ΕΝΑΝΤΙΟΦΑΝΕΙΕΣ ΚΑΙ ΔΙΪΣΤΑΜΕΝΕΣ ΓΝΩΜΕΣ ΑΓΙΩΝ. -Η λανθασμένη διατύπωση σε θέματα Πίστεως ή Παραδόσεως αποτελεί αίρεση;

(Κείμενα τῶν π. Εἰρ. Δεληδήμου, Παναγιώτη, Γ.Κ., π. Εὐθ. Τρικαμηνᾶ)
Τελευταῖα γίναμε ἀποδέκτες κάποιων ἐρωτημάτων, σχετικὰ μὲ τὶς ἐναντιοφάνειες στὰ κείμενα κάποιων Ἁγίων, μὲ τὸ ἂν οἱ Ἅγιοι κάνουν λάθη σὲ θέματα Πίστεως, ἂν αὐτὸ τοὺς καθιστᾶ αἱρετικοὺς καί, ἐπίσης, ἂν κάποιους εὐσεβεῖς καὶ καταρτισμένους σύγχρονους θεολόγους, θὰ τοὺς βλέπουμε ὡς αἱρετικούς, ὅταν διαπιστώσουμε ὅτι κάπου σφάλλουν.

Καταθέτουμε τέσσερα (4) κείμενα, ποὺ δίνουν ἀπαντήσεις στὰ ἐρωτήματα αὐτὰ καὶ στοὺς παρακάτω συναφεῖς προβληματισμούς:

• Εἶναι πραγματικὰ οἱ ἅγιοι ἀλάθητοι; Ἢ ἐναντιώνεται ἡ διδασκαλία τοῦ ἑνός, στὴν διδασκαλία τοῦ ἄλλου;

• Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας εἶναι δυνατὸν νὰ σφάλουν; 

• Πότε μιὰ ἐσφαλμένη Πατερικὴ θέση (ἢ καὶ θέση σύγχρονου πιστοῦ)  συνιστᾶ αἵρεση;

• Ποιά εἶναι ἡ σημασία τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων στὴ χάραξη τοῦ κανόνα τῆς Πίστεως;

 
Εἶναι πραγματικὰ οἱ ἅγιοι ἀλάθητοι;

        τοῦ ἀρχιμ. Εἰρηναίου Δεληδήμου

Εἶναι πραγματικὰ οἱ ἅγιοι ἀλάθητοι; Ἡ θεωρία περὶ τοῦ ἀλαθήτου τῶν «θεουμένων» ποὺ ἀναπτύσσεται ...φαίνεται πειστικὴ καὶ εἶναι πραγματικὰ ὡραία. Θὰ θέλαμε εἰλικρινὰ ἔτσι νὰ εἶναι τὰ πράγματα. Ὅμως πρέπει νὰ ἐρευνήσουμε ἂν εἶναι ὄντως ἔτσι. Ἡ θεωρία φαίνεται πολὺ λογική, ἀλλὰ σ’ αὐτὰ τὰ θέματα ὑπεισέρχεται τὸ μυστήριο, ποὺ εἶναι ὑπὲρ λόγον.

Δὲν θὰ ἐπιχειρήσουμε νὰ δογματίσουμε γιὰ τὴ θέωσι ἐμεῖς ποὺ βρισκόμαστε πολὺ μακριὰ ἀπ’ αὐτή. Οὔτε ὅμως θὰ στηριχτοῦμε σὲ συγχρόνους εἰδικοὺς τῆς δογματικῆς θεολογίας, ἀφοῦ πρὸς τὸ παρὸν δὲν γνωρίζουμε ἂν ἀνήκουν στοὺς «θεουμένους». Θὰ ἀφήσουμε νὰ μιλήσουν οἱ μόνοι εἰδικοί, οἱ ἴδιοι οἱ ἀναχθέντες στὸ στάδιο τῆς θεοπτίας, οἱ ἀνεγνωρισμένοι ἅγιοι τῆς Ὀρθοδοξίας.

Ὁ Ἅγιος Βασίλειος ὁ Μέγας, ἕνας ἀπὸ τοὺς «τρεῖς μεγάλους φωστῆρας τῆς τρισηλίου θεότητος», ἀναγνωρίζει ὅτι μποροῦν οἱ ἅγιοι νὰ διαπράξουν λάθη, ὄχι βεβαίως ἀπὸ «πονηρία γνώμης». Λέγει περι τοῦ Ἁγίου Διονυσίου τοῦ Μεγάλου ἐπισκόπου Ἀλεξανδρείας

Αγιος Μαξιμος ο ομολογητής. Την Αγάπη...

  

* Την ΑΓΑΠΗ την γεννά η απάθεια.

 Την απάθεια την γεννά η ελπίδα στον Θεό.

 Την ελπίδα, η υπομονή και η μακροθυμία.

 Αυτές τις γεννά η καθολική εγκράτεια.

 Την εγκράτεια, ο φόβος του Θεού.

 Τον φόβο του Θεού τον γεννά η πίστη.

* Εκείνος που πιστεύει στον Κύριο, φοβάται την κόλαση.

 Κι εκείνος που φοβάται την κόλαση, εγκρατεύεται  από τα πάθη.

 Εκείνος που εγκρατεύεται από τα πάθη, υπομένει  όσα θλίβουν.

 Εκείνος που υπομένει όσα θλίβουν, θα αποκτήσει την ελπίδα στον Θεό.

Η ελπίδα στο Θεό απομακρύνει τον νου από κάθε εμπαθή κλίση προς τα γήινα.

 Και όταν χωριστεί από αυτήν ο νους, θα αποκτήσει την αγάπη προς τον Θεό.

* Αν η ζωή του νου είναι ο φωτισμός,

 που δίνει η πνευματική γνώση

 κι αυτόν τον γεννά η αγάπη προς τον Θεό,

ορθά έχει λεχθεί πως

δεν είναι τίποτε πιο μεγάλο από τη ΘΕΙΑ ΑΓΑΠΗ.

* Όλες οι αρετές βοηθούν το νου για να αποκτήσει τον   θείο έρωτα, περισσότερο όμως απ’ όλες η καθαρή προσευχή. Γιατί με αυτήν ο νους παίρνει φτερά και πετά προς τοN Θεό, και βγαίνει έξω από όλα τα όντα.

* Όποιος αγαπά τον Θεό, δεν μπορεί να μην αγαπήσει και κάθε άνθρωπο σαν τον εαυτό του, αν και τον δυσαρεστούν τα πάθη εκείνων που δεν έχουν ακόμα καθαριστεί. Γι’ αυτό και χαίρεται με αμέτρητη και ανέκφραστη χαρά για τη διόρθωσή τους.

* Ακάθαρτη είναι η ψυχή που είναι γεμάτη από κακούς λογισμούς, από επιθυμία και μίσος.

* Αν ιδίωμα της αγάπης είναι η μακροθυμία και η χρηστότητα (Α΄ Κορ. 13,4), τότε εκείνος που θυμομανιάζει και ενεργεί δόλια, είναι φανερό ότι αποξενώνεται από την αγάπη. Κι όποιος είναι ξένος από την αγάπη, είναι ξένος από τον Θεό, αφού ο Θεός είναι αγάπη (Α΄ Ιω. 4,8).
     

Σταχυολόγημα από τα 100 πρώτα κεφάλαια περί Αγάπης. 

Πηγή: agiopneymatika.blogspot.co.uk/2014/11/blog-post_70.html

Δύο αντιφατικές τοποθετήσεις του «αρχηγού» της «Συνάξεως» π. Θεοδώρου Ζήση!

Περιμέναμε χρόνια, κάναμε ὑπομονή, μήπως τὰ λόγια τους περὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς γίνουν πράξεις. Μάταια ὅμως. Καὶ ἐνῶ οἱ Οἰκουμενιστές, ἐκμεταλλευόμενοι τὶς Ἐπισκοπὲς ποὺ «ἀντικανονικὰ» πλέον —ὡς αἱρετικοί— κατέχουν, καλπάζουν πρὸς τὴν πλήρη ὑποδούλωση στὸν Πάπα καὶ πρὸς τὴν Πανθρησκεία, ἐνῶ ἑτοιμάζονται ἐδῶ, νὰ δώσουν τὸν Ἀρχιεπισκοπικὸ θρόνο σὲ ἕνα Ἐπισκοπικὸ ὑβρίδιο, αὐτοὶ κοιμοῦνται, αὐτοδικαιολογούμενοι ὅτι εἶναι οἱ διακριτικοὶ καὶ οἱ συνετοί· διότι σήμερα διεστράφη καὶ ἡ ἔννοια τῆς διακρίσεως· διάκριση ἀπὸ τοὺς ἀντι-Οἰκουμενιστὲς θεωρεῖται ἡ ἀδιαφορία γιὰ τὴν διδασκαλία τῶν Πατέρων περὶ τῆς μὴ κοινωνίας μὲ τοὺς παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστὲς καὶ Πανθρησκειαστές (ὅπως οἱ ...ἴδιοι τοὺς ὀνομάζουν!).

Τελικά, τί εἶναι ἐκεῖνο ποὺ τοὺς ἐμποδίζει νὰ κάνουν πράξη τὰ λόγια τους; Πολλὲς σκέψεις ἔχουν διατυπωθεῖ. Στὸ μυαλό μας, ὅμως, δὲν μπορεῖ νὰ φύγει ἕνα κίνητρο ποὺ ἀποκαλύπτεται ἀπὸ δύο ἀντιφατικὲς τοποθετήσεις τοῦ «ἀρχηγοῦ» τῆς «Συνάξεως κληρικῶν καὶ μοναχῶν» π. Θεοδώρου Ζήση. Τὶς παραθέτουμε κι ἂς βγάλει ὁ καθένας τὰ συμπεράσματά του:

Ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης εἶπε σὲ ὁμιλία του στὸ Βόλο, παρουσία ἱερέων, μοναχῶν καὶ ἑκατοντάδων πιστῶν:

«Ἐν πρώτοις νὰ φροντίσουμε νὰ μὴ μιανθοῦμε κι ἐμεῖς ἀπὸ τὶς αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Νὰ μὴν ἔχουμε καμία μαζί ἐπικοινωνία τους, ὅπως συνιστοῦν  ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ οἱ Πατέρες... Νὰ ἐνισχύσουμε καὶ νὰ συμπαρασταθοῦμε πρὸς τοὺς ἀγωνιστὰς τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ διώκονται, τιμωροῦνται, συκοφαντοῦνται... Ἡ ἀποψινή μας παρουσία ἐδῶ (στὸ Βόλο) ...εἶναι καὶ μία συμπαράσταση πρὸς τὸν ταλαιπωρούμενο ἀδελφὸ καὶ πατέρα, πρὸς τὸν ἀδίκως τιμωρηθέντα π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ, ὁ ὁποῖος ἐτόλμησε καὶ ἐσήκωσε μόνος ἐπὶ ἔτη τὸ «βάρος τῆς ἡμέρας», τὸ βάρος τῆς ἀντιπαραθέσεως μὲ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τοὺς Οἰκουμενιστὰς Ἐπισκόπους».

Αὐτὰ τὸ 2007, ὅταν κι αὐτὸς συνιστοῦσε τὴν ἀποτείχιση ὡς τὴν μόνη λύση μπροστὰ στὰ κακοδόξως «πραχθέντα καὶ λεχθέντα» τῶν Οἰκουμενιστῶν. Ὁ ἴδιος, ὅμως, π. Θεόδωρος, ἐπειδὴ δὲν ἀκολουθήσαμε(;) τὶς «ἄχρι καιροῦ» πεποιθήσεις του καὶ κάναμε τὴν ἀποτείχιση χωρὶς αὐτόν, ἄλλαξε τροπάριο καὶ ὅταν προσεκλήθη ἀπὸ τὴν Μητρόπολη Πειραιῶς νὰ συμμετάσχει σὲ Ἡμερίδα περὶ ἀποτειχίσεως, ἀρνήθηκε! Συγκεκριμένα εἶπε:

«Ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς καὶ ἐμεῖς, σαράντα κληρικοί-γέροντες (σ.σ. ὁμιλοῦσε πρὸς τὰ μέλη τῆς «Συνάξεως»), ποὺ ἐκπροσωποῦμε τὴν Παράδοση, τὴν Ἐκκλησία, θὰ εἴμαστε ἀπὸ τὴν μιὰ μεριά,  καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ θὰ εἶναι αὐτοί (σ.σ. οἱ ἀποτειχισμένοι τοῦ Τρικαμηνᾶ, δηλαδή!). Αὐτὸ μᾶς ὑποτιμᾶ. Γιατὶ βάζει ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ ἐμᾶς, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, ἴσα κι ἴσα, τὴν ὁμάδα τοῦ Τρικαμηνᾶ. Με τὴν παρουσία μας θὰ τοὺς προσδώσουμε κύρος, διότι τοὺς κάνουμε ἐπισήμους συνομιλητές μας, διότι ἐξισωνόμαστε (σ.σ. οἱ ἐκπροσωποῦντες τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ ἀπειθοῦντες στοὺς Ἁγίους συναξιακοί) μὲ μιὰ μικρὴ ὁμάδα προσώπων, ποὺ δὲν ἔχουν τὴν ταπείνωση νὰ ἀκολουθήσουν μιὰ εὐρύτερη ὁμάδα. Σήκωσαν μπαϊράκι. Ἐγώ δὲν θὰ συμμετάσχω. Αὐτὴν τὴν κίνηση τοῦ Πειραιῶς τὴν θεωρῶ ἐσφαλμένη»!

Ἐμᾶς, καλὰ κάνει καὶ μᾶς ὑποτιμᾶ. Οὐδέποτε ὅμως ἐξήγησε γιατί ὑποτιμᾶ τὸν ἑαυτό του καὶ τοὺς κληρικοὺς ποὺ ἐκπροσωπεῖ, ἀφοῦ, παρὰ τὶς παρακλήσεις καὶ προκλήσεις, ἀρνεῖται πεισμόνως νὰ ἀπαντήσει: ὅταν δίδασκε περὶ «ἀποτειχίσεως», περὶ «μὴ κοινωνίας μετὰ κοινωνούντων τοῖς ἀκοινωνήτοις», ὅταν προέτρεπε μὲ συγκεκριμένα παραδείγματα τὴν Διακοπὴ Μνημονεύσεως, ὅλα αὐτὰ ἦσαν δικές του γνῶμες ἢ τῶν Ἁγίων Πατέρων; Εἶναι καὶ καθηγητὴς Πατρολογίας, καὶ πρέπει νὰ πάρει θέση καὶ σὰν ἐπιστήμων. Ἀλλὰ δυστυχῶς τὸ ἀρνεῖται!

Σημ.: Οἱ δύο αὐτὲς τοποθετήσεις τοῦ π. Θεοδώρου στὶς παρακάτω διεθύνσεις:

http://paterikiparadosi.blogspot.gr/2013/05/blog-post_8048.html

http://paterikiparadosi.blogspot.gr/2013/10/blog-post_2315.html