Απάντησις στους μάρτυρες του Ιεχωβά περί του προσώπου της Παναγίας

 Tοῦ μακαριστοῦ N. Ἰ. Σωτηροπούλου, θεολόγου καὶ φιλολόγου

   Οι Χιλιασταί δεν παραδέχονται την μητέρα του Κυρίου ως Θεοτόκον και αειπάρθενον, ισχυρίζονται ότι μετά τον Χριστόν απέκτησε και άλλα τέκνα εκ σαρκικής μίξεως μετά του Ιωσήφ, και δεν αποδίδουν εις αυτήν ιδιαιτέραν τιμήν.Ουδέποτε χρησιμοποιούν περί αυτής ονόματα δεικνύοντα τρυφεράν αγάπην, θαυμασμόν και σεβασμόν, ως π.χ. το όνομα Παναγία, αλλά πάντοτε ομιλούν περί αυτής ως ομιλεί τις περί συνήθους γυναικός. Η Μαρία και η Μαρία, λέγουν συνεχώς, ως εάν επρόκειτο περί εξαδέλφης των! Αλλ' η Γραφή ελέγχει την ασέβειάν των.

 Θεοτόκος

«Καί πόθεν μοι τοῦτο ἵνα ἔλθῃ ἡ μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρός με;» (Λουκ. α' 43).

Η Ελισάβετ, εν Πνεύματι Αγίω ομιλούσα, ονομάζει την Παρθένον μητέρα του Κυρίου της. Ποίον δε εγνώριζε και ανεγνώριζεν ως Κύριόν της η Ελισάβετ, ειμή τον Θεόν του Ισραήλ; Και πας πιστός ένα Κύριον αναγνωρίζει εν θρησκευτική έννοια, τον αληθινόν Θεόν. Η φράσις συνεπώς της Ελισάβετ «μήτηρ του Κυρίου» ισοδυναμεί προς την φράσιν «μήτηρ του Θεου» και προς το όνομα «Θεοτόκος».

«Και εἷπεν αὐτοῖς ὁ ἄγγελος· μή φοβεῖσθε· ἰδού γάρ εὐαγγελίζομαι ὑμῖν χαράν μεγάλην, ἥτις ἔσται παντί τῷ λαῷ, ὅτι ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον σωτήρ, ὅς ἐστι Χριστός Κύριος, ἐν πόλει Δαβίδ» (Λουκ. β' 11).

Κατά το κοσμοχαρμόσυνον τούτο μήνυμα του αγγέλου προς τους ποιμένας της Βηθλεέμ ο εν τη πόλει του Δαβίδ γεννηθείς Σωτήρ είνε ο Χριστός ο Κύριος· ο Μεσσίας δηλαδή, τον οποίον προεφήτευον αι Γραφαί, ο Κύριος, τον οποίον επίστευον ως Θεόν οι Ισραηλίται. Αυτός ο Κύριος, ο Γιαχβέ Θεός του Ισραήλ, έγινε Χριστός, Μεσσίας, γεννηθείς εκ της Παρθένου (Ιεζ. μδ' 2). Η

Οταν σε αδικούν...

της Ελένης Παπαδοπούλου

  Πόσες φορές δεν έχουμε νιώσει αυτό το άσχημο συναίσθημα της αδικίας; Ένα συναίσθημα που μπορεί να έχει μέσα πόνο, θυμό, ίσως και εγωισμό. Να νιώθεις πως σε πνίγει το δίκιο αλλά δεν σου επιτρέπεται να βγεις να φωνάξεις την αλήθεια. Να βλέπεις στα μάτια των ανθρώπων μια εικόνα άσχημη για σένα που ούτε να την φανταστείς δεν θα μπορούσες. Να ακούς άσχημα λόγια για΄σένα και να αναρωτιέσαι που βρήκαν τόσες λέξεις να πουν και με ποιο δικαίωμα κρίνουν.     Όλα αυτά ίσως έχουν γίνει ρουτίνα στις μέρες μας γιατί δυστυχώς ζούμε στην εποχή που η αδικία διοικεί. Οπότε είναι αρκετά δύσκολο να την αποφύγουμε. Τα πράγματα δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο όταν αυτοί που σε αδικούν σου έδειξαν αγάπη κάποτε και τους αγάπησες κι εσύ. Και οι ίδιοι άνθρωποι που σου έδειξαν αγάπη και σε αγκάλιασαν με πολύ θερμό τρόπο οι ίδιοι άνθρωποι σε έβρισαν, σε έδιωξαν, σου άδειασαν τα πάντα.     Κι όμως εκείνη την δύσκολη στιγμή ήρθε και θα έρχεται πάντα ο Θεός στη ζωή σου με τον δικό Του υπέροχο τρόπο να σε παρηγορήσει, να σε προστατέψει και να σε βοηθήσει να ταπεινωθείς. Περνώντας ακόμη μία δοκιμασία, που μερικές φορές πονάει σαν μαχαίρι στην καρδιά, δοκιμάζεσαι, για να συνεχίσεις πιο δυνατός. Για να βρεις την δύναμη να σιωπήσεις την στιγμή που σε πνίγει το δίκιο, αλλά δεν θέλεις να σκανδαλίσεις κανέναν. Για να βρεις την δύναμη να μην θυμώσεις και να μην πέσεις στην παγίδα που έπεσαν όσοι σε αδίκησαν και σε αδικούν, την κριτική και την καταλαλιά. Να αποφύγεις οποιαδήποτε συζήτηση που θα σε φέρει σε σύγκρουση. Να έρθεις πιο κοντά στον Παντοδύναμο Θεό μας και να δεχτείς το θέλημά Του. Να συγχωρέσεις και να βρεις το θάρρος να ζητήσεις συγγνώμη ακόμη κι αν σε πνίγει το δίκιο, γιατί σίγουρα κάπου έφταιξες κι εσύ έστω και λίγο. Να νιώσεις ευγνωμοσύνη για όσους σε αδίκησαν και σε πόνεσαν, γιατί σε ταπείνωσαν και σε βοήθησαν να κερδίσεις ακόμη μία μάχη στον πόλεμο που δίνεις με τον κακό. Τέλος να αγαπήσεις ακόμη περισσότερο αυτούς τους ανθρώπους και να τους βάζεις στην προσευχή σου ζητώντας το έλεος του Θεού.    Το πιο σημαντικό σε ότι κάνουμε δεν είναι τι θα πει ο κόσμος, η κοινωνία, κλπ. Το πιο σημαντικό είναι να είμαστε σωστοί στα μάτια του Θεού κι Εκείνος θα φροντίσει να μας στέλνει τις ευλογίες Του και να μας δίνει δύναμη να συνεχίζουμε τον αγώνα που δίνουμε. Μην περιμένεις να δικαιωθείς σε αυτόν τον κόσμο, θα πληγώνεσαι συνέχεια. Κράτησε τα μάτια σου στον ουρανό και θα τα νιώσεις όλα μου είπε ένας φίλος...    Κι έτσι απλά το «Γιατί Θεέ μου» μετατρέπεται στο «Σ’ ευχαριστώ Θεέ μου»!

Ελένη Παπαδοπούλου για το ιστολόγιο "Ελληνική Ναυς"

Πηγή

...Λες και σε μία οικογένεια υπάρχει Πατέρας και Μεταπατέρας!

-ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ -

ΟΙ  ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ

ΒΛΑΣΦΗΜΟΥΝ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ

ΚΑΙ ΔΕΝ ΒΛΕΠΟΥΝ ΠΟΤΕ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ!

    ΚΑΠΟΙΟΙ  Οικουμενιστές Πατριάρχες, Δεσποτάδες, Ιερείς, Μοναχοί και λαϊκοί καταφέρανε να παρουσιάσουνε τους Αγίους Πατέρες, Οσίους, Μάρτυρες και Ομολογητές της πίστεώς μας, ως γραφικά μουσειακά πρόσωπα μίας άλλης περασμένης εποχής.

  Φτιάξανε ήδη ένα νέο Ευαγγέλιο και ένα νέο βολικό Χριστό ξένο του αγώνα και του Σταυρού Χ Ξ Σ΄ (Χριστός Ξένος Σταυρού).

Θεωρούν την εποχή μας πλέον μεταπατερική (λες και σε μία οικογένεια υπάρχει Πατέρας και Μεταπατέρας)τους δε Αγίους Πατέρες, από τους οποίους παρέλαβε την Ορθόδοξη παράδοση η Εκκλησίας μας, το

υς αντιμετωπίζουν ως παρωχημένους και θύματα του αρχεκάκου Εωσφόρου που το μόνο που καταφέρανε να μας κληροδοτήσανε είναι το σχίσμα κα  η διαίρεση.

 Οι δε Μάρτυρες και Ομολογητές είναι οι καρπαζοεισπράκτορες της παρέας που μη δεχόμενοι την θεωρία των κλάδων και ότι κάθε θρησκεία κατέχει και ένα μέρος της αιώνιας αλήθειας, καθίσανε με απολυτότητα  και φανατισμό να θυσιαστούνε χάνοντας άδικα την ζωούλα τους και πολώνοντας ακόμη περισσότερα την ανθρωπότητα.

    Έτσι θέλοντας και μη, δίνουν  σάρκα στην προφητεία του Θεοφώτιστου Προφήτου Δανιήλ ο οποίος πριν χιλιάδες χρόνια είχε προφητεύσει για τον Αντίχριστο των εσχάτων και τα πειθήνια όργανά του:

    «καὶ λόγους πρὸς τὸν ῞Υψιστον λαλήσει καὶ τοὺς ἁγίους ῾Υψίστου παλαιώσει» (Δανιὴλ ζ', 25)

    Έτσι καταργούν, ακυρώνουν, απορρίπτουν και ματαιώνουν τους Αγίους και εμμέσως απορρίπτουν πανηγυρικά την χάρη Του Αγίου Πνεύματος που εκφράστηκε δια μέσου της ζωής και του λόγου των Αγίων.

    Έχουμε δηλαδή πασιφανώς  και δίχως προηγούμενο  ΒΛΑΣΦΗΜΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ Το Οποίο λάλησε λανθασμένα και εσφαλμένα κατ΄αυτούς διά των Προφητών και Αγίων της Εκκλησίας μας.

     Και εδώ ερχόμαστε πλέον στα λόγια Κυρίου μας:

«ὃς δ᾿ ἂν εἴπῃ κατὰ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου, οὐκ ἀφεθήσεται αὐτῷ οὔτε ἐν τῷ νῦν αἰῶνι οὔτε ἐν τῷ μέλλοντι» (Ματθ. ιβ΄, 32).

    Θλιβερώς λοιπόν αυτοί που πωρωμένοι πια συκοφαντούν Το Πανάγιον Πνεύμα ούτε μπορούν να μετανοήσουν αλλά ούτε και συγχωρούνται (όχι πως ο καλός Θεός δεν συγχωρεί, αλλά επειδή οι ίδιοι δεν θέλουν να μετανοήσουν) αλλά ούτε και Παράδεισο βλέπουνε ποτέ τους (αν και αμφιβάλλω αν πιστεύουν στον Παράδεισο και στην άλλη ζωή).

Ας κρατήσουμε λοιπόν με λεβεντιά το Ορθόδοξο φρόνημα και ας μας παραγγέλλουν  οι Οικουμενιστές να καθίσουμε φρόνιμα.

Ο Χριστός μας είναι ο ΩΝ,  ο ΗΝ και ο ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ.

-ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΟΣ - 

Ξέφραγο αμπέλι το Άγιον Όρος (κι όχι μόνο στα της Πίστεως)!

Καταγγελία Αγιορείτη Μοναχού:

Δεν αντέχουμε άλλες κλοπές…

ΤΙ ΚΑΤΑΓΓΕΛΕΙ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

Ο μοναχός Ιωσήφ με επιστολή του στο ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ κάνει γνωστό πως στην έρημο του Αγίου Όρους το τελευταίο διάστημα γίνονται κλοπές από αλβανικές συμμορίες.

Στην επιστολή-καταγγελία αναφέρει:
Αγαπητό "Βήμα Ορθοδοξίας" τον τελευταίο καιρό στην έρημο του Αγίου Όρους υπάρχει το φαινόμενο αλβανικές συμμορίες να κατακλέβουν τα κελλιά και τα ησυχαστήρια των Πατέρων χωρίς ουσιαστική αντίδραση από τις κατά τόπους αστυνομικές αρχές και κυρίως από την κυρίαρχο μονή της Μεγίστης Λαύρας. Ο λόγος αυτής της αδράνειας είναι οι πιέσεις και η

Άγιον Όρος: Ποιους εκφράζουν οι εκφραστές; (Σχόλια)

                                     Γράφει ένας ταπεινός προσκυνητής

  Διάβασα στο διαδίκτυο, σε αξιόπιστα θρησκευτικά ιστολόγια τη δήλωση της Ιεράς Κοινότητας του Αγίου Όρους σχετικά με κείμενα και απόψεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας και που ο καθείς αντιλαμβάνεται, ότι αναφέρονται στον απόηχο της Συνόδου στην Κρήτη και τον σάλο των αντιδράσεων που αυτή έχει επιφέρει. (βλ. εδώ) 

   Πράγματι, εδώ και δύο περίπου μήνες που έληξαν οι εργασίες της Συνόδου στο Κολυμπάρι, πολλά είναι τα ερωτήματα, περισσότερες οι ανησυχίες και πλείστες οι οργισμένες φωνές κατά των Προκαθημένων Ιεραρχών μας, που παραχώρησαν, ως μη όφειλαν και μη κινούμενοι συνοδικά, εκκλησιαστική ύπαρξη σε διάφορες ετερόδοξες κοινότητες, οι οποίες απέχουν της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

     Μέσα στην θερινή ραστώνη, που συνήθως  αποδυναμώνει εν γένει τα αντανακλαστικά, υψώθηκαν δικαίως αγανακτισμένες και

ΟΙ ΕΓΚΥΚΛΙΟΙ για την εορτή της ΠΑΝΑΓΙΑΣ των αντι-Οικουμενιστών ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΩΝ: Μετρούν τα λόγια τους! --Ουδεμία αναφορά στην αιρετίζουσα Σύνοδο του ...Κολυμπαρίου Κρήτης!!!

   Οὔτε ὁ μητροπολίτης Σεραφεὶμ Πειραιῶς (ποὺ ἀσχολεῖται μὲ ὅλα τὰ θέματα τοῦ ἐπιστητοῦ καὶ κατακεραυνώνει τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα), οὔτε οἱ ἄλλοι "ἀντι-Οἰκουμενιστὲς" Μητροπολίτες ἀναφέρθηκαν στὸ πρώτιστο καὶ φλέγον (ὑπ' ἀριθμ ΕΝΑ) θέμα Πίστεως τῆς ἐποχῆς μας:

  Τὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὶς αἱρετίζουσες ἀποφάσεις τῆς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου,

   παρότι συνηθίζουν σὲ ἄλλες Ἐγκυκλίου τους -τῶν Μεγάλων Ἑορτῶν τῆς Χριστιανοσύνης- νὰ ἀναφέρονται στὰ κορυφαῖα θέματα τῆς Πίστεως.

     Ὡς ἐκ τύτου βιώνουμε τὸ πρωτοφανὲς γεγονὸς στὴν ἐκκλησιαστική μας ζωή, νὰ συμβιώνουν καὶ νὰ κοινωνοῦν στὴν ἴδια Ἐκκλησία, "ὀρθόδοξοι" Ἐπίσκοποι καὶ Ἐπίσκοποι ποὺ ψήφισαν σὲ "Αγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο" αἱρετικὲς θέσεις!  

     Σημειώνουμε ὅτι εἰδικὰ ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς (ὁ καὶ Λέων τῶν "ἀντι-Οἰκουμενιστῶν" ἀποκλιθεὶς ἀπὸ τὸν π. Θ. Ζήση) δὲν βρῆκε ἀκόμα τὸ θάρρος νὰ γράψει οὔτε ΕΝΑ ἄρθρο κατὰ τῆς Συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου!

Οἱ Ἐγκύκλιοι:

Μητροπ. Πειραιώς Σεραφείμ: Η Παναγία μας καθαρίζει όπως η μάνα το παιδί (ἐδῶ)

Η Παναγία μας! Μητροπ. Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας  (ἐδῶ)

Εγκύκλιος Δεκαπενταυγούστου Μητροπ. Κονίτσης Ανδρέου (ἐδῶ)

Γλυφάδας Παύλος για την Παναγία: Ό, τι πολυτιμότερο έχει να παρουσιάσει το γένος των ανθρώπων (ἐδῶ)

Μητροπ. Αιτωλίας Κοσμάς: Να μιμηθούμε με συνέπεια τις αρετές της Παναγίας (ἐδῶ)

Όσοι εκκλησιαστικοί διαμαρτυρήθηκαν για την "βόμβα" τον Ι. Ναό Πευκακίων, θα διαμαρτυρηθούν για την "βόμβα" του μητροπολίτη Κατερίνης; --Ακολουθεί και η ΔΙΑΨΕΥΣΗ του ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ και διάψευση με ΦΩΤΟ της ...ΔΙΑΨΕΥΣΗΣ!

Μεγάλη αναστάτωση στους πιστούς

Χαμός σε μοναστήρι στην Κατερίνη:

Ο Μητροπολίτης διέκοψε τη λειτουργία ανήμερα του Δεκαπενταύγουστου

Σύμφωνα με την ηγουμένη το έκανε επειδή το μοναστήρι δεν έκανε αγρυπνία την παραμονή του εορτασμού της Κοίμησης της Θεοτόκου

Μεγάλη αναστάτωση επικράτησε το πρωί της Δευτέρας 15 Αυγούστου στο μοναστήρι του Οσίου Εφραίμ στην Κατερίνη.

Όπως κατήγγειλε η ηγουμένη του μοναστηριού ήταν λίγο μετά τις 7:30 το πρωί όταν εισέβαλε ο Μητροπολίτης της περιοχής και ζήτησε από τον ιερέα να διακόψει τη Θεία Λειτουργία απειλώντας τον, βάσει της καταγγελίας, ότι σε διαφορετική περίπτωση θα τον καθαιρούσε.

Σύμφωνα με την ηγουμένη, όπως μετέδωσε το MEGA, ο λόγος της παρέμβασης ήταν η άρνηση του μοναστηριού να κάνει αγρυπνία την παραμονή του εορτασμού της Κοίμησης της Θεοτόκου.

Όπως υποστηρίζει το συγκεκριμένο μοναστήρι έχει το αυτοδιοίκητο και άρα δεν είναι υποχρεωμένο να υπακούσει στον τοπικό Μητροπολίτη.

Παράλληλα η ηγουμένη αφήνει υπονοούμενα και για οικονομικά

ΔΕΙΛΟΙ: ΠΡΩΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΚΟΛΑΣΗ!

Μᾶς  ἐστάλη  ἀπὸ  "ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΟΣ"

ΔΕΙΛΟΙ:

ΠΡΩΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΚΟΛΑΣΗ 

    Στὸν ἐξωνάρθηκα τοῦ Ἱ. Ναοῦ τῆς Μεγίστης Λαύρας (ἐκεῖ ποὺ διώκονται οἱ θαρραλέοι ἀγωνιστὲς ἀντι-οικουμε-νιστὲς Μοναχοί) ἱστορεῖται ὁ Παράδεισος καὶ ἡ Κόλαση.

   Στὴν Κόλαση ὑπάρχουν πολλὲς κατηγορίες κολασμένων, μέσα σὲ διάφορες τυραγνίες καὶ βασανιστήρια.

    Σὲ μία ἀπ’ αὐτὲς καὶ πρῶτοι κατὰ σειρά, περιγράφονται ὅλοι οἱ: ΔΕΙΛΟΙ-ΠΟΡΝΟΙ-ΜΑΓΟΙ-ΦΟΝΕΙΣ-ΒΔΕΛΥΡΟΙ και άλλοι.

   Ἐντύπωση μᾶς κάνει πὼς ἀκόμη καὶ οἱ δειλοί, ποὺ φοβοῦνται ἢ δὲν κρίνουν φρόνιμο νὰ ἐκθέσουν τὸν ἑαυτό τους μπροστὰ στὴν Ὁμολογία Τοῦ Χριστοῦ (καὶ ἰδιαίτερα στὴν σημερινὴ Οἰκουμενιστικὴ ἐποχή), θὰ κολασθοῦν πρῶτοι καὶ ἐξίσου μαζὶ μὲ τοὺς μάγους, τοὺς παλιανθρώπους καὶ ἄλλους, ἔστω καὶ ἐὰν αὐτοὶ οἱ δειλοί, ὑπῆρξαν κατὰ τὰ ἄλλα, ἠθικοί, ἥσυχοι, «καλοὶ χριστιανοί» κ.ἄ.

¨ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΟΣ¨

"Κάτσε φρόνιμα"...!

.

Γέρων Σάββας Λαυριώτης:

Σημαντική συνέντευξη στον απόηχο της «Αγίας και Μεγάλης» Συνόδου!

  (12-8-2016)

Ο Άγιος Νικόδημος γράφει

 για την Υπεραγία Θεοτόκο

  Το 2009 συμπληρώνονται 200 χρόνια από την κοίμηση του «οσίου και Θεοφόρου Πατρός Νικόδημου του Αγιορείτου» (1749-1809). Για να γνωρίσουμε καλύτερα την μεγάλη αύτη μορφή της Εκκλησίας και του Γένους, αφιερώνουμε στο περιοδικό μας σειρά άρθρων πού αναφέρονται στη ζωή και το έργο του.

  Στο τεύχος αυτό με αφορμή την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου σταχυολογήσαμε ένα από τα πολλά κείμενα πού έγραψε ο άγιος Νικόδημος για την Παναγία, στην οποία έτρεφε ιδιαίτερη ευλάβεια και αγάπη. 

  «Η Κυρία Θεοτόκος δεν ξεθάρρεψε με τα πολλά θαύματα πού αξιώθηκε να ζήσει, ούτε πέρασε τη ζωή της απρόσεκτα, αλλά φρόντιζε να ανταποκρίνεται πρόθυμα σ' αυτά, με το να επιδίδεται με πολλή υπομονή σε κάθε είδους πνευματική άσκηση και επίσης με το να βοηθά με τις δραστικές της πρεσβείες όλο τον κόσμο και να συνεργεί στο κήρυγμα των αγίων Αποστόλων με τις ιερές νουθεσίες και παραινέσεις της, κι έτσι ζούσε μια ζωή με πνευματικό αγώνα τόσο έντονο και κοπιαστικό, πού να ξεπερνά κάθε σκέψη και λόγο...

  Αν, αγαπητοί μου αδελφοί, μια Μητέρα του Θεού και Βασίλισσα των Ουρανών, η οποία είχε όλες τις αρετές και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, δεν αμελούσε αλλά αγωνιζόταν τόσο πολύ, όπως ακούσατε, πού λοιπόν βρισκόμαστε εμείς, τα σάπια σκουλήκια της γης; Τί να πούμε πια εμείς οι αμαρτωλοί, εμείς οι καταφορτωμένοι από όλα τα πάθη, οι όποιοι αμελούμε και αδιαφορούμε και κοιμόμαστε και δεν αναλαμβάνουμε κανέναν πνευματικό αγώνα και καμία άσκηση; αλλοίμονο! αλλοίμονο μας!

  Γι' αυτό ας ξυπνήσουμε, αδελφοί, ας ξυπνήσουμε από τον βαθύ ύπνο της αδιαφορίας, και αν μέχρι τώρα δεν γνωρίζαμε την τόσο ασκητική ζωή της Θεοτόκου και γι' αυτό περνούσαμε τη ζωή μας με ραθυμία, όμως από τώρα πού τη μάθαμε και στο εξής ας έχουμε την Θεοτόκο μπροστά μας ως παράδειγμα κι ας τη μιμούμαστε όσο μας είναι δυνατόν...

  Και τότε ή ίδια ή Θεοτόκος θα βοηθήσει στο να σωθούμε. Και στην παρούσα ζωή θα μας προστατεύει από κάθε βλάβη των ορατών και αοράτων εχθρών με το να μας υπερασπίζεται, να δίνει μάχες στο πλευρό μας, να παρακαλεί για μας ακατάπαυστα τον Υιό της και να μας σκεπάζει, όπως το πουλί, εμάς τα αδύνατα σπουργιτάκια της με τις φτερούγες της χάρης και του πλουσίου ελέους της. Και στη μέλλουσα ζωή θα μας αξιώσει να απολαύσουμε την αιώνια βασιλεία του Μονογενούς και γλυκύτατου Υιού της, στον Οποίο ταιριάζει να προσφέρεται κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση μαζί με τον άναρχο Πατέρα Του και το πανάγιο και αγαθό και ζωοποιό Πνεύμα Του, τώρα και στους απέραντους αιώνες. Αμήν».

Πηγή

Τα σχετικά με το νέο βίντεο του αγίου Παϊσίου

Τα σχετικά με το νέο βίντεο

του αγίου Παϊσίου

Κεσίδης Κων/νος

     Aναρτήθηκε πρόσφατα στο διαδίκτυο ένα νέο και σπάνιο βίντεο του αγίου Παϊσίου. Δεν θα κρύψω τον πρώτο λογισμό που έκανα, ο οποίος αναγόταν στην σκοπιμότητα της προβολής του στην παρούσα χρονική συγκυρία. Όσο και να προσπαθήσεις να βάλεις καλό λογισμό, δεν είναι δυνατόν να πείσεις τον εαυτό σου, ότι το εν λόγω βίντεο αναρτήθηκε τυχαία, στην συγκεκριμένη χρονική περίοδο για πρώτη φορά, αν και έχουν ήδη παρέλθει 24 έτη από τότε που δημιουργήθηκε. Αν κάνω λάθος ο Θεός να με

Εις την Πάνδοξον Κοίμησιν της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών και Παναχράντου Θεοτόκου

Αγ. Νικόλαος Καβάσιλας

   Kανείς νομίζω δεν αγνοεί ότι σπουδαιότερος αγώνας ρητορικής εγκωμιαστικού λόγου δεν μπορεί να υπάρξη από αυτόν εδώ, εάν βέβαια ήθελε προσπαθήσει κανείς να τηρήση τα καθιερωμένα και πρέποντα. Εγώ προσωπικά δυσκολεύομαι τόσο περισσότερο να επιδιώξω στην προκειμένη περίσταση τον πρέποντα λόγο, όσο νομίζω ότι όλοι μεν οι άνθρωποι οφείλουν ασφαλώς αυτό τον άθλο των εγκωμίων προς την Παρθένο, πλην όμως ούτε είναι καν δυνατόν να ελπίζουν ότι θα ανταποκριθούν με τα εγκώμιά τους στο μεγαλείο της πραγματικότητας. Γι' αυτό ακριβώς δεν είναι δυνατόν να μας κατηγορήσουν για τόλμη. Γιατί πού υπάρχει τόλμη; Το να καταπιάνεται βέβαια κανείς με υψηλά θέματα και να εγκαταλείπη την προσπάθεια εμπρός στο ενδεχόμενο μιας ήττας δεν θα ήταν λογικό. Πράγματι κανείς απολύτως δεν θα μπορούσε να κατηγορήση όσους υστέρησαν στον αγώνα τον οποίο κανείς δεν είναι δυνατόν να κερδίση. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν να χαρακτηρισθή υποχώρηση ή ήττα ό,τι είναι έκτος ευθύνης και κατηγορίας; Αφού λοιπόν προσήρμοσα το λόγο με τις δυνάμεις μου, θα πλέξω το εγκώμιο της Παρθένου, προσθέτοντας ότι δεν το επιχειρώ αυτό για να κάμω γνωστές στους ακροατές τις χάριτες της Παρθένου που τυχόν αγνοούν, γιατί δεν υπάρχει κανείς που θα μπορούσε ν' αγνοή το κοινό αγαθό, αλλά για να κάμω, με την ανάμνηση της αιτίας της σωτηρίας μου, καλύτερη την ψυχή, σε όσους βέβαια είναι τούτο δυνατόν, αφού θυμηθώ και τη δική μου σωτηρία. Γιατί γι' αυτόν ακριβώς το λόγο μου φαίνεται ότι όλοι ύμνησαν την Παναγία και δεν υπάρχει κανείς που να μην έκαμε αυτόν τον αγώνα, επιτυγχάνοντας βέβαια άλλος λιγώτερο και άλλος περισσότερο το σκοπό του. Γιατί είναι πολυύμνητη η Παρθένος όχι μόνο αφότου γεννήθηκε, αλλά και πριν ακόμη χαρισθή στους ανθρώπους.

2. Γιατί βέβαια και οι προφήτες και οι οραματισμοί και οι προφητείες τους τη μακαρία Παρθένο υμνούσαν. Κι αν υπήρχε κάτι πραγματικά σεβαστό, όπως η Σκηνή και η Κιβωτός και τα ιερά στρατόπεδα του Μωυσή κι όλα εκείνα για τα οποία υπερηφανεύονταν οι Εβραίοι, πέρα από την ονομασία τους το θαύμα της Παρθένου συμβόλιζαν. Γιατί όλα αυτά όχι μόνο ήσαν σεβαστά, αλλά και δημιουργήθηκαν από την αρχή ακριβώς για να την προεικονίσουν και να την προαναγγείλουν στους ανθρώπους. Αλλά τι λέγω; Αφού τα εγκώμια που ψάλθηκαν στους ανθρώπους, είτε σε έπαινο γενικά του ανθρωπίνου γένους είτε για ιδιαίτερα αγαθά, πρέπει να αποδοθούν όλα στην Παρθένο. Γιατί δεν υπάρχει κι ούτε είναι δυνατό να υπάρξη μικρό ή μεγάλο αγαθό άξιο να τιμήση το ανθρώπινο γένος, που να μην το έφερε στον κόσμο η καινή μητέρα και ο καινός τόκος της. Κι όχι μόνο όταν φανερώθηκε, αλλά από πολύ πιο πρίν, με μόνο το γεγονός ότι επρόκειτο να φανερωθή.

Γιατί, αν όλα τα κάνουμε για να αποκτήσουμε το Θεό, αν αυτή είναι η κατάληξη όλων των αγαθών, η οποία όμως δεν ήταν δυνατό να πραγματοποιηθή από τους ανθρώπους χωρίς τις δωρεές της Παρθένου, πώς δεν αναφέρονται τα πάντα σ' αυτήν; Αυτή λοιπόν είναι η αιτία να επαινήται ο,τιδήποτε επαινετό υπάρχει στους ανθρώπους. Αλλα η αιτία πάλι όλων των αγαθών που έχουμε είναι η ένωση με το Θεό. Κι αυτή όμως η ένωση στην Παρθένο οφείλεται. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο η πολυύμνητη πρέπει να θεωρήται η αιτία όλης της ωραιότητας και της μεγαλοπρέπειας και

ΠΕΙΣΜΩΝ ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ του ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ και της ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ και Τελεβάντιες Προφητείες!

   

   Ἡ διαστροφὴ τῆς ἁγιοπατερικῆς διδασκαλίας γιὰ τὴν στάση μας στοὺς Παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστὲς συνεχίζεται. Ὁ κ. Τελεβάντος ἐπικαλεῖται τὴν …ἡγεσία τοῦ ἀντι-Οἰκουμενιστικοῦ ἀγῶνος! Ξέχασε φαίνεται, ὅσα ντροπιαστικὰ ἔλεγε γιὰ τὸν π. Θεόδωρο Ζήση.

    Ἔγραφε:

    «Έχουμε υποχρέωση να πούμε ευθέως στον π. Θεόδωρο ότι δεν είναι σε θέση να ηγηθεί του αντιοικουμενιστικού αγώνα. Τα έχει κάνει κυριολεκτικά θάλασσα· δεν έχει υποψία ικανοτήτων ηγέτη. Δυστυχώς έχει αποδειχθεί στην πράξη ότι είναι εν παντί ανίκανος να ηγηθεί του αντιοικουμενιστικού αγώνα. Τώρα αποδεικνύεται ότι μετέρχεται ανέντιμες, ασύνετες και μη κόσμιες μεθοδεύσεις. Λυπάμαι να παρατηρήσω ότι ο σεβαστός μας Γέροντας έχει υπερβεί τα εσκαμμένα και έχει αποδειχθεί στην πράξη ανεπαρκής»!!! (ἐδῶ, ἐδῶ  κι ἐδῶ).

      Καὶ τώρα;

  Ἀποδείχτηκαν συκοφαντίες καὶ σαπουνόφουσκες ὅσα τόσα χρόνια «διδάσκει» ὡς Πάπας ἀλάθητος ὁ κ. Τελεβάντος! Τώρα ποὺ οἱ ἀ-νοησίες του περὶ τῆς τάχα ἐξασθενήσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ(!), ποὺ παλαιότερα, χωρὶς νὰ πληρώνει φόρο, ἐπαναλάμβανε, ξεφούσκωσαν· τώρα πού …ἄνοιξαν τὰ μάτια του καὶ βλέπει, γράφει ὅτι  «ο Οικουμενισμός επελαύνει ακάθεκτος»!!!

    Καὶ ξαναεπιστρέφει στὶς κακοδοξίες του περὶ «στρατηγῶν», ἐκθειάζει τὴν «ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ» ποὺ μετέβει «ΣΤΗ ΓΕΩΡΓΙΑ», γιατὶ βλέπει ὅτι μόνο μὲ τὶς ἐνέργειες τῶν «στρατηγῶν» θὰ δικαιωθεῖ(!) ὁ ἀγώνας του γιὰ τὴν ...παραμονὴ τῶν Ὀρθοδόξων πιστῶν ἐσαεὶ κάτω ἀπὸ τὶς φτεροῦγες τῶν Οἰκουμενιστῶν!

    Στὸ νέο του ἄρθρο, ὅμως, κάνει φανερὴ τὴν παρουσία της καὶ μιὰ νέα διαστροφή. Προσθέτει στὸ ἐνεργητικό του ὁ κ. Τελεβάντος μιὰ ἀκόμα κακοδοξία· διαστρέφει τὴν περὶ συνεργείας Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων Ὀρθόδοξη Εὐαγγελικὴ διδασκαλία.

      Γράφει: 

Ο  ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ  ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

ΚΑΙ  Η  ΒΕΒΑΙΗ  ΚΑΤΑΔΙΚΗ  ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Πέρυσι στην ωραία ομιλία του στην Παναγία του Σουμελά είπε μεταξύ άλλων ο Παναγιότατος: “Ο τελευταίος λόγος είναι του Θεού”. 

Αυτή ακριβώς η αλήθεια δίνει απάντηση για την έκβαση του αγώνα που διεξάγουν οι παραδοσιακοί πιστοί εναντίον του Οικουμενισμού.

Ούτε στην αδύναμη φωνή μας έχουμε τις ελπίδες μας, ούτε στους ανίσχυρους συμμάχους μας. 

Η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού. Ο Κύριος την καθοδηγεί εις πάσαν την αλήθειαν και οι πύλες του Άδη δεν πρόκειται να την κατισχύσουν.

Όλα κατ’ άνθρωπον δείχνουν ότι ο Οικουμενισμός επελαύνει ακάθεκτος. Και όμως! Ακριβώς επειδή ο Θεός έχει πάντοτε τον τελευταίο λόγο τελικά θα καταδικαστεί ως φοβερή αίρεση και οι πρωταγωνιστές της θα παραδοθούν στην αιώνια αισχύνη.

Δεν αγωνιούμε καθόλου για την έκβαση του αγώνα που διεξάγουμε. “Και γαρ Θεός ο πολεμών”. Ο Χριστός έχει πάντοτε τον τελευταίο λόγο και ο λόγος Του κατοχυρώνει την αλήθεια. 

Αυτό συνέβαινε πάντοτε, όπως λ.χ. όταν αγωνιζόταν ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής εναντίον του Μονοθελητισμού. Όλη η Εκκλησία φάνηκε ότι προσχωρούσε στην αίρεση. Ακόμη και ο Θρόνος των Ιεροσολύμων που υποστήριζε την ορθόδοξη πίστη και ήταν η ελπίδα των Ορθοδόξων κατελήφθη από τους Άραβες και ο Άγιος Πατριάρχης Σωφρόνιος κοιμήθηκε, ενώ η αίρεση επιβλήθηκε παντού. Και όμως! 18 χρόνια μετά την κοίμηση του Αγίου Μαξίμου του Ομολογητή και 43 μετά την κοίμηση του Αγίου Σωφρονίου, η Στ΄ Οικουμενική Σύνοδος το 680 κατοχύρωσε την ορθόδοξη διδασκαλία τους και παρέδωσε στην αιώνια αισχύνη τους Μονοθελήτες.

Έτσι θα γίνει και τώρα με τους Οικουμενιστές, ασχέτως του ότι κατ' άνθρωπον φαίνεται ότι κατήγαγαν σημαντική νίκη με την Σύνοδο της Κρήτης. 

Γι’ αυτό δεν ανησυχούμε καθόλου. Μόνη μας έγνοια είναι να ομολογούμε τον Χριστό και την Ορθοδοξία για να σώσουμε την ψυχή μας και τα υπόλοιπα τα αφήνουμε στο Θεό που έχει πάντοτε τον τελευταίο λόγο.

Παναγιώτης Τελεβάντος

Πηγή

   

   Κανεὶς δὲν ἀμφιβάλλει ὅτι οἱ πιστοὶ ἔχουν «ἀδύναμο λόγο» καὶ παρουσία, ὅτι ὁ «τελευταῖος λόγος εἶναι τοῦ Θεοῦ». Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν μᾶς κάνει νὰ μὴν ἀγωνιζόμαστε καὶ νὰ μὴν "ἀγωνιοῦμε" ἁγιοπατερικά! Ὁ κ. Τελεβάντος, ἀντιθέτως δηλώνει ὅτι δὲν ἀγωνιᾶ! «Δεν αγωνιούμε καθόλου για την έκβαση του αγώνα που διεξάγουμε. “Και γαρ Θεός ο πολεμών”. Ο Χριστός έχει πάντοτε τον τελευταίο λόγο και ο λόγος Του κατοχυρώνει την αλήθεια».

    Καὶ φέρνει ὡς κατοχύρωση τῶν παραπάνω λόγων του ὅτι τὸ ἴδιο συνέβη ὅταν «αγωνιζόταν ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής εναντίον του Μονοθελητισμού».

   Μὲ δολιότητα, ὅμως, ἀποκρύπτει ὁ κ. Τ., ποιός ἦταν ὁ ἀγώνας καὶ ἡ ἐν Χριστῷ ἀγωνία τοῦ τότε μοναχοῦ Μαξίμου. Ὁ ἀγώνας του δὲν ἦσαν οἱ χαρτοπολεμικὲς κραυγὲς τῶν συγχρόνων Οἰκουμενιστῶν· δὲν ἦταν ἡ «ἄχρι καιροῦ» συμπόρευση μὲ τὴν αἵρεση· δὲν ἦταν ἡ κακόδοξη διδασκαλία περὶ «στρατηγῶν», ἀλλὰ ὁ ἀγώνας τοῦ ἁγίου Μαξίμου, ἦταν ἡ ἀποτείχιση ἀπὸ Ἐπισκόπους, Πατριάρχες καὶ τοπικὲς Ἐκκλησίες. Γι’ αὐτὸ καὶ παρέμεινε …ἐντὸς τῆς ἀληθοῦς Ἐκκλησίας, ποὺ οἱ τότε ἐπίσημοι ἐκπρόσωποί της τὴν εἶχαν μετατρέψει (ὅπως σήμερα ὁ Βαρθολομαῖος) σὲ μιὰ "Νέα Ἐκκλησία" πονηρευομένων!

   Ἀντίθετα μὲ τὸν Ἅγιο, ὁ κ. Τ. καὶ οἱ γνωρίζοντες τὰ κείμενα ἀντι-Οἰκουμενιστές, διατείνονται ψευδῶς ὅτι, κοινωνοῦντες μὲ τὴν ἐξωτερικὴ διοικητικὴ αἱρετικὴ ἐκκλησιαστικὴ ἡγεσία, βρίσκονται ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας! Κι ὅμως, εἶναι σίγουρο ὅτι κατάληξη μιᾶς τέτοιας πορείας, ὁδηγεῖ ἐκτὸς Ἐκκλησίας! Ὁ Ἅγιος Μάξιμος κι ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς μᾶς ἔδειξαν ὅτι, ἐντὸς Ἐκκλησίας εἶναι ὅσοι δὲν κοινωνοῦν μὲ τὴν αἵρεση, ὅσοι δὲν μνημονεύουν τοὺς αἱρετικούς, γιατὶ μνημονεύοντάς τους ΔΕΝ ΟΜΟΛΟΓΟΥΝ τὴν ἐν Χριστῷ Ἀλήθεια ἐμπράκτως, γιὰ νὰ ἀποφύγουν τὴν ἀπομόνωση καὶ τοὺς διωγμούς.

     Ἀπαράμιλλος στὶς διαστροφὲς ὁ κ. Τελεβάντος. Κατακλείει τὸ ἄρθρο του ὡς ἑξῆς:

  «Γι’ αυτό δεν ανησυχούμε καθόλου. Μόνη μας έγνοια είναι να ομολογούμε τον Χριστό και την Ορθοδοξία για να σώσουμε την ψυχή μας και τα υπόλοιπα τα αφήνουμε στο Θεό που έχει πάντοτε τον τελευταίο λόγο»!

    Νά, ὅμως, ποὺ οἱ Ἅγιοι δὲν συμμερίζονται τὴν βουδιστικὴ νιρβάνεια γαλήνη σας, κ. Τ. Ἀνησυχοῦσαν, καὶ πολὺ μάλιστα, νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς γιὰ νὰ σώσουν τὴν ψυχή τους, κι αὐτὴ τὴν ἀνησυχία τους, τὴν ἄμειβε ὁ Κύριος. Δὲν ἀρκοῦνταν σὲ διαμαρτυρίες καὶ ἐκ τῆς Ἀμερικῆς «ἀλάθητα» σχόλια καὶ ἀναρτήσεις. Συνεργοῦσαν, καὶ ἀπομακρύνονταν ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς «μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν», ἐφαρμόζοντας τὸν λόγο τοῦ Ἀπ. Παύλου: «μὴ εἰς κενὸν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ δέξασθαι… Εἰ ταῦτα οἴδατε, μακάριοί ἐστε, ἐὰν ποιεῖτε αὐτά».

   Ποιά αὐτά. Αὐτὰ ποὺ ἔπραξαν οἱ Ἅγιοι, καὶ ἀποφεύγουν οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές!

   Καὶ μιὰ τελευταία ἐπισήμανση. Στὸ ἄρθρο του αὐτὸ μᾶς παρουσιάζεται καὶ ὡς …προφήτης ὁ κ. Τελεβάντος!!! Μὲ βεβαιότητα Πάπα μᾶς διαβεβαιώνει πὼς ἡ Ἐκκλησία, ὅπως πάντα, θὰ νικήσει τὸν Οἰκουμενισμό! «Τελικά θα καταδικαστεί ως φοβερή αίρεση και οι πρωταγωνιστές της θα παραδοθούν στην αιώνια αισχύνη. Έτσι θα γίνει …με τους Οικουμενιστές, ασχέτως του ότι κατ' άνθρωπον φαίνεται ότι κατήγαγαν σημαντική νίκη με την Σύνοδο της Κρήτης»!

  Καὶ γιατί νὰ ἀκούσουμε τὸν κ. Τ. κι ὄχι τόσους ἄλλους πνευματικοὺς ἀνθρώπους ποὺ λέγουν τὰ ἀντίθετα, ὅπως ὁ π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος, ποὺ ἔχει πεῖ καὶ μᾶς ἔχει δείξει τὰ σημάδια ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφή, βάσει τῶν ὁποίων φαίνεται καθαρὰ ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι ἡ τελευταία, ἡ «ἐσχάτη αἵρεση τῆς ἱστορίας», ἡ ὁποία καὶ θὰ ἐπικρατήσει;

Σημάτης Παναγιώτης

Οδηγεί στην ΕΝΟΤΗΤΑ ή στο ΣΧΙΣΜΑ η κοινωνία με τους ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ;

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

14 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2016, Η΄ Ματθαίου: Α΄ Κορ. α΄ 10-17

    Ἀδελφοί, παρακαλῶ ὑμᾶς διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἦτε δὲ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοῒ καὶ ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ. ἐδηλώθη γάρ μοι περὶ ὑμῶν, ἀδελφοί μου, ὑπὸ τῶν Χλόης ὅτι ἔριδες ἐν ὑμῖν εἰσι. λέγω δὲ τοῦτο, ὅτι ἕκαστος ὑμῶν λέγει· ἐγὼ μέν εἰμι Παύλου, ἐγὼ δὲ ᾿Απολλώ, ἐγὼ δὲ Κηφᾶ, ἐγὼ δὲ Χριστοῦ. μεμέρισται ὁ Χριστός; μὴ Παῦλος ἐσταυρώθη ὑπὲρ ὑμῶν; ἢ εἰς τὸ ὄνομα Παύλου ἐβαπτίσθητε; εὐχαριστῶ τῷ Θεῷ ὅτι οὐδένα ὑμῶν ἐβάπτισα εἰ μὴ Κρίσπον καὶ Γάϊον, ἵνα μή τις εἴπῃ ὅτι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα ἐβάπτισα. ἐβά­πτισα δὲ καὶ τὸν Στεφανᾶ οἶκον· λοιπὸν οὐκ οἶδα εἴ τινα ἄλλον ἐβάπτισα. οὐ γὰρ ἀπέστειλέ με Χριστὸς βαπτίζειν, ἀλλ᾿ εὐαγγελίζεσθαι, οὐκ ἐν σοφίᾳ λόγου, ἵνα μὴ κενωθῇ ὁ σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ.

Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

1. Χωρισμοὶ καὶ διαιρέσεις

   Βρισκόταν ἤδη στὴν Ἔφεσο ὁ ἀπόστολος Παῦλος κι ἐκεῖ πληροφορήθηκε ὅτι στὴν Ἐκκλησία τῆς Κορίνθου εἶχαν ἐμφανιστεῖ διαμάχες μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν. Γι’ αὐτὸ καὶ μὲ πόνο ψυχῆς, ὡς στοργικὸς πατέρας, γράφει ἐπιστολὴ γιὰ νὰ τοὺς ἐπαναφέρει στὴν τάξη καὶ νὰ τοὺς βοηθήσει νὰ ἐπανεύρουν τὴ μεταξύ τους ἑνότητα:
     Σᾶς παρακαλῶ,  ἀδελφοί,  στὸ ὄνομα τοῦ Κυ­­ρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, «ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες, καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἦτε δὲ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοῒ καὶ ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ»· νὰ ὁμολογεῖτε ὅλοι τὴν ἴδια πίστη καὶ νὰ μὴν ὑπάρχουν μεταξύ σας δι­αι­ρέσεις· νὰ εἶστε ἁρμονικὰ ἑνωμένοι, μὲ τὸ ἴδιο φρόνημα καὶ μὲ τὶς ἴδιες γνῶμες καὶ ἀπο­φά­­σεις.
     Σᾶς ὑποβάλλω αὐτὸ τὸ αἴτημά μου, διότι πληροφορήθηκα γιὰ σᾶς, ἀδελφοί μου, ἀπὸ τοὺς οἰκιακοὺς τῆς Χλόης, ὅτι ὑπάρχουν μεταξύ σας φιλονικίες...
      Εἶναι στ’ ἀλήθεια  φοβερὴ  ἡ διχόνοια.  Ταράζει τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων, ἀναστατώνει οἰκογένειες, ἀναστέλλει τὴ συνεργασία καὶ τὴ δημιουργικότητα, πληγώνει τὴν κοινωνία. Πολὺ περισσότερο οἱ διαιρέσεις κάνουν ζημιά, ὅταν ἐμφανίζονται μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ διασποῦν τὴν ἑνότητα τῶν πιστῶν. Ἔχει δίκιο λοιπὸν νὰ διαμαρτύρεται ὁ Ἀπόστολος καὶ νὰ παρακαλεῖ τοὺς Χριστιανοὺς νὰ μένουν ἑνωμένοι στὴν πίστη καὶ στὸ φρόνημα καὶ νὰ συμφωνοῦν σὲ κοινὲς ἀποφάσεις. Πῶς ὅμως εἶναι δυνατὸν κάτι τέτοιο; Κάθε ἄνθρωπος ἔχει τὴν προσωπική του γνώμη. Πῶς μποροῦν πολλοὶ ἄνθρωποι νὰ συμφωνήσουν καὶ νὰ ζοῦν ἁρμονικά;...
   Πρῶτα ἀπ’ ὅλα εἶναι ἀνάγκη νὰ παραμερίσει καθένας τὸ προσωπικό του συμφέρον καὶ νὰ παλέψει ἐνάντια στὸν ἐγωισμὸ καὶ τὸ πεῖσμα, τὰ ὁποῖα δὲν τὸν ἀφήνουν νὰ ἐξετάσει κάποια ἄλλη γνώμη καὶ νὰ διακρίνει τὴν ἀλήθεια. Ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι τὸ θεμέλιο τῆς ἑνότητας καὶ τῆς συνεργασίας.
   Ἔπειτα,  ὅταν ὁ ἅγιος Ἀπόστολος  ζητᾶ ἀπὸ τοὺς Χριστιανοὺς νὰ εἶναι ἑνωμένοι «ἐν τῷ αὐτῷ νοῒ καὶ ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ», δὲν θέλει νὰ καταπνίξει τὴν ἐλευθερία τῆς ἐκφράσεως, ἀλλὰ νὰ ἐμπνεύσει τὴν ἑνότητα στὸ φρόνημα, στὸ πνεῦμα, στὸν τρόπο σκέψεως καὶ ζωῆς. Ἂν ὅλοι σκεπτόμαστε πάνω στὴν ἴδια βάση, ἐξετάζοντας κάθε φορὰ ποιὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τότε, ἀκόμη κι ἂν διαφωνοῦμε σὲ ἐπιμέρους θέματα, τελικὰ θὰ κα­ταλήγουμε «ἐν τῇ αὐτῇ γνώμῃ», σὲ κοινὴ ἀπόφαση ποὺ θὰ ἀναπαύει ὅ­­λους.
     Ὡστόσο, ἐκεῖ ποὺ χρειάζεται περισσότερη προσοχὴ εἶναι ἡ διάσπαση τῆς ἑνότητας μέσα στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὸ εἶχε συμβεῖ στὴν Κόρινθο καὶ τὸ στηλιτεύει αὐστηρὰ ὁ ἅγιος Ἀπόστολος:

2. Ὁ πιὸ στέρεος σύνδεσμος

   Ὅταν σᾶς γράφω γιὰ σχίσματα μεταξύ σας, ἐννοῶ αὐτὸ ποὺ λέει καθένας ἀπὸ σᾶς καὶ μάλιστα μὲ καύχηση: «Ἐγὼ εἶμαι τοῦ Παύλου», κι ὁ ἄλλος, «ἐγὼ εἶμαι μαθητὴς τοῦ Ἀπολ­λώ». Ὁ τρίτος λέει· «ἐγὼ ἀνήκω στὸν Πέτρο», ἐνῶ ἄλλος ἰσχυρίζεται· «ἐγὼ εἶμαι τοῦ Χριστοῦ». Χωρίστηκε λοιπὸν σὲ κόμματα καὶ μερίδες ὁ Χριστός; «Μεμέρισται ὁ Χριστός;»...
   Μήπως σταυρώθηκε γιὰ τὴ σωτηρία σας ὁ Παῦλος; Ἢ μήπως βαπτισθήκατε στὸ ὄνομα τοῦ Παύλου, ὥστε νὰ ἀνήκετε πλέον σ’ αὐτόν;
   Πραγματικὰ εὐχαριστῶ τὸν Θεό, διότι προνόησε νὰ μὴ βαπτίσω αὐτοπροσώπως κανέναν ἀπὸ σᾶς, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Κρίσπο καὶ τὸν Γάιο. Ἔτσι τώρα δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ πεῖ ὅτι στὸ δικό μου ὄνομα τὸν βάπτισα. Βάπτισα βέβαια καὶ τὴν οἰκογένεια τοῦ Στεφανᾶ. Ἐκτὸς ὅμως ἀπ’ αὐτούς, δὲν γνωρίζω ἂν βάπτισα κανέναν ἄλ­λον.
     Καὶ δὲν ἔκανα κύριο ἔργο μου τὸ Βάπτισμα, διότι ὁ Χρι­στὸς δὲν μοῦ ἀνέθεσε τὴ διακονία τοῦ Ἀποστόλου γιὰ νὰ βαπτίζω, πράγμα ποὺ μπορεῖ νὰ κάνει κι ἕνας ἁπλὸς Λειτουργός· ἀλλὰ μὲ ἀπέστειλε ὁ Θεὸς νὰ κηρύττω τὸ Εὐαγγέλιο. Καὶ νὰ τὸ κηρύττω ὄχι μὲ φιλοσοφικὰ τεχνάσματα γιὰ νὰ ἐπιδεικνύω κάποια δική μου σοφὴ διδασκαλία, ἀλ­λὰ νὰ τὸ κηρύττω ἔτσι ὥστε νὰ μὴ χά­σει τὴ θεία του δύναμη τὸ κήρυγμα γιὰ τὸν σταυρικὸ θά­νατο τοῦ Χριστοῦ.
    Πάντοτε χριστοκεντρικὸς ὁ λόγος τοῦ ἁγίου Ἀποστόλου, δὲν ἀφήνει περιθώρια γιὰ προσωπολατρίες καὶ συν­αισθηματικὲς προσκολλήσεις. Τὸν ἀ­­πό­στολο Παῦλο δὲν τὸν ἐνδιέφερε νὰ ἔχει ρεῦμα ἐπιρροῆς ἢ Χριστιανοὺς ποὺ θὰ τὸν ἀκολουθοῦν. Ἡ διαρκής του μέριμνα ἦταν νὰ συνδέει τοὺς Χριστιανοὺς μὲ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, νὰ τοὺς ὁδηγεῖ στὸ νὰ γνωρίσουν καὶ νὰ ἀγαπήσουν Ἐκεῖνον.
   Ἴσως  κι  ἐμεῖς   γνωρίσαμε  τὴν  ἀληθινὴ  πίστη  καὶ συνδεθήκαμε μὲ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μέσα ἀπὸ κάποια πρόσωπα ποὺ μᾶς ἐνέπνευσαν. Ὡστόσο δὲν πρέπει νὰ ἐξαρτᾶται ἡ σχέση μας μὲ τὸν Θεὸ ἀπὸ τὰ πρόσωπα αὐτά. Διότι οἱ ἄνθρωποι ἔρχονται καὶ παρέρχον­ται. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ὅμως εἶναι ἡ ἀσάλευτη πέτρα ὅπου ὀφείλουμε νὰ στερεωθοῦμε.
   Ἂν πάλι ἔχουμε κάποια διακονία στὴν Ἐκκλησία, ἂς προσέχουμε ὥστε μὲ τὸν Χριστὸ νὰ συνδέουμε τοὺς ἀνθρώπους ποὺ μᾶς ἐμπιστεύονται κι ὄχι μὲ τὸ πρόσωπό μας. Ἄλλωστε μόνο ὁ Χριστὸς μπορεῖ νὰ μᾶς διατηρεῖ πρα­γματικὰ ἑνωμένους μεταξύ μας. Αὐτὸς δὲν πρόκειται νὰ διαψεύσει ποτὲ κανέναν, διότι παραμένει «χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας».

Πηγή

ΣΧΟΛΙΟ: Πόσο ὡραῖα τὰ λέτε! Γράφετε: «Πρῶτα ἀπ’ ὅλα εἶναι ἀνάγκη νὰ παραμερίσει καθένας τὸ προσωπικό του συμφέρον καὶ νὰ παλέψει ἐνάντια στὸν ἐγωισμὸ καὶ τὸ πεῖσμα, τὰ ὁποῖα δὲν τὸν ἀφήνουν νὰ ἐξετάσει κάποια ἄλλη γνώμη καὶ νὰ διακρίνει τὴν ἀλήθεια. ...ἑνότητα στὸ φρόνημα, ...ἐξετάζοντας κάθε φορὰ ποιὸ εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ...δὲν πρέπει νὰ ἐξαρτᾶται ἡ σχέση μας μὲ τὸν Θεὸ ἀπὸ πρόσωπα. Διότι οἱ ἄνθρωποι ἔρχονται καὶ παρέρχον­ται. Ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ὅμως εἶναι ἡ ἀσάλευτη πέτρα ὅπου ὀφείλουμε νὰ στερεωθοῦμε»!

  Νά, λοιπόν, ἡ εὐκαιρία νὰ τὰ ἐφαρμόσετε αὐτά. Ἀπόστολοι καὶ Ἅγιοι μᾶς διαμηνύουν ὅτι στὴν Ἐκκλησία παραμένει ἐκεῖνος ποὺ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Ἐσεῖς, γιατί κρατεῖτε μὲ τὶς διδασκαλίες σας καὶ τὸ παράδειγμά σας (ὅσους τυφλὰ σᾶς ἀκολουθοῦν) σὲ κοινωνία μὲ τοὺς Παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές; Γιατί διασπᾶτε τὴν διαχρονικὴ ἑνότητα μὲ τοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀπο-σχίζεσθε ἀπὸ αὐτὴ τὴν "κοινὴ" στάση πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς ποὺ ἐκεῖνοι μᾶς δίδαξαν; Γιατί ἀφήνετε καὶ ὁδηγεῖτε τοὺς πιστοὺς στὴν ἀγκαλιὰ τῆς ΝΕΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ τοῦ Βαρθολομαίου καὶ τῶν Οἰκουμενιστῶν; Γιατί δὲν ἐξετάζετε τὸ "θέλημα τοῦ Θεοῦ", ἀλλὰ μένετε προσκολλημένοι στὸ δικό ΣΑΣ ΘΕΛΗΜΑ; Ἡ Ἐκκλησία, ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο, τὸν Μ. Βασίλειο, τὸν ἅγιο Κύριλλο Ἀλεξανδρείας, τὸν ἅγιο Μάξιμο, ἕως τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ καὶ τὸν ἅγιο Μᾶρκο τὸν Εὐγενικὸ διδάσκει καὶ ἐντέλλεται ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, μόλις ἐμφανιζόταν κάποια αἵρεση καὶ χωρὶς νὰ περιμένουν οἱ πιστοὶ κάποια Σύνοδο νὰ τὴν καταδικάσει. Τότε εὑρίσκοντο σὲ ἑνότητα καὶ κοινωνία μὲ τὴν Ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν ἀπεμακρύνοντο ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Τότε ἦσαν μέσα στὴν Ἐκκλησία, ὄχι τὴν Ἐκκλησία τῶν Δεσποτάδων, ἀλλὰ στὴν Ἐκλησία τοῦ Χριστοῦ. Τόσο δύσκολο εἶναι νὰ κάνετε τὴν διάκριση αὐτή, ποὺ τὴν ἔχουν διδάξει ἔργοις καὶ λόγοις οἱ Ἅγιοι Πατέρες;

   Καὶ καλά, θέλατε τὴν ἀπόφαση μιᾶς Συνόδου! Ἀλλ' ἔγινε καὶ ἡ Σύνοδος στὸ Κολυμπάρι τῆς Κρήτης, καὶ ἀντὶ νὰ καταδικάσει τὸν Οἰκουμενισμό, "ἀποκατέστησε" τοὺς αἱρετικούς, τοὺς ἀναβάθμισε σὲ Ἐκκλησίες!

   Τώρα, τί ἄλλο περιμένετε; Κάποια ἄλλη Σύνοδο μετὰ ἀπὸ πόσο καιρό; Κι ἕως τότε, νομίζετε πὼς δὲν ἔχετε εὐθύνη γιὰ τοὺς πιστοὺς ποὺ ἐγκλωβίζετε στὴν δική σας ἑνότητα κι ὄχι στὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ;