Ο Χωρεπίσκοπος Ράσκας -Πριζρένης– Κοσσόβου και Μετοχίας, Μάξιμος, για τον ΙΕ΄ κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου

  Τὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ ἕνα μεγάλο κείμενο που δημοσιεύουμε (παρὰ κάποιες ἀδυναμίες στὴν μετάφραση) δίνει σημαντικὲς ἀπαντήσεις σχετικὰ μὲ τὴν ὀρθόδοξη ἐφαρμογὴ τῆς Διακοπῆς τοῦ Μνημοσύνου ἀπὸ τὸν αἱρετίζοντα Ἐπίσκοπο. Καλὸ εἶναι νὰ τὸ διαβάσουν οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ποὺ συνεχίζουν νὰ στηρίζονται στὸν λογισμό τους, ἔχοντας ἐγκαταλείψει τὴν θεανθρώπινη λογικὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων, ποὺ δίδαξαν μὲ λόγια καὶ ἔργα τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ διδάσκοντες κάποια, ἔστω καὶ ἐλάχιστη κακοδοξία (ἀκόμα κι ἂν αὐτὴ δὲν εἶχε καταδικαστεῖ ἀπὸ Σύνοδο). Πόσο περισσότερο ἰσχύει αὐτὸ γιὰ τὸν Οἰκουμενισμό, ποὺ οἱ ἴδιοι ὀνομάζουν ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ!

Ο Χωρεπίσκοπος Μάξιμος (Νοβάκοβιτς):

Η θεολογική επεξήγηση, η έννοια της ύπαρξης και αποστολής της Επαρχίας Ράσκας-Πριζρένης και Κοσσόβου-Μετοχίας στην εξορία[1]

   Ο Κύριος Χριστός, ὁ λίθος…γενόμενος εἰς κεφαλὴν γωνίας (Πραξ. 4,11) καί τό θεμέλιον (ΑΚορ. 3,11) της πίστης μας, της σωτηρίας μας, της θεολογίας μας, της Εκκλησίας μας, έφερε την θεϊκή Του επιστήμη προς το πεσμένο ανθρώπινο γένος, αλλά με αυτή την άφιξη Του σε αυτόν τον κόσμο, μας έφερε και μας χάρισε το πολυτιμότερο απ’ όλα – Τον Εαυτό Του. Αυτός ο ίδιος είναι η σωτηρία μας, Αυτός ο ίδιος είναι η Υπερσοφία και ο Λόγος του Θεού –η πηγή της κάθε σοφίας και της κάθε θεολογίας. Αυτός ο ίδιος είναι το κεφάλι της Εκκλησίας και η Εκκλησία είναι το σώμα Του. Δια μέσου της Εκκλησίας Του, δια μέσου της χάρης Του, μόνο για τους βαπτιζόμενους και ορθόδοξους ανθρώπους είναι προσιτός, δια μέσου όλων των Ιερών Μυστηρίων και των Ιερών Αρετών.

    Είναι σαφές, κι αυτό ότι ο Χριστός διαμένει στην Εκκλησία Του για πάντα –η αλήθεια αυτή περιλαμβάνεται στην υπόσχεση του Χριστού, δηλαδή στα λόγια Του – “καὶ ἰδοὺ ἐγὼ μεθ᾿ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος“, και είναι επιβεβαιωμένα με τη λέξη –“Ἀμήν“ (Ματθ. 28,20). Ωστόσο, βλέπουμε ότι αυτά τα λόγια Του αναφέρονται μόνο σε αυτούς, οι οποίοι έλαβαν την Άγια βάπτιση και οι οποίοι τηρούν όλα τα διδάγματά Του, δηλαδή, όχι κάτι από την επιστήμη Του, αλλά τα πάντα. Η Εκκλησία γίνεται η Εκκλησία Του με τον Χριστό εντός της, και η Εκκλησία ανήκει στο Χριστό μόνο αν τηρεί όλη την παράδοση του Χριστού σε ολόκληρη την ευαγγελική, αποστολική και αγιοπατερική πληρότητα της παραδόσεως αυτής. Το ενέχυρο, έτσι, ότι η Εκκλησία ανήκει στο Χριστό, και ότι η Εκκλησία είναι σαφές η Εκκλησία, όπως βλέπουμε, είναι ολόκληρη αυτή η ακέραια, ουσιαστική διατήρηση της επιστήμης του Χριστού σε ολόκληρη την θεανθρώπινη της ακεραιότητα –η διατήρηση της αποστολικής παραδόσεως, η οποία είναι δεδομένη προς εμάς από τους διαδόχους των Αποστόλων, από τους Αγίους Πατέρες και δασκάλους της Εκκλησίας του Θεού. Σύμφωνα με τα λόγια του πατέρα Ιουστίνου Πόποβιτς από το μοναστήρι Τσέλιε: “Η Εκκλησία είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός επεκτεινόμενος διά μέσου των αιώνων και ολόκληρης της αιωνιότητας“,[2] ακριβώς δια μέσου της αληθινής ορθόδοξης πίστης ο Χριστός διαμένει στην Εκκλησία με την χάρη Του διά μέσου των αιώνων. Ότι ολόκληρη η διατήρηση του ενεχύρου της ορθόδοξης πίστης έχει σημαντική σημασία, και όχι η διατήρηση εν μέρει, ξέρουμε από τα λόγια του Αγίου Φώτίου του Πατριάρχη της Κωνσταντινουπόλεως: "Πραγματικά είναι απαραίτητο όλοι μας να τηρούμε τα πάντα, προπαντός τα πάντα σχετικά με τα θέματα της πίστης, όπου η κάθε απόκλιση είναι το θανάσιμο αμάρτημα".[3] Ακόμη και ο βιογράφος Του μας θυμίζει ότι σαν αυτόν τον άγιο πρέπει όλοι μας να παλεύουμε για "την αγάπη της αλήθειας", για να μην είμαστε αυτοί για τους οποίους ο Άγιος Απόστολος γράφει: "ἀνθ’ ὧν τὴν ἀγάπην τῆς ἀληθείας οὐκ ἐδέξαντο εἰς τὸ σωθῆναι αὐτούς" (Β Θεσ. 2,10). Από εδώ προέρχεται ο προηγούμενος ισχυρισμός ότι η Εκκλησία είναι η Εκκλησία, μόνο και μόνο όταν είναι τόπος της κοινωνίας με το Θεό, και η πηγή της σωτηρίας – μόνο αν έχει αυτήν την πληρότητα της θεϊκής επιστήμης του Χριστού και της αποστολικής και αγιοπατερικής παραδόσεως.

    Οι Άγιοι Πατέρες ήξεραν καλά την αλήθεια αυτή και αυτή ήταν ο κύριος προσανατολισμός, η κύρια έμπνευση της ποιμαντικής τους θητείας στην Εκκλησία. Χωρίς διατήρηση ολόκληρης της (γραπτής και προφορικής) παράδοσης της Εκκλησίας, και ιδιαίτερα χωρίς αληθινά Δόγματα της ορθοδοξίας, δεν υπάρχει η Εκκλησία, επειδή ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής λέει: "Ο Κύριος Χριστός ονόμασε την ακριβή σωτήρια ομολογία της πίστεως με τα λόγια – η Καθολική Εκκλησία, και γι’ αυτό το λόγο ονόμασε τον Πέτρο – ο ευλογημένος, επειδή αυτός ομολόγησε καλά" (Ματθ. 16,18).[4] 

 …Ένας από τους μεγάλους σύγχρονους ορθόδοξους θεολόγους, ο Αρχιεπίσκοπος Αβέρκιος του Τζόρντανβιλ (1906-1976) με αυτή την έννοια προσθέτει: "Επομένως, ο καθένας τέλεια καταλαβαίνει ότι ο χριστιανισμός είναι προπαντός η θρησκεία της Αλήθειας, την οποία έφερε στη γη ο Υιός του Θεού από τον Ουράνιο του Πατέρα" (Ιωάν. 12, 49). Ο Κύριος Ιησούς Χριστός υποσχέθηκε ότι θα στείλει το Άγιο Πνεύμα προς τους μαθητές του, για κανέναν άλλο λόγο παρά μόνο για Αυτό, το Πνεύμα της Αλήθειας να τους φέρει σε ολόκληρη την αλήθεια (Ιωάν. 16,13). Αυτή η θεϊκή Αλήθεια είναι η πιο σημαντική στο χριστιανισμό, αυτή είναι η ίδια η ουσία του χριστιανισμού, και πρέπει να την ακολουθήσει ο κάθε χριστιανός, πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο στον κόσμο και γι΄ αυτή, αν θα είναι απαραίτητο, πρέπει να δώσει τη ζωή του, όπως έκαναν πολλοί μάρτυρες, ομολογητές και οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι πάλευαν ακούραστα τους ψευδοδιδασκάλους-αιρετικούς (οι οποίοι απέκλισαν από αυτή την Αλήθεια).[6] Αυτή την Αλήθεια, για την οποία ο Αρχιεπίσκοπος Αβέρκιος γράφει, έχουν, ως εκ τούτου, μόνο αυτοί οι επίσκοποι, ιερείς και πιστοί, οι οποίοι είναι ορθόδοξοι, και οι ορθόδοξοι είναι μόνο αυτοί που αναμφιβολώς ακολουθούν αυτή την αλήθεια της αδιάφθορης πίστης, τήν οποία ομολογούν και κηρύττουν σύμφωνα με τη μάθηση των Αγίων Αποστόλων και Αγίων Πατέρων, την οποίαν προστατεύουν, διατηρούν, και προσπαθούν να ζουν σύμφωνα με αυτή. Η ζωή στην αλήθεια της πατερικής πίστης είναι η ευσεβής ζωή. Επομένως, οι ορθόδοξοι είναι μόνο αυτοί οι οποίοι ευσεβώς ομολογούν την αληθινή ορθόδοξη πίστη, ζώντας ευσεβώς μέσα σε αυτή. Εξαιτίας αυτής της ζωτικής σπουδαιότητας και σημαντικότητας διατήρησης της ιεράς ορθόδοξης θρησκείας, καθώς της ζωής μέσα σε αυτή την πίστη, οι Άγιοι Πατέρες, ως το πιο άγιο έργο και ο πιο άγιος τους στόχος, παντού και πάντα είχαν μπροστά τους τη διατήρηση των αληθινών Δογμάτων της ιεράς ορθοδοξίας και ολόκληρης Παραδόσεως της Εκκλησίας. Με αυτό τον τρόπο, αυτοί μας έδειξαν όχι μόνο τον δρόμο της σωτηρίας και αληθινής εξυπηρέτησης του Θεού και της Εκκλησίας, αλλά μας υποχρέωσαν να έχουμε κι εμείς επίσης μπροστά μας, πάνω από το κάθε έργο και από το κάθε στόχο, ακριβώς αυτό τον αγιότατο και υψηλότατο στόχο· τη διατήρηση της ιεράς ορθοδοξίας. Η κύρια δημιουργική δύναμη της Εκκλησίας διά μέσου των αιώνων προερχόταν από αυτόν τον τύπο της εξυπηρέτησης και του ζήλου των Αγίων Πατέρων για την καθαριότητα και την αλήθεια της ορθοδοξίας. Αυτός ήταν ο κύριος σκοπός και ο στόχος τους. Γι’ αυτό το λόγο, δεν είναι τυχαία ότι όλα τα εμπνευσμένα από το Θεό αγιοπατερικά έργα, τα οποία είναι γραπτά με την ευαγγελική φιλαλήθεια και την αποστολική τόλμη με σκοπό την προστασία της ορθοδοξίας κατά τη διάρκεια του διωγμού της, είναι το πιο στενό θεμέλιο με το οποίο η Εκκλησία ήταν κατοχυρωμένη, προστατευμένη και κατασκευασμένη διά μέσου των αιώνων.

   Η τοποθέτηση οποιουδήποτε άλλου στόχου πάνω από αυτό και τέτοιο στόχο είναι το ελάττωμα ποιμενικού καθήκοντος του κάθε εκκλησιαστικού αξιωματούχου και ιερέα, και αυτό δεν οδηγεί στη δημιουργία της Εκκλησίας, αλλά στη διάλυση της ίδιας. Όπως στην ιστορία, έτσι και σήμερα βλέπουμε αυτόν τον κανόνα στην πραγματικότητα. Επειδή, αν μας λείπει τέτοια μοναδική, ορθή και σοβαρή προσέγγιση στην πίστη και στην Εκκλησία, κινδυνεύουμε να χάσουμε όχι μόνο το νόημα της ποιμαντικής εξυπηρέτησης και ζωής στην Εκκλησία, αλλά και το δρόμο των Αγίων μας Πατέρων – να μπούμε στην κακιά αδιέξοδο ανοικτής προδοσίας της ορθοδοξίας. Αυτό έχει για το αποτέλεσμα την απομάκρυνση και αποστασιοποίηση από την ίδια την πίστη, δηλαδή από την Εκκλησία και από το Χριστό.

Η διάφορα μεταξύ της αληθινής και ψεύτικης ειρήνης στην Εκκλησία

   Η φανέρωση της περιπλάνησης και παρέκκλισης από τους σωστούς δρόμους της Εκκλησίας του Θεού, βλέπουμε ως θλιμμένα παραδείγματα των σύγχρονων μας στη Σέρβικη Ορθόδοξη Εκκλησία και στις άλλες τοπικές Εκκλησίες, οι οποίοι, αντί να προστατεύουν την ορθοδοξία, θεωρούν ότι η διατήρηση της εξωτερικής και ψεύτικης ειρήνης στην Εκκλησία είναι ο σπουδαιότατος εκκλησιαστικός στόχος, καθώς και όσο πιο καλύτερα γίνεται η τοποθέτηση της Εκκλησίας εντός των μοντέρνων ρευμάτων του κόσμου. Οι ανεύθυνοι ποιμένες της Εκκλησίας που επιλέγουν την ψευδαισθητική ειρήνη, ενότητα και ευημερία του εν λόγω είδους, καταπατούν τη βασική θεολογική αλήθεια της Εκκλησίας ότι χωρίς ενότητα στην ορθοδοξία, ούτε υπάρχει καμία άλλη ενότητα ούτε καμία άλλη ειρήνη.

     Κάποιοι άλλοι θεωρούν ότι ο πιο σημαντικός στόχος είναι η διατήρηση των εκκλησιαστικών κτιρίων, του εκκλησιαστικού εισοδήματος, και γενικά, η διατήρηση της Εκκλησίας με την έννοια των υλιστικών της αγαθών. Σαν να μην είναι η Εκκλησία πρώτιστα ένα πνευματικό κατασκεύασμα ή μία πνευματική οντότητα, αλλά το αρχιτεκτονικό ή οικονομικό πράγμα. Τέτοια μέθοδος εξισώνει την Εκκλησία με τα τείχη και το ταμείο, και η μέθοδος αυτή είναι ανάξια της χριστιανικής κατανόησης και αντίληψης της Εκκλησίας, η μέθοδος αυτή μένει μακριά από την αλήθεια της πίστεως και από τη θεολογική και εκκλησιολογική ουσία της Εκκλησίας. Μιλώντας γενικά, οι χαμένοι σύγχρονοι μας στη σειρά των εκκλησιαστικών αξιωματούχων της Σέρβικης Ορθόδοξης Εκκλησίας με επικεφαλής τον πατριάρχη Ειρηναίο (δημοσίως δηλωμένος οικουμενιστής), και οι άλλοι υπάκουοι σ’ αυτόν, προσπαθούν να διατηρούν μόνο την εξωτερική εμφάνιση της Εκκλησίας. Σαν να είναι η Εκκλησία κάποιο κοινωνιολογικό φαινόμενο. Η ιδεολογική βάση αυτής της όρασης είναι η αίρεση του οικουμενισμού, η οποία δυστυχώς σαν πνευματική μόλυνση είναι επεκτεινόμενη σε όλες τις τοπικές Εκκλησίες. Επειδή ασπάζονται τέτοια κοσμική και μην πνευματική άποψη, τέτοιοι ψευδοποιμένες και θεολόγοι δεν μπορούν να καταλάβουν την ίδια την ουσία της Εκκλησίας· τη θεανθρώπινη βαθύτητα και το χριστολογικό πλάτος της Εκκλησίας ως του θεανθρώπινου οργανισμού, του οποίου το θεμέλιο είναι η αληθινή ορθόδοξη θρησκεία με επικεφαλής το Χριστό. Γι’ αυτό το λόγο στη σύγχρονη (μη) ορθόδοξη θεολογία έχουμε την υπερβολική έμφαση (με το παπιστικό φόντο) ενός κοινωνιολογικού φαινομένου και μιας λεπτομέρειας, δηλαδή η εξίσωση της Εκκλησίας με την κοινότητα των πιστών γύρω από οποιοδήποτε επίσκοπο, παραμελώντας πιο σημαντικό γεγονός ότι η Εκκλησία είναι πρωτίστως η κοινότητα των πιστών με το Χριστό, και μετά αυτό, η κοινότητα των πιστών γύρω από τον επίσκοπο, αποκλειστικά γύρω από τον επίσκοπο που ομολογεί σωστά την ορθοδοξία.

   Γι’ αυτό το λόγο, είναι η μεγάλη πλάνη των δημιουργών των μην ορθόδοξων επιτεύξεων της σύγχρονης ευχαριστιακής θεολογίας ότι ο επίσκοπος είναι η εικόνα του Χριστού (εννοείται αυτοδικαίως). Αυτό μοιάζει ζωηρώς με το χωρισμό του αιρετικού δόγματος περί αλαθήτου πάπα ex cathedra, δηλαδή ο πάπας είναι “αλάθητος“ μόνο όταν δημοσίως ομολογεί και διδάσκει την θρησκεία, αλλά στην προσωπική του ζωή είναι αμαρτωλός, όπως λένε οι ρωμαιοκαθολικοί αιρετικοί. Ο επίσκοπος με βάση, πρωτίστως, την ορθόδοξη του ομολογία, και πάνω από όλα, την ευσεβή του ζωή, πρέπει να είναι όντως η εύχαρις και ζωντανή εικόνα του Χριστού, αντί να παρουσιάζει και να επιβάλλει τον εαυτό του ως κάποια εικόνα του Χριστού, αποκλειστικά σύμφωνα με το επίσημο του καθήκον, κρύβοντας την πνευματική του κενότητα πίσω από την προσφώνηση του, με την παπική υποδήλωση αυτού του πράγματος, σαν να είναι ο επίσκοπος αναπληρωτής του Χριστού στη γη· αυτό είναι η φιλόδοξία του παπικού αιρετικού ιδρύματος. Αυτό το υπερβολικό στοιχείο στην καινοτομική ευχαριστιακή θεολογία ταυτόχρονα αποκαλύπτει τους παπικούς στόχους και τις προθέσεις τέτοιας ψεύτικης θεολογίας.

   Τέτοια συνολική ανθρωπιστική άποψη της λεγόμενης διατήρησης της Εκκλησίας, αποκλειστικά με την έννοια της ύπαρξής της ως ανθρώπινη κοινότητα και οργάνωση, χωρίς τα συμφραζόμενα

Αληθινή θεολογία είναι έκφραση της θεοπτικής εμπειρίας

Θέωση και Θεολογία

 

Η θεοπτία-θεωρία προσφέρει
.
την αληθινή θεολογία.

Του π. Ιωάννη Ρωμανίδη

    Η αληθινή θεολογία είναι έκφραση της θεοπτικής εμπειρίας. Αυτό σημαίνει ότι αρχίζει κανείς να θεολογεί, όταν φθάσει στον φωτισμό. Εάν αξιωθεί από τον Θεό να φθάσει στην θεοπτία, στην όραση τής ακτίστου ενεργείας του Θεού, τότε την ώρα εκείνη της θεοπτίας σταματά και η θεολογία, διότι βλέπει αυτόν τον ίδιο τον Θεό. Όταν σταματά η θεοπτική εμπειρία, τότε αρχίζει η θεολογία.

   Οπότε, η θεολογία είναι έκφραση και διατύπωση, με κτιστά ρήματα και νοήματα, τής ακτίστου πραγματικότητος.

  «Πρέπει κανείς να σταματήσει να κάνει την σαφή διάκριση μεταξύ δυτικής και ανατολικής θεολογίας, όπως γίνεται συνήθως, και να πάει σε αναζήτηση του τι είναι το αποτέλεσμα της θεολογίας. Όπου υπάρχει η θέωση, εκεί υπάρχει αναποφεύκτως και η σωστή θεολογία. Όπου δεν υπάρχει η θέωση, εκεί μάλλον δεν υπάρχει η σωστή θεολογία, και ας λέγονται Ορθόδοξοι εκείνοι που προωθούν τέτοιες θεολογίες.

Η νέα ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ των αντι-Οικουμενιστών που εμπεδώνουν στο Ποίμνιο!

Γέροντας Ἰάκωβος Τσαλίκης:

«Ἡ συντροφιὰ μὲ τοὺς αἱρετικοὺς μπορεῖ νὰ μᾶς δηλητηριάσει καὶ νὰ μᾶς θανατώσει πνευματικά»

     Ἂν  εἴμαστε πνευματικὰ ἀδύναμοι καὶ ἡ συμπεριφορὰ τοῦ ἄλλου μᾶς ἐπηρεάζει ἀρνητικά, τότε πρέπει νὰ μὴ τὸν κατηγοροῦμε, ἀλλὰ νὰ τὸν ἀποφεύγουμε καὶ νὰ μὴν ἔχουμε μαζί του συναναστροφὲς καὶ συνέπειες. Καὶ ἂν εἶναι αἱρετικὸς τότε νὰ τὸν ἀποφεύγουμε τελείως καὶ νὰ μὴν τὸν δεχόμαστε. Γιατί ἡ συντροφιὰ μὲ τοὺς αἱρετικοὺς εἶναι ἐπικίνδυνη, μπορεῖ νὰ μᾶς δηλητηριάσει καὶ νὰ μᾶς θανατώσει πνευματικά.

Γέροντας Ἰάκωβος Τσαλίκης

πεμπτουσία

Πηγή

Νά, ποιά εἶναι ἡ νέα ΚΑΚΟΔΟΞΙΑ τῶν ἀντι-Οικουμενιστῶν ποὺ διδάσκουν ἔργοις καὶ λόγοις! Καὶ δὲν καταλαβαίνουν(;) ὅτι ἔτσι, δίνουν τὴν δυνατότητα στοὺς Οἰκουμενιστὲς νὰ ἐμπεδώσουν τὴν Παναίρεση στο Ποίμνιο! Πὼς μὲ αὐτὴ τὴν τακτικὴ δὲν προκαλοῦν οὐσιαστικὰ προβλήματα στοὺς Οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι προχωροῦν στὴν ἐπέκταση τῆς Παναιρέσεως καὶ τὸ περαιτέρω «ρίζωμά» της στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας:

 Ἕως ὅτου –λένε– καταδικαστεῖ ἡ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ τοῦ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ δὲν δηλητηριάζει, δὲν θανατώνει! (κι ἂς τὴν ὀνομάζουν ὄχι ἁπλῶς αἵρεση, ἀλλὰ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ!).

   ΟΤΑΝ, ὅμως, καὶ ΑΝ καταδικαστεῖ (ἀπὸ ποιούς; Ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές; Ἀπὸ τοὺς ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ποὺ ἀρνοῦνται νὰ τοὺς κατονομάσουν;) τότε θὰ ἀρχίσει νὰ δηλητηριάζει καὶ νὰ θανατώνει!

    Ὅμως ὅλοι οἱ Ἅγιοι μᾶς διδάσκουν ὅτι ἡ αἵρεση δηλητηριάζει, καὶ θανατώνει, εἴτε καταδικασμένη, εἴτε ἀκαταδίκαστη, ὅπως καὶ ὁ Γέροντας Ἰάκωβος παραπάνω μᾶς λέει! Καὶ λέει καὶ κάτι ἄλλο ἀξιοσημείωτο ὁ Γέροντας Ἰάκωβος: Ὄχι μόνο οἱ αἱρετικοί, ἀλλὰ ἀκόμα καὶ ἡ κακὴ συμπεριφορὰ τῶν ἄλλων ἐπηρεάζει τοὺς ἀδύνατους! Πόσο μᾶλλον ἡ αἵρεση;

     Κι ὅμως οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς συνιστοῦν στοὺς πιστοὺς νὰ ἐξομολογοῦνται, νὰ καθοδηγοῦνται, νὰ κοινωνοῦν ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, καὶ δὲν τολμοῦν νὰ μᾶς δώσουν ἕνα ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΟ κατάλογο, ποιοί εἶναι αὐτοί, μετὰ τῶν ὁποίων δὲν πρέπει νὰ κοινωνοῦμε! Τουλάχιστον ποιοί ἐκ τῶν Ἐπισκόπων καὶ πνευματικῶν! Γιατί; Γιατὶ οἱ ἴδιοι κοινωνοῦν μαζί τους, ἀρνούμενοι πεισματικὰ νὰ διακόψουν τὸ μνημόσυνό τους! 

     

Άγιος Ελευθέριος ο Ιερομάρτυς --Χειροτονήθηκε Επίσκοπος σε ηλικία 20 χρονών!

Ο Άγιος Ελευθέριος και η μητέρα του Αγία Ανθία: μητέρα και γιος μαζί στο μαρτύριο…

Ο Άγιος Ελευθέριος γεννήθηκε στην Ελλάδα και έζησε το 2ο αιώνα μ.Χ. Τότε αυτοκράτορας ήταν ο Κόμμοδος και ο Σεπτίμιος Σεβήρος.

Η μητέρα του Ανθία έγινε Χριστιανή ακούγοντας κηρύγματα από μαθητές του Αποστόλου Παύλου. Αυτή ανέλαβε και το βάρος της ανατροφής του μικρού Ελευθέριου μετά το θάνατο του πατέρα που συνέβη λίγο καιρό μετά τη γέννηση του. Η Ανθία του έδωσε Χριστιανική ανατροφή και τον συνέδεσε με τον Επίσκοπο της Ρώμης Ανίκητο (155-166 μ.χ.). Σ’ ένα ταξίδι της στη Ρώμη πήρε μαζί της και το νεαρό γιο της Ελευθέριο. Ο Επίσκοπος Ρώμης, όταν είδε τον Ελευθέριο, εκτιμώντας την πολλή νοημοσύνη του, τη θερμή πίστη και το αγνό ήθος του, τον έλαβε υπό την προστασία του. Μετά από λίγα χρόνια τον χειροτόνησε Διάκονο και έπειτα Ιερέα.
Από τη θέση αυτή ο Ελευθέριος αγωνίστηκε με ζήλο για τη διδαχή

Δεν είμαι Χριστιανός αλλά θα γίνω όταν βαπτιστώ, μυρωθώ και πάρω την Θεία Κοινωνία.

Ένας  Μουσουλμάνος

που  έγινε  Χριστιανός

 Alipios Kapsala

   Γεννήθηκε το 1926 σ΄ ένα νησί της Δωδεκανήσου. Όλη την παιδική ηλικία την έζησε παίζοντας με τα χριστιανόπαιδα, ενώ ο ίδιος ήταν Μουσουλμάνος. Τις παραμονές των χριστιανικών γιορτών μαζί με τα παιδιά του χωριού έτρεχε στα κάλαντα παίζοντας με την φλογέρα του. Το σπίτι πού έμεναν ήταν ένας σταύλος.

     Εκεί τη νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννων -μετά τα κάλαντα- και αφού είχε ξαπλώσει για να κοιμηθεί, αισθάνεται να ανοίγει η πόρτα και μπροστά του να εμφανίζεται ο Χριστός. Φορούσε άσπρο χιτώνα, το πρόσωπο του ήταν χαμογελαστό και του είπε:

    «Ήρθα για σένα, είσαι δικό μου παιδί» και εξαφανίστηκε.

Το ίδιο επαναλήφθηκε τις επόμενες δυο νύχτες. Ο μικρός ήταν τότε περίπου δεκατριών χρόνων. Βρέθηκε μπροστά στο δίλημμα, αν θα το πει ή όχι και σε ποιόν. Ύστερα από σκέψη αποφάσισε να το

Νέο ορθόδοξο ιστολόγιο κατά της παναιρέσεως του Οικουμενισμού

http://synaksiorthodoxon.blogspot.gr/

Αμετακίνητη η Βουλγαρική Εκκλησία-Νέα συνοδική απόφαση για το Κολυμπάρι

 Νέα απόφαση της Βουλγαρικής Εκκλησίας επιβεβαιώνει την απόρριψη της Συνόδου της Κρήτης… Κατά τη συνεδρίασή της στις 11 Δεκεμβρίου του 2016 η βουλγαρική Ιερά Σύνοδος ουσιαστικά σφράγισε όσα είχε αποφασίσει από τον Νοέμβριο για την Σύνοδο της Κρήτης. Βάσει λοιπόν του ανακοινωθέντος της 11ης Δεκεμβρίου «εγκρίθηκε ομόφωνα και υπογράφτηκε από τον αρχιερέα. η № 22 της 15/11/2016 απόφαση που περιέχει τη συνοδική Γνώμη σχετικά με τη Σύνοδο στην Κρήτη (Ιούνιος 2016) και το κείμενο που ενέκρινε «Οι σχέσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας

ΡΑΓΔΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

   

   Βάση εγκύρων πληροφοριών ετοιμάζονται να κόψουν το μνημόσυνο στην Ελλάδα πολύ μεγάλα ονόματα κληρικών και πρωτεργατών του αντι-οικουμενιστικου αγώνα αλλά και άλλων, δεν ισχύουν δε οι "πληροφορίες" ότι το γραφείο αιρέσεων της μητρόπολης Πειραιά έκανε παύση ή διακοπή! 

  Συγκεκριμένα λέχθηκε εάν η εκκλησία της Ελλάδος όπως είναι εξουσιοδοτημένη από την σύνοδο της Ιεραρχίας να εξετάσει την σύνοδο του Κολυμπαρίου δεν πάρει ξεκάθαρη θέση για την ψευτοσύνοδο, θα υπάρχουν εντυπωσιακές εξελίξεις… 

     Αναμένουμε! 

Σχόλιο:  Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Ο Π.ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ ΧΑΛΑΣΕ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΗΤΑΝ ΚΑΘΕΤΟΣ....Ο Π.Θ.ΖΗΣΗΣ ΗΤΑΝ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΟΥΣ ΕΙΠΕ ΠΩΣ ΘΑ ΚΟΨΕΙ....

14 Δεκεμβρίου 2016 - 7:49 μ.μ.

Πηγή

Υπέγραψαν οι Πατριάρχες Μόσχας και Γεωργίας με τον Πάπα ΚΟΙΝΟ ΚΕΙΜΕΝΟ για το ΠΡΩΤΕΙΟ και τη ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ;

Ἀπὸ Κωνσταντίνο

TO ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΡΑΣΕ ΥΠΟΓΡΑΨΑΝ ΚΕΙΜΕΝΟ 

ΟΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΠΙΚΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΚΑΙ ΤΗ ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ

ΣΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΟ ROME REPORTS  ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ Ο ΠΑΠΑΣ ΣΥΝΑΝΤΗΘΗΚΕ ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΣΧΑΣ ΚΥΡΙΛΛΟ

ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ

ΓΙΑ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΨΟΥΝ  ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΟΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ ΜΟΣΧΑΣ ΚΑΙ ΓΕΩΡΓΙΑΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΟΤΙ ΤΟ ΥΠΟΓΡΑΨΑΝ.

3 ΒΑΣΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑΣ

     ΑΠΟΔΕΧΤΗΚΑΝ ΤΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΡΩΜΗΣ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
     ΑΠΟΔΕΧΤΗΚΑΝ ΟΤΙ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΜΗΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΥΡΙΣΚΕΤΕ ΣΤΙΣ ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ
     ΑΠΟΔΕΧΤΗΚΑΝ ΟΤΙ Ο ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΡΩΜΗΣ....ΠΡΕΠΕΙ...ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΙΣ ΣΥΝΟΔΟΥΣ..ΟΧΙ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ..ΑΛΛΑ ΔΙΑ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥ..ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕΙ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ..(ΟΠΩΣ ΣΤΗ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΣΤΗ ΚΡΗΤΗ..ΥΠΗΡΧΕ ΠΑΠΙΚΟΣ) ...

ΜΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΛΥΝΕΤΑΙ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΕΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑΣ 

ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

https://www.youtube.com/watch?v=HAV-Ez4JluQ&spfreload=5

ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ Η ΕΙΔΗΣΗ ΣΤΟ VATICAN RADIO KAI ΓΡΑΠΤΩΣ ΚΑΙ ΣΕ ΗΧΗΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ ΜΕ ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ

http://en.radiovaticana.va/news/2016/09/23/catholics,_orthodox_sign_new_document_on_primacy,_synodality/1260292

Τελικῶς, μάλλον: Μωραίνει Κύριος...

 

Τελικῶς, μάλλον:

Μωραίνει Κύριος...

Γεώργιος Κ. Τζανάκης

Ἀκρωτήρι Χανίων

     Ἐπειδὴ μὲ ὁδύνη διαβάζουμε, ἐνίοτε καὶ μὲ ναυτία καὶ ζάλη, ὅσα περιέχονται στὴν ἐπιστολὴ τοῦ Πατριάρχου Κων/πόλεως πρὸς τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν, καὶ ἐπειδὴ γίνεται προσπάθεια νὰ χρησιμοποιηθοῦν ρήσεις τῶν ἁγίων πατέρων γιὰ νὰ προσδώσουν κῦρος καὶ πειστικότητα στὰ γραφόμενα,

    καὶ ἐπειδὴ σὲ προηγούμενο σημείωμα (ΕΔΩ), -που καταδείχθηκε ἡ πλήρης διαστρέβλωσις τῶν λόγων τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου "μίαν ἐν Ἐκκλησίᾳ, δεῖ φωνὴν εἶναι ἀεί" (Εις Α’ Κορινθίους ΛΣΤ, P.G. 61, 315) - ἔγραψα ὅτι: «καὶ γιὰ τὶς ἄλλες πατερικὲς παραθέσεις ἰσχύουν τὰ ἴδια», γιὰ νὰ μὴν θεωρηθεῖ ὅτι πρόκειται γιὰ αὐθαίρετη γενίκευση συνεχίζω τὸν ἔλεγχο τῶν χρησιμοποιηθέντων πατερικῶν χωρίων.

      Ἀναφέρεται στὴν ἐπιστολή:

«Συμμερίζεται ασφαλώς και η Υμετέρα Μακαριότης και η Ιερά Σύνοδος της Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ελλάδος, ότι τα σκοπίμως και ανιέρως διαθρυλούμενα και διαδιδόμενα υπό των εν λόγω κληρικών και λαϊκών αποτελούσι, κατά τον Μέγαν Βασίλειον, «ψυχών δηλητήρια [...] άπερ αι [...] μήνιγγες» των ειρημένων «εκβοώσι πολυφάνταστοι ούσαι δια το πάθος» (Επιστολή 210, Τοις κατά Νεοκαισάρειαν λογιωτάτοις] Ρ.G. 32] 777Α). Άλλωστε, «το σχίσαι Εκκλησίαν, και φιλονείκως διατεθήναι, και διχοστασίας εμποιείν και της συνόδου διηνεκώς εαυτόν αποστερείν, ασύγγνωστον και κατηγορίας άξιον, και πολλήν έχει την τιμωρίαν» (Ιερού Χρυσοστόμου, Κατά Ιουδαίων Γ', Ρ.G., 48, 872).»

   Οἱ «ἐν λόγῳ κληρικοὶ καὶ λαϊκοί» εἶναι κατὰ τὸν συντάκτη τῆς ἐπιστολῆς, «ο Πρωτοπρεσβύτερος κ. Θεόδωρος Ζήσης και οι συν αυτώ ομόφρονες κληρικοί και λαϊκοί». Μάλιστα. Αὐτοί. Καὶ τί κάνουν αὐτοί; «Προσκαλούσι τους αδελφούς Προκαθημένους και τους ποιμένας, αλλ’ ιδιαιτέρως τον ευσεβή Ορθόδοξον Λαόν, εις ανταρσίαν και αμφισβήτησιν των αποφάσεων της εν Κρήτη εν ευλογίαις και εν επιτυχίαις συνελθούσης Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας». Ἀμφισβητοῦν τὶς ἀποφάσεις τῆς ἐν Κρήτη Συνόδου. Καὶ τί σημαίνει αὐτό, τὸ ὅτι ἀμφισβητοῦν τὶς ἀποφάσεις τῆς ἐν Κρήτη Συνόδου;  Δηλητηριάζουν τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων. «Ψυχών δηλητήρια».
  Καὶ μιὰ καὶ οἱ ἀποφάσεις τῆς ἐν Κρήτη Συνόδου εἶναι ὁμολογουμένως ἔργον τοῦ Πατριάρχη κυρίως καὶ τῶν ὁμοφρόνων του, δὲν δικαιολογεῖ ὁ ἴδιος τὸ ἔργο του -κατακεραυνώνοντας ὡς δηλητηριαστὴ τὸν ἐχοντα ἄλλη ἀποψη περὶ αὐτοῦ τοῦ ἔργου- ἀλλὰ ἐπιστρατεύεται ἅγιος. Καὶ ποιός ἅγιος; Ὁ Μέγας Βασίλειος.
   Ὁ Μέγας Βασίλειος λοιπὸν ἀποφαίνεται ὅτι αὐτὰ ποὺ λέγει «ο Πρωτοπρεσβύτερος κ. Θεόδωρος Ζήσης και οι συν αυτώ ομόφρονες κληρικοί και λαϊκοί» εἶναι «ψυχών δηλητήρια». Δὲν εἶναι μικρὸ πράγμα αὐτό, βεβαίως. Ἄν ὁ Μέγας Βασίλειος διαβεβαιώνει κάτι τέτοιο τότε περιττεύει κάθε ἄλλη ἐξήγησις. Γι᾿αὐτὸ ἴσως στὴν ἐν λόγῳ ἐπιστολὴ πουθενὰ δὲν ὑπάρχει κάτι συγκεκριμένο γιὰ τὸ τὶ ἀκριβῶς λένε οἱ παραπάνω «δηλητηριαστὲς τῶν ψυχῶν», καὶ ποιὸ εἶναι ἤ ποῦ κρύβεται τὸ δηλητήριο.

    Παρεπιπτόντως ἀξίζει νὰ μνημονευτεῖ ὅτι τὴν ὀρθοδοξότητα καὶ ἀξία τῆς ἐν λόγῳ Συνόδου τὴν ἀμφισβητοῦν τέσσερεις Ἐκκλησίες (Γεωργίας, Βουλγαρίας, Ρωσίας καὶ Ἀντιοχείας), ἄλλες τὴν ἔχουν ψηφίσει (οἱ προκαθήμενοι) ἐνάντια στὴν θέση τῆς πλειοψηφίας (ἐκκλησία Σερβίας), οἱ ὑπόλοιπες δὲν ἔχουν πάρει πραγματικὴ θέση (ἡ ἐκκλησία ὡς σώμα κλῆρος καὶ λαός) , πολλοὶ δὲ ἐπίσκοποι, ἡγούμενοι, θεολόγοι, κληρικοί, ὅπως καὶ ἡ πλειονότης τῶν λαϊκῶν -ποὺ ἔχουν στοιχειώδη συναίσθηση τοῦ τί εἶναι ἐκκλησία- ἔχουν ἐκφράσει τὴν ἀντίθεσή τους. Γιατὶ ἀπομονώνεται ὁ ἐν λόγῳ κληρικὸς καὶ παρουσιάζεται ὡς καθοδηγῶν κληρικοὺς καὶ λαϊκούς; Γιατὶ δὲν ὀνομάζει ὅλους τοὺς παραπάνω «δηλητηριαστὲς ψυχῶν»; Παρακάτω ἡ ἐπιστολὴ παρουσιάζει ὡς «ἐνισχύοντες τὸ -ἀνίερον- ἔργον τῆς γνωστῆς ὁμάδας» καὶ ἐπισκόπους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ κατονομάζει ἐπιλεκτικῶς «ἐπὶ παραδείγματι» τοὺς «Μητροπολίτας Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας κ. Ἀμβρόσιο καὶ Πειραιῶς κ. Σεραφείμ». Γιατὶ ὄχι καὶ τὸν Σεβασμιώτατο Ναυπάκτου καὶ τὸν Γορτύνης καὶ Μεγαλουπόλεως καὶ τόσους ἄλλους; 

   Προφανῶς θεωρεῖ τοὺς συντελεστὲς  τῆς Συνόδου «θεραπευτὲς ψυχῶν», καὶ τὰ παρ΄ αὐτῆς  ἀποφασισθέντα «ἰάματα ψυχῶν». Καλὸν θὰ ἦτο -μιὰ ποὺ, ἔστω καὶ τώρα, θυμήθηκαν τοὺς ἁγίους πατέρες καὶ τοὺς ἐπικαλοῦνται, ἀλοιώνοντας τὰ λεγόμενά τους, γιὰ νὰ στηρίξουν τὶς κατηγορίες τους ἐναντίον τῶν δικαίως διαφωνούντων- νὰ χρησιμοποιούσαν τοὺς ἁγίους καὶ τὶς ρήσεις τους γιὰ νὰ στηρίξουν τὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου. Δὲν τὸ ἔκαναν γιατὶ ἀπλῶς δὲν μπορεῖ νὰ γίνει. Οἱ ἀποφάσεις αὐτὲς δὲν ἔπονται τῆς διδασκαλίας καὶ τῆς πράξεως τῶν ἁγίων πατέρων. Ὃποιος πιστεύει κάτι διαφορετικὸ παρακαλῶ ἄς τὸ ἀποδείξει, ἀναλύοντας

Η προσευχή του ανυπάκουου Αγίου Ευστρατίου

 

Τον Ευστράτιο που έδειξε ανυπακοή στις προσταγές των βασιλέων και του οποίου η σιδηρά ψυχή δεν επείσθη στο πρόσταγμα των αυτοκρατόρων, και τους θεούς δεν θέλησε να προσκυνήσει, προστάζω να καταφλεχθεί στη φωτιά και έτσι να τελειώσει η ζωή του .

Όταν ο άγιος πήρε την απόφαση, στάθηκε, ύψωσε το βλέμμα και τα χέρια στον ουρανό και μεγαλόφωνα είπε:

 Μεγαλύνων μεγαλύνω σε, Κύριε, ότι επείδες επί την ταπείνωσίν μου, και ου σννέκλεισάς με εις χείρας εχθρών, αλλ’ έσωσας εκ των αναγκών την ψυχήν μου. Και νυν Δέσποτα, σκεπασάτω με η χειρ σου και έλθοι επ’ εμέ το έλεός Σου, ότι τετάρακται η ψυχή μου και κατώδυνός έστιν, εν τω εκπορεύεσθαι αυτήν εκ του αθλίου μου και ρυπαρού σώματος τούτου, μήποτε η πονηρά του αντικειμένου βουλή συναντήση και παρεμπόδιση αυτήν, διά τας εν αγνοία και γνώσει εν τω βίω τούτω γενομένας μοι αμαρτίας. 

Ίλεως γενού μοι, Δέσποτα, και μη ιδέτω η ψυχή μου την ζοφεράν και σκοτεινήν όψιν των πονηρών δαιμόνων αλλά παραλαβέτωσαν αυτήν Άγγελοι σου φαιδροί και φωτεινοί. Δός δόξαν τω ονόματί σου τω Αγίω και τη ση δυναμει άναγαγέ με εις το θείον σου βήμα.

 Εν τώ κρίνεσθαί με μή καταλάβοι με η χειρ του άρχοντος του κόσμου τούτου εις το κατασπάσαι με τον αμαρτωλόν εις βυθόν άδου- αλλά παράστηθί μοι και γενού μοι Σωτήρ και αντιλήπτωρ. Ελέησον, Κύριε, την ρυπωθείσαν τοις πάθεσι του βίου ψυχήν μου και καθαράν αυτήν διά μετανοίας και εξομολογήσεως πρόσδεξαι, ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

(μτφρ)Σεμνυνόμενος σε δοξάζω, Κύριε, διότι με ευμένεια είδες την ταπεινότητα μου και δεν συγκατένευσες να βρίσκομαι στα χέρια των εχθρών μου, αλλ’ έσωσες απ’ τις ανάγκες την ψυχήν μου. Και τώρα, Κύριε, ας με προστατέψει το χέρι Σου κι ας έλθει σε μένα η καλοσύνη σου, διότι είναι ταραγμένη και λυπημένη η ψυχή μου καθώς πρόκειται να φύγει από το άθλιο και ακάθαρτο σώμα μου, μη τυχόν και η πονηρή θέληση του διαβόλου τη συναντήσει και την παρεμποδίσει για τις εν γνώσει και άγνοια αμαρτίες μου που διέπραξα στη ζωή μου αυτή. Σπλαγχνικά ας μου φερθείς, Κύριε, κι ας μην αξιωθεί η ψυχή μου να δει τη σκοτεινή και απαίσια μορφή των δαιμόνων. Αλλά ας παραλάβουν αυτήν, οι λαμπροί και φωτεινοί σου άγγελοι. Ας είναι δοξασμένο το όνομά σου το άγιο και με τη δύναμη σου οδήγησε με στο θείο σου Βήμα. Κατά την ώρα της κρίσεώς μου, ας μη με κυριέψει το χέρι του άρχοντα του κόσμου τούτου στο να με σύρει τον αμαρτωλό στο βυθό του Άδη, αλλά τοποθέτησε με κοντά σου και γίνε σωτήρας μου και βοηθός. Σπλαχνίσου, Κύριε, την ακάθαρτη από τα πάθη του βίου ψυχή μου και καθάρισε την με τη μετάνοια και την ομολογία και ας τη δεχθείς, καθ’ ότι είσαι ευλογημένος στους αιώνες των αιώνων.

 Αφού προσευχήθηκε με την υπέροχη κατανυκτική και μεστή νοημάτων αυτή προσευχή, η οποία, ας σημειωθεί, έχει συμπεριληφθεί από την Εκκλησία μας να διαβάζεται στο Μεσονυκτικό του Σαββάτου, και βλέποντας ότι οι υπηρέτες είχαν ήδη ανάψει τη φωτιά, κάμνοντας το σημείο του Σταυρού εισήλθεν εις αυτήν ψάλλων και αγαλλιώμενος και ούτω παρέδωκεν το πνεύμα.

Ετελειώθη δε ο άγιος Ευστράτιος τη τρισκαιδεκάτη του Δεκεμβρίου μηνός.

Πηγή

«Ο ΚΑΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΛΟΝΗΤΟΣ»

«Ο ΚΑΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΛΟΝΗΤΟΣ»

(Φλωρίνης Αυγουστίνος, 30-3-70)

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Μέσα στη σημερινή δίνη του οικουμενισμού, όλο και περισσότερο οι ορθόδοξες ψυχές αισθάνονται την ανάγκη της προσευχητικής ικεσίας στον Άγιο Τριαδικό Θεό, ώστε οι επίσκοποι της Ορθόδοξης Εκκλησίας να πάρουν την ορθή, θεολογικά και ιστορικά, θέση απέναντι στην αίρεση του Οικουμενισμού, που ως «Λέων ωρυόμενος» ζητά την ανατροπή-κατάποση της Ορθοδοξίας. 

Η δειλία των Ορθοδόξων, η επισκοπική απραξία έναντι της αιρέσεως και το χειρότερο, η πνευματική αποδοκιμασία-τιμωρία των Ορθοδόξων αγωνιστών (Αγιορείτες πατέρες, π. Παΐσιος Αμύνταιου), αναπόφευκτα γίνονται συνοδοιπόροι του οικουμενισμού. Πρόσφατα, σε εγκύκλιό του ο Σεβασμιώτατος της Φλώρινας π. Θεόκλητος, ανέπτυξε μια συλλογιστική, μια θεολογικά ελικοειδή γραμμή, για να στηρίξει το μύθο της απο-εκκλησιοποίησης (εκτός εκκλησίας) όλων εκείνων, που διακόπτουν το μνημόσυνό του, λόγω της συνοδοιπορίας του με τα αιρετικά φρονήματα του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου.

Η επανάσταση της συνειδήσεως – επαινετή από τον ΙΕ΄ κανόνα της Α-Β Συνόδου – του π. Παϊσίου, που διέκοψε το μνημόσυνο του Σεβασμιωτάτου Θεοκλήτου, χαρακτηρίσθηκε ως εκκλησιαστική «αταξία» μέσα στη Νέα Τάξη του Οικουμενισμού.

Στη σχετική εγκύκλιο διαβάζουμε: «Με την φυσιολογική και σταδιακή αναχώρηση των

Απάντηση: "Έχομε παθει σοκ μετα το κλεισιμο του γραφειου"!

     Δυστυχως οι διαμενοντες στον Πειραια και ειμεθα στο πλευρο του σεβ. Σεραφειμ εχομε παθει σοκ μετα το κλεισιμο του γραφειου μιλησαμε και με τον π. Παυλο που ητο υπευθυνος του γραφειου αλλα δυστυχως δεν γνωριζει τι μελλει γενεσθαι τωρα αλωνιζει ο Μεσσηνιας (Χρυσόστομος)! Ἀπό σχόλιο (ἐδῶ), στὶς παρακάτω ἀνάρτησεις τῆς "Π.Π.")

Γενική αφωνία στην μητρόπολη Πειραιώς για το κορυφαίο θέμα της Πίστεως: Την επίσημη αναγνώριση του Οικουμενισμού!

     Μήπως ὁ Σεραφεὶμ Πειραιῶς κατήργησε καὶ τὸ Ἀντιαιρετικὸ Γραφεῖο τῆς Μητροπόλεως;

  Τελευταίως ἔχει σιγήσει, μαζὶ μὲ τὸν Μητροπολίτη του! Οὔτε μία Ἀνακοίνωση, ἕνα Ἄρθρο, μιὰ Δήλωση!

   Αὐτὸς εἶναι ὁ «λέων» τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση καὶ τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν!

  Μόλις ἀπείλησε ὁ Πατριάρχης, βουβάθηκε ὁ λαλίστατος Πειραιῶς καὶ τὸ ἐπιτελεῖο του! Τρανὴ ἀπόδειξη: Ἄφησε μόνο του τὸν Ναυπάκτου νὰ ἀγωνίζεται στὴν Σύνοδο τῆς Ἱεραρχίας κατὰ τῶν κακοδόξων ἀποφάσεων Βαρθολομαίου καὶ Ζηζιούλα!

    Νὰ τὸν χαίρονται ὅσοι τὸν ὑποστήριζαν καὶ τὸν ὑποστηρίζουν!

 Ἤδη στὴν Μητρόπολη Πειραιῶς ἁλωνίζουν οἱ Οἰκουμενιστὲς πρός ...«ἐνημέρωση τοῦ ποιμνίου», μὲ πρῶτον τὸν Μητροπολίτη Μεσσηνίας! (ἐδῶ).

  Μᾶς ἔλεγαν ὅτι δὲν κάνουν Διακοπὴ Μνημοσύνου, γιατὶ πρέπει πρῶτα νὰ  προετοιμαστεῖ τὸ ποίμνιο, νὰ ἐνημερωθεῖ γιὰ τὸν Οἰκουμενισμό, κι ἀντὶ γιὰ ἐνημέρωση κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐπιτρέπουν τὴν ἐνημέρωση ὑπὲρ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἀπὸ τὸν καριερίστα Οἰκουμενιστὴ κ. Χρυσόστομο Σαββᾶτο!

Οικουμενιστές κάλεσε ο Μητροπολίτης Πειραιώς και οι συνεργάτες του για να διαφωτίσουν ..."ορθόδοξα" τους πιστούς!!!

Ἀπὸ ἱστολόγιο "Ο ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ"

Ιερός Ναός Ευαγγελιστρίας Πειραιώς

Κυριακή 18 Δεκεμβρίου 2016  7.30 μ.μ.

Επιστημονική ημερίδα για το Κανονικό Δίκαιο

«Οι κανόνες και η εκκλησιαστική ζωή»

Θα μιλήσουν:

• Σεβ. Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Παν/μίου Αθηνών με θέμα: «Η ποιμαντική θεωρία των Ιερών Κανόνων. Η φιλάνθρωπη οικονομία της Εκκλησίας»,
• Θεόδωρος Γιάγκου, Καθηγητής Κανονικού Δικαίου στη Θεολογική Σχολή Αριστοτελείου Παν/μίου Θεσσαλονίκης με θέμα: «Το ιερό πηδάλιο και η ψευδοκανονική παράδοση»,
• Αρχιμ. Γρηγόριος Παπαθωμάς, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Παν/μίου Αθηνών με θέμα: «Κανονικές προκλήσεις στην Εκκλησία του σήμερα»

Συντονίζει ο Πρωτοπρεσβύτερος Σπυρίδων Τσιμούρης.

Μητροπολίτης Μεσσηνίας!! 

Θεόδωρος Γιάγκου (παρακολουθήσαμε διάλεξη του στην Ακαδημία Βόλου όπου αμφισβητούσε την αξιοπιστία του Πηδαλίου, δείτε εδώ) !!!

Εύγε μητροπολίτα Πειραιώς!!!

Ομάδα Εκπαιδευτικών "Ο Παιδαγωγός"

«Αυτό το ρεζιλίκι πρέπει να "κοπεί μαχαίρι". Οι οικουμενιστές επιχειρούν να σχίσουν την Εκκλησία στα δύο με τέτοιο τύφο, που η εικονομαχία θα φαντάζει μικρή ταλαιπωρία».

 ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ

ΚΑΙ ΛΟΥΘΗΡΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ

(ΦΩΤΟ)

Σχόλιο Ιστολογίου Κατάνυξις: Είδαμε που μας οδήγησαν οι αμέτρητες συναντήσεις και οι διάλογοι του προηγούμενου αιώνα. Στην ιστορική εκτροπή του Οικουμενικού Πατριαρχείου στον οικουμενισμού (οικουμενική κίνηση το λένε οι ίδιοι), με συνοδική σφραγίδα (Κολυμπάρι Κρήτης). Αυτό το ρεζιλίκι πρέπει να "κοπεί μαχαίρι". Η ορθόδοξη Εκκλησία να αναστείλει ευγενικά, κάθε συμμετοχή σε διάλογο, να αντιμετωπίσει το νέο μεγάλο σχίσμα που εκκολάπτεται στα σπλάχνα της. Οι οικουμενιστές επιχειρούν να σχίσουν την Εκκλησία στα δύο με τέτοιο τύφο, που η εικονομαχία θα φαντάζει μικρή ταλαιπωρία. Οι Πατριάρχες μας να μη "σφυρίζουν αδιάφορα" για την ενότητα στο εσωτερικό της εκκλησίας και να εργαστούν με ταπείνωση, πάνω στο πρόβλημα και κυρίως να τείνουν ους ευήκοον. Παράκληση λοιπόν, ας συμμαζευτείτε και ας αφήσετε τα συμπροεδριλίκια. 

Εν όψει της σύγκλησης το 2017 της 17ης Ολομέλειας του επίσημου Διεθνούς Θεολογικού Διαλόγου μεταξύ της Ορθόδοξης Εκκλησίας και της Παγκόσμιας Λουθηρανικής Ομοσπονδίας (ΠΛΟ), η Μικτή Προπαρασκευαστική Επιτροπή συνήλθε μεταξύ 7 και 13 Δεκεμβρίου 2016 στην Αποστολική Νήσο της Κύπρου με θέμα:

α) η Βιβλική θεμελίωση της Ιερωσύνης στις δύο Παραδόσεις, 

β) η Ιερωσύνη στην Αρχαία Εκκλησία, στις Οικουμενικές Συνόδους και στη Μεσαιωνική Παράδοση, 

γ) η σχέση μεταξύ της γενικής και της ειδικής Ιερωσύνης και 

δ) Το Επισκοπικό Αξίωμα και η Αποστολική Διαδοχή.

Την συνάντηση φιλοξένησε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου