό επίσκοπο Αλεξανδρείας Θεόφιλο προκειμένου να μην δημιουργηθεί σχίσμα από την μεριά του επισκόπου Απαμείας γνωρίζοντας εκ τον προτέρων ο Άγιος ότι η Καινή Διαθήκη δεν επιτρέπει με την εκκλησιαστική επικοινωνία με Ορθόδοξο Ρασοφόρο αιρετικού φρονήματος την εξάπλωση της αίρεσης στον ίδιο τον επίσκοπο Απαμείας.

Λ.Κ.

Συνεχίζει παρακάτω σὲ ἄλλο σχόλιο:

Προς Αναξαγόρας 12 Δεκεμβρίου 2013 4:36 π.μ.

Επειδή η προηγούμενη απάντηση μου από το ιστολόγιο δεν δημοσιεύτηκε και με αφορμή αυτό που αναφέρετε στο μήνυμα σας και που επαναλαμβάνω παρακάτω:

"αλλα απομακρυνεται εκκλησιαστικα απο αυτον,για να μην συμμετεχη δια της εκκλησιαστικης επικοινωνιας στην αιρεσι".

Γεννιέται αβίαστα το ερώτημα γιατί ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος συμβούλεψε τον επίσκοπο Απαμείας στο παρακάτω απόσπασμα να επικοινωνήσει με τους επισκόπους της αντίπαλης παράταξης. Δηλαδή με τους επισκόπους που στήριζαν τον αιρετικό πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόφιλο δίνοντας έμφαση στο σχίσμα όπως μας αναφέρει ο Παλλάδιος και όχι στην εκκλησιαστική επικοινωνία.

Ιδού: (Απόσπασμα από το βιβλίο "ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΜΕΤΑ ΤΟΥΣ ΔΙΩΓΜΟΥΣ" βιβλίο.Δ.2.Η ψευτοσύνοδος. Σελ.169-170:)

Λ.Κ.

Καὶ παρακάτω γράφει:

Λέτε : "«Οἱ μνημονευόμενοι στὴ Θ. Λειτουργία ἐπίσκοποι, οὐσιαστικὰ εἶναι ἀκοινώνητοι, ὡς κοινωνοῦντες μὲ τοὺς ἀκοινωνήτους»".

Δεν παύουν όμως να είναι Ορθόδοξοι Ρασοφόροι και να τους βλέπετε ως εχθρούς.

Η εντολή του Κυρίου σε αυτές τις περιπτώσεις είναι :

"Εγώ δε λέγω υμίν, αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν ημάς...

Λ.Κ.».

Ἡ ἀπάντηση τοῦ κ. Νικόλαου Πανταζῆ.

Αγαπητέ αδελφέ "Λ.Κ."

 Δεν βλέπω το λόγο να θέλεις ή να αναγκάζεσαι να αποκρύπτεις το όνομά σου, ιδιαιτέρως όταν ο αγαπητός αφελφός Παναγιώτης Σημάτης επωνύμως σου απαντά και τόσα Αγιοπατερικά χωρία σου παρουσιάζει, εσύ ου βούλει συνιέναι...

 Πρέπει να μιλούμε σοβαρά και υπεύθυνα ιδίως όταν σε τόσο σοβαρά θέματα πίστεως και αγάπης προσερχόμαστε. Και αυτή ακριβώς η αγία και θεολογικοτάτη επίκληση της Θείας Λειτουργίας τα λέγει όλα: "Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης..."

 Αυτό το αποκαλυπτικό, Θεαρχικό τρίπτυχο αναλύει και διαλύει κάθε σύγχυση. Η αγάπη στην οποία τόσο πολύ αδικαιολόγητα κολλάς, αναφέρεται σημασιολογικά τελευταία. Ο Φόβος Θεού προτίθεται πρώτος και αναγκαίος. Έπειτα η Πίστη και τελευταία η αγάπη. Η σειρά αυτή, επί τούτου διαλεγμένη από τον Άγιο Ιωάννη το Χρυσόστομο, δεν είναι καθόλου τυχαία...

 Φόβος Θεού, πάλι κατά τον Άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, (που θέλεις να επικαλείσαι) σημαίνει "μη λυπήσω και άρα μην απωλέσω το Θεό!" Σημαίνει άπειρος και απεριόριστος σεβασμός στο Θεό και την Αλήθειά Του, την Αληθινή Πίστη, η οποία πάλι προτάσσεται της αγάπης. Μετά φόβου Θεού, ΠΙΣΤΕΩΣ και αγάπης. Χωρίς πραγματική, αληθινή Πίστη, δεν υπάρχει αγάπη. Και όπου υπάρχει φθορά και διαστρέβλωση της Αληθινής Πίστεως, αυτό συνεπάγεται και διαφθορά της αληθινής αγάπης.

 Μην επιμένεις τόσο πεισματικά στην ηθική διάσταση της αγάπης και μην υπερτονίζεις την αγάπη εις βάρος της Αληθείας. Και πάλι, συγγνώμη, μην θυσιάζεις την αλήθεια εν ονόματι της αγάπης. Ο Χριστός είπε ΕΓΩ ΕΙΜΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ αλλά πουθενά δεν είπε ΕΓΩ ΕΙΜΙ Η ΑΓΑΠΗ. Βέβαια, κανείς δεν το αμφισβητεί πως "ο Θεός αγάπη εστί" αλλά πάνω από όλα είναι Αλήθεια, η Αυτοαλήθεια, η Δικαιοσύνη, η οποία στην Δευτέρα Παρουσία, υπερτερεί και υπερισχύει της αγάπης.

 Κατά την Ορθόδοξη Θεολογία, στης οποίας τα τρίσβαθα και απύθμενα ύδατα δεν πρέπει να αποπνιγώμεν, η αγάπη είναι ενέργεια του Θεού ενώ η Αλήθεια είναι Ουσία. Για να το καταλάβουμε αυτό καλύτερα, υπάρχει το ωφέλιμο εργαλείο της αποφατικής Θεολογίας, δηλαδή το τί δεν είναι ο Θεός.

 Ο Θεός είναι Η Αλήθεια, αλλά δεν είναι ψέμμα και δεν έχει ούτε ποιεί ψεύδος. Αντιθέτως, ο Θεός είναι αγάπη αλλά δύναται κάλλιστα ο Δυνατός να έχει, γιατί όχι, και μίσος! Μη σου φανεί παράξενο πως αυτό το Θεϊκό μίσος ενυπάρχει διάχυτο στην Παλαιά αλλά και στην Καινή Διαθήκη. Ίδε το της Αποκαλύψεως: "Μισείς τα έργα των Νικολαϊτών, α καγώ μισώ!" Βλέπε το "τας εορτάς και νουμηνίας εμίσησεν η ψυχή μου" και άλλα πολλά.

 Αυτό το μίσος το Θεϊκό πολύ κακώς αποδίδεται ως δήθεν "ανθρωπομορφική έκφραση" από μερικούς θεολόγους και Γέροντες, δυστυχώς, ουδείς αλάθητος! Βεβαίως οργίζεται ο Θεός, (τί, μόνο εμείς θα οργιζόμαστε;) Ας δουν οι υπέρμαχοι της αγάπης του Θεού και συνήθεις αγαπολόγοι το πόσο βαρύ πέφτει το χέρι του Θεού, "η οργή του Θεού επί τους υιούς της απειθείας!"

 Οι Άγιοι Πατέρες πάλι επεξηγούν και διασαφηνίζουν πως η οργή του Θεού είναι το "μένος Θεού" (μίσος, αποστροφή του Θεού), η γνωστή, καταστροφική και σεισμοποιός Θεομηνία! Ο επιβλέπων επί την γην (με θείαν οργήν) και ποιών αυτήν τρέμειν", και ποιών μάλιστα "τσουνάμι"... Μη τα αποδίδουμε διπλωματικά σε "φυσικές καταστροφές" διότι δεν είναι καθόλου φυσικές...

 Φυσικό μόνον και "απαθές το Θείον" κατά τους Πατέρες. Το μίσος όμως του Θεού δεν είναι, αλοίμονο, αμαρτωλό "πάθος Θεού". Η δική μας οργή και το δικό μας μίσος, είναι αμαρτίες και πάθη, όταν αποδίδονται στον συνάνθρωπό μας. Αποκλειστική εξαίρεση πάντα αποτελεί, όταν αποδίδονται και στρέφονται κατά της αμαρτίας, του αμαρτωλού εαυτού μας και εναντίον των παθών, τότε γίνονται αρετές. Ιδίως και όλως εξαιρέτως, η οργή και το μίσος μας γίνεται ευάρεστο και θεάρεστο, επαινετό και ευλογητό, όταν στρέφεται προς την αίρεση και την πλάνη!

 Ο γιατρός αγαπά τον ασθενή αλλά μισεί και πολεμεί τον καρκίνο. Βδελύσσεται την αρρώστεια. Το βδέλυγμα του Θεού, είναι ένα προχωρημένο, έντονο, αηδιαστικό και αποτρόπαιο μίσος προς την αίρεση. Ο Θεός βδελύσσεται κυρίως τους ειδωλολάτρες, οι οποίοι τότε ήταν οι αρχαίοι Έλληνες, σήμερα όμως οι Οικουμενιστές.

 Το προωθούμενο είδωλο τότε, ήταν το άγαλμα, το κτίσμα. Σήμερα, είναι πάλι ένα ανθρωπόμορφο, σατανοπρόβλητο, Βατικάνειο κτίσμα, ο Πάπας και η στείρα, ηθικοπλαστική, οικουμενιστική αγάπη, απογυμνωμένη της του Χριστού Αληθείας. Στην Αληθινή Πίστη, την Αγία Ορθοδοξία, κέντρο είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός. Στον Οικουμενισμό, ο Σατανάνθρωπος και Αντίχριστος Πάπας.

 Στην Αποκάλυψη, παρουσιάζονται πολύ παραστατικά και ανατριχιαστικά συνάμα, οι τρεις πρώτες κατηγορίες, μερίδες των κολασμένων, ιεραρχικά, με πρώτο το χειρότερο και φοβερώτερο: "Τοις δε δειλοίς και απίστοις και εβδελυγμένοις........ το μέρος αυτών εν τη λίμνη τη καιομένη πυρί και θείω, ο εστίν ο θάνατος ο δεύτερος!" (Αποκ. 21, 8).

 Πρώτοι-πρώτοι, αναφέρονται οι δειλοί. Είναι αυτοί που φοβούνται και ντρέπονται και δειλιάζουν να ομολογήσουν το Χριστό και την Αληθινή Του Πίστη, εν ονόματι ενός ενόχου "ευσεβισμού", εν ονόματι μίας υπόπτου και αβασίμου "διακρίσεως" που δεν υπάρχει στους Αγίους Πατέρες. Οι δειλοί, μαεστρικά και έντεχνα προβάλλουν ενίοτε και την πονηρή δικαιολογία ότι σιωπούν "όπως μη φανώσι τοις ανθρώποις", προς αποφυγήν φαρισαϊκής επιδείξεως, ενώ στην ουσία ντρέπονται και δειλιάζουν.

 Ξεχνούν όμως πως όσοι ντρέπονται να ομολογήσουν το Χριστό, θα τους ντραπεί και Αυτός ενώπιον του Πατρός Του, στην Φρικτή Ημέρα της Κρίσεως. Δεν είναι λοιπον μικρό πράγμα η Ομολογία Πίστεως και η αποφυγή, η απομάκρυνση από το ψέμμα, την πλάνη και την αίρεση, τα οποία μας αποξενώνουν οριστικά από το Θεό.

 Δειλοί επίσης είναι αυτοί που επιδιώκουν μία ένωση χωρίς Χριστό, με βάση όχι την Αλήθεια αλλά την αγάπη. Δειλοί είναι αυτοί που γυμνώνουν το Χριστό από την Αλήθειά Του και ανασταυρώνουν Αυτόν επί του Σταυρού του Οικουμενισμού. Είναι αυτοί που διαμερίζουν τα ιμάτιά Του, την Αλήθειά Του, σε πολλές "σπερματικές" και διάσπαρτες δόσεις "αληθείας" που υπάρχουν δήθεν σε όλα τα δόγματα. Εκεί συνίσταται η άσπορος σύλληψις της ασπόρου θεολογίας...

 Δειλοί είναι αυτοί που εξευτελίζουν την Πίστη, ευτελίζουν τον Άραφο Χιτώνα του Χριστού και τον παίζουν στα Ζάρια των Διαθρησκειακών Συνεδρίων. Δειλοί είναι αυτοί που αποφεύγουν να μιλούν για ΜΙΑ Εκκλησία, ΜΙΑ Αλήθεια αλλά για πολλές "Εκκλησίες", ενωμένες αδελφές, μοιχαλίδες και πορνικές στο μολυσμένο πολυβαπτισματικό κρεβάτι του Παγκοσμίου Συμβουλίου "εκκλησιών" (με έμφαση στον βλάσφημο πληθυντικό!)

 Δειλοί είναι οι ηγέτες και θιασώτες του Οικουμενισμού αλλά εξίσου δειλοί και αυτοί οι διπλωμάτες που έμμεσα τους υποστηρίζουν και συν-κοινωνούν μαζί τους, αυτοί που κολακευτικά αλληλο-μνημονεύονται μεταξύ τους. Αυτοί που συντρώγουν και "τα πίνουν" μαζί τους, αυτοί που ανταλλάσουν δώρα και δέχονται μεγάλες χρηματικές δωρεές από μασώνους.

 Δειλοί είναι όσοι φοβούνται να κατονομάσουν τους ενόχους αιρετικούς Πατριάρχες και Ιεράρχες, είναι όσοι ιδιοτελείς διστάζουν να διακόψουν τη μνημόνευση των αιρετικών τους ηγετών λόγω σφοδρών απειλών, λυπηρών συνεπειών και απωλειών θέσεων και προσωπικών συμφερόντων. Είναι αυτοί που παζαρεύουν το "τί μοι θέλετε δούναι" αρκεί να μη χάσουν τα ηγουμενεία και του Αρχιμανδριτισμού τα πρωτεία.

 Είναι τέλος όσοι δεν έχουν τη δύναμη να αποφύγουν, να απομακρυνθούν και να αυτοαφοριστούν εκ μέσω όλων αυτών των Οικουμενιστών, κατ' εντολήν Κυρίου Παντοκράτορος. Αυτοί που δεν βιάζουν τον εαυτό τους, δεν αρπάζουν με της Αποτειχίσεως τη βία, του Θεού τη Βασιλεία. Αυτός είναι ο σωστός, Θεάρεστος, Αγιογραφικός και Αγιοπατερικός Πόλεμος ο Ιερός, η Αγία Αποτείχιση από τους Ψευδαποστόλους και Λοικοποιμένες που διαφθείρουν τον Αμπελώνα του Χριστού.

 Αδέλφια μου, μη πλανάσθε. Δεν είμαστε σε καιρό ειρήνης. Βρισκόμαστε σε περίοδο δεινού, συστηματικού πολέμου εναντίον της Ορθοδοξίας και μάλιστα "εκ των έσω!" Οι Άσοφοι "Σοφοί της Σιών" πανηγυρίζουν στ' ανοιχτά το θρίαμβό τους και πλασσάρουν τα Πρωτόκολλα απροκάλυπτα πια, Λύκοι ντυμένοι με προβιά.

 Σύνθημα των αντιχρίστων ημερών μας το: "ΤΕΚΝΙΑ, ΦΕΥΓΕΤΕ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΑΣ ΚΑΙ ΛΥΚΟΥΣ, ΦΕΥΓΕΤΕ ΤΗΝ ΠΑΠΙΚΗΝ-ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗΝ ΑΓΑΠΗΝ ΩΣ ΑΠΟ ΟΦΕΩΣ! Και η Ευαγγελική φρονιμάδα του όφεως δεν είναι άλλη από την Αποστολική Αποτείχιση.

 Και για να μας καθησυχάσει τη συνείδηση ο Θεός, διά μέσου της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος επί των Αγίων Πατέρων της ΑΒ' Αποστολικής Συνόδου, διαιωνίως μας διαβεβαιεί: ΔΕΝ ΚΟΜΜΑΤΙΑΖΕΤΕ ΜΕ ΣΧΙΣΜΑΤΑ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΛΛΑ ΣΠΟΥΔΑΖΕΤΕ ΝΑ ΤΗΝ ΣΩΣΕΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΧΙΣΜΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ!

 Ώ Ανωτέρα, Αγία Σπουδή η Αποτείχιση, ώ Ιερή, Ποιμαντική Επιστήμη! Δεν είναι τα πτυχία τα Θεολογικά, δεν είναι τα λόγια τα αγαπητικά, δεν είναι οι αμαρτωλές, ένοχες αγκαλιές και τα αισχρά φιλήματα Ιούδα. Είναι αυτό το ιστορικό, αποτειχισιακό, απελευθερωτικό ΟΧΙ που καλούμαστε από το Θεό συλλογικώς να πούμε και να αντισταθούμε στους δειλούς Οικουμενιστές!

Εν Αληθεία και αγάπη Χριστού

Νικόλαος Πανταζής, θεολόγος.

ΓΙΑΤΙ Η Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΑ; (2η Ανάρτηση)

Ἡ Ι. Μητρόπολη Πειραιῶς διετύπωσε ἀντιπατερικές θέσεις,

ὡς πρὸς τὴν στάση μας στοὺς αἱρετικούς,

ἀλλὰ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴν διόρθωσή τους!

Ἀνακοίνωσε τὸν Σεπτέμβριο τὴν διοργάνωση Ἡμερίδα"

ΠΕΡΙ  ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΕΩΣ, ἡ ὁποία θὰ ἐξέταζε τὸ θέμα αὐτό,

ποὺ  "ἔχει λάβει πανελλήνιες διαστάσεις"!

(πάντα κατὰ τὴν Ἱ. Μητρόπολη)

ΤΙ  ΑΝΑΓΚΑΣΕ  ΤΟΝ  κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ

ΝΑ  ΜΑΤΑΙΩΣΕΙ  ΤΗΝ  

ΗΜΕΡΙΔΑ  ΠΟΥ  ΠΡΟΑΝΗΓΓΕΙΛΕ;

(Ἐπανάληψη παλαιότερης ἀνάρτησης)

Εἶναι γνωστὸς ὁ διάλογος ποὺ ἄνοιξε πέρυσι ἡ Μητρόπολη Πειραιῶς γιὰ τὸ καίριο θέμα ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὴν Πίστη καὶ τὴ σωτηρία μας: τῆς ἀπομακρύνσεώς μας ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές. Συγκεκριμένα ὁ π. Παῦλος Δημητρακόπουλος (μὲ τὴ συνδρομὴν τοῦ π. Ἀγγέλου) ἔκαναν κριτική σὲ βιβλίο τοῦ π. Εὐθυμίου*. Ὅμως, αὐτὸς ὁ διάλογος ποὺ ἄνοιξε –μὲ τὶς εὐλογίες τοῦ Μητροπολίτη Πειραιῶς– εἶχε ὡς καρπὸ ἕνα κακόδοξο κείμενο τοῦ π. Παύλου, ποὺ ἐκδόθηκε ἀπὸ τὴν ἴδια Μητρόπολη ὡς φυλλάδιο, μὲ τὸ ὁποῖο διαστρεβλώθηκε ἡ πάγια ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὴ στάση τῶν πιστῶν πρὸς τοὺς Πατριάρχες καὶ Ἐπισκόπους ποὺ αἱρετίζουν καὶ ὡς ἐκ τούτου τέμνει «νέα» ἀντιπατερικὴ ὁδὸ γιὰ τὴν ἀντιμέτωπιση τῶν αἱρετικῶν!

Στὸ φυλλάδιο αὐτὸ ἀπάντησε ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς καὶ ἀπέδειξε μὲ πληθώρα πατερικῶν κειμένων τὶς αὐθαίρετες θέσεις τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς, ἡ ὁποία μὴ δυναμένη νὰ ἀντικρούσει τὸ γεγονὸς ὅτι διαστρέβλωσε ἁγιοπατερικὲς θέσεις, ἀλλὰ καὶ μὴ θέλουσα νὰ ζητήσει συγγνώμη γι’ αὐτὸ τὸ ὀλίσθημα, ἀρνήθηκε νὰ συνεχίσει τὸ διάλογο ποὺ αὐτὴ ἄνοιξε, ἀρνήθηκε νὰ ἀπαντήσει στὴ δευτερολογία τοῦ π. Εὐθυμίου, ἀρνήθηκε νὰ ἀπαντήσει καὶ στὶς 3 ἐρωτήσεις ποὺ ἐν συνεχείᾳ τοὺς ἔθεσε!

Γιὰ νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴν δυσκολία ἡ Ἱ. Μητρόπολις καὶ νὰ καλύψει τὴν ἀδυναμία της νὰ συνεχίσει τὸν διάλογο ποὺ ἐπιπόλαια ἄνοιξε, προφασίστηκε ὅτι τὸ θέμα θὰ συζητηθεῖ δημόσια σὲ Ἡμερίδα περὶ Ἀποτειχίσεως ποὺ θὰ διοργανώσει, ὥστε ἐκεῖ νὰ ἀκουστοῦν ὅλες οἱ ἀπόψεις καὶ νὰ ἐξαχθοῦν συμπεράσματα! Μέχρι τώρα  (ἂν καὶ πέρασαν ἀρκετοὶ μῆνες) δὲν προσδιορίσθηκε ἡ ἡμερομηνία τῆς Ἡμερίδας, παρότι σὲ Σύναξη κληρικῶν ἀνακοινώθηκαν καὶ ὀνόματα ὁμιλητῶν. Ἐξ αὐτῶν, ὅπως μάθαμε οἱ π. Γεώργιος Μεταλληνὸς καὶ π. Θεόδωρος Ζήσης ἀρνήθηκαν νὰ κάνουν εἰσήγηση στὴν Ἡμερίδα, τὴν δὲ πρόσκληση πρὸς τὸν π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ, γιὰ νὰ κάνει εἰσήγηση, οἱ διοργανωτὲς τὴν ἀνακάλεσαν, γιατὶ δὲν τοὺς ἄρεσαν οἱ προτάσεις ποὺ ...ἔκανε!

Γράψαμε αὐτὰ τὰ εἰσαγωγικά, προκειμένου νὰ ἐνημερωθεῖ ὁ ἀναγνώστης γιὰ τὶς συνθῆκες κάτω ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἐγράφη καὶ τὰ πλαίσια μέσα στὰ ὁποῖα κινεῖται ἡ μελέτη-ἀπάντηση αὐτὴ τοῦ π. Εὐθυμίου, ὅπως ἐπίσης καὶ ἡ ἐμμονὴ τῶν τῆς Μητροπόλεως νὰ συνεχίσουν τὴν κακόδοξη τακτική τους.

Παραθέτουμε ἕνα τμῆμα τοῦ βιβλίου: «Ἡ ἀποτείχισις σέ ἐπίπεδο Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν» καὶ «Ἐπὶ Πατριάρχου Βέκκου», μιᾶς καὶ ἀπὸ κάποιους ἀνακινήθηκε τὸ θέμα τῆς ἀποτειχίσεως καὶ διετυπώθηκαν ἀνακρίβειες γι’ αὐτό, λόγῳ ἀγνοίας τῶν Πατερικῶν κειμένων.

Ἡ ἀποτείχισις σέ ἐπίπεδο Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν**

Θά ἀναφερθῶ ἐν συνεχείᾳ στό κεφάλαιο τῆς κριτικῆς σας μελέτης «Ἡ ἀποτείχισις σέ ἐπίπεδο Τοπικῶν Ἐκκλησιῶν».

Στό κεφάλαιο αὐτό δείχνετε, πατέρες (τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς), ὄχι  μόνο μία ἄγνοια βασικῶν θεμάτων, ἀλλά καί μία σύγχυσι σέ σημεῖο πού νά παρεξηγῆτε καί νά παρερμηνεύετε, αὐτά τά ὁποῖα κρίνετε. Γράφετε συγκεκριμένα τά ἑξῆς:

«Εἶναι μεγάλο λάθος αὐτό πού ἀναφέρει (ὁ π. Εὐθύμιος), ὅτι “ὁσάκις μιά Τοπική Ἐκκλησία ἀπεδέχετο δημοσίως καί συνοδικῶς μιά αἵρεση, οἱ ἄλλες Τοπικές Ἐκκλησίες ἀπεσχίζοντο ἀπό αὐτή πρό συνοδικῆς κρίσεως” (σελ. 150). Οὐδέποτε μία Τοπική Ἐκκλησία ἀπεσχίσθη ἀπό ἄλλη, λόγω αἱρέσεως, χωρίς Συνοδική κρίση καί ἀπόφαση. Εἰδικά γιά τήν περίπτωση τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης, ἡ Συνοδική καταδίκη της, λόγῳ τῆς αἱρετικῆς διδασκαλίας τοῦ Filioque, προϋπῆρχε ἤδη ἀπό τόν 9ο αἰῶνα στή Σύνοδο τοῦ 879».

Ἐδῶ κάνετε σύγχυσι μεταξύ τῆς καταδίκης τῆς αἱρέσεως καί τῆς καταδίκης τῶν φορέων της, οἱ ὁποῖοι μάλιστα ἔζησαν μετά ἑκατόν πενῆντα (150) χρόνια. Ὅταν λοιπόν ὑπάρχει καταδίκη τῆς αἱρέσεως, ἀλλά οἱ φορεῖς της εἶναι ἄκριτοι πρέπει κανονικά νά συνέλθη

Ὁ ἅγιος Σπυρίδων στὸ ἄκουσμα: "ἆρον τόν σκίμποδά σου"!

Κάποτε ὁ Ἅγιος Σπυρίδων βρισκόταν σέ μία Τοπική Σύνοδο στήν Λήδρα τῆς Κύπρου, δηλαδή στή σημερινή Λευκωσία πού ἦταν καί τότε πρωτεύουσα τοῦ Νησιοῦ.

Ἐπίσκοπος Λήδρας ἦταν ὁ μαθητής του Τριφύλλιος, ὁ ὁποῖος

ἦταν ἀρχαϊστής καί ὅπως προβλέπουν οἱ Πράξεις τῆς Ἐκκλησίας, προΐστατο τῆς Θείας Λειτουργίας. Ὅλοι οἱ ἄλλοι Ἐπίσκοποι καί Συνεπίσκοποι ἦσαν στό Σύνθρονο. Φαίνεται ἦταν τό Εὐαγγέλιο τοῦ Παραλύτου πού λέγει «ἆρον τόν κράββατόν σου καί ὕπαγε εἰς τόν οἶκον σου.

 Ὁ Τριφύλλιος, λόγῳ τοῦ ἀρχαϊσμοῦ του, εἶπε... ἆρον τόν σκίμποδά σου καί ὕπαγε εἰς τόν οἶκον σου. Δέν ἤθελε νά πεῖ τήν λαϊκή αὐτή λέξη... κράββατον, κρεββάτι πού λέμε σήμερα.

Καί τότε ὁ Ἅγιος Σπυρίδων, ὅπως λέγει ὁ ἱστορικός Σωκράτης τοῦ 5^ου μ.Χ. Αἰῶνος, σηκώνεται ἐπιδεικτικά καί μέ τά ἄμφια ὅπως ἦταν πήγαινε πρός τήν ἔξοδο. Ὅλοι ἐνόμισαν ὅτι κάτι ἔπαθε, πλησιάζουν καί τοῦ λένε: «Γέροντα τί ἔχεις; Καί τί ἀπήντησε ὁ Ἅγιος Σπυρίδων εἰς ἐπήκοον ὅλων;

Δέν μπορῶ νά μείνω ἐδῶ μ’ ἕναν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος ντρέπεται νά πεῖ αὐτό πού εἶπε ὁ Χριστός!!!».

* * *

Ὁ Ἅγιος πού ἑορτάζουμε σήμερα καί πού ὁλόσωμο φυλάσσεται τό σκήνωμά του στόν ναό Του στό νησί τῆς Κέρκυρας, ὡς φρουρός καί προστάτης ἔναντι τῆς παπικῆς ἀπειλῆς ἐτέλεσε κι ἕνα φοβερό θαῦμα πού ἀποτελεῖ καταπέλτη κι βροντερή ἀπάντηση σ’ αὐτούς πού θέλουν νά μᾶς ὑποτάξουν στόν Πάπα.

«Ὅταν ἐπί Ἑνετικῆς κατοχῆς ἀνηγέρθη Παπικόν Ἁλτάριον ἐντός τοῦ ἐν Κερκύρᾳ Ἱεροῦ Ναοῦ Του, ἀφοῦ συνεβούλευσε καί θαυμαστῶς ὑπέδειξε περί αὐτοῦ τά δέοντα, ἀλλά δέν εἰσηκούσθη, τότε, ὤ τοῦ θαύματος, δι’ ἀστραπιαίου πυρός κατέκαυσε τοῦτο, πρός χαράν τῶν Ὀρθοδόξων, οὐ μόνον διδάσκων ἀλλά μεγαλύνων καί διατρανώνων τοιουτοτρόπως διά μίαν ἀκόμη φοράν τήν Ὀρθόδοξον Πίστιν».

Καταλαβαίνουμε λοιπόν ἐμεῖς σήμερα πόσο ἔχουμε ξεφύγει ἀπό τήν γραμμή τῶν Ἁγίων μας Πατέρων καί πόσο ἔχουμε βάλει νερό στό κρασί μας!

Ἐάν ὁ ὑπέρμαχος τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ὁ στῦλος καί πρόμαχος τῆς Ὀρθοδοξίας γιά τήν ἀλλαγή καί μίας μόνο λέξεως ἐτήρησε τέτοια στάση κι ἀκρίβεια, ἄς ἀναλογισθοῦμε πόσο εὐθυνόμαστε ὁ καθένας ἀπό μᾶς, ἀναλόγως τῆς θέσεως πού εὑρίσκεται καί τό ἀξίωμα πού κατέχει, γιά τόν κατήφορο πού ἔχουμε πάρει ὡς Ἐκκλησία σήμερα.

Ὅταν καθημερινά ἀνεχόμαστε τίς καινοτομίες τῶν ἐπισκόπων, τίς λειτουργικές ἀναγεννήσεις, τίς μεταγλωττίσεις τῶν ἱερῶν κειμένων στή Θ. Λατρεία, τήν ἐκκοσμίκευση ἐντός τῶν ἱερῶν ναῶν, τήν ἀνίερη τέλεση τῶν μυστηρίων καί τήν μετατροπή τους σέ φιέστες και φολκλορικές συναθροίσεις, τήν ἀπρεπῆ ἐνδυμασία ἐντός τοῦ ναοῦ ἰδιαιτέρως τῶν γυναικῶν, φθάσαμε στό σημεῖο νά μήν ἀναγνωρίζουμε τόν ἱερό ναό, ὅπως ἦταν ὅταν εἴμαστε παιδιά, καί νά νομίζουμε πώς εἴμαστε σέ θέατρο.

Κι ὅταν δέν ἐνδιαφερόμαστε γιά τά μικρά καί ἁπλά, τότε πῶς εἶναι δυνατόν νά νοιαζόμαστε γιά τήν διατήρηση τῶν ὀρθῶν δογμάτων, γιά τήν τήρηση τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, ὅπως τήν παρελάβαμε ἀπό τούς Ἁγίους μας;

Συνηθίσαμε σέ ὅλες αὐτές τίς ἀλλαγές καί τίς καινοτομίες καί γι’ αὐτό δέν μᾶς ἀγγίζει πλέον ὁποιαδήποτε προδοσία στά θέματα τῆς πίστεως. Γι’ αὐτό δέν ἀντιδροῦμε κι ἀρκούμαστε σέ μία τυφλή ὑπακοή σέ ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς μας, ἀλλά ὄχι στούς Ἁγίους μας τῶν παλαιῶν ἐποχῶν.

Εἴμαστε ἄνθρωποι τῆς Ν. Ἐποχῆς καί ὅσο κι ἄν δέν θέλουμε νά τό ἀποδεχθοῦμε, ὅλοι μας ὑπηρετοῦμε τή Ν. Ἐποχή καί τόν ἐρχομό τοῦ Ἀντιχρίστου.

* * *

Ποιό εἶναι τό χρέος μας ἀπέναντι στήν πανταχόθεν βαλλόμενη Ὀρθοδοξία; Νά μιμηθοῦμε ἐκείνους πού ἀγωνίσθηκαν ὑπέρμετρα γιά νά διατηρήσουν καί νά μᾶς παραδώσουν ἀκέραια τήν πίστη καί ν’ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό ὅλους ὅσους τήν προδίδουν καί βεβηλώνουν τήν μνήμη τῶν Ἁγίων μας.

«Φεύγετε τῶν τοιούτων» μᾶς προτρέπει ὁ Ἀπ. Παῦλος.

«Οὐ χωρεῖ συγκατάβασις εἰς τά τῆς πίστεως» μᾶς λέγει ὁ Ἅγ. Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός.

X.N.

Ερωτήματα. Τετάρτη ανάρτηση προς Επισκόπους που δεν συγκινούνται!

Αναδημοσιεύουμε ένα μέρος από ΣΧΟΛΙΟ στην προηγούμενη ανάρτηση με τίτλο:

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ  ΚΑΤΗΧΗΣΗ

ΤΩΝ ΑΞ/ΚΩΝ ΤΗΣ ΑΔΙΣΠΟ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ ΤΟΥ Α.Π.Θ., κα ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΟΥΚΟΥΡΑ

Τὸ Video στὴν διεύθυνση:

http://www.youtube.com/watch?v=vzSuXSAPUSc

Ὁλόκληρο τὸ σχόλιο στὴν:

www.paterikiparadosi.blogspot.gr/2013/12/blog-post_10.html#comment-form

Στὴ συνέχεια παραθέτουμε θέσεις τῶν Ἁγίων περὶ ἀπαγορεύσεως (καὶ μάλιστα σκοπίμου) μνημονεύσεως μὴ καταδικασμένων αἱρετικῶν! Πόσῳ μᾶλλον τῶν καταδικασμένων Παπικῶν!

Πρόκειται γιὰ Ἐπιστολὴ τῶν ἁγιορειτῶν ὁσιομαρτύρων τῶν ἐπί Βέκκου μαρτυρησάντων. Ὁ Πατριάρχης Ἰωάννης ὁ ΙΑ΄ ὁ Βέκκος ἦτο λατινόφρων, φορέας δηλαδή κατεγνωσμένης αἱρέσεως, ἀλλά ὁ ἴδιος δέν εἶχε ἀκόμη καταδικασθῆ ἀπό Σύνοδο. Οἱ ἁγιορεῖτες λοιπόν ὁσιομάρτυρες ἀπετειχίσθησαν ἀπό αὐτόν πρό Συνοδικῆς καταδίκης του καί αὐτό ἦτο ἡ αἰτία τοῦ μαρτυρίου των. Εἶναι χαρακτηριστική καί ὁμολογιακή ἡ πρός τόν λατινόφρονα αὐτοκράτορα Μιχαήλ τόν Η΄ τόν Παλαιολόγο ἐπιστολή των, ἡ ὁποία σημειωτέον ἀπεστάλη ὑπό πάντων τῶν ἁγιορειτῶν πατέρων καί ἀναφέρει πρός τό τέλος τά ἑξῆς:

«Οἷς δέ συνεσθίειν οὐχ ὁριζόμεθα· οἷς τό χαίρειν εἰπεῖν διά τό παντάπασιν ἀμιγές, ὧν τό συνάντημα εἰ δυνατόν φύγομεν, πῶς πρώτους εἶναι καί ἀνακριτάς τῶν ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ὅλως δικαιώσωμεν, καί τό μνημόσυνον αὐτῶν ὡς ὀρθόδοξον ἐπ’ ἐκκλησίαις, καί ἐπ’ αὐτῆς τῆς μυστικῆς τραπέζης, σαλπίσωμεν, ἵνα μηδέ ταύτην ἀφῶμεν ἀβέβηλον, τοῦ ἁγιάζειν ἡμᾶς».

Δηλαδή, σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τῶν ἁγιορειτῶν ὁσίων, ἡ μνημόνευσις αἱρετικῶν κατά τήν Θεία Λειτουργία βεβηλώνει τήν ἁγ. Τράπεζα καί συνεπῶς αὐτή πλέον δέν μᾶς ἁγιάζει.

Οικουμενιστική κίνηση και Εθνικά Συμφέροντα

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ  ΚΑΤΗΧΗΣΗ

ΤΩΝ ΑΞ/ΚΩΝ ΤΗΣ ΑΔΙΣΠΟ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ ΤΟΥ Α.Π.Θ., κα ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΟΥΚΟΥΡΑ

Συνταχθέν υπό των διαχειριστών του Ιστολογίου Κατάνυξις

Οικουμενιστική κίνηση και Εθνικά Συμφέροντα 

Η καθηγήτρια της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, κα Δήμητρα Κούκουρα , ως εισηγήτρια, δεν έχασε ευκαιρία να προβάλει τις οικουμενιστικές της θέσεις σε ημερίδα που διοργάνωσε η Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου στις 26/11/2013, με θέμα τη Θρησκευτική Διπλωματία.

Η κα Κούκουρα διατύπωσε γνωστές θέσεις των οικουμενιστών, όπως:

α. Οι Μονοφυσίτες της Αιγύπτου και της Αρμενίας, δεν είναι αιρετικοί. Ο διάλογος μεταξύ των ορθοδόξων και των "αντιχαλκηδονίων" υπήρξε επιτυχής. Η διαίρεση δεν οφείλεται σε θέματα πίστεως αλλά σε εθνοτικές διαφορές και στην δυσκολία επικοινωνίας στο πλαίσιο της πολυεθνικής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Απομένουν λίγες συμφωνίες για την ευχαριστιακή κοινωνία μεταξύ ορθοδόξων και "αντιχαλκηδονίων", οι οποίες πρέπει να αποκαλούνται Αρχαία Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία.

β. Το οικουμενικό Πατριαρχείο έχει ηγετικό ρόλο - κίνηση για την παγκόσμια συνεννόηση των θρησκειών, με σκοπό την άρση των παρεξηγήσεων και την αλληλοκατανόηση των διαφόρων Θρησκευτικών ομάδων.

γ. Ο μεταξύ των ορθοδόξων και των παπικών διάλογος που γίνεται εδώ και δεκαετίες έχει να επιδείξει σπουδαία αποτελέσματα, τα οποία όμως δεν είναι γνωστά στο πλήρωμα της εκκλησίας από τον φόβο αντίδρασης των φονταμενταλιστικών παραθρησκευτικών κέντρων, γεγονός το οποίο είναι ιδιαιτέρως αρνητικό.

Οι ορθόδοξες αντιρρήσεις στις θέσεις της καθηγήτριας της Θεολογικής Σχολής κας Κούκουρα, είναι γνωστές στους έχοντες και την παραμικρή σχέση με την Ορθοδοξία. Από τον ωκεανό της σχετική ορθόδοξης αντιοικουμενιστικής μαρτυρίας, αρκούν οι σχετικές παραπομπές στο τέλος του άρθρου για να σχηματίσει και ο πλέον αδαής αλλά καλοπροαίρετος αναγνώστης ιδία άποψη για το θέμα.

Εδώ θα μας απασχολήσουν αποκλειστικά οι συνέπειες των θέσεων της κας Κούκουρα στην εξυπηρέτηση των εθνικών μας συμφερόντων. Άλλωστε, ο χώρος στον οποίο διετύπωσε τις απόψεις της, είναι μία Ανώτατη Στρατιωτική σχολή της οποίας "αποστολή είναι να παρέχει σε ανώτερους Αξ/κούς των τριών Κλάδων των ΕΔ.... επιμόρφωση σε βασικά θέματα γεωπολιτικής με σκοπό την.... κατάρτισή τους για την στελέχωση εθνικών και συμμαχικών διακλαδικών στρατηγείων στο εσωτερικό ή εξωτερικό.... ". Οι ακροατές της ημερίδας ήταν στο σύνολό τους ανώτεροι αξιωματικοί και των τριών όπλων. Όλοι έχουν υπηρετήσει σε μάχιμες θέσεις, ως διοικητές ταγμάτων, πλοίων, μοιρών αεροσκαφών, και μετά την αποφοίτησή τους από την σχολή θα ηγηθούν μεγάλων σχηματισμών. Από αυτούς θα προέλθουν και οι μελλοντικοί αρχηγοί των ενόπλων δυνάμεων και των γενικών επιτελείων. Προϋπόθεση για την επιτυχία τους στα υψηλά τους καθήκοντα είναι η εξοικείωσή με το παγκόσμιο γεωπολιτικό περιβάλλον το οποίο επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό και από τις θρησκευτικές διαφορές.

Η κα Κούκουρα, είτε παραπληροφορημένη ως προς τα γεγονότα στα οποία αναφέρθηκε, είτε βλέποντάς τα μέσα από το φακό της προσωπικής της οικουμενιστικής ιδεολογίας, με τις θέσεις της προκάλεσε σύγχυση όσον αφορά τις βάσεις πάνω στις οποίες οφείλει η Ελληνική Πολιτεία να σχεδιάσει την Θρησκευτική της Διπλωματία για την εξυπηρέτηση των εθνικών της συμφερόντων. Παραπλάνησε το μη εξοικειωμένο με τα θρησκευτικά ζητήματα ακροατήριό της σε ένα θέμα, στο οποίο η άποψή της είχε το κύρος της αυθεντίας.

Σχολιάζοντας τις θέσεις της, θα αναφερθούμε σε μία ρήση του Κινέζου Σουν Τσου  (μεγάλου θεωρητικού της πολεμικής τέχνης), από την Τέχνη του Πολέμου. "Όταν γνωρίζεις τον εχθρό και τον εαυτό σου, μπορείς να δώσεις εκατό μάχες με ασφάλεια. Όταν δεν γνωρίζεις τον εχθρό, αλλά γνωρίζεις τον εαυτό σου, έχεις ίσες πιθανότητες να νικήσεις και να ηττηθείς. Εάν δεν γνωρίζεις ούτε τον εχθρό ούτε τον εαυτό σου, να είσαι βέβαιος ότι σε κάθε μάχη θα βρίσκεσαι εκτεθειμένος σε κίνδυνο". Λοιπόν, η γνώση του εαυτού μας είναι προϋπόθεση για να έχουμε τουλάχιστον μισές πιθανότητες νίκης. 
Η κα Κούκουρα, αναφέρθηκε στα θέματα των σχέσεων με τους ετεροδόξους παπικούς και μονοφυσίτες ωσάν η ιστορία του κόσμου να ξεκίνησε πριν από 50 ή 60 χρόνια. Ωστόσο η ένωση με τους ετεροδόξους και τα πιθανά οφέλη από αυτήν είναι συνυφασμένα με την ιστορία του νεότερου ελληνισμού. Από το 1204 τουλάχιστον, το θρησκευτικό ζήτημα της ενώσεως με τους παπικούς έγινε το μείζον πολιτικό και διπλωματικό πρόβλημα της αυτοκρατορίας με προεκτάσεις που άγγιζαν την ίδια την επιβίωση της. Οι αυτοκράτορες προσπάθησαν να πετύχουν την ένωση, δηλαδή την υποταγή της Ορθόδοξης Εκκλησίας στους Λατίνους, με σκοπό να επωφεληθούν από την εγκόσμια δύναμη του Πάπα, σε μια εποχή που οι περισσότεροι μονάρχες του δυτικού κόσμου ήταν υπήκοοι και εν γένει υπάκουοι σ' αυτόν.

Ωστόσο, έκαναν ένα σημαντικό λάθος στους υπολογισμούς τους. Δεν έλαβαν υπόψη τους ότι κάνοντας υποχωρήσεις στην ορθόδοξη πίστη και επιβάλλοντας την λατινική κακοδοξία στο λαό με τη βία ή με την παραπλάνηση, δημιουργούσαν σχίσμα και διάσπαση εντός του σώματος του έθνους και στερούσαν από το κράτος την ηθική εκείνη δύναμη