Οικονομίες Αγίων εύλογες και διακριτικές, αλλά και η Ακρίβεια!

  

Οὔτε  ἀδιάκριτη  "Ἀκρίβεια",  οὔτε ἀδιάκριτη  καὶ  βλαπτικὴ  "Οἰκονομία"!

   Περὶ τῆς ἐπὶ Μιχαὴλ Γ΄ τοῦ Ἀγχιάλου (1170-1177) ἐνδημούσης Συνόδου Κων/πόλεως, ἥτις μάλιστα ἐξέδωκε “Τόμον” εἰς τὸν ὁποῖον «ἐτονίζοντο αἱ καταδικασθεῖσαι πλάναι τῶν λατίνων», πληροφορούμεθα ἀπὸ τοῦ Μακαρίου Ἀγκύρας (τέλος ΙΔ΄–ἀρχὰς ΙΕ΄ αἰ.) τὰ ἑξῆς:

   Καίτοι «ὅ τε βασιλεὺς καὶ ἡ σύνοδος καὶ πᾶσα ὁμοῦ ἡ σύγκλητος βουλὴν κατεβάλοντο, ἵνα τελείως ἀποκόψωσι τελείῳ χωρισμῷ τὸν Πάπαν καὶ πάντας τοὺς σὺν αὐτῷ (τελικῶς) τὴν κρίσιν τοῦ Θεοῦ ἀφέντες εἰς τοῦτο… οὔτε αὐτοὺς τελείῳ ἀναθεματισμῷ παρέδωκαν καθὼς καὶ τὰς λοιπὰς αἱρέσεις, διὰ τὸ ἔνι αὐτοὺς μέγα καὶ περιβόητον ἔθνος».

     Ἄξιοι ἰδιαιτέρας προσοχῆς εἶναι καὶ οἱ λόγοι αὐτοῦ τούτου τοῦ προμάχου τῆς Ὀρθοδοξίας Μάρκου Εὐγενικοῦ, τοὺς ὁποίους ἀπηύθυνε πρὸς τὴν Ὀρθόδοξον ἀντιπροσωπείαν ἐν τῇ συνόδῳ τῆς Φλωρεντίας:

     «Οὐ μόνον εἰσὶν οἱ Λατῖνοι σχισματικοί, ἀλλὰ καὶ αἱρετικοί· καὶ τοῦτο παρεσιώπησεν ἡ Ἐκκλησία ἡμῶν διὰ τὸ γένος ἐκείνων εἶναι πολὺ καὶ ἰσχυρότερον ἡμῶν», καὶ «οὐκ ἠθέλησαν (οἱ πρὸ ἡμῶν) θριαμβεύειν τοὺς Λατίνους ὡς αἱρετικούς, τὴν ἐπιστροφὴν αὐτῶν ἐκδεχόμενοι καὶ τὴν φιλίαν πραγματευόμενοι»⁽¹⁾.

Ἀπαντώντας στὸν αὐτοκράτορα Μιχαὴλ Η΄  ἡ Σύνοδος καὶ ὁ Πατριάρχης Ἰωσήφ (1273), γράφουν: «Ὅλοι σχεδὸν οἱ Πατέρες… συνιστοῦν τὴν παντελῆ ἀποκοπὴ ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τῶν αἱρετικῶν, ἄρα καὶ τῶν Λατίνων, καὶ τὴν πνευματική τους ἀπομόνωση, γιὰ νὰ μὴ μολυνθεῖ καὶ τὸ ὑπόλοιπο μέρος τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὶς κακοδοξίες τους. Στὴν περίπτωση ὅμως τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης οἱ Πατέρες καὶ ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία “προοικονομήσαντες μετὰ τοῦ Πνεύματος ἐχαρίσαντο, ἀποδιαστάντες αὐτῶν ὡς λοιμῶν, οὐχ ὑποβάλλοντες δὲ τούτους τῷ ἀναθέματι καὶ μετριάσαντες μὲν τὴν τιμωρίαν αὐτοῖς δι’ οἰκονομίαν, ἑαυτοῖς δὲ τὸ ἀσφαλὲς ἐκ τούτων διὰ τῆς ἀποβολῆς περιποιησάμενοι”» (Ἀραμπατζῆ Χρ., Ἡ Ὀρθόδοξη ἀντιρρητικὴ Γραμματεία τὸν 13ο  αἰῶνα, τ. Β΄, σελ. 202).

Ἡ “Οἰκονομία” λοιπὸν τῆς «Ἐκκλησίας  στὴν περίπτωση τῶν λατίνων, κατὰ τὴν σύνοδο καὶ τὸν πατριάρχη, ἀσκεῖται ἐδῶ καὶ αἰῶνες μὲ τὴν ἀποκοπή τους ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. “Πρὸς πρόσωπον γὰρ τοῦτον τὸν ἀναθεματισμὸ οὐκ ἐκφωνῶ, τῇ οἰκονομίᾳ τῶν πατέρων ἀρκούμενος… Καὶ τὸ τῶν Ἰταλῶν γένος οὔτε ἀναθεματισθῆναι ὡρισμένως μὴ μεθιέμενον τῆς σφετέρας κακοδοξίας παρ’ ἐμοί γε κριθείη διαιτητῇ, δι’ ἅπερ εἴρηται, εἰ καὶ ἀναθεματίζεσθαι ἄξιον”». Στὸν ἐπίλογο καθορίζεται ἡ πρὸς τοὺς λατίνους στάση τῶν πιστῶν τῆς Ἐκκλησίας: «Μὴ μέντοι ὡς ἐχθροὺς αὐτοὺς ἡγητέον, μηδὲ μισητέον, εἰ καὶ αὐτοὶ καθ’ ἡμῶν ἀεὶ λυσσῶσι καὶ μαίνονται» (Ἀραμπατζῆ Χρ., ὅπ. παρ., σελ. 202-203).

Ἀργότερα παρόμοια στάση κράτησε καὶ ὁ Ἅγιος Μᾶρκος Εὐγενικός. Δέχεται ἀπὸ ἀγάπη καὶ πόθο γιὰ τὴν Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν νὰ συμμετάσχει στὴν Σύνοδο Φερράρας, καὶ μιλάει ἐπαινετικὰ στὴν ἀρχὴ γιὰ τὸν Πάπα, μήπως ἔτσι τὸν κερδίσει· ὅταν ὅμως ἀντιλαμβάνεται τὸ ἀμετανόητο τῶν Παπικῶν καὶ τὴν ἐμμονή τους στὴν αἵρεση, συνιστᾶ νὰ τοὺς ἀποφεύγουμε. «Ἔφη οὖν ὁ Ἐφέσου, ὅτι· Αἵρεσίς ἐστι καὶ οὕτω εἶχον αὐτὴν καὶ οἱ πρὸ ἡμῶν, πλὴν οὐκ ἠθέλησαν θριαμβεύειν (=δημοσιεύειν) τοὺς Λατίνους ὡς αἱρετικούς, τὴν ἐπιστροφὴν αὐτῶν ἐκδεχόμενοι» (=ἀναμένοντες). S. Syropuli, Vera historia unionis non verae…, 9, 5, σελ. 256 (ἀπὸ κείμενο τοῦ γέροντος Νικόδημου Μπιλάλη).  ‒«…Εἶναι ἐνδεικτικὸ τῆς σημασίας ποὺ ἔδινε ὁ Ἅγιος Μᾶρκος στὴν μὲ κάθε τρόπο ἀποκοπὴ ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ἡ στάση ποὺ ἐτήρησε καὶ πρὸς τοὺς φιλοπαπικούς, στοὺς ὁποίους πρὶν πεθάνει κάνει γνωστό, πὼς δὲν θέλει νὰ παραστοῦν οὔτε στὴν κηδεία του οὔτε στὸ μνημόσυνό του. Γράφει:

«Ἐξορκῶν ἐντέλλομαι, ἵνα μηδεὶς ἐξ  αὐτῶν προσεγγίσῃ ἢ ἐν τῇ ἐμῇ κηδείᾳ ἢ τοῖς μνημοσύνοις μου, ὥστε …ἐπιχειρῆσαι συλλειτουργεῖν τοῖς ἡμετέροις· τοῦτο γάρ ἐστι τὸ ἅμα τὰ ἄμικτα μίγνυσθαι». Καὶ τοῦτο γιὰ νὰ δείξω ὅτι «ἀποστρέφομαι τὴν αὐτῶν κοινωνίαν καὶ ἕνωσιν». Διότι «πέπεισμαι ὅτι ὅσον ἀποδιΐσταμαι τούτου (τοῦ Πατριάρχη) καὶ τῶν τοιούτων, ἐγγίζω τῷ Θεῷ καὶ πᾶσι τοῖς Ἁγίοις» (“Λόγος ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐν ᾗ μετέστη πρὸς τὸν Θεόν”, εἰς Ζήση Θ., πρωτοπρ., Ὑπακοή, Διακριτικὴ ἢ ἀδιάκριτη;).

Τέλος θὰ ἀναφέρω καὶ τὴ γνώμη τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου: Δέχεται ὁ Ἅγιος Νικόδημος «ὅτι καλῶς οἱ πρὸ ἡμῶν Πατέρες οἰκονόμησαν καὶ ἀποδέχθησαν μὲ Θεῖο Μῦρο τοὺς Λατίνους τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, διότι ὁ παπισμός τότε ἤκμαζε καὶ κατεῖχε ὅλες τὶς δυνάμεις τῶν Βασιλείων τῆς Εὐρώπης, τὸ δὲ δικό μας Βασίλειο ἔπνεε τὰ λοίσθια. Ἦταν τότε ἀνάγκη νὰ γίνη αὐτὴ ἡ οἰκονομία, γιὰ νὰ μὴ ἐξεγείρη ὁ πάπας τὰ λατινικὰ γένη ἐναντίον τῶν Ἀνατολικῶν, ὥστε νὰ αἰχμαλωτίζουν καὶ νὰ φονεύουν καὶ μύρια ἄλλα κακὰ καὶ δεινὰ νὰ πράττουν. Τώρα ὅμως (συνεχίζει) ποὺ ἡ λύσσα τοῦ παπισμοῦ δὲν ἰσχύει καὶ ἡ Θεία Πρόνοια κατέβαλε τὴν ἐπηρμένην ὀφρὺν τῶν παπικῶν, τί χρειάζεται πλέον ἡ οἰκονομία; Ἡ οἰκονομία ἔχει μέτρα καὶ ὅρια, καὶ δὲν εἶναι παντοτινὴ καὶ ἀόριστη. Ὥστε τώρα “τῆς οἰκονομίας παρελθούσης, ἡ ἀκρίβεια καὶ οἱ ἀποστολικοὶ κανόνες πρέπει νὰ ἔχωσιν τὸν τόπον τους”» (Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου, Ἑρμηνεία εἰς 46ον Ἀποστολικὸν κανόνα). Μετὰ λοιπὸν τόσους αἰῶνες «ποὺ στὸν παπισμὸ συνεχίζει νὰ ὑπάρχει ἀνυποχώρητη καὶ σατανικὴ ἐπιμονὴ στὴν αἵρεση» εἶναι ἄμεση καὶ ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη νὰ προβληθεῖ ἡ “ἀκρίβεια”» (Ἡ μετάφραση ἀπὸ τὸν Ἡγούμενο π. Μάξιμο τῆς Ἱ.Μ.Ἁγ. Διονυσίου τοῦ ἐν Ὀλύμπῳ.).

Kαὶ ὁ Ρωμανίδης: «Σημειωτέον ὅτι ἡ Η' Οἰκουμ. Σύνοδος ἀναθεματίζει 1) τοὺς μὴ ἀποδεχομένους τὴν Ζ' Οἰκουμ. Σύνοδον καὶ 2) τοὺς προσθέσαντας ἢ ἀφαιρέσαντάς τι εἰς τὸ Σύμβολον, χωρὶς ὅμως νὰ κατονομάζωνται οἱ ἐν λόγῳ αἱρετικοί, πράγμα πρωτοφανὲς ἐν τοῖς πρακτικοῖς καὶ ὅροις Οἰκουμενικῶν καὶ Τοπικῶν Συνόδων. Τὸ φαινόμενον τοῦτο ἐξηγεῖται μόνον βάσει τῆς ἀνωτέρω περιγραφείσης γενικῆς καταστάσεως τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Κάτω Ἰταλίας καὶ τῆς ἰσχύος τοῦ Πάπα μεταξὺ τῶν ἡγεμόνων καὶ τοῦ κλήρου τῆς Εὐρώπης. Φαίνεται ὅτι πράγματι ὑπῆρχεν, ἢ ὁ Ἰωάννης ἐνόμιζεν ὅτι ὑπῆρχε, δυνατότης ἀφαιρέσεως τοῦ Filioque ἀπὸ τὸ Σύμβολον τῶν Φράγκων καὶ τῶν Λογγοβάρδων» (Ρωμανίδη Ἰω., Δογματικὴ καὶ Συμβολικὴ Θεολογία, τόμ. Α΄, σελ. 372-373)⁽²⁾.

______________

(1) Ἀπὸ εὐρύτερη ἐργασία τοῦ καθηγητῆ Παν. Μπούμη.

(2) Ἀπὸ τὸ βιβλίο: "Εἶναι αἵρεση ὁ Παπισμό", Σημάτη Παν.

Όταν ακόμα και οι Οικουμενιστές διαφύλατταν στοιχεία Ορθοδοξίας!

    Ὁ Ἁμίλκας Ἀλιβιζάτος, γνωστὸς Οἰκουμενιστὴς (καὶ Μασῶνος κατὰ τὸν π. Σεραφεὶμ Ζήση, ἐδῶ)  δὲν φανταζόταν ὅτι ἦταν δυνατὸν νὰ πραγματοποιηθεῖ Σύνοδος (ὡς ἡ Κολυμπάριος) χωρὶς νὰ ἐξετάσει τὰ «κατασκευάσματα» τοῦ Παπισμοῦ καὶ Προτεσταντισμοῦ!

Αναίρεση της επιχειρηματολογίας στην οποία βασίστηκε η αλλαγή του μαθήματος των Θρησκευτικών

  του Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου

 

   Ήδη από το καλοκαίρι του 2008 με τις τρεις εγκυκλίους για τις απαλλαγές από τα Θρησκευτικά, ξεκίνησε η εφαρμογή του σχεδίου μετατροπής του μαθήματος των Θρησκευτικών από ορθόδοξο θεολογικό σε πανθρησκειακό.

   Οι εγκύκλιοι Στυλιανίδη αποτέλεσαν το θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η θεωρία ότι αν τα Θρησκευτικά δεν αλλάξουν χαρακτήρα τότε θα χαθεί η υποχρεωτικότητά τους. Δεν είναι λίγοι μάλιστα αυτοί που πιστεύουν ότι οι εγκύκλιοι εκείνες προετοιμάστηκαν και προωθήθηκαν από τα ίδια πρόσωπα

Ο άγιος Νεομάρτυς Μάρκος ο εν Χίω, που όπως όλοι οι Άγιοι, δεν έβλεπε "δυνητικά" και με "διάκριση" τα θέματα της Πίστεως και της σωτηρίας!

ΑΠΟ ΤΗ ΜΟΙΧΕΙΑ ΣΤΟΝ ΕΞΙΣΛΑΜΙΣΜΟ: Ο Άγιος Νεομάρτυς Μάρκος καταγόταν από τη Σμύρνη. Ως γυρολόγος έμπορος εργαζόταν στην περιοχή του Κουσάντασι (Νέα Έφεσο) και απέναντι στη Χίο. Ήταν έγγαμος. Κάποια στιγμή, παρακινημένος από τον αδελφό του, πήγε και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Έφεσο.

Εκεί έμπλεξε με κάποια γυναίκα χριστιανή, ονόματι Μαρία, και απατούσε τη σύζυγό του. Όμως, κάποιοι τον κατέδωσαν στον αγά της περιοχής και μια νύχτα συνελήφθη επ’ αυτοφώρω. Το πρωί, στο δικαστήριο, για να γλιτώσουν τη διαπόμπευση και τη σχετική ποινή, εξώμοσαν και οι δύο. Ο Μάρκος, αφού περιετμήθη, υιοθετήθηκε από τον ίδιο τον αγά, ενώ η Μαρία μπήκε στο χαρέμι του. Αργότερα την άφησε ελεύθερη να ζει σε δικό της σπίτι, δίνοντάς της και μισθό.

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΙ ΦΥΓΗ: Ο Μάρκος, ως γιος του αγά, εξωτερικά συμπεριφερόταν σκληρά στους Χριστιανούς, ωστόσο ο έλεγχος της συνειδήσεώς του δεν τον άφηνε να ηρεμήσει. Έτσι κατέφυγε σε έναν έμπειρο πνευματικό να εξομολογηθεί. 

Αρχιμ. Μάξιμος Κυρίτσης: Σέ θέματα πίστεως «οικονομία ου χωρεί»!

   Μᾶς ἐστάλη ἀπὸ Δ.Π.

   Παρακαλω τους πατέρες της οικονομίας και προσφάτως, πατέρες της διάκρισης να διαβάσουν τα παρακάτω λόγια του κατ’ αυτούς ευσεβούς αρχιμανδρίτου Μάξιμου, ηγουμένου της Ι. Μ. Ἁγίου Διονυσίου του εν Ολύμπῳ (Πηγή: Εισήγηση στο συνέδριο: «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΓΕΝΕΣΗ-ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ-ΔΙΑΨΕΥΣΕΙΣ» 20-24 Σεπτεμβρίου 2004).

        Από τότε γινόταν οικονομία, 14 χρόνια και βάλε.

Γράφει:

«Εὐθύς ἐξ ἀρχῆς θέλω νά τονίσω ὅτι τό ἰσχύον κριτήριο τῆς Ἐκκλησίας εἶναι, ὅτι σέ θέματα πίστεως «οἰκονομία οὐ χωρεῖ». Ἐφαρμόζεται ἐδῶ ἡ ἀκρίβεια μέ αὐστηρή τήρηση τόσο τῆς οὐσίας, ὅσο καί τοῦ γράμματος μιᾶς σαφῶς ἐκφρασμένης καί διατυπωμένης καί θεσμοθετημένης ἀλήθειας, σε ὅ,τι ἀφορᾶ τήν ὀρθή πίστη καί τήν ὀρθή πράξη τῆς Ἐκκλησίας. Ἔχουμε αὐστηρές διατυπώσεις τόσο τῶν πατέρων ὅσο καί τῶν Συνόδων μέ ὅρους καί κανόνας. Χαρακτηρίζονται «ἀκάθαρτοι», «ἀντίπαλοι Χριστοῦ», «ἱερόσυλοι καί ἁμαρτωλοί, «ἀντικείμενοι καί ἀντίχριστοι», «νεκροί», «ἐχθροί τῆς Ἀληθείας», «πλάνοι καί φαῦλοι», «τρεβλοί», «μεμιασμένη κοινωνία», «ρίζα πικρίας», «ἄθεοι», κ.λπ. Ἐπειδή ἡ ἐκκλησιαστικη διδασκαλία εἶναι προϊόν μιᾶς καθαρῆς ἁγιοπνευματικῆς ζωῆς, κάθε ἀπόκλιση ἤ παράβαση, ὅσων θεσπίστηκαν ὡς ἀλήθειες τῆς πίστεως, νά θεωρεῖται ὡς ἀσέβεια καί ἐσχάτη προδοσία πρός τόν ἴδιο τόν Θεό. Σταχιολογῶ ἐλάχιστες ρήσεις πατερικές:

- Ὁ Ἅγιος Εὐλόγιος Ἀλεξανδρείας λέγει: «Εἴ τις τῶν δοκούντων τοῖς θεοφόροις πατράσι σαλεύει τι... παράβασις καί προδοσία δόγματος καί περί τό θεῖον ἀσέβεια».

- Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ θεολόγος ἐκφράζεται ὡς ἑξῆς:

Όταν η "διάκριση" είναι τόσο αδιάκριτη, ώστε μπερδεύει την Ακρίβεια της Πίστεως, με τα καθημερινά βιοτικά ζητήματα!

 "Πασών των Αρετών μείζον η διάκρισις"

Έτσι γενικά και αόριστα... με αγάπη Χριστού, και ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω.

π. Φώτιος Βεζύνιας

Πέραν της οικονομίας και της ακρίβειας υπάρχει και κάτι άλλο πολύ σημαντικό, αν όχι το σημαντικότερο. Είναι η διάκριση. Δεν θα μιλήσω με δικά μου λόγια. Αλλά με τα λόγια του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς στην επιστολή που στέλνει στον σιδερά τον Κώστα, και η οποία επιστολή αναφέρεται στη συνάφεια της Ευαγγελικής περικοπής της Κυριακής των Αγίων Πάντων.

 «...Όμως μην καταλάβεις λανθασμένα, ότι πρέπει εκείνος που γνώρισε και αγάπησε τον Χριστό αμέσως να αποχωριστεί σωματικά από τους συγγενείς του. Τούτο δεν το γράφει. Αρκεί με την ψυχή να είναι χωριστά, και στην ψυχή του να μην δέχεται τίποτα από τις άπιστες σκέψεις και πράξεις. Εφόσον εάν οι πιστοί αμέσως και σωματικά χώριζαν από τους απίστους, θα είχαν δημιουργηθεί στον κόσμο δυο αντίπαλα στρατόπεδα. Ποιός τότε θα μάθαινε τους απίστους και θα τούς διόρθωνε; Και ο ίδιος ο Κύριος υπέμενε τον άπιστο Ιούδα δίπλα Του τρία ολόκληρα χρόνια. Ο σοφός Παύλος γράφει: «Ηγίασται γαρ ο ανήρ ο άπιστος εν τη γυναικί, και ηγίασται η γυνή η άπιστος εν τω ανδρί» (Α΄ Κορ. 7, 14).

https://salpismazois.blogspot.com/2018/06/blog-post_37.html

Καὶ νά, ἡ ἀληθινὴ διάκριση. Σᾶς τὴν διδάσκει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος:

Πῶς οὖν ὁ Παῦλός φησι, πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καὶ ὑπείκετε; Ἀνωτέρω εἰπών, Ὧν ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς μιμεῖσθε τὴν πίστιν, τότε εἶπε, ‘πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν’, καὶ ὑπείκετε.

Τί οὖν, φησίν, ὅταν πονηρὸς ᾖ, καὶ μὴ πειθώμεθα; Πονηρός, πῶς λέγεις;

Εἰ μὲν πίστεως ἕνεκεν, φεῦγε αὐτὸν καὶ παραίτησαι, μὴ μόνον ἐὰν ἄνθρωπος ᾖ, ἀλλὰ κἂν ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ κατιών, εἰ δὲ βίου ἕνεκεν, μὴ περιεργάζου [...]

Πίστεως δὲ ἕνεκεν, οὔτε δῆλόν ἐστιν ἅπασιν, ὅ τε πονηρὸς οὐ παραιτήσεται διδάσκειν, ἐπεὶ καὶ τό, Μὴ κρίνετε ἵνα μὴ κριθῆτε, περὶ βίου ἐστίν, οὐ περὶ πίστεως.

Ομιλία ΚΕ΄ εκφωνηθείσα την Κυριακή των Αγίων Πάντων (Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς)

(Ματθ. ι΄ 32-33, 37-38· ιθ΄ 27-30)

“Θαυμαστὸς ὄντως ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ”

   Εὐχαριστῶ τὸν ἀδελφὸ γιὰ τὴν ἐπισήμανση μιᾶς ἀθεολόγητης θέσεως ποὺ περιεῖχε ἕνα ἄρθρο γιὰ τοὺς Ἁγίους, ποὺ εἴχαμε πάρει ἀπὸ ἄλλο ἱστολόγιο. Διαγράψαμε τὸ ἄρθρο καὶ θὰ ἀναρτήσουμε ἐν καιρῷ τὴν ὀρθόδοξη θέση. Ἀντ’ αὐτοῦ δημοσιεύουμε μιὰ ὁμιλία τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ.   Π.Σ.

      

    Εἶναι στ’ ἀλήθεια θαυμαστὸς ὁ Θεὸς στὰ ἔργα τῶν ἁγίων του. Ὅταν φέρη κανένας στὸ νοῦ του τοὺς ὑπεράνθρωπους ἀγῶνες τῶν μαρτύρων, πῶς μὲ τὴν ἀσθενικὴ σάρκα τους ντρόπιασαν τὸν ἰσχυρὸ στὸ κακό, πῶς δὲν εἶχαν  συναίσθηση τῶν πόνων καὶ τῶν τραυμάτων καθὼς ἔρριχναν τὸ σῶμα τους σὲ ἀγῶνα μὲ τὴ φωτιά, μὲ τὸ ξίφος, μὲ τὰ διάφορα εἴδη θανατηφόρων βασανιστηρίων, ἀντιπαλεύοντας μὲ τὴν ὑπομονή. Ὅταν φέρη κανένας στὸ νοῦ ὅτι κομμάτιαζαν τὶς σάρκες τους, κι ἔσπαζαν τὶς κλειδώσεις τους, καὶ τσάκιζαν τὰ κόκκαλά τους, αὐτοὶ ὅμως φύλαγαν ἀκέραια, κι ἀπείραχτη κι ἀσάλευτη τὴ πίστη τους.  Γι’ αὐτὸ καὶ πῆραν χάρισμα τὴν ἀδιαφιλονίκητη σοφία τοῦ Πνεύματος καὶ τὴ δύναμη γιὰ θαύματα. Ὅταν ἀναλογιστῆ τὴν ὑπομονὴ τῶν ὁσίων, πῶς ὑπέφεραν θεληματικὰ σὰ νὰ ἦσαν ἀσώματοι τὶς πολυήμερες νηστεῖες, τὶς ἀγρυπνίες, τὶς διάφορες ἄλλες ταλαιπωρίες τοῦ σώματος, πῶς ἀντιστάθηκαν ὡς τὸ τέλος τὰ πονηρὰ πάθη, στὰ διάφορα εἴδη τῆς ἁμαρτίας, στὸν πόλεμο ποὺ διεξάγεται ἀοράτος μέσα μας, στὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἐξουσίες, στὶς πνευματικὲς δυνάμεις τῆς κακίας καὶ πῶς ὁ ἐξωτερικὸς ἄνθρωπος ἔλιωνε κι ἀφανιζόταν, ὁ ἐσωτερικὸς ὅμως ἄνθρωπος ἀνανεωνόταν καὶ θεοποιοῦνταν –καὶ γι’ αὐτὸ τοὺς δόθηκε ἡ χάρη νὰ θεραπεύουν καὶ νὰ πραγματοποιοῦν ἔργα δυνάμεως. Ὅταν κανένας τὰ συλλογιστῆ αὐτὰ καὶ κάνη τὴ σκέψη ὅτι αὐτὰ ξεπερνοῦν τὴν ἀνθρώπινη φύση, θαυμάζει καὶ δοξολογεῖ τὸ Θεό, ποὺ τοὺς ἔδωσε τὸση χάρη καὶ δύναμη. Γιατὶ ἄν εἶχαν τὴν προαίρεση τὴν ἀγαθὴ καὶ πολὺ ὡραία, ὅμως χωρίς τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ δὲ θὰ ἀποχτοῦσαν τὴ δύναμη νὰ γίνουν ὑπεράνθρωποι κι ἐνῶ ἦσαν ἄνθρωποι σωματικοὶ νὰ νικήσουν τὸν ἀσώματο ἐχθρό.

Γι’ αὐτὸ κι ὁ Προφήτης ποιητὴς τῶν ψαλμῶν εἶπε· «ἀξιοθαύμαστος εἶναι ὁ Θεὸς σήμερα στοὺς ἁγίους του» καὶ συνάμα πρόσθεσε

Όλοι οι "ευσεβείς", με πρώτο τον ευσεβέστερο των "ευσεβών" κ. Σεραφείμ, ήταν εκεί!

    Ἀλήθεια! Ποιά "οἰκονομία" ἢ ποιά ἀνάγκη ὁδήγησε τὸν «εὐσεβέστατο» Σεραφεὶμ Πειραιῶς καὶ τοὺς "εὐσεβεῖς" Ἐπισκόπους τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση, τοῦ π. Νικολάου Μανώλη καὶ τοῦ π. Φωτίου Βεζύνια νὰ "κοινωνήσουν" σήμερα στὴν Εὔβοια, μετὰ τοῦ αἱρεσιάρχη Βαρθολομαίου καὶ ὅσων ἐψήφισαν τὶς κακόδοξες ἀποφάσεις τῆς Κολυμπάριας Συνόδου;

   Καὶ πῶς θὰ δικαιολογήσει τὴν ὁμιλία του, ὁ π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος, μεθαύριο στὴν Ἡμερίδα τους κατὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ τῆς κακόδοξης Συνόδου τῆς Κρήτης, τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ μητροπολίτης του κ. Σεραφείμ, κοινωνεῖ μὲ ὅλους αὐτοὺς ποὺ τὰ ψήφισαν; 

Οι "Άγιοι πάντες" και οι καταφρονητές τους!

Ἐρώτηση

πρὸς τοὺς ἱερωμένους καὶ λαϊκοὺς ὑποστηρικτὲς  τοῦ  δυνητισμοῦ,  τῆς Οἰκονομίας  καὶ  τῶν  πρωτείων

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Στὶς δύσκολες στιγμὲς ποὺ χαρακτηρίζουν κάθε ἀγῶνα ὑπὲρ τῆς Πίστεως ὁ Πρῶτος ποὺ δίνει ἀπάντηση γιὰ νὰ ξεκαθαρίσει τὰ πράγματα ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ στηρίξει καὶ νὰ ἐνδυναμώσει τοὺς θλιμένους, μπερδεμένους ἢ ἀπογοητευμένους τοὺς πιστοὺς εἶναι ὁ Θεός.

Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο παρακαλῶ τοὺς ἱερωμένους αὐτοὺς καὶ τοὺς αὐτοκληθέντες ὡς δικαστὲς λαϊκούς (αὐτοὺς ποὺ ἐνθαρρυνόμενοι καὶ ὑποστηριζόμενοι ἀπὸ τοὺς πατέρες τους), χαρακτηρίζουν μὲ σχόλιο στὴν «Κατάνυξη» ὡς πλάνη τὸ ὑποχρεωτικὸ τοῦ 15^ου Κανόνος καὶ γενικὰ τῶν Ἱ. Κανόνων καὶ ὡς ἀκραίους τοὺς ἐπιθυμοῦντες τὴν ἀκρίβεια καὶ ἐπιθυμοῦν πρωτεῖα νὰ μᾶς ἀπαντήσουν:

Μπορεῖτε νὰ βρεῖτε στὸ σημερινὸ Εὐαγγέλιο καὶ στὸν Ἀπόστολο ἢ στὴν ἑρμηνεία τους ἀπὸ τοὺς Πατέρες ἔστω καὶ μία ἀπόδειξη Οἰκονομίας ἢ δυνητισμοῦ ἢ ὑπάρξεως πρωτείων;

Παρακαλῶ τὸν ὁποιοδήποτε ἀπαντήσει νὰ μὴν ἐκφράσει δικές του γνῶμες ἀλλὰ ἁγιοπατερικὲς ἀποδείξεις.

Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς τῶν ἁγίων Πάντων:

«Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Κατὰ Ματθαῖο, Ι' 32-33)

«Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος» (Κατὰ Ματθαῖο, Ι' 37-38).

«Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν; ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ ᾿Ισραήλ. καὶ πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει. Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι» (Κατὰ Ματθαῖο, ΙΘ' 27-30).

Ἀπόστολος τῆς Κυριακῆς τῶν ἁγίων Πάντων:

«Οἳ διὰ πίστεως κατηγωνίσαντο βασιλείας, εἰργάσαντο δικαιοσύνην, ἐπέτυχον ἐπαγγελιῶν, ἔφραξαν στόματα λεόντων, ἔσβεσαν δύναμιν πυρός, ἔφυγον στόματα μαχαίρας, ἐνεδυναμώθησαν ἀπὸ ἀσθενείας, ἐγενήθησαν ἰσχυροὶ ἐν πολέμῳ, παρεμβολὰς ἔκλιναν ἀλλοτρίων· ἔλαβον γυναῖκες ἐξ ἀναστάσεως τούς νεκροὺς αὐτῶν· ἄλλοι δὲ ἐτυμπανίσθησαν, οὐ προσδεξάμενοι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἵνα κρείττονος ἀναστάσεως τύχωσιν· ἕτεροι δὲ ἐμπαιγμῶν καὶ μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δὲ δεσμῶν καὶ φυλακῆς· ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον, περιῆλθον ἐν μηλωταῖς, ἐν αἰγείοις δέρμασιν, ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ὧν οὐκ ἦν ἄξιος ὁ κόσμος, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καὶ ὄρεσι καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς.
Καὶ οὗτοι πάντες μαρτυρηθέντες διὰ τῆς πίστεως οὐκ ἐκομίσαντο τὴν ἐπαγγελίαν, τοῦ Θεοῦ περὶ ἡμῶν κρεῖττόν τι προβλεψαμένου, ἵνα μὴ χωρὶς ἡμῶν τελειωθῶσι» (Πρὸς Ἑβραίους, ΙΑ' 33-40).

«Τοιγαροῦν καὶ ἡμεῖς, τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων, ὄγκον ἀποθέμενοι πάντα καὶ τὴν εὐπερίστατον ἁμαρτίαν, δι’ ὑπομονῆς τρέχωμεν τὸν προκείμενον ἡμῖν ἀγῶνα, ἀφορῶντες εἰς τὸν τῆς πίστεως ἀρχηγὸν καὶ τελειωτὴν ᾿Ιησοῦν, ὃς ἀντὶ τῆς προκειμένης αὐτῷ χαρᾶς ὑπέμεινε σταυρόν, αἰσχύνης καταφρονήσας, ἐν δεξιᾷ τε τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ κεκάθικεν» (Πρὸς Ἑβραίους, ΙΒ' 1-2).

Ἂς μεταφράσουμε τὸ τελευταῖο ἀπόσπασμα γιὰ νὰ καταλάβουμε ἀκόμα καλύτερα: «Γι’ αὐτό, λοιπόν, καὶ ἐμεῖς, ἐπειδὴ ἔχουμε τοποθετημένο γύρω μας τόσο μεγάλο νέφος μαρτύρων, ἂς ἀποθέσουμε κάθε βάρος καὶ τὴν ἁμαρτία ποὺ εὔκολα μᾶς περιπλέκει, καὶ ἂς τρέχουμε μὲ ὐπομονὴ στὸν ἀγῶνα ποὺ βρίσκεται μπροστά μας, ἀποβλέποντας στὸν ἀρχηγὸ καὶ τελειοποιητὴ τῆς πίστης μας, τὸν Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος, ἐξαιτίας τῆς χαρᾶς ποὺ βρισκόταν μπροστά του, ὑπέμεινε σταυρὸ καὶ καταφρόνησε τὴν ντροπὴ καὶ ἔχει καθίσει στὰ δεξιὰ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ».

Ἀδελφοί, ἂς μὴν χάνουμε τὸ θάρρος μας ἐπειδὴ ἄλλοι ζητοῦν πρωτεῖα, παρερμηνεύουν, προδίδουν, ὑβρίζουν, καταδικάζουν, διχάζουν. Πρότυπό μας δὲν εἶναι κάποιοι σημερινοὶ ἄνθρωποι ἀλλὰ ὁ Χριστὸς καὶ οἱ Ἅγιοι Του τοὺς ὁποίους σήμερα τιμοῦμε: «ἀλλὰ ἂς τρέχουμε μὲ ὑπομονὴ στὸν ἀγῶνα ποὺ βρίσκεται μπροστά μας, ἀποβλέποντας στὸν ἀρχηγὸ καὶ τελειοποιητὴ τῆς πίστης μας, τὸν Ἰησοῦ, ὁ ὁποῖος, ἐξαιτίας τῆς χαρᾶς ποὺ βρισκόταν μπροστά του, ὑπέμεινε σταυρὸ καὶ καταφρόνησε τὴν ντροπὴ καὶ ἔχει καθίσει στὰ δεξιὰ τοῦ θρόνου τοῦ Θεοῦ».

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Οι Άγιοι πάντες

 

Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου,

Εγκώμιο στους άγιους πάντες

Ἄς σκεφτοῦμε καί ἐμεῖς σάν αὐτούς πού λαμπροστολίζουν τά σπίτια τους καί κρεμᾶνε σ᾽ ὅλα τά σημεῖα ὄμορφες ζωγραφιές. Ἄς ζωγραφίσουμε στούς τοίχους τῆς δικῆς μας ψυχῆς τίς τιμωρίες τῶν μαρτύρων. Γιατί ἐκεῖνες οἱ ζωγραφιές εἶναι ἀνώφελες, αὐτές ὅμως ἐπικερδεῖς.

Δυό ξεχωριστές Ημερίδες των αποτειχισμένων! Απομακρύνεται η ενότητα ή θα γίνουν αφορμή να συνειδητοποιήσουν οι διοργανωτές ποιό είναι το καλό της Εκκλησίας;!

           Ἕνα ἀπὸ τὰ σχόλια:

    Αν κοιτάξει κανείς την ανακοίνωση της ημερίδας του π. Θεοδώρου και τα σχόλια της Κατάνυξης διαπιστώνει

   Ότι θα μιλήσουν  μη αποτειχισμένοι  για αποτείχιση(!),  μη διωγμένοι για διωγμό(!), μνημονεύοντες  για διακοπή μνημόνευσης(!).

    Ότι τα πνευματικοπαίδια τους, ιδίως της σχολής του συνδικαλισμού, καλά σπουδαγμένα ήδη, έχουν καταδικάσει εις το όνομα της οικονομίας, όλους τους άλλους. Φυσικά αυτοδικαιωμένοι.

   Τελικά σε ένα δείχνουν τουλάχιστον ακρίβεια: Ό,τι έκαναν πριν την "αποτείχισή "τους κάνουν και τώρα.

     Ότι η ημερίδα πιθανόν θα εξελιχθεί εις το όνομα της "αγάπης" σε εκκλησιαστικό πρωτοδικείο.

    Καημένο ποίμνιο, πόση άλλη σύγχυση θα αντέξεις!!!

Ριτουαλισμός, ένα ακόμη κεφάλι τῆς Λερναίας Ύδρας του Οικουμενισμού

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

«Τὸν «ριτουαλιστή» πιστὸ καὶ ἱερέα δὲν θὰ τὸν ἐνοχλήσει ἡ παρουσία αἱρετικοῦ στὸν ναό, ἡ ὑποταγὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴν παγκοσμιοποίηση, ἀφοῦ αὐτὸ ποὺ τὸν ἐνδιαφέρει εἶναι νὰ λειτουργηθεῖ καὶ νὰ πάει στὸ σπίτι του μὲ τὴν ἱκανοποίηση, ὅτι ἔπραξε τὸ καθῆκον του ὡς Χριστιανός».

Εἶναι πιὰ ἀποδεδειγμένο, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς δικαίως παρομοιάζεται μὲ μία λερναία ὕδρα, τὰ κεφάλια τῆς ὁποίας δροῦσαν ἀνεπαίσθητα δεκαετίες ὁλόκληρες μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ἀλλοίωναν χωρὶς νὰ γίνονται ἀντιληπτά —ἢ ὅταν γίνονταν κανεὶς δὲν ἄκουγε τὶς λίγες φωνὲς ποὺ τὰ κατεδείκνυαν— τὸ φρόνημα τοῦ ποιμνίου. Ἀκόμη κι ἂν προσπαθήσεις νὰ κόψεις ἕνα ἀπὸ αὐτά, ἐμφανίζεται ἕνα καινούργιο στὴν θέση του. Ἕνα ἀπὸ τὰ κεφάλια αὐτὰ εἶναι ὁ Ριτουαλισμός. Μὲ τὸν ὅρο Ριτουαλισμὸ ἐννοοῦμε τὴν θρησκευτικὴ αὐτὴ στάση, στὴν ὁποία ὁ σκοπὸς τῆς Πίστεως καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς ξεχνιέται καὶ τὰ πρωτεῖα ἀντ’ αὐτοῦ παίρνουν μόνο τὰ μέσα καὶ οἱ πρακτικὲς αὐτῆς τῆς ζωῆς (π.χ. ὁ ἐκκλησιασμὸς χωρὶς τὸ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ἀπαιτούμενο ἐκκλησιαστικὸ βίωμα καὶ φρόνημα). Ὁ πιστὸς ἐξαντλεῖται τότε σὲ ἐξωτερικὰ σχήματα καὶ σὲ ἀνούσιες μιμήσεις, χάνοντας τὴν σωτήρια οὐσία.

Ἱστορικὰ ὁ ριτουαλισμὸς ξεκίνησε καὶ γεννήθηκε ὡς ὅρος στὴν Ἀγγλία τοῦ 19^ου αἰῶνος, ὅταν στὴν Ὀξφόρδη ἄρχισαν νὰ εἰσάγουν μεγαλοπρεπεῖς τελετὲς τοῦ ρωμαιοκαθολικοῦ παρελθόντος (μουσικὴ καλαισθησία, ἀστραφτερὰ ἄμφια, ὑπερβολικὸ θυμιάτισμα, ἀκριβὴ τήρηση τοῦ τυπικοῦ κλπ.) μὲ σκοπὸ τὴν ἕλξη τοῦ μὴ πιὰ γιὰ τὸν Ἀγγλικανισμὸ ἐνδιαφερομένου ποιμνίου καὶ τὴν ἐπιστροφή του στὸν Ρωμαιοκαθολικισμό. Παράλληλα ὀργανώθηκε καὶ προβλήθηκε ἕνα ἔντονο κοινωνικὸ ἔργο ποὺ δυνάμωσε ἀκόμα περισσότερο αὐτὴν τὴν ἕλξη (Gladstone, The Church of England and ritualism London, 1875; Jelf, Ritualism, Romanism and the English reformation London, 1876).

Πρὶν ὄμως ἀνακαλυφθεῖ ὡς ὅρος ὑπῆρξε ὡς τάση ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ὑπάρξεως τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἀναφέρεται περὶ αὐτοῦ στὴν ἐπιστολή του πρὸς τοὺς Κολοσσαεῖς ἐπικρίνοντας τοὺς ἰουδαΐζοντες Χριστιανοὺς ποὺ ἔμεναν στὰ ἐξωτερικὰ κοσμικὰ χαρακτηριστικὰ καὶ στοὺς τύπους καὶ ξέχναγαν τὴν οὐσία τῆς διδασκαλίας τοῦ Κυρίου:

«Βλέπετε μή τις ὑμᾶς ἔσται ὁ συλαγωγῶν διὰ τῆς φιλοσοφίας καὶ κενῆς ἀπάτης, κατὰ τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, κατὰ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου καὶ οὐ κατὰ Χριστόν·... ἐξαλείψας τὸ καθ᾿ ἡμῶν χειρόγραφον τοῖς δόγμασιν ὃ ἦν ὑπεναντίον ἡμῖν, καὶ αὐτὸ ἦρεν ἐκ τοῦ μέσου προσηλώσας αὐτὸ τῷ σταυρῷ·... Μὴ οὖν τις ὑμᾶς κρινέτω ἐν βρώσει ἢ ἐν πόσει ἢ ἐν μέρει ἑορτῆς ἢ νουμηνίας ἢ σαββάτων... ἅ ἐστι πάντα εἰς φθορὰν τῇ ἀποχρήσει- κατὰ τὰ ἐντάλματα καὶ διδασκαλίας τῶν ἀνθρώπων;» (πρὸς Κολ. 2, 6-18).

Πολλοὶ μεταφράζουν γι’ αὐτὸ τὸ λόγο τὸν ριτουαλισμὸ μὲ τὴν τυπολατρεία. Αὐτὸ ὅμως ἀποτελεῖ λάθος, διότι ὁ ριτουαλισμός λειτουργεῖ βαθύτερα, ξεπερνάει τα ὅρια τῆς τυπολατρείας καὶ κινεῖται μεταξὺ ἐκκοσμίκευσης, αὐταπάτης, εὐσεβοφανείας, ἀθεολόγητου ἠθικισμοῦ καὶ ἐπιφανειακῆς μυστηριακῆς ζωῆς.

Ιερώνυμος για Σκοπιανό: Έργο της Βουλής και όχι της Εκκλησίας το θέμα της ονομασίας

Ἐμ, βέβαια· ἡ Ἐκκλησία τοῦ Ἱερώνυμου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ ἔχουν νὰ πραγματοποιήσουν τόσα ἄλλα ἐγκόσμια ἔργα, καὶ κυρίως νὰ προωθήσουν τὸν Οἰκουμενισμό! 

   «Δεν γινόμαστε Έλληνες μόνο μία στιγμή ή μία ημέρα. Έλληνες είμαστε κάθε μέρα, κάθε ώρα», είναι το μήνυμα που έστειλε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος για το Μακεδονικό ζήτημα από τον Αυλώνα όπου βρέθηκε, για να παραστεί στα εγκαίνια της Λαογραφικής έκθεσης στο Πνευματικό Κέντρο. 

   Σημείωσε δε ότι «η Εκκλησία πήρε θέση. Είπε ξεκάθαρα ότι δεν δίνουμε πουθενά το όνομά μας» και πρόσθεσε ότι «αυτό δεν είναι έργο της Εκκλησίας».

Πηγή

Φέρομε το όνομα του Χριστού, δεν ακολουθούμε όμως την διδασκαλία του Ευαγγελίου!

Αγίου Ιωάννου Κρονστάδης

    Την ζωή μας την έχουμε κάνει παιδικό παχνίδι· όχι όμως αθώο, αλλά αμαρτωλό. Γιατί, ενώ γνωρίζουμε τον σκοπό της ζωής μας, τον παραμελούμε και ασχολούμαστε με μάταια και άσκοπα ζητήματα.

   Παραδινόμαστε στην απόλαυση των ενδυμάτων, αντί να σκεπάζουμε άνετα και ευπρεπώς το σώμα μας· και έτσι να το προστατεύουμε από επιβλαβείς επιδράσεις.

   Παραδινόμαστε στην απόλαυση του χρυσού και του αργύρου, θαυμάζοντάς τα στα θησαυροφυλάκια. Αντί να το χρησιμοποιούμε μόνον για τις πραγματικές μας ανάγκες και να δίνουμε τα τυχόν περισσεύματα σε όσους έχουν ανάγκη.

   Παραδινόμαστε στην απόλαυση των κατοικιών μας. Αντί να έχουμε απλώς ασφαλή, άνετη και ευπρεπή στέγη για την προστασία μας από τα στοιχεία της φύσης.

   Παραδιδόμαστε στην απόλαυση των διανοητικών μας χαρισμάτων, του νού και της φαντασίας· και τα μεταχειριζόμαστε για να υπηρετήσουμε απλώς την αμαρτία και την ματαιότητα του κόσμου τούτου. 

   

Ο Άγιος Νικηφόρος ο Ομολογητής Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

Ὁ Ἅγιος Νικηφόρος, ὁ Ὁμολογητής, γεννήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη, τὸ 758 μ.Χ., ἀπὸ περιφανεῖς καὶ εὐσεβεῖς γονεῖς, τὸ βασιλικὸ γραμματέα καὶ νοτάριο Θεόδωρο καὶ τὴν Εἰρήνη. Ὁ πατέρας του ἐξορίσθηκε ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε’ τὸν Κοπρώνυμο (741 – 775 μ.Χ.) στὰ Μύλασσα τῆς Καρίας καὶ μετὰ στὴ Νίκαια, ὅπου μετὰ ἑξαετία ἀπέθανε, διότι ἦταν ὑπέρμαχος τῶν ἱερῶν εἰκόνων. Ὁ Νικηφόρος εἶχε καλὴ ἐκπαίδευση καὶ ἐχρημάτισε βασιλικὸς γραμματέας, ἀλλὰ ἐπειδὴ εἶχε κλίση στὴ μοναχικὴ πολιτεία, ἐκάρη μοναχὸς καὶ ἀποσύρθηκε σὲ κάποιο λόφο ἀπέναντι τοῦ Θρακικοῦ Βοσπόρου, ὅπου μαζὶ μὲ ἄλλους μοναχοὺς διήνυε τὴν ὁδὸ τῆς ἀσκήσεως. Γενόμενος γνωστὸς γιὰ τὶς ἀρετές του στὴν Κωνσταντινούπολη, προσκλήθηκε καὶ ἀνέλαβε τὴ διεύθυνση κάποιου πτωχοκομείου τῆς πόλεως. Ὅταν ἐκοιμήθηκε ὁ Ἅγιος Ταράσιος († 25 Φεβρουαρίου), ὑπὸ τοῦ αὐτοκράτορος Νικηφόρου Α’ τοῦ Λογοθέτου (803–811 μ.Χ.), μὲ τὴν ψῆφο τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ, ἐξελέγη, στὶς 5 Ἀπριλίου 806 μ.Χ., Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως καὶ ἐχειροτονήθηκε στὶς 12 τοῦ ἰδίου μηνὸς κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Ἁγίου Πάσχα.

Γιατί παραχωρούνται οι πειρασμοί;

   Οἱ πειρασμοὶ παραχωροῦνται γιὰ νὰ φανερωθοῦν τὰ κρυμμένα πάθη, νὰ καταπολεμηθοῦν κι ἔτσι νὰ θεραπευθεῖ ἡ ψυχή. Εἶναι καὶ αὐτοὶ δεῖγμα τοῦ θείου ἐλέους. 

     Γι' αὐτὸ ἄφησε μὲ ἐμπιστοσύνη τὸν ἑαυτό σου στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ καὶ ζήτησε τὴ βοήθειά Του, ὥστε νὰ σὲ δυναμώσει στὸν ἀγώνα σου. Ἡ ἐλπίδα στὸ Θεὸ δὲν ὁδηγεῖ ποτὲ στὴν ἀπελπισία. Οἱ πειρασμοὶ φέρνουν ταπεινοφροσύνη. Ὁ Θεὸς ξέρει τὴν ἀντοχὴ τοῦ καθενός

Αλλάζει στάση το Βατικανό και περιθωριοποιείται το Φανάρι;

Παρέμβαση του Πάπα Φραγκίσκου για το ουκρανικό και στήριξη στην Ρωσική Εκκλησία 

Του Μανώλη Κείου

Τα πρώτα δείγματα φάνηκαν τις προηγούμενες ημέρες όταν βρέθηκε στο Βατικανό ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Οι άλλοτε πομπώδεις δηλώσεις με πολλές σάλτσες αγαπολογίας μεταξύ του ιδίου και του Πάπα Φραγκίσκου δεν έγιναν αισθητές αυτήν την φορά.

Έμπειροι κύκλοι της εκκλησιαστικής διπλωματίας αναρωτήθηκαν αν περιθωριοποιείται το Φανάρι από το Βατικανό. Κι αν συμβαίνει

''Παίζει με την φωτιά'' το ''Φανάρι'' στο εκκλησιαστικό ζήτημα Αμερικής

Τα χρήματα της Ομογένειας, μέσω Αρχιεπισκοπής-Μητροπόλεων (που είναι ΜΗ κερδοσκοπικές εταιρίες με 501c του IRS), κατατίθενται σε προσωπικό λογαριασμό του οικουμ. Πατριάρχη, βασικά σε ευρωπαϊκές πόλεις (εκτός Τουρκίας). Μήπως είναι καιρός να ζητήσουμε από το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ να ασχοληθεί με την υπόθεση, επειδή παρατράβηξε η εξαπάτηση της Ομογένειας;

                     

''Παίζει με την φωτιά'' το ''Φανάρι'' στο εκκλησιαστικό ζήτημα Αμερικής

Συνηθισμένος να συνδιαλέγεται με υποτακτικούς-δουλοπρεπείς και εκβιαζόμενους ''ιεράρχες'', ο οικουμ. Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ζήτησε (30 Μαίου '18) την παραίτηση του αρχιεπίσκοπου Αμερικής.
Προς τιμήν του, ο Δημήτριος είπε ΟΧΙ.
Η απαίτηση της Ομογένειας τώρα, είναι η απομάκρυνση του ''άτυπου έγγαμου αρχιεπίσκοπου'', του διαπλεκόμενου-διεφθαρμένου ''φάδερ 'Αλεξ'' (Καρλούτσου), που λειτουργεί, ανεξέλεγκτα, ως ''εισπράκτορας'' του Βαρθολομαίου στις ΗΠΑ και ''ανεβοκατεβάζει'' αρχιεπισκόπους. Aφού πρώτα λογοδοτήσει γιά σκάνδαλα και ενημερώσει την Ομογένεια, ΠΟΣΑ εκατομ. δολάρια τα τελευταία 20 χρόνια, διοχετεύτηκαν -με ενέργειές του- σε τραπεζικούς λογαριασμούς -ειδικά εκτός Τουρκίας- του οικουμ. Πατριάρχη και λοιπών ''συνοδικών''.
'Οπως είναι γνωστό, επειδή η Τουρκία δεν αναγνωρίζει το ''Φανάρι'' ως ''οικουμενικό Πατριαρχείο'', οι ''λογίες-χαράτσια'' από Μητροπόλεις, Αρχιεπισκοπή ΗΠΑ, κατατίθενται στον προσωπικό λογαριασμό του, ''Πατριάρχης Βαρθολομαίος Αρχοντώνης'', στην Κων/πολη και, κατά προτίμηση, σε τράπεζα ευρωπαϊκής πόλης. Οι μεγάλες δωρεές Ομογενών σε χρήμα, κατατίθενται

Έχομε τό Άγιον Πνεύμα;

- π. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ (Τῆς Ἁγ.Πεντηκοστῆς)

Η Γενική Συνέλευση του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών στο Novi Sad της Σερβίας

    Από σήμερα 31 Μαΐου έως τις 7 Ιουνίου του 2018 στο Novi Sad της Σερβίας πραγματοποιείται η Γενική Συνέλευση του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών (CEC).    Η Γενική Συνέλευση φιλοξενείται από την Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία και προτεσταντικές εκκλησίες στη Σερβία.      Η Συνέλευση του CEC στο Νόβι Σαντ έχει τίτλο: “Γίνε ο μάρτυράς μου”. Το κεντρικό θέμα της Συνέλευσης είναι η συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης, η οποία θα συμβάλει στον καθορισμό των πολιτικών στόχων και το έργο της οργάνωσης για τα επόμενα πέντε χρόνια.     Το Οικουμενικό Πατριαρχείο εκπροσωπείται από τον Σεβ. Μητροπολίτη Γαλλίας κ. Εμμανουήλ, Αντιπρόεδρο του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών, τον Σεβ. Μητροπολίτη Σουηδίας κ. Κλεόπα, τον Θεοφιλ. Επίσκοπο Χριστουπόλεως κ. Μακάριο και τον Πανοσιολ. Αρχιμανδρίτη κ. Αγαθάγγελο, Βιβλιοφύλακα των Πατριαρχείων.     Να σημειωθεί πως οι Ορθόδοξες Εκκλησίες αποτελούν το 25% του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Εκκλησιών.

Η Γνώση του Θεού

   Ὁ Πατέρας μᾶς ἀγάπησε τόσο, πού μᾶς ἔδωσε τόν Υἱό Του. ᾿Αλλά καί ὁ ῎Ιδιος ὁ Υἱός θέλησε καί ἐνσαρκώθηκε κι ἔζησε μαζί μας στή γῆ. Κι οἱ ῞Αγιοι ᾿Απόστολοι καί ἕνα πλῆθος ἀνθρώπων εἶδαν τόν Κύριο κατά σάρκα, ἀλλά δέν τόν ἐγνώρισαν ὅλοι ὡς Κύριο. Σ᾿ ἐμένα δέ, τόν γεμάτον ἁμαρτίες, δόθηκε ἀπό τό ῞Αγιο Πνεῦμα νά γνωρίσω πώς ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστός εἶναι Θεός.
    ῾Ο Κύριος ἀγαπᾶ τόν ἄνθρωπο καί ἐμφανίζεται σ᾿ αὐτόν, ὅπως ὁ ῎Ιδιος εὐδοκεῖ. Καί ἡ ψυχή, ὅταν δῆ τόν Κύριο, εὐφραίνεται ταπεινά γιά τήν εὐσπλαγχνία τοῦ Δεσπότη καί δέν μπορεῖ πιά ν᾿ ἀγαπήση τίποτε ἄλλο τόσο, ὅπως ἀγαπᾶ τόν Δημιουργό της. Κι ἄν ἀκόμα ὅλα τά βλέπη κι ὅλους τούς ἀγαπᾶ, ὅμως πάνω ἀπ᾿ ὅλους θά ἀγαπᾶ τόν Κύριο.
    ῾Η ψυχή γνωρίζει αὐτή τήν ἀγάπη, δέν μπορεῖ ὅμως νά τήν μεταδώση μέ λόγια, γιατί γνωρίζεται μόνο μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα.
    ῾Η ψυχή ξαφνικά βλέπει τόν Κύριο καί Τόν ἀναγνωρίζει.
      Ποιός θά μποροῦσε νά περιγράψη αὐτή τή χαρά καί ἀγαλλίαση;
     Μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα γνωρίζεται ὁ Κύριος καί τό ῞Αγιο Πνεῦμα γεμίζει ὅλο τόν ἄνθρωπο. Καί τήν ψυχή καί τό νοῦ καί τό σῶμα.
      ῎Ετσι γνωρίζεται ὁ Θεός καί στόν οὐρανό καί στή γῆ.
    ῾Ο Κύριος μοῦ ἔδωσε κατά τό ἄμετρο ἔλεός Του κι ἐμέ τοῦ ἁμαρτωλοῦ αὐτή τή χάρη, γιά να γνωρίσουν οἱ ἄνθρωποι τόν Θεό καί νά στραφοῦν πρός Αὐτόν.
       Γράφω στό ὄνομα τῆς εὐσπλαγχνίας τοῦ Θεοῦ.
      Ναί, τήν ἀλήθεια.
      Μάρτυράς μου ὁ ῎Ιδιος ὁ Κύριος.
    Ὁ Κύριος μᾶς ἀγαπᾶ σάν παιδιά Του καί ἡ ἀγάπη Του εἶναι μεγαλύτερη ἀπό τήν ἀγάπη τῆς μάνας. Γιατί ἡ μάνα μπορεῖ νά λησμονήση τό παιδί της, ἐνῶ ὁ Κύριος ποτέ δέν μᾶς λησμονεῖ. Κι ἄν ὁ ῎Ιδιος ὁ Κύριος δέν ἔδινε τό ῞Αγιο Πνεῦμα στόν ὀρθόδοξο λαό καί τούς μεγάλους μας ποιμενάρχες, δέν θά μπορούσαμε νά γνωρίσωμε πόσο πολύ μᾶς ἀγαπᾶ.
    ῎Ας εἶναι δοξασμένος ὁ Κύριος καί ἡ μεγάλη Του εὐσπλαγχνία πού δίνει σ᾿ ἀνθρώπους ἁμαρτωλούς τή χάρη τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος. Πλούσιοι καί βασιλιάδες δέν γνωρίζουν τόν Κύριο, ἀλλά ἐμεῖς οἱ φτωχοί μοναχοί καί βοσκοί γνωρίζομε τόν Κύριο μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα.
    Γιά νά γνωρίση κανείς τόν Κύριο δέν χρειάζεται νά εἶναι πλούσιος ἤ ἐπιστήμονας, ἀλλά χρειάζεται νά εἶναι ὑπάκουος, ἐγκρατής, νά ἔχη πνεῦμα ταπεινό καί ν᾿ ἀγαπᾶ τόν πλησίον. ῾Ο Κύριος θ᾿ ἀγαπήση μιά τέτοια ψυχή, θά τῆς φανερώση ὁ ῎Ιδιος τόν ῾Εαυτό Του καί θά τήν διδάξη τή θεία ἀγάπη καί ταπείνωση καί θά τῆς δώση κάθε τι ὠφέλιμο γιά νά βρῆ ἀνάπαυση κοντά στόν Θεό.
    ῞Οσα κι ἄν μάθουμε, εἶναι πάρα ταῦτα ἀδύνατο νά γνωρίσωμε τόν Κύριο, ἄν δέν ζήσωμε σύμφωνα μέ τίς ἐντολές Του. Γιατί ὁ Κύριος δέν γνωρίζεται μέ τήν ἐπιστήμη, ἀλλά μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα. Πολλοί φιλόσοφοι καί ἐπιστήμονες ἔφτασαν μέχρι τήν πίστη στήν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ, ἀλλά δέν ἐγνώρισαν τόν Θεό. Κι ἐμεῖς οἱ μοναχοί μελετοῦμε μέρα καί νύχτα τόν νόμο τοῦ Κυρίου, ἀλλά δέν ἐγνώρισαν ὅλοι τόν Θεό – ἀπέχομε πολύ ἀπ᾿ αὐτό – παρότι ὅλοι πιστεύουν.
    ῎Αλλο νά πιστεύης πώς ὑπάρχει Θεός κι ἄλλο νά γνωρίζης τόν Θεό.