Ο σεβασμός προς την Παναγία...

Ο Εικονομάχος αυτοκράτωρ του Βυζαντίου Θεόφιλος είχε στην Σύγκλητο του ένα πατρίκιο, Συμεών ονόματι. Ο Συμεών είχε σύζυγο ευσεβεστάτη και Ορθοδοξάτη, την Βικτωρία.
Η ευσεβής Βικτωρία, είχε κρυμμένη στο Εικονοστάσι του μεγάρου της μια Εικόνα της Παναγίας, που την προσκυνούσε κρυφά. Δυστυχώς ο άνδρας της ήταν εικονομάχος.
- Βικτωρία, της είπε μια μέρα, αυτή την ελεεινή Εικόνα που προσκυνάς να την παραδώσωμε στις Αρχές. Οι διοικητές, ας την κάψουν και ας την κάμουν ό,τι θέλουν, διότι αν κάμουν έρευνα εδώ και την βρούν, τότε κινδυνεύουμε. Ο αυτοκράτωρ σ' αυτό το ζήτημα είναι αμείλικτος.
- Εγώ, είπε η Βικτωρία, δεν φοβάμαι κανένα εκτός από τον Θεόν. Άφησέ με όμως να σκεφθώ απόψε τι θα πράξω. Το βράδυ εκείνο η Βικτωρία πήγε μπροστά στην εικόνα και είπε:
- Παναγία μου, φώτισέ με τι να κάνω, ώστε και η Εικόνα σου να σωθή και οι Ορθόδοξοι να μη κινδυνεύσουν.
Κατόπιν της ήλθε μια έμπνευσι. Πήρε την εικόνα της Γλυκοφιλούσης την ίδια εκείνη νύκτα και πήγε στην παραλία. Το μέγαρό της ήταν κοντά στην θάλασσα. Ασπάσθηκε πολλές φορές την Εικόνα και κατόπιν την εξεσφεδόνισε στα κύματα, παρακαλώντας να μη τη βρούν οι αιρετικοί.
Η Εικόνα, αντί να πέση πλαγίως, παραδόξως προχωρούσε όρθια επάνω στα κύματα. Η Εικόνα πέρασε την Προποντίδα, τον Ελλήσποντο κι' έφθασε στο Άγιον Όρος, στο λιμανάκι της Μονής Φιλοθέου. Την ώρα εκείνη ο Ηγούμενος, ενώ κοιμόταν στο κελλί του, άκουσε κάποια υπερκόσμια φωνή που τον ξύπνησε.
- Σήκω, του είπε, Ηγούμενε. Κατέβα γρήγορα στην παραλία να παραλάβης την Εικόνα Μου.
Ο Ηγούμενος τότε μαζύ με τους Πατέρες πήγε στην παραλία.
Πράγματι είδαν εκεί στην άμμο να στέκεται όρθια η Ιερά εικόνα. Ο Ηγούμενος με ευλάβεια την πήρε στα χέρια του, οπότε νέον θαύμα επηκολούθησε.
Εις το σημείον της παραλίας που βρέθηκε η Εικόνα, ανέβλυσε νερό, το οποίον τρέχει μέχρι σήμερα. Είναι το «Αγίασμα» του Αγίου Τιμοθέου. Αυτό το Αγίασμα, δια τους πιστούς και αντιαιρετικούς Ορθοδόξους, είναι ιαματικόν κατά πάσης νόσου.
Οι πατέρες με άφθονα θυμιάματα και λαμπάδες, με ύμνους και ψαλμωδίες μετέφεραν την Εικόνα στο Μοναστήρι. Από τότε κατ' έτος, την Δευτέραν της Διακαινησίμου, εις ανάμνησιν του θαύματος, τελείται στο Αγίασμα λιτανεία και Αγιασμός. Η Εικών κάμνει πολλά θαύματα.
Η θαυματουργή Εικών της Γλυκοφιλούσης φυλάσσεται εις την Ι. Μονήν Φιλοθέου, εις τον κίονα του αριστερού χορού του Καθολικού Ναού του Μοναστηρίου.

Χαραλάμπους Δ. Βασιλόπουλου,
«Θαύματα της Παναγίας»

Πηγή

"Ο επικεφαλής της ...μιας Παγκόσμιας-Εκκλησίας"!

ΤΟ ΦΛΕΡΤ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΜΕ ΤΟ ΙΣΛΑΜ 

ΚΑΙ Η

«ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΟΥ… ΑΙΜΑΤΟΣ» 

(βίντεο)

Γράφει η Σουλτάνα Χειλαδάκη

Πάπας Φραγκίσκος:

«Το Ισλάμ δεν φταίει γιατί και οι χριστιανοί έσφαζαν».

Διαβολικός, χαμογελαστός, πανθρησκειακός, επικεφαλής της μιας Παγκόσμιας-Εκκλησίας, ο Πάπας Φραγκίσκος, μετά το σφάξιμο του ιερέα στην Γαλλία από τους τζιχαντιστές υποστήριξε πως… το Ισλάμ δεν είναι πιο βίαιο από τον χριστιανισμό!
Μετά από το φρικτό επεισόδιο που ένας τζιχαντιστής έκοψε το λαιμό του 86χρονου ιερέα Χάμελ στο Ρουέν ένας διαβολικός χαμογελαστός Πάπα Φραγκίσκος, ο επικεφαλής της Νέας Παγκόσμιας Θρησκείας και της Διαθρησκευτικής Κίνησης  όπου δεν έχει χώρο ο Ιησούς Χριστός σαν ο μόνος Λόγος, δήλωσε στα ΜΜΕ:
1) Είναι άδικο και λάθος να κατηγορούν το Ισλάμ για όλα όσα

Τα εξουσιαστικά παιχνίδια και τα οικουμενιστικά ...ανοίγματα του Φαναρίου!

 Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος

Το ταξίδι του Πατριάρχη

     Ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος στις 27 Ιουλίου επέστρεψε στην έδρα του, στην Κωνσταντινούπολη, μετά από ένα 12ήμερο ταξίδι εκτός Τουρκίας. Το γνωστοποίησε το Φανάρι με επίσημη κατατοπιστική ανακοίνωση, που όμως προκαλεί εύλογα ερωτηματικά. 

  Στην ανακοίνωση της αναχώρησης δεν αναφερόταν ο τόπος προορισμού. Σ’ αυτήν της επιστροφής αναφέρεται ότι επισκέφθηκε τη Σλοβενία και τη Γαλλία. Εκ παραδρομής δεν αναφέρεται ότι μετέβη και στην Ελβετία. Και ενώ για την επίσκεψη στη Γαλλία υπάρχουν λεπτομέρειες, για τη Σλοβενία ουδέν. Τί ήθελε στη Σλοβενία ο κ. Βαρθολομαίος; Την επίσκεψη του σ’ αυτήν πληροφορήθηκε η διεθνής κοινή γνώμη από τη διαμαρτυρία του οικείου Ορθοδόξου Μητροπολίτου Ζάγκρεμπ και Λιουμπλιάνας (δικαιοδοσίας του Πατριαρχείου της Σερβίας) Πορφυρίου. Η πράξη της επίσκεψης του Πατριάρχη στη Σλοβενία, χωρίς να ενημερώσει τον οικείο ποιμενάρχη της, είναι σοβαρό εκκλησιολογικό ατόπημα, που ασφαλώς δεν είναι τυχαίο. Τίποτε δεν πράττει τυχαία το Φανάρι. Το θέμα που έθεσε ο κ. Πορφύριος είναι μήπως ντε φάκτο το Φανάρι δεν αναγνωρίζει τη δικαιοδοσία του Πατριαρχείου της Σερβίας στη Σλοβενία. Μήπως τη θεωρεί περιοχή της διασποράς στην Ευρώπη και επομένως αισθάνεται ότι έχει επ’ αυτής εκκλησιαστική δικαιοδοσία!..

   Αν ο φόβος του Σέρβου Μητροπολίτη έχει έρεισμα, τότε ο κ. Βαρθολομαίος προκαλεί νέο ρήγμα στην Ορθόδοξη Εκκλησία και

Ανοικτή επιστολή προς την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους για τη Σύνοδο της Κρήτης

«Φωνή Ορθοδόξων Λαϊκών»:

Ανοικτή επιστολή προς την Ιερά Κοινότητα του Αγίου Όρους για τη Σύνοδο της Κρήτης

            Σεβαστοί πατέρες, ευλογείτε. 

   Απευθυνόμαστε σε εσάς, τους πνευματικούς προεστώτες της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους, μετά βαθυτάτου ανησυχίας και αγανακτήσεως, εξ’ αφορμής των καταστροφικών αποφάσεων, της λεγομένης Αγίας και Μεγάλης συνόδου της Κρήτης. 

  Κι ενώ γνωρίζουμε, πως μια Σύνοδος συγκαλείται, για να καταδικάσει αιρέσεις, εδώ συνέβει το πρωτόγνωρο κι ανήκουστο γεγονός, της νομιμοποίησης της παναιρέσεως του αντίχριστου και επάρατου Οικουμενισμού. Αναγνωρίστηκε λοιπόν «η θεωρία των κλάδων» και έτσι αποδόθηκε εκκλησιαστικότητα στις αιρέσεις. 

   Άρα, καταπατήθηκε και ισοπεδώθηκε το Σύμβολο της Πίστεως μας, που διακηρύσσει την ύπαρξη της ΜΙΑΣ και ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ Εκκλησίας. 

   Άρα, σεβαστοί πατέρες, μετακινήθηκαν τα όρια, «α, οι πατέρες έθεντο». Τι πιο ληστρικό, τι πιο βλάσφημο, τι πιο λυπηρό; 

  Το όλο σκηνικό αυτής της λεγομένης Αγίας και Μεγάλης Συνόδου, σας θύμιζε τίποτα από ευαγγελική ταπείνωση των επισκόπων; Σας θύμιζε μήπως σεμνή συμπεριφορά αρχιερέων; Εκεί είχαμε ένα κοσμικό, κοσμικότατο γεγονός, με έντονο παρασκήνιο, πιέσεις, υβριστικές αντιμετωπίσεις μεταξύ επισκόπων και Προκαθημένων! Συμμετοχή ακόμα -ακόμα υπερατλαντικών και ευρωπαϊκών πρακτόρων σε μία Ορθόδοξη Σύνοδο επισκόπων. Προφανώς όλα υποκινούμενα; 

   Τι σχέση μπορεί να έχει αυτό το κοσμικό πνεύμα, αυτή η κοσμική στάση με μια, κατά τα άλλα,, Ορθόδοξη Σύνοδο; Ουδεμία! Το διαβεβαιώνει προφητικά και περίτρανα ο μακαριστός πατήρ Αθανάσιος Μυτιληναίος, σε μια ομιλία του το 1991, αναφερόμενος στην Αποστολική Σύνοδο των Ιεροσολύμων. Έλεγε λοιπόν τα εξής συγκλονιστικά:

  «Σκοτεινές δυνάμεις προωθούν την Σύνοδο. Μια τέτοια Σύνοδο δεν την κινεί το Πνεύμα το Άγιο, αλλά την κινούν σκοτεινές δυνάμεις, με επικεφαλής την Μασονία. Προσέξτε. Οι σκοτεινές δυνάμεις έχουν ήδη χαλκεύσει και έχουν ήδη πείσει αυτούς τους ανθρώπους (υψηλόβαθμους ρασοφόρους), και έτσι κατέχονται από οικουμενιστικές θέσεις. Βεβαίως! Βεβαίως! Πλην εξαιρέσεων -το υπογραμμίζω αυτό- είναι Οικουμενιστές! Δυστυχώς. Γι’ αυτό, εάν γίνει αυτή η Σύνοδος, θα χαρακτηριστεί Ψευδοσύνοδος. Δεν θα γίνει αποδεκτή». 

   Τι λοιπόν σεβαστοί πατέρες της Ιεράς Κοινότητας, θα καθίσετε με σταυρωμένα χέρια; 

  Το Άγιον ¨Όρος αποκαλείται κάστρο, φρούριο και προπύργιο της Ορθοδοξίας και ως εκ τούτου, όταν οι Σύνοδοι επισκόπων δεν ορθοτομούν την Αλήθεια του Ευαγγελίου και κατ’ επέκταση, δεν ακολουθούν την Πατερική διδασκαλία, ο Αγιορείτικος Μοναχισμός αναλαμβάνει την υπεράσπιση της Πίστεως, φρουρεί και επαγρυπνεί υπέρ της Ορθοδοξίας, όπως έπραττε διαχρονικά. 

  Ο μακαριστός γέρων Γεώργιος Γρηγοριάτης -σάρκα εκ της σαρκός σας- έλεγε: 

   «Οι μοναχοί για την αγάπη του Χριστού εγκατέλειψαν τον κόσμο, για να εφαρμόσουν πιο τέλεια το Ευαγγέλιο χωρίς συμβιβασμούς και τοιουτοτρόπως δεν είναι δυνατόν να ανεχθούν τις αιρέσεις, οι οποίες προσβάλουν το πανάγιο πρόσωπο του Κυρίου, την διδασκαλία Του και την Εκκλησία Του. Δεν είναι δυνατόν, οι μοναχοί να αδιαφορούν, όταν η Πίστις είναι το κινδυνευόμενον». Μάλιστα, οι παλαιοί Αγιορείτες γέροντες του έλεγαν: «Εάν δεν διαμαρτυρώμεθα δια τας γενομένας παραβάσεις εις θέματα πίστεως, διατί φυλάμε αυτά τα βράχια»; 

  Εμείς, ως ζωντανά και συνειδητά μέλη της ΜΙΑΣ και ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ εκκλησίας του Χριστού, βρισκόμαστε σε κρίση συνειδήσεως και σας παρακαλούμε, αλλά και απαιτούμε να πράξετε το αυτονόητο και να σώσετε την ψυχή σας. 

 Κατατροπώστε τους κακοδόξους και χαροποιήστε τους Ορθοδόξους. 

  Καταδικάστε και αποκηρύξτε την προκλητική και δαπανηρή Ψευδοσύνοδο της Κρήτης, και διακόψτε το μνημόσυνο του αρχιοικουμενιστή και πρωτεργάτη αυτής της Ψευτοσυνόδου κ. Βαρθολομαίο. 

   Σε διαφορετική περίπτωση, θα βεβηλώσετε και θα αμαυρώσετε την ένδοξη παράδοση του Αγιορειτικού Μοναχισμού, όσον αφορά τους αγώνες του υπέρ της Ορθοδοξίας και θα καταγραφούν τα ονόματα σας με τα μελανότερα χρώματα στην ιστορία του Αγιορειτικού Μοναχισμού. Θα εκτεθείτε ανεπανόρθωτα στην Υπεραγία Θεοτόκο –που αποκαλεί εχθρούς της, τους Λατίνους– και θα είστε καταδικαστέοι από όλους τους φιλοαγιορείτες προσκυνητές: 

   Εάν θέλετε να μην μολυνθεί η Αγία Πίστη με αιρέσεις και να είστε «επόμενοι τοις αγίοις Πατράσι», τότε οφείλετε να ακολουθήσετε τη γνωστή διακήρυξη του Συνοδικού της Ορθοδοξίας:

«Οι Προφήται ως είδον, οι Απόστολοι ως εδίδαξαν, η Εκκλησία ως παρέλαβεν οι Διδάσκαλοι ως εδογμάτισαν,, η Οικουμένη ως συμπεφρόνηκεν…ο Χριστός ως εβράβευσεν, ούτω φρονούμεν, ούτω λαλούμεν, ούτω κηρύσσομεν… Αύτη η πίστις των Αποστόλων, αύτη η πίστις των Πατέρων, αύτη η πίστις των Ορθοδόξων, αύτη η πίστης την οικουμένην εστήριξε». 

   Μετά βαθυτάτου σεβασμού 

«ΦΩΝΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΛΑΙΚΩΝ»

Πηγή

Αυτή είναι η ελπίδα των λεγομένων αντι-Οικουμενιστών, που συνεχώς περιπαίζουν τους πιστούς και τους κρατούν εγκλωβισμένους στην Παναίρεση!

Ολοένα και στενότερες οι σχέσεις Μόσχας - Βατικανού

-Σε τι λένε να ενωθούν οι Χριστιανοί

ΡΩΣΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ,

ΣΕΡΒΟΙ  ΚΑΙ  Ρ/ΚΑΘΟΛΙΚΟΙ

ΥΠΕΓΡΑΨΑΝ  ΚΟΙΝΗ  ΔΗΛΩΣΗ

Μετά τη δήλωση του Μητροπολίτη Σμολένσκ για τους Ρ/καθολικούς σύμφωνα με την οποία "οι Χριστιανοί αισθάνονται αδέρφια" σε προχθεσινό συνέδριο νεολαίας, χθες ήρθε η σειρά του Νο2 της Ρωσικής Εκκλησίας να επιβεβαιώσει πως οι σχέσεις Μόσχας-Βατικανού έχουν περάσει πλέον σε άλλο επίπεδο μετά τη συνάντηση της Αβάνας μεταξύ του Πατριάρχη Κύριλλου και του Πάπα Φραγκίσκου. 

Χθες ο Πρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών

Φρίκη! Από αυτόν, τον προωθημένο Οικουμενισμό της Μόσχας περιμένουν οι αντι-Οικουμενιστές την σωτηρία!

Κοινὴ Διακήρυξη

Πάπα Φραγκίσκου

Πατριάρχου Μόσχας Κυρίλλου

«24. Ὀρθόδοξοι καὶ Καθολικοὶ εἴμεθα ἑνωμένοι ὄχι μόνον μὲ τὴν κοινὴ Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας τῆς πρώτης χιλιετηρίδος, ἀλλὰ ἐπίσης μὲ τὴν ἀποστολὴ νὰ κηρύξωμεν τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ εἰς τὸν κόσμον σήμερον. Ἡ ἀποστολὴ αὐτὴ ἀποκλείει  κάθε μορφὴ προσηλυτισμοῦ. Δὲν εἴμεθα ἀνταγωνισταὶ ἀλλὰ ἀδερφοί. Παρακινῶμεν τοὺς Καθολικοὺς καὶ τοὺς Ὀρθοδόξους σὲ ὅλας τὰς χώρας νὰ μάθωσι νὰ ζῶσι μαζὶ μὲ εἰρήνη καὶ ἀγάπη, «προσλαμβάνεσθε ἀλλήλους» (Ρωμ. ΙΕ΄, 5). Ἑπομένως εἶναι ἀπαράδεκτον νὰ χρησιμοποιῶνται ἄνομα μέσα διὰ νὰ παρακινήσουν πιστοὺς εἰς τὸ νὰ περάσουν ἀπό τὴν μίαν Ἐκκλησίαν εἰς τὴν ἄλλην»!!!

Κοινὴ Διακήρυξη Φραγκίσκου - Κυρίλλου

Μετάφραση: Perseas Persiadis

Ὁ πάπας Φραγκίσκος συναντᾶται μὲ τὸν Πατριάρχη Κύριλλο στὴν Ἀβάνα τῆς Κούβας (ἐδῶ) 

–Εὐρωπαϊκὴ Ὑπηρεσία φωτογραφιῶν Τύπου (EPA: European Press Photo Agency)

(Vatican Radio).  -Ὁ πάπας Φραγκίσκος καὶ ὁ Ὀρθόδοξος Πατριάρχης Κύριλλος Μόσχας καὶ Πασῶν τῶν Ρωσσιῶν συναντήθηκαν στὴν Ἀβάνα τὴν Παρασκευὴ 12 Φεβρουαρίου γιὰ νὰ ὑπογράψουν μιὰ ἱστορικὴ κοινὴ διακήρυξη.

Κοινὴ Διακήρυξη

Πάπα Φραγκίσκου καὶ Πατριάρχου Μόσχας

καὶ Πασῶν τῶν Ρωσσιῶν Κυρίλλου.

«Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μετὰ πάντων ὑμῶν» (Β΄Κορινθ. ΙΓ:13).

1. Τῇ βουλήσει τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς, ἐκ τῆς ὁποίας προέρχονται ὅλες οἱ δωρεὲς, εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τῇ συνεργείᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος Παρακλήτου, ἐμεῖς, ὁ Πάπας Φραγκίσκος καὶ ὁ Κύριλλος, Πατριάρχης Μόσχας καὶ Πασῶν τῶν Ρωσσιῶν, συναντηθήκαμε σήμερα στην Ἀβάνα. Εὐχαριστῶμεν τῷ Θεῷ δεδοξασμένῳ ἐν τῇ Τριάδι γιὰ τὴν συνάντηση αὐτή, τὴν πρώτη στὴν ἱστορία.

Μὲ ἀγαλλίαση συναντηθήκαμε σὰν ἀδερφοὶ στὴν Χριστιανικὴ πίστη ποὺ εὑρίσκουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον «στόμα πρὸς στόμα λαλῆσαι» (Ἰωάν. Β΄,12), ἀπὸ καρδίας εἰς καρδίαν, γιὰ νὰ συζητήσουμε τὰς ἀμοιβαίας σχέσεις μεταξύ τῶν Ἐκκλησιῶν, τὰ σημαντικὰ προβλήματα τῶν πιστῶν μας, καὶ τὴν μορφὴ τῆς προόδου τοῦ ἀνθρωπίνου πολιτισμοῦ.

2. Ἡ ἀδελφική μας συνάντηση ἔλαβε χῶραν εἰς τὴν Κοῦβαν, εἰς τὰ σταυροδρόμια τοῦ Βορρᾶ καὶ τοῦ Νότου, Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως. Καὶ εἶναι ἀπὸ αὐτὸ τὸ νησί, τὸ σύμβολο τῶν ἐλπίδων τοῦ «Νέου Κόσμου» καὶ τῶν δραματικῶν γεγονότων τῆς ἱστορίας τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνος, ποὺ ἀπευθύνωμε τοὺς λόγους μας σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς καὶ τῶν λοιπῶν ἠπείρων.

Εἶναι πηγὴ χαρᾶς τὸ ὅτι ἡ Χριστιανικὴ πίστις αὐξάνει ἐδῶ δυναμικά. Τὸ ἰσχυρὸ θρησκευτικὸ δυναμικὸ τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς, ἡ Χριστιανικὴ παράδοσίς της αἰῶνων, θεμελιωμένη εἰς τὴν προσωπικὴν ἐμπειρίαν ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων, ἀποτελοῦν τὴν ὑπόσχεσιν ἑνὸς σπουδαίου μέλλοντος γιὰ τὴν περιοχή.

 3. Ἔχοντας συναντηθεῖ μακρυὰ ἀπὸ τὶς χρόνιες ἀντιδικίες τοῦ «Παλαιοῦ Κόσμου», βιώνωμεν μὲ ἰδιάζουσα αἴσθηση τοῦ ἐπείγοντος τὴν ἀνάγκη τοῦ κοινοῦ μόχθου Καθολικῶν καὶ Ὀρθοδόξων, οἱ ὁποῖοι ἐκλήθησαν, μετὰ πραότητος καὶ φόβου νὰ δώσουν τὴν ἀπολογίαν εἰς τὸν κόσμον περὶ τῆς ἐν ὑμῖν ἐλπίδος (πρβλ. Α΄ Πέτρ. Γ΄,15).

4. Εὐχαριστῶμεν τῷ Θεῷ γιὰ τὰς δωρεὰς ποὺ ἐλήφθησαν ἀπὸ τὴν ἔλευση εἰς τὸν κόσμον τοῦ Μονογενοῦς του Υἱοῦ. Μοιραζόμεθα τὴν ἴδιαν πνευματικὴν Παράδοσιν τῆς πρώτης χιλιετίας τοῦ Χριστιανισμοῦ. Μαρτυρίες τῆς Παραδόσεως αὐτῆς εἶναι ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ Παρθένος Μαρία καὶ οἱ ἅγιοι ποὺ τιμῶμεν. Ἀνάμεσά τους εἶναι ἀναρίθμητοι μάρτυρες ποὺ ἔδωσαν τὴν μαρτυρία τῆς πιστότητός τους εἰς τὸν Χριστὸν καὶ ἔγιναν ὁ «σπόρος τῶν Χριστιανῶν».

 5. Παρὰ τὴν κοινὴν Παράδοσιν τῶν πρώτων δέκα αἰῶνων, γιὰ σχεδὸν χίλια ἔτη Καθολικοὶ καὶ Ὀρθόδοξοι ἔχουν στερηθῆ τῆς Εὐχαριστηριακῆς Κοινωνίας. Ἔχουμε διαιρεθεῖ ἀπὸ πληγὰς ποὺ ἐπροξενήθησαν ἀπὸ παλαιὲς καὶ πρόσφατες διαμάχες, ἀπὸ διαφορὰς ποὺ ἐκληρονομήθησαν ὑπὸ τῶν προπατόρων ἡμῶν, στὴν κατανόηση καὶ ἔκφραση τῆς πίστεώς μας εἰς τὸν Θεὸν, ἕναν εἰς τρεῖς Ὑποστάσεις –Πατέρα, Υἱόν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα. Πονῶμεν ἀπὸ τὴν ἀπώλειαν τῆς ἑνότητος, ἀποτέλεσμα τῆς ανθρωπίνης ἀδυναμίας καὶ ἁμαρτίας, οἱ ὁποίες συνέβησαν παρὰ τὴν ἱερατικὴν προσευχὴν τοῦ Χριστοῦ Σωτῆρος: «ἵνα πάντες ἓν ὦσι, καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ...ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἕν ἐσμεν» (Ἰωάν. ΙΗ΄, 21-23).

6. Ἔχοντας ὑπόψιν τὴν μονιμότητα πολλῶν ἐμποδίων, ἐλπίζουμε ὅτι ἡ συνάντησίς μας θὰ συνεισφέρη εἰς τὴν ἀποκατάστασιν αὐτῆς τῆς ἑνότητος τῷ Θεῷ ἐπιθυμητῆς, γιὰ τὴν ὁποία ὁ Χριστὸς ἐπροσευχήθη.  Εἴθε ἡ συνάντησίς μας νὰ ἐμπνεύση τοὺς Χριστιανοὺς ἀνὰ τὸν κόσμον εἰς τὸ νὰ προσευχηθοῦν εἰς τὸν Κύριον μὲ ἀνανεωμένον ζῆλον ὑπὲρ τῆς πλήρους

Οι Οικουμενιστές βήμα-βήμα προχωρούν προς το στόχο τους, κι οι "αντι-Οικουμενιστές" καθημερινά οπισθοχωρούν!

Μητροπολίτης Αυστρίας Αρσένιος:

Ο επανευαγγελισμὸς της Ευρώπης δεν είναι έργο της Ορθοδόξου Εκκλησίας μόνον, αλλά όλων των χριστιανικών Εκκλησιών.

Σε διάλεξη ποὺ παραχώρησε στὸ πλαίσιο τῆς Ouverture Spirituelle τῶν Salzburger Festspiele στὶς 23 Ἰουλίου 2016 ὁ Σεβ. Μητροπολίτης Αὐστρίας κ. Ἀρσένιος τόνισε: Ἡ ὀρθόδοξη χριστιανοσύνη ἀποτελεῖ ἕνα θεμελιῶδες θρησκευτικὸ καὶ πολιτιστικὸ στοιχεῖο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως καὶ γι᾽ ἀυτὸ θὰ πρέπει νὰ συμβάλει στὸν «Ἐπανευαγγελισμὸ τῆς εὐρωπαϊκῆς κοινωνίας». Βέβαια αὐτὸς ὁ ἐπανευαγγελισμὸς δὲν εἶναι ἔργο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μόνον, ἀλλὰ ὅλων τῶν χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν. 

Ὁ Σεβασμιώτατος μίλησε γιὰ τοὺς πολυειδεῖς ἐξωτερικοὺς καὶ ἐσωτερικοὺς κινδύνους,

Λειτουργικά κείμενα και Αποτείχιση, π. Ευθυμίου Τρικαμηνά, Μέρος Β΄.

Μέρος Β΄.

Τό Α΄ Μέρος ἐδῶ

Ἐν συνεχείᾳ θά ἀναφερθοῦμε στήν ἀμέσως ἑπόμενη αἴτησι τῶν Εἰρηνικῶν, ἡ ὁποία καί αὐτή μέ σαφῆ καί λακωνικό τρόπο ὁμιλεῖ διά τήν ἀποτείχισι.

Ἡ αἴτησις αὐτή ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Ὑπέρ τῆς πόλεως ταύτης, πάσης πόλεως καί χώρας καί τῶν πίστει οἰκούντων ἐν αὐταῖς τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν». Ἡ ἀντίστοιχος αἴτησις τῆς Θ. Λειτουργίας τοῦ ἁγίου Ἰακώβου εἶναι ἡ ἑξῆς: «Ὑπέρ τῆς ἁγίας Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν πόλεως καί τῆς βασιλευούσης, πάσης πόλεως καί χώρας καί τῶν ἐν ὀρθοδόξῳ πίστει καί εὐλαβείᾳ Θεοῦ οἰκούντων ἐν αὐταῖς, εἰρήνης καί ἀσφαλείας αὐτῶν τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν» (σελ. 39).

Στήν αἴτησι αὐτή παρατηροῦμε ὅτι δέν μνημονεύονται ὅλοι οἱ κάτοικοι τῶν πόλεων καί τῶν χωρῶν, ἀλλά μόνον οἱ ἔχοντες Ὀρθόδοξο πίστι καί εὐλάβεια. Ἐδῶ ἀσφαλῶς πρόκειται γιά τούς ἀπόντες ἀπό τήν σύναξι καί κοινή λατρεία, γιά τούς ὁποίους προσεύχεται ἡ Ἐκκλησία, λόγῳ τῆς ταυτότητος καί ταυτίσεως εἰς τήν Ὀρθόδοξον πίστι.

Παρόμοια εἶναι καί ἡ εὐχή τοῦ ἱερέως εἰς τήν Θ. Λειτουργία τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, κατά τήν μνημόνευσι μετά τόν καθαγιασμό τῶν τιμίων δώρων: «Μνήσθητι, Κύριε τῆς πόλεως ἐν ᾗ παροικοῦμεν, καί πάσης πόλεως καί χώρας καί τῶν πίστει οἰκούντων ἐν αὐταῖς».

Γίνεται κατανοητό ὅτι μέ τίς εὐχές καί τίς αἰτήσεις ἡ Ἐκκλησία προσεύχεται γιά τά μέλη της, τά ὁποῖα ἀναγνωρίζει μόνον ἀπό τήν Ὀρθόδοξο πίστι καί τήν Ὀρθόδοξο ζωή. Ἐδῶ ἀσφαλῶς δέν πρόκειται γιά καταδικασμένους ὑπό Συνόδου καί ἀποκομμένους Συνοδικῶς ἀπό τήν Ἐκκλησία καί γιά μή καταδικασθέντες ὑπό Συνόδου καί ἄρα ἐνσωματωμένους εἰς τήν Ἐκκλησία, ἔστω καί ἄν εἶναι αἱρετικοί κατά τό φρόνημα, σύμφωνα μέ τίς νέες θεωρίες τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν καί εἰδικά τοῦ Γραφείου ἐπί τῶν αἱρέσεων τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς. Ἡ Ἐκκλησία καί ἡ Ὀρθόδοξος Παράδοσις δέν γνωρίζει τέτοιους διαχωρισμούς, παρά μόνον ἄν Ὀρθοδόξως καί κανονικῶς ἐγένοντο καί ἀπό Ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους καί ὄχι αἱρετικούς κατά τό φρόνημα.

Βλέπουμε στήν ἐκκλησιαστική ἱστορία πολλές φορές νά καταδικάζωνται καί νά καθαιροῦνται οἱ Ὀρθόδοξοι, ἐνῶ ἐκ τοῦ ἀντιθέτου νά ἀθωώνωνται οἱ αἱρετικοί. Αὐτό δηλαδή, δέν σημαίνει ὅτι ἐπειδή καταδικάζονται καί ἀποκόπτονται οἱ Ὀρθόδοξοι παύουν νά εἶναι μέλη της, ἤ ἀπεναντίας ἐπειδή δέν καταδικάζονται ἤ ἀθωώνονται οἱ αἱρετικοί εἶναι μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Ἄν συνέβαινε αὐτό, τότε ἡ Σύνοδος θά εἶχε αὐτό τό παπικό ἀξίωμα καί ὁ ἴδιος ὁ Θεός θά ὑπετάσσετο εἰς αὐτήν, πολλοί δέ ἅγιοι θά ἦσαν ἐκτός Ἐκκλησίας καί σωτηρίας, ἐπειδή καταδικάστηκαν ἀπό τέτοιες Συνόδους. Τό ἀξίωμα λοιπόν τοῦ δεσμεῖν καί λύειν, τό ὁποῖο ἔχουν οἱ Ἐπίσκοποι καί ἡ Σύνοδος δέν εἶναι ἀνεξέλεγκτο ἤ κατά τό δοκοῦν ἑκάστου Ἐπισκόπου ἤ ἑκάστης Συνόδου, ἀλλά σύμφωνα μέ τόν ὅσιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη ἐνεργεῖται μέ γνώμονα τούς ἱερούς Κανόνες καί μέσα στήν Ὀρθόδοξο Παράδοσι καί ἀπό Ὀρθοδόξους καί ὄχι αἱρετικούς κατά τό φρόνημα.

Ὁ διαχωρισμός ὡς ἐκ τούτου, ἐκ μέρους τῶν Ἀντιοικουμενιστῶν σέ καταδικασθέντες ὑπό Συνόδου καί μή καταδικασθέντες εἶναι ἐκ τοῦ πονηροῦ καί ἐξυπηρετεῖ μόνον τόν ἐφησυχασμό καί τό βόλεμα. Τό ἴδιο ἀσφαλῶς συμβαίνει καί μέ τήν καταδίκη τῆς αἱρέσεως, τήν ὁποία ἀναμένουν δῆθεν νά κάνη ἡ αἱρετική καί δή Οἰκουμενιστική Σύνοδος.

Ἐπανερχόμενοι στίς λειτουργικές εὐχές καί αἰτήσεις τῆς Ὀρθοδόξου Λατρείας, ἐπισημαίνομε ὅτι, ὁ διαχωρισμός τόν ὁποῖο κάνουν, εἶναι μεταξύ αὐτῶν οἱ ὁποῖοι ἔχουν Ὀρθόδοξο πίστι καί ζωή καί αὐτῶν πού δέν ἔχουν, ἀσχέτως ἄν ἔχουν ἤ δέν ἔχουν καταδικασθῆ ὑπό Συνόδου ἤ ἔχουν καταδικασθῆ παρανόμως. Αὐτός ἀσφαλῶς εἶναι καί ὁ Ὀρθόδοξος διαχωρισμός καί καθορισμός τῶν ἀληθινῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας. Οἱ ἔχοντες συνεπῶς Ὀρθόδοξο πίστι καί ζωή μνημονεύονται (μόνον) στήν λατρευτική σύναξι καί οὐδείς ἄλλος ὡς μέλος τῆς Ἐκκλησίας.

Πῶς λοιπόν ἐξηγεῖται τό ὅτι εἰς τήν μία αἴτησι μνημονεύονται, μέ ὑποδειγματική θά λέγαμε αὐστηρότητα καί ἀκρίβεια, οἱ εἰσερχόμενοι εἰς τόν ναό μέ Ὀρθόδοξο πίστι, εὐλάβεια καί φόβο Θεοῦ, εἰς τήν ἑπομένη αἴτησι μνημονεύονται μέ τήν ἴδια ἀκρίβεια οἱ ἀπόντες ἀπό τήν σύναξι, ἀλλά ἔχοντες Ὀρθόδοξο πίστι καί ἐνδιαμέσως νά μνημονεύεται ὁ αἱρετικός Οἰκουμενιστής Ἐπίσκοπος; Τί νόημα ἔχει ἄραγε αὐτή ἡ αὐστηρότητα καί ἀκρίβεια κατά τήν μνημόνευσι τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν τήν ἴδια στιγμή ὄχι μόνον τήν καταργοῦμε, ἀλλά θέτουμε ἀναιδῶς καί ἀνερυθριάστως ὡς ὁρατή κεφαλή, ὡς ἀντιπρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, ὡς ὁρατή εἰκόνα τοῦ ἀοράτου Θεοῦ, τόν αἱρετικό Οἰκουμενιστή Ἐπίσκοπο, παρουσιάζοντας ἔτσι καί τόν ἴδιο τόν Θεό ἐξομοιωμένο σύμφωνα μέ τήν ὁρατή εἰκόνα του;

Ἐδῶ ἀσφαλῶς παρουσιαζόμεθα νά ἀναφέρωμε τίς αἰτήσεις εἰς τόν Θεό