Το Οικουμενιστικό μόλυσμα επεκτείνεται

 Ὤ, τῆς ὑποκρισίας, τὴν ὁποία ἀπὸ δῶ καὶ στὸ ἑξῆς θὰ εἰσπράττουμε ἀπὸ «ὀρθόδοξα» χείλη!

Ὁ μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ στὸ νέο Ἀνακοινωθέν του, κατηγορεῖ τὸν αἱρετικὸ Πάπα γιὰ «ἔκδηλο καταφρόνησι» καὶ ἀγένεια πρὸς τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο!

Τὴν ἀνθρώπινη ἀγένεια ὁ Πειραιῶς, τὴν βλέπει καὶ τὴν καυτηριάζει, τὴν βλασφημία ὅμως, τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου καὶ τὸν προδοτικὸ γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ρόλο του, τὸν παραβλέπει καὶ τὸν ἀμνηστεύει. Ἡ παρουσία τοῦ Πατριάρχη στὴ Ρώμη, στὴν ἐγκαθίδρυση ἑνὸς αἱρετικοῦ «ἐπισκόπου», καὶ ἄρα ἀμετανοήτου ἐχθροῦ τῆς Πίστεως καὶ τοῦ Χριστοῦ, οὐδόλως στενοχωροῦν τὸν κ. Σεραφείμ! Θὰ ἐπαναλάβω τὸ αὐτονόητο: Ποιός Ἅγιος Πατέρας θὰ ἔφτανε σ’ αὐτὸ τὸ κατάντημα; Φαντάζεται κανεὶς τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, νὰ παρίσταται σὲ ἐνθρόνιση αἱρετικοῦ; Λεπτομέρειες ἐνοχλητικὲς γιὰ τοὺς σύγχρονους Ἀρχιερεῖς ὅλα αὐτά.

Ἐπειδὴ γνωρίζουμε ὅτι ὁ Πειραιῶς δὲν μπορεῖ νὰ κατηγορηθεῖ γιὰ ἀφέλεια ἢ γιὰ ἄγνοια, ἄρα ὅ,τι κάνει τὸ κάνει σκοπίμως, ἐκλαμβάνουμε τὴν τακτική του νὰ τὰ βάζει μὲ ὅλους καὶ μὲ ὅλα, νὰ ἐλέγχει καὶ νὰ κατονομάζει ποικίλες καὶ ἀπίθανες καταστάσεις καὶ πρόσωπα, ἀλλὰ νὰ μὴ κατονομάζει τοὺς προβατόσχημους λύκους, τοὺς Οἰκουμενιστές, καὶ τὸν ἡγέτη τους, καὶ τοὺς βοηθούς του, αὐτὴ του τὴν τακτικὴ ἐκλαμβάνουμε ὡς ἀντορθόδοξη ἐνέργεια, ποὺ τὸν κατατάσσει στὸ χῶρο τῶν κρυπτο-Οἰκουμενιστῶν ἢ στὴν αἵρεση τοῦ «ὀνοματοκρυπτισμοῦ», ὅπως ἐπιτυχῶς ἐχαρακτήρισε ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης (κι ὄχι ἐμεῖς), ἐκείνους ποὺ ἀρνοῦνται νὰ κατονομάσουν τοὺς αἱρετικούς.

Ἔτσι, ἐνῶ ὁ Πατριάρχης ἀπεκάλεσε τὸν Πάπα «Ἁγιότατον, θεοπρόβλητον» (βλασφημώντας στὸν Τριαδικὸ Θεό, ὡς Αὐτὸς νὰ ἐξέλεξε ἕναν αἱρετικό!!!), ἐνῶ ἀποκάλεσε τὸν Πάπα «Πρωθιεράρχην  τῆς  προκαθημένης τῆς ἀγάπης σεβασμίας Ἐκκλησίας τῆς Πρεσβυτέρας Ρώμης», ἐνῶ ἐβεβαίωσε ὅτι αὐτὸς (ὁ “ὀρθόδοξος” Πατριάρχης) καὶ ὁ Πάπας (ὁ αἱρετικὸς ἡγέτης) «πορεύονται ὁμοῦ οἱ ποιμένες καί οἱ πιστοί (ὀρθόδοξοι καὶ Παπικοὶ) τήν ὁδόν τῆς ἀληθείας» (ἄρα καὶ οἱ αἱρετικοὶ ἔχουν τὴν ἀλήθεια!), ἐνῶ εἶπε ὅλα τοῦτα τὰ βλάσφημα, μὲ αὐτὰ δὲν ἀσχολήθηκε καθόλου ὁ Πειραιῶς. Ἔστρεψε ἀλλοῦ τὴν προσοχὴ τοῦ Ποιμνίου του, μακριὰ ἀπὸ τὶς ἀπαράδεκτες ἐνέργειες τοῦ κ. Βαρθολομαίου. Ἔσπευσε νὰ ἐρευνήσει τὸ ...παρελθὸν τοῦ Πάπα! Γιὰ νὰ καταλάβουμε τί; Μήπως καὶ δὲν γνωρίζαμε ὅτι ὁ Πάπας εἶναι αἱρετικός, καὶ περιμέναμε νὰ μάθουμε ἀπὸ τὸν Πειραιῶς λιγότερες ἢ περισσότερες λεπτομέρειες ἀπὸ τὴν ζωήν τοῦ νέου Πάπα Φραγκίσκου, γιὰ νὰ ἀποφασίσουμε ἂν εἶναι αἱρετικός;

Τὸ γράψαμε προχθὲς καὶ τὸ ἐπαναλαμβάνουμε. Ὁ Πειραιῶς παίζει ἀποπροσανατολιστικὸ ρόλο, οἰκουμενιστικὰ παιχνίδια. Συνειδητὰ ἢ ἀσυνείδητα (γιὰ νὰ πάρουμε κι αὐτὴ τὴν ἐκδοχή). Παρὰ τὶς παρακλήσεις, τὶς προκλήσεις καὶ τὶς ὀχλήσεις, ἀρνεῖται νὰ ἐλέγξει τὸν Πατριάρχη, τὸν κυρίως ὑπεύθυνο γιὰ τὴν ἐμπέδωση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας. Ἀρνεῖται νὰ κατονομάσει αὐτὸν ποὺ προάγει ἐκ τῶν ἔσω τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (παρόλο ποὺ καὶ ὁ Πειραιῶς παραδέχεται τὴν ὕπαρξή της)· οἱ ὑψηλὲς «Ἐντολὲς» ποὺ εἰκάζουμε πὼς ἔχει, εἶναι νὰ μὴν κατονομάσει τοὺς αἱρετικοὺς ἡγέτες, συμμάχους τοῦ Πατριάρχη. Καὶ γιὰ νὰ ἀποπροσανατολίσει τοὺς πιστούς, ἀσχολεῖται μὲ τὸ παρελθὸν ἑνὸς γνωστοῦ καὶ παμπάλαιου αἱρετικοῦ, ὅπως εἶναι ὁ ἑκάστοτε Πάπας. Καὶ ἀφήνει ἔτσι ἀνενόχλητο τὸν κ. Βαρθολομαῖο νὰ ἀποκαθαίρει τὸν Πάπα ἀπὸ τὸ στίγμα τοῦ αἱρετικοῦ, μέσῳ τῶν ἀσπασμῶν καὶ τῶν προσφωνήσεων, νὰ τὸν ἐνδύει μὲ φορέματα καὶ φωτοστέφανο ἁγιότητος, νὰ θέτει στὸ πρόσωπο ἑνὸς λύκου τὸ κώδιον (τὸ ντύμα) τοῦ προβάτου.

Παραθέτουμε κάποια ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ Πειραιῶς κ. Σεραφεὶμ ἐναντίον τοῦ Πάπα καὶ ὑπὲρ τοῦ Οἰκουμενιστῆ Πατριάρχη, τὸν ὁποῖο μάλιστα χαρακτηρίζει ὡς τὸν «μόνον ἀληθῆ Ἐπίσκοπο» (παρόλο ποὺ ὁ Πειραιῶς ὑπέγραψε τὴν «Ὁμολογία Πίστεως» ποὺ ἐμμέσως καταγγέλλει τὸν Πατριάρχη ὡς αἱρετικό).

«Ἑπομένως ἡ ἔκδηλος καταφρόνησις πού ἐπέδειξε ὁ συγκεκριμένος πρός τόν μόνον ἀληθῆ Ἐπίσκοπο πού παρίστατο κατά τήν «ἐνθρόνισή» του, Πάνσεπτο Οἰκουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαῖο, τόν ὁποῖον δημοσίως οὔτε εὐχαρίστησε ὀνομαστικῶς διά τήν παρουσίαν Του οὔτε ἐτίμησε διά προβεβλημένης θέσεως ὅπως θά ἔδει καί ὅπως ἔπρατταν οἱ Προκάτοχοί του ἀλλά ἰησουϊτικῶς τόν ἐδεξιώθη ἰδιωτικῶς διά γεύματος ὅπως ἐγράφη καθώς καί ἡ ἀνέντιμος καί προκλητική συμμετοχή τοῦ Οὐνίτου ψευδοδιακόνου καί τῶν Οὐνιτῶν ψευδεπισκόπων πού γιά μία εἰσέτι φορά ἐπέρρωσαν τό διαρκές ἔγκλημα τῆς Οὐνίας καί τόν ἀντίχριστο βιασμό τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν Ἐκκλησίας συνάδουν ἀπολύτως μέ τά ἀνωτέρω καταγγελόμενα.

Αὐτά τά ἐλάχιστα ὡς ἀπάντηση στούς ἀγαπητούς ἀδελφούς πού ὁμιλοῦν περί «καλῶν προθέσεων» τοῦ καταληψία τοῦ Πρεσβυγενοῦς θρόνου τοῦ Πατριαρχείου τῆς Δύσεως καί πού ἔσπευσαν μέ ὕβρεις ἄνευ ἐπιχειρημάτων νά κακοχαρακτηρίσουν προγενέστερο κείμενό μου γεγονός γιά τό ὁποῖο ἐνώπιον τοῦ Δικαιοκρίτου θά ἀποδώσουν ἀσφαλῶς λόγον διότι οἱ πράξεις μας καί οἱ λόγοι μας θά μᾶς κρίνουν ἐνώπιόν Του».

Σημάτης Παναγιώτης

ΑΓΙΟΠΑΤΕΡΙΚΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ Ζ΄

Ζ΄ Μέρος

Θά ἀναφερθῶ ἐν συνεχείᾳ, ἀφήνοντας τόν Χρυσορρήμονα, εἰς τόν Μ. Φώτιο, ὁ ὁποῖος ὡς γνωστόν προήδρευσε τῆς Συνόδου, ἡ ὁποία ἐξέδωσε τόν περί ἀποτειχίσεως Κανόνα.

Ὁ Μ. Φώτιος λοιπόν εἰς τόν λόγον του «Περί τῆς τοῦ ἁγ. Πνεύματος μυσταγωγίας» ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Καί οὐδέ τῶν τοῦ θεσπεσίου Παύλου φρίττουσι φωνήν, ἥν αὐτοί κατά τῶν Πατέρων αὐτῶν μετά πολλῆς ἀπορρίπτουσι τῆς κακουργίας. Καί γάρ οὗτος ὁ τήν ἐξουσίαν λαβών δεσμεῖν καί λύειν καί τοῦ δεσμοῦ φοβερόν ἅμα καί κραταιόν (μέχρι γάρ αὐτῆς ἀναφέρεται τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν), οὗτος δή μεγάλη καί διαπρυσΐῳ κέκραγε τῇ φωνῇ∙ “Κἄν ἡμεῖς ἤ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὅ εὐαγγελιζόμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω”.

»Παῦλος ἡ ἀσίγητος τῆς Ἐκκλησίας σάλπιξ ὁ τοσοῦτος καί τηλικοῦτος τούς παρά τό Εὐαγγέλιον ἕτερόν τι τολμῶντας φρόνημα λαβεῖν καί παρεισάγειν τῷ ἀναθέματι παραπέμπει, καί οὐ τούς ἄλλους μόνον, οἵτινες τοῦτο τολμήσειαν, ἀραῖς ἀνυπερβλήτοις ὑπάγει, ἀλλά καί ἑαυτόν, ἔνοχος εἰ ὀφθείη, πρός τήν ἴσην συνωθεῖ δίκην. Καί οὐδέ μέχρι τούτου τό φοβερόν τῆς ἀποφάσεως περιγράφει, ἀλλά καί τόν οὐρανόν αὐτόν ἐρευνᾷ∙ κἄν ἄγγελον εὕρῃ τοῖς ἐπί γῆς ἐκεῖθεν ἐπιστάντα καί ἕτερόν τι παρά τό εὐαγγελικόν εὐαγγελιζόμενον κήρυγμα, τοῖς ὁμοίοις δεσμοῖς ὑποβάλλει καί τῷ διαβόλῳ παραπέμπει» (ΕΠΕ 4,396,30).

Ἐδῶ, ὁμολογεῖ κατ’ ἀρχάς ὁ Μ. Φώτιος ὅτι ὁ Παῦλος ἔλαβε τήν ἐξουσία τοῦ δεσμεῖν καί λύειν καί ὄχι, ὅπως ἐσεῖς ἀναφέρετε πατέρες, τήν ἐξουσία τοῦ νά παραπέμπη στήν Σύνοδο τούς αἱρετικούς. Μάλιστα ἀναφέρει ὁ ἅγιος, ἡ ἐξουσία του ἐπεκτάθηκε καί στόν οὐρανό, ἐφ’ ὅσον δηλαδή ἀναθεματίζει καί ἀγγέλους, ἄν κηρύττουν κάτι ἀντίθετο στό εὐαγγελικό κήρυγμα. Ἀναφέροντας ἐν συνεχείᾳ τό χωρίον τοῦ Παύλου (Γαλατ. 1,8) τό ἑρμηνεύει λέγοντας ὅτι «τούς παρά τό Εὐαγγέλιον ἕτερον τι τολμῶντας φρόνημα λαβεῖν καί παρεισάγειν τῷ ἀναθέματι παραπέμπει».

Ἄρα λοιπόν, ὅλους αὐτούς, ὁ Παῦλος τούς παραπέμπει εἰς τό ἀνάθεμα, σύμφωνα μέ τόν Μ. Φώτιο καί ὄχι στήν Σύνοδο. Τά λόγια τοῦ ἀπ. Παύλου ὁ Φώτιος τά ἀναφέρει ὡς καταδικαστική ἀπόφασι: «Καί οὐδέ μέχρι τούτου τό φοβερόν τῆς ἀποφάσεως περιγράφει». Ἐν συνεχείᾳ ἐπεκτείνει τήν ἐξουσία τοῦ Παύλου στόν οὐρανό: «ἀλλά καί τόν οὐρανόν αὐτόν ἐρευνᾷ». Στήν ἔρευνα τοῦ οὐρανοῦ ἐξετάζει τό φρόνημα τῶν  ἀγγέλων: «κἄν ἄγγελον εὕρη τοῖς ἐπί γῆς ἐκεῖθεν ἐπιστάντα καί ἕτερόν τι παρά τό εὐαγγελικόν εὐαγγελιζόμενον κήρυγμα...». Αὐτούς τούς ἀγγέλους, οἱ ὁποῖοι θά ἔχουν ἄλλο φρόνημα ἀπό τό εὐαγγελικό «τοῖς ὁμοῖοις δεσμοῖς ὑποβάλλει καί τῷ διαβόλῳ παραπέμπει».

Ἀπ’ ὅτι φαίνεται λοιπόν, πατέρες, ἐσεῖς περιωρίσατε τήν ἐξουσία τοῦ Παύλου ἤ μᾶλλον τήν καταργήσατε καί τήν ἀποδώσατε στήν Σύνοδο, πρᾶγμα τό ὁποῖον σημαίνει γιά τίς ἡμέρες μας, ὅτι τήν ἐξουσία τοῦ Παύλου τήν ἀποδώσατε στούς ἴδιους τούς αἱρετικούς Ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία σας, πρέπει νά καταδικάσουν πρῶτα τήν αἵρεσί των καί ἔπειτα τούς ἑαυτούς των. Ἄν δέν ἔχετε κατανοήσει τό πόσο ἀπέχετε ἀπό τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων καί μάλιστα αὐτήν πού ἑρμηνεύει τήν ἁγ. Γραφή, τουλάχιστον νά σᾶς πείση ἡ κατάστασις στήν ὁποία ἔχει ὁδηγηθῆ ἡ Ὀρθοδοξία, διότι οἱ ἀντιοικουμενιστές ἐνστερνίστηκαν τήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος καί μέ βάσι αὐτήν πολεμοῦν μέ χαρτοπόλεμο τούς αἱρετικούς.

Καί κάτι ἀκόμη τό ὁποῖο ἀνίχνευσα εἰς τόν Μ. Φώτιο, ὑπάρχει ὅμως καί εἰς τό Συνοδικό τῆς Ζ’ Οἰκουμενικῆς. Πρόκειται γιά τό ἔργο τοῦ Φωτίου «Σύνταγμα τῶν Κανόνων» (Τίτλος Α΄ Κεφαλ. 2) καί ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Ἅπαντα τά παρά τήν ἐκκλησιαστικήν παράδοσιν καί τήν διδασκαλίαν καί ὑποτύπωσιν τῶν ἁγίων καί μακαρίων Πατέρων καινοτομηθέντα καί πραχθέντα ἤ μετά τοῦτο πραχθησόμενα, ἀνάθεμα» (ΕΠΕ 10,30).

Ἐδῶ θέλω νά προβληματισθῆτε, πατέρες, εἰς τό ἑξῆς. Πῶς εἶναι δυνατόν οἱ Πατέρες αὐτοί, συνοδικῶς διασκεψάμενοι, νά ἀναθεματίζουν πέραν τῶν ἄλλων καί κάθε μελλοντική καινοτομία καί νά μήν ἔχη αὐτήν τήν ἐξουσία ὁ Ἀπόστολος Παῦλος; Διότι ἐσεῖς διδάσκετε ὅτι, διά νά ἔχη ἰσχύ ὁ ἀναθεματισμός τοῦ Παύλου, πρέπει νά ἐπιληφθῆ ἡ Σύνοδος, ἡ ὁποία θά κρίνη καί θά καταδικάση τόν αἱρετικό Ἐπίσκοπο. Ἄν εἶναι ἔτσι τά πράγματα, τότε πολύ περισσότερο δέν ἰσχύει ὁ μελλοντικός ἀναθεματισμός τῶν Πατέρων αὐτῶν καί μάλιστα, γιά καινοτομίες πού ἀφοροῦν τήν διδασκαλία τῶν ἁγ. Πατέρων καί τήν ἐκκλησιαστική Παράδοσι. Στήν περίπτωσι ὅμως αὐτή, τό Συνοδικό τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς εἰς τό ὁποῖο ἀναφέρεται αὐτός ὁ ἀναθεματισμός, εἶναι λάθος καί συνεπῶς κακῶς τό ἐδιάβασε ὁ Μητροπολίτης σας προσφάτως κατά τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας.

Εἰς ὅλα αὐτά τά ἀδιέξοδα καί τά ἀσυμβίβαστα θά ὁδηγῆσθε διαρκῶς, πατέρες, μέχρις ὅτου ἀπορρίψετε τήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος. Διότι καί ὁ ἀπ. Παῦλος ἔχει αὐτήν τήν ἐξουσία νά ἀναθεματίζη τούς αἱρετικούς ὅλων τῶν ἐποχῶν, καί οἱ Πατέρες τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς ἔχουν τήν ἐξουσία νά ἀναθεματίζουν τούς μελλοντικούς αἱρετικούς, καί ἀκόμη καί μεμονωμένοι Πατέρες.

Ὁ ἅγ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἐν προκειμένῳ ἀναφέρει τά ἑξῆς: «ἀλλὰ καὶ ἄλλος εἴ τις εἴη τούτοις ὁμώνυμος, ὅμως αἱρετικὸς κατὰ τὴν ἐκείνων αἵρεσιν ἢ ἑτέραν, κἂν ἐπίσκοπος, κἂν ἀσκητής, κἂν ὁστισοῦν, ἀνάθεμα ἔστω. ἀλλὰ καὶ εἴ τις μὴ ἀναθεματίζοι εὐκαίρως κατὰ τὸ ἀναγκαῖον πάντα αἱρετικόν, εἴη τῆς αὐτῶν μερίδος» (Φατ. 34, 99, 138). Καί σέ ἄλλη ἐπίσης ἐπιστολή ὁ ὅσιος ἀναφέρει: «Ἐπειδή πᾶς ὀρθοδοξῶν κατά πάντα, πάντα αἱρετικόν δυνάμει κἄν οὔ ρήματι, ἀναθεματίζει» (Φατ. 49, 142,85). Σημειωτέον ὅτι καί τά δύο αὐτά χωρία τοῦ ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου εἶναι ἀπό ἐπιστολές πού τίς ἀπέστειλε κατά τήν χρονική περίοδο τῆς μοιχειανικῆς αἱρέσεως.

Ἐσεῖς πατέρες, ἀντιθέτως πρός τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων, θεωρεῖτε ἀναθεματισμένους μόνον ἐκείνους γιά τούς ὁποίους θά ἐκφωνήσει ἡ Σύνοδος συγκεκριμένως καί ὀνομαστικῶς τό ἀνάθεμα, ἀφοῦ ὅπως ἰσχυρίζεσθε, ἐξετάσει τήν αἵρεσι σάν τόν χειροῦργο ἰατρό, ὁ ὁποῖος θά ἀποκόψη τό τμῆμα αὐτό τοῦ σώματος τό ὁποῖο ἔχει γάγγραινα. Δηλαδή, οἱ ἀναθεματισμένοι ἀπό τόν ἀπ. Παῦλο καί τούς Ἁγίους, εἶναι γιά σᾶς ἀναθεματιστέοι.

Φυσικό λοιπόν εἶναι, ἐφ’ ὅσον ἡ Σύνοδος ἔχει αὐτήν τήν ἐξουσία τοῦ δεσμεῖν, ἔχει καί τήν ἐξουσία τοῦ λύειν, ὁπότε ἡ περί τόν Ἀθηναγόρα Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου κατά τό 1965 προέβη στήν λεγομένη ἄρσι τῶν ἀναθεμάτων μέ τούς Παπικούς. Ἄν λοιπόν αὐτά εἶναι τά θέματα τῆς κάθε Συνόδου καί ἄν τήν ἐξουσία τοῦ δεσμεῖν καί λύειν τήν ἔχετε μεταφέρει ἀπό τόν Ἀπόστολο Παῦλο καί τούς ἁγίους Πατέρας στήν ἐνδημοῦσα Σύνοδο, τότε ἀσφαλῶς πρέπει νά ἀναγνωρίζετε καί τήν ἄρσι τῶν ἀναθεμάτων ἐπί Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, διότι διαφορετικά εἶστε ἀνακόλουθοι, δηλαδή δέν ἀκολουθεῖτε αὐτά πού διδάσκετε.

Θά ἀναφερθῶ κατωτέρω στή συνέχεια τῆς κριτικῆς σας μελέτης,  τό κεφάλαιο τῆς ὁποίας ἐπιγράφεται «Ἀποστολικοί Πατέρες». Ἡ γενική εἰκόνα καί αὐτοῦ τοῦ κεφαλαίου, πλήν τοῦ ὅτι ἀρχίζετε τήν κάθε ἐπιχειρηματολογία ἔχοντας προσδιορισμένο σκοπό, νά καταλήξετε δηλαδή στήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος, εἶναι ἐπί πλέον εὐδιάκριτος ἡ προχειρότης μέ τήν ὁποία κατασκευάζετε αὐτήν τήν ἐπιχειρηματολογία. Ἐννοῶ ὅτι τά ἐπιχειρήματα πού προσάγετε εἶναι λανθασμένα καί προσπαθεῖτε νά τά στηρίξετε ἀποκλειστικά καί μόνο μέ τόν ὀρθολογισμό. Τελικά τό συμπέρασμα πού ἐξάγετε ταιριάζει βεβαίως ἀπόλυτα μέ τήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος, ἀλλά δέν ταιριάζει καθόλου μέ τό γράμμα καί τό πνεῦμα τῶν Ἀποστολικῶν Διαταγῶν. Θά ἀναφερθῶ ἐν συνεχείᾳ ἀναλυτικά γιά νά γίνω σαφής.

Τό χωρίο αὐτό τῶν Ἀποστολικῶν Διαταγῶν (2,19) τό σχολιάζετε καί ἀναφέρετε τά ἑξῆς: «Κατ' ἀρχήν στό χωρίο αὐτό δέν γίνεται λόγος ἀποκλειστικά περί αἱρετικῶν ποιμένων, ἀλλά περί πονηρῶν ποιμένων, πού εἶναι μία γενικότερη ἔκφρασις, διότι πονηροί ποιμένες δέν εἶναι μόνον οἱ αἱρετικοί, ἀλλά γενικότερα ἄνθρωποι διεφθαρμένοι, πού μέ τήν ζωή καί τά ἔργα τους, σκανδαλίζουν καί καταστρέφουν τίς ψυχές τοῦ λογικοῦ ποιμνίου τους».

Αὐτό τό ὁποῖον ἀναφέρετε, πατέρες, εἶναι λάθος, διότι ἐδῶ οἱ Ἀποστολικές Διαταγές ὁμιλοῦν μόνο γιά αἱρετικούς. Γιά νά τό ἀντιληφθῆτε πρέπει νά σκεφθῆτε ὅτι μόνο γιά θέματα πίστεως, δηλαδή αἱρέσεως, ἡ ἁγ. Γραφή καί ἡ διδασκαλία τῶν Ἁγίων ἀπαιτοῦν τήν ἄμεσο ἀπομάκρυνσι ἀπό αὐτούς τούς ποιμένας. Γιά ὅλα τά ἄλλα θέματα, ἡ διδασκαλία τῶν Ἁγίων εἶναι νά μήν τούς κρίνωμε, ἀλλά νά ἀναμένωμε τήν κρίσι τῆς Συνόδου. Θά σᾶς ἀναφέρω τό χαρακτηριστικό χωρίο τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, ὁ ὁποῖος ξεχωρίζει τούς πονηρούς ποιμένες σέ αἱρετικούς καί σ’ αὐτούς πού ἔχουν ἄλλα ἁμαρτήματα. Ἀναφέρει ὁ ἅγιος τά ἑξῆς: «Πῶς οὖν ὁ Παῦλός φησι· Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν, καὶ ὑπείκετε; Ἀνωτέρω εἰπών, Ὧν ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς μιμεῖσθε τὴν πίστιν, τότε εἶπε, Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν, καὶ ὑπείκετε. Τί οὖν, φησίν, ὅταν πονηρὸς ᾖ, καὶ μὴ πειθώμεθα; Πονηρός, πῶς λέγεις; εἰ μὲν πίστεως ἕνεκεν, φεῦγε αὐτὸν καὶ παραίτησαι, μὴ μόνον ἂν ἄνθρωπος ᾖ, ἀλλὰ κἂν ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ κατιών· εἰ δὲ βίου ἕνεκεν, μὴ περιεργάζου. Καὶ τοῦτο οὐκ οἴκοθεν λέγω τὸ ὑπόδειγμα, ἀλλ' ἀπὸ τῆς θείας Γραφῆς» (ΕΠΕ 25,370-PG 63,231.

Ἐδῶ ὁ ἅγιος διαχωρίζει τούς πονηρούς ποιμένες α) σέ αἱρετικούς καί β) σ’ αὐτούς πού ἔχουν  διάφορα ἄλλα προσωπικά ἁμαρτήματα.  Ἀπό μέν λοιπόν τούς ποιμένες, οἱ ὁποῖοι σφάλλουν περί τήν πίστι, παραγγέλλει ἀμέσως νά φεύγωμε ἀπό κοντά τους. Ἄν ὅμως ἔχουν διάφορα ἄλλα ἁμαρτήματα, μᾶς διδάσκει νά μήν τά ἐξετάζωμε. Ἐφ’ ὅσον λοιπόν καί ἐδῶ οἱ Ἀποστολικές Διαταγές ὁμιλοῦν περί πονηρῶν ποιμένων, ἀπό τούς ὁποίους πρέπει ἀμέσως νά ἀπομακρυνθοῦμε, σημαίνει ὅτι οἱ πονηροί αὐτοί ποιμένες σφάλλουν εἰς τήν πίστι, δηλαδή εἶναι αἱρετικοί. Διότι ἄν ἐπρόκειτο νά σφάλλουν σέ ἄλλα θέματα, δέν θά τούς ἀπεκάλουν φθορεῖς, οὔτε λύκους, οἱ ὁποῖοι θά κατασπαράξουν τά λογικά πρόβατα, οὔτε βεβαίως θά ἀπαιτοῦσαν τήν ἄμεσο ἀπομάκρυνσι ἀπό αὐτούς, σύμφωνα μέ τήν ἑρμηνεία τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου.

Ἄρα λοιπόν, αὐτά τά ὁποῖα γράφετε εἶναι λάθος καί προφανῶς τά γράφετε, ἐπειδή τά θέματα τῆς πίστεως καί ὅλα τά ἄλλα θέματα τῶν προσωπικῶν ἁμαρτιῶν τοῦ Ἐπισκόπου, τά ἔχετε κατατάξει στήν ἴδια κατηγορία καί προτείνετε τήν ἴδια ἀντιμετώπισι, σύμφωνα μέ ὅλο τό σκεπτικό σας καί εἰδικά μέ τήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος. Οἱ Ἀποστολικές ὅμως Διαταγές τά ξεχωρίζουν καί μάλιστα διδάσκουν τήν προσωπική εὐθύνη τοῦ κάθε πιστοῦ καί τόν ἄμεσο κίνδυνο πού διατρέχει, ὅταν δέν ἀπομακρύνεται ἀμέσως ἀπό ἕναν αἱρετικό Ἐπίσκοπο.

Εἰς τό σημεῖο αὐτό, πατέρες, εἶναι ξεκάθαρη ἡ διδασκαλία τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καί δέν θά ἔπρεπε τόσο πρόχειρα καί ἀβασάνιστα νά γράφετε αὐτά τά πράγματα. Ἀναφέρουν λοιπόν τά ἑξῆς: «ἵνα μήποτε εἴπῃ ὁ λαϊκός, ὅτι ἐγώ πρόβατόν εἰμι καί οὐ ποιμήν καί οὐδένα λόγον ἐμαυτοῦ πεποίημαι· ὁ ποιμήν ὄψεται, καί αὐτός μόνος εἰσπραχθήσεται τήν ὑπέρ ἐμοῦ δίκην ὥσπερ γάρ τῷ καλῷ ποιμένι τό μή ἀκολουθοῦν πρόβατον λύκοις ἔκειται εἰς διαφθοράν, οὕτῳ τῷ πονηρῷ ποιμένι τό ἀκολουθοῦν πρόδηλον ἔχει τόν θάνατον, ὅτι κατατρώξεται αὐτό! διό φευκτέον ἀπό τῶν φθορέων ποιμένων».

Δηλαδή τονίζουν οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι ὅτι δέν ὑπάρχει καμμία δικαιολογία, ὅταν ὁ λαϊκός δέν ἀπομακρυνθῆ ἀμέσως ἀπό τόν αἱρετικό Ἐπίσκοπο. Οἱ δικαιολογίες πού θά προβάλλουν οἱ λαϊκοί, ἀναφέρουν οἱ Διαταγές, εἶναι ὅτι ἐγώ εἶμαι πρόβατο καί ὄχι ποιμένας, καί δέν ἔχω καμμία εὐθύνη εἰς αὐτήν τήν ὑπόθεσι∙ ὁ ποιμένας θά φέρη τήν εὐθύνη καί αὐτός θά τιμωρηθῆ γιά τήν ἰδική μου ζημία. Οἱ δικαιολογίες τίς ὁποῖες, ἀναφέρετε ἐσεῖς, πατέρες, ὑπερασπιζόμενοι τήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος εἶναι παρόμοιες.

Ἀναφέρετε ἀμέσως κατωτέρω τά ἑξῆς: «Ὅπως τονίσαμε παραπάνω στό κεφάλαιο τῆς ἑρμηνείας τοῦ Κανόνος, δέν εἶναι ἱκανό καί ἁρμόδιο τό κάθε πιστό μέλος τῆς Ἐκκλησίας νά διαγνώσει μέ ἀσφάλεια τίς αἱρετικές διδασκαλίες τοῦ ἐπισκόπου, πού κατηγορεῖται γιά αἵρεση». Ἀναφέρατε σέ ἄλλα σημεῖα τῆς κριτικῆς μελέτης σας καί ἄλλες δικαιολογίες, ὅτι δηλαδή δέν ὑπάρχει Κανόνας πού νά τιμωρῆ ὅσους δέν ἀποτειχίστηκαν, ὅτι οἱ ἀποτειχισμένοι προαρπάζουν τήν κρίσι τῆς Συνόδου, ὅτι τό ἔργο τῆς διαγνώσεως τῆς αἱρέσεως εἶναι ἔργο τῶν Ἐπισκόπων καί δή τῆς Συνόδου κλπ.

            Ὁ σκοπός λοιπόν τῶν Ἀποστολικῶν Διαταγῶν εἶναι νά δηλώση τήν εὐθύνη πού ἔχει ὁ κάθε πιστός λαϊκός· εὐθύνη τόσο μεγάλη πού νά κινδυνεύη ἡ σωτηρία του, ἐάν ἀκολουθῆ τόν αἱρετικό Ἐπίσκοπο καὶ γιὰ νὰ ἀπομακρυνθῆ ἀπὸ αὐτόν, ἀναμένει τὴν καταδικαστικὴ ἀπόφασι τῆς Συνόδου. Ἐνῶ ἐσεῖς, ἐκ τοῦ ἀντιθέτου, τόν ἀποκοιμίζετε καί τοῦ συνιστᾶτε ἀναμονή στήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου∙ τόν καθησυχάζετε ὅτι δέν πρόκειται νά βλαφθῆ ἀκολουθώντας αὐτόν τόν Ἐπίσκοπο∙ τόν φοβίζετε ὅτι θά κάνη σχίσμα, θά βγῆ ἐκτός Ἐκκλησίας κλπ., καί στήν καλύτερη περίπτωσι τοῦ συνιστᾶτε πόλεμο μέ χαρτοπόλεμο. Πόσο ἀλήθεια διαφέρει ἡ διδασκαλία σας ἀπό αὐτή τῶν ἁγ. Ἀποστόλων καί ὅλων τῶν Ἁγίων! 

            Οἱ Ἀποστολικές Διαταγές διδάσκουν ὅτι ὁ αἱρετικός Ἐπίσκοπος εἶναι λύκος καί θά κατασπαράξη τόν πιστό, κι ἐσεῖς διδάσκετε: «δέν εἶναι ἱκανό καί ἁρμόδιο τό κάθε πιστό μέλος τῆς Ἐκκλησίας νά διαγνώσει μέ ἀσφάλεια τίς αἱρετικές διδασκαλίες τοῦ ἐπισκόπου». Οἱ Ἀποστολικές Διαταγές ἐπιτάσσουν «Διό φευκτέον ἀπό τῶν φθορέων ποιμένων» κι ἐσεῖς τά ἐντελῶς ἀντίθετα: «Τό ἔργο τῆς διαγνώσεως καί τῆς κρίσεως ἀνήκει στούς ἐπισκόπους, οἱ ὁποῖοι καλοῦνται Συνοδικῶς νά κρίνουν τόν κατηγορούμενο ἐπίσκοπο».

            Τελικῶς φθάνετε εἰς τό σημεῖο νά κακοποιήσετε τελείως τό κείμενο αὐτό τῶν Ἀποστολικῶν Διαταγῶν καί νά τό φέρετε στά μέτρα τῆς δυνητικῆς ἑρμηνείας τοῦ Κανόνος. Γράφετε τά ἑξῆς: «Ἑπομένως τήν φράση τοῦ χωρίου τῶν Ἀποστολικῶν Διαταγῶν, “...διό φευκταῖον ἀπό τῶν φθορέων ποιμένων”, θά πρέπει νά τήν ἑρμηνεύσουμε ὡς ἑξῆς: “Φευκταῖον ἀπό τῶν φθορέων ποιμένων, τῶν ὁποίων τά διεφθαρμένα ἔργα ἤ ἡ διεφθαρμένη διδασκαλία, ἔχουν διαγνωσθεῖ καί κατακριθεῖ ἀπό Σύνοδο ἐπισκόπων». Προφανῶς πατέρες, μόλις γίνει ἡ διάγνωσις τῆς Συνόδου μεταμορφώνεται ὁ Ἐπίσκοπος σέ λύκο, ἀποκτᾶ δόντια κοφτερά καί εἶναι ἐπικίνδυνος γιά τούς πιστούς. Ἐνῶ πρίν καταδικασθῆ, κατὰ τὴν κρίση σας, ἦταν ἀρνάκι ἄκακο! Τώρα, τί πειράζει, ἐάν αὐτό δέν τό διδάσκει ἡ ἁγ. Γραφή, οἱ Ἀποστολικές Διαταγές καί ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ Ἅγιοι; Ἀρκεῖ πού προσαρμόζεται στήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος.

            Ἐν συνεχείᾳ γιά νά καταδείξετε τό πόση ἀσφάλεια ὑπάρχει στόν ἐφησυχασμό καί στήν ἀναμονή τῆς ἀποφάσεως τῆς Συνόδου ἀναφέρετε τά ἑξῆς: «Γιά νά καταλάβουμε καλύτερα πόσο λανθασμένη εἶναι ἡ ἑρμηνεία, πού δίδει ὁ π. Εὐθύμιος στό παρόν χωρίο, ἄς σκεφθοῦμε τήν ἀντίθετη περίπτωση. Τήν περίπτωση δηλαδή, πού ὁ ἐπίσκοπος ἄδικα κατηγορεῖται μέ συκοφαντικές κατηγορίες, γιά δῆθεν ἠθικά παραπτώματα ἤ γιά διδασκαλίες του, πού, ἐπειδή παρανοήθηκαν, θεωρήθηκαν ὡς αἱρετικές. Τί γίνεται, λοιπόν, στήν περίπτωση αὐτή; Ποιός παίρνει τήν εὐθύνη τόσο γιά τὶς ἄδικες κατηγορίες ἑνός ἀθώου ἀνθρώπου ἤ τό χειρότερο γιά τό σχίσμα, πού θά ἐπακολουθήσει ἐξαιτίας τῆς ἀπομακρύνσεως τοῦ ποιμνίου ἀπό ἕναν ἄξιο ἐπίσκοπο; Καί δέν εἶναι λίγες οἱ περιπτώσεις ἄδικων, συκοφαντικῶν κατηγοριῶν ἤ παρανοήσεων».

Ἐδῶ προσπαθεῖτε νά ἀνακόψετε τήν ὀρθόδοξο πορεία, πού διδάσκει ἡ ἁγ. Γραφή καί ὅλοι ἀνεξαιρέτως οἱ Ἅγιοι, ὡς πρός τήν ἀντιμετώπισι τῶν αἱρετικῶν, βάζοντας ὡς τροχοπέδη τήν ὑποθετική περίπτωσι τῆς ἀδίκου κρίσεως διά τά φρονήματα καί τήν πίστι τοῦ Ἐπισκόπου· καί θέτετε ὡς δεδομένο ὅτι στήν περίπτωσι αὐτή θά γίνη σχίσμα καί τρόπον τινά οἱ πιστοί θά ἀπομακρυνθοῦν ἐκκλησιαστικά ἀπό ἕναν ὀρθόδοξο Ἐπίσκοπο.

            Αὐτό βεβαίως δέν εἶναι κἄν πρόβλημα, διότι εἰς αὐτήν τήν περίπτωσι τῆς λανθασμένης κρίσεως τῶν πιστῶν ὡς πρός τά φρονήματα τοῦ Ἐπισκόπου, θά δώση ὁ Ἐπίσκοπος ἀμέσως τίς δέουσες ἐξηγήσεις περί τῆς πίστεώς του, θά κάνη δηλαδή δημοσίως ὁμολογία πίστεως, καί ἀμέσως ἡ κατάστασις θά διορθωθῆ. Δηλαδή ἡ ὁμολογία πίστεως χρειάζεται σέ περίπτωσι πού ἀμφιβάλλουμε γιά τήν πίστι κάποιου καί ὄχι βεβαίως, ἐν καιρῷ αἱρέσεως, οἱ Ὀρθόδοξοι νά κάνουν ὁμολογία πίστεως, ἐνῶ στήν πράξι νά ἀκολουθοῦν τούς αἱρετικούς ἀναμένοντες τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου.

            Ἀλλά ἐγώ θά σᾶς ἔλεγα, πατέρες, ὅτι καί στήν περίπτωσι ἀκόμη πού ὁ Ἐπίσκοπος ἔχει ἀγαθή προαίρεσι καί σέ κάτι ἔσφαλε, τό ὁποῖο εἶναι θέμα πίστεως καί σκανδαλίζει τούς πιστούς, ἀμέσως τό διορθώνει καί πάλι λύεται τό θέμα. Ἄν γιά παράδειγμα, σκανδαλίζωνται οἱ πιστοί, γιατί ἔκανε ἄρσι τῶν ἀναθεμάτων, ἀμέσως τά ἐπαναφέρει ὅπως εἶναι στήν πραγματικότητα καί ταυτίζεται μέ τούς πιστούς στήν Ὀρθοδοξία. Ἄν σκανδαλίζωνται γιά τίς συμπροσευχές, ἀμέσως τίς διακόπτει καί εἰρηνεύει τό ποίμνιο. Ἄν σκανδαλίζωνται γιά τήν ἀναγνώρισι τῶν μυστηρίων τῶν αἱρετικῶν, γιά τούς θεολογικούς διαλόγους, γιά τήν συμμετοχή τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας ὡς ἰσότιμο μέλους στό Π.Σ.Ε., γιά τήν ἀποδοχή τῆς λεγομένης βαπτισματικῆς θεολογίας κλπ., ἀμέσως διορθώνει τά σημεῖα αὐτά, εἰς τά ὁποῖα ἐγκαλεῖται, καί ὄντως ἔχει χαράξει ἄλλη πορεία καί ἐπανέρχεται πάραυτα ἡ εἰρήνη καί μάλιστα χαίρεται καί ὁ οὐρανός εἰς αὐτήν τήν περίπτωσι.

            Δηλαδή ἐσεῖς, πατέρες, θέσατε θέμα ἀδίκου κρίσεως τῶν πιστῶν διά τά φρονήματα καί τήν πίστι τοῦ Ἐπισκόπου κι ἐγώ σᾶς τονίζω ὅτι καί σέ ἄδικο κρίσι ἤ σέ δικαία κρίσι δέν ὑφίσταται πρόβλημα σχίσματος, ἐφ’ ὅσον ὁ Ἐπίσκοπος ἔχει ἀγαθή προαίρεσι καί, μέ γνώμοντα τήν ἁγ. Γραφή καί τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων, τοποθετηθοῦν τά πράγματα εἰς τήν θέσι των. Ἄρα λοιπόν, οἱ ἐπιπτώσεις τῆς ἀποτειχίσεως σὲ ὅλες τίς περιπτώσεις ἔχουν θετικό καί εὐεργετικό ἀποτέλεσμα, διότι δίδουν τήν εὐκαιρία στόν Ἐπίσκοπο νά ἐλέγξη τήν πορεία του, τήν πίστι του καί τήν γραμμή πλεύσεως τήν ὁποία ἔχει χαράξει στήν τοπική Ἐκκλησία τήν ὁποία ποιμαίνει.

Οὕτως λοιπόν ἐχόντων τῶν πραγμάτων, τόν προβληματισμό αὐτόν τόν θέτετε μόνο καί μόνο προκειμένου νά ἀλλάξετε τήν ὀρθόδοξο πορεία τῶν πιστῶν καί νά τούς ὁδηγήσετε στόν ἐφησυχασμό, στήν ἀδράνεια ἤ στήν καλύτερη περίπτωσι στόν χαρτοπόλεμο. Διότι, ἄν ὑπῆρχε ἐκ μέρους σας ἀγαθή πρόθεσις, δέν θά θέτατε αὐτόν τόν προβληματισμό, ὁ ὁποῖος, ἀφ’ ἑνός μέν εἶναι τελείως ὑποθετικός, ἀφ’ ἑτέρου, γνωρίζετε πατέρες πολύ καλά ὅτι δέν ἔχει καμμία ἰσχύ στήν περίπτωσι τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τήν ὁποία ὀρθότατα ὀνομάσατε «παναίρεσι».

Ἄν ὑπῆρχε λοιπόν ἐκ μέρους σας ἀγαθή πρόθεσις θά θέτατε π.χ. τόν προβληματισμό γιά τό πόσο συμμετέχουμε στήν αἵρεσι ἀκολουθώντας ἤ μνημονεύοντας αἱρετικούς Ἐπισκόπους, γιά τό ἄν βοηθᾶμε μέ τήν στάσι μας στήν καταστολή ἤ στήν ἐξάπλωσι τῆς αἱρέσεως ἤ κυρίως θά προβληματιζόσαστε γιά τήν εὐθύνη τήν ὁποία ἔχομε σέ ὅλη αὐτή τήν ὑπόθεσι. Ἐσεῖς τώρα, πατέρες, θέτετε ἕναν προβληματισμό, ὁ ὁποῖος κατ’ οὐσίαν δέν πρέπει νά ὑφίσταται καί παραβλέπετε τά τεράστια σωτηριολογικά προβλήματα τά ὁποῖα ὑπάρχουν.

            Στή συνέχεια ἀσχολεῖσθε μέ τό χωρίο τοῦ ἁγ. Ἰγνατίου ἀπό τήν πρός Ἐφεσίους ἐπιστολή του (ΒΕΠΕΣ 2,291), ὅπου εἰλικρινά, κι ἐδῶ πατέρες, κυριολεκτικά «τά κάνατε θάλασσα». Εἶναι τέτοιες οἱ ἑρμηνευτικές σας ἀκροβασίες, πού ἀδυνατεῖ νά τίς συλλάβη ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου. Τό χωρίο τοῦ ἁγίου ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Εἰ δὲ οἱ τοὺς ἀνθρώπινους οἴκους διαφθείροντες θανάτῳ καταδικάζονται, πόσῳ μᾶλλον οἱ τὴν Χριστοῦ Ἐκκλησίαν νοθεύειν ἐπιχειροῦντες, αἰώνιαν τίσσουσιν δίκην. Ὁμοίως δὲ καὶ πᾶς ἄνθρωπος ὁ τὸ διακρίνειν παρὰ θεοῦ εἰληφῶς, κολασθήσεται, ἀπείρω ποιμένι ἐξακολουθήσας καὶ ψευδῆ δόξαν ὡς ἀληθῆ δεξάμενος».

Προκειμένου λοιπόν νά «ἐξουδετερώσετε» τόν ἅγιο καί νά ὑπαγάγετε τήν διδασκαλία του στήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος γράφετε τά ἑξῆς ἑρμηνευτικά σχόλια: «Στό χωρίο αὐτό ὁ Ἅγιος θεωρεῖ ἀξιοκατάκριτο τόν ἄνθρωπο ἐκεῖνο, πού, ἐνῶ ἔχει λάβει ἀπό τόν Θεό τό χάρισμα τῆς διακρίσεως, δέν ἀπομακρύνεται ἀπό ἄπειρο ποιμένα καί ἀποδέχεται τίς ψευδεῖς διδασκαλίες του ὡς ἀληθεῖς. Ἐδῶ ὁ Ἅγιος ὁμιλεῖ γιά τήν εἰδική περίπτωση τοῦ ἄνθρωπου ἐκείνου, πού ἔχει τό χάρισμα τῆς διακρίσεως. Δέν ἀναφέρεται στούς ἄνθρωπους, πού δέν ἔχουν αὐτό τό χάρισμα. Καί αὐτοί βέβαια ἀποτελοῦν τήν συντριπτική πλειοψηφία, διότι πολύ ὀλίγοι εἶναι ἐκεῖνοι, πού ἔχουν ἀξιωθεῖ νά λάβουν ἕνα τέτοιο χάρισμα».

Ὥστε λοιπόν πατέρες, ὁ ἅγιος ὁμιλεῖ γιά τούς χαρισματούχους· ἐνδιαφέρεται νά σωθοῦν μόνον αὐτοί καί ἀδιαφορεῖ γιά τούς ὑπολοίπους, ἄν δηλαδή θά σωθοῦν ἤ θά πᾶνε στά τάρταρα. Πῶς ὅμως, ἐφ’ ὅσον ὁμιλεῖ δι’ αὐτούς, εἶναι δυνατόν αὐτοί οἱ χαρισματοῦχοι καί διακριτικοί νά μήν ἔχουν τήν στοιχειώδη γνώσι, ἡ ὁποία παρέχεται διάχυτα μέσα στήν ἁγ. Γραφή, ὅτι δηλαδή πρέπει νά ἀπομακρυνθοῦν ἀμέσως ἀπό τούς αἱρετικούς ποιμένες; Ἐπί πλέον διατί, ἐφ’ ὅσον αὐτοί ἔχουν τό χάρισμα, δέν τούς συμβουλεύει νά καθοδηγήσουν καί τούς ὑπολοίπους πού δέν ἔχουν τό χάρισμα, ὥστε νά σωθοῦν καί αὐτοί;

Ἐφ’ ὅσον ὅμως ὁμολογεῖτε, πατέρες, ὅτι οἱ ὑπόλοιποι μή χαρισματοῦχοι «ἀποτελοῦν τήν συντριπτική πλειοψηφία» παρουσιάζετε τόν ἅγιο νά ἐνδιαφέρεται γιά τήν σωτηρία τῶν ὀλίγων ἤ ἐλαχίστων καί νά ἀδιαφορεῖ γιά τούς πολλούς.  Δηλαδή παρουσιάζετε στήν Ἐκκλησία ἕνα ἰδιότυπο εἶδος ρατσισμοῦ ἤ ἐλιτισμοῦ, ἐφ’ ὅσον ὁ ἅγιος ὡς χαρισματοῦχος συμβουλεύει τούς ὁμοίους του χαρισματούχους γιά τό πῶς νά ἀντιμετωπίζουν τούς αἱρετικούς ποιμένες.

Τά πράγματα ὅμως πατέρες, δυστυχῶς, ἤ μᾶλλον εὐτυχῶς, δέν ἔχουν ἔτσι ὅπως τά ἐφανταστήκατε. Διότι ἡ ἔκφρασις τοῦ ἁγίου «πᾶς ἄνθρωπος ὁ τό διακρίνειν παρά Θεοῦ εἰληφώς» ἀναφέρεται σὲ  ὅλους τούς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι διαφέρουν ἀπό τά ἄλογα ζῶα, ἔχουν ψυχή καί νοῦν σκεπτόμενο καί δύνανται, ὡς ἐκ τούτου, νά διακρίνουν τούς καλούς ἤ  τούς κακούς ποιμένες καί μάλιστα τούς Ὀρθοδόξους ἀπό τούς αἱρετικούς. Αὐτή ἡ πρωταρχική χάρις, ὁ ἁπλός φωτισμός καί ἡ γενική διάκρισις ὑπάρχει σέ κάθε ἄνθρωπο πού ἔρχεται εἰς τόν κόσμο σύμφωνα μέ τό χωρίο (Ἰωάν. 1,9): «Ἦν τό φῶς τό ἀληθινόν ὅ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τόν κόσμον». Ὁ Θεοφύλακτος Βουλγαρίας ἐν προκειμένῳ ἀναφέρει τά ἑξῆς ἑρμηνεύοντας τό χωρίο αὐτό τοῦ Ἰωάννου:

«Καί πῶς φωτίζει λέγει πάντα ἄνθρωπον, ὁποῦ βλέπομεν πολλούς ἐσκοτισμένους; ὅσον εἰς τοῦ λόγου του, ὅλους τούς φωτίζει. Διότι εἰπέ μου, δέν εἶναι ὅλοι λογικοί; δέν ἠξεύρουν πάντες τό καλόν, καί τό κακόν, ἐκ φύσεως; δέν ἔχουν ὅλοι δύναμιν νά γνωρίσουν  τόν κτίστην ἀπό τά κτίσματα; εἰς τόσον ὅτι ὁ λόγος ὁποῦ ἐδόθη εἰς ἡμᾶς, καί μᾶς διδάσκει ἐκ φύσεως, ὁ ὁποῖος λέγεται καί νόμος φυσικός, οὗτος λέγεται τό φῶς, ὁποῦ μᾶς ἐδόθη ἀπό τόν Θεόν. Εἰ δέ τινες, εἰς κακόν ἐχρειάσθηκαν τόν λόγον, ἐσκότισαν τόν ἑαυτόν τους; Μερικοί δέ οὕτω λύουσι τήν φιλονεικίαν ταύτην, καί λέγουσιν, ὅτι φωτίζει ὁ Κύριος, πάντα ἄνθρωπον ὁποῦ ἔρχεται εἰς τόν Κόσμον∙ ἤγουν εἰς τάξιν καλυτέραν, καί σπουδάζει νά στολίσῃ τήν ψυχήν του, καί νά μή τήν ἀφήσῃ ἄκοσμον, καί ἀκαλῆ, ἤγουν  ἀστόλιστην καί ἄσχημην» (Ἑρμηνεία εἰς τά τέσσαρα  ἱερά Εὐαγγέλια, τόμ. Β΄σελ. 137).

Ἄρα λοιπόν ἐδῶ, ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ἀναφέρεται σέ ὅλους τούς Χριστιανούς καί ὄχι, ὅπως ἐσεῖς, πατέρες, ἐφανταστήκατε, στούς ἐλάχιστους, οἱ ὁποῖοι ἔλαβαν κατόπιν ἀγῶνος καί κόπου τό εἰδικό χάρισμα τῆς διακρίσεως. Ἄλλωστε ἡ λέξις «πᾶς» δέν εἶναι δυνατόν νά χρησιμοποιηθῆ γιά τούς ἐλαχίστους καί τούς ἀνήκοντας εἰς μίαν εἰδικωτάτη ἐξαίρεσι, ἀλλά εἰς τούς πολλούς ἤ εἰς ὅλους. Ἔτσι βλέπομε νά χρησιμοποιῆται ἡ λέξις αὐτή καί στήν ἁγ. Γραφή π.χ. (Ματθ. 3,10): «Πᾶν οὖν δένδρον μή ποιοῦν καρπόν καλόν ἐκκόπτεται», δηλαδή ὅλα τά δένδρα τά ὁποῖα δέν κάνουν καρπό καλό. Ἐπίσης (Ματθ. 5,22): «πᾶς ὁ ὀργιζόμενος τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ εἰκῇ ἔνοχος ἔστω τῇ κρίσει», δηλαδή ὅλοι οἱ ὀργιζόμενοι ἀδίκως εἶναι ἔνοχοι.  Ἀκόμη τό (Μαρκ. 13,20): «οὐκ ἄν ἐσώθη πᾶσα σάρξ», δηλαδή δέν θά ἐσώζετο κανένας, ἄν ὁ Κύριος δέν ἐπεριώριζε τόν χρόνο κατά τίς ἡμέρες τοῦ Ἀντιχρίστου.  Ἐπίσης  τά χωρία: «Πᾶς ὁ ἀπολύων γυναῖκα» (Λουκ. 16,18), «πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτόν» (Λουκ. 18,14), «πᾶς ὁ φαῦλα πράσσων» (Ἰωαν. 3,20), «πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου» (Ἰωαν. 4,13) κλπ. Ποτέ δηλαδή ἡ ἀόριστη ἀντωνυμία πᾶς–πᾶσα-πᾶν δέν τίθεται, ὅπως ἐσεῖς ἰσχυρίζεσθε, γιά νά δηλώση τήν ἐξαίρεσι τῆς ἐξαιρέσεως, ἀλλά γιά νά δηλώση τούς πολλούς ἤ ὅλους.

            Ἄν ἐπίσης ἐξετάσωμε λογικά τό θέμα, ὁ ἅγιος θά πρέπει νά ἐνδιαφέρεται μᾶλλον διά τούς πολλούς, οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν κάποιο εἰδικό χάρισμα καί ὡς ἐκ τούτου χρειάζονται καθοδήγησι, καί νά τούς ἐπισημάνη τόν κίνδυνο πού διατρέχουν ἀκολουθώντας ἐκκλησιαστικά ἕναν αἱρετικό ποιμένα. Αὐτοί δέ οἱ ἁπλοί Χριστιανοί κινδυνεύουν νά ἐπηρεασθοῦν ἀπό τήν διδασκαλία αὐτοῦ τοῦ Ἐπισκόπου καί ὄχι οἱ χαρισματοῦχοι καί διακριτικοί. Σέ ὅλους αὐτούς τούς ἁπλούς Χριστιανούς ἐσεῖς, πατέρες, δυστυχῶς συνιστᾶτε ὑπομονή καί ἀναμονή στήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου, ἐνῶ ὁ ἅγιος τόν αἱρετικό Ἐπίσκοπο τόν θεωρεῖ λύκο ἀπό τόν ὁποῖο πρέπει νά ἀπομακρυνθοῦν πρωτίστως οἱ ἁπλοί Χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι δέν ἔχουν τό χάρισμα τῆς διακρίσεως. Δι’ αὐτό προφανῶς δέν ἀσχοληθήκατε καθόλου μέ τό ἑπόμενο χωρίο τοῦ ἁγ. Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου τό ὁποῖο ὑπάρχει εἰς τό βιβλίο πού σχολιάζετε καί πού ἀποκαλεῖ τόν αἱρετικό Ἐπίσκοπο προβατόσχημο λύκο «φθοράν προβάτων κατεργαζόμενος». Ἴσως πατέρες, δυσκολευτήκατε νά τό προσαρμόσετε στήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος καί δι’ αὐτό τό ἀφήσατε ἀσχολίαστο. 

Σᾶς ἀναφέρω, ἐπί πλέον, ἕνα ἀκόμη χωρίο τοῦ ἁγ. Ἰγνατίου, τό ὁποῖο ὁμιλεῖ παρομοίως διά τήν στάσι τῶν πιστῶν ἔναντι τῶν αἱρετικῶν: «Μή πλανᾶσθε, ἀδελφοί μου, οἱ οἰκοφθόροι “βασιλείαν θεοῦ οὐ κληρονομήσουσιν”. εἰ οὖν οἱ κατά σάρκα ταῦτα πράσσοντες ἀπέθανον, πόσῳ μᾶλλον, ἐάν τις πίστιν θεοῦ ἐν κακῇ διδασκαλίᾳ φθείρῃ, ὑπέρ ἧς Ἰησοῦς Χριστός ἐσταυρώθη; ὁ τοιοῦτος, ρυπαρός γενόμενος, εἰς τό πῦρ τό ἄσβεστον χωρήσει, ὁμοίως καί ὁ ἀκούων αὐτοῦ» (ΒΕΠΕΣ 2, Ἐπιστ. Πρός Ἐφεσίους 267 σελ).

Ὁ ἁγ. Ἰγνάτιος ἐδῶ, σαφῶς διδάσκει ὅτι στό πῦρ τό ἄσβεστο θά καταδικασθῆ ὄχι μόνον αὐτός πού διαφθείρει τήν πίστι τοῦ Χριστοῦ (δηλ. ὁ αἱρετικός), ἀλλά ἐπιπλέον καί «ὁ ἀκούων αὐτοῦ». Βλέπετε, πατέρες, ὅτι ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος, ὅπως καί ὅλοι οἱ Ἅγιοι, ἐναποθέτουν τήν εὐθύνη καί τόν κίνδυνο πού διατρέχουν ἀπό τούς αἱρετικούς ποιμένες στούς ἰδίους τούς πιστούς, καί ὄχι, ὅπως ἐσεῖς πράττετε, μέ τό νά τά μεταφέρετε στή Σύνοδο, οὔτε φυσικά ὑπαινίσσεται ὁ ἅγιος ὅτι αὐτά θά ἰσχύουν μετά τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου.

Τελειώνοντας ἀναφέρω τίς παραλείψεις σας καί σ’ αὐτό τό κεφάλαιο. Αὐτές συνοψίζονται εἰς τό ὅτι δέν ἀναφέρετε ἔστω καί ἕνα χωρίο ἀπό τίς Ἀποστολικές Διαταγές καί τούς ἀποστολικούς Πατέρες, τό ὁποῖο νά ταιριάζη  ἤ ἔστω νά ὑπαινίσσεται τήν δυνητική ἑρμηνεία τοῦ Κανόνος. Γιά παράδειγμα, νά ἀναφέρη τήν παραμονή τῶν πιστῶν κοντά στόν αἱρετικό Ἐπίσκοπο, μέχρι νά ἀποφασίση ἡ Σύνοδος δι’ αὐτόν, ἤ ὅτι, μετά τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου, ὁ Ἐπίσκοπος αὐτός γίνεται λύκος, ἤ ὅτι ὁ κάθε πιστός εἶναι ἀνεύθυνος, ἐφ΄ ὅσον ἀναμένει τήν ἀπόφασι τῆς Συνόδου κλπ. Εἶναι ὁλοφάνερο, πατέρες ὅτι, ἐφ’ ὅσον δέν δύνασθε νά στηρίξετε τίς θεωρίες σας στήν ἁγ. Γραφή καί στήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων, καταφεύγετε στόν ὀρθολογισμό καί στίς ἀκροβατικές ἑρμηνεῖες.

 (Συνεχίζεται)

Α΄ ΜΕΡΟΣ:    http://www.paterikiparadosi.blogspot.gr/2013/02/blog-post_22.html

Β΄ ΜΕΡΟΣ:    http://www.paterikiparadosi.blogspot.gr/2013/02/blog-post_28.html

Γ΄ ΜΕΡΟΣ:    http://paterikiparadosi.blogspot.gr/2013/03/blog-post_7.html

Δ΄ ΜΕΡΟΣ:    http://www.paterikiparadosi.blogspot.gr/2013/03/blog-post_8517.html

Ε΄ ΜΕΡΟΣ:    http://www.paterikiparadosi.blogspot.gr/2013/03/blog-post_15.html

ΣΤ΄ ΜΕΡΟΣ:  http://www.paterikiparadosi.blogspot.gr/2013/03/blog-post_19.html

Για όλα μιλούν, εκτός από την Παναίρεση του Οικουμενισμού

Ἀφιερωμένο στὸ 99%

"ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΟΙ"  ΚΑΙ  ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ

Ἐπιλογὴ Ἀποσπασμάτων, Ἀπόδοση καὶ Σχόλια^*:

Δάφνη Βαρβιτσιώτη, Ἱστορικὸς

Τὸ 1849, ὁ Ρῶσος συγγραφέας Φιοντὸρ Μ. Ντοστογιέφκυ συνελήφθη ὡς μέλος συνομωτικῆς ὁμάδας, ἡ ὁποία ἀπεργαζόταν τὴν ἀνατροπὴ τοῦ τσαρικοῦ καθεστῶτος. Ἀφοῦ δικάσθηκε, καταδικάσθηκε σὲ θάνατο.

Ἡ Διπλὴ Σωτηρία: Πρὸ τοῦ ἐκτελεστικοῦ ἀποσπάσματος, ὁ Ντοστογιέφσκυ –πού, μέχρι τότε, ἦταν ἄθεος– εἶδε τὸν ἥλιο νὰ ἀνατέλλει πίσω ἀπὸ τὸν Σταυρὸ τοῦ καμπαναριοῦ μιᾶς ἐκκλησίας καί, ξαφνικά, αἰσθάνθηκε τὴν καρδιὰ καὶ τὴν ψυχή του νὰ συγκλονίζονται ἀπὸ μιὰ ἔκρηξη ἀπόλυτης πίστης καὶ ἀγάπης πρὸς τὸν Τριαδικὸ Θεό.

Τότε, συνέβη τὸ ἀνέλπιστο: τὴν τελευταία στιγμή, κατέφθασε μήνυμα ὅτι ὁ Τσάρος μετέτρεψε τὴν θανατικὴ ποινή του σὲ ποινὴ κάθειρξης, σὲ στρατόπεδο καταναγκαστικῶν ἔργων, στὴν Σιβηρία. Ἐκεῖ, ὁ Ντοστογιέφσκυ παρέμεινε ἕως τὸ 1859, ἔχοντας ὡς μόνη πνευματικὴ τροφή του τὸ Εὐαγγέλιο.

Προσωπικὸ Βίωμα; Ἕνδεκα χρόνια μετὰ τὴν ἀποφυλάκισή του (δηλαδή, τὸ 1870), ὁ Ντοστογιέφσκυ –βαθιὰ ὀρθόδοξος πλέον– ἐκδίδει τοὺς «Δαιμονισμένους», τὸ ὁποῖο ἀναφέρεται σὲ μιὰ συνομωσία ὀλίγων καὶ «ἐκλεκτῶν», γιὰ τὴν ἐπιβολὴ ἑνὸς νέου ὁλοκληρωτικοῦ κοινωνικοῦ συστήματος, τοῦ «σιγκαλιεφισμοῦ». Ἡ πρωτοτυπία τοῦ συστήματος αὐτοῦ συνίσταται στὸ ὅτι χειραγωγεῖ τὴν ἀνθρωπόμαζα τόσο παραπλανητικὰ καὶ ἀποτελεσματικά, ὥστε αὐτὴ νὰ συνεργεῖ ἐνθουσιωδῶς στὴν ἴδια της τὴν ὑποδούλωση.

Ὁ Τίτλος: Τὸν συγκεκριμένο τίτλο ἐπέλεξε ὁ Ντοστογιέφσκυ, ἐπειδὴ –στὸ ἀδίστακτο, στὸ μισάνθρωπο καὶ ἀνθρωποκτόνο, στὸ στυγνό, στὸ πειρασμικὸ καὶ στὸ παραπλανητικὸ τῶν μεθοδειῶν καὶ τοῦ τελικοῦ σκοποῦ τῶν «σιγκαλιεφιστῶν»– ἀναγνώρισε τὶς μεθόδους καὶ τὸν τελικὸ σκοπὸ τοῦ Ἀντιδίκου: ἀμφότεροι χρησιμοποιοῦν τὸν δόλο γιὰ νὰ κερδίσουν τὶς καρδιὲς τῶν ἀνθρώπων γιὰ νὰ φέρουν τὴν Κόλαση καὶ ἐπὶ τῆς γῆς.

«Σιγκαλιεφισμὸς» καὶ Παγκοσμιοποίηση: Οἱ συγκλονιστικὲς ὁμοιότητες ποὺ παρατηροῦνται μεταξὺ τοῦ «σιγκαλιεφισμοῦ» καὶ τῆς παγκοσμιοποίησης ἀποδεικνύουν στὸν σημερινὸ ἀναγνώστη ὅτι, μέσῳ τοῦ ἔργου του αὐτοῦ, ὁ Ντοστογιέφσκυ θέλησε νὰ ἀποκαλύψει τοὺς σκοποὺς καὶ τὸ μακρόπνοο τῆς συνομωσίας στὴν ὁποίαν ὁ ἴδιος εἶχε συμμετάσχει, καὶ ἡ ὁποία ἦταν πολὺ πραγματικὴ καὶ ὑπαρκτή.

Ἀλαζόνες καὶ Ἀνυπόμονοι, οἱ «Σύντροφοι»: Στοὺς «Δαιμονισμένους», πάντως, ἐπικεφαλῆς τῆς συνομωσίας εἶναι ὁ Σιγκάλιεφ, πού, ἀπελπισμένος γιὰ τὸν ἀργὸ τρόπο ποὺ προχωροῦν οἱ κοινωνίες (δηλαδή, ἀμφισβητώντας, ἢ ἀρνούμενος ὅτι ὁ Θεὸς ἐπεμβαίνει στὴν Ἱστορία), συγκαλεῖ σὲ «ἄμεση δράση» μιὰ μικρὴ ὁμάδα «συντρόφων»-συνομωτῶν. Αὐτὸ ποὺ τοὺς ἑνώνει εἶναι ἡ πεποίθηση ὅτι, ὄντες «ἐκλεκτοὶ» καὶ ἀνώτεροι, δικαιοῦνται νὰ κυριαρχήσουν ἐπὶ τῆς λοιπῆς ἀνθρωπότητας, ὑποδουλώνοντας την.

Πεθαίνει τὸ «Παληό»: Ἔχοντας πλήρως ἀπορρίψει, ὡς «παληὲς προλήψεις», τὸ σύνολο τῆς δυτικῆς σκέψης –καί, μαζύ της, τὴν δημοκρατία καὶ τὴν πίστη ὅτι ὁ ἄνθρωπος, ὡς κτίσμα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, ἔχει θεοειδὴ ψυχὴ καὶ ἐλευθέρα βούληση– οἱ συνομῶτες ἀκούουν μὲ προσοχὴ τὴν πορεία τῶν συλλογισμῶν τοῦ Σιγκάλιεφ:

«Ἀφιέρωσα πολὺ χρόνο μελετώντας τὸ πρόβλημα τοῦ πῶς πρέπει νὰ ὀργανωθεῖ ἡ κοινωνία ποὺ θὰ ἀντικαταστήσει τὴν σημερινὴ καὶ κατέληξα στὸ συμπέρασμα ὅτι ὅλοι οἱ δημιουργοὶ κοινωνικῶν συστημάτων, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων χρόνων ὡς τὸ τρέχον ἔτος 187…, ἦταν ὀνειροπαρμένοι, φαντασιοκόποι, βλᾶκες, ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι δὲν ἐγνώριζαν ἀπολύτως τίποτε περὶ τῶν φυσικῶν ἐπιστημῶν, οὔτε περὶ αὐτοῦ τοῦ παράξενου ζώου ποὺ λέγεται ἄνθρωπος. Ὁ Πλάτων, ὁ Ρουσώ, ὁ Φουριέ, εἶναι ἐλαφροὶ σὰν ἀλουμίνιο. Οἱ θεωρίες τους μπορεῖ νὰ εἶναι καλὲς γιὰ τὰ σπουργίτια, ὄχι ὅμως καὶ γιὰ τὴν ἀνθρώπινη κοινωνία».

Γεννιέται τὸ «Νέο»: «Ἀλλά, ἐπειδὴ εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ξέρουμε ὁριστικὰ τὴν αὐριανὴ κοινωνικὴ μορφή, τώρα προπάντων ποὺ τόχουμε πάρει ἀπόφαση νὰ περάσουμε ἀπὸ τὴν θεωρία στὴν δράση, προτείνω τὸ δικό μου σύστημα σχετικῶς μὲ τὴν ὀργάνωση τοῦ κόσμου... (Ὅμως) ἔμπλεξα μὲ τὰ ἴδιά μου τὰ δεδομένα καὶ τὸ συμπέρασμά μου ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ἄλλα σκέλη τοῦ συλλογισμοῦ μου. Ξεκινώντας ἀπὸ τὴν ἀπόλυτη ἐλευθερία, κατέληξα στὸν ἀπόλυτο δεσποτισμό. Προσθέτω, ὅμως, ὅτι δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ὑπάρξει καμμιὰ ἄλλη λύση τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος, ἔξω ἀπὸ αὐτὴν ποὺ προτείνω ἐγώ…».

Ἀνθρωποκτόνα, ἡ Καλύτερη Λύση: Ὁ Σιγκάλιεφ συνεχίζει λέγοντας ὅτι, παρ’ ὅλο πὼς ὁ ἴδιος πιστεύει πὼς ἡ «καλύτερη λύση» θὰ ἦταν νὰ «τινάξει στὸν ἀέρα» τὰ ἐννέα δέκατα τῆς ἀνθρωπότητας, ἀναγκάσθηκε νὰ τὴν ἀπορρίψει, «ὡς ἀνεφάρμοστη σχεδόν»(!).

[Σ.σ.: Τὸ «σχεδὸν ἀνεφάρμοστο» γιὰ τοὺς Σιγκάλιεφ τοῦ 1870, εἶναι ἀπόλυτα ἐφικτὸ γιὰ τοὺς σύγχρονους Σιγκάλιεφ, λόγω τῆς προόδου τῆς ἐπιστήμης καὶ τῆς τεχνολογίας (βλ. διάφορα σχετικὰ βίντεο ποὺ κυκλοφοροῦν στὸ Διαδίκτυο, περὶ σχεδίων ἐλάττωσης τοῦ πληθυσμοῦ τῆς γῆς σὲ 500 ἑκατομμύρια ψυχές!).]

Ἡ Τελικὴ Λύση: Ἔτσι, ὁ Σιγκάλιεφ ἀποφασίζει νὰ ἐπιτρέψει μὲν στὴν ἀνθρωπόμαζα νὰ ζήσει, ἀλλὰ ὑπὸ τοὺς ἑξῆς συγκεκριμένους ὅρους καὶ προϋποθέσεις:

«Ἡ τελικὴ λύση τοῦ προβλήματος εἶναι ὁ διαχωρισμὸς τῶν ἀνθρώπων σὲ δύο ἄνισα μέρη. Τὸ ἕνα δέκατο μονάχα τῆς ἀνθρωπότητος θάχει τὴν ἐλευθερία τῆς προσωπικότητας καὶ ἡ ἐξουσία του πάνω στὰ ἄλλα ἐννέα δέκατα θὰ εἶναι ἀπεριόριστη».

Ἀποβλάκωση καὶ Ὑποταγὴ στὸν Παράδεισο τοῦ Ἐργάτη: Θεωρώντας τὸν ἐξαναγκασμὸ τοῦ λαοῦ σὲ μετανάστευση (!) λύση ἀνεπαρκῆ, οἱ «σύντροφοι» τοῦ Σιγκάλιεφ ἀποδέχονται τὴν ἑπόμενη πρότασή του ἀναφορικὰ μὲ τὰ ἐννέα δέκατα τῆς ἀνθρωπότητας:

«Οἱ δεύτεροι πρέπει νὰ χάσουν τὴν προσωπικότητά τους, νὰ μεταβληθοῦν σὲ ἕνα εἶδος ἀγέλης, καί, ἔχοντας ἀπεριόριστα ὑποταχθεῖ, νὰ ξαναγυρίσουν, ὕστερα ἀπὸ μιὰ σειρὰ γενεῶν, στὴν πρωτόγονη ἁπλότητα, στὸν παράδεισο, νὰ ποῦμε, τῶν πρωτοπλάστων, ὅπου, ὅμως, θὰ πρέπει νὰ δουλεύουν κιόλας».

Ἐξαφάνιση τῆς Βούλησης καὶ Συνείδηση Ἀγέλης: Μαρτυρώντας τὸ μακρύπνοο τῶν σχεδίων του, ὁ Σιγκάλιεφ ἐξηγεῖ τόσο τὴν οὐσία τοῦ «σιγκαλιεφισμοῦ», ὅσο καὶ τὶς ἀθέατες μεθόδους ἐπιβολῆς του:

«Τὰ μέτρα (…) γιὰ τὴν ἐξαφάνιση τῆς ἐλεύθερης βούλησης στὰ ἐννέα δέκατα τῶν ἀνθρώπων καὶ γιὰ τὴν μετατροπή τους σὲ ἀγέλη, μὲ νέους τρόπους διαπαιδαγώγησης σειρᾶς γενεῶν, εἶναι πολὺ ἀξιοπρόσεκτα, πολὺ λογικὰ καὶ στηρίζονται στὰ δεδομένα τῆς ἐπιστήμης».

Σοσιαλισμὸς καὶ Σιγκαλιεφισμός: Ἐνθουσιασμένος ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι, «σιγκαλιεφισμὸς» σημαίνει τὴν μόνιμη ὑποδούλωση τῆς ἀνθρωπόμαζας στοὺς ὀλίγους καὶ «ἐκλεκτούς», ἕνας ἐκ τῶν «συντρόφων»-συνομωτῶν, ὁ Βερχοβένσκυ, ἀναφωνεῖ: «Τί ἔκανε ὁ σοσιαλισμός; Γκρέμισε τὶς παληὲς δυνάμεις, ἀλλὰ δὲν τὶς ἀντικατέστησε».

[Σ.σ.: Μὲ τὴν φράση αὐτή, ὁ Ντοστογιέφσκυ δὲν ἀπενοχοποιεῖ τὸν σοσιαλισμό. Ἀντιθέτως, τὸν προσδιορίζει ὡς τὸ ἐργαλεῖο καταστροφῆς ὅλων τῶν πνευματικῶν καὶ θεσμικῶν ἀμυντικῶν μηχανισμῶν τοῦ «παληοῦ» κόσμου, γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ κρυφοῦ σχεδίου μόνιμης ὑποδούλωσης τῆς ἀνθρωπότητας: τοῦ «σιγκαλιεφισμοῦ».]

Ἡ Οὐσία τοῦ «Σιγκαλιεφισμοῦ»: Μέσῳ τοῦ Βερχοβένσκυ πού, σὲ ἕνα παραληρηματικὸ ξέσπασμα ἐνθουσιασμοῦ, ἀναφωνεῖ, «Ἐγὼ εἶμαι ἀπατεώνας, δὲν εἶμαι σοσιαλιστής!», ὁ Ντοστογιέφσκυ ἀποκαλύπτει τὴν οὐσία τοῦ «σιγκαλιεφισμοῦ», ἀλλὰ καὶ ποιότητα ὅσων, διαχρονικά, τὸν προωθοῦν.

Ἡ Νέα Θρησκεία: Γιὰ νὰ ἀποκαλύψει δὲ τὸν ἐσώτερο πυρῆνα τοῦ «σιγκαλιεφισμοῦ», ὁ Ντοστογιέφσκυ βάζει τὸν Βερχοβένσκυ νὰ τὸν προσδιορίζει ὡς κάτι πολὺ πιὸ ἰσχυρὸ ἀπὸ ἕνα ἁπλὸ κοινωνικὸ σύστημα: τὸν προσδιορίζει ὡς τὴν «νέα θρησκεία ποὺ ἔρχεται νὰ ἀντικαταστήσει τὴν παληά».

[Σ.σ.: Τὸ ποιὸν λατρεύουν οἱ «πιστοὶ» αὐτῆς τῆς «νέας θρησκείας» ὑποδεικνύει ὁ τίτλος τὸν ὁποῖον ἐπέλεξε ὁ συγγραφέας γιὰ τὸ συγκεκριμένο ἔργο του.]

Προσκλητήριο Κολασμένων: Ἐξ ἄλλου, διὰ στόματος Βερχοβένσκυ, ὁ Ντοστογιέφσκυ ἀποκαλύπτει ὅτι, «πιστοί» του «σιγκαλιεφισμοῦ» εἶναι ὅσοι ἐπιλέγουν νὰ συνταχθοῦν ἐνεργὰ μὲ τὸ ἀπόλυτο Κακό:

«Δικοί μας δὲν εἶναι μόνον ἐκεῖνοι ποὺ σκοτώνουν καὶ πυρπολοῦν, ποὺ κτυπᾶνε μὲ κλασικὸ τρόπο ἢ ποὺ δαγκώνουν. Αὐτοὶ εἶναι μόνο μπελὰς γιὰ μᾶς! Ὁ δάσκαλος πού, μαζὶ μὲ τὰ παιδιά, κοροϊδεύει τὸν Θεὸ καὶ τὴν οἰκογένεια, αὐτὸς εἶναι δικός μας. Ὁ δικηγόρος ποὺ ὑπερασπίζεται τὸν μορφωμένο δολοφόνο, λέγοντας πὼς εἶναι πιὸ ἀνεπτυγμένος ἀπὸ τὰ θύματά του καί, ὡς ἀνώτερος, δὲν εἶχε ἄλλον τρόπο νὰ ἀποκτήσει λεφτὰ παρὰ σκοτώνοντας. Οἱ μαθητὲς ποὺ σκοτώνουν ἕναν μουζίκο γιὰ νὰ δοῦν τί αἴσθημα θὰ δοκιμάσουν, εἶναι δικοί μας».

Ἡ Ἀνοχὴ ποὺ Ὑποδουλώνει: Ἀλλά, «πιστοὶ» αὐτῆς τῆς «νέας θρησκείας» εἶναι καὶ ὅσοι ἐπιλέγουν νὰ ἀνέχονται τὸ ἀπόλυτο Κακό, ἢ νὰ μὴν τὸ ἀντιμάχονται, ὅπως π.χ.:

«Οἱ ἔνορκοι ποὺ ἀθωώνουν συστηματικὰ ὅλους τοὺς ἐγκληματίες, αὐτοὶ εἶναι δικοί μας. O εἰσαγγελέας πού, ὅταν μιλάει στὸ δικαστήριο, τρέμει μήπως δὲν φανεῖ ἀρκετὰ φιλελεύθερος, εἶναι δικός μας, δικός μας».

Ὑπόδουλοι στὸ «Θέλω, Ἐδῶ καὶ Τώρα»: Ἐπίσης, «πιστοί» της εἶναι καὶ ὅσοι εἶναι ἤδη ὑποδουλωμένοι στὸ «θέλω, ἐδῶ καὶ τώρα», σὲ κάθε τομέα καὶ ἔκφανση τῆς ζωῆς τους:

«Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἡ τάση ὑποταγῆς ἔχει φθάσει τοὺς μαθητὲς καὶ στοὺς ἄλλους ἀφελεῖς στὸ ἀκρότατο σημεῖο· καὶ παντοῦ ἡ φιλοδοξία ἀνεπτυγμένη στὸν ἀκρότατο βαθμό, μιὰ ὄρεξη ζωώδικη, πρωτοφανής».

[Σ.σ.: Ἂν οἱ σύγχρονοι Ἕλληνες ἀναγνῶστες ἐγνώριζαν ὅτι, ὁ πρῶτος νόμος τοῦ σατανισμοῦ εἶναι «Τὸ “Θέλω” εἶναι ὁ Νόμος», θὰ συνειδητοποιοῦσαν ὅτι, μὲ τὸ νὰ ὑποκύπτουν ὅλο καὶ περισσότερο στὸ πειρασμικὸ «θέλω, ἐδῶ καὶ τώρα», κατὰ τὰ σαράντα τελευταῖα χρόνια, ἐνέτασσαν ἑαυτοὺς στὴν δεύτερη κατηγορία σκλάβων, τόσο σὲ ἀτομικό, ὅσο καὶ σὲ συλλογικὸ ἐπίπεδο. Ἐπίσης, θὰ συνειδητοποιοῦσαν ὅτι, Μνημόνιο καὶ Μεσοπρόθεσμο δὲν ἀποτελοῦν παρὰ τὴν γήινη ἐπισφράγιση τῆς ἐσωτερικῆς τους ὑποδούλωσης στὸν “ἄρχοντα τοῦ κόσμου τούτου”.]

«Διαπαιδαγώγηση» (ἢ Προσηλυτισμός): Στὴν συνέχεια, ὁ Ντοστογιέφσκυ περιγράφει –πάντα διὰ στόματος Βερχοβένσκυ– τοὺς ἀθέατους τρόπους «διαπαιδαγώγησης» τῆς ἀνθρωπόμαζας, διὰ τῶν ὁποίων ἡ «νέα θρησκεία» μέλλει νὰ πολλαπλασιάσει τοὺς «πιστούς» της, ὥστε, χειραγωγούμενοι ἀθέατα, νὰ συνεργήσουν ἐνθουσιωδῶς στὴν μόνιμη ὑποδούλωσή τους.

Διαφθορά, Ἀθεΐα καὶ Ἐθισμοί: «Μιὰ δυὸ γενιὲς διαφθορᾶς εἶναι ἀπαραίτητες· καὶ νάναι μιὰ διαφθορὰ ἀνήκουστη, ὕπουλη. Τέτοια ποὺ νὰ κάνει τὸν ἄνθρωπο μιὰ δειλή, ἄκαρδη, ἐγωιστικὴ σαπίλα –νὰ τί μᾶς χρειάζεται! Κι ἀπὸ πάνω λίγο “ἀχνιστὸ αἱματάκι” γιὰ νὰ συνηθίζει!». «Ὁ Θεὸς τῆς Ρωσίας παραχώρησε τὴν θέση του στὸ πιοτό. O λαὸς πίνει, οἱ μανάδες πίνουν, τὰ παιδιὰ πίνουν, οἱ ἐκκλησίες εἶναι ἄδειες… Ἂς τὴν ἀφήσουμε νὰ πληθύνει τούτη τὴν γενηά! Κρῖμα ποὺ δὲν μποροῦμε νὰ περιμένουμε, θὰ τόρριχναν ἀκόμα περισσότερο στὸ πιοτό».

 [Σ.σ.: Σήμερα, ποὺ ἡ ἀθεΐα ἐξιδανικεύεται ὡς ἀπόδειξη «προοδευτικότητας», οἱ ἐκκλησίες ἀδειάζουν. Μάλιστα, στὴν λοιπὴ Εὐρώπη, πολλὲς μετατρέπονται σὲ ἑστιατόρια ἢ νυκτερινὰ κέντρα. Στὰ δὲ οἰνοπνευματώδη, ἔχουν προστεθεῖ καὶ οἱ ψυχοτρόπες οὐσίες, ἡ χρήση τῶν ὁποίων ὄχι μόνον δὲν πατάσσεται, ἀλλὰ νομιμοποιεῖται μὲ διάφορα περίτεχνα προσχήματα. Ὅσο γιὰ τὸν ἐθισμὸ τῶν πολλῶν στὸ “ἀχνιστὸ αἱματάκι”, ἀρκεῖ νὰ σκεφθοῦμε ποιὰ ἦταν ἡ ἐπίδραση τῆς κινηματογραφικῆς βιομηχανίας, ἐπὶ σειρᾶς γενεῶν.]

Χειραγώγηση γιὰ Κατάργηση Ἰδιοκτησίας: Οἱ «σιγκαλιεφιστὲς» ὁδηγοῦν τὴν ἀνθρωπόμαζα στὴν ψυχοπνευματικὴ καὶ σωματικὴ ἐξαχρείωση, καὶ γιὰ τὸν λόγο ὅτι…

«Μόλις ἀναφανεῖ ἡ οἰκογένεια καὶ ὁ ἔρωτας, νάσου καὶ ἡ ἐπιθυμία τῆς ἰδιοκτησίας. Ἐμεῖς θὰ πνίξουμε τὴν ἐπιθυμία: θὰ ἐξαπολύσουμε ἀπίστευτη διαφθορά».

[Σ.σ.: Τὴν ἐπιθυμία τῆς ἰδιοκτησίας δὲν πνίγουν οἱ σύγχρονες «πολιτικῶς ὀρθὲς» θέσεις περὶ σεξουαλικῆς ἐλευθεριότητας, ἀμβλώσεων, ὁμοφυλοφιλίας, παρενδυτισμοῦ κ.ο.κ., πού στρέφονται κατὰ τῆς οἰκογένειας; Καί, μήπως τὸν ἴδιο σκοπὸ δὲν ἐξυπηρετεῖ ἡ μεταμνημονιακὴ φορολογία εἰς βάρος τῆς ἰδιοκτησίας καὶ τῶν πολυτέκνων;]

Ἐκπαίδευση στὴν Ὑποταγή: Ἀλλά, ὁ «σιγκαλιεφισμὸς» ἔχει καὶ ἐκπαιδευτικὸ ὅραμα:

«…τὸ νὰ ἰσοπεδώνει κανεὶς τὰ βουνὰ εἶναι ὄμορφη σκέψη καὶ καθόλου γελοία! Δὲν χρειάζεται μόρφωση, φθάνει πιὰ ἡ ἐπιστήμη! Καὶ χωρὶς ἐπιστήμη θάχουμε ἀρκετὸ ὑλικὸ γιὰ χίλια χρόνια, μονάχα ποὺ πρέπει νὰ ἑδραιωθεῖ ἡ ὑποταγή. Ἡ δίψα γιὰ μόρφωση εἶναι, κατὰ βάση, δίψα ἀριστοκρατική».

[Σ.σ.: Μήπως τὸ ἐκπαιδευτικὸ ὅραμα τοῦ «σιγκαλιεφισμοῦ» βρῆκε, σταδιακά, τὴν πλήρη ἐφαρμογή του στὶς ἀλλεπάλληλες ἐκπαιδευτικὲς μεταρρυθμίσεις, ποὺ πραγματοποιήθηκαν καὶ στὴν Ἑλλάδα, κατὰ τὰ 35 τελευταῖα ἔτη; Διότι, πῶς ἀλλοιῶς νὰ ἐξηγηθεῖ ἡ ἀντικατάσταση τῆς ἑλληνορθόδοξης σχολικῆς ὕλης ἀπὸ ἀμφιλεγόμενα, ἀνθελληνικὰ καὶ ἀσήμαντα κείμενα, μὲ κορύφωση τὶς διαβόητες ὁδηγίες γιὰ τὴν χρήση τῆς καφετιέρας;]

Ἐξαφάνιση τοῦ Δυτικοῦ Πνεύματος καὶ τῶν Ἀρίστων: «Πρῶτα θὰ ὑποβιβασθεῖ τὸ ἐπίπεδό της ἐπιστήμης καὶ τῶν ταλέντων. Σὲ ὑψηλὸ ἐπιστημονικὸ ἐπίπεδο φθάνουν τ' ἀνώτερα μυαλὰ καὶ μυαλὰ ἀνώτερα δὲν χρειάζονται. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν μεγάλες πνευματικὲς ἱκανότητες, παίρνουν πάντοτε στὰ χέρια τους τὴν ἐξουσία καὶ γίνονται ἀπόλυτοι κύριοι. Νὰ κόψουμε τὴν γλῶσσα τοῦ Κικέρωνα, νὰ βγάλουμε τὰ μάτια τοῦ Κοπέρνικου, νὰ σκοτώσουμε μὲ λιθοβολισμὸ τὸν Σαίξπηρ –νὰ τί σημαίνει «σιγκαλεφισμός».

[Σ.σ.: Μήπως, δηλαδή, καὶ τὸ νὰ ἐξαφανίσουμε τὴν ἀρχαιοελληνικὴ καὶ βυζαντινὴ-πατερικὴ γραμματεία, νὰ διαστρεβλώσουμε τὴν Ἱστορία, νὰ καταστρέψουμε τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, νὰ λατινοποιήσουμε τὸ ἑλληνικὸ ἀλφάβητο, νὰ κλείνουμε σχολεῖα καὶ νὰ καταργοῦμε Τ.Ε.Ι. καὶ πανεπιστημιακὲς σχολές, εἶναι «σιγκαλεφισμός»;]

Πυρῆνες Τρομοκρατίας: Οἱ σχεδιασμοὶ γιὰ τὴν ἐπικράτηση τῆς «νέας θρησκείας» περιλαμβάνουν καὶ τὴν δράση τῶν «γνωστῶν ἀγνώστων» καὶ τῆς τρομοκρατίας:

«…Στὴν ἀρχή, θὰ προκαλέσουμε τὴν ἀναρχία…Τὸ ξέρεις πὼς εἴμαστε κιόλας ἀρκετὰ δυνατοί;». (…) «Ἄκου, θὰ δημιουργήσουμε ταραχές…».

Ἰσοπέδωση, Σκλαβιὰ καὶ Ἐξαθλίωση: Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἐξαθλίωση τῆς ἀνθρωπόμαζας, ὁ «σιγκαλιεφισμὸς» θέλει καὶ τὴν διάλυση τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ της καὶ τὴν μετάλλαξή της σὲ ἄμορφη, ἀλληλοϋπονομευόμενη, ἀταξική, συλλογικότητα:

«(…) κάθε μέλος τῆς κοινωνίας, παρακολουθεῖ τὸν διπλανό του καὶ τὸ «κάρφωμα» εἶναι καθῆκον. Ὁ καθένας ἀνήκει σὲ ὅλους καὶ ὅλοι στὸν καθένα. Ὅλοι εἶναι σκλάβοι καὶ ἴσοι στὴν σκλαβιά. Ἡ συκοφαντία καὶ ἡ δολοφονία θὰ χρησιμοποιοῦνται σὲ ἐξαιρετικὲς μονάχα περιπτώσεις. Πάνω ἀπ' ὅλα θάναι ἡ ἰσότητα». «Οἱ σκλάβοι πρέπει νὰ εἶναι ἴσοι: χωρὶς δεσποτισμὸ δὲν ὑπάρχει οὔτε ἐλευθερία, οὔτε ἰσότητα. Ἀλλά, σ' ἕνα κοπάδι πρέπει νὰ βασιλεύει ἡ ἰσότητα –νὰ τί σημαίνει “σιγκαλεφισμός”. Μόνον τ' ἀπαραίτητα εἶναι ἀπαραίτητα –αὐτὸ θὰ εἶναι πιὰ τὸ σύνθημα τῆς γήινης σφαίρας!».

[Σ.σ.: Εἶναι ἐνδιαφέρον ὅτι, στὴν μεταμνημονιακὴ Ἑλλάδα, ἀλλὰ καὶ στὴν λοιπὴ Εὐρώπη καί, νωρίτερα, στὶς Η.Π.Α. (ὅπου ἡ καταστολὴ ἐνισχύεται καὶ ἡ δημοκρατία πνέει τὰ λοίσθια, καὶ ὅπου οἱ νεόπτωχοι, οἱ ἄνεργοι καὶ οἱ ἄστεγοι αὐξάνονται μὲ γεωμετρικὴ πρόοδο) πραγματοποιοῦνται ὅλοι οἱ ὁραματισμοὶ τοῦ «σιγκαλιεφισμοῦ».]

Καννιβαλισμὸς καὶ Ἐξαχρείωση: Γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τοῦ «σιγκαλιεφισμοῦ»…

«Χρειάζονται ὅμως καὶ ἀναταραχὲς –θὰ φροντίσουμε γι' αὐτὲς ἐμεῖς ποὺ θὰ κυβερνᾶμε» … «Οἱ σκλάβοι πρέπει νάχουν κυβερνῆτες. Πλήρης ὑποταγή, ὁλοκληρωτικὸς ἀφανισμὸς τῆς προσωπικότητας. Ὅμως, μιὰ φορὰ κάθε τριάντα χρόνια, ὁ Σιγκάλιεφ θὰ δίνει τὸ σύνθημα τῶν ταραχῶν κι' ὅλοι θ' ἀρχίσουν ἄξαφνα νὰ τρῶνε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον· ὡς ἕνα σημεῖο ὅμως, ἔτσι, μὲ τὸν σκοπὸ μονάχα νὰ μὴν πλήξουν. H πλήξη εἶναι αἴσθηση ἀριστοκρατική. Στὸν σιγκαλεφισμὸ δὲν θὰ ὑπάρχουν ἐπιθυμίες. Τὶς ἐπιθυμίες καὶ τὰ βάσανα θὰ τάχουμε ἐμεῖς, κι' οἱ σκλάβοι θάχουν τὸν σιγκαλεφισμό».

[Σ.σ.: Ὅσοι κυριαρχοῦνται ἀπὸ τὰ κατώτερα ἔνστικτά τους δὲν ἔχουν ἐπιθυμίες, διότι ἔχουν μόνον ὁρμέμφυτα, ὅπως τὰ ζῶα. Καὶ δὲν ἔχουν οὔτε βάσανα, διότι μόλις ἱκανοποιήσουν τὰ ὁρμέμφυτά τους, ἠρεμοῦν, ὅπως τὰ ζῷα.]

Ἡ Χρησιμότητα τοῦ Τρόμου: Ἐπιπλέον, γνωρίζοντας ὅτι, ὁ τρόμος –ποὺ παραλύει βούληση καὶ λογικὴ– ὁδηγεῖ τὴν μᾶζα “νὰ συνεργασθεῖ μὲ τὸν δυνάστη της”, ὁ Βερχοβένσκυ ἐκτυλίσσει, μὲ ἀγαλλίαση, μιὰν ἀκόμη μεθοδεία τοῦ «σιγκαλιεφισμοῦ»:

«…Θὰ προπαγανδίσουμε τὴν καταστροφή… ἡ ἰδέα αὐτὴ εἶναι τόσο ξεπλανευτική… θὰ καλέσουμε τὴν φωτιὰ σὲ βοήθειά μας. Θὰ δημιουργήσουμε θρύλους…». «Θὰ προκαλέσουμε ἕναν σεισμὸ ποὺ θὰ κλονίσει τὰ πάντα ἀπὸ τὶς βάσεις τους…».

[Σ.σ.: Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ «σὸκ καὶ δέος», ποὺ προκάλεσε σὲ ὅλους μας ἡ κατάρρευση τῶν Δίδυμων Πύργων, μᾶς βομβαρδίζουν μὲ διάφορα ἄλλα ὁράματα ἀφανισμοῦ –πραγματικὰ ἢ ψεύτικα, θεϊκῆς, φυσικῆς ἢ ἀνθρωπογενοῦς-τεχνητῆς προέλευσης–, ὅπως π.χ.: συντέλεια τοῦ κόσμου, ἠλεκτρομαγνητικὲς ἡλιακὲς ἐκρήξεις, φαινόμενο τοῦ θερμοκηπίου, ἀκραία φυσικὰ φαινόμενα, κομῆτες σὲ πορεία σύγκρουσης μὲ τὴν γῆ, ἐπισιτιστικὲς κρίσεις, πυρηνικοὶ ὄλεθροι δημεύσεις περιουσιῶν, χρεοκοπίες οἰκονομιῶν, ἔλευση ἐξωγήινων κ.ο.κ.]

Πυρῆνες Κρούσης καὶ Ἀναρχία: «Οἱ “ὁμάδες” τῶν τρωκτικῶν θὰ μᾶς χρησιμέψουν πολὺ σ' αὐτό. Μόλις θὰ εἶναι νὰ πέσει καμμιὰ ντουφεκιά, θὰ σοῦ βρίσκω σ' αὐτὲς τὶς ὁμάδες, ἀνθρώπους καλοπροαίρετους, ποὺ θὰ μ' εὐχαριστοῦν κιόλας ποὺ τοὺς ἔκανα τὴν τιμὴ νὰ τοὺς διαλέξω. Θ' ἀρχίσει λοιπὸν ἡ ἀναρχία στὸν κόσμο. Θὰ γίνει μιὰ ἀναστάτωση ποὺ δὲν ξαναπαρουσιάσθηκε ποτὲ στὸν κόσμο… Ἡ Ρωσία θὰ βυθισθεῖ στὰ σκοτάδια, ἡ γῆ θὰ κλαίει τοὺς παληοὺς θεούς της».

[Σ.σ.: Ὅσες ἀπὸ τὶς σύγχρονες ἀναρχικὲς καὶ τρομοκρατικὲς ὁμάδες δὲν μισθοδοτοῦνται ἀπὸ παράκεντρα ἐξουσίας, θεωροῦν ἑαυτὲς ἐλεύθερο-αὐτόνομες. Στὴν πραγματικότητα, ὅμως, ἀποτελοῦν τὸ ἀνθρωποπροϊὸν ἐξειδικευμένων καὶ ἀφανῶν ἐπιστημονικῶν μεθόδων «διαπαιδαγώγησης», οἱ ὁποῖες τοὺς ἐξωθοῦν νὰ καταστρέφουν τὴν κοινωνία τους ἐκ τῶν ἔνδον, πρὸς ὄφελος τῶν σύγχρονων «σιγκαλιεφιστῶν».]

Ἐμφάνιση Μεσσία-Σωτῆρα: Ὅμως, τὸ θέμα δὲν τελειώνει ἐδῶ, διότι, ὡς «νέα θρησκεία», ὁ «σιγκαλιεφισμὸς» προβλέπει καὶ τὴν ἐμφάνιση ἑνὸς Μεσσία-Σωτῆρα. Γι’ αὐτό, ὁ Βερχοβένσκυ ἐξηγεῖ στὸν ὑποψήφιο γιὰ τὸν ρόλο:

«Καὶ τότε… θὰ προβάλουμε ποιὸν νομίζεις;…… Τὸν τσάρεβιτς Ἰβάν. Δηλαδὴ ἐσένα. Θὰ ποῦμε πὼς “κρύβεσαι”. Καταλαβαίνεις τὴν δύναμη ποὺ κλείνει μέσα της αὐτὴ ἡ λέξη; “Kρύβεται!”. Ὑπάρχει, ἀλλὰ κανένας δὲν τὸν ἔχει δεῖ… Φέρνει μιὰ καινούργια ἀλήθεια καὶ “κρύβεται”… Τί θρῦλο μποροῦμε νὰ σκαρώσουμε μ' αὐτό. Κυρίως ὅμως θὰ ξεπηδήσει μιὰ καινούργια δύναμη ποὺ τὴν χρειαζόμαστε, ποὺ τὴν λαχταροῦμε. Τί ἔκανε ὁ σοσιαλισμός; Γκρέμισε τὶς παληὲς δυνάμεις, ἀλλὰ δὲν τὶς ἀντικατέστησε. Ἔτσι ὅμως ἔχουμε μιὰ δύναμη, μιὰ δύναμη ἀφάνταστη μάλιστα! Φθάνει ἕνας μοχλὸς γιὰ νὰ κουνηθεῖ ἡ γῆ. Καὶ θὰ κουνηθοῦν τὰ πάντα!». «...Πρέπει νὰ εἶσαι ἀόρατος. Ὑπάρχει, ἀλλὰ δὲν τὸν ἔχει δεῖ κανείς, “κρύβεται”. Θὰ μπορεῖς ὡστόσο νὰ παρουσιαστεῖς σὲ ἕναν στοὺς ἑκατὸ χιλιάδες. “Tόν εἴδανε! Τὸν εἴδανε!” Θὰ λένε παντοῦ…».

 [Σ.σ.: Παραδόξως, σχετικὸ σενάριο δοκιμάσθηκε ἤδη ἐπιτυχῶς στὸν μουσουλμανικὸ κόσμο, μὲ τὸν Μπὶν Λάντεν στὸν ρόλο τοῦ «σωτῆρα ποὺ φέρνει μιὰ καινούργια ἀλήθεια, ἀλλὰ “κρύβεται”». Ἐνῶ στὸ Διαδίκτυο εἶναι ἀναρτημένος ὁ λόγος ποὺ ἐκφώνησε στὸν Ο.Η.Ε., πέρυσι, ὁ πρόεδρος τοῦ Ἰράν, Ἀχμαντινετζάντ, περὶ τοῦ Ἰμὰμ Μαχντί, ὡς ἀναμενόμενου νέου σωτῆρα τῆς ἀνθρωπότητας. Τὴν ἴδια στιγμή, οἱ ἁπανταχοῦ Ἑβραῖοι ἀναμένουν ὁσονούπω τὸν δικό τους Μεσσία.

Στὶς δυτικὲς κοινωνίες, ρόλο Μεσσία-Σωτῆρα ἔχουν ἀναλάβει, πρὸς τὸ παρόν, οἱ περίφημοι «ἐξωγήινοι μὲ τὴν ἀνώτερη εὐφυΐα», στοὺς ὁποίους πιστεύουν –καὶ τοὺς ὁποίους ἀναμένουν– δεκάδες ἑκατομμύρια ἀνθρώπων ἀνὰ τὸν πλανήτη· ἐνῶ ἄλλοι περιμένουν, φυσικά, τὸν Ἀντίχριστο.]

Πλασματικὴ Πραγματικότητα καὶ Χειραγώγηση: Γνωρίζοντας τὴν ἀπελευθερωτικὴ δύναμη τῆς ἀλήθειας, ὁ «σιγκαλιεφισμὸς» βυθίζει συστηματικὰ τὴν ἀνθρωπόμαζα στὴν ψευδαίσθηση:

«Τὸ μόνο ποὺ ἔχει σημασία εἶναι ὁ θρῦλος… Θὰ βγάλουμε κανὰ-δυὸ δίκαιες ἀποφάσεις ποὺ ἡ φήμη τους θὰ σκορπισθεῖ παντοῦ. Μὲ τὶς ὁμάδες καὶ τὶς πενταμελεῖς ἐπιτροπές, δὲν ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ ἐφημερίδες. Ἄν, στὶς δέκα χιλιάδες αἰτήσεις, ἱκανοποιήσουμε τὴν μιὰ μόνο, θάρθουν στὸ πλευρό μας ὅλοι. Σ' ὅλα τὰ μέρη, ὁ κάθε μουζίκος θὰ ξέρει πὼς ὑπάρχει κάποιο μέρος ὅπου ὅ,τι ζητήσεις σοῦ τὸ δίνουν».

[Σ.σ.: Σήμερα, ἡ μόνη πραγματικότητα ποὺ προβάλλεται εἶναι ἡ πλασματική: οἱ πολιτικοί, ὅταν δὲν ψεύδονται ἀσυστόλως, καταφεύγουν σὲ ἀοριστολογίες ἀντάξιες τῶν ἀστρολογικῶν, καὶ σὲ εὐφημισμοὺς καὶ ἀμφισημεῖες ἀντάξιους τῶν δελφικῶν χρησμῶν.

Οἱ κυβερνήσεις βαπτίζουν «ἀνεξάρτητους» καὶ «μὴ κυβερνητικούς», φορεῖς ποὺ οἱ ἴδιες ἱδρύουν, στελεχώνουν καὶ χρηματοδοτοῦν ἀνέλεγκτα. Οἱ ἐφημερίδες (ποὺ κατηγοροῦνται γιὰ ἐπιλεκτικὴ ἐκδοχὴ τῆς πραγματικότητας) ἀντικαθίστανται ἀπὸ τὴν τηλεόραση (μὲ ὅσα καταμαρτυροῦνται περὶ εἰκονικῆς πραγματικότητας) καί, φυσικά, ἀπὸ τὸ Διαδίκτυο (μὲ τὴν ἀμφισβητούμενη ἀξιοπιστία του).

Δι’ αὐτῶν, διατυμπανίζονται θριαμβικὰ πύρρειες νῖκες, ἐνῶ ἀποσιωποῦνται σημαντικὰ γεγονότα· ἐνοχοποιοῦνται ἀθῶοι καὶ ἀθωώνονται ἔνοχοι· ἐξιδανικεύονται ἀντίστροφες ἀξίες καὶ γελοιοποιοῦνται οἱ ἀληθινές· ἀγνοοῦνται πραγματικοὶ κίνδυνοι καὶ προβάλλονται φανταστικοὶ κ.ο.κ.. Ἐπίσης, δι’ αὐτῶν, οἱ ἐλάχιστες ἀποφάσεις ἑλληνικῶν καὶ εὐρωπαϊκῶν δικαστηρίων, ποὺ δικαιώνουν ἀδικούμενους πολῖτες, διασαλπίζονται θριαμβικά, καθ’ ἣν στιγμήν, ἡ συντριπτικὴ πλειονότητα τῶν πολιτῶν, ὁδηγούμενη στὴν πλήρη ἐξαθλίωση, ἀδυνατεῖ νὰ προσφύγει σ’ αὐτά.]

Νέα Ἐποχή, Ὀλιγαρχία καὶ Ὁλοκληρωτισμός: Τέλος, τρέμοντας καὶ ἱδρώνοντας ἀπὸ τὴν ἀνίερη ἡδονή, ποὺ τοῦ προκαλεῖ τὸ ὁλοκληρωτικὸ ὅραμα τοῦ «σιγκαλιεφισμοῦ», ὁ Βερχοβένσκυ καταλήγει θριαμβευτικά:

«Καὶ ἡ γῆ ὁλόκληρη θὰ χαιρετήσει τὸν “καινούργιο νόμο”, τὴν “νέα δικαιοσύνη”». «Θὰ φουσκώσει ἡ θάλασσα, θὰ γκρεμισθεῖ ἡ παράγκα καὶ ὕστερα ἐμεῖς θὰ βροῦμε τρόπο νὰ κτίσουμε ἕνα πέτρινο οἰκοδόμημα –τὸ πρῶτο. Ἐμεῖς θὰ τὸ χτίσουμε, ἐμεῖς καὶ μόνο».

Τὸ Πέτρινο Οἰκοδόμημα: Σήμερα πλέον, οἱ ἀρχιτέκτονες τῆς παγκοσμιοποίησης –αὐτοὶ καὶ μόνον– ἔχουν ἀνεγείρει τὸ «πέτρινο οἰκοδόμημά» τους, στὸ σύνολο τοῦ πλανήτη. Καὶ εἶναι τὸ πρῶτο, ὑπὸ τὴν ἔννοια ὅτι, εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴν Παγκόσμια Ἱστορία, ποὺ τὸ 1% τῆς ἀνθρωπότητας –αὐτὸ καὶ μόνον– ὑποδουλώνει τὸ 99%.

Καὶ εἶναι «πέτρινο» αὐτὸ τὸ οἰκοδόμημα, διότι οἰκοδομεῖται ἀπὸ πέτρινες καρδιές, μὲ πέτρινες καρδιές καὶ μέσα σὲ πέτρινες καρδιές.

Ἡ Σωτηρία: Ὅμως, μέσα στὸν ζόφο καὶ τὴν ἀπελπισία τοῦ ἀναπόφευκτου, τὸ προσωπικὸ βίωμα τῆς διπλῆς σωτηρίας τοῦ Ντοστογιέφσκυ μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι, ὁ Τριαδικὸς Θεὸς –ποὺ ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ ἐλευθερία καὶ ἀγάπη, δωρίζοντάς του ἐλευθέρα βούληση– ἐπεμβαίνει τόσο στὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, ὅσο καὶ στὴν Ἱστορία. Ἀρκεῖ ἐμεῖς νὰ Τοῦ τὸ ἐπιτρέψουμε.

Ἂν Τοῦ τὸ ἐπιτρέψουμε, μὲ ἕναν βίο γνήσια χριστιανικό, μὲ καρδία νήφουσα καὶ ἀγωνιζόμενοι τὸν “ἀγῶνα τὸν καλόν”, θὰ εὐδοκήσει νὰ συμβάλλει καὶ Ἐκεῖνος, μὲ τὴν δική Του λυτρωτικὴ παρέμβαση, γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου, τὸν ὁποῖον Ἐκεῖνος ἔχει δημιουργήσει καὶ ἐξακολουθεῖ πάντοτε νὰ τὸν ἀγαπᾶ.

Τότε, κανένα «πέτρινο οἰκοδόμημα» δὲν θὰ μπορέσει πιὰ νὰ σταθεῖ.

_________________________

  (*) Τὰ ἀποσπάσματα ἐλήφθησαν ἀπὸ τὸ 7^ο κεφάλαιο, “Οἱ Συντροφοι”, καὶ ἀπὸ τὸ 8^ο κεφάλαιο, “Τσάρεβιτς Ἰβάν”, καὶ παρατίθενται μὲ θεματική σειρά. Ὅλα τὰ ἔντονα στοιχεῖα εἶναι δικά μας.