Κυριακή 18 Ιανουαρίου 2015

Οι τρεις παρατάξεις στην εποχή του Αρειανισμού και οι τρεις παρατάξεις στην εποχή του Οικουμενισμού!

ΜΗΤΡΟΠ. ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ KANTΙΩΤΗ

Ο ΜΕΓΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

(ἀγῶνες καὶ περιπέτειες γιὰ τὴν ἀκρίβεια τῆς Ὀρθοδοξίας)

Μ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

Ἐπισημάνσεις:
1. Ἡ ὁμιλία αὐτὴ ἔγινε τὸ 1973. Μιλᾶ γιὰ τοὺς ἀγῶνες τοῦ Μ. Ἀθανασίου ἐναντίον τῶν αἱρέσεων. Καὶ παροτρύνει τοὺς κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, τὸ Λαὸ τοῦ θεοῦ, νὰ ἀγωνισθοῦν ἐναντίον τῶν συγχρόνων αἱρέσεων. Καὶ ποιά μεγάλη αἵρεση ἀναφέρει; Μήπως τὴν μεγαλύτερη αἵρεση τῶν ἡμερῶν μας, τὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅπως τὴν ὀνόμασε ὁ σύγχρονός του ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς; Ὄχι. Ἀναφέρει (ἀσφαλῶς καὶ ἐπειδὴ εἶναι δισέγγονη τοῦ Ἀρείου) τὴν αἵρεση τοῦ Χιλιασμοῦ. Γιατί δὲν εἶχε γίνει συνείδηση τοῦ πιστοῦ λαοῦ ὁ ὕπουλος Οἰκουμενισμὸς σὰν συγκεκριμένη Παναίρεση, γιὰ τοὺς λόγους ποὺ ἀλλοῦ ἔχουμε ἀναφέρε.
2. Ὁ π. Αὐγουστῖνος γράφει ὅτι «ὁ Μέγας Ἀθανάσιος δὲν ἔκανε θαύματα. Ἔκανε, ὅμως, ἕνα θαῦμα, τὸ μεγαλύτερο θαῦμα: ἐπολέμησε γιὰ τὴν ὀρθόδοξον πίστι. Καὶ συνεπῶς, τὸ θαῦμα αὐτὸ εἶνε τὸ ἀνώτερο ὅλων τῶν θαυμάτων».
3. Μᾶς ἐξηγεῖ ἐπίσης, ὅτι στὴν ἐποχὴ τοῦ Μ. Ἀθανασίου, ἐποχὴ Ἀρειανισμοῦ, ὑπῆρχαν στὴν Ἐκκλησία τρεῖς παρατάξεις, ὅπως καὶ σήμερα, ἐποχὴ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ὑπάρχουν τρεῖς παρατάξεις: «Ἡ μία παράταξις ἦταν οἱ ὀρθόδοξοι, μαζὶ μὲ τὸν Μέγα Ἀθανάσιο. Αὐτοὶ ἦταν λίγοι. Ἡ ἄλλη παράταξις, μὲ βασιλιᾶδες καὶ αὐτοκράτορες, ἦταν οἱ ἀρειανοί. Κόμμα μεῖζον. Αὐτὴ ἡ παράταξις ἔφερε διαίρεσι μέσα στὴν Ἐκκλησία. Καὶ ἡ ἄλλη παράταξις, τὸ τρίτο κόμμα, ἦταν οἱ ἡμιαρειανοί. Τί λέγανε αὐτοί; Αὐτοὶ ἤτανε οἱ συμβιβαστικοί. Λέγανε γιὰ τὸν Ἀθανάσιο· Ἀδιάλλακτος εἶνε, πώ πώ πώ, τῶν ἄκρων, τῶν ἄκρων! δὲν ὑποφέρεται· αὐτὸς διαίρεσε τὴν Ἐκκλησία… Καὶ αὐτοὶ τί ἔλεγαν. Νά ἐμεῖς οἱ ἡμιαρειανοὶ λέμε τρόπον τινὰ τὸ μέσον».
4. Καταλήγοντας λέγει ὅτι «ἐὰν δὲν μποροῦμε νὰ γίνουμε Μεγάλοι Ἀθανάσιοι, μποροῦμε νὰ γίνουμε μικροὶ Ἀθανάσιοι. Μικροὶ Ἀθανάσιοι ὅλοι ἐσεῖς ποὺ εἶσθε ἐδῶ. Ἐὰν δὲν μποροῦμε νὰ γίνουμε ἥλιος, νὰ γίνουμε ἕνα κεράκι».

Ο ΜΕΓΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
(Ἀγῶνες καὶ περιπέτειες γιὰ τὴν ἀκρίβεια τῆς Ὀρθοδοξίας)

(ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ)
Ὁλόκληρη ἡ ὁμιλία ἐδῶ. 

ΝΑ τοῦ πλέξουμε ἐγκώμια; Εἴμεθα πολὺ μικροί. Ἐκεῖνος εἶνε γίγαντας καὶ τὸ ὕψος του προκαλεῖ δέος. Ὅποιος διαβάζει τὸ βίο του αἰσθάνεται ρῖγος και ἴλιγγο μπροστὰ στὴ φυσιογνωμία του. Ἐν τούτοις θὰ ψελλίσουμε κ᾿ ἐμεῖς λίγες λέξεις πρὸς τιμήν του.

ΓΙΑΤΙ ΟΝΟΜΑΣΘΗ ΜΕΓΑΣ;
Ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ὠνομάσθη μέγας ὄχι για τοὺς ἴδιους λόγους ποὺ ὀνομάζονται τὰ κοσμικὰ πρόσωπα. Ὁ τίτλος αὐτὸς ἀπεδόθη καὶ σ᾿ ἄλλα πρόσωπα στὴν παγκόσμιον ἱστορίαν.
Ἔχει καὶ ἡ Ἐκκλησία τοὺς μεγάλους της, ὅπως εἶνε ἐπὶ παραδείγματι ὁ Μέγας Βασίλειος, ὁ Μέγας Ἀντώνιος, ὁ Μέγας Γρηγόριος ὁ θαυματουργός. Οἱ ἅγιοι αὐτοὶ διακρίθηκαν, ὁ ἕνας ἐξ αὐτῶν γιὰ τὴν μεγάλη του φιλανθρωπικὴ δρᾶσι, ὁ ἄλλος διὰ τοὺς σκληροὺς ἀγῶνας του ἐναντίον τοῦ δαίμονος εἰς τὴν ἔρημον, καὶ ὁ τρίτος γιὰ τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε.
Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος δὲν ἔκτισε γηροκομειὰ καὶ φιλανθρωπικὰ ἰδρύματα. Δὲν τοῦ ἔμεινε καιρός. Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος δὲν ἔμεινε στὴν ἔρημο, ὅπως ὁ Μέγας Ἀντώνιος. Ὅλα τὰ χρόνια τῆς ζωῆς του τὰ ἔζησε μέσα στὴν κοινωνία· μέσα στὸν κόσμο ἔζησε ὁ Μέγας Ἀθανάσιος. Συνεπῶς δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε, ὅτι ἔχει ἀγῶνας, ὅπως ὁ Μέγας Ἀντώνιος, ἐναντίον τοῦ δαίμονος ποὺ ἦταν στὴν ἔρημο. Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος δὲν ἔκανε θαύματα. Δὲν βλέπουμε οὔτε ἕνα θαῦμα στὸν βίον του.
Ἑπομένως ὁ Μέγας Ἀθανάσιος δὲν ἔκτισε γηροκομειά, δὲν ἔκτισε φιλανθρωπικὰ ἱδρύματα, δὲν πάλεψε στὰς ἐρήμους μὲ τὸν δαίμονα, δὲν ἔκανε θαύματα· ἦταν ὅμως ἅγιος μεγάλης ὁλκῆς. Ἔκανε ἕνα θαῦμα, τὸ μεγαλύτερο θαῦμα, πάνω στὸ ὁποῖο στηρίζεται ὁλόκληρος ἡ Ἐκκλησία.
Ὅλα τὰ θαύματα ποὺ κάνουν οἱ ἅγιοι, τὰ κάνουν

Ο Μέγας Αθανάσιος, ο αγωνιστής Επίσκοπος κατὰ τῆς αιρέσεως, και οι σύγχρονοι Επίσκοποι, προαγωγοί της Παναιρέσεως!





ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ
καὶ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ
ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΚΑΙ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΣΗ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕΩΣ
ΤΗΣ ΠΑΝΑΙΡΕΣΕΩΣ


Ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι Ποιμένες καὶ Ἐπίσκοποι, ποὺ ἔζησαν σὲ καιρὸ αἱρέσεως (μὲ πρώτους τὸν Μ. Ἀθανάσιο καὶ ἅγιο Κύριλλο) κατήγγειλλαν τὴν αἵρεση καὶ πολέμησαν τοὺς αἱρετικούς, προέτρεπαν τὴν Διακοπὴ τοῦ Μνημοσύνου τῶν «ὀρθoδόξων» ἀλλὰ κακοδοξούντων Ἐπισκόπων. Γι’ αὐτὸ καὶ διώχτηκαν, ἐξορίστηκαν καὶ βασανίστηκαν! 
Καὶ τί κάνουν οἱ σύγχρονοι Ἐπίσκοποι; Ὄχι μόνο καὶ δὲν συζητᾶνε γιὰ Διακοπὴ Μνημοσύνου τῶν ΠΑΝΑΙΡΕΤΙΚΩΝ Οἰκουμενιστῶν. Ἀσφαλῶς ὄχι. Ὄχι μόνο δὲν καταγγέλλουν καὶ δὲν πολεμοῦν τοὺς αἱρετικούς. Ὄχι μόνο ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴν ἐπέκταση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀλλὰ ἀποστρέφονται τοὺς ἀγῶνες ὑπὲρ τῆς Πίστεως καὶ ἐμποδίζουν, ὅσους Ποιμένες ἀγωνίζονται κατὰ τῆς αἱρέσεως! Ἄρχισαν μάλιστα νὰ τοὺς διώκουν!! Καὶ ἀκόμα, συγκεντρώνονται σὲ Σύνοδο, ὄχι γιὰ νὰ καταδικάσουν τὴν αἵρεση, ἀλλὰ νὰ πάρουν ἀποφάσεις γιὰ τὸν ἔλεγχο καὶ τὸ κλείσιμο καὶ τῶν ἱστολογίων ποὺ μιλοῦν κατὰ τῶν αἱρετιζόντων!!!
 Εἶναι καιρός, ὅσοι πιστοὶ ποθοῦν τὴν σωτηρία τους νὰ ἀπαιτήσουν οἱ Ποιμένες νὰ ἀκολουθήσουν τοὺς Ἁγίους. Νὰ ἀπαιτήσουν νὰ ἀποκαλύψουν ποιοί Πατριάρχες καὶ συνεπίσκοποί τους εἶναι αἱρετικοί, τοὺς ὁποίους δὲν κατονομάζουν, γιατὶ τότε θὰ πρέπει νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ αὐτούς. Καὶ νὰ ἀγωνιστοῦν στὴν πράξη κατὰ τῆς Παναιρέσεως ποὺ κατακλύζει τὰ πάντα.

Ὁ βίος τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου ἂς παραδειγματίσει ὅλους μας!

Μέγας Αθανάσιος, ο αγωνιστής ιεράρχης

18 Ιανουαρίου 2015
 Πηγή: "pemptousia"
 
Κατά το έτος 318 μ.Χ., όταν ο Αθανάσιος ήταν είκοσι τριών ετών, έκαμε τη θορυβώδη εμφάνισή της στην Αλεξάνδρεια η αίρεση του Αρείου, ο οποίος διακήρυττε με τα κηρύγματά του και τις συγγραφές του ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός αλλά κτίσμα του Θεού. Μετά από τρία χρόνια η αίρεση αυτή εμφανιζόταν και υπό φιλοσοφικό μανδύα και άρχισε να βρίσκει πολλούς οπαδούς και να κλονίζει τα θεμέλια της ευαγγελικής Πίστεως. Για το θέμα αυτό κρίθηκε αναγκαίο να συγκληθεί Σύνοδος στην Αλεξάνδρεια, η οποία και συνήλθε, πράγματι, το έτος 321 μ.Χ. Κατά τη Σύνοδο αυτή ο Αθανάσιος, με τη θεολογική και φιλοσοφική του κατάρτιση, βοήθησε πάρα πολύ τον πατριάρχη Αλέξανδρο να αντικρούσει τις κακοδοξίες του Αρείου.

Η μεγάλη μάχη όμως της Ορθοδόξου Πίστεως προς την αρειανική

Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2015

Εβδομάδα οικουμενιστικών συμπροσευχών και στο... Δουβλίνο!

Εβδομάδα οικουμενιστικών συμπροσευχών για την Χριστιανική Ενότητα

(18-25 Ιανουαρίου 2015) 



ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΟΝΤΑΙ ΟΙ «ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ»

ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΥΠΑΚΟΗ
–ΩΣ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΑ ΜΕΛΗ– ΣΤΟ Π.Σ.Ε.
ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΤΙΚΑΝΟ ΠΟΥ ΤΙΣ ΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΙ!


Ελληνορθόδοξη ενορία στο Δουβλίνο

Τοῦ συνεργάτη μας Persea

Δεν πέρασε πολύς καιρός απο την προηγούμενη ανάρτησή μας όπου περιγράφαμε το πως η Ελληνορθόδοξη ενορία του Ευαγγελισμού στο Δουβλίνο (εδώ)
, υπαγόμενη στην Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Μ. Βρεττανίας (εδώ) κάτω από τον Αρχιεπίσκοπο Γρηγόριο, προσκάλεσε τον Αγγλικανό αρχιεπίσκοπο του Δουβλίνου να παρευρεθεί

ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΑΝΙΕΡΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ



Οι Ιεράρχες ζήλεψαν τους Τζιχαντιστές και τους Χομεϊνικούς.


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Ειλικρινά η αίσθηση ότι το ολίσθημα της Ιεράς Συνόδου της επίσημης Ελλαδικής εκκλησίας δεν έχει τέλος, αυθόρμητα μεγαλώνει όλο και περισσότερο. Αφού ταυτίστηκαν τα τελευταία χρόνια με το προδοτικό και αντιχριστιανικό πολιτικό σύστημα, αφού αδιαφορήσαν σκανδαλωδώς για το ποίμνιο που σέρνεται έρμαιο κάθε οικουμενιστικής παρεκτροπής που οι ίδιοι στήριξαν, αφού έλυσαν

Κυριακή ΙΒ΄ Λουκά: «Ου χωρεί συγκατάβασις εις τα της Ορθοδόξου Πίστεως», Αρχιμ. Ιωὴλ Κωνστάνταρος

Κυριακή ΙΒ΄ Λουκά




Ἀπόστολος: Ἑβρ. ιγ´ 7-16

Εὐαγγέλιον: Λουκ. ιζ´ 12 – 19

Ἦχος βαρύς – Ἑωθινόν: Ι´



Τὸ ὅτι εἶναι ἀνάγκη νὰ διδασκόμεθα ἀπὸ τὴν ζωή τῶν Ἁγίων μας, ἀπὸ τὴν ζωή δηλαδὴ τῶν προσώπων, ποὺ μέσα στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας μας κατέκτησαν τὸν φωτισμὸ καὶ ἔφθασαν στὴ θέωση, αὐτὸ διακηρύσσετε ξεκάθαρα στὴν ἀρχὴ τοῦ Ἀποστολικοῦ μας ἀναγνώσματος. “Ἀδελφοί, μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ὧν ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς, μιμεῖσθε τὴν πίστιν”.

Οἱ ἅγιοι Ἀθανάσιος καὶ Κύριλλος ἀνήκουν στὴ χορεία τῶν “ἡγουμένων”, τῶν μεγάλων Πατέρων καὶ Διδασκάλων τῆς Ὀρθοδόξου πίστεώς μας, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία μας τοὺς τιμᾶ καὶ τοὺς προβάλλει ὡς παράδειγμα πρὸς μίμηση ἀπ᾽ ὅλους τοὺς πιστούς, κυρίως ὅμως ἀπὸ τοὺς ποιμένες, ποὺ εἶναι ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν σωστὴ καθοδήγηση τοῦ ποιμνίου.

Ὑπῆρξαν μεγάλοι Ἱεράρχες, ἀκατάβλητοι ἀγωνιστὲς τῆς Ἀποστολικῆς παραδόσεως καὶ σοφοὶ διδάσκαλοι τῆς πίστεως. Ὀρθοτόμησαν μέσα στὶς ἅγιες Οἰκουμενικὲς συνόδους, ὁ μὲν Ἅγιος Ἀθανάσιος στὴν Α´, ὁ δὲ ἅγιος Κύριλλος στὴν Γ´ καὶ ὁ δυναμικός τους χαρακτῆρας ἀποδεικνύει τί ἦθος ἀλλὰ καὶ τί ἀγωνιστικότητα χρειάζεται σὲ κάθε ἐποχὴ νὰ φέρουν οἱ ταγοὶ τῆς Ἐκκλησίας. Μάλιστα, ὁ Μ. Ἀθανάσιος, χαρακτηρίζεται ὡς ὁ “ἁγιώτερος τῶν ἡρῴων καὶ ὁ ἡρωϊκώτερος τῶν ἁγίων”.

Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ προτροπὴ τοῦ Ἀποστόλου, τὸ νὰ μνημονεύουμε δηλ. τοὺς ἁγίους καὶ νὰ παραδειγματιζόμεθα ἀπὸ τὴν ὅλη ἀναστροφὴ καὶ τὸ μακάριο τέλος τους, εἶναι πολὺ σπουδαία καὶ πρῶτα ἀπ' ὅλα τὴν ὑπαγορεύει αὐτὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Αὐτὸ συμβαίνει διότι ὁ πιστὸς χριστιανὸς ἔχει ἀνάγκη προτύπων καὶ παραδειγμάτων. Καὶ ἄνευ ἀντιλογίας μετὰ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τὰ πρότυπά μας εἶναι οἱ ἐπίσημοι καὶ αὐθεντικοὶ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας. Δὲν εἶναι κάποιοι ἄνθρωποι τοῦ κόσμου, οὔτε κάποιοι διανοούμενοι, οὔτε ὅσοι φιλοσοφοῦν τὴν πίστη. Δὲν εἶναι ἀκόμα ὅσοι βρίσκονται σὲ θώκους ὑψηλοὺς μέσα στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀποσποῦν λόγω θέσεως τὸν σεβασμὸ τοῦ χριστεπωνύμου πληρώματος.

Εἶναι οἱ θεοφόροι ἅγιοι τῶν ὁποίων τὰ ἱερὰ λείψανα τιμοῦμε καὶ ἀσπαζόμεθα. Εἶναι αὐτοί, ποὺ κράτησαν τὴν μοναδικότητα τῆς πίστεως “ἕως θανάτου”! Εἶναι αὐτοί, ποὺ δὲν ἐρωτοτροποῦν μὲ τὴν πλάνη καὶ τὴν αἵρεση ἀλλὰ στεντορείᾳ τῇ φωνῇ διασαλπίζουν πρὸς κάθε κατεύθυνση: “οὐ χωρεῖ συγκατάβασις εἰς τὰ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως”, ἔστω κι ἂν αὐτὸ συνεπάγεται ὑπογραφὴ διά τοῦ ἰδίου αἵματος.

Οἱ ἅγιοι καθοδηγητές μας εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ βιώνουν διὰ τῶν θείων μυστηρίων καὶ τῆς ἱερᾶς καρδιακῆς προσευχῆς τὸ φῶς τοῦ Χριστοῦ καὶ ταυτοχρόνως “κρατοῦν τῆς ὁμολογίας”!

Διά τῆς ὅλης τους ζωῆς καὶ τῶν ἀκαταπαύστων ἀγώνων τους ὑπὲρ τῆς ἀμωμήτου πίστεως ἀποδεικνύουν στὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας ὅπου γῆς ὅτι ἡ “ἅπαξ παραδοθεῖσα πίστις τοῖς ἁγίοις” (Ἰούδα 3), δὲν διαφοροποιεῖται καὶ δὲν ἀλλοιοῦται ἀναλόγως μὲ τοὺς καιροὺς καὶ τὰ σχέδια τῶν ἀρχόντων τοῦ κόσμου τούτου, ἀφοῦ “ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Αὐτός, χθὲς καὶ σήμερον, ὁ Αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας”.

Ἐὰν ἡ θέση αὐτὴ ἰσχύει γιὰ κάθε ἐποχή, πολὺ περισσότερο ὅμως ἰσχύει σήμερα. Σήμερα ποὺ ὁ κίνδυνος δὲν εἶναι τόσο ἔξωθεν, ὅσο “ἐντὸς τῶν πυλῶν” τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος. Θεωρίες πρωτόγνωρες καὶ ἀπαράδεκτες κατὰ τοὺς πατέρας καὶ διδασκάλους, κάνουν ὄχι πλέον δειλὰ τὴν ἐμφάνισή τους, ἀλλὰ μὲ θράσος καὶ ἀδιαντροπιὰ μεταδίδονται ἀπὸ “ἄμβωνας ὑψηλοὺς καὶ ἐπηρμένους”. Θεωρίες ποὺ στοχεύουν στὴν ἀλλοίωση τοῦ θεμελίου τῆς πίστεως, τουτέστιν τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας μας· θεωρίες ποὺ διευρύνουν κατὰ τρόπο ἀπαράδεκτο τὰ ὅρια τῆς Ἐκκλησίας ἢ προσφέρουν τὸν τίτλο τῆς Ἐκκλησίας σὲ κακοδοξίες καὶ αἱρέσεις, ὅπως ὁ παπισμός, μὲ ἀποκορύφωμα τὸ “βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως” αὐτὸ δηλ. τὸ λεγόμενο “παγκόσμιο συμβούλιο τῶν ἐκκλησιῶν”, θεωροῦνται πλέον ὡς δεδομένα καὶ παγιωμένα σὲ εὐρεῖς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους.

Μέσα σὲ αὐτὴ τὴν πανσπερμία τῆς πλάνης καὶ τῶν αἱρέσεων, ἡ θεόπνευστη Ἀποστολικὴ προτροπὴ “διδαχαῖς ποικίλαις καὶ ξέναις μὴ παραφέρεσθε” (Ἑβρ. ιγ΄9) θεωρεῖται ὡς ξεπερασμένη καὶ ὅσοι πιστοὶ καὶ ποιμένες τὴν ἐφαρμόζουν, τοὺς προσάπτεται ὁ τίτλος τοῦ “φανατικοῦ” καὶ τοῦ “μισαλλόδοξου”. Καὶ ναὶ μέν, κάποτε ἐκήρυσσαν οἱ ὑπεύθυνοι ἐπὶ τῶν αἱρέσεων βάσει αὐτῆς τῆς Ἀποστολικῆς προτροπῆς ὅτι εἶναι ἀνάγκη ἅπαντες οἱ πιστοί, κυρίως ὅμως οἱ νέοι ἄνθρωποι, νὰ προστατεύονται ἀπὸ τὶς ποικίλες αἱρέσεις καὶ τὶς λεγόμενες καταστροφικὲς λατρεῖες. Τώρα ὅμως, ὁ Ἀποστολικὸς αὐτὸς λόγος, ὅπως ἐξελίσσονται τὰ πράγματα, ἰσχύει πρωτίστως γιὰ ὅσους ἐκ τῶν ποιμένων ἐλησμόνησαν ὅτι εἶναι διάδοχοι τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ συνεχιστὲς τῶν ἁγίων καὶ αἰσθάνονται ὅτι (ξεπεσμένοι ὄντες) ἀποτελοῦν ἕνα γρανάζι σὲ ἕναν παγκόσμιο ὀργανισμό. Σὲ ἕνα ὀργανισμό, ποὺ πρώτιστο σκοπό του ἔχει νὰ ἐπιφέρει μία δῆθεν παν - ανθρώπινη εἰρήνη, μὲ μία πίστη καὶ λατρεία καὶ κυρίως μὲ μία παγκόσμια διοίκηση. Δὲν εἶναι δὲ καθόλου τυχαῖο τὸ γεγονός, πὼς ὅσοι διαφωνοῦν στὰ συστήματα αὐτὰ τοῦ θρησκευτικοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς παγκοσμιοποιήσεως, τίθενται στὸ στόχαστρο καὶ ἀναγράφονται στὸν μαῦρο πίνακα τῶν ἀρχόντων τοῦ κόσμου τούτου.

Ποσῶς μᾶς ἐνδιαφέρει. Μᾶλλον χαιρόμεθα διότι μᾶς ἐμπνέουν. Ὄχι, δὲν μᾶς καθοδηγοῦν οἱ “Δημάδες” τοῦ κόσμου τούτου (Β΄ Τιμ δ΄10), ἀλλὰ οἱ ἅγιοι τῆς Ὀρθοδοξίας μας. Μᾶς καθοδηγεῖ ἡ χάρις τοῦ ἀρχηγοῦ μας καὶ τελειωτοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. “Τοίνυν ἐξερχώμεθα πρὸς αὐτὸν ἔξω τῆς παρεμβολῆς τὸν ὀνειδισμὸν αὐτοῦ φέροντες” (Ἑβρ. ιγ΄13).

Ἀδελφοί μου, τὸ βέβαιο εἶναι ὅτι καὶ στὴν περίπτωση αὐτὴ τὸ μόνο, ποὺ θὰ παραμείνει ἑδραῖο καὶ ἀμετακίνητο, εἶναι ἡ πίστη μας. Ἡ Ὀρθοδοξία μας. Ἡ παράδοση τῶν ἁγίων Πατέρων ἔτι ἅπαξ θὰ θριαμβεύσει, ἀφοῦ ταυτοχρόνως θὰ ἐξευτελιστοῦν ὅσοι περιφέρουν τὶς ποικίλες κακόδοξες διδαχὲς χρησιμοποιώντας πότε μὲν τὰ γλυκόλογα καὶ τὶς ὑποχωρήσεις, πότε δὲ τὰ φόβητρά τους, ποὺ δὲν ἀποτελοῦν γιὰ τοὺς πιστούς, παρὰ “βέλος νηπίων” (Ψαλμ. ξγ΄ 8).

Δὲν ἔχουμε λοιπὸν νὰ κλονιστοῦμε. Θὰ παραμένουμε σταθεροὶ στὰ πάτρια, ποὺ διδαχθήκαμε καὶ παραλάβαμε. Ὅσοι δὲ εἶναι ποιμένες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἂς ἀγωνιστοῦν μὲ θάρρος καὶ μὲ ὅσα χαρίσματα τοὺς ἔχει προικίσει ὁ Θεός, ὥστε νὰ κρατήσουν τὴν “παρακαταθήκην”. Ἄλλωστε, ἐπιζητοῦμε τὴν “μέλλουσαν πόλιν” πρὸς τὴν ὁποίαν καὶ βαδίζουμε. Γι᾽ αὐτὸ ἂς “ἀναφέρομεν” θυσίαν αἰνέσεως διά παντὸς τῷ Θεῷ” (Ἑβρ. ιγ΄15) μέσῳ τῆς ὁμολογίας μας καὶ ἕως θανάτου ἂς ἐμμείνουμε στὴν πίστη τῶν Πατέρων. Εἴθε οἱ Ἅγιοι Ἀθανάσιος καὶ Κύριλλος νὰ πρεσβεύουν, ὥστε ὁ θεῖος Δομήτωρ νὰ ἀναδεικνύει ἁγίους καὶ ἀτρομήτους ποιμένας. Ἀμήν.
Ορθόδοξος Τύπος, 09/01/2015

Γράφετε, πάτερ: «Σήμερα ποὺ ὁ κίνδυνος δὲν εἶναι τόσο ἔξωθεν, ὅσο “ἐντὸς τῶν πυλῶν” τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος», σήμερα ποὺ «θεωρίες στοχεύουν στὴν ἀλλοίωση τοῦ θεμελίου τῆς πίστεως, ἢ προσφέρουν τὸν τίτλο τῆς Ἐκκλησίας σὲ αἱρέσεις», οἱ ὁποῖες  «θεωροῦνται πλέον ὡς δεδομένα καὶ παγιωμένα σὲ εὐρεῖς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους», πρέπει οἱ ποιμένες νὰ «ἀγωνιστοῦν μὲ θάρρος, ὥστε νὰ κρατήσουν τὴν “παρακαταθήκην”».

Καὶ πῶς θὰ γίνει αὐτό, πάτερ;

Εὐστοχότατα τὰ λόγια σας, καὶ κατοχυρωμένη ἁγιογραφικὰ ἡ ὑπόδειξή σας: «“Τοίνυν ἐξερχώμεθα πρὸς αὐτὸν ἔξω τῆς παρεμβολῆς τὸν ὀνειδισμὸν αὐτοῦ φέροντες” (Ἑβρ. ιγ΄13)».

Ἀλλὰ δυστυχῶς μέχρι ἐδῶ. Διότι  ἡ συμπεριφορά καὶ ἡ πράξη σας εἶναι κακόδοξη καὶ οἰκουμενιστική: Δὲν ἐξέρχεσθε «ἔξω τῆς παρεμβολῆς» (ἐσεῖς καὶ ὁ Ἐπίσκοπός σας), ἀλλὰ παραμένετε σὲ κοινωνία μὲ αὐτὸ ποὺ ἀποκάλεσατε «ἀποκορύφωμα, “βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως”, δηλ. μὲ τὸ λεγόμενο “παγκόσμιο συμβούλιο τῶν ἐκκλησιῶν”»! Ἡ Ἐκκλησία σας, πάτερ, εἶναι μέλος τοῦ Π.Σ.Ε.! Οἱ ἀρχηγοὶ τῆς Παναιρέσεως Πατριάρχες καὶ Ἐπίσκοποι μνημονεύονται ἀπὸ σὲνα καὶ τὸν Μητροπολίτη σου! Πῶς, λοιπόν, τότε μᾶς λέτε ὅτι «Ὄχι, δὲν μᾶς καθοδηγοῦν οἱ “Δημάδες” τοῦ κόσμου τούτου (Β΄ Τιμ δ΄10), ἀλλὰ οἱ ἅγιοι τῆς Ὀρθοδοξίας μας»; Ἐκεῖ μᾶς καθοδηγοῦν οἱ Ἅγιοι, πάτερ, στὸ Π.Σ.Ε. καὶ στὶς συμπροσευχές; Ἔτσι ἔκαναν οἱ Ἅγιοι;

Ὄχι βέβαια· ἔτσι κάνουν οἱ Δημάδες!

Σᾶς θυμίζουμε ἄλλη μιὰ φορὰ τοὺς λόγους τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ δυστυχῶς, ἐσύ, ὁ Δεσπότης σου καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἀντι-Οἰκουμενιστές, δὲν τοὺς ἀναγνωρίζετε ὡς Ἁγίους σας ...στὴν πράξη καὶ ἔχετε «μεταπατερικῶς» πράττοντες ἀπορρίψει τὴν διδασκαλία τους, καὶ θεωρεῖτε ὡς «διάκριση» τὴν ...«πτώση» νὰ καθοδηγεῖσθε ἀπὸ συγχρόνους Γέροντες, ἀκόμα καὶ στὰ σημεῖα ἐκεῖνα ποὺ οἱ Γέροντες αὐτοὶ διαφέρουν ἀπὸ τοὺς Ἁγίους!

Λοιπόν, πάτερ, ἀποδέχεσθε τὴν συμβουλὴ τοῦ Μ. Ἀθανασίου; «Ὧν τὸ φρόνημα ἀποστρεφόμεθα, τούτους ἀπὸ τῆς κοινωνίας προσήκει φεύγειν... Εἰ δέ τις προσποιεῖται μὲν ὁμολογεῖν ὀρθὴν πίστιν, φαίνεται δὲ κοινωνῶν ἐκείνοις, τὸν τοιοῦτον προτρέψασθε ἀπέχεσθαι τῆς τοιαύτης συνηθείας· καὶ ἐὰν μὲν ἐπαγγέλληται, ἔχετε τὸν τοιοῦτον ὡς ἀδελφόν· ἐὰν δὲ φιλονείκως ἐπιμένῃ, τὸν τοιοῦτον παραιτεῖσθε. Οὕτω γὰρ διατελοῦντες καθαρὰν τὴν πίστιν διατηρήσετε» (P.G. 26,1188Β).

Ἂν τὰ ἀποδέχεσθε, καὶ θέλετε νὰ «διατηρήσετε καθαρὰν τὴν πίστιν» πρέπει νὰ κάνετε αὐτὸ ποὺ σεῖς ὁ ἴδιος διδάσκετε: «Τοίνυν ἐξερχώμεθα πρὸς αὐτὸν ἔξω τῆς παρεμβολῆς»! Ἔξω τῆς «παρεμβολῆς» τοῦ Π.Σ.Ε., τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ ὅσων κοινωνοῦν μαζί τους! Μακριὰ ἀπὸ τὴν μνημόνευση τοῦ πατρ. Βαρθολομαίου, ἐφ’ ὅσον τὸ φρόνημά του εἶναι αἱρετικό, ὅπως ἀκριβῶς τὸ λέγει ὁ Μ. Ἀθανάσιος! Τὸν προτρέψατε κι ἐσεῖς καὶ ἄλλοι πολλοὶ νὰ σταματήσει τὸν οἰκουμενιστικὸ κατήφορο. Καλῶς κάνατε. Αὐτὸς ὅμως συνεχίζει ἀπτόητος. Γιατί δὲν ἀπομακρύνεσθε απ' αὐτόν;

Ἀποδέχεσθε τὸ τοῦ Μ. Βασιλείου; «Οὐδ’ ἂν πρὸς ὥραν (οὔτε κἂν μιὰ ὥρα) αὐτῶν ἐπεδεξάμεθα τὴν συνάφειαν, εἰ σκάζοντας (χωλαίνοντας) περὶ τὴν Πίστιν εὕρομεν» (P.G. 32,992-994). Ἀποδέχεσθε καὶ τὸν ἄλλον λόγον του; «Οἵτινες τὴν ὑγιᾶ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δὲ τοῖς ἑτερόφροσι, τοὺς τοιούτους, εἰ μετὰ παραγγελίαν μὴ ἀποστῶσιν, μὴ μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλὰ μηδὲ ἀδελφοὺς ὀνομάζειν»; (Εἰς ἁγ. Μάρκου Ἐφέσου, Ὁμολογία, CFDS, Ser. A. τόμ. Χ, fasc. II, σελ. 133 (24-28).
 Πράγματι· "οὐ χωρεῖ συγκατάβασις εἰς τὰ τῆς Πίστεως". Τώρα, πῶς ἐσεῖς τὸ διδάσκετε αὐτὸ μὲ τὰ λόγια, ἀλλὰ τὸ ἀναιρεῖτε στὴν πράξη, "ὁ Θεὸς κι ἡ ψυχή σας"!

Σημάτης Παναγιώτης