Οικουμενισμός: έχει παραλύσει εκκλησ. οργανισμό

 

Η Ελλάδα βουλιάζει,

η Εκκλησία ...αγρόν ηγοράζει!

  Πηγή: Λόγιος Ερμής

 Σίγουρα το πολιτικό σύστημα της χώρας, αυτό το σύστημα που έριξε την Ελλάδα στον γκρεμό και καταδίκασε τους πολίτες της στον αφανισμό ή στην εξορία, θα τρίβει τα χέρια του επειδή στην κορυφή της ελληνικής εκκλησίας βρίσκονται οι πιο βολικοί ιεράρχες που θα μπορούσαν να βρουν στην δεδομένη συγκυρία.

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
 
Έτσι, εκεί που θα φοβόντουσαν από ένα ορθόδοξο κόσμο που θα στέκονταν απέναντι τους ανυποχώρητος στην ιστορική αυτή προδοσία, η ιεραρχία αυτού του ποιμνίου δεν δείχνει καμία διάθεση όχι μόνο να προβάλλει φραγμό σε αυτόν τον θανατηφόρο κατήφορο, αλλά ούτε καν να ενοχλήσει το σύστημα μήπως και της προσάψουν κάτι το «μεμπτό», αυτοί που έχουν παραβιάσει κάθε ιερό και όσιο.
Αυτή την ιεραρχία την ενδιαφέρει να δώσει αγρούς στο κάθε «πικραμένο», μήπως και έτσι μετριάσει την πίκρα του αλλά και την οργή του για την προδοσία. Και ενώ καταρρακώνεται κάθε αξία και συνθλίβεται ο κοινωνικός ιστός, παρακολουθεί απαθής όλο αυτό το κατρακύλισμα μην τυχόν και θίξει κάτι από το κατεστημένο. Είναι άραγε τόσο μακριά οι εποχές των ιεραρχών-ηρώων του ελληνισμού;
Δυστυχώς στην πιο κρίσιμη περίοδο για την ύπαρξη του ελληνισμού, στην μεγαλύτερη εθνική συμφορά της μεταπολεμικής μας ιστορίας, η ελληνική ιεραρχία, εκτός από μια ξύλινη γλωσσά του -μην απελπίζεστε όλα έχουν τον σκοπό τους- (κατά το σφάξε με αγά ν’ αγιάσω), έχει ταυτιστεί πλήρως με όλη αυτή την προδοτική διαδικασία που οδηγεί, εκτός των άλλων και στην σταδιακή αποχριστιανοποίηση, στην αποκαθήλωση όλων των ορθοδόξων συμβόλων, φυσικά για… το καλό της «ελευθερίας» και στο τέλος στην εξολόθρευση κάθε ίχνος του ελληνισμού.
Ενώ δεκάδες εκκλησίες στην επαρχία έχουν αδειάσει χωρίς ιερείς, ενώ θέλουν να βάλουν χέρι σε ότι απόμεινε με υψηλή τροΐκανική προστασία, η ελληνική εκκλησιαστική ιεραρχία κάνει δημοσιές σχέσεις, επισκέπτεται κοινούς απατεώνες στις φυλακές με τους οποίους έχει στενούς δεσμούς από τότε που καταλήστευαν το ελληνικό κράτος και ακόμα χειρότερα, βγάζει κυριακάτικους λόγους μέσα στον ναό, (ο γνωστός ιεράρχης της συμπρωτεύουσας), που προβάλλονται και από την τηλεόραση, για να στηρίξει αυτό το διεφθαρμένο και κοινωνικοκτόνο πολίτικο συστήμα.
Ντροπή !
Έχουν αντιληφθεί πως όλοι αυτοί οι πολιτικοί ταγοί έχουν παραδώσει την εθνική κυριαρχία χωρίς να πέσει ούτε ένα βόλι, χωρίς να υπάρξει ούτε μια καμπάνα να χτυπήσει σημαίνοντας συναγερμό για την μεγάλη αυτή εθνική συμφορά ;
Στην μικρασιατική καταστροφή, την δεύτερη μεγάλη συμφορά μετά την πτώση της Πόλης, η εκκλησία είχε σταθεί στην πρώτη έπαλξη και πολλοί ιεράρχες θυσίασαν ακόμα και την ζωή τους για τον ελληνισμό και την Ορθοδοξία.
Σήμερα οι περισσότεροι ιεράρχες μας κρύβονται πίσω από την πραγματικότητα και κινούνται σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Μην μας λένε ότι το να δίνεις μερικές μερίδες φαγητό στους εξαθλιωμένους, κάνουν κάτι το σημαντικό. Κάθε μέρα ακούγονται ιστορίες φρίκης για το κατάντημα μας, κάθε μέρα και μια καινούργια τραγωδία προστίθεται στο μεγάλο δράμα της Ελλάδας που πνέει τα λοίσθια.
Έχουν την εντύπωση ότι με μια χώρα που πεθαίνει θα παραμείνουν όρθιες οι ενορίες τους και θα συνεχίσουν να λειτουργούν σαν να μην συμβαίνει τίποτα ;
«Η ευθύνη της Εκκλησίας είναι μεγάλη, γιατί έγινε μέρος του κρατικού συστήματος στον τρόπο της σκέψης και της δράσης. Αγκαλιάστηκε με το κράτος και δεν είχε ελεύθερα χέρια να αγκαλιάσει το λαό πλέον. Δεν αγκαλιάζεις το λαό μόνο με τα συσσίτια, που είναι σημαντικό και αυτό δεν το αμφισβητώ βέβαια. Τον λαό όμως, τον αγκαλιάζεις περισσότερο με τις πολιτιστικές ρίζες του, τον πολιτισμό που έχει μέσα του, τον τρόπο της σκέψης του», μας λέει ο Μεσογαίας Νικόλαος.
Αλλά σημαντικό είναι και αυτό που έρχεται. Μήπως νομίζουν πως θα γλυτώσουν και αυτοί; Αυτό το προδοτικό σύστημα έχοντας προετοιμάσει κατάλληλα τα πράγματα και με την δική τους σύμπραξη, ετοιμάζεται για την «τελική έφοδο».
Έχουν ετοιμάσει ένα πονηρό και βρώμικο πολέμιο που σκοπό έχει να απαξιώσει τελείως την ελληνική Ορθοδοξία στα εκατομμύρια δεινοπαθούντων Ελλήνων και να γκρεμίσουν κάθε πνευματικό στήριγμα σε ένα λαό που άντεξε επί τόσους αιώνες μεγάλες συμφορές.
Τα πρώτα σημάδια αυτού του πόλεμου ήδη τα βλέπουμε. Θα είναι σκάνδαλα επί σκανδαλών ενώ ο κόσμος θα λιμοκτονεί και έπεται συνέχεια, για να μην μιλήσουμε για το ηλεκτρονικό φακέλωμα και την πλήρη αποχριστιανοποίηση της παιδείας.
Η κατοχή δεν είναι μόνο υλική, η οποία έχει πλήξει τα μεγαλύτερα τμήματα του λαού μας, αλλά και πνευματική, που είναι πολύ πιο σημαντική.
Η Κωνσταντινούπολη όταν έπεσε δεν έπεσε πνευματικά, με αποτέλεσμα η Ορθοδοξία να επιβιώσει και παράλληλα να μεγαλουργήσει μέσα στην σκλαβιά. Σήμερα η Ελλάδα καταρρέει και πνευματικά και αυτό είναι πολύ πιο σοβαρό.
Ας ξυπνήσουμε πριν είναι τόσο αργά που κάνεις δεν θα μπορεί πλέον να σώσει τίποτα. Από κάπου πρέπει να πιαστούμε, από κάπου πρέπει να αντισταθούμε, από κάπου πρέπει να σωθούμε.
Πάνω από το πτώμα αυτής της χώρας δεν θα υπάρξει συγχώρεση για κανένα.
Σεβασμιότατοι Δεσπότες, «εκτός από το πετραχήλι υπάρχει και το καρυοφύλλι».

 Πηγή: amethystos 

Οι Οικουμενιστές συνεχίζουν το έργο τους

Ἕνας «γκουροῦ» τῆς μετανεωτερικότητος

καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Διαβάσαμε στὸ Διαδίκτυο:

«Οἰκουμενικὸ Συμπόσιο ἀφιερωμένο στὸν Οἰκουμενικὸ Διάλογο ξεκίνησε τὶς ἐργασίες του χθὲς στὴ Θεσσαλονίκη πρὸς τιμὴν τοῦ ἀποχωροῦντα ἀπὸ τὴν ἐνεργὸ διδασκαλία Καθηγητοῦ Πέτρου Βασιλειάδη. Στὸ Συμπόσιο μὲ θέμα “Ὁ Οἰκουμενικὸς Διάλογος στὸν 21ο αἰῶνα: Πραγματικότητες, προκλήσεις, προοπτικές”, συμμετέχουν διακεκριμένοι Πανεπιστημιακοὶ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ ἐξωτερικὸ καθὼς καὶ ἐκπρόσωποι διεθνῶν ἐκκλησιαστικῶν ὀργανισμῶν».

 http://www.amen.gr/article11994, 15 Ιανουαρίου 2013

Ἀπὸ κάποιες πρῶτες πληροφορίες διαπιστώσαμε ὅτι ὁ Βασιλειάδης ἐπαναλαμβάνει τὸν ἑαυτό του, ὅπως τὸν διέπλασε ἀπὸ τὸν δάσκαλό του τὸν Ἀγουρίδη καὶ τὴ συμμετοχή του στὰ οἰκουμενιστικὰ Συνέδρια καὶ τοὺς Διαλόγους τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Δὲν μπόρεσε νὰ ἀπαντήσει ἐν μετανοίᾳ στὴν ἐμπεριστατωμένη κριτικὴ ποὺ τοῦ ἐξάσκησε ὁ μητροπολίτης Ναυπάκτου. Ἐξάλλου ἡ μετάνοια, ὅπως τὴν διδάσκει ἡ «Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία», δὲν συμβαδίζει μὲ τὴν θανατερὴ ἐσχατολογικὴ σύλληψη τῆς μετανεωτερικότητας καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Ἐπίσης δὲν αἰσθάνθηκε τὴν ἀνάγκη (ὁ κ. Βασιλειάδης) νὰ ἀπαντήσει σὲ ὅσα κάποιοι πιστοὶ χριστιανοὶ καὶ εἰδικὰ τὸ ἱστολόγιο amethystosbooks ἐπὶ χρόνια τοῦ καταμαρτυροῦν.

Πῶς θὰ μποροῦσε ἄλλωστε νὰ ἐπανακάμψει στὴν ὀρθή δόξα; Τώρα ποὺ τιμᾶται ἐπάξια ὡς οἰκουμενιστής–γκουροῦ; Τώρα ποὺ βλέπει νὰ στεφανώνονται οἱ ἀγῶνες μιᾶς ζωῆς; Ἀγῶνες γιὰ τὴν ἀποδόμηση τῆς μοναδικότητος τῆς Ἐκκλησίας; Οἱ κύριοί του ἐξάλλου, ποὺ τὸν τιμοῦν γιὰ τὴν οἰκουμενιστική του προσφορά, τοῦ ἐπαναλαμβάνουν ἐπιτακτικά:

«Σὺ δὲ μένε ἐν οἷς ἔμαθες καὶ ἐπιστώθης, εἰδὼς παρὰ τίνος ἔμαθες, καὶ ὅτι ἀπὸ βρέφους» τὰ οἰκουμενιστικὰ «γράμματα οἶδας...»!

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, γιὰ τὸν ὁποῖο ἔγραψε τὴν φοβερὴ βλασφημία, ὅτι «διέστρεψε τὸ μήνυμα τοῦ πρώτου Χριστιανισμοῦ» τὸ ἔχει προφητέψει:

«Πονηροί δε άνθρωποι και γόητες προκόψουσιν επί το χείρον, πλανώντες και πλανώμενοι».

Στὴ συνέχεια παραθέτουμε ἕνα πρῶτο δημοσίευμα ποὺ ἀναφέρεται στὸ γεγονός τοῦ οἰκουμενιστικοῦ συμποσίου ποὺ διοργανώθηκε πρὸς τιμήν τοῦ κ. Βασιλειάδη.

___________________________________________________

«Βίβλος και Οικουμένη» Με τήν ευκαιρία τής αντιφωνήσεως του καθηγητή

Πέτρου Βασιλειάδη στο oικουμενικό συμπόσιο που διοργανώθηκε προς τιμήν του

Ο   Θ Ε Ο Λ Ο Γ Ο Σ   Τ Ω Ν   Ε Θ Ν Ω Ν

Ένας σημαντικός "άγιος" τής νεωτερικής - οικουμενιστικής" εκκλησίας"

Ο κ. Βασιλειάδης προορίζεται να αντικαταστήσει τον Απόστολο των Εθνών, στην νέα εκκλησία που ετοιμάζεται! Όπως και στην κινηματογραφική ταινία «το πέταγμα του Φοίνικος», ένα μικρό ευκίνητο εκκλησιαστικό όχημα θα προκύψει απο το ναυαγισμένο όχημα της παραδοσιακής εκκλησίας, για να ανταποκριθεί καλύτερα στην νεωτερική εποχη! «Όπου το ζήτημα της ατομικότητος αναδεικνύεται επιτακτικά και το αίτημα ηθικής και κοινωνικής ευαισθησίας υπερκαλύπτει την υπαρξιακή αναγκαιότητα σωτηρίας».

Σε σημαντική του συνέντευξη στο αποκρυφιστικό περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ ο κ. Βασιλειάδης καταγγέλλει πως ο Απόστολος Παύλος διέστρεψε το μήνυμα του πρώτου Χριστιανισμού, το οποίο ήταν ηθικό και εσχατολογικό, όπως ακριβώς ξαναγεννιέται στην ευχαριστιακή εσχατολογία του κ. Ζηζιούλα, και επέβαλε την σωτηριολογική ερμηνεία της Οικονομίας. Καιρός να επανορθώσουμε το βαρύ λάθος για να συμβαδίσουμε με την εποχή μας!

Το περιοδικό διείδε την φιλοδοξία του Βασιλειάδη αλλά ο αξιότιμος καθηγητής δεν κατόρθωσε να δει τις σκοτεινές προθέσεις του περιοδικού, διότι στο ίδιο τεύχος του περιοδικού μαζί με την καταγγελία του Βασιλειάδη εναντίον του Αποστόλου Παύλου ανακοινώνεται, τυχαία, και η κατάρρευση των Ελλήνων από τον κ. Ζιάκα και η κατάρρευση της Ορθοδόξου εκκλησίας από τον Μέσκο!

κ. Βασιλειάδη καταλαβαίνετε σε τί μπελάδες βάζετε την εκκλησία;
Και τί θα κάνουν κ. Βασιλειάδη τόσα νέφη αγίων που σώθηκαν με την λανθασμένη διδασκαλία του Απ. Παύλου;

 Θα πρέπει να επιστρέψουν όλοι τους σιγά - σιγά, με μετεμψυχώσεις και μετενσαρκώσεις για να πετύχουν την ηθική πρόοδο με την ευχαριστιακή εσχατολογία;
Θα αδειάσετε κυριολεκτικά την Βασιλεία των Ουρανών κ. Βασιλειάδη!

Είμαστε σοβαροί;

Γιατί δεν ρωτάτε τους αποκρυφιστές φίλους σας του ΑΒΑΤΟΝ, γιατί και πώς η διάσημη Μπλαβάτσκυ, χωρίς νάχει διαβάσει καν τα «Λόγια», κ. Βασιλειάδη, κατηγορούσε τον Απ. Παύλο ότι διέστρεψε το αρχικό μήνυμα του Χριστιανισμού και τον κατέστρεψε!; Πώς εξηγείται η συμφωνία απόψεων;

Ο σκοπός τών μεταρρυθμιστών όμως είναι ξεκάθαρος. Θέλουν να απαλλάξουν τον άνθρωπο από την αμαρτία, να αφαιρέσουν από την Εκκλησία την Ικεσία για την άφεση των αμαρτιών και σαν σωσμένοι, εφόσον ο Κύριος τελείωσε το έργο του, να βοηθήσουν να βυθιστούμε στην εκκοσμίκευση και να επιταχύνουνε την ένωσή μας με τον πάπα!

Πρέπει κατεπειγόντως να εγκαταλείψουμε το πρωτείο του Παύλου, υπέρ του πρωτείου του Πέτρου. Γιατί και οι Ορθόδοξοι έχουν λερωμένη τη φωλιά τους. Και αυτοί πιστεύουν σε ένα πρωτείο (του Απ. Παύλου).

Ο άνθρωπος πλέον θα εργάζεται και θα σώζεται στην Ιστορία, κτίζοντας πετραδάκι- πετραδάκι τον δρόμο προς τα έσχατα, με την αξιοπρέπειά του και την κενοδοξία του! Θα πραγματοποιήσει αυτός ο ίδιος και το μεγάλο σχέδιο του εωσφόρου!
Εφόσον έχει ήδη πραγματοποιήσει το μεγάλο σχέδιο του Θεού!

Ακόμη και σε μια ηθική εκκλησία εσείς και οι όμοιοί σας κ. Βασιλειάδη πάλι θάσαστε έξω από την εκκλησία!

Ο διάδοχος του αείμνηστου Αγουρίδη. Άνθρωποι που μισούν τους Αγίους μας.
Μας είναι αδύνατον να συλλάβουμε κάποιον έστω λόγο που θα δικαιολογούσε τον κ. Βασιλειάδη σαν θεολόγο!

ΣΧΟΛΙΟ: Επειδή θα ασχοληθούμε εκτενέστερα μέ τίς κενολογίες τού οικουμενισμού. Καί επειδή ο Βασιλειάδης επαναλαμβάνει συνεχώς τά ίδια καί τά ίδια (Ίσως είναι τό διδακτορικό του μέ τόν Αγουρίδη) ξαναπαρουσιάζουμε μιά παληά μας ανάρτηση καί από τήν σημερινή του ομιλία σχολιάζουμε ως εξής τήν ουσία τής ομιλίας του :

"...η χριστιανική εσχατολογία δεν είναι ούτε άρνηση της ιστορίας, ούτε προσθήκη και απλή συνέχεια της ιστορίας και του παρελθόντος· η εσχατολογία στην αυθεντική χριστιανική κατανόησή της είναι μάλλον μια επέλαση των εσχάτων μέσα στις δικές μας ιστορικές πραγματικότητες. Τα έσχατα «επελαύνουν» (σάν τόν Αττίλα) στην ιστορία μέσω του Αγίου Πνεύματος — κατά κύριο λόγο κατά την Θεία Ευχαριστία".

Μέ τον Απόστολο Παύλο, τόν οποίο φιλοδοξείτε νά αντικαταστήσετε, κ. Βασιλειάδη, έχουμε μιά πρώτη επέλαση τών εσχάτων στήν ιστορία.

Θα τα ξαναπούμε.

Αμέθυστος

Πηγή: amethystosbooks.blogspot.gr/2013/01/o_15.html

________________________________________________________

Δὲν προλάβαμε νὰ δημοσιεύσουμε τὸ ἕνα κείμενο τοῦ «Ἀμέθυστου», δημοσίευσε καὶ δεύτερο, ὁπότε παραθέτουμε κι αὐτό.

ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΕΣ

 

ΠΕΡΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

Είναι μάταιο νά προσπαθούμε νά εκλογικεύσουμε, έστω, έναν αιρετικό. Δέν συνέβη ποτέ στήν ιστορία. Επειδή όμως άλλος σπέρνει καί άλλος θερίζει καί επειδή αυτή είναι η ορθόδοξη εσχατολογία, διότι η πλάνη τής επιστημονικής ιστορικής εσχατολογίας προσπαθεί νά μάς πείσει πώς μπορούμε νά θερίσουμε χωρίς νά έχουμε σπειρει, θά συνεχίσουμε τίς προσπάθειές μας μέχρι τέλους. Μέχρι τής τελικής νίκης τής ορθοδοξίας έναντι τής συγχρόνου αιρέσεως.

Η σύγχρονη αίρεση τής εσχατολογίας είναι προτεσταντικής, γερμανικής προελεύσεως καί ολοκληρώνει τήν αίρεση τού Αυγουστίνου. Τό περίεργο είναι πώς καί στην περίπτωση τού οικουμενισμού, η προτεσταντική αρχή, θεωρείται πώς ανανεώνει τόν χριστιανισμό. Ξέθαψε τήν αρχική εσχατολογική πίστη τής πρώτης εκκλησίας. Καί είναι περίεργο διότι μέ τόν ίδιο ακριβώς λόγο περιγράφεται καί η κακοδοξία τού Αυγουστίνου. Ο san Gerolamo έγραψε γύρω στά 386 μ.Χ., όταν κυκλοφόρησε τό de beata vita τού Αυγουστίνου : «Δοξάζεσαι σε όλο τόν κόσμο. Οι καθολικοί (όλος ο κόσμος δηλ. από τότε) σέ λατρεύουν σάν τόν νέο θεμελιωτή τής αρχαίας πίστης». Ήδη τό 386, γιά τούς Λατίνους, η πίστη στόν Κύριο ήταν απαρχαιωμένη καί χρειαζόταν μιά καλή μεταρρύθμιση. Καί ποιά ήταν αυτή; Η ψυχολογία στήν θέση τής θεολογίας. ΤΟ ΕΓΩ ΣΑΝ ΕΑΥΤΟΣ.

Η γερμανική εσχατολογία θεμελιώνει καθαρά πλέον τήν ανθρώπινη ζωή στόν χρόνο καί τόν απελευθερώνει από τήν ουσία, τόν αληθινό εαυτό τού ανθρώπου, τήν νόηση. Γιαυτό καί η σύγχρονη ελευθερία είναι μιά απελευθέρωση τού ανθρώπου από τό βάθος του, τόν λόγο καί η εγκατάλειψή του στήν πολιτική. Γιαυτό καί εμφανίζονται μελέτες τύπου : ο χωρόχρονος τών χριστιανών είναι ο χριστός. Η πολιτικοποίηση τής χριστιανικής ζωής βρίσκεται πίσω καί από τόν διάλογο πού ξεκίνησε η δήθεν εκκλησία μέ τούς αριστεριστές.

Καί ιδού η απορία μας πρός τόν Βασιλειάδη. Ισχυρίζεστε όλοι οι οικουμενιστές, πώς τό Άγιο Πνεύμα βρίσκεται στήν εκκλησία. Ταυτόχρονα ισχυρίζεστε πώς η Σωτηρία έρχεται από τήν επέλαση τού Αγίου Πνεύματος από τά έσχατα. Εννοείτε δύο Άγια Πνεύματα, διαφορετικά μεταξύ τους; Τό ένα είναι βοηθός τού άλλου; Κι αυτό τό δεύτερο Άγιο Πνεύμα οδηγώντας σάν φάρος τήν ιστορία, στήν οποία βολοδέρνει καί η εκκλησία πού ατυχώς διαθέτει μόνον τό πρώτο Άγιο Πνεύμα, μπορεί νά σώσει καί όλες τίς υπόλοιπες θρησκείες, διότι τό Άγιο Πνεύμα όπου θέλει πνεί; Τό πρώτο ή τό δεύτερο; Διότι τό πρώτο βρίσκεται μέσα στήν εκκλησία. Τό δεύτερο επελαύνει στην ιστορία. Αυτό τό πνεύμα πού ‘‘όπου θέλει πνεί’’ είναι ένα τρίτο Άγιο Πνεύμα; Η θέληση τού Άγίου Πνεύματος είναι διπλή; Διότι μέ τήν θέλησή του συνεργεί μέ τόν Κύριο στήν οικονομία της σωτηρίας μας καί κατοικεί μαζί μέ τόν Κύριο στήν εκκλησία. Πέτυχαν οι μαθητές τού Κυρίου τόν ευαγγελισμό όλων τών εθνών; Ή μήπως απομένει νά ευαγγελίσουμε σήμερα τίς δύο θρησκείες πού εμφανίστηκαν μετά τόν Κύριο καί οι οποίες προϋποθέτουν τήν άρνηση τού Κυρίου, τόν εβραϊσμό καί τόν μωαμεθανισμό; Καί η ενότης τών χριστιανών μέ αυτές τίς θρησκείες, σάν τήν σύνθεση τών αντιθέτων τού Χέγκελ, δέν θά περιέχει οπωσδήποτε καί τήν άρνηση τού Κυρίου; Καί θά μάς σώσει από αυτή τήν άρνηση τό Άγιο Πνεύμα; Αυτονομούμενο εντελώς από τόν Κύριο; Καί θά διδάξουμε σέ αυτές τίς θρησκείες τήν ειρήνη καί τήν αγάπη τίς οποίες διαθέτουν ήδη οι χριστιανοί;

Οι Γερμανοί Βασιλειάδη, αφού πέτυχαν τήν υπαταγή τής πίστεως στόν χρόνο, κατάλαβαν πώς ο χρόνος χρειάζεται καί ένα διαφορετικό τέλος από τόν θάνατο, πού είναι τό φυσικό άδοξο τέλος του. Κάι επινόησαν τόν αναστημένο Χριστό τής δόξης ο οποίος επιτρέπει στό Άγιο Πνεύμα νά επελαύνει στήν ιστορία, καθότι τό Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται καί εκ τού Υιού.

Βρισκόμαστε Βασιλειάδη αυτή τήν στιγμή μέ τρία Άγια Πνεύματα καί μέ δύο Χριστούς. Είσαι σίγουρος πώς δέν υπάρχει καί τρίτος Χριστός; Υπάρχει. Κάι θά στόν φανερώσουμε εμείς, γιά νά ολοκληρωθείς.

Ο διανοούμενος, ο οποίος πήρε τήν θέση τού φιλοσόφου στήν ιστορία, εδημιουργήθη από τήν εσωτερικότητα τού Αυγουστίνου, έχει ανάγκη ενός σκοπού πού πρέπει νά βρίσκεται έξω από αυτόν. Διότι τό εγώ, η εσωτερικότης καί όχι τό βάθος πού είναι ο Νούς, είναι αυτοσκοπός. Είναι η απόλυτη αδράνεια. Είναι η απόλυτη ακινησία. Κάι χρειάζεται τόν μοχλό τού Αρχιμήδη γιά νά κινηθεί. Μόνο πού καί ο Αρχιμήδης χρειάζεται κάπου νά σταθεί γιά νά κινήσει αυτή τή γή πού είναι τό ΕΓΩ. Αυτό τό κάπου είναι η ετερότης. Η θεολογία τού Ζηζιούλα. Διότι τό εγώ είναι πάντοτε ετεροπροσδιοριζόμενο. Τό εγώ υπηρετεί, δέν είναι σκλάβος, είναι υπάλληλος. Εξασφαλίζει τό μέλλον. Παλέυει γιά τη σύνταξη καί τό εφάπαξ. Τήν Βασιλεία επί τής γής.

Κι αυτός ο διανοούμενος διαφέρει ριζικά από τόν Έλληνα πολίτη, διότι ο σκοπός τού Έλληνα ρίζωνε στά βάθη τού είναι του καί ήταν αυτοσκοπός. Ο αρχαίος ορισμός τής ελευθερίας. Γι αυτό καί ο Νούς καθορίστηκε σάν αυτοκίνητος καί σάν αεικίνητος. Η θεολογία τού Ζηζιούλα αφορά όντα ετεροκίνητα, σάν τού λόγου σας.

Σήμερα ο Μανιχαϊσμός κινεί όλα τά νήματα τής ιστορίας. Οι καλοί Εβραίοι θά νικήσουν στά έσχατα, πού ήδη επελευνουν στήν ιστορία, τούς κακούς μωαμεθανούς καί θά ξαναχτίσουν τόν ναό τής παντοκρατορίας τους, θά κατακτήσουν τήν οικουμένη. Τή νέα γή τής επαγγελίας τήν οποία έχουν υποσχεθεί στόν εαυτό τους.

Θά τά ξαναπούμε

Αμέθυστος

Η φιλία με Οικουμενιστές διασπά την ενότητα

Ἑρμηνεία τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου στὸ παρακάτω τμῆμα

τοῦ σημερινοῦ Ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος:

Ἓν σῶμα καὶ ἓν πνεῦμα, καθὼς καὶ ἐκλήθητε

ἐν μιᾷ ἐλπίδι τῆς κλήσεως ὑμῶν· εἷς Κύριος,

μία πίστις, ἓν βάπτισμα· εἷς Θεὸς Πατὴρ

πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων, καὶ διὰ πάντων, καὶ

ἐν πᾶσιν. Ἑνὶ δὲ ἑκάστῳ ἡμῶν ἐδόθη ἡ χάρις

κατὰ τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ.

(Χρυσοστόμου Ἰω., Ὑπόμνημα εἰς τὴν πρὸς Ἐφεσίους, Λόγος ΙΑ΄,

Πατερικαὶ Ἐκδόσεις ”Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς”, τόμ. 20, σελ. 686, ἑξ.).

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΣΧΟΛΙΑ

^{___________________________}

«Εἴ τις αἱρετικῶν φίλος εἴη, οὐχ ἓν πνεῦμα»

Ἑρμηνεύοντας ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τοὺς στίχους τοῦ σημερινοῦ ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος τῆς Πρὸς Ἐφεσίους Ἐπιστολῆς τοῦ ἀπ. Παύλου, στρέφει τὸ λόγο πρὸς τὸ τρίπτυχο ἀλήθεια, ἀγάπη, ἑνότητα ποὺ πρέπει νὰ ὑπάρχει μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν καὶ γράφει:

«Ἀγάπην ζητεῖ ἀπὸ ἐμᾶς ὁ Παῦλος, ὄχι οἱανδήποτε, ἀλλ’ αὐτὴν ἡ ὁποία μᾶς συνενώνει μεταξύ μας ἀδιασπάστως, καὶ μᾶς συνενώνει κατὰ τέτοιον τρόπον καὶ τόσον τέλεια, ὡσὰν νὰ εἴμεθα μέλη πρὸς μέλη. Αὐτὴ λοιπὸν εἶναι ἐκείνη ἡ ὁποία κατορθώνει τὰ μεγάλα καλά. Διὰ τοῦτο λέγει, “ἕνα σῶμα”, διὰ νὰ δείξῃ καὶ τὴν συμπάθειαν καὶ τὸ νὰ μὴ ἐπιδιώκομεν ν’ ἁρπάσωμεν τὰ ἀγαθὰ τῶν ἄλλων καὶ τὸ νὰ χαιρώμεθα μαζὶ μὲ αὐτούς, καὶ ὅλα γενικῶς νὰ εἶναι κοινά. Καὶ καλῶς εἶπε, “ἕνα πνεῦμα” διὰ νὰ δείξῃ ὅτι εἰς τὸ ἕνα σῶμα, ἕνα πνεῦμα θὰ ὑπάρχῃ, ἢ ὅτι εἶναι μὲν δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ ἕνα σῶμα, ὄχι ὅμως ἕνα πνεῦμα...»

Καὶ πότε εἶναι δυνατὸν νὰ ἀνήκει κανεὶς στὸ ἴδιο σῶμα, ἀλλὰ νὰ μὴ ἔχει τὸ ἴδιο πνεῦμα; Αὐτὸ εἶναι δυνατὸν νὰ συμβεῖ, λέγει ὁ ἱ. Χρυσόστομος, καὶ στὴν περίπτωση ποὺ «κάποιος γίνῃ  φίλος  αἱρετικῶν». Μὲ αὐτὴ τὴν διαπίστωση ὁ ἱ. Χρυσόστομος, θίγει τὸ κρισιμότατο πρόβλημα τῆς ἐποχῆς μας, τὴν ὅποια σχέση καὶ ἐπαφή μας μὲ τὴν αἵρεση, ἡ ὁποία κομματιάζει τὸ σῶμα τῶν πιστῶν. Ἐπισημαίνει δηλαδή, αὐτὸ ποὺ κατὰ κόρον συμβαίνει σήμερα στὸν Ὀρθόδοξο χῶρο: τὴν ἄμεση ἢ ἔμμεση –ἀλλὰ συνειδητὴ– φιλία τῶν ὀρθοδόξων μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές, ποὺ διαδίδουν στὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας τὴν ἐσχάτη αἵρεση τῆς ἱστορίας, τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

Καὶ οἱ φίλοι τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἐνῶ ἀνήκουν στὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τυπικά, ὅμως δὲν ἀποτελοῦν μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους «ἓν σῶμα», ἀφοῦ διαφοροποιοῦνται ὡς πρὸς τὴν ποιμαντικὴ ἀντιμετώπιση τῶν αἱρετικῶν ἀπὸ τοὺς Πατέρες καὶ ἔτσι ἀποδέχονται στὴν πράξη τὴν δράση τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν.

Δηλαδή, ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ σθεναρῶς ἀντικρούουν τὶς κακόδοξες θέσεις τῶν “ὀρθοδόξων” Οἰκουμενιστῶν (αὐτὸ τὸ κάνουν οἱ λίγοι), ἐνῶ οἱ πολλοὶ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὸν Οἰκουμενισμό· ἀμφότεροι δέ, ἀπὸ τὴν ἄλλη, μνημονεύουν τοὺς ἡγέτες τῶν Οἰκουμενιστῶν (π.χ. τοὺς Πατριάρχες Κων/πόλεως Βαρθολομαῖο, Ἀλεξανδρείας Θεόδωρο, Σερβίας Εἰρηναῖο κ.λπ), ἢ τοὺς ὑποδέχονται μετὰ βαΐων καὶ κλάδων στὶς διάφορες ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα ἐπισκέψεις τους, ἢ συλλειτουργοῦν μαζί τους, καὶ ἀρνοῦνται νὰ καταγγείλουν ὀνομαστικὰ τὶς κακόδοξες πράξεις καὶ λόγους τους.

Ἂς ἐπανέλθουμε στὴν ἑρμηνεία ἀπὸ τὸν Ἅγιο τοῦ ἀποστολικοῦ ἀναγνώσματος:

«Ὕστερον, ”Καθὼς καὶ μία εἶναι ”, λέγει, ”ἡ ἐλπὶς τῆς κλήσεώς σας”. Ὁ Θεός, λέγει, εἰς τὰ ἴδια σᾶς ἐκάλεσε· τίποτα περισσότερον δὲν ἐμοίρασεν εἰς τὸν ἕνα ἀπὸ τὸν ἄλλον· εἰς ὅλους ἐχάρισεν ἀθανάσίαν, εἰς ὅλους ζωὴν αἰώνιον, εἰς ὅλους δόξαν ἀθάνατον, εἰς ὅλους ἀδελφότητα, εἰς ὅλους κληρονομίαν· κοινὴ κεφαλὴ ἔγινεν εἰς ὅλους· ὅλους συνανέστησε καὶ ἐκάθισε μαζί του.

Σεῖς λοιπὸν οἱ ὁποῖοι εἰς τὰ πνευματικὰ ἔχετε τόσην ἰσοτιμίαν, ἀπὸ ποῦ ὁρμώμενοι μεγαλοφρονεῖτε; ἀπὸ τὸ ὅτι ὁ τάδε εἶναι πλούσιος καὶ ὁ τάδε ἰσχυρός; Καὶ πῶς δὲν θὰ ἦτο αὐτὸ ἀξιογέλαστον; Διότι εἰπέ μου· ἐὰν κάποτε ὁ βασιλεύς, ἀφοῦ ἐλάμβανε δέκα ἀνθρώπους καὶ ἐνέδυε ὅλους μὲ πορφύραν καὶ τοὺς ἐκάθιζεν εἰς τὸν βασιλικὸν θρόνον καὶ ἔδιδε εἰς ὅλους τὴν αὐτὴν τιμήν, ἆρά γε θὰ εἶχε τὴν τόλμην κάποιος ἐξ αὐτῶν νὰ κατηγορήσῃ τὸν ἄλλον ὅτι εἶναι πλουσιώτερος ἢ λαμπρότερος; Καθόλου. Καὶ ἀκόμη δὲν τὰ εἶπα ὅλα· διότι δὲν εἶναι τόση ἡ διαφορὰ εὶς τοὺς οὐρανούς, ὅσον κάτω εἰς τὴν γῆν» [Μὲ τὴν τελευταία πρόταση ἑρμηνεύεται ἡ φράση:  «οὐ γὰρ τοσοῦτον τὸ μέσον ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ὅσον καὶ κάτω διεστήκαμεν». Εἰς τὸ T.L.G. ὅμως, παραδίδεται ἡ ἑξῆς γραφὴ (ὁπότε ἀλλάζει καὶ τὸ νόημα): «Ἐν οὖν τοῖς οὐρανοῖς ἴσοι, καὶ κάτω διεστήκαμεν;»].

»”Ἕνας Κύριος, μία πίστις, ἕνα βάπτισμα... Ἕνας Θεὸς καὶ Πατὴρ ὅλων..., ἀλλ’ εἰς τὸν καθένα ἀπὸ ἐμᾶς ἐδόθη ἡ χάρις”. Τί λοιπόν; θὰ εἴπῃ κάποιος· ἀπὸ ποῦ εἶναι τότε διάφορα τὰ χαρίσματα; ...Καὶ πρόσεχε τί λέγει. Δὲν εἶπε, “Συμφώνως πρὸς τὴν πίστιν τοῦ καθενός”, διὰ νὰ μὴ ὁδηγήσῃ εἰς μικροψυχίαν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἠξιώθησαν τὰ μεγάλα χαρίσματα. Ἀλλὰ τί λέγει; ”Συμφώνως πρὸς τὸ μέτρον τῆς δωρεᾶς τοῦ Χριστοῦ”.  Τὰ κυριώτερα ἀπὸ ὅλα, λέγει, εἶναι κοινὰ εἰς ὅλους, δηλαδὴ τὸ βάπτισμα, ἡ διὰ τῆς πίστεως σωτηρία, τὸ νὰ ἔχωμεν τὸν Θεὸν Πατέρα, τὸ νὰ μετέχωμεν ὅλοι εἰς τὸ αὐτὸ Πνεῦμα. Ἐὰν πάλι ὁ τάδε ἔχει κάποιο χάρισμα περισσότερον, μὴ στενοχωρῆσαι, διότι καὶ ὁ κόπος εἶναι εἰς αὐτὸν περισσότερος...

»Διὰ τοῦτο ἐδῶ ἀπὸ τὴν ἰδίαν αἰτίαν παρηγορεῖ τὸν ἀκροατήν. “Πρὸς τὸν σκοπὸν νὰ καταρτίσουν τοὺς ἁγίους”, λέγει, “διὰ τὸ ἔργον τῆς διακονίας, διὰ τὴν οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ”. Διὰ τοῦτο καὶ ὁ ἴδιος ὁ Παῦλος ἔλεγεν ἀλλοῦ· ”Ἀλλοίμονόν μου, ἐὰν δὲν κηρύττω τὸ Εὐαγγέλιον”. Δηλαδή, ἔλαβε τὸ χάρισμα ἀποστολῆς. Ἀλλὰ διὰ τοῦτο ἀκριβῶς, διὰ τὸ ὅτι ἔλαβε, ἀλλοίμονον· ἐνῷ ἐσὺ ἔχεις ἀπαλλαγῆ ἀπὸ τὸν κίνδυνον.

»”Συμφώνως πρὸς τὸ μέτρον”. Τί σημαίνει ”συμφώνως πρὸς τὸ μέτρον”; Δηλαδὴ ὄχι συμφώνως πρὸς τὴν ἰδικήν μας ἀξίαν· διότι δὲν θὰ ἐλάμβανε κανεὶς ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἔλαβεν, ἀλλ’ ὅλοι ἀπὸ τὴν δωρεάν του ἐλάβομεν. Καὶ διατί ὁ μὲν ἔλαβεν περισσότερον, ὁ δὲ ὀλιγώτερον; Δὲν ἔχει καμμίαν σημασίαν αὐτό, λέγει, ἀλλ’ εἶναι ἀδιάφορον πρᾶγμα· διότι εἰς τὴν οἰκοδομὴν ὁ καθένας συντελεῖ. Καὶ μὲ αὐτὸ δεικνύει ὅτι δὲν ἔλαβεν ἀπὸ τὴν ἰδικὴν του ἀξίαν ὁ μὲν περισσότερον, ὁ δὲ ὀλιγώτερον, ἀλλὰ δι’ ἄλλους λόγους, ὅπως ἀκριβῶς ἔκρινεν ὁ Θεός...

»”Διὰ τοῦτο λέγει· Ὅταν ἀνέβη εἰς τὰ ὕψη... ἔδωκε δῶρα εἰς τοὺς ἀνθρώπους”. Δηλαδή, τί μεγαλοφρονεῖς; ὅλα ἀπὸ τὸν Θεὸν ἔγιναν...

»Ἀλλοῦ ὅμως λέγει ὅτι τὸ ἅγιον Πνεῦμα ἔκαμεν αὐτά, λέγων τὰ ἑξῆς· “Εἰς τὸ ὁποῖον ποίμνιον τὸ ἅγιον Πνεῦμα σᾶς ἐτοποθέτησεν ἐπισκόπους, διὰ νὰ ποιμάνετε τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ”. Ἐδῶ λέγει ὅτι ὁ Υἱὸς ἔκαμεν αὐτά· ἀλλοῦ, ὅτι ὁ Θεὸς Πατήρ· ”Καὶ ὁ Θεὸς ἐτοποθέτησεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας”. Εἰς δὲ τὴν πρὸς Κορινθίους λέγει· ”Ἐγὼ ἐφύτευσα, ὁ Ἀπολλὼς ἐπότισεν, ὁ Θεὸς ὅμως ἔδινε τὴν αὔξησιν”. Καὶ πάλιν· ”Ἐκεῖνος ποὺ φυτεύει καὶ ἐκεῖνος ποὺ ποτίζει εἶναι τὸ ἴδιο, ἀλλ’ ὁ καθεὶς θὰ λάβῃ τὸν ἰδικόν του κόπον”.

»Ἔτσι κι ἐδῶ. Τί σημασία λοιπὸν ἔχει ἐὰν ὀλιγώτερον συνεισφέρῃς; Τόσον ἔλαβες...

»”Πρὸς τὸν σκοπὸν νὰ καταρτίσουν τοὺς ἁγίους, διὰ τὸ ἔργον τῆς διακονίας, διὰ τὴν οἰκοδομὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ”. Βλέπεις τὸ ἀξίωμα; Ὁ καθένας οἰκοδομεῖ, ὁ καθένας καταρτίζει, ὁ καθένας ὑπηρετεῖ. ”Μέχρις ὅτου φθάσωμεν”, λέγει, ”ὅλοι εἰς τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως καὶ τῆς πλήρους γνώσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς τὸ μέτρον τοῦ τελείου ἀναστήματος τοῦ Χριστοῦ”. Τέλειον ἀνάστημα ὀνομάζει ἐδῶ τὴν τελείαν ἐπίγνωσιν. Διότι ὅπως ἀκριβῶς ὁ ἀνὴρ ἵσταται μὲ σταθερότητα, ἐνῷ οἱ νεαροὶ περιπλανῶνται κατὰ τὸν νοῦν, ἔτσι συμβαίνει καὶ εἰς τοὺς πιστούς. ”Εἰς ἑνότητα”, λέγει, ”τῆς πίστεως”· δηλαδή, μέχρις ὅτου ἀποκτήσωμεν ὅλοι μίαν πίστιν. Διότι αὐτὸ εἶναι ἑνότης πίστεως. ὅταν ὅλοι εἴμεθα ἕνα, ὅταν ὅλοι ἀντιλαμβανώμεθα μὲ τὸν ἴδιον τρόπον τὸν σύνδεσμον· μέχρι τότε πρέπει νὰ ἐργαζώμεθα.

»Ἐὰν ἔλαβες χάρισμα διὰ τοῦτο, διὰ νὰ οἰκοδομῇς ἄλλους, πρόσεχε μήπως καταστρέψῃς τὸν ἑαυτόν σου φθονῶν ἄλλον... Μὴ μοῦ εἴπῃς λοιπὸν διὰ τὴν διαφορὰν τῶν χαρισμάτων, ἀλλὰ διὰ τὸ ὅτι ὅλοι εἶχον ἕνα ἔργον. Ὅταν λοιπὸν ὅλοι πιστεύωμεν ὁμοίως, τότε ὑπάρχει ἑνότης...

»”Ὥστε νὰ μὴ εἴμεθα πλέον”, λέγει, “νήπιοι, κλονιζόμενοι καὶ παρασυρόμενοι ἀπὸ κάθε ἄνεμον τῆς διδασκαλίας, μέσα εἰς τὴν δολιότητα τῶν ἀνθρώπων, μέσα εἰς τὴν πανουργίαν των πρὸς τὸν σκοπὸν τῆς ὁμαδικῆς παραπλανήσεως”. ”Καὶ παρασυρόμενοι”, λέγει, ”ἀπὸ κάθε ἄνεμον”. Ὡμίλησεν ἐναντίον τῆς μεταβολῆς, διὰ νὰ δείξῃ εἰς ποῖον κίνδυνον εὑρίσκονται αἱ ψυχαὶ αἱ ὁποῖαι διστάζουν... ”Ἀλλά, ὁμολογοῦντες τὴν ἀλήθειαν ἐν ἀγάπῃ, ἂς αὐξήσωμεν τὰ πάντα εἰς αὐτόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ κεφαλή, δηλαδὴ τὸν Χριστόν”».

Εἶναι σαφὴς ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ὄχι μόνον ἐπίκληση τῆς ἀγάπης, ὅπως κάνουν οἱ Οἰκουμενιστές. Διότι μιὰ ἀγάπη χωρὶς τὴν ΟΜΟΛΟΓΙΑ τῆς Ἀλήθειας, τὴν ὀρθὴ Πίστη, ἀλλὰ καὶ τὶς προϋποθέσεις διδασκαλίας καὶ Ὁμολογίας τῆς Ὀρθόδοξης Πίστης, δὲν ὁδηγεῖ στὴν ἑνότητα· καὶ φυσικά, μιὰ τέτοια μορφὴ ἀγάπης, δὲν εἶναι ἀγάπη, ἀφοῦ ἡ ἀγάπη εἶναι ἀχώριστη τῆς ἀλήθειας, καὶ μόνο ἡ συμπόρευση ἀγάπης καὶ πίστης φέρνει τὴν ἑνότητα.

«Φιλορθόδοξος Ἕνωσις “Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος”

Ὅλο τὸν ΙΑ΄ λόγο τοῦ ἱ. Χρυσοστόμου (στὸ ἀρχαῖο κείμενο), θὰ βρεῖτε στὸ http://eugenikos.blogspot.gr

Οἰκουμενισμός: Ἕνα στέγαστρο αὐτοκτονίας

Οἰκουμενισμός: Ἕνα στέγαστρο αὐτοκτονίας

«Ἡ ἑνότης τοῦ Χριστοῦ

καί ἡ “ἕνωσις” τῶν ἀντιχρίστων»

Στὸ δημοσιευόμενο κατωτέρω ἄρθρο του, «Ἡ ἑνότης τοῦ Χριστοῦ καί ἡ “ἕνωσις” τῶν ἀντιχρίστων», ὁ π. Χαράλαμπος, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, τονίζει καὶ τὰ ἑξῆς:

*     Μᾶς καλοῦν (οἱ Οἰκουμενιστὲς) γιά «ἕνωσι» σ᾽ ἕνα σαθρό στέγαστρο, σ᾽ ἕνα στέγαστρο αὐτοκτονίας, πού συγκεντρώνει ὅλες τίς αἱρέσεις.

*     Ἐργάζεται γιά τόν Οἰκουμενισμό μιά μεγάλη στρατιά ἀντιχρίστων δυνάμεων, πού ἔχουν βάλει σάν στόχο τους νά χτυπήσουν καί νά διαλύσουν τήν Ὀρθοδοξία.

*     Ὁ διεθνής Σιωνισμός πρωταγωνιστεῖ σ᾽ αὐτό τό θορυβῶδες ἑνωτικό σχέδιο. Οἱ ἀρνηταί τοῦ Χριστοῦ, ὅμως, εἶναι δυνατόν νά ἐνδιαφέρωνται γιά τήν Ἐκκλησία;

*     Ἡ ἐπιδιωκομένη «ἕνωσι» τῶν Ἐκκλησιῶν, λοιπόν, εἶναι γιά μᾶς διάσπασι.

*     Προσπαθοῦν νά μᾶς διαλύσουν. Νά διαλύσουν τήν Ὀρθοδοξία καί τήν Ἑλλάδα.

*     Καλούμεθα σέ συναγερμό καί ἑνότητα μέσα στήν Ὀρθοδοξία μας.

Ἡ ἑνότης τοῦ Χριστοῦ καί ἡ «ἕνωσις» τῶν ἀντιχρίστων

Ἀρχιμανδρίτου π. Χαραλάμπους Βασιλοπούλου

Ὁ δημοσιογράφος καί παλαιός συνεργάτης τοῦ «Ο.Τ.» κ. Μιχαήλ Τσώλης μᾶς ἀπέστειλεν ἀπό τό ἀρχεῖον του ἕνα «γραπτόν κήρυγμα» τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος μέ τήν ἑξῆς σημείωσιν:

Κατά τό ἔτος 1975 ἡ Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν εἶχε τιμωρήσει τόν μακαριστόν Γέροντα Ἀρχιμανδρίτην π. Χαράλαμπον Βασιλόπουλον ἀνακοινώνοντάς του ρητῶς «ὅπως ἀπόσχη πάσης ἱεροπραξίας ἔτι δέ καί αὐτοῦ τοῦ κηρύγματος» (!) διά μικρόν χρονικόν διάστημα, διότι ἐκεῖνος εἶχε ἀσκήσει πνευματικόν ἔλεγχον εἰς τόν τότε Προκαθήμενον τῆς Ἐκκλησίας διά πράξεις του κατά παράβασιν τῶν ἱερῶν Κανόνων...

Τότε λοιπόν ὁ ἀείμνηστος Γέροντας δέν ἐσίγησεν, ἀλλά κατέφυγεν εἰς τό «γραπτόν κήρυγμα». Ἔτσι ἐπί ἀρκετές Κυριακές τά κηρύγματά του ἐδημοσιεύοντο εἰς τό Κυριακάτικον φύλλον τῆς ἐφημερίδος «Ἐθνικός Κήρυξ».

Ἀπό τά κείμενά του ἐκεῖνα εἶναι καί τό παρακάτω, τό ὁποῖον ἐδημοσιεύθη κατά τήν Κυριακήν τῆς ἑορτῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων ὑπό τόν τίτλον, «Ἡ ἑνότης τοῦ Χριστοῦ καί ἡ “ἕνωσις” τῶν Ἀντιχρίστων». Αὐτό ἔχει ὡς ἀκολούθως:

“Πάτερ ἅγιε, τήρησον αὐτούς ἐν τῷ ὀνόματί σου οὕς δέδωκάς μοι, ἵνα ὦσιν ἕν καθώς καί ἡμεῖς” (Ἰωάν. ΙΖ´ 1-13).

Μέ θερμή προσευχή, πού ἀπευθύνεται πρός τόν Οὐράνιο Πατέρα, ἐπισφραγίζει τήν θεία Του διδασκαλία, γιά ἑνότητα ὁ Ἰησοῦς στό σημερινό Εὐαγγέλιο. Ζητάει ἀπό τόν Πατέρα Του νά φυλάξη τούς μαθητάς Του ἑνωμένους μεταξύ τους.

Ἑνωμένους, ὄχι μέ ψεύτικους συμβιβασμούς, ὄχι μέ ἐξωτερική ἐπίπλαστη ἑνότητα, ἀλλά ἑνωμένους σ᾽ ἕνα πνευματικό σῶμα.Ἑνωμένους σέ μιά τέλεια καί ἀρραγῆ πνευματική ἑνότητα, σάν ἐκείνη, πού ἑνώνει τόν Πατέρα μέ τόν Υἱόν καί τό Ἅγιον Πνεῦμα στήν Τριαδική Θεότητα. “Ἵνα ὦσιν ἕν καθώς ἡμεῖς” ὑπογραμμίζει.

Ὑψώνει τά μάτια Του στόν οὐρανό καί προσεύχεται ὁ Κύριος, διότι ἐκεῖ ἐπικρατεῖ ἡ ἀπόλυτη ἑνότητα καί ἀπό ἐκεῖ μπορεῖ νά ἔρθη, μέ τήν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ, μέ τά χαρίσματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ἀληθινή ἑνότητα.

Ἑνότητα καί ἁρμονία βλέπομε στόν οὐράνιο καί πνευματικό κόσμο. Ἑνωμένος εἶναι ὁ ἀπειράριθμος ἀγγελικός κόσμος, πού ὑπηρετεῖ τόν Δημιουργό. Ἑνιαῖο καί ἁρμονικό δημιούργησε ὁ Θεός τόν Τρισμέγιστο κόσμο καί ἑνιαῖον τόν κυβερνᾶ.

Μέ ἑνότητα, ἁρμονία καί τάξι καταπληκτική στροβιλίζονται στό ἀχανές διάστημα τά ἀναρίθμητα οὐράνια σώματα… Ἑνωμένους στήν Πίστι, στήν προσευχή, ἑνωμένους πνευματικά, θέλει ὅλους τούς ἀνθρώπους ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Ἑνωμένους μέ τόν Θεό καί μεταξύ τους.

Ἡ ἕνωσις αὐτή εἶναι ἐσωτερική, πνευματική καί γίνεται μονάχα διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἐπιτυγχάνεται μόνον ἐντός τῆς Ἐκκλησίας. Τό μυστικό σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ἡ στρατευμένη δηλαδή ἐπί γῆς Ἐκκλησία εἶναι ὁ μοναδικός δρόμος, πού ὁδηγεῖ στήν ἑνοποίησι, στή σωτηρία καί τήν ἕνωσι μέ τόν Θεό.

Διά τοῦ Θεανθρώπου, λοιπόν καί μόνο μέσα στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ μποροῦν οἱ ἄνθρωποι νά τελειοποιηθοῦν καί νά ἑνωθοῦν μέ τόν Θεό καί μεταξύ τους. Ὅταν ὑπάρχη ἡ ἑνότητα τοῦ Χριστοῦ ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους, ἡ ἑνότητα αὐτή ἔχει ὑπερφυσική δύναμι, γιατί ἐκεῖ μέσα βρίσκεται ὁ ἴδιος ὁ Παντοδύναμος Θεός.

“Οὗ γάρ εἰσι δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν”, εἶπεν ὁ Κύριος. Ἑνωμένη ἡ Ἐκκλησία μας κατώρθωσε θαύματα. Ἑνωμένοι ἐν Χριστῷ καί διά Χριστοῦ οἱ Θεοφόροι Πατέρες, συγκρότησαν Οἰκουμενικές Συνόδους καί ἔδιωξαν ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλησία ψυχοκτόνες πλάνες καί αἱρέσεις. Ἑνωμένοι οἱ Πατέρες καί φωτισμένοι ἀπό τό Πανάγιο Πνεῦμα διεφύλαξαν τό Δόγμα τῆς Ὀρθοδοξίας.

* * *

Στό πέρασμα τοῦ χρόνου ὅμως, τό πνεῦμα τῆς πλάνης καί τῆς αἱρέσεως, τά ὄργανα τοῦ Ἀντιχρίστου, πολεμοῦν μέ δόλο καί ὑποκρισία τήν ἑνότητα, πού κήρυξε ὁ Χριστός. Γιά ἑνότητα μιλᾶνε βέβαια, ἀλλά μιά ἕνωσι καί μιά ἑνότητα, πού στηρίζεται, στήν πλάνη, στήν ὑποκρισία, στήν ἀπάτη, στόν ὑπολογισμό, στήν πανουργία.

Γιά «ἕνωσι» λένε καί ὑπολογίζουν στήν διάσπασι καί καταβρόχθισι τῆς Ὀρθοδοξίας. Γιά ἀγάπη μιλᾶνε, ἀλλά μιά ἀγάπη γεμάτη ὑποκρισία. Μιά ἀγάπη πού δέν ἔχει μέσα της τόν πόνο γιά τόν συνάνθρωπο, ὅπως τόν δίδαξε ὁ Χριστός, ἀλλά πού σκοπεύει ἐν ὀνόματι τῆς «ἑνώσεως» νά ὑποτάξη καί νά ὑποδουλώση τά πάντα.

Ἑνότης, εἰρήνη, ἀγάπη, συνεργασία, συμφωνία, κοινό νόμισμα, εἶναι λέξεις ἀπατηλές στήν ἐποχή μας. Εἶναι λέξεις, πού κρύβουν δόλο, γιατί λειτουργοῦν χωρίς τό πνεῦμα τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι λέξεις, πού χρησιμοποιοῦν πλανερά οἱ ἐχθροί τῆς Ἐκκλησίας.

Καί φυσική συνέπεια εἶναι ἡ ἔντασι, ἡ ὄξυνσι, οἱ διενέξεις, τά μίση, ἡ βία. Πίσω ἀπό τίς νεκρωμένες αὐτές λέξεις κινοῦνται ἐπιδέξια οἱ ἐχθροί τῆς ἀληθινῆς ἑνότητος, πού ζητάει ὁ Χριστός. Καί ἡ λεγομένη στήν ἐποχή μας προσπάθεια γιά «ἕνωσι τῶν Ἐκκλησιῶν» ἤ ἀλλοιῶς «Οἰκουμενισμός», δέν στηρίζεται στόν Χριστό.

Ἀφετηρία κι ἐδῶ εἶναι ἡ δολιότης, τό πνεῦμα τῆς αἱρέσεως, πού θέλει νά νοθεύση τό Δόγμα τῆς Ὀρθοδοξίας, νά τήν ἑνώση μέ τίς βλάσφημες ἀντίχριστες αἱρέσεις, νά τήν ὑποδουλώση σ᾽ ἕνα κατασκεύασμα σκοτεινῶν δυνάμεων, πού μπορεῖ νά ὀνομασθῆ παναίρεσις.

Ναί! Γιά τόν Οἰκουμενισμό, τήν ψευτοένωσι, δέν ὑπάρχουν Θρησκεῖες καί Πατρίδες, δέν ὑπάρχουν σύνορα.

Σκοπός τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι, ὅλα νά συνθλιβοῦν καί νά ἀφομοιωθοῦν στό ἀβυσσαλέο στόμα του. Καί γιά τόν σκοπόν αὐτόν ἔχουν καταστρώσει σχέδια. Ἔχουν ἐπιστρατεύσει ἐπιτελεῖα ἀντιχρίστων δυνάμεων. Κάνουν προβολή ἐπιδέξια τῆς δραστηριότητός του.

Ἐμφανίζουν τό ἔργο του σάν πρᾶξι τοῦ λόγου τοῦ Κυρίου: “ἵνα ὦσιν ἕν”.

– Γιά ἑνότητα δέν λέγει ὁ Κύριος; Νά λοιπόν, ἐμεῖς προχωρᾶμε στήν ἕνωσι!, λένε.

Ἀλλά αὐτή δέν εἶναι ἡ ἑνότητα, γιά τήν ὁποία προσεύχεται ὁ Κύριος. Δέν εἶναι ἑνότητα “ἐν Χριστῷ καί διά τοῦ Χριστοῦ”. Εἶναι ἀνακάτεμα. Ἐπιδιώκεται νά ἑνωθοῦν οἱ πλάνες μέ τήν ἀλήθεια. Ἐπιδιώκεται μιά τραγελαφική ἑνότητα, πού δέν ξεχωρίζει τίποτε, πού δέν ἀναγνωρίζει πουθενά τήν Ἀλήθεια.

Μᾶς καλοῦν γιά «ἕνωσι» σ᾽ ἕνα σαθρό στέγαστρο, σ᾽ ἕνα στέγαστρο αὐτοκτονίας, πού συγκεντρώνει ὅλες τίς αἱρέσεις καί ὅλα τά ψεύδη.

Μᾶς καλοῦν νά “ἑνωθοῦμε” νά μποῦμε σέ τσουβάλι, νά “συγκολληθοῦμε” μέ βλάσφημες αἱρέσεις, νά μποῦμε στό σκοτάδι, νά χάσωμε τήν Ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ καί τήν κρυστάλλινη καθαρότητα τῆς Πίστεώς μας!

* * *

Μά εἶναι πιά ὁλοφάνερο, ὅτι δυνάμεις ξένες πρός τόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία προωθοῦν τήν λεγόμενη «ἕνωσι». Ἔχει πιά ἀποκαλυφθῆ ὅτι ἐργάζεται γιά τόν Οἰκουμενισμό μιά μεγάλη στρατιά ἀντιχρίστων δυνάμεων, πού ἔχουν βάλει σάν στόχο τους νά χτυπήσουν καί νά διαλύσουν τήν Ὀρθοδοξία.

Ὁ διεθνής Σιωνισμός, μέ ὄργανά του, κυρίως τήν Μασωνία, πρωταγωνιστεῖ σ᾽ ὅλο αὐτό τό θορυβῶδες καί πολυδιατυμπανισμένο ἑνωτικό σχέδιο. Οἱ ἀρνηταί τοῦ Χριστοῦ, ὅμως, εἶναι δυνατόν νά ἐνδιαφέρωνται γιά τήν Ἐκκλησία;

Στόν “Οἰκουμενισμό”, στήν “ἕνωσι”, βλέπομε νά παίρνουν μέρος ὀργανισμοί ξένοι πρός τήν Πίστι. Ἀκόμη, ὅπως ἀποκαλύφθηκε πρόσφατα, καί ὄργανα ξένων μυστικῶν ὑπηρεσιῶν ἐνδιαφέρονται γιά τήν ἕνωσι!

Τί σημαίνουν ὅλα αὐτά; Τί ἄλλο παρά σχέδια δόλια καί πονηρά. Ἐπιδιώξεις ἀλλότριες, ἀντίχριστες. Ἡ ἐπιδιωκομένη «ἕνωσι» τῶν Ἐκκλησιῶν, λοιπόν, εἶναι γιά μᾶς διάσπασι.

Προσπαθοῦν νά μᾶς διαλύσουν. Νά διαλύσουν τήν Ὀρθοδοξία καί τήν Ἑλλάδα. Χτυποῦν τήν Πίστι μας, γιά νά σπάση ἡ συνοχή μας. Ἐμεῖς ὅμως, πού βλέπομε αὐτό τό σκοτεινό σχέδιο ἐξελισσόμενο, καλούμεθα σέ συναγερμό καί ἑνότητα.

Σέ ἑνότητα χριστιανική. Σέ ἑνότητα μέσα στήν Ὀρθοδοξία μας, πού εἶναι ὁλοφώτεινη, ξάστερη, ζωντανή.

Καλούμεθα σέ ἑνότητα καί ἐπαγρύπνησι, διότι ὁ Δούρειος αὐτός ἵππος μᾶς ἀπειλεῖ μέ τρομακτικό σκοτάδι, μέ σύγχυσι καί συμφορές. Μέ συμφορές καί ἐθνικές καί κοινωνικές. Καλούμεθα ἀκόμα σέ προσευχή καί ἀγῶνα.

Ἀγῶνα ἐναντίον τῶν ἀντιχρίστων δυνάμεων, πού ξαπλώνουν τά θανατηφόρα πλοκάμια τους στήν Ὀρθόδοξη Πατρίδα μας, κρυμμένα πίσω ἀπό ἀθῶες κινήσεις.

Ἕνα ἀληθινό ξεσκέπασμα τοῦ φοβεροῦ αὐτοῦ μηχανισμοῦ τῆς “ἑνώσεως” μέ συγκλονιστικά στοιχεῖα ἔκανα πρίν μερικά χρόνια τό 1971, μέ τό βιβλίο μου: “Ὁ Οἰκουμενισμός χωρίς μάσκα”.

Τό βιβλίο αὐτό θά ἔπρεπε νά τό διαβάσουν ἐκεῖνοι κυρίως, πού γοητεύονται καί βαυκαλίζονται μέ τίς λέξεις “Ἕνωσις” καί “Οἰκουμενισμός”, γιά νά μάθουν ποιοί κρύβονται πίσω ἀπ᾽ ὅλα αὐτά καί πόσο σατανικά ἐργάζονται…

«Ὀρθόδοξος Τύπος», ἀρ. 1936  20 Ἰουλίου 2012

Πηγή: eugenikos.blogspot.gr/2013/01/blog-post.html

Τα πάντα γυμνά και τετραχηλισμένα

Λειτουργικὴ Κίνησις Οἰκουμενισμὸς

καὶ στὸ βάθος Ἕνωση Ἐκκλησιῶν ὑπὸ τὸν Πάπα

Ἡ ἐξαπάτηση Ὀρθοδόξων ἀπὸ τοὺς Δυτικοὺς συνεχίζεται

μὲ τὴν συνειδητὴ –πλέον– συνεργασία τῶν ἡγετῶν μας

Τὸ παρὸν εἶναι ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν εἰσήγηση τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Νικοδήμου Μπαρούση (ἡγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Παναγίας Χρυσοποδαριτίσσης Πατρῶν) μὲ τίτλο: «Ἡ “Λειτουργικὴ Κίνησις” τῆς Δύσεως καὶ ὁ Οἰκουμενισμός».

 

Ἡ εἰσήγηση πραγματοποιήθηκε στὴν Θεσσαλονίκη τὸ 2004, στὸ Διορθόδοξο Θεολογικὸ Συνέδριο, «Οἰκουμενισμός, (Γένεση-Προσδοκίες-Διαψεύσεις)».

 

Τὰ πάντα, λοιπόν, «γυμνὰ καὶ τετραχηλισμένα» ἐνώπιόν μας κι ἐμεῖς, μοιραῖοι, ἢ τοὺς ἀκολουθοῦμε εὐπειθῶς ἢ τοὺς ἀνεχόμεθα ἐνόχως καὶ περιδεῶς!

 

Ἡ «Λειτουργικὴ Κίνησις», ἀρχικῶς μὲν ἕνα ὅραμα κάποιων διακεκριμένων βενεδικτίνων μοναχῶν..., σὺν τῷ χρό­νῳ ἀ­πέ­κτη­σε τὴν μορ­φὴ μι­ᾶς κα­λῶς ὀρ­γα­νω­μέ­νης προ­σπα­θεί­ας, ἡ ὁποία ἔλαβε τὸ χαρακτηριστικὸν ὄνομα, «Ἡ Κίνησις», καὶ τῆς ὁποίας ὁ σκοπὸς ἔλαβε τὸ ἐπίσης ἰδιαίτερον ὄνομα, «Τὸ Ἔργον». Αὐτὸ τὸ «ἔργο», ἦταν ἡ ἐλπὶς ὅλων διὰ τὴν ἀναζωπύρωσι τῆς πίστεως, (κατὰ τὴν ἐκτίμησι πολλῶν), καὶ ἡ ἀσφαλὴς προσδοκία τῆς Ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν, (κατὰ τοὺς ἐκπροσώπους τῆς «Κινήσεως»)...

      Ἡ «Λειτουργικὴ Κί­νη­σις» δι­ε­πί­στω­σε ὅ­τι ἡ δη­μι­ουρ­γί­α τῶν σχι­σμά­των ἔ­χει ὡς ἀ­πο­τέ­λε­σμα τὸν πε­ρι­ο­ρι­σμὸ τῆς πα­γκο­σμι­ό­τη­τος τῆς πα­πι­κῆς ἐ­ξου­σί­ας. Ἐ­πει­δὴ ὑ­πε­στή­ρι­ζε ὅ­τι ἡ ἑ­νό­της τῆς Ἐκ­κ­λη­σί­ας πρα­γμα­το­ποι­εῖ­ται δι­ὰ τῆς τε­λέ­σε­ως μι­ᾶς λει­τουρ­γί­ας καὶ τῆς ἑ­νώ­σε­ως με­θ’ ἑ­νὸς πα­γκο­σμί­ου πα­τρός, τοῦ Πά­πα τῆς Ρώ­μης, δι­ε­κή­ρυ­ξε, ἀ­φ’ ἑ­νός μὲν τὴν ἀ­νά­γκη προ­σεγ­γί­σε­ως τῶν λει­τουρ­γι­κῶν πη­γῶν, ἀ­φ’ ἑ­τέ­ρου δὲ τὴν ἀ­νά­γκη ἐ­ξευ­ρέ­σε­ως νέ­ας ἑρ­μη­νεί­ας τοῦ πα­πι­κοῦ ἀ­λα­θή­του, ὥ­στε τοῦ­το νὰ κα­τα­στῇ εὔ­λη­πτον ὑ­πὸ τῶν «σχι­σμα­τι­κῶν» Ὀρ­θο­δό­ξων...

      Ἐ­γνώ­ρι­ζε ἐ­παρ­κῶς τὴν προ­σή­λω­σι τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων εἰς τὴν λα­τρεί­α καὶ ἀ­πε­φά­σι­σε νὰ τοὺς πλή­ξῃ εἰς τὸ ση­μεῖ­ο αὐ­τό. Ὡς δέ­λε­αρ ἐ­πα­ρου­σί­α­σε τὴν ἐ­πι­στρο­φὴν εἰς τὰς πη­γάς...

      Πρό­τυ­πο τοῦ «ἔρ­γου τῆς Κι­νή­σε­ως» ἦ­σαν οἱ Συ­νο­μι­λί­ες εἰς τὴν πό­λι Μα­λῖ­νες τοῦ Βελ­γί­ου ὑ­πὸ τὸν Καρ­δι­νά­λι­ο Mercier, τὸ ἔ­τος 1909. Κα­τό­πιν τῶν Συ­νο­μι­λι­ῶν ...με­τα­ξὺ Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κῶν καὶ Ἀγ­γ­λι­κα­νῶν, δι­ε­πι­στώ­θη ὅ­τι ὁ κα­λύ­τε­ρος τρό­πος προ­σεγ­γί­σε­ως τοῦ ἐν δι­α­στά­σει εὑ­ρι­σκο­μέ­νου χρι­στι­α­νι­κοῦ κό­σμου εἶ­ναι ἡ «ἀρ­χὴ» πὼς  «ὅ­λα εἶ­ναι θέ­μα ἑρ­μη­νεί­ας».  Κά­θε δι­α­φο­ρὰ ἠ­μπο­ρεῖ νὰ ἐ­ξο­μα­λυν­θῇ δι­ὰ μι­ᾶς ἄλ­λης ἑρ­μη­νεί­ας, μί­α ἀ­ντί­λη­ψις ἡ ὁ­ποί­α εἰ­σή­γα­γε τὴν δι­γλωσ­σί­α εἰς τὸν χῶ­ρο τῆς πί­στε­ως, ...εἶ­χε δὲ εὐρ­τά­τη ἐ­φαρ­μο­γὴ εἰς τοὺς κόλ­πους τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας.

       Βά­σει τῆς ἀρ­χῆς αὐ­τῆς, οἱ­α­δή­πο­τε αἵ­ρε­σις ἦ­ταν δυ­να­τὸν νὰ δι­α­κη­ρυ­χθῇ δί­χως νὰ κιν­δυ­νεύ­ῃ ὁ ἐκ­φρα­στὴς αὐ­τῆς νὰ χα­ρα­κτη­ρι­σθῇ ὅ­τι κη­ρύσ­σει τὴν αἵ­ρε­σι «παρ­ρη­σί­ᾳ ἢ γυ­μνῇ τῇ κε­φα­λῇ», κα­τὰ συ­νέ­πει­αν δί­χως νὰ ἐ­μπί­πτῃ εἰς τὰ ὑ­πὸ τῶν ἱ­ε­ρῶν Κα­νό­νων προ­βλε­πό­με­να. Ἔ­τσι ἡ κρί­σις κά­ποι­ων «εἰ­δι­κῶν» ἐ­τέ­θη ὑ­πὲρ τὴν θε­ο­πνευ­στί­α τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων, καὶ ἐ­προ­πα­γαν­δί­σθη ἡ ὑ­πο­κει­με­νι­κό­της τῶν θε­ο­λο­γι­κῶν κρι­τη­ρί­ων.

       Δυ­στυ­χῶς, οἱ ἀ­ντι­λή­ψεις αὐ­τὲς ...ἐ­πέ­τυ­χαν τὴν βα­θμι­αί­α ἐ­ξά­ντλη­σι καὶ ἀ­πο­δυ­νά­μω­σι τοῦ ἀ­μυ­ντι­κοῦ συ­στή­μα­τος τοῦ ὀρ­θο­δό­ξου ἐκ­κ­λη­σι­α­στι­κοῦ ὀρ­γα­νι­σμοῦ..., μὲ ἀ­πο­τέ­λε­σμα τὴν δη­μι­ουρ­γί­α λει­τουρ­γι­κῆς ἀ­νο­μοι­ο­γε­νεί­ας καὶ με­τα­ξὺ τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων. Καὶ ὄ­χι μό­νον αὐ­τό, ἀλ­λὰ πα­ραλ­λή­λως ἐ­πε­τεύ­χθη καὶ ἡ ἀ­να­γνώ­ρι­σις λει­τουρ­γι­κῶν πρά­ξε­ων τῶν αἱ­ρε­τι­κῶν, οἱ ὁ­ποῖ­ες εἶ­χαν Συ­νο­δι­κῶς κα­τα­δι­κα­σθῇ.

Η ΕΝΩΣΙΣ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ

       Οἱ τῆς «Λει­τουρ­γι­κῆς Κι­νή­σε­ως», ὑ­πὸ τὸ πρό­σχη­μα τῆς ἀρ­χαί­ας πα­ρα­δό­σε­ως, βα­σι­κὸ στοι­χεῖ­ο τῆς ὁ­ποί­ας, κα­τ’ αὐ­τούς, ἦ­ταν καὶ τὸ πα­γκό­σμι­ο πρω­τεῖ­ο τῆς Ρώ­μης, ἀ­πέ­βλε­παν κυ­ρί­ως εἰς τὴν Ἕ­νω­σι τῶν Ἐκ­κ­λη­σι­ῶν. Ἀ­ντε­λαμ­βά­νο­ντο, βε­βαί­ως, ὅ­τι τοῦ­το ἀ­πο­τε­λεῖ ἰ­σχυ­ρὸν ἐ­μπό­δι­ο δι­’ ἡ­μᾶς —τοὺς σχι­σμα­τι­κούς, κα­τὰ τὴν ἰ­δι­κή τους ἐ­κτί­μη­σι—, γι­’ αὐ­τὸ καὶ εἶ­χαν ἀ­να­λά­βει τὴν προ­σπά­θει­α ἀ­πο­φορ­τί­σε­ως τῶν ἐ­ντυ­πώ­σε­ων ἐκ τοῦ και­νο­φα­νοῦς τού­του δό­γμα­τος, λέ­γο­ντες ὅ­τι τὸ πρω­τεῖ­ο τῆς Ρώ­μης «πρέ­πει νὰ ἰ­δω­θῇ μέ­σα ἀ­πὸ ἕ­να και­νούρ­γι­ο φῶς» καὶ νὰ συ­ζη­τη­θῇ ἀρ­γό­τε­ρα ὑ­πὸ τῆς ἑ­νω­μέ­νης πλέ­ον Ἐκ­κ­λη­σί­ας.

      ...Ἔ­τσι, ὡς ἔ­λε­γαν, με­τὰ τὴν Ἕ­νω­σι τῶν Ἐκ­κ­λη­σι­ῶν καὶ τὴν αἴ­τη­σι συγ­γ­νώ­μης τῆς μι­ᾶς Ἐκ­κ­λη­σί­ας ἀ­πὸ τὴν ἄλ­λην, θὰ συ­ζη­τη­θῇ καὶ τὸ δό­γμα τοῦ πα­πι­κοῦ ἀ­λα­θή­του, κα­τὰ τὸ πρό­τυ­πο τῆς Συ­νό­δου Φερ­ρά­ρας-Φλω­ρε­ντί­ας.

       Δι­ὰ νὰ προ­χω­ρή­σῃ τὸ «ἔρ­γο τῆς Ἑ­νώ­σε­ως» ἐ­στρέ­φο­ντο πλέ­ον πρὸς τοὺς Ὀρ­θο­δό­ξους ...μὲ σε­βα­σμό. Ἀρ­χι­κῶς ἐ­πε­ρί­με­ναν «νὰ κα­θα­ρί­σῃ ἡ ἀ­τμό­σφαι­ρα», ἀ­πο­κρύ­πτο­ντες ἐ­πι­με­λῶς ὅ,τι χω­ρί­ζει τοὺς Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κοὺς ἀ­πὸ τοὺς Ὀρ­θο­δό­ξους. Ἐν συ­νε­χεί­ᾳ ἐ­φηῦ­ραν νέ­ον τρό­πο· τὴν δη­μι­ουρ­γί­α φι­λι­κοῦ κλί­μα­τος με­τα­ξὺ τῶν Ἐκ­κ­λη­σι­ῶν καὶ τὴν ἕ­νω­σι τῶν καρ­δι­ῶν καὶ τῶν συ­ναι­σθη­μά­των με­τα­ξὺ αὐ­τῶν, γι­’ αὐ­τὸ καὶ ἐ­φήρ­μο­σαν εὑ­ρύ­τα­τα τὴν λε­γο­μέ­νη «ψυ­χο­λο­γι­κὴ μέ­θο­δο».

       ... Ὁ­μι­λοῦ­σαν μὲ πο­λὺ θαυ­μα­σμὸ δι­ὰ τὴν γο­η­τεί­α καὶ τὴν με­γα­λο­πρέ­πει­α τῆς βυ­ζα­ντι­νῆς λει­τουρ­γί­ας, ἐ­ξέ­φρα­ζαν τὴν βα­θει­ά τους νο­σταλ­γί­α πρὸς τὴν ἀρ­χαι­ο­πρε­πῆ λει­τουρ­γι­κὴ πα­ρά­δο­σι τῆς Ἀ­να­το­λῆς...

       Μά­λι­στα τὰ μέ­λη τῆς «Κι­νή­σε­ως» ἔ­λα­βαν ἐ­μπε­ρι­στα­τω­μέ­νες συ­στά­σεις νὰ ἐ­πι­ζη­τοῦν τὴν μα­θη­τεί­α πα­ρὰ τοὺς πό­δας τῶν Ἀ­να­το­λι­κῶν ἐ­πὶ θε­μά­των λα­τρεί­ας, προ­σκα­λώντας πα­ραλ­λή­λως καὶ κά­ποι­ους ἐξ αὐ­τῶν εἰς τὴν Δύ­σι, δι­ὰ νὰ τοὺς γνω­ρί­σουν τὸν λει­τουρ­γι­κὸ πλοῦ­το τῆς ἀ­και­νο­το­μή­του Ἀ­να­το­λῆς. Ἦ­σαν βέ­βαι­οι ὅ­τι καρ­πὸς αὐ­τῆς τῆς ἀλ­λη­λο­γνω­ρι­μί­ας θὰ ἦ­ταν ἀ­σφα­λῶς ἡ δη­μι­ουρ­γί­α μι­ᾶς ὁ­μοι­ο­μόρ­φου λει­τουρ­γι­κῆς πρά­ξε­ως, Ἀ­να­το­λῆς καὶ Δύ­σε­ως.

      Ἀ­σφα­λῶς, αὐ­τὴν «τὴν φοί­τη­σι», ὡς ἔ­λε­γαν, «εἰς τὸ σχο­λεῖ­ο τῆς Ἀ­να­το­λῆς» ἐ­θε­ω­ροῦ­σαν ἀ­να­γκαί­α ὄ­χι δι­ὰ νὰ με­τα­βλη­θοῦν οἱ Λα­τῖ­νοι εἰς Ἀ­να­το­λι­κούς, ἀλ­λὰ δι­ὰ νὰ κερ­δί­σουν τὴν ἐ­κτί­μη­σι καὶ τὴν ἀ­πο­δο­χὴ τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων, καὶ μά­λι­στα τῶν Ρώσ­σων, οἱ ὁ­ποῖ­οι εὑ­ρί­σκο­ντο ὑ­πὸ τὰ δει­νὰ τοῦ κομ­μου­νι­στι­κοῦ δι­ω­γμοῦ. Προ­σε­πά­θουν μα­κρο­προ­θέ­σμως νὰ κερ­δί­σουν τὴν ἐ­μπι­στο­σύ­νη τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων, ἀ­να­μέ­νο­ντες ὅ­τι θὰ καμ­φθοῦν ἀ­πὸ τὴν γλυ­κύ­τη­τα τῶν λό­γων των πε­ρὶ τῶν θη­σαυ­ρῶν τῆς Ἀ­να­το­λι­κῆς Ἐκ­κ­λη­σί­ας, ὥ­στε οἱ ἴ­δι­οι νὰ τοὺς ἀ­νοί­ξουν μό­νοι τους τὴν θύ­ρα, δι­ὰ νὰ τοὺς ὁ­δη­γή­σουν μὲ ἀ­σφά­λει­α εἰς τὴν Ἕ­νω­σι με­τὰ τοῦ Πά­πα.

       Εἶ­χαν ἀ­ντι­λη­φθῇ ὅ­τι ἡ ἀ­ξί­ω­σις τοῦ Πά­πα Πί­ου Θ΄, νὰ προ­η­γη­θῇ ἡ αἴ­τη­σις συγ­γ­νώ­μης τῶν Ὀρ­θο­δό­ξων καὶ με­τὰ νὰ πρα­γμα­το­ποι­η­θῇ ἡ Ἕ­νω­σις, δὲν τε­λε­σφο­ροῦ­σε πλέ­ον. Δι­ε­βε­βαί­ω­ναν λοι­πὸν τοὺς Ὀρ­θο­δό­ξους ὅ­τι ἡ Ἕ­νω­σις, κα­τὰ τὰ δε­δο­μέ­να τῶν Συ­ζη­τή­σε­ων εἰς τὶς Μα­λῖ­νες, δὲν ἐ­σή­μαι­νε τὴν ἀ­φο­μοί­ω­σι τῶν Πα­τρι­αρ­χῶν τῆς Ἀ­να­το­λῆς ὑ­πὸ τοῦ Πά­πα τῆς Ρώ­μης, ἀλ­λ’ ἕ­νω­σι με­τ’ αὐ­τοῦ κα­τὰ τὸ πρό­τυ­πο τῶν Οὑ­νι­τῶν. Ἔ­τσι ἡ Ἕ­νω­σις τῶν Ἐκ­κ­λη­σι­ῶν θὰ πρα­γμα­το­ποι­εῖ­το κά­ποι­α στι­γμὴ de facto καὶ χω­ρὶς σκλη­ρὲς δι­α­δι­κα­σί­ες, οἱ ὁ­ποῖ­ες συ­νή­θως φέ­ρουν ἀ­ντί­θε­τα ἀ­πο­τε­λέ­σμα­τα, ὁ δὲ Πά­πας θὰ ἀ­πε­κα­θί­στα­το ὡς πα­γκό­σμι­ος ἐ­πί­σκο­πος.

 

Ὁλόκληρη τὴν εἰσήγηση μπορεῖτε νὰ τὴν βρεῖτε στὴν διεύθυνση:

www.alopsis.gr/modules.php?name=Content&pa=showpage&pid=164