Περί ονείρων και οραμάτων

   Ένα θέμα που δημιουργεί αρκετή σύγχυση σε πολλούς συνανθρώπους μας, ακόμη και σε βαπτισμένους χριστιανούς, είναι το θέμα των ονείρων και των οραμάτων. Δεν είναι εύκολο τις περισσότερες φορές να διακρίνει κανείς αν τα όνειρα ή τα οράματα προέρχονται από τον Θεό, από δαιμονική ενέργεια ή είναι απλώς φυσικά γεγονότα.

Γι᾽ αυτό και απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στην αποδοχή τους ή όχι, κάτι που μας έχουν επισημάνει οι περισσότεροι νηπτικοί και ασκητικοί διδάσκαλοι της Εκκλησίας μας.
Έτσι, κατά τους πατέρες αυτούς, το όνειρο, το όραμα ή και το

Η υπόθεση Μπράνσον εκθέτει Βαρθολομαίο και θρησκευτικούς ηγέτες στην Τουρκία

 – Αδειάζει από Χριστιανούς η χώρα

"Οι Χριστιανοί στην Τουρκία υπόκεινται επίσης σε πράξεις βίας για το απλό…. αδίκημα του Χριστιανισμού".

Του Μάνου Χατζηγιάννη

Βαυκαλίζονται οι θρησκευτικοί ηγέτες της γείτονος σχετικά με τις θρησκευτικές ελευθερίες στην χώρα και συμπεριλαμβανομένου του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου έχουν γίνει -άθελά τους θέλουμε να πιστεύουμε- πιόνια στα σχέδια του “σουλτάνου” Ερντογάν.
Πριν από 20 μέρες σε ανακοίνωση που υπογράφουν 18 επικεφαλής θρησκευτικών μειονοτήτων στην Τουρκία δηλώνουν ότι δεν αντιμετωπίζουν κανένα περιορισμό στην έκφραση και την λατρεία των θρησκειών τους.
Φευ η πραγματικότητα απέχει παρασάγγας και τους διαψεύδει καθώς οι Χριστιανοί της Τουρκίας αντιμετωπίζουν στην πράξη και πέραν από τις υπογραφές των μεγαλοκλαρούχων αυξανόμενες διώξεις!

Η ΜΕΛΕΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΓΡΑΦΗΣ

   Ὁ χρόνος, κατά τήν πίστη μας, ἀποτελεῖ δωρεά τοῦ Θεοῦ στόν ἄνθρωπο προκειμένου νά μετανοήσει. Ὅ,τι ζητεῖται ἐντέλει ἀπό τόν ἄνθρωπο εἶναι ἀκριβῶς ἡ μετάνοιά του. Καί μετάνοια σημαίνει νά ἀπομακρυνθῶ ἀπό ὅ,τι εἶναι ἁμαρτωλό καί νά στραφῶ πρός τόν Θεό μέ τή συνεπή τήρηση τοῦ θελήματός Του. Πῶς θά μάθω ὅμως μέ ἀκρίβεια τί εἶναι ἁμαρτία καί ποιό τό θέλημα τοῦ Θεοῦ; Ἀκριβῶς στό σημεῖο αὐτό ἔχει κατεξοχήν τή θέση της ἡ Ἁγία Γραφή, ἡ μελέτη τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Μέ τή μελέτη τοῦ αἰώνιου βιβλίου φωτίζεται ὁ σκοτισμένος ἀπό τήν ἁμαρτία νοῦς τοῦ ἀνθρώπου καί ἀρχίζει ὁ πιστός νά βλέπει γύρω του καθαρά: ποιό εἶναι τό ἀληθινό συμφέρον του, τί ζητᾶ ἀπό αὐτόν ὁ Θεός, ποιό εἶναι τό οὐσιῶδες καί ποιό τό ἐπουσιῶδες στή ζωή. 

    Γιά τό θέμα τῆς μελέτης τῆς Ἁγίας Γραφῆς ἔχουν ἀσχοληθεῖ καί ἔχουν γράψει πολλοί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Κι ὁ ὅσιος Παΐσιος, μολονότι δέν εἶναι Δάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας, ἀπό τήν ἁγιασμένη ἐμπειρία του ἔχει κάτι σημαντικό νά μᾶς πεῖ. Ἄς τόν ἀκούσουμε καί ἄς τόν σχολιάσουμε. 

    «Νά μήν προσπαθεῖς νά κατανοήσεις γραφικά χωρία μέ τή λογική. Ἐκεῖ δέν χωρᾶ ἡ λογική. Ἐσύ νά διαβάζεις καί ὅ,τι καταλάβεις. Ὅταν θά εἶναι πρός τό συμφέρον σου, θά σοῦ τό ἀποκαλύψει ὁ Θεός. Καί ἐγώ διαβάζω μερικές φορές καί δέν κατανοῶ κάτι. Καταλαβαίνω μόνο ὅτι ἐδῶ κάτι καλό λέει. Ὅμως φαίνεται ὅτι αὐτό το καλό δέν εἶναι γιά μένα κι ἔτσι τ’ ἀφήνω. 

ΦΑΝΕΡΟΠΙΤΕΣ ΚΑΙ ΚΡΥΦΟΠΙΤΕΣ

ΓΕΡΟΝΤΑ, ἄν φτιάξω  μία Φανουρόπιτα θά πιάσει;

-Τί ἐννοεῖς;

-θά μοῦ φανερώσω ὁ Ἅγιος αὐτό ποῦ θέλω;

-Ἀναλόγως. Ἄν εἶναι αὐτό πού ζητᾶς γιά τό καλό της ψυχῆς σου καί οἰκοδομῆ τῶν ἀδελφῶν σου θά σοῦ τό φανερώσει. Ὅμως πρέπει πρίν  τήν Φανουρόπιτα νά φανερώσεις τίς ἁμαρτίες σου στόν Θεό μέ τήν ἐξομολόγηση. Φανέρωσον  λοιπόν γιά νά σοῦ φανερωθεῖ.

Διότι ἐάν ζυμώνουμε Φανερόπιτες ἀλλά  προσφέρουμε παράλληλα  καί Κρυφόπιτες  στον εξαπωδό κρύβοντας τίς ἁμαρτίες μας μέ ἀμετανοησία τότε δέν θά εἰσακουστοῦμε ποτέ ἀπό τόν Θεό.

ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ

π. Διονύσιος Ταμπάκης

Η Παναγία άλλαξε την σκληρή απόφαση του Θεού για το γένος μας

«Η Παναγιά μας αγαπά και ο λαός μας πρέπει να της πιάσει σφιχτά, πολύ σφιχτά το χέρι, να κρεμαστεί και πάλι πάνω της...»

   «… Κάποια στιγμή, εἴδαμε τὸ Γέροντα πολὺ χαρούμενο. Ἐκεῖ ποὺ καθόταν, ἄρχισε ξαφνικὰ νὰ χοροπηδᾶ σὰν μικρὸ παιδὶ, χαμογελώντας ὁλόκληρος. Οἱ ἀδελφές, προβληματιστήκαμε καὶ παραξενευτήκαμε.
Καμία ἄλλη φορὰ δὲν τὸν εἴχαμε δεῖ σὲ τέτοια κατάσταση. Τὸν ρωτήσαμε μὲ ἀπορία ποῦ ὀφειλόταν αὐτὴ ἡ στάση του, καὶ ἐκεῖνος ἀπάντησε: “Νὰ βλέπατε τὶ μεγάλο καλὸ μᾶς ἔκανε ἡ Παναγία μας!” Καὶ δῶσ᾽ του νὰ χοροπηδάει. “Ὁ Ἅγιος Θεὸς”, συνέχισε, “εἶχε πάρει μιὰ σκληρὴ ἀπόφαση ἐναντίον ὅλων μας, γιὰ τὴν ἀπιστία μας, καὶ ἡ Παναγία κατόρθωσε μὲ τὶς πρεσβεῖες της νὰ ἀλλάξει τὸ σχέδιό Του!”…».
Το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στη γενιά μας, το Σκεύος Εκλογής των εσχάτων χρόνων, ο γλυκύτατος μας Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, ικέτευσε τη Μητέρα του Θεού και Μητέρα μας, να μεσιτεύσει στον Υιό της και Θεό μας και να μας απαλλάξει από τη σκληρή αλλά δικαία Αυτού τιμωρία για την μεγάλη μας αποστασία. Η Παναγία, μας διαβεβαιώνει ο Άγιος, κατόρθωσε με τις πρεσβείες και τη μεσιτεία της να αλλάξει το σχέδιο του Θεού!

Όσο οι αντι-Οικουμενιστές θα κοινωνούν με τους Οικουμενιστές, ο Οικουμενισμός θα προωθειται

Οικουμενιστική εικόνα της Παναγίας

Οικουμενιστική εικόνα της Παναγίας

Κουμουτζηνάς Γεώργιος

Εσχάτως, αναρτήθηκε από καλό ορθόδοξο ιστολόγιο, μία αγιογραφία που εικονίζει την Παναγία μας να έχει υπό την σκέπην Της κάποιους διωκόμενους χριστιανούς, όπως φαίνεται και στην επιγραφή που γράφει στα αγγλικά: «Οur Lady help of persecuted christians», δηλ. η Κυρία μας βοηθά τους διωκόμενους χριστιανούς.

 Όσο όμως παρατηρεί κανείς τους διωκόμενους χριστιανούς, διακρίνει πέραν των Ορθοδόξων και ετερόδοξους μονοφυσίτες, παπικούς και ουνίτες. Το ερώτημα είναι: μπορεί η Παναγία από τη μια να σκεπάζει τους πάσης φύσεως αιρετικούς, και από την άλλη να τους ονομάζει εχθρούς του Υιού Της; (βλέπε: Οἱ ἐχθροί ἐμοῦ τε καί τοῦ Υἱοῦ μου ἐπλησίασαν).

Τί θα κερδίσουμε,αν γνωρίζουμε πότε θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού;

Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

    ''Τί θα κερδίσουμε, δηλαδή, αν γνωρίζουμε πότε θα γίνει η Δευτέρα Παρουσία του Χριστού; Πέστε μου. 

     Ας υποθέσουμε ότι θα γίνει ύστερ' από είκοσι χρόνια ή τριάντα ή εκατό. Ποιά σημασία μπορεί να έχει αυτό για μας; Μήπως για τον καθένα μας η συντέλεια δεν έρχεται με το τέλος της ζωής του; Γιατί, λοιπόν, πονοκεφαλιάζεις και βασανίζεσαι για το τέλος του κόσμου;

    Δυστυχώς, όμως, όπως συμβαίνει και σε πολλές άλλες περιπτώσεις, στις οποίες αδιαφορούμε για τα ζητήματα που μας αφορούν άμεσα και καταπιανόμαστε με τα ζητήματα των άλλων, παραμελούμε τις δικές μας υποθέσεις και φροντίζουμε για τις ξένες, έτσι και σε τούτη την περίπτωση" αντί ο καθένας μας να ενδιαφέρεται για το δικό του τέλος, θέλουμε να μάθουμε

Ημερίδα: Οι αποφάσεις του ΣτE γιά τά νέα Θρησκευτικά - Η επόμενη μέρα

 

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ...

Ο Προφήτης Σαμουήλ (20 Αυγούστου)

   Γεννήθηκε στὴν Ἀρμαθαὶμ Σιφὰ στὸ ὄρος Ἐφραίμ, ἀπὸ τὴ φυλὴ τοῦ Λευΐ. Ἦταν γιὸς τοῦ Ἐλκανᾶ καὶ τῆς Ἄννας, ἡ ὁποία ἦταν στεῖρα καὶ διὰ τῆς προσευχῆς ὁ Θεὸς τῆς χάρισε παιδί, τὸν Σαμουήλ, ποὺ τὸν ἀφιέρωσε στὸ Θεὸ γιὰ νὰ ἐκφράσει τὴν εὐγνωμοσύνη της. Ὁ Σαμουὴλ ὅταν μεγάλωσε, ὑπηρέτησε τὸν Κύριο καὶ ἔγινε μέγας προφήτης καὶ κριτὴς τοῦ λαοῦ δικαιότατος.

Αὐτὸς ἔχρισε βασιλεῖς, τὸ Σαοὺλ καὶ τὸ Δαυΐδ, προφήτευσε 40 χρόνια καὶ πέθανε σὲ βαθιὰ γεράματα. Ἂς ἀναφέρουμε, ὅμως, μερικοὺς οἰκοδομητικοὺς λόγους του, ποὺ ξεφώνησε στὸ λαὸ τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλὰ ἰσχύουν καὶ γιὰ τοὺς λαοὺς κάθε ἐποχῆς. Λέει λοιπόν:

Εύσχημοι τρόποι διασπάσεως του αγώνα εναντίον της Παναιρέσεως! --Πού είδαν τα περί ακύρων μυστηρίων στην πράξη της Εκκλησίας;

     

   

   Τὸ ἄρθρο τοῦ κ. Ρίζου (ἐδῶ) προκάλεσε ἕνα γόνιμο προβληματισμό, ὅπως φάνηκε ἀπὸ τὰ σχόλια.  Γιὰ νὰ κατανοήσουμε καλύτερα μὲ ποιό φιλάνθρωπο τρόπο πορεύεται ἡ Ἐκκλησία, χωρὶς νὰ ξεφεύγει ἀπὸ τὴν ἁγιοπατερικὴ διδασκαλία, ἀλλὰ καὶ χωρὶς ἐκζήτηση καὶ ἐφαρμογὴ ἀκραίων καὶ ἀπόλυτων θέσεων, παρουσιάζουμε ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ πράξη γεγονότα ἀπὸ μιὰ παρόμοια ἐποχή, ὅπως καταγράφονται ἀπὸ τὸν καθηγητὴ Ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας κ. Βλάσιο Φειδᾶ.

    Εἶναι ἡ ἐποχὴ ποὺ  ἡ Ἐκκλησία ἀντιμετωπίζει τὸν Νεστοριανισμὸ καὶ τὸν Μονοφυσιτισμό. Διάφορα ἐκκλησιαστικὰ πρόσωπα μεταπλάττουν, ἐπαναβιώνουν καὶ ἀκολουθοῦν –μὲ τὸν ἕνα ἢ τὸν ἄλλο τρόπο– κακόδοξες θέσεις καταδικασμένες ἀπὸ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Ἐπίσκοποι, Ἱερομόναχοι, ἱερεῖς, καὶ βέβαια πολλοὶ λαϊκοί, δέχονται ἢ ἀναπαραγάγουν κακόδοξες θέσεις ποὺ εἶχαν καταδικασθεῖ ἀπὸ τὴν Γ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, οἱ ἴδιοι ὅμως αὐτοὶ ἱερωμένοι, ποὺ ὑπεστήριζαν αὐτὲς τὶς κακοδοξίες, δὲν εἶχαν καταδικασθεῖ ἀπὸ Σύνοδο, ἀλλά, ἂν καὶ μετέφεραν τὸν δηλητηριώδη ἰὸ καταδικασμένης αἱρέσεως, λειτουργοῦσαν ὡς νόμιμοι Ἐπίσκοποι καὶ ἱερεῖς, καὶ συγκροτοῦσαν Συνόδους, ἀντιμαχόμενοι οἱ μὲν τοὺς δέ. Στὰ δὲ κείμενα τῶν ὀρθοδόξων ποιμένων, δὲν ὑπάρχει καμία ἀναφορὰ περὶ ἀκύρων μυστηρίων τῶν κακοδόξων ἢ αἱρετικῶν μέχρι τὴν τελική τους καταδίκη, παρὰ μόνο ἡ  –μετὰ τὴν ἐφαρμογὴ τῆς σωστῆς Οἰκονομίας καὶ ὄχι τῆς νεόκοπης ποὺ σήμερα λανθασμένα ἐφαρμόζεται– ἀνάγκη διακοπῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ αὐτούς.

     Ὅσοι δὲν ἀποδέχονται αὐτὴ τὴν ἐξ ἀνάγκης Οἰκονομία τῆς Ἐκκλησίας, μποροῦν νὰ μᾶς ποῦν πῶς ἐξηγοῦν καὶ πῶς κρίνουν τὴν ταραγμένη ἐκείνη περίοδο, κατὰ τὴν ὁποία, ἐνῶ στὴν πράξη ἡ Ἐκκλησία οἰκονομεῖ τοὺς πιστούς, ταυτόχρονα καταπολεμᾶ τὴν αἵρεση;  Ἄραγε τότε, ἐπὶ δεκαετίες οἱ πιστοὶ ἐλάμβαναν ἄκυρα μυστήρια;

    Μήπως πολλοὶ ἀδελφοί, παρασυρόμενοι ἀπὸ “εἰδήμονες” ρασοφόρους,  κάνουν σύγχυση κάποιων πραγμάτων; Δὲν ἀντιλαμβάνονται, δηλαδή, ὅτι εἶναι ἄλλο πρᾶγμα ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ τοὺς αἱρετικοὺς ψευδεπισκόπους –γιὰ νὰ ἀποφύγουμε τὸν μολυσμὸ καὶ νὰ πολεμήσουμε τὴν αἵρεση, καὶ ἄλλο πρᾶγμα νὰ ἀποφανθοῦμε ἐμεῖς  –χωρὶς ἀπόφαση Συνόδου (ἀκόμα κι ἂν αὐτὴ δὲν λάβει ποτὲ μέρος, διότι βρισκόμαστε στὰ ἔσχατα)–  ἀπὸ πότε τὰ μυστήρια εἶναι ἄκυρα; Γιατί λοιπόν, ἀπαιτοῦν νὰ γίνουν τέτοιες διασπαστικὲς διεργασίες, τὴν στιγμὴ ποὺ χιλιάδες πιστοὶ βρίσκονται σὲ μιὰ φοβερὴ σύγχυση, δὲν γνωρίζουν ποιόν καὶ τί νὰ ἀκολουθήσουν καὶ μ’ ὅλα αὐτὰ τὰ καμώματα συμπεραίνουν ὅτι εἶναι καλύτερα νὰ παραμείνουν ἐκεῖ ποὺ εἶναι;

     Τὸ νὰ θεωροῦμε κατ’ οἰκονομίαν ἔγκυρα τὰ μυστήρια, ἂν θέλετε, αὐτὸ εἶναι οὐσιαστικὰ αὐστηρότερο (χειρότερο) ἀπὸ τοῦ νὰ τὰ θεωροῦμε ἄκυρα, γιὰ ὅσους βέβαια ἐν γνώσει τους κοινωνοῦν ἀπὸ τοὺς παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές. Καὶ γιατί αὐτό; Διότι, ἂν τὰ μυστήρια εἶναι ἄκυρα, μικρὸ τὸ κακό. Ἐφ’ ὅσον ὅμως τὰ μυστήρια τῶν μὴ καταδικασμένων-κεκριμένων αἱρετικῶν εἶναι ἔγκυρα, τότε, αὐτοὶ ποὺ ἐν γνώσει κοινωνοῦν, ἀντὶ φωτισμὸ καὶ χάρη, παίρνουν κολασμὸ καὶ καταδίκη, διότι καταφρονοῦν τὶς Ἐντολὲς τοῦ Κυρίου καὶ τῶν Ἁγίων ποὺ ἐντέλλονται τὴν ἄμεση ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς («ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν» καὶ «χαίρειν αὐτοῖς μὴ λέγητε»!) καὶ ἐπικοινωνοῦν μὲ τοὺς ψευδεπισκόπους καὶ ψευδοδιδασκάλους, ποὺ ἂν καὶ μέλη ἀκόμα τῆς Ἐκκλησίας σαπρά καὶ πρὸς ἐκκοπήν, ἔχουμε ἐντολὴ ἁγιογραφικὴ νὰ προσέχουμε καὶ νὰ ἀποφεύγουμε τὴν μετ’ αὐτῶν κοινωνία· νὰ τοὺς ἀπομονώνουμε, νὰ μὴν ἐκκλησιαζόμαστε ἐκεῖ ὅπου αὐτοὶ λειτουργοῦν, καὶ νὰ ζητοῦμε τὴν καταδίκη τους ἀπὸ τὴν Σύνοδο. Ἐμεῖς (τὸ ἐμεῖς δικαιολογεῖται γιατὶ ἀπευθυνόμαστε πρὸς ἀποτειχισμένους) εἴμαστε ἀσφαλισμένοι, ἐφόσον ἔχουμε ἀποτειχιστεῖ. Ἀφοῦ τηροῦμε τὴν ἐντολὴ τοῦ Κυρίου, δὲν κινδυνεύουμε. Ἀντιθέτως, ἂν τηρώντας την, τὴν ἑρμηνεύσουμε αὐθαίρετα, διασποῦμε τὸν ἀντιαιρετικὸ ἀγῶνα καὶ κινδυνεύουμε καὶ ἐμεῖς νὰ πέσουμε σὲ πλάνη.

    Εἶναι ὡς ἐκ τούτου παράδοξο, τὸ γιατί κάποιοι δημιουργοῦν αὐτὲς τὶς ἀντιπαλότητες, καὶ διαμάχες, καὶ ἐχθρότητες, καὶ ἀπολυτότητες, καὶ δὲν μένουν στὴν Ἀποτείχιση, περιμένοντας μία Σύνοδο τῶν Ὀρθοδόξων νὰ λύσει αὐτὰ τὰ προβλήματα! Ὅταν συμπεριφέρονται ἔτσι, καὶ μάλιστα ἔχοντας πάρει ἀρνητικὲς ἀπαντήσεις ὡς πρὸς τὶς θέσεις τους ἀπὸ τὴν πλειοψηφία τῶν ἀποτειχισμένων, πῶς κατόπιν ζητοῦν ἑνότητα στὸν ἀγώνα; Ἔχουν φέρει τὰ πάνω-κάτω (πρὸς ἀνακούφιση τῶν Οἰκουμενιστῶν), πότε μιλώντας, ὡς νέες αὐθεντίες κι αὐτοί, γιὰ ἄκυρα μυστήρια, πότε –ἀποφαινόμενοι ὡς Πάπες– καὶ προτρέποντας μας ἀδιακρίτως καὶ ἀνοήτως, πὼς πρέπει νὰ γυρίσουμε στὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο, παρότι τοὺς ἔχουμε ἐξηγήσει πολλάκις ὅτι οἱ πιστοὶ δυσκολεύονται ἀκόμα καὶ γιὰ τὴν ἀποτείχιση· πῶς τότε (σὰν τοὺς Φαρισαίους) θὰ φορτώσουμε κι ἄλλο φορτίο –φορτίο δυσβάστακτο– στοὺς ὤμους τους, δυσκολεύοντας ἀκόμα περισσότερο τὴν ἀποδοχὴ τοῦ ἀγώνα κατὰ τῆς Παναιρέσεως; Χωρὶς νὰ ἔχει ἐξασφαλιστεῖ τὸ Ἄλφα (γιὰ τοὺς λάτρες τῆς Ἀλφαβήτου) ποὺ εἶναι ἡ ἑνότητα, αὐτοὶ φθάνουν στὸ Ὠμέγα, ἀναδεικνύοντας ἑαυτοὺς ἀλλὰ ὑποσκάπτοντας τὸν ἀντιαιρετικὸ ἀγῶνα; Δὲν θὰ τοὺς κάνουμε λοιπὸν τὴ χάρη, νὰ γίνουμε νεκροθάφτες αὐτοῦ τοῦ ἀγώνα. Ἀφήνουμε αὐτὸ τὸ ἄχαρο ἀγώνισμα στὴν ἀδιακρισία τους.

    Ἂς ξανασκεφθοῦν λοιπόν, νηφάλια, σύμφωνα μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση κι ὄχι σύμφωνα μὲ τὶς ἀπόλυτες θέσεις τους, ποὺ ἐπικαλύπτουν μὲ παρερμηνεῖες Κανόνων καὶ εὐλογοφανεῖς συλλογισμούς: Εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρξει ἑνότητα στὸν ἀγώνα, νὰ γίνει Σύνοδος Ἀποτειχισμένων, ὅταν οἱ μὲν ἀποτειχισμένοι ἀποκλείουν τοὺς δὲ γιὰ θέματα τόσο σοβαρά, ποὺ δὲν εἶναι ἁρμόδιοι νὰ λύσουν μεμονωμένα ἄτομα, ἀλλὰ τὸ σύνολο τῶν Πατέρων ἐν μετανοίᾳ, ταπεινώσει καὶ διακρίσει;

Φειδᾶ Βλασίου, Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία Α΄,

Δ΄ ἔκδ., σελ. 620-630

Πῶς πρέπει νὰ φυλᾶμε τὸ νοῦ μας ἀπὸ τὴν πολυπραγμοσύνη καὶ τὴν περιέργεια

Αόρατος Πόλεμος

Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου

      Καθὼς εἶναι ἀνάγκη νὰ φυλᾶμε τὸ νοῦ μας ἀπὸ τὴν ἀγνωσία, ὅπως εἴπαμε πρίν, ἔτσι παρομοίως εἶναι ἀνάγκη νὰ τὸν φυλᾶμε ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὴν πολυπραγμοσύνη, τὴν ἀντίθετή της ἀγνωσίας. Γιατὶ, ἀφοῦ τὸν γεμίσουμε ἀπὸ πολλοὺς λογισμοὺς μάταιους καὶ ἄτακτους καὶ βλαπτικούς, τὸν κάνουμε ἀδύνατο καὶ δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβη ἐκεῖνο ποὺ ταιριάζει στὴν ἀληθινὴ ἀπονέκρωσί μας καὶ τελειότητα. Γι᾿ αὐτό, πρέπει νὰ εἶσαι σὰν πεθαμένος ἐντελῶς, σὲ κάθε ἔρευνα τῶν ἐπιγείων πραγμάτων, τὰ ὁποῖα, ἂν καὶ μπορεῖ νὰ ἐπιτρέπωνται, δὲν εἶναι ὅμως καὶ ἀναγκαία. Καὶ μαζεύοντας πάντα τὸ νοῦ σου, ὅσο μπορεῖς μέσα στὸν ἑαυτό σου, κάνε τὸν ἀμαθῆ ἀπὸ τὰ πράγματα ὅλου τοῦ κόσμου τὰ πράγματα.

       Τὰ μηνύματα, οἱ καινούργιες εἰδήσεις καὶ ὅλες οἱ μεταβολὲς καὶ οἱ ἀλλοιώσεις, μικρὲς καὶ μεγάλες του κόσμου καὶ τῶν βασιλείων, ἂς εἶναι γιὰ σένα τέτοιου εἴδους, σὰν νὰ μὴν ὑπάρχουν καθόλου ⁽¹⁾. Ἀλλὰ καὶ ἂν σοῦ προσφέρωνται ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ἐναντιώσου σὲ αὐτά, ἀπομάκρυνέ τα ἀπὸ τὴν καρδιὰ καὶ τὴ φαντασία σου. Ἂς εἶσαι δὲ προσεκτικὸς ἐραστὴς στὸ νὰ καταλάβης τὰ πνευματικὰ καὶ τὰ οὐράνια, μὴ θέλοντας νὰ γνωρίζῃς ἄλλο μάθημα στὸν κόσμο, παρὰ τὸν Ἐσταυρωμένο καὶ τὴ ζωή του καὶ τὸν θάνατο καὶ τὸ τί ζητάει αὐτὸς ἀπὸ σένα· καὶ βέβαια θὰ εὐχαριστήσῃς πολὺ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος ἔχει γιὰ ἐκλεκτοὺς καὶ ἀγαπημένους του ἐκείνους ποὺ τὸν ἀγαποῦν καὶ φροντίζουν νὰ κάνουν τὸ θέλημά του.

    Ἐπειδή, κάθε ἄλλο ζήτημα καὶ ἔρευνα, εἶναι ἐγωισμὸς καὶ ὑπερηφάνεια, δεσμὰ καὶ παγίδες τοῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος σὰν πανοῦργος, βλέποντας ὅτι ἡ θέλησις ἐκείνων ποὺ προσέχουν στὴν πνευματικὴ ζωὴ εἶναι δυνατὴ καὶ ἰσχυρή, γυρεύει νὰ νικήσῃ τὸ νοῦ τους μὲ τέτοιες περιέργειες, γιὰ νὰ κυριεύσῃ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο καὶ τὸ ἕνα καὶ τὸ ἄλλο. Ὁπότε, συνηθίζει πολλὲς φορὲς νὰ τοὺς δίνη σκέψεις δῆθεν ὑψηλές, λεπτὲς καὶ περίεργες καὶ μάλιστα στοὺς εὔστροφους στὸ νοῦ καὶ σὲ ἐκείνους ποὺ εἶναι εὔκολοι νὰ ὑψηλοφρονήσουν.

     Γιατὶ αὐτοὶ αἰχμαλωτισμένοι ἀπὸ τὴν ἡδονὴ καὶ τὴ συνομιλία ἐκείνων τῶν ὑψηλῶν σκέψεων, στὶς ὁποῖες νομίζουν ψεύτικα ὅτι ἀπολαμβάνουν τὸν Θεό, ξεχνοῦν νὰ καθαρίσουν τὴν καρδιά τους καὶ νὰ προσέχουν στὴν ταπεινὴ γνῶσι τοῦ ἑαυτοῦ τους καὶ στὴν ἀληθινὴ ἀπονέκρωσι· καὶ ἔτσι ἀφοῦ δεθοῦν μὲ τὸ δεσμὸ τῆς ὑπερηφάνειας, γίνονται εἴδωλο τοῦ ἴδιου τοῦ νοῦ τους· καὶ στὴ συνέχεια, λίγο λίγο, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουν, φθάνουν νὰ λογαριάσουν, ὅτι δὲν ἔχουν ἀνάγκη πλέον ἀπὸ τὴν συμβουλὴ καὶ τὴ νουθεσία τῶν ἄλλων, ἐπειδὴ συνήθισαν νὰ προστρέχουν σὲ κάθε τους ἀνάγκη στὸ εἴδωλο τῆς δικῆς τους κρίσεως· πρᾶγμα, ποὺ εἶναι πολὺ ἐπικίνδυνο καὶ δύσκολο νὰ ἰατρευθῇ· διότι ἡ ὑπερηφάνεια τοῦ νοῦ εἶναι πλέον περισσότερο ἐπικίνδυνη ἀπὸ ἐκείνη τῆς θελήσεως.

      Ἐπειδή, ἡ μὲν ὑπερηφάνεια τῆς θελήσεως, ὄντας φανερὴ στὸ νοῦ, εὔκολα θὰ μπορῇ καμιὰ φορὰ νὰ ἰατρευθῇ, ὑποτασσόμενη σ᾿ ἐκεῖνο ποὺ πρέπει. Ὁ νοῦς ὅμως ὅταν ἔχῃ σταθερὴ γνώμη ὅτι ἡ κρίσις του εἶναι καλύτερη ἀπὸ τῶν ἄλλων, ἀπὸ ποιόν θὰ μπορῇ νὰ ἰατρευθῇ καὶ πῶς νὰ ὑποταχθῆ στὴν κρίσι τῶν ἄλλων, ἐκεῖνος ποὺ δὲν τὴν ἔχει τόσον καλὴ σὰν τὴν δική του; Ἂν ὁ ὀφθαλμὸς τῆς ψυχῆς, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ νοῦς, μὲ τὸν ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ γνωρίσῃ καὶ νὰ καθαρίσῃ τὴν ὑπερηφάνεια τῆς θελήσεως, εἶναι ὁ ἴδιος ἀσθενής, τυφλὸς καὶ γεμάτος ἀπὸ ὑπερηφάνεια, ποιός ἔπειτα μπορεῖ νὰ τὸν γιατρέψει; καὶ ἂν τὸ φῶς εἶναι σκοτάδι καὶ ὁ κανόνας εἶναι λάθος, πῶς θέλει νὰ φωτίσῃ ἢ νὰ διορθώσῃ τὰ ἄλλα; Γι᾿ αὐτὸ πρέπει νὰ ἀντισταθῇς τὸ γρηγορώτερο σὲ αὐτὴ τὴν ἐπικίνδυνη ὑπερηφάνεια τοῦ μυαλοῦ, προτοῦ νὰ διαπεράση μέσα στὸ νοῦ τῶν κοκκάλων σου καὶ ἀντιστεκόμενος, βάλε χαλινάρι στὴν ὀξύτητα τοῦ νοῦ σου καὶ ὑπόβαλε τὴ δική σου γνώμη στὴ γνώμη τῶν ἄλλων καὶ γίνε ἀνόητος γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ εἶσαι σοφώτερος ἀπὸ τὸν Σολομώντα· «Ὅποιος νομίζει ὅτι εἶναι σοφὸς μὲ τὰ μέτρα αὐτοῦ ἐδῶ τοῦ αἰῶνα, ἂς γίνῃ μωρός, γιὰ νὰ γίνῃ πραγματικὰ σοφός» ^{(Α´ Κορινθ. 3,18)}.

^1. Γιὰ αὐτὸ καὶ ὁ μέγας Βασίλειος προστάζει, νὰ εἶναι σὲ μᾶς, σὰν μιὰ πικρὴ γεῦσι ὅλα τὰ κοσμικὰ διηγήματα· «ἤτω σοι πικρὰ γεῦσις, ἡ τῶν κοσμικῶν διηγημάτων ἀκρόαση, κηρία δὲ μέλιτος, τὰ τῶν ὁσίων ἀνδρῶν διηγήματα» (Λόγος ἀσκητικὸς περὶ ἀποταγῆς)" καὶ ὁ προφήτης Δαβίδ, λέει· «Διηγήσαντό μοι παράνομοι ἀδολεσχίας, ἀλλ᾿ οὐχ ὡς ὁ νόμος σου Κύριε» ^{(Ψαλμ. ριη᾿ 85)}.

Πηγή

Υπομνηματισμός Ιερού Χρυσοστόμου στην ευαγγελική περικοπή σχετικά με τον πλούσιο νεανίσκο

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ - Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, κεφ.  19, χωρία 16 έως 26

   Υπομνηματισμός Ιερού Χρυσοστόμου στην ευαγγελική περικοπή σχετικά με τον πλούσιο νεανίσκο που επιθυμούσε να κληρονομήσει την αιώνια ζωή

   «Καὶ ἰδοὺ εἷς προσελθὼν εἶπεν αὐτῷ· διδάσκαλε ἀγαθέ, τι ἀγαθὸν ποιήσω ἵνα ἔχω ζωὴν αἰώνιον; (:Και ιδού Τον πλησίασε κάποιος και Του είπε: “Διδάσκαλε αγαθέ, τι καλό να κάνω για να κληρονομήσω την αιώνια ζωή;”)»

      Ορισμένοι κατηγορούν τον νέο αυτόν ως κάποιον ύπουλο και πονηρό και εκτιμούν ότι πλησίασε τον Ιησού με σκοπό να Τον πειράξει· εγώ όμως δε θα μπορούσα, βέβαια, να αρνηθώ ότι ήταν φιλάργυρος και δούλος των χρημάτων, επειδή και ο Χριστός τον έλεγξε ως άνθρωπο αυτού του είδους, ύπουλο όμως δε θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω με κανέναν τρόπο, και διότι δεν είναι ασφαλές το να επιχειρεί κανείς να καταλήγει σε τολμηρές κρίσεις για ζητήματα που αφορούν τον εσωτερικό κόσμο κάποιου ανθρώπου και πόσο μάλιστα όταν πρόκειται να τον κατηγορήσει για κάτι, καθώς επίσης και για τον πρόσθετο λόγο ότι ο ευαγγελιστής Μάρκος έχει αναιρέσει αυτήν την υποψία για τυχόν δόλιες προθέσεις του συγκεκριμένου νέου· πιο συγκεκριμένα, λέγει τα εξής για τον νεανίσκο αυτόν:

 «Καὶ ἐκπορευομένου αὐτοῦ εἰς ὁδὸν προσδραμὼν εἷς καὶ γονυπετήσας αὐτὸν ἐπηρώτα αὐτόν (:και καθώς ο Ιησούς έβγαινε στον δρόμο, έτρεξε προς Αυτόν και αφού γονάτισε εμπρός Του, Τον ρωτούσε)» [Μαρκ.10,17]  και ότι  «ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐμβλέψας αὐτῷ ἠγάπησεν αὐτὸν καὶ εἶπεν αὐτῷ… (:ο Ιησούς τον κοίταξε με πολλή αγάπη και ενδιαφέρον και τον συμπάθησε και του είπε…)» [Μαρκ.10,21]. 

Η αγάπη τ’ ουρανού είναι κοντά σας! (Αληθινό περιστατικό)

~ Στα Ιωάννινα, κοντά στο ναό των Άγιων Αναργύρων του Κάστρου, ήταν το μικρό Φθισιατρείο με τους ετοιμοθάνατους φυματικούς. Στα χρονιά 1938-1940 μετά τη Θεία Λειτουργία, ο π. Βενέδικτος Πετράκης πήγαινε κάθε Τετάρτη κι όποτε άλλοτε χρειαζόταν και κοινωνούσε τους αρρώστους.

          Διηγείται ο αείμνηστος Ευστ. Μπάστας:
«Ο νέος του ιερού άναψε τη λαμπάδα.
-Πάτερ, είμαστε έτοιμοι.
Ο λειτουργός δεν έδωσε απάντηση. Σήκωσε στα χέρια το άγιο Ποτήριο. Είχε τοποθετήσει μέσα την άγια λαβίδα και το ΄χε σκεπάσει με το άγιο κάλυμμα.
Βγήκε απ΄ την αριστερή θύρα του ιερού. Ο νέος με τη λαμπάδα αναμμένη προπορευόταν.
Βαδίσαμε κάπου τριάντα-σαράντα μέτρα. Ένα σπίτι με μισομαυρισμένους τοίχους μας περίμενε με μισάνοιχτη την πόρτα του. Ένα απ’ τα παιδιά έτρεξε και την άνοιξε διάπλατα.
Ο λειτουργός με τα τίμια Δώρα προχώρησε. Από κοντά του κι εμείς.
Μόλις μπήκα μέσα, ανατρίχιασα. Πού βρισκόμουν; Γύρω-γύρω κρεβάτια στο μεγάλο θάλαμο.
Και πάνω στα κρεβάτια… Τί μορφές ήταν εκείνες; Μάτια κλειστά

Των αγίων Πενήτων (φτωχών)

Μια "αναρχική"πράξη από το σημερινό  συναξάρι.  Σχόλιο στην πολιτική ορθότητα και την κοινωνική ηθική πού μας καπέλωσαν. Και την ασπαζόμαστε και εμείς οι χριστιανοί σαν νέα θεότητα

Αυτό το πλήθος των μαρτύρων ήταν οι εκείνοι τους οποίους ελέησαν οι άγιοι Φλώρος και Λαύρος. Οι δύο άγιοι ήταν λιθοξόοι και ο Λικίνιος τους έδωσε χρήματα για να κτίσουν λαμπρό ειδωλολατρικό ναό. Αυτοί όμως τα μοίρασαν στους φτωχούς, αστέγους και πεινασμένους και τους προέτρεψαν μάλιστα να μετατρέψουν κάποιο ειδώλιο σε χριστιανικό ναό, αφού πρώτα

Η Θεοτόκος επαναπροσανατολίζει τήν ελευθερία μας στόν Θεό

π. Γ. Καψάνη (†) 

Η τραγωδία του ανθρώπου βρίσκεται στο ότι, αυτό που φοβάται ότι θα πάθει αν προσφέρει την ελευθερία του στον Θεό, το παθαίνει μη προσφέροντάς την.

     

    Ο Αδάμ και η Εύα υπέκυψαν στον πειρασμό να τοποθετήσουν ως περιεχόμενο της ελευθερίας τους τον εαυτό τους. Έτσι χώρισαν τον άνθρωπο από τον Θεό. Χωρισμένοι από τον Θεό οι άνθρωποι έχασαν την μεταξύ τους ενότητα, όπως και την εσωτερική τους ενότητα.

    Πρώτη η Εύα υπέκυψε στον πειρασμό. Η Μαρία, κατά τον άγιο Ειρηναίο, επίσκοπο Λουγδούνου (Λυών), μάρτυρα και αρχαίο Πατέρα της Εκκλησίας (+202; μ.Χ.), διορθώνει το λάθος της Εύας. Η πρώτη γυναίκα με την ανυπακοή της φέρει στον κόσμο το θάνατο. Η Μαρία με την υπακοή της φέρει τη ζωή.

Η κοινωνία με αιρετικούς

Ἱερομονάχου Εὐθυμίου Τρικαμηνᾶ 

     Μέσα στό κοσκίνισμα πού γίνεται ἀπό κάποιους ἀδελφούς καί σεβαστούς πατέρες (σύμφωνα μέ τήν λαϊκή ρῆσι, ὅποιος δέν θέλει νά ζυμώση δέκα μέρες κοσκινίζει), σχετικά μέ τήν κατοχύρωσι τῆς νεόκοπης θεωρίας τοῦ βολέματος (δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος περί ἀποτειχίσεως ἀπό τούς αἱρετικούς Ἐπισκόπους), ἀναφέρονται κάποιες θεωρίες γιά τίς ὁποῖες ἐθεώρησα ἀναγκαῖο νά καταθέσω αὐτές τίς σκέψεις προκειμένου νά διασφαλισθῆ ὁ κάθε καλοπροαίρετος ἀναγνώστης ὡς πρός τό δέον γενέσθαι εἰς τήν παροῦσα αἱρετική περίοδο τῆς Ἐκκλησίας. Διότι εἶναι διαφορετικό πρᾶγμα τό νά μήν γνωρίζη κάποιος καί νά πλανηθῆ ἀπό ἄγνοια καί τελείως διαφορετικό τό νά κατασκευάζωμε θεωρίες, προκειμένου νά καθησυχάσωμε τούς ἑαυτούς μας καί νά πλανήσωμε καί τούς ἄλλους.  

   Κατ’ ἀρχάς ἔχει γίνει ἀντιληπτή πλέον ἡ ἀδυναμία τῶν θιασωτῶν τῆς δυνητικῆς ἑρμηνείας τοῦ ΙΕ΄ ἱεροῦ Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου περί ἀποτειχίσεως ἀπό τούς αἱρετικούς Ἐπισκόπους, εἰς τό νά κατοχυρώσουν τήν θεωρία των μέ τήν ἁγιογραφική καί πατερική διδασκαλία. Δι’ αὐτόν τόν λόγο ἐφευρίσκουν ἄλλες μεθόδους καί τέχνες προκειμένου νά πείσουν ὅτι αὐτή εἶναι ἡ ἐν καιρῷ αἱρέσεως διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. 

      Ἡ μία μέθοδος εἶναι ἡ ἐπίκληση τῆς θεωρίας ὅτι ὑπῆρχαν αἱρετικοί καί παλαιότερα καί μάλιστα καθ’ ὅλη τήν ἱστορική πορεία τῆς Ἐκκλησίας, καί ὅμως οἱ Ἅγιοι δέν ἀποτειχίζοντο ἀπό αὐτούς.

   Εἰς τήν πρώτη ἔνστασι ἔχομε νά καταθέσωμε, ὅτι κατ’ ἀρχάς ὅσοι ὑποστηρίζουν αὐτήν την θεωρία συγκρίνουν καί ταυτίζουν τελείως διαφορετικά καί ἐκ διαμέτρου ἀντίθετα πράγματα. Διότι ὄντως ὑπῆρχαν παλαιότερα κάποιοι Ἐπίσκοποι οἱ ὁποῖοι εἶχαν αἱρετικά φρονήματα καί τά ἐκήρυτταν μέ λόγια καί ἔργα. Ποτέ δέν ἔλλειψαν ἄλλωστε, οὔτε θά λείψουν αὐτοί οἱ αἱρετικοί Ἐπίσκοποι. Αὐτοί ὅμως οἱ Ἐπίσκοποι ἀποτελοῦσαν μεμονωμένες περιπτώσεις καί δέν ἐξέφραζον συνοδικῶς καί πανορθοδόξως τό φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας. Δηλαδή, ἐνῶ αὐτοί εἶχαν αἱρετικά φρονήματα, δέν ἐπηρέαζαν τήν πορεία τῆς Ἐκκλησίας, διότι ἡ γραμμή καί πορεία της διαπιστώνεται ὄχι ἀπό τήν γραμμή καί πορεία τοῦ καθενός, ἀλλά ἀπό τήν σύνολη πορεία ἡ ὁποία ἐκφράζεται θεωρητικά ἀπό τίς συνοδικές ἀποφάσεις