Ενωση, Προδοσία της Πίστεως και «intercommunion»: Άγ. Ιουστίνος και π. Ι. Ρωμανίδης.

Ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, εδώ και δεκαετίες ομιλεί για την προδοσία της Πίστεως από τους Οικουμενιστές, γι’ αυτό και διέκοψε το Μνημόσυνο του Πατριάρχου Γερμανού (“Ὀρθ. Τύπος, φ. 144, 15/6/1971”), αλλά οι Ορθόδοξοι Ποιμένες ακόμα «κοινωνούν» με όλους αυτούς που προδίδουν την Πίστη!

Ὁ π. Ἰωάννης Ρωμανίδης –ἐδῶ καὶ δεκαετίες–

«εἶχε ἀποκαλύψει ὅτι Ρωμαιοκαθολικὸς ἐπίσκοπος τοῦ εἶχε ἐκμυστηρευθῆ ὅτι κατὰ τὸ σχέδιο τοῦ Βατικανοῦ ἡ ἕνωσις δὲν θὰ γίνη ἐκ τῶν ἄνω, δηλαδὴ τῶν ἐπισκόπων, τῶν θεολόγων καὶ τῶν διαλόγων, ἀλλὰ μᾶλλον μέσῳ τοῦ λεγομένου λαϊκοῦ οἰκουμενισμοῦ, δηλαδὴ τῶν ἀμοιβαίων ἐπαφῶν καὶ τῆς σταδιακῆς ἐφαρμογῆς τῆς μυστηριακῆς διακοινωνίας (intercommunio), ἡ ὁποία τουλάχιστον ἀπὸ τὴν Ρώμη ἤδη ἐφαρμόζεται» (Καψάνη Γεωργίου, Ἡ κρίσις Θεολογίας καὶ Οἰκουμενισμοῦ ἐν Η.Π.Α., Ἀθῆναι 1968).

Ὁ π. Ἰουστῖνος Πόποβιτς γράφει γιὰ τὴν δια-κοινωνία:

«Ἡ «intercommunion», δηλαδὴ ἡ διακοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς στὰ ἅγια Μυστήρια  ἰδιαιτέρως στὴ θεία Εὐχαριστία, εἶναι ἡ πλέον ἀναίσχυντη προδοσία τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ προδοσία τοῦ Ἰούδα. 

Πρόκειται μάλιστα περὶ προδοσίας ὁλόκληρης τῆς Ἐκκλησίας  τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Θεανθρώπου, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀποστολικῆς, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἁγιοπατερικῆς, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἁγιοπαραδοσιακῆς, τῆς Ἐκκλησίας τῆς Μιᾶς καὶ μοναδικῆς» (π. Ἰουστίνου Πόποβιτς, «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ ὁ Οἰκουμενισμός»).

Σχόλιο: Τὰ ἀκοῦτε, Σεβ. Πειραιῶς;  «Ιntercommunion» ἔχουμε, ὅταν ὑπάρχει μετοχὴ σὲ κάποιο -ὁποιοδήποτε- Μυστήριο, κι ὄχι ΜΟΝΟ στὴν Θ. Εὐχαριστία, ὅπως κακοδοξότατα καὶ πεισμόνως ὑποστηρίζετε χρόνια.

Κι ὅμως ὑπάρχουν Ἐκκλησίες ποὺ ἔχουν διακοινωνία μὲ Μονοφυσίτες, μὲ τὶς ὁποῖες κοινωνεῖτε! Καὶ δυστυχῶς, ἐκτὸς ὅλων τῶν ἄλλων Ποιμένων καὶ Ἐπισκόπων, καὶ οἱ πατέρες τῆς “Συνάξεως” κλείνουν τὰ μάτια τους, τὰ δὲ ὀρθόδοξα ἱστολόγια ἀποφεύγουν νὰ τὸ παρουσιάσουν! 

Την στενοχώρια, γεννούν στην ψυχή οι αναθυμιάσεις του εγώ...

Πηγή: "Τρελογιάννης"

Γέροντα Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

Ο πόνος, η αγωνία, η ψυχική τραγωδία ,η στενοχώρια είναι αποτέλεσμα της πτώσεως του ανθρώπου, η οποία οφείλεται στον εγωισμό του. Την στενοχώρια ,γεννούν στην ψυχή οι αναθυμιάσεις του εγώ , ενώ η φυσιο

λογική της κατάσταση είναι η χαρά, διότι ο Θεός είναι χαρά, είναι ειρήνη, και η ψυχή είναι εμφύσημα του Θεού, δημιουργήθηκε από Αυτόν και οδεύει προς Αυτόν. Επομένως, μέσα στην ανθρώπινη ζωή, η στενοχώρια είναι ξένη και αδικαιολόγητη.
 

Και όμως σήμερα δεν βρίσκεις άνθρωπο χαρούμενο, που σημαίνει πως δεν βρίσκει κανείς άνθρωπο ισορροπημένο, ήρεμο, φυσιολογικό. Η στενοχώρια είναι αρρώστια τρομερή που μαστίζει την οικουμένη, η μεγαλυτέρα ίσως βάσανος της ανθρωπότητος, το μεγαλύτερό της δράμα. Δεν είναι απλώς τα προοίμια της κολάσεως αλλά η βίωσις της κολάσεως από της παρούσης ζωής.
 

Έλλειψις χαράς σημαίνει έλλειψις Θεού, ενώ η χαρά απόδειξις της παρουσίας αυτού. Εάν κανείς είναι κοσμικός άνθρωπος και τέρπεται επί τοις επικήροις, χαίρεται για τις ηδονές, για τα παροδικά και μάταια, αυτός ίσως έχει κάποια ηδονή, κάποια ευχαρίστηση, αλλά στην πραγματικότητα, αν προσέξει κανείς, θα δει ότι υπάρχει θλίψις και στενοχώρια στην ζωή του, όπως λέγει η Αγία Γραφή:

"θλίψις και στενοχωρία επί πάσαν ψυχήν ανθρώπου του κατεργαζομένου το κακόν".

Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει χαρά εκεί όπου υπάρχει παράβασις της εντολής του Θεού, όπως είναι αδύνατον να υπάρχει στενοχώρια με την εφαρμογή του νόμου του Θεού.
Χαρά, Λύπης Όλεθρος. Λύπη είναι ένα ξίφος που έρχεται αιφνιδίως και χτυπάει το σώμα, ιδιαίτερα όμως την ψυχή του ανθρώπου. Και μάλιστα κάτι που εξέρχεται από την κακία των ανθρώπων, από την αμαρτία, από την δυσωδία, από την αντίθεση των άλλων. Η λέξη λύπη είναι συγγενής προς την λέξη λύμη, η οποία σημαίνει πληγή, κάτι που στάζει πύον. Επομένως, λύπη είναι η κατάσταση της ψυχής, η οποία στάζει πύον. Κυρίως προέρχεται από βέλη τα οποία εξακοντίζονται από την κακία των ανθρώπων ή και από τις κακίες της δικής μας ψυχής. Η λύπη εδώ δεν είναι αυτό που λέμε, είμαι λυπημένος. Όταν λέμε, είμαι λυπημένος, κατά κανόνα εννοούμε, ζω τις αναθυμιάσεις της δικής μου αμαρτίας, της δικής μου εγωπάθειας, της δικής μου απομονώσεως από τον Θεό. Όταν οι πατέρες ομιλούν για την λύπη, εννοούν κάτι διαφορετικό.
 

Η χαρά λοιπόν είναι λύπης όλεθρος. Επομένως όταν μας χτυπήσουν τα βέλη αμαρτίας, των πονηρών παθών, των εμπαθών λογισμών, τα βέλη των κακών ανθρώπων ή οποιαδήποτε άλλα, όταν φαίνεται η δυσωδία του προτέρου μας βίου, όταν η αποτυχία της ζωής μας έλθει να μας χτυπήσει, τότε η χαρά είναι όλεθρος της λύπης. Η χαρά είναι σαν μια ασπίδα που χτυπούν τα βέλη και φεύγουν και δεν παθαίνεις τίποτε. Όλοι εκείνοι και όλα εκείνα που έρχονται να θλίψουν την δική μας ψυχή καταστρέφονται, απόλλυνται.
Η τροφή των εν Χριστώ ασκουμένων είναι η χαρά. Η χαρά τρέφει την ψυχή, το πνεύμα, τον νου, ώστε να μπορούν να ανεβαίνουν και να δίδωνται εις τον Θεόν. Καμία άσκησις, καμία εγκράτεια, κανείς πόθος, καμία αγάπη δεν μπορεί να φτάσει εις το τέρμα εάν δεν τρέφεται. Σκεφτείτε κάποιον που θέλει να είναι καλός αθλητής και δεν τρώει. Απλούστατα θα πέσει εις τον δρόμο. Έτσι ακριβώς παθαίνει και κάποιος πνευματικός ασκητής αν δεν έχει χαρά.

πηγή

Όταν οι αντι-Οικουμενιστές δεν καταλαβαίνουν τα αυτονόητα! Αφέλεια ή δολιότητα;

ΓΙΑΤΙ ΠΗΓΑΤΕ ΣΤΗΝ ΠΑΠΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΕΒ. ΑΜΕΡΙΚΗΣ;

Μὲ τὸ παρακάτω ἐρώτημα,

ΓΙΑΤΙ ΠΗΓΑΤΕ ΣΤΗΝ ΠΑΠΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

ΣΕΒ. ΑΜΕΡΙΚΗΣ;

τὸ ἱστολόγιο «Τελεβάντος» ἀπευθύνεται στὸν Ἀρχιεπ. Ἀμερικῆς Δημήτριο! Καὶ συνεχίζει:

ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΠΗΓΑΤΕ ΣΤΗΝ ΠΑΠΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟ MADISON SQUARE GARDEN ΣΕΒ. ΑΜΕΡΙΚΗΣ;

ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΣΑΣΤΕ ΣΕ ΕΣΠΕΡΙΝΟ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΣΕ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ;

ΤΙ ΔΟΥΛΕΙΑ ΕΙΧΑΤΕ ΣΤO MADISON SQUARE GARDEN; 

ΔΕΝ ΕΦΤΑΝΑΝ ΟΙ ΔΙΑΘΡΗΣΚΕΙΑΚΕΣ ΑΣΧΗΜΙΕΣ ΠΟΥ ΚΑΝΑΤΕ ΝΩΡΙΤΕΡΑ ΣΤΟ "ΣΗΜΕΙΟ ΜΗΔΕΝ" ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΠΙΣΤΕΓΑΣΕΤΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΗ ΑΗΘΕΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΗΣ ΠΑΠΙΚΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ;

ΕΣΕΙΣ ΜΟΝΟΝ ΚΑΙ ΟΙ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΕΣ ΑΝ ΔΙΑΚΡΙΝΑΜΕ ΚΑΛΑ ΣΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ.

ΝΤΡΟΠΗ!

Τόσο πολὺ μυαλὸ χρειάζεται κ.κ. ἀντι-Οἰκουμενιστὲς γιὰ νὰ καταλάβετε ὅτι ἡ δουλειὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν εἶναι νὰ ἐργάζονται γιὰ τὴν ἐπεκταση καὶ ἐπικράτηση τῆς Παναιρέσεως;

Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἡ ἔλλειψη ἐξυπνάδας ἢ ἡ ἀφέλεια ποὺ σᾶς ὁδηγεῖ σ’ αὐτὲς τὶς ἀνόητες ἐρωτήσεις! Εἶναι ἡ δολιότητα καὶ ἡ ἀμετανοησία, νὰ συνεχίζεται τὴν ἀντιπατερικὴ τακτικὴ «κοινωνίας» μὲ τοὺς παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές, ὡς ἐάν, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Δημήτριος –ποὺ κατέστη τὸ «δεκανίκι» τοῦ ἀρχι-αἱρεσιάρχη Βαρθολομαίου στὴν ἐμπέδωση τῆς αἱρέσεως– νὰ ἔδειξε γιὰ …πρώτη φορὰ τὶς διαθέσεις του!

Δυστυχῶς στήριξε μὲ τὴν παρουσία του πολλὲς Συνάξεις στὸ Φανάρι καὶ πολλὲς ἀποφάσεις τοῦ Βαρθολομαίου· ἦταν παρὼν σὲ προδοτικὲς συναντήσεις του μὲ τὸν Πάπα! Σὲ ὅλες ἔδωσε τὸ Οἰκουμενιστικὸ του παρών!

Καὶ τώρα ἐκπλήττεσθε ποὺ συνεχίζει τὶς αἱρετικές του ἐνέργειες; Ἀντὶ νὰ μετανοήσετε ποὺ μετονομάσατε τὶς αἱρέσεις ἁπλὲς «ἀσχήμιες», ποὺ προπαγανδίζετε τὴν παραμονὴ σὲ κοινωνία μὲ τοὺς «ἀσχημονοῦντες» βλάπτοντας ψυχικὰ χιλιάδες ἀναγνῶστες τοῦ ἱστολογίου σας;

Γιὰ σκεφτεῖτε γιὰ λίγο ὀρθόδοξα: Θὰ δεχόταν ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, ὁ Ὁμολογητής Μάξιμος, ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς νὰ ἔχει «κοινωνία» μὲ τὸν κάθε στυλοβάτη τοῦ Οἰκουμενισμοῦ –ποὺ κι ἐσεῖς τὴν ὀνομάζετε ΟΧΙ ἁπλῶς αἵρεση, ἀλλὰ Παναίρεση– καὶ νὰ συλλειτουργήσει μαζί του;

Ἀπαντεῖστε, λοιπόν, ὄχι μὲ τοὺς συνήθεις ὑπεροπτικοὺς ὀρθολογικοὺς συλλογισμούς σας, ἀλλὰ μὲ τὰ κείμενα τῶν Ἁγίων. Ὑποσχεθήκατε κ. Τελεβάντο, νὰ τὸ κάνετε αὐτὸ ἀπὸ τὸ 2010! Κι ἀκόμα περιμένουμε!

Ἀπαντεῖστε ἔντιμα, ἐνώπιον τῶν πιστῶν στοὺς ὁποίους προκαλεῖτε σύγχυση μὲ τὴν στάση σας, ἀλλὰ καὶ ἐνώπιον Κυρίου Παντοκράτορος!

Σημάτης Παναγιώτης

Υ. Γ. Σὲ τηλεφωνικὴ ἐπικοινωνία ποὺ εἴχαμε τὸ 2010, μὲ ἀποτρέπατε νὰ προβῶ σὲ ἀποτείχιση, ὡσὰν ἡ ἐφαρμογὴ ἑνὸς Ἱεροῦ Κανόνα ταῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας νὰ ἀποτελεῖ …ἔγκλημα! Σᾶς ἔγραψα πολλάκις ὅτι τοῦτο ἀποδέχεται ἀκόμα καὶ ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος (τὸν ὁποῖον ἐπικαλεῖσθε ὡς μέντορα κατὰ τῆς ἀποτειχίσεως), ἀλλὰ δὲν ἀπαντήσατε, ἀποκρύβετε τὴν διδασκαλία του αὐτή. Τότε λοιπόν μοῦ εἴπατε (θυμηθεῖτε τὴν φράση σας): «Δὲν σκέπτεσθε ὄτι μπορεῖτε νὰ παρασύρετε κι ἄλλους στὴν ἀποτείχιση»! (Στὸ φρικτὸ …«ἔγκλημα» νὰ ἐφαρμόζεις τὴν διαχρονικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, τὴν ἁγιογραγικὴ Ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ: «ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν…»!!!

Σᾶς ἀπευθύνω τὸ ἴδιο ἐρώτημα: «Δὲν σκέπτεσθε ὅτι μπορεῖτε νὰ παρασύρετε κι ἄλλους στὴν μὴ ἀποτείχιση»! Δηλαδὴ στὴν κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς, οἱ ὁποῖοι καθημερινὰ δείχνουν τὴν ἐμμονή τους στὴν αἵρεση μὲ τὶς κακόδοξες ἐνέργειές τους, τὴν ἄρνηση νὰ ἐναντιωθοῦν στὴν αἵρεση, τὴν ἄρνηση νὰ Ὁμολογήσουν, τὴν ἄρνηση νὰ ἐφαρμόσουν τὶς Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ;

Μετάστασις Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, 26 Σεπτεμβρίου

O ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ

 

«Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν»

(Α΄ Ἰωάν. 4,8,16)

Τοῦ Μητροπ. Φλωρίνης

π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Ο ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος καὶ εὐαγγελιστής, ὁ «ἠγαπημένος» μαθητὴς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἑορτάζει τρεῖς φορὲς τὸ χρόνο· στὶς 8 Μαΐου, στὶς 30 Ἰουνίου μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους ἀποστόλους, καὶ σήμερα 26 Σεπτεμβρίου. Σήμερα ἡ ἁγία ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τὸ θάνατό του.
―Τὸ θάνατο ἑορτάζουμε;…

Ναί· ἀλλὰ δὲ λέγεται θάνατος. Σήμερα, ἂν πιάσετε τὰ βιβλία τῆς Ἐκκλησίας, ὁ θάνατος ὀνομάζεται «μετάστασις». Ὅπως κάθε ἄνθρωπος, ἔτσι καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης καὶ ὅλοι οἱ ἅγιοι ἔχουν ἀρχὴ καὶ τέλος. Ἦταν νέος, ὁ πιὸ νέος μέσα στὴν ὁμάδα τῶν ἁγίων ἀποστόλων, ὅταν ἀκολούθησε τὸ Χριστό. Ἔπειτα γέρασε· ἔφτασε τὰ 100-105 χρόνια, ἄσπρισαν τὰ μαλλιά του. Καὶ σὰν σήμερα κοιμήθηκε· ἄγγελοι πῆραν τὴν ἁγία του ψυχὴ στὸν οὐρανό. Τὴν κοίμησι λοιπὸν καὶ μετάστασί του ἑορτάζουμε.

Ὁ θάνατος γιὰ ὅποιον δὲν πιστεύει εἶνε τὸ πιὸ τρομερό. Μὰ ὅποιος πιστεύει στὸ Χριστὸ μὲ τὴν καρδιά του δὲ τὸ φοβᾶται. Εἶνε ἁπλῶς ἕνα ἐπεισόδιο στὴ ζωή, μία πόρτα ποὺ ἀνοίγει γιὰ νὰ φύγῃ ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ μάταιο αὐτὸ κόσμο καὶ νὰ πάῃ σ᾿ ἕναν ἄλλο κόσμο.

Δυὸ τάφους θ᾿ ἀλλάξουμε. Ὁ πρῶτος εἶνε ἡ κοιλιὰ τῆς μάνας μας. Σὰν τάφος μοιάζει. Ἐκεῖ τὸ ἔμβρυο μένει κλεισμένο ἐννιὰ μῆνες, μέσα σὲ αἵματα καὶ ἀκαθαρσίες, καὶ μετὰ βγαίνει ἔξω. Ὁ ἄλλος τάφος εἶνε τὸ χῶμα τῆς γῆς. Ἐκεῖ θὰ μείνουμε πλέον ὄχι ἐννιὰ μῆνες, ἀλλὰ χρόνια. Ὅπως βγήκαμε ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τῆς μάνας μας καὶ εἴδαμε τὸν ἥλιο, ἔτσι θὰ βγοῦμε καὶ ἀπὸ τὴν κοιλιὰ τῆς γῆς ἔνδοξοι καὶ ὡραῖοι. Αὐτή εἶνε ἡ πίστις μας· ὅτι ὅποιος πιστεύει στὸ Χριστό, «κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται» (Ἰωάν. 11,26).

Ναί· ἀλλὰ γιὰ νὰ δοῦμε τὸν οὐρανὸ καὶ τὸν παράδεισο, ὅπου εἶνε ὁ ἅγιος Ἰωάννης, πρέπει νὰ ζήσουμε κ᾿ ἐμεῖς ὅπως ἐκεῖνος. 

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ἀγαποῦσε τὸ Θεό. Ὅλο περὶ ἀγάπης μιλοῦσε. Ἂν διαβάσουμε τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὶς τρεῖς καθολικὲς Ἐπιστολές του, θὰ δοῦμε, ὅτι μιὰ λέξι ποὺ συχνὰ ἀναφέρει εἶνε ἡ ἀγάπη. Καὶ ἔδωσε τὸν πιὸ ὡραῖο ὁρισμὸ ὅταν εἶπε· «Ὁ Θεὸς ἀγάπη, ἐστί» (Α΄ Ἰωάν. 4,8,16).

Ὁ Θεὸς εἶνε ἀγάπη. Τό ᾿χουμε καταλάβει αὐτό, ἀγαπητοί μου; Θὰ προσπαθήσω μὲ ἁπλᾶ λόγια νὰ σᾶς τὸ ἐξηγήσω.

* * *

Ὁ Θεὸς ἔκανε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ ἀγάπη, ὄχι ἀπὸ ἀνάγκη. Κι ὅταν τὸν δημιούργησε, δὲν τὸν ἔρριξε σ᾿ ἕνα ξερονήσι ἢ σ᾿ ἕνα ἀπὸ τὰ τόσα ἀστέρια ὅπου ἐπικρατεῖ νέκρα. Τὸν ἔβαλε ἐδῶ στὴ γῆ, σ᾿ αὐτὸ τὸν πλανήτη, ὅπου ὑπάρχουν ὅλα τ᾿ ἀγαθὰ ποὺ χρειάζεται γιὰ νὰ ζήσῃ. Διότι μόνο ἐδῶ, τὸ