Μητροπολίτης Περγάμου
Ιωάννης Ζηζιούλας
«Κίνδυνος αποτυχίας
θεολογικού διαλόγου με Καθολικούς»
Ἀπὸ ἱστολόγιο "Κατάνυξις"
(Σχόλιο διαχειριστών Ιστολογίου Κατάνυξης: Η συνεργάτιδα της “Κατάνυξης”, καθηγήτρια Αγγλικών, Ελένη Μητρούδη, μετέφρασε το άρθρο από εδώ. Την ευχαριστούμε θερμότατα και της ευχόμαστε καλή Σαρακοστή).
Ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου για
τις διαιρέσεις που υπάρχουν στις Ορθόδοξες Εκκλησίες. Κάποιοι έχουν
μετατρέψει την Ορθόδοξη ενότητα σε μια συμμαχία ανάμεσα σε θρησκευτικές
ιεραρχίες που δημιουργήθηκαν για να αντιμετωπίσουν μαζί θέματα
σεξουαλικής ηθικής.
Σχόλιο. "Πατερικὴ Παράδοση"1. Ἐξ ἀρχῆς ἦταν φανερὸ ὅτι σκοπὸς τῆς Οἰκουμενικῆς κινήσεως δὲν ἦταν ἡ ἐπιστροφὴ τῶν αἱρετικῶν, ἀλλὰ ἡ μεταστροφὴ τῶν Ὀρθοδόξων, δηλαδὴ ἡ διαστροφὴ τοῦ Ὀρθοδοξίας.2. Καὶ ἐπειδὴ ἡ αἵρεση ‒δηλαδὴ ὁ διάβολος‒ φώλιασε στὶς καρδιὲς τῶν ἡγετικῶν στρωμάτων τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν μποροῦν νὰ συνενοηθοῦν μεταξύ τους. Τώρα λοιπόν, κλαψουρίζετε Μητροπολίτα Περγάμου κ. Ζηζιούλα, ὅτι ὑπάρχει «κίνδυνος ἀποτυχίας τοῦ θεολογικοῦ διαλόγου μὲ τοὺς Καθολικούς» ἐξαιτίας «τῶν διαφορῶν ποὺ ὑπάρχουν ἀνάμεσα στὶς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες»! Οὐδέποτε ἀνέγνωται εἰς τὰς Γραφάς, κ. Ἰωάννη, ὅτι «πᾶσα βασιλεία ἐφ' ἑαυτὴν διαμερισθεῖσα, ἐρημοῦται, καὶ οἶκος ἐπὶ οἶκον, πίπτει. εἰ δὲ καὶ ὁ σατανᾶς ἐφ' ἑαυτὸν διεμερίσθη, πῶς σταθήσεται ἡ βασιλεία αὐτοῦ» (Λουκ. ια΄ 17-18).3. Λέτε, Σεβασμιώτατε ἅγιε Περγάμου: «Οἱ Ὀρθόδοξοι πάντα ἔβλεπαν τὸν Πάπα οὐσιαστικὰ σὰν τὸν Ἀρχιερέα τῆς Ρώμης»! Δὲν μᾶς λέτε, ὅμως (κρύβοντας πονηρότατα τὴν Ἀλήθεια) ὅτι πίσω ἀπ’ αὐτὸ τὸν τίτλο τοῦ «Ἀρχιερέα τοῦ Ρώμης» καλύπτεται τὸ Παπικὸ Πρωτεῖο, τὸ ὁποῖο ἀποδέχεσθε καὶ ἔχετε ἐργολαβικὰ ἀναλάβει νὰ τὸ «περάσετε» πάσῃ θυσίᾳ στὸν Ὀρθόδοξο κόσμο! Καὶ λέτε ψέματα, καλέ μας Ἐπίσκοπε. Πότε, ἀλήθεια, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀποδέχτηκε «ρόλο του Πάπα «ὡς παγκόσμιου πρώτου»; Οὐδέποτε. Ἀλλὰ ξέρουμε (ἐσεῖς κι οἱ παναιρετικοὶ Οἰκουμενιστὲς τῆς φατρίας τοῦ Φαναρίου) μαγειρέψατε κάποια φόρμουλα, ἕνα τρόπο, ὥστε «μὲ τέτοιο τρόπο νὰ εἶναι ἀποδεκτό (τὸ Πρωτεῖο) ἐπίσης καὶ ἀπὸ τὶς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες». Μιὰ διόρθωση λοιπόν: Ἀπὸ τὶς ἡγεσίες τῶν Οἰκουμενιζόντων Ἐπισκόπων καὶ τῶν ἀδρανούντων ποιμένων, ποὺ σᾶς δίνουν τὴν ἄδεια νὰ ὁμιλεῖτε ἔτσι, κοινωνοῦντες καὶ συλλειτουργοῦντες μὲ σᾶς καὶ τὸν προϊστάμενό σας, καὶ τρέμοντας τὴν ἐτυμηγορίας σας.
4. Ὁμιλεῖτε ὡς Καρδινάλιος τοῦ Πάπα, «σοφολογιώτατε» κ. Ζηζιούλα, παραπλανώντας τοὺς Ὀρθοδόξους, ὅταν λέτε: «Οἱ Ὀρθόδοξοι βλέπανε τὸ Πάπα ὡς ...ἕνα εἶδος εἐκκλησιαστικοῦ ἰμπεριαλισμού..., τώρα ὅμως βλέπουμε ὅτι ὑπάρχουν ἐνδείξεις γιὰ τὸ ὅτι ἰσχύει τὸ ἀντίθετο»!!! Τὸ ἀντίθετο ἰσχύει μόνο γιὰ ὅποιον βλέπει μὲ τὰ γυαλιὰ τοῦ Καρδινάλιου, Μητροπολίτα Περγάμου. "Πατερικὴ Παράδοση"
Ο θεολογικός διάλογος ανάμεσα στην
Καθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία ο οποίος ξεκίνησε με στόχο την επίτευξη ολοκληρωμένης μυστηριακής
κοινωνίας διατρέχει τον κίνδυνο να αναβληθεί μονίμως.
Και ένας από τους κύριους
λόγους που συμβαίνει αυτό φαίνεται να είναι οι διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στις
Ορθόδοξες Εκκλησίες και σημαίνοντες κύκλους στο εσωτερικό
της Ορθόδοξης πίστης- το πατριαρχείο Μόσχας κυριότατα- οι οποίοι
αρνούνται να αναγνωρίσουν έναν παγκόσμιο αρχιεπίσκοπο ως αρχηγό
Εκκλησίας, θεμελιωμένο σε μια κοινή και κανονική εκκλησιαστική παράδοση.
Αυτός που χτύπησε τον κώδωνα του κινδύνου δεν ήταν άλλος από τον
Μητροπολίτη Περγάμου, Ιωάννη Ζηζιούλα, πρώην μέλος της Συνόδου για το
Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινούπολης, συν-Πρόεδρο της Διεθνούς
Μικτής Επιτροπής για τον Θεολογικό Διάλογο ανάμεσα στην Καθολική Εκκλησία και
τις Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες.
Ο Ζηζιούλας, τον οποίο πολλοί θεωρούν ως
τον καλύτερο εν ζωή Χριστιανό Θεολόγο ( το έργο του «Η Εκκλησιολογία της Θείας
Ευχαριστίας» χαίρει εκτίμησης και είναι αποδεκτό και από τον Πάπα Φραγκίσκο και
από τον προηγούμενό του Βενέδικτο XVI) αποκαθιστά την πίστη στην επερχόμενη
συνάντηση στα Ιεροσόλυμα τον επόμενο Μάιο ανάμεσα στον Αρχιερέα της
Ρώμης και τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Βλέπει την ενότητα ανάμεσα
στους Χριστιανούς σαν κάτι παραπάνω από μια συμμαχία ανάμεσα στις ιεραρχίες της
Εκκλησίας για τον σχηματισμό ενός «κοινού μετώπου» αντιμετώπισης ηθικών και
σεξουαλικών θεμάτων. Στο μεταξύ η κατεύθυνση που έχει πάρει το θέμα της
Ουκρανικής κρίσης εγείρει ερωτήματα/δημιουργεί θέμα ακόμη μια φορά για τον
έλεγχο που ασκεί το Πατριαρχείο της Μόσχας πάνω στην πλειονότητα των
Ορθόδοξων ενοριών στην Ουκρανία.
Πλησιάζει η μέρα της συνάντησης του Πάπα και του Πατριάρχη στα Ιεροσόλυμα. Τι να περιμένουμε απ’ αυτήν;
«Πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό γεγονός.
Η συνάντηση αυτή γίνεται εις ανάμνηση/μνημόσυνο της συνάντησης ανάμεσα
στον Πάπα Παύλο VI και τον Αθηναγόρα πριν 50 χρόνια, τότε που ήταν η πρώτη φορά
που ένας Πάπας και ένας Οικουμενικός Πατριάρχης συναντήθηκαν από τότε που έγινε
το σχίσμα. Ο εναγκαλισμός τους άναψε ελπίδες για μια επερχόμενη ένωση ανάμεσα στην Καθολική και την Ορθόδοξη Εκκλησία. Αυτή η ένωση όμως δεν έγινε
ακόμη. Αλλά είναι σημαντικό να δείξουμε στον κόσμο ότι συνεχίζουμε να
κινούμαστε υπομονετικά και αποφασιστικά προς αυτή την κατεύθυνση (της ένωσης)
και οδεύουμε για να το πετύχουμε. Δεν έχουμε σταματήσει να το
επιδιώκουμε. Γι’ αυτό και η συνάντηση του Φραγκίσκου με τον Βαρθολομαίο δεν θα
είναι απλά εις ανάμνηση του αντίστοιχου γεγονότος στο παρελθόν αλλά
αντιπροσωπεύει και μια πόρτα που ανοίγει στο μέλλον»
Ένα χρόνο μετά την εκλογή του Πάπα Φραγκίσκου ποια πιστεύεται ότι είναι η επικρατούσα άποψη/εντύπωση των Ορθόδοξων πιστών και αρχηγών των Ανατολικών Εκκλησιών γι’ αυτόν;
«Ο Πάπας Φραγκίσκος μας
εξέπληξε θετικά, όχι μόνο
με το στυλ του, το ταπεραμέντο του, την ταπείνωσή του αλλά και με τις
ενέργειες που κάνει ως Πάπας για να φέρει την Καθολική και Ορθόδοξη Εκκλησία
πιο κοντά. Οι Ορθόδοξοι πάντα έβλεπαν τον Πάπα ουσιαστικά σαν τον Αρχιερέα
της Ρώμης και ο Πάπας
Φραγκίσκος συχνά αναφέρεται σ’ αυτόν τον τίτλο ως ένα τίτλο που του επιτρέπει
να ασκήσει το ιερατικό του έργο. Οι Ορθόδοξοι επίσης πάντα
βλέπανε το Πάπα ως ένα άτομο που έβαζε τον εαυτό του σε βάθρο και την
παπική εξουσία ως ένα είδος εκκλησιαστικού ιμπεριαλισμού/αυτοκρατορίας
και θεωρούσαν ότι σκοπός του Πάπα ήταν να τους καθυποτάξει και να ασκήσει
την εξουσία του πάνω τους. Τώρα όμως βλέπουμε ότι υπάρχουν ενδείξεις για το ότι
ισχύει το αντίθετο, αφού
για παράδειγμα ο Πάπας έχει αρκετές φορές τονίσει το ότι η Καθολική Εκκλησία
μπορεί να μάθει
