Τετάρτη 8 Απριλίου 2015

«Εμεις αγαπούμε λίγο· απέναντι στον Κύριο η καρδιά μας είναι Βόρειος Πόλος με παγόβουνα»!



Απόψε, ἀγαπητοί μου, ψάλλεται μελῳδικῶς ἕνα ἀπὸ τὰ ἀριστουργήματα τῆς Βυζαντινῆς ποιήσεως, τὸ τροπάριο τῆς Κασσιανῆς, ποὺ ἑλκύει σὰν μαγνήτης. Ἀλλὰ χωρὶς νὰ ὑποτιμῶ τὴ μουσική, φρονῶ ὅτι μόνο τὸ ψάλσιμο δὲν ἀρκεῖ. Τὸ ποίημα περιέχει ὑψηλὰ νοήματα· καὶ ἂν δὲν τὰ κατανοοῦμε, εἰς μάτην ἡ ψαλμῳδία. Τὸ τροπάριο αὐτὸ εἶνε μία σάλπιγγα μετανοίας.
* * *
Ποιά εἶνε αὐτὴ «ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή»; εἶνε ἡ Κασσιανή; Ὄχι. Ἡ Κασσιανὴ ὑπῆρξε μία εὐγενὴς Βυζαντινὴ ποιήτρια, ἡ ὁποία ἀπέτυχε στὸν ἔρωτα μετὰ τοῦ διαδόχου τοῦ βασιλικοῦ θρόνου καί, ἀηδιάζοντας πλέον τὰ ἀνθρώπινα, κατέφυγε στὴν ἔρημο καὶ ἔγινε μοναχή· ἔσβησε ὁ ἔρωτας τῆς σαρκὸς καὶ ἐπικράτησε ὁ ἔρωτας τοῦ Χριστοῦ. Ἄλλοι ὑμνοῦν ἄλλα πράγματα· ἡ Κασσιανὴ πῆρε ὡς θέμα ἀπὸ τὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιο τὴν «πόρνην» –ἔτσι χαρακτηρίζει τὴν ἁμαρτωλὴ γυναῖκα ἡ γλῶσσα τῆς Ἐκκλησίας. Ὅταν πᾶτε στὸ σπίτι, διαβάστε στὸ 7ο κεφάλαιο τοῦ Λουκᾶ τοὺς στίχους 36 ἕως 50.
Ἐκεῖ λέει, ὅτι ἕνας φαρισαῖος, ὁ Σίμων, κάλεσε τὸ Χριστὸ σὲ τραπέζι. Τὸ ἔκανε ἀπὸ ἐκτίμησι; Μᾶλλον ἀπὸ ἁμαρτωλὴ περιέργεια, γιὰ νὰ παρατηρήσῃ καὶ νὰ τοῦ βρῇ κατηγορία.
Ὁ Χριστὸς δέχτηκε τὴν πρόσκλησι, ὄχι γιὰ νὰ φάῃ· δὲν ἀγαποῦσε τὰ τραπέζια. Πῆγε μαζὶ μὲ ἄλλους, γιὰ νὰ βρῇ εὐκαιρία νὰ διδάξῃ. Καὶ ἀρχαῖοι φιλόσοφοι –θὰ τὸ δῆτε ἂν διαβάσετε π.χ. τὸ Συμπόσιον τοῦ Πλάτωνος–, λίγο ἔτρωγαν καὶ περισσότερο συζητοῦσαν σοβαρὰ θέματα ποὺ ἀπασχολοῦν τὸν ἄνθρωπο. Πῆγε λοιπὸν ἐκεῖ. Ὁ φαρισαῖος δὲν τὸν δέχτηκε καὶ τόσο ἐγκάρδια. Ὡς οἰκοδεσπότης ἔπρεπε νὰ περιμένῃ τὸν καλεσμένο ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι, νὰ τὸν ἀσπασθῇ καὶ νὰ τοῦ πλύνῃ τὰ πόδια σὲ λεκάνη μὲ νερό. Αὐτὸς οὔτε ἀσπασμὸ τοῦ ἔδωσε οὔτε λεκάνη μὲ νερό. Νόμιζε πὼς αὐτὸς τιμᾷ τὸ Χριστό· δὲν κατάλαβε ὅτι ὁ Χριστὸς τιμᾷ αὐτόν. Ὅπως καὶ μερικοὶ ἀξιωματοῦχοι σήμερα νομίζουν πὼς ἂν ἐκκλησιαστοῦν δίνουν τιμὴ στὴν Ἐκκλησία· δὲν καταλαβαίνουν ὅτι αὐτοὶ τιμῶνται.
Ἐπάνω λοιπὸν στὸ συμπόσιο συνέβη τὸ ἑξῆς καταπληκτικό. Μιὰ ἁμαρτωλὴ γυναίκα, ἀνώνυμη ἀλλὰ γνωστὴ στὴν κοινωνία ὡς πόρνη ποὺ ἐμπορευόταν τὸ σαρκίον της, φαίνεται ὅτι εἶχε ἀκούσει τὸ Χριστὸ νὰ μιλάῃ –ὄχι ὅπως οἱ φαρισαῖοι ἀλλὰ μὲ συμπάθεια γιὰ τοὺς ἁμαρτωλούς· ἴσως ἄκουσε τὸ προσκλητήριό του «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Ματθ. 11, 28). Τὸν εἶδε καὶ ἑλκύσθηκε. Θέλησε νὰ τὸν πλησιάσῃ καὶ νὰ ἐκφράσῃ τὴν εὐγνωμοσύνη της γιὰ τὴν παρηγοριὰ ποὺ ἔνιωσε ἀπὸ τὰ λόγια του. Βρῆκε ἀνοιχτὴ τὴν πόρτα τοῦ φαρισαίου καὶ ἔφτασε μέχρι τὸ χῶρο ποὺ γινόταν τὸ τραπέζι. Καὶ ἐκεῖ ἔγινε ἡ σκηνὴ ποὺ περιγράφει τὸ Εὐαγγέλιο.
Πρέπει νὰ ἔχουμε ὑπ᾿ ὄψιν πῶς ἔτρωγαν οἱ ἀρχαῖοι. Καὶ ἐγώ, παλαιότερα ποὺ περιώδευα, βρέθηκα σὲ προσφυγικὰ χωριὰ μὲ Ἀνατολῖτες ἀπὸ τὸ Ἰκόνιο· μοῦ ἔκανε ἐντύπωσι ὅτι δὲν εἶχαν τὰ τραπέζια ποὺ ἔχουμε σήμερα. Πόντιοι καὶ Μικρασιᾶτες εἶχαν συνήθειες ταπεινὲς ὅπως τῶν πρώτων Χριστιανῶν. Εἶχαν τραπέζι χαμηλό, πολὺ χαμηλό, κυκλικό. Τὸ ἔστρωναν, κάθονταν γύρω-γύρω ὀκλαδόν, σταυροπόδι, κι ἀπὸ ᾽κεῖ ἔτρωγαν παίρνοντας ὅλοι μέσα ἀπὸ κοινὸ σκεῦος. Ἀπὸ ἕνα πιάτο κοινὸ ἔφαγα κατ᾿ ἐπανάληψιν μ᾿ αὐτοὺς ταπεινά, κάτι ποὺ θύμιζε τὸ δεῖπνο τοῦ Χριστοῦ μας. Ἔτσι ἔτρωγαν· μὲ τὴ διαφορὰ ὅτι στὴν ἐποχὴ τοῦ Χριστοῦ τὸ τραπέζι ἦταν ὄχι κυκλικὸ ἀλλὰ ἡμικυκλικό. Ἀπὸ μέσα, στὸ κενὸ τοῦ ἡμικυκλίου, κινοῦνταν οἱ ὑπηρέτες γιὰ νὰ παραθέτουν τὰ πιάτα μὲ τὰ φαγητὰ καὶ τὰ ποτά. Καὶ στὸ ἐξωτερικὸ τοῦ ἡμικυκλίου, ἐκεῖ κάθονταν οἱ συνδαιτημόνες· ὄχι σὲ καρέκλες ἀλλὰ σὲ κάτι καναπεδάκια, ἔτσι ὥστε ὅλο τὸ σῶμα ἦταν ξαπλωμένο μὲ τὰ πόδια πίσω. Μὲ τὸ ἀριστερὸ χέρι στήριζαν τὸ θώρακα σηκωμένο, καὶ μὲ τὸ δεξί τους χέρι στραμμένοι πρὸς τὸ τραπέζι ἔπαιρναν ἀπὸ τὰ φαγητά.
Ἡ ἁμαρτωλὴ γυναίκα πλησίασε ἀπὸ τὰ πίσω καὶ γονατιστὴ καταφιλοῦσε τὰ πόδια τοῦ Χριστοῦ. Ἔκλαιγε καὶ τὰ δάκρυα ἔπεφταν καὶ ἔπλεναν τὰ πανάχραντα πόδια. Μετὰ ἔσπασε ἕνα δοχεῖο ἀπὸ ἀλάβαστρο ποὺ περιεῖχε ἀκριβὸ μύρο καὶ τὰ ἄλειψε μ᾽ αὐτό. Τέλος ἔλυσε τὶς πλεξοῦδες τῶν μαλλιῶν της, ποὺ ἄλλοτε ἦταν θέλγητρο ἐρώτων, τὰ ἔκανε πετσέττα, σκούπισε μ᾽ αὐτὰ τὰ πόδια τοῦ Χριστοῦ, κι ὁ τόπος εὐωδίασε.
Πῶς τὸ εἶδε αὐτὸ ὁ φαρισαῖος; Ἔμεινε ἀσυγκίνητος· βρῆκε μάλιστα ἀφορμὴ νὰ ἐπικρίνῃ μέσα του τὸ Χριστό. Ἀλλ᾽ αὐτὸ ποὺ δὲν τολμοῦσε νὰ τὸ πῇ φωναχτά, ὁ Χριστὸς τὸ ἄκουσε, ὡς Θεὸς ποὺ ἦταν· γιατὶ καὶ οἱ διαλογισμοὶ εἶνε ἁμαρτία, ἁμαρτάνουμε καὶ μὲ τοὺς λογισμούς. Τί σκέφτηκε·
–Ἄκου ἐκεῖ, λέει· ἂν ἦταν προφήτης, θὰ ἤξερε τί ἐλεεινὸ καὶ τρισάθλιο «σκεῦος» εἶνε αὐτή, κι οὔτε καλημέρα δὲν θὰ τῆς ἔλεγε· ἄρα δὲν εἶνε ἅγιος, δὲν εἶνε προφήτης.
Τότε τοῦ λέει ὁ Χριστός·
–Σίμων, κάτι θέλω νὰ σοῦ πῶ.
–Λέγε, διδάσκαλε.
–Θὰ σοῦ πῶ μία παραβολή. Ἦταν δύο ἄνθρωποι ποὺ βρέθηκαν στὴν ἀνάγκη νὰ δανειστοῦν χρήματα· ὁ ἕνας δανείστηκε πενήντα δηνάρια μικρὸ ποσό), κι ὁ ἄλλος πεντακόσα δηνάρια (ποσὸ δεκαπλάσιο). Τόσο ὅμως εἶχαν χρεωκοπήσει, ὥστε δὲν μποροῦσαν νὰ ἐξοφλήσουν οὔτε ὁ ἕνας οὔτε ὁ ἄλλος. Καὶ ὁ κύριος ὁ δανειστής, εὔσπλαχνος, χάρισε καὶ ἔσβησε τὸ χρέος καὶ στοὺς δύο. Σὲ ρωτῶ, λέει, Σίμων· ποιός ἀπὸ τοὺς δύο χρωστάει περισσότερη εὐγνωμοσύνη στὸν δανειστή;
Ἀπαντᾷ ὁ φαρισαῖος·
–Αὐτὸς στὸν ὁποῖο χαρίστηκε τὸ μεγαλύτερο ποσό.
–Σωστά. Ἔ, αὐτὸ ἔγινε καὶ ἐδῶ. Κ᾽ ἐσὺ εἶσαι χρεώστης ὡς ἁμαρτωλός, παρ᾿ ὅλη τὴν ἁγιότητα ποὺ δείχνεις φαινομενικά, καὶ νομίζεις ὅτι ἔχεις μικρὰ ἁμαρτήματα. Κ᾽ ἐσὺ ὀφείλεις ἕνα χρέος στὸ Θεό (τ᾿ ἁμαρτήματά σου), ἀλλὰ κι αὐτὴ ἐδῶ ἡ γυναίκα ἔχει ἕνα χρέος μεγαλύτερο (τ᾿ ἁμαρτήματά της). Καὶ αὐτὴ μὲν ἐκδήλωσε ἔτσι τὴν ἀγάπη κ᾽ εὐγνωμοσύνη της σ᾽ ἐμένα· ἐσὺ ὅμως; Ἦρθα στὸ σπίτι σου, καὶ οὔτε φίλημα μοῦ ἔδωσες οὔτε τὰ πόδια μοῦ ἔπλυνες. Αὐτή, ἀπ᾽ τὴν ὥρα ποὺ μπῆκε, μοῦ φιλάει τὰ πόδια μὲ δάκρυα καὶ τ᾽ ἀλείφει μὲ μύρο. Γι᾽ αὐτὸ σοῦ λέω· συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες της, ποὺ εἶνε πολλές, γιατὶ «ἠγάπησε πολύ» (Λουκ. 7, 47).
Θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχουμε καιρὸ ν᾿ ἀναλύσουμε αὐτὸ τὸ «ἠγάπησε πολύ». Ἐμεῖς ἀγαποῦμε λίγο, μόνο τὴ γυναῖκα καὶ τὰ παιδιά μας, ἀλλ᾽ ἀπέναντι στὸν Κύριο ἡ καρδιά μας εἶνε Βόρειος Πόλος μὲ παγόβουνα. Ἕνας ξένος ἱεροκήρυκας στὸ Παρίσι, σχολιάζοντας τὴ φράσι «ἠγάπησε πολύ», ἔλεγε· Ὅταν τὴ σκέπτομαι δὲν μπορῶ νὰ μιλήσω, μοῦ ᾽ρχεται νὰ κλάψω κ᾽ ἐγὼ μαζὶ μὲ τὴ γυναῖκα αὐτή. Μακάρι νὰ μᾶς ἔδινε ὁ Κύριος ἕνα δάκρυ ἀπὸ τὰ δάκρυα τῆς πόρνης.
* * *
Παρ᾿ ὅλη τὴ διάδοσι τοῦ Εὐαγγελίου, ἀγαπητοί μου, ἡ ἁμαρτωλὴ γυναίκα ζῇ καὶ σήμερα δυστυχῶς. Πολλὰ τέτοια πλάσματα ὑπάρχουν στὴν κοινωνία μας, καὶ ἰδίως μεταπολεμικῶς αὐξήθηκαν. Τὸ κράτος -ἡ πολιτεία, γιὰ νὰ φανῇ πολιτισμένη, πρὸ πολλῶν ἐτῶν ἔκλεισε τὰ πορνεῖα, ποὺ κατ᾽ εὐφημισμὸν ὀνομάζονται οἶκοι ἀνοχῆς καὶ διακρίνονται γιατὶ ὑποχρεώθηκαν ἔξω ἀπὸ τὴ θύρα τους ν᾽ ἀνάβουν φανάρι κόκκινο. Ἀλλὰ τὸ κακὸ εἶνε πολυμήχανο· καταργήθηκαν μερικὲς ἑκατοντάδες γνωστὰ πορνεῖα, καὶ δημιουργήθηκαν ἄλλα πολὺ περισσότερα, εἴτε σὲ σπίτια μικρὰ ἢ μεγάλα εἴτε σὲ νυχτερινὰ κέντρα ποὺ στεγάζουν καὶ ξένες φερμένες ἀπὸ μακριά. Φτάσαμε σὲ σημεῖο, ἕνα περιοδικὸ στὸ Παρίσι νὰ γράψῃ –ἐπιτρέψτε μου νὰ τὸ πῶ–, ὅτι στὴν Ἑλλάδα ὅλα εἶνε ἀκριβὰ καὶ μόνο ἕνα εἶνε φτηνό, τὸ γυναικεῖο κρέας. Θεέ μου, ποῦ κατήντησε ἕνας λαὸς ποὺ ἔψαλλε «Τὴν ὡραιότητα τῆς παρθενίας σου καὶ τὸ ὑπέρλαμπρον τὸ τῆς ἁγνείας σου…»!
Νὰ κατακρίνουμε κ᾽ ἐμεῖς τὶς γυναῖκες αὐτές;
Ὄχι· θὰ εἴμαστε ἔξω ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Πρέπει νὰ τὶς δοῦμε μὲ συμπάθεια· εἶνε θύματα. Εὐθύνη ἔχει ἡ διεφθαρμένη κοινωνία, ποὺ κόπτεται γιὰ τὴ μόλυνσι τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος, γιὰ τὸ νέφος κ.τ.λ., ἀλλὰ γιὰ τὴν ἐξυγίανσι τοῦ πνευματικοῦ περιβάλλοντος ἀδιαφορεῖ. Τί ὑποκρισία! Ἄλλοτε δὲν ὑπῆρχε οὔτε μία πόρνη καὶ ἐτιμᾶτο ὁ γάμος, ἡ μονογαμία. Τώρα ἡ ἀκολασία δὲν θεωρεῖται ἁμαρτία καὶ μόνο ὁ φόβος τοῦ ἔητζ ἀνακόπτει κάπως τὴν ἀποσύνθεσι.
Εἴμαστε ὅλοι ὑπεύθυνοι κατὰ ἕνα ποσοστὸ γιὰ τὴν ἐξάπλωσι τῆς πορνείας. Γιατὶ ἐρωτῶ· Ἔχουμε γιὰ τὰ θύματα αὐτὰ τὴ στοργὴ ποὺ εἶχε ὁ Χριστός; Πλησίασαν τὶς γυναῖκες αὐτὲς ἄνθρωποι τῆς κοινωνικῆς προνοίας ἢ τῆς Ἐκκλησίας, κάποια κυρία τοῦ φιλοπτώχου ἢ κάποιος κληρικός; Μία πόρνη ποὺ μετανοεῖ εἶνε ἀνώτερη ἀπὸ ἕναν ἀμετανόητο φαρισαῖο. Δὲν θὰ ὠφεληθοῦμε ἀκούγοντας ἁπλῶς τὸ τροπάριο τῆς Κασσιανῆς, ἀλλ᾽ ἐὰν προσέλθουμε στὴν ἐξομολόγησι. Τελειώνω καὶ λέω «μεγάλη ἡ μετάνοια» (αἶν. Μ. Τετάρτ.)· τῆς ὁποίας μετανοίας εἴθε ὁ Κύριος νὰ ἀξιώσῃ ὅλους μας· ἀμήν.
(†) Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Παντελεήμονος Φλωρίνης τὴν 10-4-1990 βράδυ μὲ ἄλλο τίτλο. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 14-3-2015 (ἐδῶ).

ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ ΟΤΑΝ «ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ» ΚΑΙ ΟΤΑΝ «ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ»


Συνήθως όταν κάποιος πάει στο Άγιο Όρος το κάνει για τρεις κυρίως λόγους: 1) Ή γιατί έχει ένα σοβαρό πρόβλημα, συνήθως υγείας γι’ αυτόν ή για κάποιο στενό συγγενικό του πρόσωπο με την ελπίδα να βρει κάποιον σοφό γέροντα με την ικανότητα να τον βοηθήσει, 2) Ή για τουριστικούς λόγους να δει επιτέλους και να γνωρίσει τι είναι αυτό το περίφημο Άγιο Όρος για το οποίο μιλάνε σε όλο τον κόσμο και το επισκέπτονται πρόεδροι, βασιλείς και πρωθυπουργοί, 3) Ή τρίτο για καθαρά πνευματικούς λόγους. Στην περίπτωση αυτή συνήθως πηγαίνει συστημένος και στις περισσότερες περιπτώσεις για να συναντήσει ένα πνευματικό καθοδηγητή, τον πνευματικό του πατέρα με τον οποίο θα συζητήσουν διάφορα ζητήματα πνευματικά μέχρι και κοινωνικά που άπτονται της προσωπικής τους ζωής. Υπάρχει και ένας τελευταίος λόγος, για κάποιους που ζητάνε περιπλανώμενοι μια ξεχωριστή εμπειρία.
Όμως το Άγιο Όρος δεν «αποκαλύπτεται» παρά μόνο σε λίγους. Το περίεργο είναι πως καμιά φορά «αποκαλύπτεται» και σε επισκέπτες που δεν έχουν το «καταξιωμένο υπόβαθρο» για να

Τρίτη 7 Απριλίου 2015

Μ. ΤΡΙΤΗ ΕΣΠΕΡΑΣ: Ως η γυναίκα ή ως ο Φαρισαίος;



Α΄. Πολύ ωφέλησε την ψυχή μας ο Χριστός, σαν παρακάθησε στο τραπέζι του Ζακχαίου. Γιατί όπου ο Χριστός φιλοξενείται, και κάμνει συντροφιά με τους ανθρώπους, και το πιοτό και το τραπέζι μας καταδέχεται, εκεί κατοικεί η ευφροσύνη. Γιατί ποιος τελώνης ή πόρνη ή απ’ εκείνους που έπραξαν όσα δε λέγονται κακά, βλέποντας τον Ποιητήν του ουρανού και της γης να εισέρχεται στο σπίτι του Τελώνη, ή εκείνον που μας δίδει τα στάχυα, να λαβαίνει με τα χέρια του ανθρώπινο ψωμί, ή των τσαμπιών τον χορηγό να πίνει απ’ το κρασί και να ευλογεί τα πατητήρια, και στο μυαλό του δε θάβαζε την πράξη τούτη για μεγάλη γιορτή και λαμπρό πανηγύρι; Αληθινά γιορτή. Ευφροσύνη αγγελικής φιλοξενίας, να βλέπεις το Δεσπότη με τους δούλους· το Θεό με τους ανθρώπους· τον Κριτήν τέλος να βλέπεις μ’ εκείνους που θα κρίνει, να κάθεται το ίδιο τραπέζι. Μα για τούτον το λόγο ήρθε στη γη, χωρίς να εγκαταλείψει τον ουρανό ορφανό από τη θεϊκή δόξα· γιατί και τέλειος γενόμενος άνθρωπος, δεν έπαυσε να είναι Θεός...

Β΄. Αλλά τούτο δεν το καταλάβαιναν οι Φαρισαίοι και σχολίαζαν με τις απαίσιές τους γλώσσες και διέβαλλαν το Χριστό  που τον έβλεπαν να τρώγει με τους τελώνες. Μα σαν τα ασκιά τα παληά ανοίξανε γιατί δεν μπορούσαν να δεχτούν τον καινούριο δυνατό λόγο της διδασκαλίας. Εμείς όμως, αδελφοί, ας ακολουθήσουμε το μέγα φιλάνθρωπο στην πορείαν του. Εκείνος

Μεγάλη Τρίτη βράδυ, Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

ΤO TΡΑΓΟΥΔΙ ΠΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

«Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή…» (δοξ. ἀποστ. αἴν. Μ. Τετάρτης

 Πηγή: "augoustinos-kantiotis.gr"
ΑΠΟΨΕ, εὐσεβὲς ἐκκλησίασμα, σ᾿ ὅλες τὶς ἐκκλησίες τῆς ᾿Ορθοδοξίας μας ψάλλεται τὸ τροπάριο τῆς Κασσιανῆς. Ὅλοι τρέχουν στοὺς ναοὺς νὰ τ᾽ ἀκούσουν καὶ θαυμάζουν τὸν ψάλτη ποὺ θὰ τὸ παρατείνῃ πε­ρισσότερο. Ἀλλ᾽ ἐὰν τοὺς ρωτήσῃς, τί κατάλαβαν ἀπ᾽ αὐτό, οἱ περισσότεροι δὲν ξέ­ρουν ν᾿ ἀπαντή­σουν. Σὰ νὰ εἶνε κινέζικα. Γι᾿ αὐτὸ θὰ μοῦ ἐ­πιτρέψετε νὰ πῶ λίγα λόγια γιὰ τὸ τροπάριο.

* * *

Στὰ παλιὰ εὐλογη­μένα χρόνια, τὸν 9ο μ.Χ. αἰῶνα, στὴν Κωσταντινούπολι, ποὺ εἶνε ἡ πό­λις τῶν ὀνείρων μας, βασιλεὺς τῆς Βυ­ζαντι­νῆς αὐ­τοκρατο­ρίας στέφεται ὁ νεαρὸς Θεό­φιλος (829-842). Ἦταν ἄ­γαμος. Ἡ καλὴ μητρυιά του, ἡ Εὐφροσύνη, θέλοντας νὰ τὸν παν­τρέ­ψῃ, κάλεσε ἀπ᾿ ὅλα τὰ μέρη τοῦ ἀπεράντου κράτους, σὰν μιὰ ἀνθοδέσμη ἀπὸ λουλούδια τῆς νεότητος, ἐκλεκτὲς κοπέλλες, γιὰ νὰ δια­λέξῃ ἀπ᾽ αὐτὲς τὴν σύζυγό του. Ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα ἡ Εὐφροσύνη τοῦ ἔδωσε ἕνα χρυσὸ μῆ­λο, γιὰ νὰ τὸ προσ­φέρῃ σ᾿ αὐτὴν ποὺ θὰ διά­λεγε. Ὁ Θεόφιλος στάθηκε μπροστὰ στὴν Κασ­σιανὴ κ᾽ ἦταν ἕ­τοιμος

Ο Σταυρός, τα υποδήματα και η Ορθόδοξη Πίστη!



Ἔτσι, λοιπόν· ἄμεση ἦταν καὶ κεραυνοβόλα ἡ ἀντίδραση τῆς Ἱ. Συνόδου γιὰ τὴν διάπραξη μιᾶς ἀσέβειας τῶν κινέζων ἐμπόρων.
Γιὰ τὴν πολυχρόνια, ὅμως, ἀσέβεια τῆς διαστροφῆς τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως “τσιμουδιὰ” ἡ «Ἱερὰ» Σύνοδος!
Δὲν ἄκουσε καὶ δὲν εἶδε ποτὲ τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο νὰ ἀποδέχεται "πολλὲς" Ἐκκλησίες, ἀκυρώνοντας τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως ποὺ μιλᾶ γιὰ "Μία" Ἐκκλησία;
Δὲν διάβασε στὸ ἐπίσημο περιοδικό της, «Ἐκκλησία», τὴν κακοδοξία τοῦ μητροπολίτης Μεσσηνίας περὶ "διηρημένης" Ἐκκλησίας, ποὺ ποτὲ δὲν διόρθωσε! Δὲν ἄκουσε γιὰ τὴν μεταπατερικὴ θεολογία τοῦ μητροπολίτη Δημητριάδος; Δὲν ἄκουσε πὼς ὁ μητροπολίτης Καλαβρύτων δήλωσε ἐπίσημα (καὶ δὲν τὸ παίρνει πίσω!) πὼς "οὐδέποτε θὰ σᾶς διδάξω ὅτι τὸ Filioque καὶ ὁ παπισμὸς εἶναι αἵρεση"; Δὲν ἔμαθε γιὰ τὸ Πόρτο Ἀλέγκρε, γιὰ τὸ Πουσάν κ.λπ.;
Δυστυχῶς τὴν Σύνοδο τὴν πείραξε ΜΟΝΟ ἡ κινέζικη ἀσέβεια μὲ τοὺς σταυροὺς στὰ ὑποδήματα· τὶς ποικίλες, ὅμως, ἀσέβειες τὶς δικές της καὶ τῶν δικῶν της τὶς γράφει στὰ ...παλαιότερα τῶν ὑποδημάτων τους!

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Ἔκφραση διαμαρτυρίας
γιά βεβήλωση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ
Μέ ἀφορμή τή δημοσίευση στόν ἠλεκτρονικό τύπο φωτογραφιῶν, οἱ ὁποῖες συνοδεύουν κείμενο γιά τήν κυκλοφορία ὑποδημάτων, ἐπί τοῦ πέλματος τῶν ὁποίων σέ ἐμφανές σημεῖο ὑπάρχει τό σχῆμα τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος θεωρεῖ ὅτι ἡ τοιαύτη χρήση τοῦ σχήματος τοῦ Τιμίου Σταυροῦ συνιστᾶ βεβήλωση, ἐξύβριση, ἀσέβεια καί προσβολή τοῦ Λυτρωτικοῦ Συμβόλου τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας.
Γιά τόν λόγο αὐτόν ἐκφράζει τήν δυσφορία, τήν ἀντίθεση καί τόν ἀποτροπιασμό Της γιά τήν βέβηλη αὐτή ἐνέργεια, ἐν ὄψει μάλιστα τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Ἑβδομάδος καί ζητεῖ τήν ἀπόσυρση τοῦ συγκεκριμένου τύπου ὑποδημάτων ἀπό τήν ἀγορά.
                Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Φέρουν προς συζήτηση το θέμα γιά τήν ὁμοφυλοφιλία, που είναι λυμένο από τους χρόνους της Π. Διαθήκης! Συμβαδίζουν μὲ τὶς σκοτεινὲς ἐπιδιώξεις τῆς Ν. Τάξης!



Οἱ Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι, ποὺ δὲν διστάζουν νὰ παρουσιάζονται ὡς διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων· ποὺ ἐπιμένουν ἀναιδῶς στὸ ἀσεβὲς τόλμημα τῆς πραγματοποιήσεως  μιᾶς ἱστορικῆς σημασίας Πανορθοδόξου Συνόδου· ποὺ ἔχουν ξεπουλήσει τὴν Πίστη μας, αὐτοὶ λοιπόν, τὰ γεροντοπαλίκαρα τοῦ Ζηζιούλα καὶ ὅσα τεκνα τῶν Οἰκουμενιστικῶν ἀθλιοτήτων τυφλὰ τοὺς ἀκολουθοῦν, πιάστηκαν στὰ πράσα νὰ ἐπιχειροῦν τὴν νόθευση της Εὐαγγελικῆς διδασκαλίας ὡς πρὸς τὴν ὁμοφυλοφιλία,
Κι ὅμως εἶχαν τὸ θράσος, κατ' ἀρχὰς νὰ ἐπιχειρήσουν τὴν φίμωση τῶν μελῶν τῆς «Εἰδικῆς Ἐπιτροπῆς» καὶ τὴν ἀπαγόρευση ἀνακοινώσεων γιὰ τὸ περιεχόμενο τῶν συζητήσεών της καί, ἀργότερα, νὰ διαψεύσουν τὰ ἀδιάψευστα!
Δείχνουν ἔτσι ὅτι φοβοῦνται τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ, μήπως καὶ ἀνακαλύψει ὅτι ἔχουν μετατρέψει τὴν Ἐκκλησία (μὲ τὴν ἀνοχὴ τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν) σὲ ἰδιωτικό τους κλάμπ, κάτι ἀνάλογο μὲ τὶς Στοές ἢ τὴν λέσχη  Mπίλντερμπέγκ.
Διαβάστε ποιὲς πληροφορίες ἔδωσε τὸ ἱστολόγιο  «orthodoxia.gr» (τοῦ κ. Διον. Μακρῆ) πρὶν ἀπὸ ἑβδομάδες, γιὰ κάποια ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ συζητήθηκαν στὴν Ἐπιτροπή, ἀπὸ τὸν Περγάμου κ. Ζηζιούλα, τὸν καθηγητὴ Βλ. Φειδᾶ κ.ἄ., χωρὶς νὰ διαψευστοῦν. Μόλις πῆρε τὴν περασμένη ἑβδομάδα διαστάσεις τὸ πρᾶγμα λόγω μεγαλύτερης δημοσιότητας, τότε τρομοκρατημένοι ἄρχισαν τὴν προσπάθεια φίμωσης καὶ συσκότισης!
Νὰ γιατί, ἐλλόγως καὶ ἐπιμόνως ὑποστηρίζουμε ὅτι ἐγκληματοῦν κατὰ τῆς Ἀλήθειας τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ λαοῦ της, ὅλοι οἱ Ποιμένες ποὺ παρακολουθοῦν τὰ γεγονότα σὰν νὰ μὴν τοὺς ἀφοροῦν, σὰν νὰ συμβαίνουν σὲ κάποιο ἄλλο πλανήτη, ἤ, τὰ καυτηριάζουν μέν, ἀλλά ‒παρὰ πᾶσαν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία‒ ἐπικοινωνοῦν μὲ τοὺς τοιαῦτα κακόδοξα καὶ ἀντιευαγγελικὰ ἐργαζομένους.
Δημοσιεύουμε τὸ διαφωτιστικὸ ἄρθρο τοῦ κ. Μακρῆ Δ. καὶ τὸ Ἀνακοινωθὲν τῆς Εἰδικῆς Διορθοδόξου Ἐπιτροπῆς ποὺ συσκοτίζει τὰ πραγματικὰ γεγονότα.


Ἀπαράδεκτες  θέσεις  Ὀρθοδόξων  Ἱεραρχῶν
γιά  τήν  ὁμοφυλοφιλία!

Πηγή: www.orthodoxia.gr/show.cfm?id=1889&obcatid=11

Ἡ ἀνωμαλία ‒ κιναιδισμός ἀντικείμενο συζήτησης
τῆς Διορθόδοξης Προσυνοδικῆς Ἐπιτροπῆς
πού συνεδρίασε στή Γενεύη μέ στόχο νά προετοιμάσει
τήν ἀτζέντα τῶν ἀποφάσεων τῆς προγραμματισμένης
γιά τό 2016 Πανορθόδοξης Ἱερᾶς Συνόδου.

Αὐτό κι ἄν εἶναι ἀπίστευτο! Νά γίνεται συζήτηση γιά τό ποιά θά εἶναι ἡ θέση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἀπέναντι στήν ἀνωμαλία καί στό νέο κατασκευασμένο φροῦτο τῶν λεγομένων κοινοτήτων τῶν ἀνωμάλων, δηλαδή τῶν ὁμοφυλοφίλων! Κατά τήν πρόσφατη λοιπόν συνεδρίαση τῆς Διορθόδοξης Ἐπιτροπῆς πού ἔχει ἀναλάβει τήν προετοιμασία τῶν θεμάτων πού θά ἐξετασθοῦν στήν προγραμματισμένη γιά τόν Ἰούνιο τοῦ 2016 Πανορθόδοξη Σύνοδο ἐξετάσθηκε τό θέμα πού εἶχε νά κάνει μέ «τή συμβολή τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας εἰς τήν ἐπικράτησιν τῆς εἰρήνης, τῆς δικαιοσύνης, τῆς ἐλευθερίας, τῆς ἀδελφοσύνης καί τῆς ἀγάπης μεταξύ τῶν λαῶν καί ἄρσιν τῶν φυλετικῶν καί λοιπῶν διακρίσεων».

Κατά τή συζήτηση πού ἀκολούθησε διατυπώθηκαν ἀπό Ὀρθοδόξους Ἀρχιερεῖς ἀλλά καί καθηγητές θεολογίας θέσεις πού εἰ μή τί ἄλλο ἐπαναφέρουν στή μνήμη μας τήν προφητική ρήση τοῦ Ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ

Δευτέρα 6 Απριλίου 2015

ΑΠΟΣΤΟΜΩΤΙΚΕΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ, μητροπ. Αυγουστίνου Καντιώτη



Χθές, ἀγαπητοί μου, μιλήσαμε γιὰ τὸ θαῦμα τῆς ξηρανθείσης συκῆς, ποὺ εἶνε σύμβολο τοῦ ἀνθρώπου ἢ τοῦ λαοῦ ποὺ δὲν ἔχει νὰ παρουσιάσῃ καρπούς. Συνεχίζουμε τώρα.
* * *
Ὁ Χριστὸς τὴ νύχτα τῆς Μεγάλης Δευτέρας βγῆκε πάλι ἔξω ἀπὸ τὰ Ἰεροσόλυμα, βρῆκε ἕνα τόπο ἔρημο, κ᾿ ἐκεῖ διανυκτέρευσε μὲ τοὺς μαθητάς του. Τὸ πρωΐ τῆς Τρίτης ἐπέστρεψε στὴν πόλι. Ἀνέβηκε στὸ ναὸ τοῦ Σολομῶντος καὶ στάθηκε στὸ προαύλιο. Ἐκεῖ τὸν περίμενε λαός, ποὺ διψοῦσε ν᾿ ἀκούσῃ τὰ θεϊκά του λόγια. Τὸν περίμεναν ὅμως καὶ ἐχθροί.
Ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ ἦταν τὰ τρία μεγάλα κόμματα ποὺ