Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2014

Ἀδελφοί! «Τί ὑμᾶς ἐβάσκανε»; Alea jacta est, Νίκος Χειλαδάκης




Ἀδελφοί! «Τί ὑμᾶς ἐβάσκανε» καὶ δὲν καταλαβαίνετε τὰ αὐτονόητα;
Ἀκόμα κι ἂν οἱ Ἅγιοι Πατέρες δὲν εἶχαν διδάξει τὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου, ἔπρεπε νὰ τὴν ἀνακαλύψουμε!
 Γιατί, ὅσες διαμαρτυρίες, ὅσες φιλότιμες ἀναλύσεις τοῦ Οἰκουμενιστικοῦ φαινομένου κι ἂν ἔγιναν ἕως τώρα, δὲν ἔφεραν κανένα ἀποτέλεσμα! Καταχωνιάζονται στὴν παγκόσμια ἰντερνετικὴ  βιβλιοθήκη γιὰ τὶς ἀναδιφήσεις τῶν ἐναπομεινάντων ρομαντικῶν φιλοσοφούντων θεολόγων! Οἱ Οἰκουμενιστὲς τὶς ἐκλαμβάνουν ὡς γραφικὲς πινελιές, φανερὴ ἀδυναμία ἀντίστασης, ποὺ τοὺς ἐπιτρέπει –ἀνέλπιστα– νὰ ἀποτελειώσουν χωρὶς ἐντάσεις τὸ κακορίζικο ἔργο του!  
Ἀδελφοί! «Τί ὑμᾶς ἐβάσκανε» μὴ πείθεσθε τοῖς ἁγίοις πατράσι; Διαπιστώνεται τὸ αἷμα στὰ χέρια τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἀπὸ τὶς ἀχνίζουσες πληγὲς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος, καὶ ἐπιμένετε νὰ κοινωνεῖτε μαζί τους;
Νὰ κοινωνεῖτε, μετ’ αὐτῶν ποὺ συνθέτουν τὴν «ἐκκλησίαν τῶν πονηρευομένων»;





Ο κύβος ερρίφθη, Alea jacta est


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Φαίνεται πως τα ψέματα τελειώνουν για όσους είχαν ακόμα την ελπίδα ότι θα αποφεύγονταν το μοιραίο, για όσους ακόμα έλπιζαν πως θα συνεχίσουν να τηρούνται οι Ιεροί Κανόνες, για όσους ακόμα έτρεφαν την προσδοκία πως η Ορθοδοξία θα παραμείνει Ορθοδοξία, όπως παρέμεινε επί τόσους αιώνες. Ενώ η χώρα αυτή υποφέρει τραυματισμένη από τα μαρτύρια της ξένης μνημονικιακής κατοχής, ενώ ο εκκλησιασμός διώκεται με κάθε μέσο, ο προκαθήμενος της Κωνσταντινούπολης έχει πάρει την οριστική του απόφαση.
Βαρθολομαίος: «H επανένωση Ορθόδοξης και Καθολικής Εκκλησίας συνιστά καθήκον της εποχής μας». Χωρίς πλέον κανένα δισταγμό, χωρίς πλέον κανένα πρόσχημα, χωρίς καμία αμφιβολία, σε μια σημαντική συνέντευξη σε αυστριακή εφημερίδα ο κ. Βαρθολομαίος σημειώνει πως, «η αποκατάσταση της διάσπασης της και η επανένωση της Εκκλησίας συνιστά μεγάλο καθήκον της εποχής μας, και παραπέμπει στα πρώτα βήματα που ξεκίνησαν σε αυτή την κατεύθυνση πριν από 50 χρόνια ο Πάπας Παύλος ο Έκτος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας», ενώ, όπως παρατηρεί, «ο επίσημος Θεολογικός Διάλογος ανάμεσα στις Εκκλησίες βοήθησε να εξαλειφθούν παρεξηγήσεις και διαφορές απόψεων» (;;;).
Μετά από όλα αυτά θα αναρωτηθεί κανείς, θα αναρωτηθεί κάθε καλόπιστος, κάθε ευσεβής, μέλος της ελληνορθόδοξης εκκλησίας, κάθε σκεπτόμενος, (γιατί υπάρχουν δυστυχώς και οι μη σκεπτόμενοι), τι δέον γενέσθαι. Πολλοί θα υποστηρίξουν πως μη δέον γενέσθαι οτιδήποτε. Δηλαδή να μην αντιδρούμε, να μην πούμε τίποτα, να μην αναφερόμαστε καν σε αυτή τη εξέλιξη, να μην βλέπουμε, και να μην ακούμε. Δηλαδή να είμαστε πρόβατα ενός ποιμνίου που το καθηγηθούν λύκοι για να το κατασπαράξουν.
Για όσους όμως ακόμα έχουν συνείδηση και θέλουν να κρατήσουν την Μια, Αγία, Καθολική, Αποστολική, και Ορθόδοξη Εκκλησία, το πρόβλημα είναι πως θα αντιδράσουν, πως θα εκκλησιάζονται όταν οι ιερείς θα είναι Οικουμενιστές, πως θα λάβουν την Θεια Κοινωνία όταν αυτή δεν θα έχει καμία Χάρη γιατί οι Ιερουργοί θα έχουν αποστατήσει, όταν το μίασμα του Οικουμενισμού θα έχει μολύνει τα Ιερά και τα Όσια, όταν αυτά που μας κράτησαν επί τόσους αιώνες θα έχουν καταρρεύσει μετά από μια πολύχρονη προετοιμασία αποδόμησης κάθε ορθόδοξης αγάπης, κάθε ορθόδοξης  θεραπευτικής λειτουργίας. Κάποιοι πιστοί λίγο-πολύ λέγουν, «μα το τάδε μοναστήρι, ο τάδε μοναχός έχει αγάπη, έχει ελεημοσύνη, έχει άσκηση, έχει αυταπάρνηση, έχει προσευχή, έχει τόσα καλά…πως είναι δυνατόν να σφάλλει ; Μήπως από κάποια πλευρά έχει κάποιο δίκαιο; Μήπως εδώ επιβάλλεται να κάνουμε οικονομία;». Εδώ θα πρέπει να καταλάβουμε, να αντιληφθούμε πως οι Νεοεποχίτες δεν επιδιώκουν να κλείσουν οι εκκλησίες αλλά να συνεχίσουν να υπάρχουν, να λειτουργούν γεμάτες εκκλησίασμα αλλά με αλλοιωμένο-κοσμικό και οικουμενιστικό φρόνημα.  Αντίθετα τις όποιες εκκλησίες θα παραμείνουν στην Ορθοδοξία θα τις απομονώσουν και θα της χαρακτηρίσουν αναχρονιστικές και απομεινάρια ενός σκοταδιστικού παρελθόντος.
Πριν από λίγα χρόνια ένας πασίγνωστος γέροντας στο Άγιο Ορός αναφερόμενος στους παπικούς μου είχε πει: «Δεν μπορούμε να τους αποδεχτούμε γιατί έτσι αλλοιώνουμε την θεραπευτική χάρη της Ορθοδοξίας και χάνουμε την αγάπη που θα μπορούσαμε να τους προσφέρουμε για να μετανοήσουν».
Σήμερα όχι μόνο τους αποδεχόμαστε αλλά οι προκαθήμενοι βάσει συνωμοτικού σχεδίου που εξυφαίνονταν εδώ και δεκαετίες, έφτασαν στο σημείο να επιδιώκουν πλέον ανοιχτά και χωρίς κανένα πρόσχημα την λεγομένη «ένωση των εκκλησιών», δηλαδή την ένωση με τον «Έξω από εδώ». Αλλά το πιο τραγικό είναι πως ο ίδιος αυτός ο γέροντας, στον οποίο πηγαίνουν να τον επισκεφτούν χιλιάδες από όλο τον κόσμο θεωρώντας τον σαν πάτερ Παΐσιο νούμερο 2, (και ο όποιος καθοδηγεί ένα από τα μεγαλύτερα ιδρύματα Ρωμιοσύνης του οποίου υπήρξα ιδρυτικό μέλος), μου συνέστησε με αυστηρό τρόπο να σταματήσω να γράφω για όσα σήμερα γίνονται σε βάρος της Ορθοδοξίας παρά την ευλογία που έχω από τον πνευματικό μου. Μάλιστα έφτασε στο σημείο να με συστήσει να εξομολογηθώ για όσα έγραψα τους τελευταίους μήνες. Αλλοίμονο! 
Ο πατήρ Ρωμανιδης είχε προφητέψει από την δεκαετία του ογδόντα ότι θα έρθει η μέρα που δεν θα υπάρχει πλέον τίποτα στην ορατή εκκλησία που θα μαρτυρά την Ορθοδοξία, καθώς αυτή θα έχει εγκαταλειφθεί από τους ίδιους τους ιερείς της. Τώρα διαφαίνεται πως όλα είχαν σχεδιαστεί με τον καλύτερο τρόπο και οι ανύποπτοι ευλαβείς σύμφωνα με τα σχέδια τους θα έπεφταν σαν «ώριμα φρούτα» στον λάκκο της καταστροφής. Από την μια η πολιτική προδοσία και από την άλλη η θρησκευτική αποστασία και στη μέση ένα ζαλισμένο ποίμνιο. Όλα ωραία και άριστα σχεδιασμένα και καθορισμένα.
Ο προφήτης  Ησαΐας ως αυθεντικός  κήρυκας του λόγου του Θεού ελέγχει κατά τρόπο αληθινά προφητικό τους ανάξιους άρχοντες των Ιουδαίων. Η αγανάκτηση του Προφήτη φτάνει σε τέτοιο βαθμό που καλεί τους βαρβάρους ειδωλολάτρες, οι οποίοι λόγω της βαρβαρότητας τους μοιάζουν με άγρια θηρία, να έρθουν να κατασπαράξουν τους κακούς άρχοντες. Είναι χαρακτηριστικός ο λόγος του Προφήτη: «Πάντα τα θηρία τα άγρια, δεύτε φάγετε, πάντα τα θηρία του δρυμού» (Ησ. νστ΄ 9).
Αλλά ο προφητικός λόγος δεν εξαντλείται στο σημείο αυτό. Συνεχίζει με την ίδια και περισσότερο δριμύτητα και ελέγχει τώρα «τους αναιδείς τη ψυχή», λέγοντας, «Και οι κύνες αναιδείς τη ψυχή, ουκ ειδότες πλησμονήν, και εισί πονηροί ουκ ειδότες  σύνεσιν, πάντες εν ταις οδοίς αυτών εξηκολούθησαν, έκαστος κατά το εαυτού» (Ησ. νστ΄ 10).
Τι μας λέγει η Αγία Γραφή: «Μέγα εστί το της ευσεβείας μυστήριον!» αναφωνεί ο Απόστολος Παύλος (Α΄Τιμόθ. γ΄ 16). Και πιο κάτω τι λέγει; Να είμαστε απλώς καλοί άνθρωποι; Όχι! Αλλά: «Θεός εφανερώθη εν σαρκί, εδικαιώθη εν Πνεύματι, ώφθη αγγέλοις εκηρύχθη εν έθνεσι, επιστεύθη εν κόσμω, ανελλήφθη εν δόξη». Και η προσωπική Θεία αποκάλυψις γίνεται μόνο εν Πνεύματι Αγίω. «Ούτως ο άνθρωπος αυτοπροαιρέτως, είτε γίνεται σκώληξ και δεν διαμαρτύρεται επειδή τον πατούν, είτε γίνεται υψιπέτης αετός της Χάριτος και ίπταται εις τους Ουρανούς».
Στην εποχή που ζούμε όλα τα προσωπεία έχουν πέσει και έχουν αποκαλυφθεί τα πάντα. Στη συνείδηση του κάθε πιστού επαφίεται αν θα αγωνιστεί, ή αν θα παραδοθεί στα επερχόμενα. Στην συνειδητή ευθύνη του κάθε ιεράρχη είναι να πάψει να κρύβεται πίσω από την «σκιά» του και να πάρει ξεκάθαρη θέση στα τελούμενα.

Σάββατο 15 Νοεμβρίου 2014

Το ιστολόγιο "defencenet" γράφει: ------ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΓΙΑ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ


Αναδημοσίευση ἀπὸ τὸ "defencenet"

Θεολογική  "βόμβα"  Πατριάρχη Βαρθολομαίου:

"Τα βρήκαμε με τους Καθολικούς
                - Να ενωθούμε"!

 
Σε επιστροφή στη Συμφωνία της Φερράρας - Φλωρεντίας και στην Ένωση των δύο μεγάλων Εκκλησιών της Χριστιανοσύνης, της Ορθόδοξης και της Καθολικής, θέλει να προχωρήουμε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος σε συνέντευξή του στην αυστριακή εφημερίδα «Κουρίρ».


Στην ίδια συνέντευξη, όταν ερωτάται για το Σχίσμα του 1054 (που διαίρεσε τον Χριστιανισμό σε Καθολικισμό και Ορθοδοξία), ο κ. Βαρθολομαίος σημειώνει πως η αποκατάσταση της διάσπασης της και η επανένωση της Εκκλησίας συνιστά μεγάλο καθήκον της εποχής μας.


Σε σχέση με το Σχίσμα του 1054, ο κ. Βαρθολομαίος σημειώνει πως η αποκατάσταση της διάσπασης της και η επανένωση της Εκκλησίας συνιστά μεγάλο καθήκον της εποχής μας, και παραπέμπει στα πρώτα βήματα που ξεκίνησαν σε αυτή την κατεύθυνση πριν από 50 χρόνια ο Πάπας Παύλος ο Έκτος και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Αθηναγόρας, ενώ, όπως παρατηρεί, ο επίσημος Θεολογικός Διάλογος ανάμεσα στις Εκκλησίες βοήθησε να εξαλειφθούν παρεξηγήσεις και διαφορές απόψεων!


Δηλαδή αποδέχτηκαν οι Παπικοί την κατάργηση της κοσμικής εξουσίας του Πάπα; Το "αλάθητο" του Ποντίφηκα; Ότι είναι ο "ζων εκπρόσωπος του Χριστού επι Γης";Αποδέχτηκαν την άρση της κακοδοξίας του "φιλιοκβε" που σύμφωνα με το οποίο το Άγιο Πνεύμα εκπορευόταν από τον Θεό Υιό όσο και από τον Θεό Πατέρα;


Δεν έχει ανακοινωθεί κάτι τέτοιο πουθενά. Η Ένωση των δύο Εκκλησιών θα ήταν κάτι σπουδαίο. Η υποταγή όμως της Ορθόδοξης Εκκλησίας στους σχεδιασμούς κέντρων εξουσίας που θα την καθιστούσαν από πνευματικό φάρο ελπίδας σε κοσμικό οργανισμό θα ήταν καταστροφή.


Μην ξεχνάμε ότι η Νέα Εποχή δεν επιζητά την καταστροφή των θρησκειών αλλά την Ένωσή τους σε μια κοσμική Πανθρησκεία,υλιστικού περιεχομένου που οπωσδήποτε δεν θα "Ακονίζει" τα πνεύματα και τις ψυχές των πιστών.


Αναφέρεται, επίσης, στη συνάντησή του τον περασμένο Μάιο στην Ιερουσαλήμ με τον Πάπα Φραγκίσκο, όπως επίσης στην ανταλλαγή επισκέψεων κάθε χρόνο ανάμεσα σε αντιπροσωπείες των δύο Εκκλησιών στη Ρώμη με την ευκαιρία της εορτής των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου και αντίστοιχα με την ευκαιρία της εορτής του Αποστόλου Ανδρέα στην Κωνσταντινούπολη, όπου φέτος θα βρίσκεται προσκεκλημένος του (από τις 29 Νοεμβρίου) ο Πάπας Φραγκίσκος, ενώ ως μεγάλη βοήθεια θεωρεί ο ίδιος θεσμούς όπως το Ίδρυμα «Προ Οριέντε», που προωθούν τόσο τις θεολογικές όσο και τις προσωπικές επαφές.


Από τον Πάπα Φραγκίσκο ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναμένει, όπως σημειώνει, περαιτέρω θαρραλέα βήματα και προσπάθειες για την ενότητα των Εκκλησιών, όπως εκείνος έχει ήδη κάνει από την εκλογή του σε προκαθήμενο της Καθολικής Εκκλησίας.


Στη συνέντευξή του στην αυστριακή εφημερίδα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης αναφέρεται διεξοδικά και τονίζει την ιδιαίτερη σημασία που θα έχει η πρώτη ορθόδοξη μονή στην Αυστρία, η οποία θα ανεγερθεί σε έκταση στο Σανκτ Αντρέ του αυστριακού ομόσπονδου κρατιδίου Μπούργκενλαντ, που παραχωρήθηκε – δωρήθηκε από την αυστριακή Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία στην Ιερά Μητρόπολη Αυστρίας.


Όπως παρατηρεί, αυτή η μονή θα αποτελεί πνευματικό καταφύγιο για τους μοναχούς, αλλά και μια γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης, έναν τόπο όπου θα συναντώνται Χριστιανοί με διαφορετικές παραδόσεις και πολιτισμό, ενώ για τους κατοίκους της περιοχής η μονή θα να είναι ένας τόπος όπου θα μπορούν να αισθάνονται ευπρόσδεκτοι, και ακόμη, εάν κάποιοι έχουν επιφυλάξεις, θα εκτιμήσουν και θα αγαπήσουν τη μονή και τους μοναχούς όταν τους γνωρίσουν.


Ας δούμε τι λέει η Βικιπαιδία για την πρώτη απόπειρα ένωσης των δύο Εκκλησιών (απορρόφησης της Ορθόδοξης από την Καθολική) η οποία θα γινόταν υπό δυσμενέστατους και ντροπιαστικούς όρους από την Ελληονορθόδοξη πλευρά.


Η Σύνοδος Φλωρεντίας λεγόμενη και Σύνοδος Φερράρας - Φλωρεντίας λέγεται η σύνοδος που από μέρους της Καθολικής εκκλησίας ήταν η συνέχεια της συνόδου της Βασιλείας που είχε αρχίσει το 1431 από τον πάπα Μαρτίνο τον Ε΄ και μεταφέρθηκε σε πρώτη φάση στη Φεράρα της Ιταλίας το 1438 και αργότερα, το 1439 στη Φλωρεντία της Ιταλίας όπου και εκεί συζητήθηκε το ζήτημα της Ένωσης των δυο εκκλησιών -Ανατολικής και Δυτικής- υπό την ηγεσία του πάπα Ευγένιου Δ΄. Το αποτέλεσμα της Συνόδου ήταν να ψηφιστεί η Ένωση των δυο εκκλησιών αλλά εξαιτίας των αντιδράσεων στη Κωνσταντινούπολη να μη γίνει πράξη ποτέ.


Η Σύνοδος της Βασιλείας συνεκλήθη το 1431 πρώτα από τον πάπα Μαρτίνο τον Δ' και όταν αυτός πέθανε από το διάδοχό του, τον Βενετσιάνο καρδινάλιο που ονομάστηκε Ευγένιος Δ' (1431-1447). Η σύνοδος της Βασιλείας ανήκε σε μια σειρά συνόδων για τη μεταρρύθμιση της καθολικής εκκλησίας και την καταδίκη των εμφανιζόμενων όλο και συχνότερα, αιρετικών. το συμβούλιο αντιμετώπιζε το θέμα της καθαίρεσης του Ευγένιου του Δ', γι'αυτό όταν ο αυτοκράτορας Ιωάννης ο Η' θέλησε να διαπραγματευτεί τη βοήθεια των Δυτικών και κυρίως του Πάπα με αντάλλαγμα την ένωση των δυο εκκλησιών, ο Ευγένιος άδραξε την ευκαιρία για να ισχυροποιήσει τη θέση του.


Οι Έλληνες δεν ήθελαν ένα τόσο μακρινό μέρος όσο η Βασιλεία. Κάποιοι πρότειναν την Αβινιόν, η ιταλική πλευρά επέμενε για τη Φλωρεντία που ήταν κοντά και στο λιμάνι που θα έφταναν οι Έλληνες, τη Βενετία, κάτι που υποστήριξε ο πάπας για να φύγει από τη Βασιλεία, να διακόψει τις συναντήσεις της συνόδου και να πάει στη Φερράρα που τελικά επιλέχτηκε, για να συνομιλήσει με τους Έλληνες το Γενάρη του 1438. Η σύνοδος της Βασιλείας παρόλο που καθαίρεσε τον Ευγένιο τον Δ' το 1439, δεν κατόρθωσε να τον πλήξει ουσιαστικά.


Στη Φερράρα


Η πρώτη δημόσια συνεδρίαση της Φερράρα πραγματοποιήθηκε στις 10 Γενάρη του 1438 για να κηρύξει επίσημα και τη μεταφορά της συνόδου από την Βασιλεία στη Φερράρα και να ακυρώσει τις αποφάσεις των διαβουλεύσεων που κάποιοι συνοδικοί συνέχιζαν στη Βασιλεία ερήμην του πάπα. Στη δεύτερη δημόσια συνεδρίαση ο πάπας Ευγένιος ο Δ’ αφόρισε τους ιερείς που παρά τις διαταγές του συνέχιζαν να διαβουλεύονται στη Βασιλεία.


Οι Έλληνες έχοντας παραδεχτεί τη σύνοδο της Φερράρα σα νόμιμη αναχώρησαν από τη Κωνσταντινούπολη επιβιβαζόμενοι σε βενετικά πλοία στο τέλος του Νοέμβρη του 1437. Η αντιπροσωπεία με αρχηγούς τον ίδιο τον αυτοκράτορα Ιωάννη Η' και ακόμα το γιό του Μανουήλ Β' Παλαιολόγο, τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωσήφ Β', τον Πατριάρχη Πασών των Ρωσιών Ισίδωρο, αποτελούνταν από σχεδόν 700 άτομα, σχεδόν ολόκληρη την ελληνική διανόηση της εποχής. 


Οι εργασίες της Συνόδου άρχισαν στις 9 Απρίλη 1438 στον μητροπολιτικό ναό του Αγίου Γεωργίου της Φερράρα. Η σύνοδος αποφάσισε να συνέρχονται τρεις φορές την εβδομάδα στον ναό του Αγίου Αντρέα της Φερράρα για να συζητούν. Από τη μεριά των Ελλήνων έπαιρναν μέρος οι Μητροπολίτες Εφέσου, Μονεμβασίας, Νίκαιας, Αγχιάλου, ο μέγας χαρτοφύλακας, ο μέγας εκκλησιάρχης, ο ηγούμενος της μονής Παντοκράτορα, ο ηγούμενος της μονής Καλέως και ο ιερομόναχος Μωυσής ενώ από τη μεριά των Λατίνων υπήρχαν δυο καρδινάλιοι, δύο μητροπολίτες, δύο επίσκοποι και 4 κληρικοί.


Οι πρώτες συνεδριάσεις κράτησαν μέχρι τις 17 Ιούλη του 1438 στις οποίες συζητήθηκαν όλες οι διαφορές που είχαν προκύψει από το Σχίσμα του 1054 αλλά ο γάμος των κληρικών, το καθαρτήριο των ψυχών και κυρίως η προέλευση του Αγίου Πνεύματος, το πιο δύσκολο σημείο των συνομιλιών.


Στη Φλωρεντία


Το Γενάρη του 1439 η σύνοδος μεταφέρθηκε στη Φλωρεντία της Ιταλίας λόγω της πανώλης που ξέσπασε στη Φερράρα αλλά και λόγω της προθυμίας του Λαυρέντιου των Μεδίκων να χρηματοδοτήσει τις εργασίες της Συνόδου. Για το θέμα του Filioque η διαφωνία συνεχιζόταν τόσο μεταξύ ορθοδόξων και καθολικών, όσο και μεταξύ του αυτοκράτορα και του Mάρκου Ευγενικού, Μητροπολίτη Εφέσου, κυρίως, που δεν συναινούσε στις δικηγορίστικες ερμηνείες της δογματικής αυτής διαφοράς.


Οι ορθόδοξοι τελικά υποχώρησαν και συμφώνησαν στην χρησιμοποίηση της φράσης «εκπόρευση δια του Υιού» κάτι που οι Λατίνοι που εξελάμβαναν ως «εκπόρευση εκ του Υιού» και συμφώνησαν επίσης και στα πρωτεία του Λατίνου πατριάρχη έναντι όλων των ορθόδοξων πατριαρχών της Ανατολής. 


Έτσι Ιούλιο 1439 σε επίσημη λειτουργία στο μητροπολιτικό ναό της Φλωρεντίας διαβάστηκαν από ελληνικής πλευράς από τον Μητροπολίτη Νικαίας Βησσαρίωνα, οι Όροι της Ένωσης, που έφερε τις υπογραφές των πάντων εκτός από του πατριάρχη Ιωσήφ Β΄ που είχε στο μεταξύ πεθάνει και του Μάρκου του Ευγενικού που αρνήθηκε να υπογράψει καθώς και ο επίσκοπος Ιβηρίας και ο Ιωάννης Ευγενικός –αδερφός του Μάρκου- διάκονος και νομοφύλακας της μεγάλης εκκλησίας, ο Λακεδαίμονος και ο Σταυρουπόλεως Ησαϊας που έφυγε πριν τη λήξη για να μην υπογράψει. « μόνος εφάνη και πρώτον και μέσον καν τω τελεί μάχαιρα μεν δίστομος κατά των επι τω ευγενεί σπόρω των ιερών της Εκκλησίας δογμάτων νόθων και μοχθηρών ζιζανίων» , όπως γράφει για τον Μάρκο Ευγενικό ο αδερφός του Ιωάννης Ευγενικός, στη βιογραφία του.


 Οι ορθόδοξοι αποδέχτηκαν το ρωμαϊκό δόγμα ότι το Άγιο Πνεύμα εκπορευόταν από τον Θεό Υιό όσο και από τον Θεό Πατέρα και αναγνώριζαν επίσης το πρωτείο του παπισμού. σε αντάλλαγμα ο πάπας θα έστελνε δυο πολεμικές τριήρεις και 300 στρατιώτες για την άμυνα της Κωνσταντινούπολης.


Δηλαδή επρόκειτο για μηδαμινή βοήθεια, για την οποία θα δίναμε κυριολεκτικά την ψυχή μας.


Η Ορθοδοξία δεν είναι κοσμικό-υλιστικό δόγμα όπως ο Ρωμαιοκαθολικισμός αλλά στηρίζεται σε λαϊκή βάση και είναι πνευματική, για αυτό και αλάθητο δεν έχει κανείς, και όλοι μπορούν να σφάλουν αλλά και όλοι μπορούν να κατανοήσουν το Θέιο με τη Χάρη του Θεού.


Στον Ρωμαιοκαθολικισμό έχουμε μια γνώμη του Πάπα και όλες οι άλλες παύουν να υπάρχουν, στην Ορθοδοξία επειδή στηρίζεται στο Αρχαίο Ελληνικό πνεύμα της διαλεκτικής, δεν υπάρχει ο "αλάθητος".


Η δε κακοδοξία των Καθολικών με το Άγιο Πνεύμα δεν είναι διαδικαστικό θέμα, και δεν μπορεί να αγνοηθεί.Για να υπάρξει Ένωση αυτά τα δύο στοιχέια πρέπει να εξαλειφθούν,αλλιώς δεν μιλάμε περί Ένωσης αλλά περί υποταγής.


Και ακόμα και αν αυτή λόγω Μνημονίου και οικονομικής καταστροφής την δεχτούν στην Ελλάδα, πιστεύοντας ότι κάτι θα μας δώσει η Δύση προς αντάλλαγμα, δεν θα γινει αποδεχτό από την ρωσική υπερδύναμη που έχει αναλάβει την προστασία της Ορθοδοξίας στα δύσκολα και σκοτεινά χρόνια που διανύουμε όπου η Νέα Τάξη Πραγμάτων κυριολεκτικά επελαύνει, και όλα δέιχνουν ότι θα ζήσουμε "τα έσχατα χρόνια" που μας προειδοποιούσαν οι Άγιοι αιώνες πριν.


Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Ισλάμ και Ορθοδοξία μέσα από τους διαλόγους του αγ. Γρηγορίου Παλαμά





Χθές, μαζὶ μὲ τοὺς ἁγίους Ἀπόστολο Φίλιππο καὶ Νεομάρτυρα Κωνσταντῖνο τὸν Ὑδραῖο, συνεορτάσαμε καὶ τὸν μεγάλο ἀντιπαπικὸ ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, Ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης (Ἡ ἑορτή του μετεφέρθη καὶ τιμᾶται τὴν Β΄ Κυριακὴ τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς). Ὅπως σὲ ἄλλες ἐποχὲς καὶ σὲ ἄλλες Οἰκουμενικὲς Συνόδους ὁ Θεὸς ἔστελνε τους Ἁγίους τους γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τοὺς αἱρετικούς, ἔτσι καὶ τὸν 14ο αἰῶνα καὶ στὴν Η΄ (8η) Οἰκουμενικὴ Σύνοδο,  ἔστειλε τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει τὴν Παπικὴ κακοδοξία, ἡ ὁποία, κηρυττομένη ἀπὸ τὸν Καλαβρὸ μοναχὸ Βαρλαάμ, ἔσπερνε τὴν σύγχυση στὶς ψυχὲς τῶν Ὀρθοδόξων.
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁριοθέτησε ὡς θεόπτης, καὶ στηριζόμενος στοὺς πρὸ αὐτοῦ Ἁγίους ὡς ὁ κατ’ ἐξοχὴν θεολόγος τῆς Παραδόσεως, τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ αὐτὸ τὸ «πλήρωσε»: συκοφαντήθηκε, χαρακτηρίστηκε αἱρετικός, διώχθηκε, ἐξορίστηκε, φυλακίστηκε.
Αὐτὴ εἶναι ἡ διὰ Χριστὸν κακοπάθεια τῶν Ἁγίων κάθε ἐποχῆς, γι’ αὐτὸ πολὺ σωστὰ ἐγράφη ὅτι, οἱ διαμένοντες σὲ πολυτελεῖς οἴκους, οἱ χρυσοστόλιστοι καὶ ἀεὶ πανηγυρίζοντες Ἐπίσκοποι καὶ Ποιμένες, οἱ εὐφραινόμενοι ὅταν ἀποκαλοῦνται ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων «Γέροντες» καὶ «ραβί, ραβί», εἶναι ἀδύνατο νὰ ἀντισταθοῦν καὶ νὰ πολεμήσουν τὶς αἱρέσεις τῆς κάθε ἐποχῆς.
Τὸ παρακάτω ἄρθρο γιὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο Παλαμᾶ, εἶναι τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Βασιλείου Κοκολάκη.

 Oἱ διάλογοι τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμα μέ τούς Μουσουλμάνους εἶναι τόσο ἐπίκαιροι ὅσο ποτέ ἄλλοτε. Οἱ συχνές προκλήσεις τους διά τῶν ὁποίων ἀπό τή μιά ἀνακινοῦν τό μεγάλο κεφάλαιο τοῦ ρατσισμοῦ καί ἀπό τήν ἄλλη μέ τήν προβιά τῆς ἀνεξιθρησκείας προσπαθοῦν νά ἐπιβάλλουν τή λυκόμορφη θρησκεία τους μᾶς ὑποχρεώνουν νά παραθέσουμε τούς παρακάτω διαλόγους γιά νά φανεῖ τό ἦθος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας στή σχέση της μέ παντός εἴδους ἀνθρώπους διαφόρων θρησκειῶν   ἀλλά καί γιά νά ἐνισχυθεῖ τό φρόνημα τῶν πιστῶν Χριστιανῶν μέ ἀτράνταχτα θεολογικά ἐπιχειρήματα.


(Σέ ὁρισμένα πολύ σημαντικά σημεῖα τοῦ διαλόγου παρατίθενται καί σχετικοί λόγοι τοῦ ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ)

 
Λίγα λόγια γιά τήν ἐποχή τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ:

Ἡ ἐποχή  τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, 14ος αἰ. μ. Χ. χαρακτηρίζεται ἀπό τρεῖς βασικούς κινδύνους: Τίς ἐπιδρομές τῶν Ὀθωμανῶν, τήν ἀνάπτυξη τῶν σλαβικῶν λαῶν (Ρῶσοι, Πολωνοί, Τσέχοι, Σέρβοι) καί τόν Σχολαστικισμό τῆς Δύσεως (Βαρλααμισμός). Οἱ Βαρλααμιστές ἑρμηνεύουν ὅλη τήν διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μέ βάση τή λογική μέ συνέπεια νά ἀκυρώνουν στήν πράξη τό μυστήριο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπου· σημαντικές παρεκκλίσεις ἀπό τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία εἶναι ἡ ἄρνηση τῆς διακρίσεως οὐσίας καί ἐνεργειῶν, ἡ κακοδοξία περί τῆς ἐκπορεύσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἐκ τοῦ Υἱοῦ κλπ.

Παράλληλα ἔχουμε τήν ἐμφάνιση τῆς αἱρέσεως

Παπικοί και Ορθόδοξοι δέχονται "ΕΥΛΟΓΙΑ" από Καρδινάλιο και Βαρθολομαίο! Η νέα "Εκκλησία" είναι εδώ!






Μερικοὶ ἀνοήτως θεολογοῦντες, δὲν μποροῦν νὰ ξεχωρίσουν ὅτι μία συμπροσευχὴ ποὺ συνέβαινε σὲ παλαιότερες ἐποχὲς δουλείας ἐξ «ἀνάγκης» ἢ ἐξ ἀγνοίας τῆς σοβαρότητάς της, ἢ ἐκ συναρπαγῆς, ἀποτελεῖ ἕνα λάθος καὶ μιὰ πτώση, ἀλλὰ προσμετρεῖται στὰ ἀνθρώπινα.
Ἀντίθετα ἡ συστηματικὴ καὶ σκόπιμη συμπροσευχή, μὲ ὁρατὴ τὴν σκοπιμότητα τῆς Ἑνώσεως μὲ αἱρετικοὺς καὶ ὑποδουλώσεως σὲ αὐτούς, ἡ ὁποία γίνεται δεκάδες χρόνια παρὰ τὶς διαμαρτυρίες, τὶς θεολογικὲς ἀναλύσεις καὶ τὶς ἐπισημάνσεις, ἔ, αὐτὸ ἀποτελεῖ τὸν ὁρισμὸ τοῦ θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ καὶ τῆς αἱρέσεως καὶ ὄχι μιὰ ἀσχήμια (ὅπως λέγουν κάποιοι ἄλλοι ἢ παίζοντες ρόλο ἐγκάθετου τοῦ Φαναρίου ἢ ἄλλως σχιζοφρενεῖς).
Δυστυχῶς, μὲ ὅλα αὐτά, οἱ πιστοὶ ἔχουν ζαλιστεῖ, δὲν προλαβαίνουν νὰ πληροφορηθοῦν ποῦ καὶ ἀπὸ ποιούς γίνονται οἱ συμπροσευχές! Ποιοί, ποιούς εὐλογοῦν! Καὶ οἱ Ποιμένες καὶ Ἐπίσκοποι, «ἀγρὸν ἠγόρασαν»! Τίποτα δὲν βλέπουν! Οὐδὲν ἐνδιαφέρον δείχνουν γιὰ τὴν σταδιακὴ ἀπομάκρυνση τῶν πιστῶν ἐκ τῆς Ὀρθοδοξίας (καὶ πολλάκις ἐν ἀγνοίᾳ τους, τῇ ἀποκλειστικῇ εὐθύνῃ τῶν Ποιμένων).
Ἀναπαύονται οἱ Ποιμένες ποὺ ἐκκλησιάζεται ἀκόμα τὸ 1-2% Ὀρθοδόξων ἀνὰ Κυριακή!!! Ἀναπαύονται ποὺ παντρεύεται ἀκόμα τὸ 50-60% μὲ ἕνα ἁπλὰ θρησκευτικὸ καὶ ὄχι κατ’ οὐσίαν Ὀρθόδοξο γάμο!  Ἀναπαύονται ποὺ ΑΚΟΜΑ δὲν ἔφυγαν ἀπὸ τὰ χέρια τους οἱ κηδεῖες! (ὅπως τῇ εὐθύνῃ τους θὰ γίνει μὲ ἐπιβολὴ καὶ στὴν Ἑλλάδα τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν). Ἀναπαύονται ποὺ ἀπαγγέλλουν ἀκόμα μερικοὶ κληρικοὶ κάποιους λόγους περὶ προσευχῆς, περὶ νηστείας, περὶ Ἁγίων καὶ ὅσα ἄλλα «ψυχωφέλιμα»!
Ἐκεῖ σταματάει τὸ ἐνδιαφέρον τους!
Μὰ ὅλα αὐτὰ γίνονται καὶ ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Κι αὐτοί (ἕνα ἀνάλογο ποσοστό) ἔχουν εὐλάβεια, καὶ προσεύχονται, καὶ κάνουν φιλανθρωπίες. Αὐτὸ ὅμως ἀρκεῖ; Ἂν ἀρκεῖ, γιατί νὰ μὴ ἑνωθοῦμε; Τότε θὰ εἶχε δίκιο ὁ Βαρθολομαῖος: θὰ κρατήσουν οἱ αἱρετικοὶ τὴν πίστη τους, ἐμεῖς τὴ δική μας, καὶ θὰ ἑνωθοῦμε!
Ἡ Ὀρθοδοξία διολισθαίνει εἰς Παπισμὸν καὶ Προτεσταντισμόν, ἀλλὰ οἱ Ἐπισκοποι, καὶ οἱ Γέροντες, καὶ οἱ πνευματικοί δὲν ἐνδιαφέρονται (ἐκτὸς ἐλαχίστων ἐξαιρέσεων)! Εἴτε ἐπειδὴ φοβοῦνται, εἴτε ἐπειδὴ σκέπτονται τὸ ὅποιο συμφέρον τους, εἴτε ἐκ δειλίας. Ἔτσι ἢ ἀλλιῶς ἔχουν συμβιβασθεῖ μὲ τὸν Οἰκουμενισμό. Ἔπαψαν νὰ ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν διατήρηση ἀκεραίας τῆς Πίστεως στὶς συνειδήσεις τοῦ Ποιμνίου, ὅπως ἔχουν ΕΝΤΟΛΗ ἀπὸ τὸν Κύριο ποὺ τοὺς τὸ ἐμπιστεύθηκε! Οἱ Ἅγιοι θυσιάζονταν γιὰ νὰ σώσουν τὴν πίστη, κι αὐτοὶ δὲν προλαβαίνουν νὰ πηγαίνουν ἀπὸ πανηγύρι σὲ πανηγύρι, νὰ συμπροσεύχονται μὲ Ἐπισκόπους, ποὺ αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ἀποκαλοῦν αἱρετικοὺς καὶ Οἰκουμενιστές!
Καὶ ἑτοιμάζονται νὰ κάνουν Ἡμερίδα στὸν Πειραιᾶ περὶ Διακοπῆς Μνημοσύνου, μὲ σκοπὸ ἀνομολόγητο (ἠθελημένο ἢ ἀθέλητο ἀδιάφορο) νὰ ἐπιβάλλουν τὴν συμπόρευση μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστὲς καὶ ὅσους κοινωνοῦν μαζί τους!
Ὅσον ἐξαρτᾶται ἀπὸ μᾶς, θὰ τοὺς τὸ ἐπιτρέψουμε;