Διευκρινήσεις σε ενστάσεις Αντι-Οικουμενιστών, π. Ευθ. Τρικαμηνά, Α΄ Μέρος

Ἐπειδή κατά καιρούς πολλά ἀκούγονται σάν ἐπιχειρήματα ἐκ μέρους τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν, μέ τά ὁποῖα προσπαθοῦν νά ἀποτρέψουν τούς κληρικούς καί τούς λαϊκούς ἀπό τήν μόνη καί μοναδική ἐν καιρῷ αἱρέσεως ὁδό τῶν Ὀρθοδόξων, ἡ ὁποία εἶναι ἡ ἀποτείχισις καί ἐκκλησιαστική ἀπομάκρυνσις ἀπό τούς αἱρετικούς καί τούς κοινωνούντας μέ αὐτούς, θέλω δεδομένης τῆς εὐκαιρίας (καί τήν μετά τήν Κοίμησι τῆς Θεοτόκου, χαλάρωσι τῶν πνευματικῶν μας καθηκόντων, ἐξομολογήσεως κ.λπ.), νά ἀναφερθῶ σ’ αὐτές τίς ἐνστάσεις καί τά ἐπιχειρήματα τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν μέ σκοπό νά καταδείξω, ἀφ’ ἑνός τό ἔωλο καί ἀφ’ ἑτέρου τό σκόπιμο τῶν ἐπιχειρημάτων αὐτῶν.

Α΄ Μέρος

Εἶναι βέβαια λυπηρό σήμερα νά παρουσιαζώμαστε ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι χωρίς νά γνωρίζωμε (ἤ δῆθεν νά ἀγνοοῦμε) τό τί πρέπει νά κάνουμε, ὅταν, π.χ. κάποιος μέσα στό σπίτι μας, γίνη προδότης καί πρεσβεύει καί φιλιάζει μέ τούς ἐχθρούς τῆς οἰκίας, ἤ ἄν ἀλλάξουν πορεία στό πλοῖο αὐτοί πού τό ὁδηγοῦν καί αὐτό πορεύεται σύμφωνα μέ τά θελήματα ὄχι τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά τῶν ἐχθρῶν τοῦ Χριστοῦ, ἤ τέλος πάντων νά μήν γνωρίζωμε τί πρέπει νά κάνουμε, ἄν μέσα στήν Ἐκκλησία ἀνάψη αἱρετική πυρκαϊά, ἡ ὁποία μάλιστα ὑποθάλπεται καί συντηρεῖται ἀπό τούς ἴδιους τούς προστάτας καί ποιμένας τῶν πιστῶν.

Τό λυπηρώτερο βέβαια καί ἄκρως ἀπογοητευτικό δέν εἶναι ἡ ἄγνοια πού ἐκδηλώνουμε γι’ αὐτά τά τόσο σημαντικά ἐκκλησιολογικά θέματα, τά ὁποία ἅπτονται τῆς πίστεως, ἀλλά τὸ ὅτι διδάσκουμε ἀντίθετα ἀπό τίς Γραφές καί τούς Ἁγίους, δηλαδή νά ἀκολουθοῦμε τούς προδότες τῆς πίστεως, νά τούς ἀναγνωρίζωμε εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ, νά τούς μνημονεύουμε κ.λπ. Ἔτσι ἀποκλείουμε μόνοι μας κάθε ἐλπίδα διορθώσεως τῶν πραγμάτων, ἐφ’ ὅσον ἡ αἵρεσις ἑδραιώνεται καί ἐπεκτείνεται καί ἐφ’ ὅσον ἡ προαίρεσί μας εἶναι συμβιβαστική καί μάλιστα σέ σημεῖο νά μήν θέλουμε νά ὑποστοῦμε τό ἐλάχιστο χάριν τῆς πίστεως.

Ἔρχομαι μετά ἀπό αὐτά τά εἰσαγωγικά νά ἀναφερθῶ σέ κάποιες ἐνστάσεις ποὺ ἀκούγονται ἀπὸ τὴ μεριὰ τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν. Μοῦ κάνει ἐντύπωσι ἡ δολιότητα τήν ὁποία ἔχουν καί τό ὅτι προσπαθοῦν νά μεταθέσουν τό θέμα τῆς ἀποτειχίσεως ἀπό τήν Ἁγία Γραφή καί τήν διδασκαλία τῶν Κανόνων καί τῶν Ἁγίων, στόν ὀρθολογισμό καί στόν παραλογισμό, διότι, ὑπαρχούσης τῆς νομίμου ὁδοῦ, ἐμεῖς προσπαθοῦμε νά νομιμοποιήσουμε ἄλλη ὁδό, χάριν τοῦ ἐφησυχασμοῦ καί τοῦ βολέματος.

Ἡ πρώτη λοιπόν ἔνστασις τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν εἶναι ἡ ἑξῆς.

Ὁ κάθε Ὀρθόδοξος καί εἰδικά ὁ κληρικός πρέπει κάπου νά ἀνήκει. Δέν εἶναι ὡς ἐκ τούτου δυνατόν νά ἀποτειχιστῆ ἀπό τόν Ἐπίσκοπό του, ἐπειδή αὐτός εἶναι Οἰκουμενιστής. Κι ὄχι μόνο ἀπό τόν Ἐπίσκοπό του, ἀλλά συγχρόνως, δέν εἶναι δυνατόν νά ἀποτειχιστῆ καί ἀπό ὅλους τούς ἀνά τήν οἰκουμένη Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους, ἀπό τά Πατριαρχεῖα καί τίς τοπικές Ἐκκλησίες, διότι ἔτσι ἐξέρχεται ἀπό τήν Ἐκκλησία.

Μάλιστα σ’ αὐτό τό ἐπιχείρημα προσαγάγουν σάν σύγχρονα παραδείγματα τήν διακοπή τῆς μνημονεύσεως τοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα ἀπό τούς τρεῖς Ἐπισκόπους τῶν λεγομένων νέων Χωρῶν, δηλαδή τοῦ π. Αὐγουστίνου Καντιώτη, τοῦ Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβροσίου καί τοῦ Παραμυθίας Παύλου, οἱ ὁποῖοι, ἐνῶ διέκοψαν τήν μνημόνευσι τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχη, εἶχαν συγχρόνως ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία μέ ὅλους τούς ἄλλους Ἐπισκόπους, τίς τοπικές Ἐκκλησίες κ.λπ.

Ἐπίσης ἀναφέρουν καί τήν διακοπή τῆς μνημονεύσεως τοῦ Ἀθηναγόρα πάλι, ἐκ μέρους τῶν Ἁγιορειτῶν κατά τήν χρονική περίοδο 1970-1973. Καί ἐδῶ ἀναφέρουν ὅτι οἱ Ἁγιορεῖτες, ἐνῶ διέκοψαν τήν μνημόνευσι τοῦ Ἀθηναγόρα, δέν ἀποτειχίστηκαν ἀπό τήν ὑπόλοιπη Ἐκκλησία τούς Ἐπισκόπους κ.λπ.

Σχολιάζοντας αὐτό τό ἐπιχείρημα τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν πρέπει νά ἀναφέρουμε κατ’ ἀρχάς ὅτι τήν Ἐκκλησία τήν βλέπουν καί τήν προσδιορίζουν ὅπως οἱ Οἰκουμενιστές καί οἱ Παπικοί. Δηλαδή τήν προσδιορίζουν ὄχι ἀπό τήν Ὀρθόδοξο πίστι, ἀλλά ἀπό τήν ἐξωτερική της μορφή. Γι’ αὐτό ἔχει γίνει καραμέλα στό στόμα τῶν Οἰκουμενιστῶν τό «ὅπου ὁ Ἐπίσκοπος ἐκεῖ καί ἡ Ἐκκλησία». Αὐτό ὅμως ἰσχύει μόνο καί κατ’ ἀποκλειστικότητα στήν περίπτωσι πού ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι Ὀρθόδοξος καί κατά τήν λειτουργική καί ἁγιογραφική ἔκφρασι «ὀρθοτομεῖ τόν λόγο τῆς ἀληθείας», τό ὁποῖο σημαίνει κατά τόν Χρυσόστομο ἅγιο: «Ὀρθοτομοῦντα τουτέστι, Τέμνε τά νόθα καί τά τοιαῦτα μετά πολλῆς τῆς σφοδρότητος ἐφίστατο καί ἔκκοπτε» (P.G. 62, 626).

Δι’ αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγο, ὅταν ὁ Ἐπίσκοπος δέν τέμνει καί δέν ἐκκόπτει τά νόθα, ἀλλά ἀπεναντίας τά εἰσάγει, τά καλλιεργεῖ καί τά προστατεύει, τότε ἡ Ἐκκλησία δέν ὁρίζεται ἀπό τήν ἐξωτερική της μορφή, ἀλλά ἀπό τήν ἐσωτερική, δηλαδή ἀπό τήν Ὀρθόδοξο πίστι. Αὐτό τό διδάσκει μέ θαυμάσιο καί μοναδικό τρόπο ὁ ἅγ. Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ὁ ὁποῖος ἀποτειχίστηκε ἀπό ὅλα τά Πατριαρχεῖα καί τίς τοπικές Ἐκκλησίες, ὅταν αὐτές δέν ἔτεμνον τά νόθα, ἀλλά τά εἰσήγαγον διά τῆς αἱρέσεως τοῦ Μονοθελητισμοῦ.

Τήν διδασκαλία αὐτή τήν ἀναφέρει περιγραφικά ὁ ἴδιος σέ ἐπιστολή του πρός τόν μοναχό Ἀναστάσιο:

«Χθές ὀκτωκαιδεκάτη τοῦ μηνός, ἥτις ἦν ἡ ἁγία Πεντηκοστή ὁ πατριάρχης ἐδήλωσέ μοι λέγων·  Ποίας ἐκκλησίας εἶ; Βυζαντίου; Ρώμης; Ἀντιοχείας; Ἀλεξανδρείας; Ἱεροσολύμων; Ἰδού πᾶσαι μετά τῶν ὑπ' αὐτάς ἐπαρχιῶν ἡνώθησαν.  Εἰ τοίνυν εἶ τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας ἑνώθητι, μήπως ξένην ὁδόν τῷ βίῳ καινοτομῶν, πάθῃς ὅπερ οὐ προσδοκᾶς.  Πρός οὕς εἶπον·  Καθολικήν Ἐκκλησίαν, τήν ὀρθήν καί σωτήριον τῆς εἰς αὐτόν πίστεως ὁμολογίαν Πέτρον μακαρίσας ἐφ' οἷς αὐτόν καλῶς ὁμολόγησεν, ὁ τῶν ὅλων εἶναι Θεός ἀπεφήνατο. Πλήν μάθω τήν ὁμολογίαν, ἐφ' ἥν πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν γέγονεν ἡ ἕνωσις· καί τοῦ γενουμένου καλῶς οὐκ ἀλλοτριοῦμαι» (P.G. 90, 132Α).

Τό ἴδιο ἀκριβῶς περιστατικό, σάν σημαντική διδασκαλία, τό ἀναφέρει καί ὁ βιογράφος του περιγράφοντας τήν ἴδια ἀκριβῶς συνομιλία (P.G. 90, 93C).

Τήν ἴδια διδασκαλία ἀναφέρει καί ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης σέ ἐπιστολή του πρός τόν ἡγούμενο Θεόφιλο, ὁμιλώντας μάλιστα, γιά τήν μοιχειανική αἵρεσι: «Διό ὑπομιμνήσκω, ὡς ἐλάχιστος ἀδελφός καί τέκνον μή σιγήσωμεν ἵνα μή κραυγή Σοδόμων γενώμεθα· μή φεισώμεθα τῶν κάτω ἵνα μή ἀπολέσωμεν τά ἄνω· μή θῶμεν σκάνδαλον τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ, ἥτις ἐστί καί ἐν τρισίν ὀρθοδόξοις ὁριζομένη κατά τούς ἁγίους· ἵνα μή τῇ ἀποφάσει τοῦ Κυρίου καταδικασθῶμεν» (Ρ.G. 99, 1049Β).

Παρεμπιπτόντως ἀναφέρομε ὅτι τό «μή σιγήσωμε», πού ἀναφέρει ὁ ὅσιος, δέν εἶναι αὐτό πού κάνουν σήμερα οἱ ἀντιοικουμενιστές, ἀλλά τό ἐντελῶς ἀντίθετο. Διότι τό «μή σιγήσωμε» γιά τόν ὅσιο ἐσήμαινε ἀποτείχισι, καθαιρέσεις καί ἀναθεματισμούς, διωγμό καί ἐξορίες, φυλακίσεις καί μαρτύρια, ἐνῶ τό «μή σιγήσωμε», σήμερα γιά τούς ἀντιοικουμενιστές, σημαίνει νά ὁμιλῆς ὅσο σέ παίρνει, νά ἀκολουθῆς καί νά ἀναγνωρίζης τούς αἱρετικούς ποιμένες καί κυρίως νά μήν χάσης τήν θέσι σου καί ὅσα ἀπορρέουν ἀπό αὐτή. Δι’ αὐτό ὁ ὅσιος προσέθεσε κατωτέρω τοῦ «μή σιγήσωμεν» τό «μή φεισώμεθα τῶν κάτω ἵνα μή ἀπολέσωμεν τά ἄνω»· τό ὁποῖο ἑρμηνεύει τήν ἔννοια τοῦ «μή σιγήσωμε» καί ἀποδεικνύει τόν λάθος δρόμο τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν.

Καί ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, λοιπόν, συνταυτίζεται μέ τόν ἅγιο Μάξιμο τόν ὁμολογητή στήν ἐν καιρῷ αἱρέσεως ὁριοθέτησι τῆς Ἐκκλησίας, μέ ἀποκλειστικό γνώρισμα, τήν ἐσωτερική μορφή τῆς Ὀρθοδοξου πίστεως καί ὄχι τήν ἐξωτερική τοῦ Ἐπισκόπου, τῆς Συνόδου κ.λπ.

Βεβαίως οἱ Πατέρες ἀντλοῦν τήν διδασκαλία τους πρωτογενῶς ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, στήν ὁποία ὁ Κύριος ὁριοθετεῖ τήν Ἐκκλησία Χριστοκεντρικῶς καί ὄχι Ἐπισκοποκεντρικῶς: «οὗ γάρ εἰσι δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα ἐκεῖ εἰμί ἐν μέσῳ αὐτῶν» (Ματθ. 18, 20).

Ἐπανερχόμενοι λοιπόν στήν ἔνστασι τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν, παρατηροῦμε ὅτι, γιά νά προσδιορίσουν ποῖος εἶναι ἐν καιρῷ αἱρέσεως ἐκτός Ἐκκλησίας, πρέπει νά ἀποδείξουν ποῖος εἶναι ἐκτός Ὀρθοδόξου πίστεως, σύμφωνα μέ τήν Γραφή καί τούς ἁγίους. Αὐτοί ὅμως, ἔχοντας ἄλλη μέθοδο προσδιορισμοῦ τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας καί ὄχι τήν ἁγιογραφική καί πατερική, γίνονται ἠθελημένα ἤ ἀθέλητα ὑπασπιστές καί προαγωγοί τῆς αἱρέσεως, συνταυτίζονται καί συνοδοιποροῦν μέ τούς αἱρετικούς καί ἁπλῶς διαμαρτύρονται, ἀλλά καί αὐτό μέ τόν προαναφερθέντα ἀνορθόδοξο τρόπο.

Δι’ αὐτό ἀκοῦμε νά λένε εὐκαίρως ἀκαίρως ὅτι θά ἀγωνιστοῦμε μέσα ἀπό τήν Ἐκκλησία ἐναντίον τῆς αἱρέσεως, δέν θά κάνουμε σχίσμα κ.λπ. Ἐδῶ εἶναι ἁρμόδιο νά ἀναφέρουμε τό ὄμορφο καί παραστατικό παράδειγμα πού μᾶς εἶπε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ράσκας καί Πριζρένης Ἀρτέμιος σέ μία ἀπό τίς συνομιλίες μας.

Ὅταν ὁ ἅγιος Νικόλαος Ἀχρίδος ἐρωτήθηκε, γιατί δέν ἔρχεται πίσω στήν πατρίδα του (εὑρίσκετο στήν Ἀμερική) νά ἀγωνιστῆ ἐναντίον ὅλων αὐτῶν τῶν κακῶν πού εἶχαν βρῆ τήν πατρίδα του Σερβία, αὐτός ἀπάντησε. Ποτέ, ὅταν ἕνα σπίτι καίγεται δέν τό σβήνουμε ἀπό μέσα, ἀλλά πάντοτε ἀπό ἔξω.

Ὁ νοῶν νοείτω, γιατί οἱ Πατέρες ἔτσι ἐθέσπισαν νά γίνεται καί στό θέμα τῆς αἱρέσεως τήν ὁποία ὀνομάζουν αἱρετική πυρκαϊά. Πρωτίστως δηλαδή εἶναι θέμα ἐκκλησιαστικῆς ἀσφάλειας τῶν Ὀρθοδόξων.

Ἐπανερχόμενοι μετά ἀπό τούς ἀνωτέρω σχολιασμούς στήν οὐσία τῆς ἐνστάσεως τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν ἔχουμε νά ἐπισημάνουμε τά ἑξῆς.

Ἄν κάποιος ἰσχυριστῆ ὅτι ὁ ἀποτειχισμένος ἀπό τόν Ἐπίσκοπο του δέν ἀποτειχίζεται συγχρόνως καί ἀπό ὅλους τούς Ἐπισκόπους καί τίς Συνόδους μέ τίς ὁποῖες ὁ Ἐπίσκοπος αὐτός ἔχει πλήρη ἐκκλησιαστική κοινωνία, αὐτός, πού θά τό ἰσχυριστῆ αὐτό, ἔχει λανθασμένη ἐκκλησιολογία.

Ἡ λανθασμένη αὐτή ἐκκλησιολογία συνίσταται εἰς τό ὅτι δέν ἀντιλαμβάνεται τήν ἐκκλησιαστική κοινωνία ὡς ἐνσωμάτωσι, ἀλλά, κατά τρόπο θά λέγαμε Προτεσταντικό, τήν ἀντιλαμβάνεται ὡς προσωπική ἐπιλογή τοῦ ἀποτειχισμένου, ὁ ὁποῖος, σύμφωνα μέ αὐτήν τήν θεωρία, δέν ἐπικοινωνεῖ ἐκκλησιαστικά λόγῳ αἱρέσεως μέ τόν Ἐπίσκοπό του, ἀλλά ἐπιλέγει κάποιους ἄλλους πού, κατά τήν γνώμη του, ἔχουν Ὀρθόδοξο φρόνημα καί ἔχει μαζί των ἐκκλησιαστική κοινωνία. Ἀλλ΄ ὅμως, εἶναι γνωστό, ὅτι ὅλοι οἱ ἄλλοι Ἐπίσκοποι, μέ τούς ὁποίους ὁ αἱρετικός αὐτός Ἐπίσκοπος ἔχει πλήρη ἐκκλησιαστική κοινωνία, δέν δέχονται τόν ἀποτειχισμένο αὐτό κληρικό σέ ἐκκλησιαστική κοινωνία, διότι ἄν τόν δεχθοῦν, αὐτομάτως γίνονται ἀκοινώνητοι (καί φυσικά ὑπό ἐπιτίμιο) ἀπό τούς συνεπισκόπους των.

Ὁ δέκατος Κανών, ἐν προκειμένῳ, τῶν ἁγίων Ἀποστόλων εἶναι ἐπί τοῦ θέματος σαφής καί, λακωνικά θά λέγαμε, ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Εἴ τις ἀκοινωνήτῳ, κἄν ἐν οἴκῳ συνεύξηται, οὗτος ἀφοριζέσθω». Ἀκοινώνητος δέ, στήν προκειμένη περίπτωσι, εἶναι ὁ ἀποτειχισμένος ἀπό τόν Ἐπίσκοπό του, ὡς μή κοινωνῶν μετ’ αὐτοῦ. Πρός ἀποφυγή δέ, τοῦ νά μή κοινωνήση κάποιος Ἐπίσκοπος μέ ἀκοινώνητο κληρικό ἄλλης ἐπαρχίας, οἱ ἱεροί Κανόνες ἀπαιτοῦν τό νά κομίζη ὁ κληρικός, ἀπερχόμενος σέ ἄλλη ἐκκλησιαστική ἐπαρχία καί δικαιοδοσία, τίς λεγόμενες συστατικές ἐπιστολές, μέ τίς ὁποῖες ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ κληρικός αὐτός ἔχει κανονική ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τόν Ἐπίσκοπό του. Αὐτό τό ἀναφέρει πολύ χαρακτηριστικά ὁ δωδέκατος Κανών τῶν ἁγίων Ἀποστόλων: «Εἴ τις Κληρικός, ἤ Λαϊκός, ἀφωρισμένος, ἤτοι ἄδεκτος, ἀπελθών ἐν ἑτέρᾳ πόλει προσδεχθῇ, ἄνευ γραμμάτων συστατικῶν, ἀφοριζέσθω καί ὁ δεξάμενος, καί ὁ δεχθείς».

Ὁ σκοπός τῶν συστατικῶν ἐπιστολῶν εἶναι νά μήν ἐπικοινωνήση ἐκκλησιαστικά κάποιος Ἐπίσκοπος, ἤ ὁ οἱοσδήποτε Ὀρθόδοξος, μέ κάποιον ἄγνωστο κληρικό ἄλλης ἐπαρχίας, ὁ ὁποῖος πιθανόν νά ἔχη αἱρετικά φρονήματα ἤ νά ἔγινε ἀκοινώνητος ἀπό τόν Ἐπίσκοπό του γιά διάφορους προσωπικούς λόγους.

Δι’ αὐτόν τόν λόγο ὁ τριακοστός τρίτος Κανών τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, πέρα τῶν συστατικῶν ἐπιστολῶν, ἀπαιτεῖ νά γίνεται καί προσωπική ἐξέτασις γιά τά Ὀρθόδοξα φρονήματα τοῦ ξένου αὐτοῦ κληρικοῦ καί, ἄν εὑρεθῆ καθ’ ὅλα Ὀρθόδοξος, τότε νά προσδέχεται σέ ἐκκλησιαστική κοινωνία: «Μηδένα τῶν ξένων ἐπισκόπων, ἤ πρεσβυτέρων, ἢ διακόνων ἄνευ συστατικῶν προσδέχεσθαι· καὶ ἐπιφερομένων δὲ αὐτῶν, ἀνακρινέσθωσαν· καὶ εἰ μὲν ὦσι κήρυκες τῆς εὐσεβείας, προσδεχέσθωσαν· εἰ δὲ μή γε, τὰ πρὸς χρείαν αὐτοῖς ἐπιχορηγήσαντες, εἰς κοινωνίαν αὐτοὺς μὴ προσδέξησθε· πολλὰ γὰρ κατὰ συναρπαγὴν γίνεται».

Ἐδῶ παρεμπιπτόντως σημειώνουμε ὅτι τό πνεῦμα τῶν Κανόνων εἶναι νά μήν ἐπικοινωνήση ἐκκλησιαστικά κάποιος «κατά συναρπαγή» δηλαδή ἄθελά του καί ἀνεξέταστα μέ κάποιον πού δέν ἔχει Ὀρθόδοξο φρόνημα, ἔστω καί ἄν εὑρίσκεται τυπικά ἐντός τῆς Ἐκκλησίας. Καταλαβαίνουμε καί ἐκ τούτου τό πόσο ξέμακροι ἀπό τήν Ὀρθόδοξο Παράδοσι εἶναι οἱ Ἀντιοικουμενιστές, οἱ ὁποῖοι, ὄχι «κατά συναρπαγή», ἀλλά ἐν πλήρει ἐπιγνώσει καί καυχώμενοι διά τήν σύνεσι καί διάκρισί των, ἐπικοινωνοῦν πλήρως ἐκκλησιαστικά μέ τούς αἱρετικούς Οἰκουμενιστές.

Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων τό ἐπιχείρημα αὐτό τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν κρίνεται ὡς σκόπιμο καὶ δόλιο, διότι ἐκ τῶν πραγμάτων, καί βάσει τῆς Ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας, δέν εἶναι δυνατή οἱαδήποτε ἐκκλησιαστική κοινωνία κάποιου ἀποτειχισμένου κληρικοῦ μέ ἄλλον Ἐπίσκοπο παρά μόνο μέσῳ τοῦ Ἐπισκόπου του.

Τήν ἐκκλησιολογία αὐτή ἐτήρησε καί ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στήν περίπτωσι τῶν λεγωμένων Μακρῶν Ἀδελφῶν. Αὐτοί ἄν καί ἀδίκως καί ἐμπαθῶς ἀφορίστηκαν ἀπό τόν Θεόφιλο Ἀλεξανδρείας καί ὄντες ἐνάρετοι καί ἅγιοι, μολαταῦτα ὁ ἅγιος, ἐνῶ τούς παρεῖχε κάθε σωματική ἀνάπαυσι καί βοήθεια, δέν τούς ἐδέχθη σέ ἐκκλησιαστική κοινωνία, ἀλλά ἀπευθύνθηκε διά γραμμάτων πρός τόν Θεόφιλο, προκειμένου αὐτός νά τούς ἀποκαταστήση στήν ἐκκλησιαστική κοινωνία.

Αὐτό ἀναφέρεται καθαρά στήν εἰσαγωγή τοῦ βίου τοῦ Χρυσοστόμου ὡς ἑξῆς: «Τότε ἀφοῦ μετέβησαν αὐτοί (οἱ μακροί ἀδελφοί) στήν Κωνσταντινούπολι, φιλοξενήθηκαν μέν ἀπό τόν Χρυσόστομο, ἀλλά δέν ἔγιναν δεκτοί σέ ἐκκλησιαστική κοινωνία» (ΕΠΕ 1, 17). Τό ἀναφέρει δέ καί ὁ Συμεών ὁ μεταφραστής στόν βίο τοῦ Χρυσοστόμου ὡς ἑξῆς: «Εἶτα μαθών ὡς εἶχε τά κατ’ αὐτούς, ἐν τιμῇ μέν ᾖγε, καί μένειν ἐπέτρεψε τέως κατά τόν καλούμενον Ἀναστασίας νεών· παρήγγειλε δέ μηδενί τήν αἰτίαν ἔκδηλον θέσθαι τῆς αὐτῶν παρουσίας, κοινωνίας γε μήν οὐ μετέδωκε, μή δεῖν εἰρηκώς, ἄχρις ἄν Θεοφίλῳ περί αὐτῶν γράψειεν» (Ρ.G. 114, 1149Β).

Ἀπό ὅλα αὐτά γίνεται φανερό ὅτι ὅταν κάποιος ἀποτειχιστῆ ἀπό τόν ἐπίσκοπό του, ἀποτειχίζεται συγχρόνως καί ἀπό ὅλους τούς Ἐπισκόπους, μέ τούς ὁποίους αὐτός ἔχει ἐκκλησιαστική κοινωνία καί, ἀντιθέτως, ὅταν ἔχει ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τόν Ἐπίσκοπό του, ἔχει διά μέσω αὐτοῦ καί μέ ὅλους τούς ἄλλους Ἐπισκόπους, μέ τούς ὁποίους αὐτός ὁ Ἐπίσκοπος ἔχει ἐκκλησιαστική κοινωνία, εἴτε τό θέλει εἴτε ὄχι, εἴτε τοῦ ἀρέσει εἴτε δέν τοῦ ἀρέσει, εἴτε τό ἀποδέχεται εἴτε δέν τό ἀποδέχεται.

Ἐδῶ ἰσχύει ἀπόλυτα τό παράδειγμα τῶν συγκοινωνούντων δοχείων, τά ὁποῖα ἐπικοινωνοῦν μεταξύ των φυσικῶς καί δέν μπορεῖ κάποιος ἐπιλεκτικά νά τά ἀπομονώση. Ἔτσι μεταδίδεται ἐκκλησιαστικῶς, σάν σέ συγκοινωνοῦντα δοχεῖα, καί ἡ αἵρεσις, ὅταν βέβαια ὑπάρχει καί διαδίδεται φανερά καί δέν εἶναι κρυμμένη ἀφανῶς μέσα σέ κάποιον Ἐπίσκοπο.

Τό ἴδιο φυσικά ἰσχύει καί γιά τόν Ἐπίσκοπο. Μέ αὐτούς τούς Ἐπισκόπους πού ἐπικοινωνεῖ ἐκκλησιαστικά, ἀποδέχεται, σάν θά λέγαμε ἕνας σωλήνας τῶν συγκοινωνούντων δοχείων, τίς ἀποφάσεις των τίς ὁποῖες λαμβάνουν Συνοδικῶς καί τίς πράξεις των, οἱ ὁποῖες ἔχουν συνοδική κατοχύρωσι. Ἔτσι π.χ. δέν μπορεῖ νά ἰσχυριστῆ ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς ὅτι ἐγώ δέν ἀνήκω στό Π.Σ.Ε, διότι εἶναι δαιμονικό κατασκεύασμα, διότι εἶναι Παγκόσμιο Συμβούλιο Αἱρέσεων, διότι..., διότι..., διότι..., ἀλλά αὐτό μπορεῖ νά γίνη μόνο στήν περίπτωσι πού ἀποτειχιστῆ ἀπό τούς ἄλλους Ἐπισκόπους.

Ἄρα λοιπόν οἱ διαφωνίες του αὐτές καί οι θεατρινισμοί (ὡς πρός τό Π.Σ.Ε.) εἶναι κατ’ ἐπίφασι πρός ἀποκοίμησι τῶν ἀφελῶν Ἀντιοικουμενιστῶν καί λοιπῶν, καί προκειμένου νά ἔχει τήν ἐξωτερική καλή μαρτυρία, ἐφ’ ὅσον λείπει ἡ ἐσωτερική.

Τό πλέον ἀκατανόητο καί τραγελαφικό εἶναι οἱ ἀναθεματισμοί πού κατά καιρούς ἐκστομίζουν, μεγαλορρημονοῦντες κάποιοι Ἐπίσκοποι, ἐναντίον τῶν Οἰκουμενιστῶν, μέ τούς ὁποίους ὅμως εἶναι ἐνσωματωμένοι, καί συμπορευόμενοι, καί ἀποδέκτες διά τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας τῶν πράξεών των.

Ἡ πλέον τέλεια σέ ἀπεικόνισι καί παραστατικότητα, δι’ αὐτήν τήν περίπτωσι, εἶναι ἡ εἰκόνα τοῦ σώματος πού δίδει ὁ ἀπόστολος Παῦλος, κατά τήν ὁποία μεταδίδεται στό σῶμα διά τοῦ ὀργανικοῦ συνδέσμου τῶν μελῶν εἴτε ἡ ὑγεία εἴτε ἡ ἀσθένεια καί, ἔτσι, λέμε ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτός εἶναι ἄρρωστος, ἐνῶ κατ’ οὐσίαν μπορεῖ κάποιο ἤ κάποια μέλη του νά ἀσθενοῦν. Ἔτσι, κατά τόν ὅσιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη, συμμετέχουν εἴτε στήν δόξα εἴτε στήν ἀτιμία τοῦ ἑνός μέλους καί τά ὑπόλοιπα μέλη τοῦ σώματος (Μεγ. Κατήχησις 117).

Κατ’ αὐτήν τήν ἔννοια ὅ,τι κάνει π.χ. ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, τά κάνουν καί τά ἀποδέχονται καί ὅσοι ἔχουν μαζί του ἐκκλησιαστική κοινωνία· καί ἀκόμη ὅ,τι ὑπογράφουν στό Π.Σ.Ε.  οἱ ἐκπρόσωποι τῶν Ὀρθοδόξων, τά ὑπογράφουν καί ὁ Πειραιῶς, καί ὁ Αἰτωλοκαρνανίας, καί ὁ οἱοσδήποτε ἔχει μέ αὐτούς ἐκκλησιαστική κοινωνία.

Ἀπό ὅλα αὐτά γίνεται φανερό ὅτι ἡ ἀποτείχισις εἶναι ἡ μόνη πατερική ὁδός διά νά μήν συμμετέχη κάποιος στήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί σέ ὅ,τι δημοσίως καί εὐθαρσῶς πράττουν οἱ Οἰκουμενιστές Ἐπίσκοποι (συμπροσευχές καί συναγελασμό, ἀλληλοαναγνωρίσεις κ.λπ.).

Τώρα πῶς φτάσαμε στὸ σημεῖο, τό πλέον ἀναγκαῖο γιά τούς Ὀρθοδόξους ἐν καιρῷ αἱρέσεως, τό μόνο πού τούς ἀπομακρύνει ἀπό τήν συμμετοχή καί σύμπραξι μέ τήν αἵρεσι, τό μόνο πού τούς ἐξασφαλίζει ἐν καιρῷ αἱρέσεως τήν παραμονή στήν Ἐκκλησία διά τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, τό μόνο, τέλος πάντων, πού δύναται νά κατασβέση τήν αἱρετική πυρκαϊά,  ἐννοῶ τήν ἀποτείχισι, νά τήν θεωρήσουμε δυνητική, νά τήν ἀπορρίψουμε πρός ἀποφυγή δῆθεν σχίσματος, νά τήν διαστρέψουμε ὡς δῆθεν ἔξοδο ἀπό τήν Ἐκκλησία κ.λπ, αὐτό ὄντως μόνο ὁ διάβολος θά ἠδύνατο νά τό μηχανευθῆ καί νά τό ὑποβάλλη στούς Ὀρθοδόξους καί μάλιστα στούς Ἀντιοικουμενιστές. Ἀφήνω τό ὅτι τήν Ὀρθοδοξία, οἱ Ἀντιοικουμενιστές, τήν ἑστίασαν μόνο στίς διαμαρτυρίες καί τόν χαρτοπόλεμο, ἐνῶ κατά τά ἄλλα συμπορεύονται ἐν πλήρει ἐκκλησιαστικῇ κοινωνίᾳ μέ τούς αἱρετικούς Οἰκουμενιστές, καί ἔτσι ἄλλαξαν τήν ἐν καιρῷ αἱρέσεως Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας.

Ἔπειτα ἀπό ὅσα ἀναφέραμε πρέπει νά δοῦμε, τί ἔγινε στήν περίπτωσι τῆς διακοπῆς τῆς μνημονεύσεως τοῦ Ἀθηναγόρα ἀπό τούς τρεῖς Μητροπολίτες τῶν Νέων Χωρῶν. Αὐτοί, ἐνῶ σταμάτησαν τήν μνημόνευσι τοῦ Ἀθηναγόρα, εἶχαν συγχρόνως πλήρη ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ ὅλους τούς ἄλλους Ἐπισκόπους, μέ τούς ὁποίους ὁ Ἀθηναγόρας εἶχε πλήρη καί κανονική ἐκκλησιαστική κοινωνία. Ὡς ἐκ τούτου, παρ’ ὅτι δέν τόν ἐμνημόνευον, εἶχαν μέ αὐτόν κανονική ἐκκλησιαστική  κοινωνία διά μέσου τῶν τοπικῶν Συνόδων στίς ὁποίες ἀνῆκαν. Αὐτό βέβαια, σέ καμμία περίπτωσι δέν λογίζεται ὡς ἀποτείχισις μέ τήν ἐκκλησιαστική καί πατερική ἔννοια, ἀλλά σάν μία προσωπική διαμαρτυρία γιά τίς πράξεις τοῦ Ἀθηναγόρα, μέ τήν ὁποία τοῦ στεροῦν τήν τιμητική ἀναφορά καί μνημόνευσι τοῦ ὀνόματός του, εἰς ἔνδειξιν ὅτι εἶναι ἀνάξιος ταύτης, ἐξ’ αἰτίας τῶν αἱρετικῶν του ἀποκλίσεων. Γιά νά θεωρηθῆ ἡ πράξις αὐτή ὡς ἀποτείχισις θά ἔπρεπε, παραλλήλως μέ τήν διακοπή τῆς μνημονεύσεως τοῦ Ἀθηναγόρα, νά ἔπαυον καί τήν μνημόνευσι καί ὅλων ὅσων εἶχαν ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ αὐτόν, διότι, ὅπως εἴπαμε, ἰσχύει ἡ ἀρχή τῶν μελῶν τοῦ σώματος καί ἡ εἰκόνα τῶν συγκοινωνούντων δοχείων. Αὐτό ὅμως δέν ἔγινε, ὁπότε, ἡ πράξις αὐτή τῶν τριῶν Μητροπολιτῶν, λογίζεται σάν μία προσωπική διαμαρτυρία καί μάλιστα μή ἔχουσα ἐκκλησιαστικές διαστάσεις.

Ὅσον ἀφορᾶ δέ τό θέμα τῆς διακοπῆς τῆς μνημονεύσεως τοῦ Ἀθηναγόρα ἐκ μέρους τῶν ἁγιορειτῶν κατά τήν τριετία 1970-1973, ἐδῶ νομίζω τά πράγματα εἶναι διαφορετικά. Διότι, ὅπως ἀναφέραμε, ὅταν δέν ἐπικοινωνῆς ἐκκλησιαστικά μέ τόν Ἐπίσκοπό σου,  δέν δύνασαι νά ἐπικοινωνήσης ἐκκλησιαστικά μέ κανένα ἄλλο Ἐπίσκοπο. Δηλαδή οἱ Ἁγιορεῖτες αὐτοί, πού διέκοψαν τήν μνημόνευσι, δέν ἠδύναντο π.χ. νά καλέσουν κάποιον Ἐπίσκοπο ἀπό τήν Ἐλλάδα στήν πανήγυρι τῆς μονῆς των, ἤ νά τούς κάνη κάποια χειροτονία κ.λπ., διότι ὁ Ἐπίσκοπος αὐτός ἔπρεπε νά πάρη ἄδεια, γιά νά τελέση ὁτιδήποτε, ἀπό τόν οἰκεῖο Ἐπίσκοπο, δηλαδή τόν Πατριάρχη καί, βέβαια, ἔπρεπε στίς ἀκολουθίες καί τά μυστήρια νά μνημονεύση τό ὄνομά του, τό ὁποῖο δέν ἐδέχοντο οἱ πατέρες τῆς μονῆς αὐτῆς. Οὔτε ἐπίσης, οἱ ἀποτειχισθέντες αὐτοί Ἁγιορεῖτες, ἠδύναντο νά ζητήσουν ἔγκρισι καί εὐλογία, ὅπως εἴθισται στό ἅγιο Ὄρος, γιά τήν χειροτονία κάποιου μοναχοῦ ἤ γιά τήν προαγωγή κάποιου σέ προϊστάμενο τῆς μονῆς κλπ. Τά ἔγγραφα αὐτά τῶν μονῶν ὡς γνωστόν διαβιβάζονται διά μέσου τῆς Κοινότητος στό Πατριαρχεῖο, τό ὁποῖο δίδει τίς ἀνάλογες ἐγκρίσεις καί εὐλογίες.

Τό μόνο τό ὁποῖο ἐγώ προσωπικά δέν γνωρίζω εἶναι τό ἄν οἱ μονές πού δέν ἐμνημόνευαν εἶχαν κάποια ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία μέ αὐτές πού ἐμνημόνευαν, ἤ ἄν οἱ σκητιῶτες πατέρες, οἱ κελιῶτες καί οἱ ἀσκητές, οἱ ὁποῖοι κατά τίς μαρτυρίες τῶν παλαιῶν Ἁγιορειτῶν ὅλοι δέν ἐμνημόνευον τόν Ἀθηναγόρα ὡς αἱρετικό, εἶχαν καί αὐτοί κάποια ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τίς μονές στίς ὁποῖες ἀνῆκαν τά κελιά καί οἱ σκῆτες, ἐφ’ ὅσον αὐτές οἱ μονές ἐμνημόνευαν.

Ἡ ἐκκλησιαστική αὐτή κοινωνία μεταξύ μνημονευόντων καί μή μνημονευόντων θά μποροῦσε νά γίνη πχ. σέ μία πανήγυρι κάποιας μονῆς, στήν ὁποία εἴθισται νά πηγαίνουν ἐκπρόσωποι καί πατέρες ἀπό τίς ἄλλες μονές καί τά κελιά. Αὐτή ἡ ἐκκλησιαστική κοινωνία ἄν ὑπῆρχε, τό ὁποῖο, ὅπως εἶπα, ἐγώ δέν τό γνωρίζω, δέν ἀναιρεῖ βέβαια τήν ἀποτείχισι στίς βασικές της ἀρχές, ἀλλά θά μποροῦσε νά χαρακτηριστῆ σάν μία οἰκονομία γιά τίς εἰρηνικές μεταξύ τῶν μοναχῶν σχέσεις καί τόν σεβασμό τῆς ἐλευθερίας ἑκάστου. Ἄλλωστε καί σήμερα βλέπουμε στίς πανηγύρεις τῶν μονῶν πού μνημονεύουν τόν Βαρθολομαῖο, νά παρευρίσκωνται ἐθυμοτυπικῶς καί ζηλωτές κελιῶτες πατέρες, χωρίς νά σημαίνη ὅτι, πέρα αὐτῆς τῆς οἰκονομίας, ἔχουν κατά τά ἄλλα κάποια ἐκκλησιαστική κοινωνία μεταξύ των. Μάλιστα κάποιοι ἀπό τούς ζηλωτές αὐτούς πατέρες ἐκτελοῦν στήν πανήγυρι καί κάποια διακονήματα πχ. μαγειρεύουν κ.λπ.

Τελικῶς θά ἠδυνάμεθα καντολογίς νά ποῦμε ὅτι, ὅσον ἀφορᾶ τήν ἐπί Ἀθηναγόρα ἀποτείχισι τῶν Ἁγιορειτῶν πατέρων, αὐτή εἶχε ὅλα τά γνωρίσματα τῆς ἀποτειχίσεως καί δέν ἦταν μία μεσοβέζικη, κατά τό δή λεγόμενο, κατάστασις, ὅπως θέλουν νά τήν παρουσιάσουν οἱ Ἀντιοικουμενιστές. Αὐτό φαίνεται καθαρά ἀπό τούς τρόπους πού μεταχειρίστηκαν γιά νά τήν σταματήσουν, οἱ ὁποῖοι ἦταν ἡ βία καί ὁ ἐξαναγκασμός ἀφ’ ἑνός μέν, ἡ ἀπάτη, ὁ δόλος οἱ ὑποσχέσεις καί ἡ παραπλάνησις ἀφ’ ἑτέρου. Ἄν ἐπρόκειτο ὅμως γιά μία χλιαρή καί μεσοβέζικη διαμαρτυρία, νομίζω δέν θά ἐνοχλοῦνται πολύ οἱ πατριαρχικοί  καί οἱ ἄλλοι Οἰκουμενιστές. Μάλιστα θά ἐθεωρεῖτο σάν τρόπος ἐκτονώσεως τῶν Ἁγιορειτῶν πατέρων, ὅπως σήμερα πχ. ἀνέχονται οἱ Οἰκουμενιστές τούς Ἀντιοικουμενιστές.

Θά ἀναφέρωμε ἐν συνεχείᾳ καί μία δεύτερη ἔνστασι τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν, τήν ὁποῖα πολύ ἐπικαλοῦνται καί, τρόπον τινά, αἰσθάνονται ὅτι δι’ αὐτῆς κατοχυρώνονται στόν συμβιβασμό καί στό βόλεμα. Δι’ αὐτήν ἔχουμε γράψει καί στό παρελθόν καί ἔχουμε ἀναφερθῆ, πλήν ὅμως, ἐπειδή διαρκῶς χρησιμοποιεῖται ὡς προπαγάνδα ὑπέρ τοῦ ἐφησυχασμοῦ καί τῆς ἄχρι καιροῦ (εἰς αἰῶνα δηλαδή τό ἅπαντα) ἀναμονῆς, πρέπει νά ἐνημερώνουμε τούς ἀδελφούς εὐκαίρως ἀκαίρως, εἰς τρόπον ὥστε ὁ καθένας νά ἀναλογίζεται τήν προσωπική του εὐθύνη διά τήν διαιώνισι τῆς αἱρέσεως.

Ἡ ἔνστασις αὐτή τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν ἀναφέρεται στούς σύγχρονους γέροντες (π. Πορφύριο, Παΐσιο, Ἰάκωβο κ.λπ.) ἀκόμη δέ καί σέ κάποιους ζῶντες (πχ. π. Ἐφραίμ τῆς Ἀμερικῆς).

Ἰσχυρίζονται λοιπόν ὅτι, ἐφ’ ὅσον αὐτοί ἔζησαν ὡς σύγχρονοι γέροντες μέσα στήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐφ’ ὅσον τήν ἐγνώριζον πολύ καλά καί τήν κατήγγειλαν, γιατί δέν ἀποτειχίστηκαν; Ἄρα, ἐφ’ ὅσον αὐτοί οἱ γέροντες ἔτσι ἐνήργησαν, ὡς φωτισμένοι καί ἅγιοι, πρέπει καί ἐμεῖς νά τούς ἀκολουθήσουμε, τήν στιγμή μάλιστα πού ὁ Θεός ἔδειξε καί δείχνει διά θαυμάτων τήν ἀνάπαυσί του πρός αὐτούς καί τήν χάρι πού ἔλαβον.

(Συνεχίζεται)

Οι εκπρόσωποι του Θεού της αγάπης, στηρίζουν το ΡΑΤΣΙΣΜΟ του «αντιρατσιστικού» τερατουργήματος!

Μιὰ ξεδοντιασμένη ἀπὸ τὸν Φαναριώτικο Οἰκουμενισμὸ Ἱερὰ Σύνοδος, ἔπαιξε ἄλλη μιὰ φορὰ τὸ παιγνίδι τῆς Νέας Τάξης καὶ τοῦ Σιωνισμοῦ.

Ἡ «καλή» μας κυβέρνηση, «ἀφουγκραζόμενη» τὶς ἀντιδράσεις τοῦ λαοῦ, τῶν ἱστολογίων, κάποιων Ἱεραρχῶν ἀνέβαλε τὴν ἀπόφαση γιὰ τὸ ἀντιρατσιστικὸ νομοσχέδιο.

Ἔτσι, ἔδωσε τὴν «εὐκαιρία» στὴν «Ἁγία καὶ Ἱερὰ» Σύνοδο, νὰ ἐκδώσει ἱστορική ἀπόφαση προδοσίας τοῦ Ποιμνίου της –γιὰ τὸ ὁποῖο «θυσιάζεται»(!) καὶ «προσεύχεται»(!!!)– καὶ ὑποστήριξης τοῦ  “ἀντιρατσιστικού” τερατουργήματος της δωσίλογης κυβέρνησης.

Πρωτομάστορας τῆς προδοσίας ὁ συμβιβασμένος Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος.

Μέλη της οἱ Μητροπολίτες:

Καρυστίας Σεραφείμ, Νέας Κρήνης Προκόπιος, Θεσ/νίκης Άνθιμος, Παραμυθίας, Τίτος, Μηθύμνης Χρυσόστομος, Μυτιλήνης Ιάκωβος, Θηβών Γεώργιος, Παροναξίας Καλλίνικος, Ιλίου Αθηναγόρας, Ζακύνθου Διονύσιος, Κηφισίας Κύριλλος.

Η ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ

...Κατά την σημερινή Συνεδρία της, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος συνέχισε την συζήτηση επί του θέματος που έχει ανακύψει από την κατάθεση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου στη Βουλή των Ελλήνων και από την προσωρινή αναβολή της συζητήσεώς του προς βελτίωση ωρισμένων διατάξεων.
Η γενική άποψη του Μακαριωτάτου Προέδρου και των Συνοδικών Αρχιερέων και η εκτίμηση αυτών περί των επιδιωκομένων σκοπών του Νομοσχεδίου είναι ότι καταβάλλεται κάθε προσπάθεια για την προστασία της κοινωνικής ειρήνης και όλων ανεξαιρέτως των προσώπων η ομάδων προσώπων, τα οποία προσδιορίζονται με βάση την φυλή, το χρώμα, την θρησκεία, τις γενεαλογικές καταβολές, την εθνική καταγωγή, και ευρίσκονται εντός των ορίων της χώρας μας.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος έχει δεινοπαθήσει από διωγμούς αλλοθρήσκων, αλλά και από κηρύγματα μίσους προερχόμενα από αντορθόδοξα θρησκευτικα μορφώματα γνωστών αιρετικών προπαγανδών, που προσπαθούν με μύριες παράνομες μεθόδους να αποσπάσουν τους ορθοδόξους Χριστιανούς από την Μητέρα Εκκλησία, η οποία κηρύσσει επί αιώνες, αλλά και τώρα, την αγάπη, την ειρήνη και την συνεργασία μεταξύ των λαών, χωρίς να ενοχλή κανένα.
Η Εκκλησία της Ελλάδος επί χρόνια τώρα βοηθεί και περιθάλπει χιλιάδες νομίμων και παρανόμων μεταναστών, ανεξαρτήτως θρησκευτικής πίστεως και φυλετικής καταγωγής, ακόμη και σήμερα εν μέσω της οικονομικής κρίσεως.
Επιπλέον, διδάσκει όχι απλώς την ανοχή απέναντι στον «άλλον», όπως επιδιώκεται με το νομοσχέδιο, αλλά – πολύ περισσότερο – την έμπρακτη αγάπη προς τον πλησίον.
Θα πρέπει επίσης να υπογραμμισθή, προς πάσα κατεύθυνση, ότι η Ιερά Σύνοδος ήδη από τον Μάρτιο του 2011 παρακολουθεί την πορεία διαμορφώσεως του νομοσχεδίου και έχει υποβάλει προς την Πολιτεία αναλυτική επιστολή με προτάσεις βελτιώσεως της αρχικής του μορφής, οι οποίες έχουν συνεκτιμηθή και γίνει δεκτές στο παρόν νομοσχέδιο, προς την κατεύθυνση της εκλογικεύσεώς του, ώστε να μην ποινικοποιηθή η ελευθερία δημόσιας εκφράσεως.
Στο υπό συζήτηση Σχέδιο Νόμου, θεσπίζεται, μεταξύ άλλων (άρθρο 2), ότι όποιος με πρόθεση, δημόσια αποδοκιμάζει, ευτελίζει η κακόβουλα αρνείται την σοβαρότητα εγκλημάτων, γενοκτονιών, εγκλημάτων πολέμου κατά της ανθρωπότητος, του Ολοκαυτώματος και των εγκλημάτων ναζισμού, και η συμπεριφορά αυτή στρέφεται κατά ομάδος ανθρώπων κατά τρόπο που μπορεί να υποκινήσει βία η μίσος η ενέχει απειλή η εξύβριση, υπόκειται σε ποινική δίωξη.
Στο σημείο αυτό η Ιερά Σύνοδος εκφράζουσα το κοινόν αίσθημα του Ελληνικού Λαού και την απαίτηση των αρχών του δικαίου και του ίσου σεβασμού της ιστορικής μνήμης των θυμάτων γενοκτονιών, προτείνει όπως μετά την αναφορά του φρικτού Ολοκαυτώματος στο νομοσχέδιο, προστεθούν με σχετική ρητή και ειδική μνεία και οι τελεσθείσες γενοκτονίες σε βάρος των Ελλήνων Ποντίων και των Χριστιανών της Μικράς Ασίας και αναμένει την υλοποίηση της σχετικής πρόσφατης διαβεβαιώσεως του κ. Υπουργού Δικαιοσύνης προς αυτή την κατεύθυνση.
Το κριτήριο της ως άνω προτάσεως, που την καθιστά έγκυρη και δικαία, είναι ότι το Ελληνικό Κοινοβούλιο νομοθετεί στην Ελλάδα και για όλους τους Έλληνες κατά τρόπο δίκαιο και δημοκρατικό χωρίς διακρίσεις.
Η Εκκλησία προσφέρει την ειρηνική συμβολή της και εύχεται για την βελτίωση και ευόδωση του νομοθετήματος επ ὠφελείᾳ του κοινωνικού συνόλου.

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, τέλος, έλαβε αποφάσεις σχετικά με τρέχοντα υπηρεσιακά ζητήματα.

Εκ της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου

Αν οι πολιτικοί ήθελαν να ...υπερασπίσουν τα κυριαρχικά μας συμφέροντα!

«Όλα  τα  λεφτά»  η  απάντηση  του  αντιπεριφερειάρχη  Σερρών σε  Σκοπιανούς  Αρχαιολόγους!

Πηγή: "Τρελογιάννης"

     Μία άγνωστη πτυχή των όσων έχουν συμβεί το τελευταίο διάστημα στην Αμφίπολη Σερρών…Σύμφωνα με όσα είπε ο ίδιος ο αντιπεριφερειάρχης Σερρών Γιάννης Μωυσιάδης, Σκοπιανοί Αρχαιολόγοι ζήτησαν να έρθουν από την γειτονική χώρα και να συνδράμουν στις ανασκαφές.
    Ο αντιπεριφερειάρχης αρνήθηκε την βοήθεια, απαντώντας με εμφανή δόση ειρωνείας ότι αν βρεθεί επιγραφή στα… σλαβικά, θα τη στείλει στα Σκόπια!

Οι εβραίοι πιέζουν τον Σαμαρά για να προχωρήσει το αντιρατσιστικό άμεσα!

«Οἱ ΗΠΑ   δὲν ἔχουν “ἀντιρατσιστικὸ” νόμο»!

Τὸ "πειραματόζωο" Ἑλλάς, ὅμως, πρέπει νὰ ἀποκτήσει!

Αὐτὸ ἐξάλλου συμφέρει καὶ τοὺς διάφορους Δεσπότες!

Σύμφωνα με πληροφορίες του hellasforce ασκούνται έντονες πιέσεις από την Αμερικανική Εβραική κοινότητα να προχωρήσει το «αντιρατσιστικό» άμεσα.
Δεν έχει περάσει άλλωστε πολύς καιρός από τα όσα έγραφε ο πρόεδρος του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου κ. Ρόναλντ Λόντερ. Όπου με άρθρο του στην ιστοσελίδα τού World Jewish Congress εξέφραζε την απογοήτευσή του για «τη συνεχιζόμενη αδυναμία της ελληνικής κυβέρνησης να υιοθετήσει νέο νόμο για την καταπολέμηση εκφράσεων μίσους, του ρατσισμού και της άρνησης του Ολοκαυτώματος». Ούτε φυσικά έχει περάσει πολύς καιρός από τις συναντήσεις Σαμαρά με την Αμερικανική Εβραική κοινότητα όπου σύμφωνα με τους γνωρίζοντες δεσμεύτηκε να προχωρήσει χωρίς άλλη αναβολή.
Αλήθεια γιατί οι Εβραίοι ενδιαφέρονται τόσο πολύ για τον αντιρατσιστικό νόμο στην Ελλάδα; Και γιατί κάνουν υποδείξεις στον Σαμαρά και όχι στον Ομπάμα αφού ούτε οι ΗΠΑ έχουν «αντιρατσιστικό» νόμο;
 www.hellasforce.com

Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ ΣΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

Ο ΚΑΘΟΛΙΚΟΣ « ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ » ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ ΚΑΛΕΙ ΤΟΥΣ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΤΟΥ ΝΑ ΣΤΡΕΨΟΥΝ ΤΑ ΟΠΛΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΤΗΣ Ν. ΡΩΣΙΑΣ

 Ο ελληνοκαθολικός Πατριάρχης Κιέβου κατήγορος και διώκτης των ορθοδόξων

Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ ΣΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

Πορφύρης Δ Σταφυλά Π

H συνωμοσία αποκαλύπτεται πάντοτε προιόντος του χρόνου.Το καθολικό ελβετικό πρακτορείο (Apic) αναδημοσιεύει στις 24 Αυγούστου αποσπάσματα από την ανοιχτή επιστολή κάλεσμα προς τις Συνόδους ολόκληρου του κόσμου όσο και τις πολιτικές αρχές του Sviatoslav Shevchuk αρχιεπισκόπου Κιέβου και Γαλικίας της λεγόμενης ελληνοκαθολικής εκκλησίας της Ουκρανίας.

ΑΠΟ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ Α.Π.Θ.

ΣΕ…ΘΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ

  ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

      Η πολιτιστική κληρονομιά της Θεσσαλονίκης είναι το… τμήμα Ισλαμικών Σπουδών της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, σύμφωνα με τον νεοεκλεγέντα δήμαρχο της πόλης, ο οποίος, εκτός των άλλων, φιλοδοξεί να κοσμήσει την πόλη με ισλαμικούς μιναρέδες, μουσουλμανικά νεκροταφεία και από «Νύφη του Θερμαϊκού» να την μετατρέψει σε… «Χανουμάκι του Πασά».

      Βεβαία δεν ξέρω αν έχει υπόψη του πως οι μουσουλμάνοι απεχθάνονται την καύση των νεκρών την οποία επίσης φιλοδοξεί να συμπεριλάβει στο καταπληκτικό έργο «αναμόρφωσης» της Θεσσαλονίκης, για το οποίο παίρνει συνεχώς τα μπράβο και τα εύσημα από τον αμερικανικό και ευρωπαϊκό τύπο. Μάλιστα

«Τα δόγματα δεν μπαίνουν στην ΕΟΚ»

Ο ΓΕΡΩΝ ΠΑΪΣΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

Του Γέροντος Γεώργιου Καψάνη

Ο Γέρων Παΐσιος δεν έχει ανάγκη από τους δικούς μας επαίνους η την δική μας παρουσίαση. Με την Χριστομίμητο αγάπη του ανέπαυσε τον Θεόν καί τους ανθρώπους και γι' αυτό πολύς είναι ο έπαινος του στην Εκκλησία του Θεού.

Είχε το σπάνιο χάρισμα να αναπαύει ανθρώπους κάθε κατηγορίας, κάθε μορφώσεως και κάθε πνευματικής καταστάσεως. 
Ενθυμούμαι την περίπτωση ενός ψυχίατρου-ψυχαναλυτού που πέρασε από την Μονή μας μετά την συνάντηση του με τον Γέροντα. Οχι μόνο είχε αναπαυθεί, αλλά και μου είπε ότι όσα του είπε o Γέροντας, ήταν η τελευταία λέξη της ψυχιατρικής. Είναι γνωστό ότι ο π. Παΐσιος δεν διάβαζε άλλα βιβλία εκτός από το Ευαγγέλιο και τον Αββά Ισαάκ τον Σύρο.

Για να αναπαύση μία ψυχή δεν εφείδετο χρόνου και κόπου. Κάποτε είχα την απορία πώς μπόρεσε να θεραπεύσει ένα νέο με σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Από σεβασμό δεν τον ερωτούσα. Μετά από χρόνια απήντησε στην απορία μου ως εξής: «Όταν κάποιος έχει ένα πρόβλημα, πρέπει να τον ακούς με προσοχή καί όση ώρα σου ομιλεί να μη δείξεις ότι κουράστηκες, γιατί τα έχασες όλα. Να, εγώ τον τάδε νέο μία ημέρα τον άκουγα ακίνητος επί εννέα ώρες. Γι' αυτό

Το Άγιον Όρος προωθεί αντίχριστους κυβερνήτες;

Πηγή: http://agonasax.blogspot.gr

Απορίας άξια και σκανδαλισμό προκαλεί η στάση μερικών ηγουμέμων του Άγιου Όρους έναντι των Οικουμενιστικών Εκκλησιαστικών και Πολιτικών ταγών

Στο Άγιον Όρος έγινε κι αυτό το απίστευτο. Ήρθε ο πιο βλάσφημος πολιτικός που έχει βγάλλει η Ελληνική ιστορία! Πρόκειται περί του Τσίπρα, του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, που κόβει σίριζα όλες τις Ελληνορθόδοξες αρχές και αξίες, τα ήθη και τα έθιμα, ένας οδοστρωτήρας που ισοπεδώνει ότι όρθιο βρει μπροστά του και αυτά δεν τα λέμε διότι έχουμε κάτι εναντίον του, πλάσμα του Θεού είναι, αν και δεν το αναγνωρίζει, αλλά όταν είσαι Ελληνας Ορθόδοξος Χριστιανός και σου λέει «θα χωρίσω το κράτος από την Εκκλησία», δεν πρέπει να πεις, όπως ο Μακρυγιάννης: «ποιός είσαι συ τσογλάνι που τρισκατάρατου που θα χωρίσεις την Ελλάδα από την Εκκλησία, που είναι ότι πολυτίμητον τζιβαϊρικον έχομεν;» . Όταν πάνε οι συριζαίοι και δεν ορκίζονται χριστιανικά, δεν πρέπει να τους πεις: «Πού πάτε διαβολόπαιδα, που η μάνα σας και η γιαγιά σας , σας μεγάλωσαν με το Σταυρό, το Χριστό και την Παναγία και εσείς διαγράφετε τους προγόνους και τις αρχές τους;» Πρόεδρε, υποκριτά, λες ότι υπερασπίζεσαι την εργατική τάξη και τι σε πειράζει η Εκκλησία και ο Θεός που λατρεύεται εκεί και την πολεμάς; Εξολοθρευτά, καταργείς τα πάντα , σύμβολα, εικόνες, μυστήρια, σημαίες, παρελάσεις, σύνορα, διότι εσύ δεν πιστεύεις σε τίποτα, δήθεν χάρη των μειονοτήτων και αυτά που απέκτησαν οι πρόγονοί σου με ιδρώτα και αίμα, τα οποία δεν ήταν ξένα, αλλά δικά τους απο χιλιάδες χρόνια και ήταν καταπατημένα κι εσύ τα παραδίδεις , διότι το λέει το κόμμα, για αυτό ισχύει αυτό που λένε: «ο κομμουνιστής δεν έχει Πατρίδα, διότι και τον αδελφό του σκοτώνει για το κόμμα».

Ήρθε ο αρχηγός της αθεϊας και της προδοσίας στο Άγιον Όρος , που δεν σέβεται τίποτα, που ενώ έχει οικογένεια είναι ανύπανδρος, και με παιδιά αβάπτιστα, να κάνει τι; Να προσκυνήσει; Μα δήλωσε άθεος, να μετανοήσει; Μα δεν δήλωσε καμμία μετάνοια, να πει:

       «πατέρες, εσείς με δέχεστε με τόση αγάπη, για αυτό και εγώ παίρνω πίσω, ένα από όσα δήλωσα σαν θεομάχος και εκκλησιομάχος. Δήλωσα θα πάρω την περιουσία της Εκκλησίας, επειδή είναι άχρηστη, θα κόψω το μισθό των Ιερέων, διότι είναι άχρηστοι, θα απαγορεύσω κάθε τι το χριστιανικό για να μη θίγονται οι αλλόθρησκοι, θα φτιάξω όλων των θρησκευμάτων εκκλησίες, διότι έχουν ανθρωπιστικά δικαιώματα, θα καταργήσω τα σύνορα για να μπαίνουν όλοι οι άνθρωποι, επειδή η γη ανήκει σε όλους, να νομιμοποιήσω όλες τις ανήθικες πράξεις των ανθρώπων, αφού δεν υπάρχει Θεός να τις απαγορέψει, φυσικά θα καταργήσω και το άβατο, διότι δικαιούνται οι συριζαίϊσσες να μπουν, να πείσουν τους πατέρες να μη κρατούν παρθενία για έναν Θεό ανύπαρκτο. Και αν δεν τα δεχθείτε, έχουμε οργανώσεις να σας τρομοκρατήσουμε, όπως Πύρινες Φωτιές κ.α. Κι αν αντιδράσετε με διαδήλωση, έχουμε κουκουλοφόρους να σας ενοχοποιήσουμε».

       Οσα δήλωσε και έπραξε ο κομμουνισμός και η αριστερά (όχι Γιάννης, Γιαννάκης), η ιστορία φρίττει να τα καταγράψει, αυτό όμως δεν δικαιώνει ούτε τη δεξιά, ούτε το κέντρο, διότι αυτοί μας κυβέρνησαν και μας κατέστρεψαν. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να δοκιμάσουμε και την άθεη αριστερά, διότι από πριν γνωρίζουμε τι μας περιμένει.
      Όμως, οι Πατέρες τι του είπανε και του κάνανε του νέου Λένιν; Υποδοχές, τιμές, φιλοφρονήσεις, προσκυνήματα! Μα καλά, δεν βρέθηκε κανένας να του πει μιά κουβέντα; Βρέθηκε ένας λαϊκός, που με την προτροπή της ομάδος των Αγιορειτών Πατέρων και την ευλογία του Γέροντα Γαβριήλ πήγε και του είπε: «εσύ είπες ότι είσαι άθεος, γιατί ήλθες στο Άγιον Όρος;» και του απήντησε καμαρωτός: «είδες και αυτό το είπα και στο Άγιον Όρος ήρθα». Κατόπιν, του ξαναλέει «οι αγωνιστές Πατέρες δεν σε θέλουν, να φύγεις», τότε ο αγέρωχος πρόεδρος κατάλαβε το λάθος του, κατέβασε το κεφάλι του και έφυγε σαν βρεγμένη γάτα.
      Ωστόσο, το έργο παίχτηκε, πήγε στην Ιερά Κοινότητα και αφού αντάλλαξαν χαμόγελα και χειραψίες, ο Αγιος Πρώτος τον ξενάγησε στα κειμήλια και τον πήγε στο Πρωτάτο, που εκεί επιτεύχθηκε η πλέον κορυφαία θεατρική σκηνή ολων των αιώνων, ο άθεος ζήτησε και πήγε μόνος του μέσα στο ιερό του Πρωτάτου που είναι η Παναγία Αξιον Εστί και προσευχήθηκε για 10 λεπτά. Και τι μπορεί να ζήτησε ο μισέλληνας και χριστιανομάχος; «Παναγία, κάνε με Πρωθυπουργό να καταστρέψω Εκκλησία και Ελλάδα, όπως οι προηγούμενοι κομμουνιστες αφάνισαν τις δικές τους».
     Δυστυχώς, το πιο τραγικό από όλα έγινε στην Ιερά Μονή Καρακάλλου, διότι πήγε και εκεί η λαίλαπα της ασεβείας και ο Ηγούμενος έλειπε στην Κρήτη και οι ταλαίπωροι πατέρες τον κάλεσαν να έλθει επειγόντως να συναντήσει τον Μέγα Αρχηγό της Αθεϊας και ήλθε ο φουκαράς ο Ηγούμενος στα 80 του, να κάνει ομολογία αθεϊας, να συναντήσει «το βδέλυγμα της ερημώσεως το εστώς εν τόπω αγίω», να τιμήσει, να ευλογήσει και να αναδείξει το μέλλοντα Πρωθυπουργό, που θα ολοκληρώσει το καταστροφικό έργο των σκοτεινών δυνάμεων που έχει αναλάβει στις 3 επισκέψεις στην Αμερική.
     Ενδεικτικά, αναφέρουμε τα 4 Μοναστήρια που επισκέφθηκε, Σιμωνόπετρα, τα αδελφά μοναστήρια Ιβήρων και Σταυρονικήτα και Ξενοφώντος, που οι Ηγούμενοι Ελισαίος, Βασίλειος και Αλέξιος έχουν έλθει απ΄ έξω και δεν έχουν την αγιορείτικη παράδοση. Για αυτό ο Πρωτεπιστάτης είπε ότι ο Τσίπρας ήλθε καθαρά για πολιτικούς λόγους και υπολόγισε προσεκτικά που θα πάει και τι θα πει, όμως το Άγιον Όρος δεν πρέπει να είναι οργανισμός που δέχεται τον κάθε εγκληματία πολιτικό και προδότη εθνικό που δεν δηλώνει μετάνοια με έμπρακτη αλλαγή πολιτικής και να του δίνει πιστοποιητικό εθνοσωτήρα.
       Αφού δεν μπορεί να τους ελέγξει, ας μην τους δέχεται, για χάρη του ποιμνίου που σκανδαλίζεται Αυτά που γράφουμε, πολλούς θα ενοχλήσουν, αλλά η αλήθεια πονάει, για αυτό και τον Κύριο πήραν να σταυρώσουν

Αγιορείτες Πατέρες

  http://www.pentapostagma.gr