Ο Υπέρμαχος Στρατηγός της Ορθοδοξίας, άγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς

Την Κυριακή 16 Μαρτίου, Β' Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η Ορθοδοξία μας γιορτάζει τη Μνήμη του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης.

     Είναι τόσο μεγάλος Άγιος, Ομολογητής, Πατέρας και Διδάσκαλος της Εκκλησίας που συγκαταλέγεται ως ο Τέταρτος Δεινότατος Θεολόγος μετά τους Τρείς Μεγίστους Φωστήρες Ιεράρχες!

          Είναι ο Πατέρας της Ενάτης Οικουμενικής Συνόδου η οποία μαζί με η 8η Οικουμενική, το 879 επί Μεγάλου Φωτίου:

        * Αποκρύπτονται και αποσιωπώνται συστηματικώς από τα Πανεπιστήμια Θεολογίας και από τους Οικουμενιστές Αρχιερείς μας οι οποίοι ενοχλούνται πολύ από τη σφοδρή αντιπαπική διδασκαλία και δράση του Μεγάλου Φωτίου και του Αγίου Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά.

          * Επιχειρούν διπλωματικά να υπερτονίσουν επί τούτου την διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου περί Ησυχασμού, περί κτιστών ενεργειών και κτιστής χάριτος, για να μας αποπροσανατολίσουν.

          * Αποφεύγουν όπως ο Διάολος το λιβάνι να αναφερθούν στους ιστορικούς, δυναμικούς και θριαμβικούς Αντιπαπικούς του Αγώνες.

      * Αποφεύγουν λίαν υπόπτως μετ' άκρας Θεομπαιξίας οι αθεόφοβοι, να υπογραμμίσουν και να προωθήσουν ως σταθερή Αγιοπατερική Γραμμή το άκρως σημαντικότατο και καθοριστικότατο για την Ορθοδοξότητα και Αγιότητα αυτού του Παμμεγίστου, Ιερωτάτου Ανδρός, το γεγονός ότι, (το υπογραμμίζω):

      ΔΙΕΚΟΨΕ την Μνημόνευση του Λατινόφρονος Πατριάρχου του και έκαμε ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ δίχως να φοβηθεί τις ενορχηστρωμένες, εμπαθείς και συκοφαντικές κατηγορίες οι οποίες μάλιστα εκσφενδονιζόνταν μαζικώς από παντού, ιδίως όπως λένε οι Συναξαριστές από το διεφθαρμένο ιερατείο και τους αθεολογήτους "θεολόγους" ότι δήθεν "τελούσε σχίσμα και δεν έκανε υπακοή στην προϊσταμένη του αρχή..."

        Σας θυμίζει αυτό κάτι σήμερα...;;; Τί έχουν να πουν οι σύγχρονοι και συμβιβασμένοι πια, δήθεν "Αντι-Οικουμενιστές";

          - ΠΟΥ πάει η θέση τους και το οφίκιό τους;

          - ΠΟΥ πάει η ψυχή τους;

        - ΤΙ ΛΟΓΟ θα δώσουν στην Δευτέρα Παρουσία και Παγκοσμία Κρίση;

          Ξέρω, θα μου πείτε, αυτό θα πουν:

          "Ξέρεις, Κύριε... να, το αποφύγαμε για "λόγους... διακρίσεως", το αρνηθήκαμε "προς αποφυγήν σχίσματος", επικαλεστήκαμε "υπακοή στο Γέροντά μας" (λες κι' είν' αυτός ανώτερος από τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά) και απλά περιμέναμε την Σύγκλιση μελλοντικής Συνόδου...."     Καλημέρα κι΄έφεξε!  Καλημέρα Λατινόφρονη Ελλάδα, καλώς ήλθες γύφτισσα μέρα, η φωτίσασα τους εσκοτισμένους και υποδουλωμένους στην Παναίρεση του Οικουμενισμού Πατριάρχες!

       Εύχομαι πραγματικά να ΜΗΝ ακούσουν εν εκείνη τη ημέρα εκείνο το φρικτό και ανατριχιαστικό "ΑΠΕΛΘΕΤΕ απ' ΕΜΟΥ οι κατηρραμένοι εις το ΠΥΡ το εξώτερον...!!!" Ειλικρινά, ΔΕΝ το εύχομαι, για κανέναν!

          Δεν τους συμφέρει όμως τους σημερινούς Αρχιερείς να βγει στη φόρα η πικρή και αυτοκαταδικαστική αλήθεια για την ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ του Αγίου Γρηγορίου διότι έτσι θα αποκαλυφθεί και η δική τους ενοχή, η συμπόρευση δηλαδή, η προώθηση και κοινωνία τους μετά των κοινωνούντων και μνημονευομένων τον Πάπα!

       Δεν είναι μικρό πράγμα αυτό! ΜΗ περνάει απαρατήρητο! Συνεπάγεται καθαίρεση και επαναφορά στις

Αναγκαία ή υποχρεωτική η απομάκρυνση από αιρετικούς; ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΕΝΤΟΛΩΝ ΛΟΓΩ ΔΥΣΚΟΛΙΑΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΟΥΣ;

Ἀπὸ σχόλιο στὴν ἀνάρτησή μας: «Ὄχι ἀντίδραση δικῆς μας ἐμπνεύσεως στὴν αἵρεση, ἀλλὰ ἐφαρμογὴ τῆς στάσεως ποὺ μᾶς δίδαξαν οἱ Ἅγιοι».

Τὸ Σχόλιο: Να σταματήσει, επιτέλους, αυτό το θέατρο! ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ! Όσο αποτειχισμένος είμαι εγώ, άλλο τόσο είστε κι εσείς! Η "αποτειχισή" σας είναι "μαϊμού". Μέχρι να αποτειχιστείτε στ' αλήθεια κλείστε, επιτέλους, το στόμα σας και σταματήστε να ασχολείστε με τους άλλους. Είναι πιό έντιμο».

Βασίλης Κερμενιώτης

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

Κύριε, Κερμενιώτη

Χαῖρε ἐν Κυρίῳ

Μὲ ὅσα γράφεις, φαίνεται ὅτι ἀποδέχεσαι τὴν Ἀποτείχιση ὡς ὁδὸ πορείας σὲ καιρὸ αἱρέσεως. Μόνο (κατὰ τὴν γνώμη σου) ἡ ἀποτείχισή μας εἶναι «μαϊμοῦ»!

Μέχρι τώρα μᾶς πολεμούσατε, ἐπειδὴ παρουσιάζαμε τὴν Πατερικὴ διδασκαλία, ἡ ὁποία μιλᾶ γιὰ ὑποχρεωτικὴ Ἀποτείχιση, κι ὄχι προαιρετική, ὅπως ἰσχυρίσθηκαν κάποιοι, ἀπὸ ἕνα σημεῖο καὶ ὕστερα. Διότι (scripta manent, τὰ γραπτὰ μένουν), δεν θυμᾶμαι ἡ ὁμάδα τῆς «Συνάξεως τῶν κληρικῶν καὶ μοναχῶν» (καὶ εἰδικὰ ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης, ὁ ὁποῖος ἐπαναλάμβανε ἀπὸ τὸ 2001 τὸ τροπάριο περὶ Ἀποτειχίσεως ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστάς, καὶ τοὺς κοινωνοῦντας μὲ αὐτούς, διότι αὐτὴ ἡ «κοινωνία» μᾶς μολύνει), δὲν θυμᾶμαι νὰ εἶπε κάπου ὅτι ἡ ἀπομάκρυνση εἶναι «προαιρετική»! Προαιρετικὴ ἄρχισε νὰ γίνεται, ὅταν γιὰ κάποιους λόγους ἔγινε συνείδηση ὅτι δυσκολεύονταν πολλοὶ πνευματικοὶ νὰ τὴν ἀκολουθήσουν, ὁπότε πῶς νὰ προτρέψουν πρὸς τοῦτο καὶ τὸ λαό; Ἄρα, λοιπόν, τὸ ἐπιχείρημα περὶ προαιρετικῆς ἀποτειχίσεως (ὅταν ὑπάρχει διαπιστωμένη καὶ κραυγαλέα αἵρεση) ἦρθε μετά!

Δὲν μᾶς εἴπατε ὅμως, ἄν –πέρα ἀπὸ τὸ δίλημμα, ὑποχρεωτικὴ ἢ προαιρετική–, ἂν θεωρεῖτε ΑΝΑΓΚΑΙΑ τὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου γιὰ νὰ φύγει ἡ αἵρεση καὶ γιὰ νὰ ἐφαρμόσουμε τὴν σωτήρια Ἐντολὴ Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης περὶ ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς («Ἐξέλθετε ἐκ μέσου αὐτῶν...»). Καὶ δὲν ἀσχοληθήκατε μὲ αὐτὸ τὸ οὐσιαστικὸ σημεῖο, γιατί ἂν ἀποδεχθεῖτε ὡς ἀναγκαία τὴν ἀποτείχιση, ξέρατε ὅτι θὰ δεχθεῖτε τὸ ἐρώτημα: Ἀφοῦ εἶναι ἀναγκαία, γιατί οὔτε ἐσεῖς τὴν πραγματοποιεῖτε, οὔτε τοὺς ἄλλους ποὺ ἀποφάσισαν νὰ τὴν πραγματοποιήσουν (ἔστω σὲ ἐπίπεδο «μαϊμοῦ») τοὺς ἀφήνετε ἥσυχους; Οὔτε ἐσεῖς «εἰσέρχεσθε (στὸν δύσκολο δρόμο τῆς ἀποτειχίσεως), οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν».

(Τί εἶναι ἐκεῖνο, ἀλήθεια, ποὺ σᾶς δυσκολεύει καὶ σᾶς κάνει νὰ ἀσχολεῖστε μὲ ἐλάχιστους ἀδελφούς σας, ἐσεῖς οἱ πολλοί, ποὺ εἶστε κάτω ἀπὸ τὴν σκέπη μεγάλων ὀνομάτων καὶ λόγιων ἀντι-Οἰκουμενιστῶν; Γιατί μπαίνετε ἐπίμονα καὶ σχολιάζετε, σὲ ἕνα μικρὸ ἱστολόγιο;).

Κι ἂν ρωτήσετε, γιατί ἐμεῖς ἀσχολούμαστε μὲ ἐσᾶς, σᾶς ἀπαντοῦμε ὅτι τὸ κάνουμε γιατί ἀλλοιώνετε τὴν ὁδὸ τῶν Ἁγίων, τὴν ὁμόφωνη στάση τους κατὰ τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν, ποὺ εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση, ἡ ἀποτείχιση ἀπὸ αὐτούς, ἡ διακοπὴ Μνημοσύνου. Αὐτὴν τὴν θέση τὴν κατοχύρωσε θαυμάσια ὁ π. Εὐθύμιος στὰ βιβλία του. Τόσο κατοχυρωμένα μάλιστα, ὥστε ὅταν προσπάθησε νὰ τὴν ἀντικρούσει ἡ «προσφιλής» σας Ἱ. Μ. Πειραιῶς, ἔγινε ρεζίλι, τόσο, ὥστε νὰ μὴν ἀνταπαντήσει στὴν καταλυτικὴ κριτικὴ τοῦ π. Εὐθυμίου καὶ νὰ ἀναβάλλει τὴν Ἡμερίδα περὶ Ἀποτειχίσεως, ποὺ ἡ ἴδια προανήγγειλε! Ξέρω, ἐσεῖς τὴν ἀπάντηση τοῦ π. Εὐθύμιου τὴν βρίσκετε «λίγη»! Παρότι στηρίζετε σὲ μελέτη δεκαετιῶν στοὺς Ἁγίους Πατέρες (στὸ Ἅγιο Ὄρος καὶ στὸν κόσμο) καὶ ἀκόμα σὲ μελέτη πλέον τῶν εἴκοσι χρόνων ἐπὶ τῶν ἔργων, ἰδίως, τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου. Τόσο «λίγη» εἶναι ὅμως, ὥστε κανεὶς ἀπὸ τὴν «Σύναξη» δὲν θέλησε νὰ τὴν ἀντικρούσει. Θὰ πεῖτε ὅτι δὲν ἄξιζε. Ναί: «Ἀπορία ψάλτου, βήξ»!

Πέρα ἀπὸ τὰ βιβλία, ὅμως, τοῦ π. Εὐθυμίου, καὶ πρὶν συνδεθῶ μὲ αὐτόν, δημοσιεύτηκε τὸ βιβλίο «Ἡ Πατερικὴ Στάση στοὺς Θεολογικοὺς Διαλόγους», τὸ ὁποῖο μὲ ἑκατοντάδες χωρία μιλᾶ γιὰ τὸ ἴδιο πρᾶγμα. Τὴν ἀπομάκρυνση (ἀποτείχιση) ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, κατὰ τὴν ἐπιταγὴ τοῦ ἀπ. Παύλου: «αἱρετικὸν ἄνθρωπον ...παραιτοῦ». Τότε τὸ διαβάσατε καὶ εἴχατε πεῖ: «αὐτὸ τὸ βιβλίο πρέπει νὰ τὸ μοιράσουμε στοὺς φοιτητὲς τῶν δύο θεολογικῶν σχολῶν»! Τώρα, τὶς Πατερικὲς θέσεις ποὺ παρουσιάζει τὸ βιβλίο αὐτὸ (ἀποσυνδέοντας τὸ ἀπὸ τὸν συγγραφέα του, ὁ ὁποῖος κατ’ ἐσᾶς παρεξέκλινε) τὶς ἀποδέχεσθε ἀκόμα;

Πρόσεξε, ὅμως, μιὰ σκέψη, ποὺ ἴσως βοηθήσει νὰ καταλάβετε τὴν πλάνη σας, ἀφοῦ νομίζω ὅτι ἐκεῖ σκοντάφτετε. Ἄλλο τὸ ξεκαθάρισμα, ποιά εἶναι ἡ πράξη τῆς Ἐκκλησίας σὲ καιρὸ αἱρέσεως (ποὺ ἀναμφισβήτητα εἶναι ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς) καὶ ἄλλο ἡ δυνατότητα, ἡ ἀντοχή, τὸ κουράγιο, ἡ ἑτοιμότητα κάθε πιστοῦ νὰ τὴν ἐφαρμόσει.

Πράγματι, δὲν εἶναι ἕτοιμος ὁ κάθε πιστὸς νὰ ἐφαρμόσει κάποια πράγματα· εἴτε λόγω ὀλιγοπιστίας, εἴτε ἄγνοιας, εἴτε κακῆς πληροφόρησης, εἴτε οἰκογενειακῶν ὑποχρεώσεων, εἴτε καθοδηγήσεως ἀπὸ πνευματικοὺς ποὺ ἔχουν παραπλανηθεῖ ἀπὸ τὰ ἐπὶ δεκαετίες κηρύγματα τῶν Οἰκουμενιστῶν περὶ Ἐπισκοποκεντρισμοῦ καὶ ὑπακοῆς στὸν Ἐπίσκοπο (τὸν Οἰκουμενίζοντα ἐν προκειμένῳ) κ.ἄ.

Ἄλλο ὅμως ἡ ἀδυναμία μου νὰ ἐφαρμόσω κάτι, καὶ ἄλλο ἡ κακόδοξη προσπάθεια, ἐπειδὴ δὲν μπορῶ νὰ τὸ ἐφαρμόσω, νὰ τὸ βγάζω λάθος! Γιατί ἔτσι βγάζω λάθος τοὺς Ἁγίους Πατέρες, ποὺ διὰ πολλῶν μίλησαν γιὰ ἀπομάκρυνση ἄμεση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς.

Καὶ γιὰ νὰ σᾶς λύσω μιὰ ἀπορία σας: γι’ αὐτὸ οἱ Πατέρες τῆς «Συνάξεως» δὲν ἀσχολοῦνται μαζί μας· γιατὶ μᾶς ἔδωσαν τὴν «εὐλογία» τους, ὅταν προσωπικὰ τοὺς ἀποκάλυψα στὴν «Σύναξη» τῆς Γατζέας τὴν ἀπόφασή μας νὰ ἀποτειχιστοῦμε. Γιατὶ μᾶς εἶπαν ὅτι κι αὐτοὶ βρίσκονται στὸν ἴδιο δρόμο. Θέμα χρόνου ἦταν καὶ ἡ δική τους ἀποτείχιση. Ἐπειδή, ὅμως, στὴ συνέχεια, δὲν θέλησαν γιὰ τοὺς λόγους τους νὰ βαδίσουν τὸ δρόμο, ποὺ ἕως τότε δίδασκαν ὡς τὸν ἀναγκαῖο καὶ ἐπιβεβλημένο μπροστὰ στὶς ραγδαία ἐπέκταση τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐπέτρεψαν σὲ κάποιους «φίλους τους» νὰ διαβάλλουν τὴν προσπάθειά μας, καὶ ἀνέχτηκαν νὰ μοιρασθεῖ στὴ «Σύναξή» τους ἡ κακόδοξη καὶ κατάπτυστη μελέτη τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς διὰ τῆς ὁποίας (οὔτε λίγο, οὔτε πολύ) μᾶς κατασυκοφαντοῦσε.

Εὔχομαι ὁ ἑορταζόμενος αὔριο –καὶ ἀποτειχισθείς– ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, νὰ μᾶς φωτίζει ὅλους νὰ ἀποδεχόμαστε καὶ νὰ βαδίζουμε τὴν ὁδὸ τῶν Ἁγίων. Εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ἀκούσουμε κάθε καλοπροαίρετη κριτική σου.

Σημάτης Παναγιώτης

Πρότυπο Αγίου, διδασκάλου του αγώνος κατά των παθών μας και κατά της αιρέσως της εποχής του, καθώς Αποτειχίστηκε από τον Πατριάρχη Καλέκα.

Κυριακή Β΄ Νηστειών, Αγίου Γρηγορίου Παλαμά

 

Πηγή: kantonopou

Του Δημήτρη Μπάτση
 
Την Κυριακή της δεύτερης εβδομάδος της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, η Εκκλησία τιμά το πρόσωπο του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης (1297-1359). Η μνήμη του τιμάται και στις 14 Νοεμβρίου, ημέρα της κοίμησής του. Η Εκκλησία τοποθέτησε την μνήμη του, την δεύτερη Κυριακή της Σαρακοστής καθώς η συγκεκριμένη εορτή αποτελεί συνέχεια της Κυριακής της Ορθοδοξίας.
       Στις δύο αυτές Κυριακές της Μεγάλης Σαρακοστής, τιμάμε όσους αγωνίστηκαν εναντίον των αιρέσεων κάτι που καταδεικνύεται από την ανάγνωση του «Συνοδικού» της Ορθοδοξίας στην απόλυση της Θείας Λειτουργίας της πρώτης Κυριακής των Νηστειών καθώς και το ότι την επόμενη Κυριακή τιμά, έναν μεγάλο αγωνιστή της Ορθόδοξης πίστης, τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά. Χαρμόσυνο και πανηγυρικό το ύφος των δύο πρώτων Κυριακών, κάτι που μας βοηθάει στο να εντείνουμε τον πνευματικό αγώνα μας στο στάδιο των αρετών, της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
       Η Εκκλησία μας προβάλλει την προσωπικότητα του Αγίου Γρηγορίου τόσο πολύ καθώς η όλη θεολογική προσφορά του ήταν ιδιαιτέρως σημαντική, κυρίως όμως, η όλη βιοτή του αποτελεί πρότυπο για όλους μας. Αν και γόνος πλούσιας οικογένειας και με ιδιαίτερα αξιόλογη μόρφωση, αφιερώθηκε μαζί με τους αδερφούς του σε νεαρή ηλικία, στον Θεό, στο όρος του Άθωνα, το οποίο έχει καταστεί συνώνυμο της αγιότητας. Εκεί αφοσιώθηκε στη νοερά προσευχή, στην μελέτη της Αγίας Γραφής και των Πατέρων της Εκκλησίας και στην καλλιέργεια των ευαγγελικών αρετών. Καρποί της άσκησής του, ήταν η εμφάνιση σε όραμα της Υπεραγίας Θεοτόκου και του Ευαγγελιστού Ιωάννου, του Θεολόγου, οι οποίοι του εγγυήθηκαν ότι θα τον στηρίζουν στους πνευματικούς του αγώνες.
       Λόγω των πειρατικών επιδρομών αναγκάζεται να μετακινηθεί στην Θεσσαλονίκη και απώτερος σκοπός του, να φύγει και από εκεί για τους Αγίους Τόπους, όμως έλαβε πληροφορία από τον Θεό και δεν αναχώρησε με τη συνοδεία του, αλλά χειροτονείται ιερέας και εγκαθίσταται με τους συνασκητές του στην περιοχή της Βέροιας. Λόγω των πολεμικών συγκρούσεων, οι οποίες ελάμβαναν χώρα εκεί, επιστρέφει στο Άγιο όρος, όπου εγκαθίσταται ως ηγούμενος στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου. Ποθώντας την ησυχία και την απαλλαγή από τις μέριμνες, παραιτείται από την ηγουμενία και μεταφέρεται στο ασκητήριο του, στην Μεγίστη Λαύρα.
       Λόγω της εμφάνισης του αιρετικού μοναχού Βαρλαάμ, από την Καλαβρία της Κάτω Ιταλίας, ο οποίος έβριζε τους μοναχούς, χλεύαζε τη νοερά προσευχή και θεωρούσε το Άκτιστο θείο Φως της Μεταμορφώσεως, ως κτιστό, όπως και την θεία χάρη που λαμβάνουμε από τη μετοχή στα μυστήρια, και κατόπιν προσκλήσεως εγκαταλείπει το Άγιο Όρος και μεταβαίνει στην Θεσσαλονίκη, τον Δεκέμβριο του 1337. Εκεί απαντά στις κατηγορίες του Βαρλαάμ και συντάσσει το έργο «Υπέρ των ιερώς ησυχαζόντων». Παρά τις ψευδείς κατηγορίες περί απειθείας και αιρέσεως, του Βαρλαάμ εναντίον του οσίου και του συνόλου των Αγιορειτών πατέρων, οι σύνοδοι του Ιουνίου και Ιουλίου του 1341, στην Κων/πολη, δικαίωσαν τους ησυχαστές πατέρες, τον δε άγιο Γρηγόριο τον επευφήμησαν ως «πρόμαχο ευσεβείας».
     Λίγο αργότερα όμως με τον θάνατο του αυτοκράτορα Ανδρονίκου Γ΄ του Παλαιολόγου, αρχίζουν να αναφύονται έριδες στο θέμα της διαδοχής. Από τη μια μεριά ο δομέστικος Ιωάννης Καντακουζηνός και από την άλλη ο μέγας Δούκας Αλέξιος Απόκαυκος, η αυτοκράτειρα Άννα και ο Πατριάρχης Ιωάννης Καλέκας. Μπροστά στον διαφαινόμενο εμφύλιο, ο άγιος Γρηγόριος πρότεινε ειρηνικές λύσεις για την αποφυγή αιματοχυσίας κάτι που δεν άρεσε στον Πατριάρχη, ο οποίος επεδίωξε να τον προσεταιρισθεί προς όφελος της δικής του πολιτικής παράταξης, μάταια όμως. Αυτό επέσυρε τις συκοφαντίες, την δίωξη και την φυλάκισή του, ενώ ο Πατριάρχης του επέβαλε ακοινωνησία, ακύρωσε τις αποφάσεις των συνόδων του 1341 ενώ χειροτόνησε τον Ακίνδυνο διάκονο και πρεσβύτερο. Ο όσιος όχι μόνο υπέμεινε καρτερικά και αγόγγυστα τις διώξεις, αλλά και συνέχισε να γράφει εναντίον της βαρλααμίτιδος πλάνης.
         Ξαφνικά τα γεγονότα παίρνουν άλλη τροπή, η αυτοκράτειρα πληροφορείται την αντικανονική χειροτονία του αιρετικού Ακινδύνου, και τον φυλακίζει, ενώ παράλληλα τον Μάϊο του 1346, σύνοδος αρχιερέων στην Ανδριανούπολη (Edirne), καθαιρεί όσους βρίσκονται σε εκκλησιαστική κοινωνία με τον Ακίνδυνο. Έτσι κηρύττεται έκπτωτος ο Ιωάννης Καλέκας, και το Μάϊο του 1347, εκλέγεται νέος Πατριάρχης, ο ησυχαστής Ισίδωρος ενώ το καλοκαίρι του ιδίου έτους, εκλέγεται ο άγιος Γρηγόριος αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, στην οποία κυριαρχούσε το χάος λόγω της επικράτησης στην εξουσία μιας ομάδας με αποσχιστικές τάσεις, των Ζηλωτών. Έτσι λόγω της παραπάνω δυσχερούς κατάστασης ο όσιος εισήλθε στην πόλη της Θεσσαλονίκης τον Σεπτέμβριο του 1350 και κατόπιν επέμβασης του αυτοκράτορα Ιωάννη Καντακουζηνού. Στο διάστημα αυτό, των 3 χρόνων, ήταν τοποτηρητής της επισκοπής Λήμνου και εγκαταβιούσε στο Άγιο Όρος.
     Το 1354, κατά τη μετάβασή του στην Κωνσταντινούπολη, αιχμαλωτίστηκε από Οθωμανούς Τούρκους, στην χερσόνησο της Καλλίπολης . Η αιχμαλωσία του διήρκεσε για ένα περίπου χρόνο και στο διάστημα αυτό ταλαιπωρήθηκε πολύ. Οι δεσμώτες του, τον περιέφεραν από πόλη σε πόλη, και σε κάποιες από τις περιηγήσεις του, είχε την ευκαιρία να συναντηθεί με τους προεστούς των ελληνικών κοινοτήτων ενώ επίσης συζήτησε με μουσουλμάνους άρχοντες και θρησκευτικούς λειτουργούς, τις διαφορές της χριστιανικής πίστης από την Ισλαμική θρησκεία. Παρά το ότι κάποιες φορές απειλήθηκε η ζωή του, και βρισκόταν σε εχθρικό περιβάλλον, έδινε ομολογία πίστης, χωρίς να φοβάται, αναπτερώνοντας έτσι το ηθικό και ενισχύοντας την πίστη των εναπομείναντων χριστιανών. Με την καταβολή λύτρων από Σέρβους ή Κροάτες, επέστρεψε στην Βασιλεύουσα όπου αντιπαρατέθηκε τον αντιησυχαστή, Νικηφόρο Γρηγορά, στο θέμα της γνώσεως του Θεού και των θείων ενεργειών.
         Το φθινόπωρο του 1355, επέστρεψε στην Θεσσαλονίκη για να συνεχίσει το ποιμαντικό του έργο, απερίσπαστος πλέον, συντάσσοντας πλήθος συγγραμμάτων. Ύστερα από σοβαρή ασθένεια, κοιμήθηκε στις 14 Νοεμβρίου του 1359 και έκτοτε πρεσβεύει για όλους μας στον Δωρεοδότη Θεό.
        Η Εκκλησία τον προβάλλει και του δίνει τόσο εξέχουσα θέση στη Μεγάλη Σαρακοστή, γιατί δεν δίστασε να δώσει ομολογία πίστεως ενώπιον «αρχών και εξουσιών του αιώνος τούτου». Ομολόγησε την ορθή πίστη, ακόμα και αν συκοφαντήθηκε, φυλακίστηκε, ακόμα και αν τέθηκε η ζωή του σε κίνδυνο. Ομολόγησε την ορθή πίστη ενώπιον του Πατριάρχη Ιωάννη Καλέκα, της Συνόδου, του Βαρλαάμ και του μαθητού του, Γρηγορίου Ακινδύνου, του παπικού λεγάτου Παύλου αλλά και ενώπιον των Οθωμανών Τούρκων και των Χιόνων, όντας αιχμάλωτος.
        Παρά την γενικότερη ρευστότητα των καιρών του, όχι μόνο δεν πρόδωσε την πίστη του για πολιτικούς λόγους ή για άλλα οφέλη, αλλά δεν πρόδωσε και το έθνος του, την πολιτική αρχή στην οποία έδωσε διαβεβαίωση για την αρχιεροσύνη του, δηλ. στους Βυζαντινούς αυτοκράτορες, παρά το ότι ο Σέρβος ηγεμόνας Στέφανος Δουσάν είχε προσπαθήσει παντοιοτρόπως να τον προσεγγίσει και να τον προσεταιριστεί στα πλαίσια της προσπάθειά του για επέκταση της κυριαρχίας του στην υπόλοιπη Μακεδονία καθώς και στα εναπομείναντα τμήματα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας.
        Είθε να πρεσβεύει στον Κύριο για όλους μας, να αξιωθούμε να λάβουμε τις χριστομίμητες αρετές του. Αμήν. Γένοιτο.

http://agiosvasileiospeiraiws.blogspot.com/2010/02/blog-post_27.html

Όχι αντίδραση δικής μας εμπνεύσεως στην αίρεση, αλλά εφαρμογὴ τῆς στάσεως που μας δίδαξαν οι Άγιοι.

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης

Ἀντίδρασις
εἰς τοὺς οἰκουμενιστάς

 Ὁ π. Διονύσιος Τάτσης στὸ σημερινό του ἄρθρο στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο» (14/03/2014) καὶ μὲ τίτλο «Ἀντίδρασις εἰς τοὺς οἰκουμενιστάς», παρουσιάζει τὶς ἄστοχες καὶ ἀντιπατερικὲς ἀντιδράσεις κάποιων πνευματικῶν, στὶς προσπάθειες τῶν Ὀρθοδόξων νὰ ἀντισταθοῦν στὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Σωστὰ ὅσα γράφει.

Δὲν ἐπέτρεψε, ὅμως, νὰ περάσουν ἀπὸ τὸ μυαλό του, ὁ καλὸς ἱερέας, ὅτι, ἀνάλογα μὲ αὐτὰ ποὺ κατηγορεῖ «κάποιους πνευματικούς», πράττει ὁ ἴδιος καὶ οἱ «χαρτοπολεμιστὲς» ἀντι-Οἰκουμενιστές;

Παραθέτουμε σὲ μιὰ στήλη τὸ ἄρθρο του, καὶ στὴ διπλανὴ στήλη μιὰ διασκευὴ τῶν γραφομένων του: τὴν πραγματικότητα, δηλαδή, ὅτι ἐπικοινωνοῦν μὲ αὐτοὺς τοὺς Οἰκουμενιστὲς ποὺ κατηγοροῦν ὡς αἱρετικούς! Κι αὐτὰ στὴ γραμμὴ τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση, ποὺ μᾶς εἶπε τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας ὅτι:

«Οἱ Προτεστάντες εἶναι Εἰκονομάχοι», ἀφοῦ «ἔχουν κατεβάσει τὶς Ἅγιες Εἰκόνες»! Κι ὅμως, «ἐμεῖς εἴμαστε μαζὶ μὲ αὐτοὺς στὸ Π.Σ.Ε. Τοὺς ἀναγνωρίζουμε ὡς Ἐκκλησίες»! «Ὅποιος, ὅμως, ἔχει κοινωνία μὲ τοὺς Προτεστάντες, ἰσχύουν καὶ γι΄ αὐτὸν τὰ ἀναθέματα αὐτά»!!!

Κι ἐσεῖς, πάτερ, ποὺ ἐπικοινωνεῖτε καὶ μνημονεύετε Ἐπισκόπους ποὺ μνημονεύουν καὶ ἀποδέχονται τὸν Ἀρχιερεσιάρχη Πατριάρχη Βαρθολομαῖο; Ἀγωνίζεσθε τάχα -στὰ χαρτιά- ἐναντίον τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἀλλὰ κοινωνεῖτε μαζί του;  Αἰσθάνεσθε ἀγωνιστές; Κι αὐτὸ τὸν ἀγῶνα μᾶς προτρέπετε νὰ κάνουμε;

"Ἐάν μή τις γεννηθῇ ἄνωθεν..."!

Η δεύτερη γέννηση μας

 

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

  

Πηγη: "Κατάνυξις"

 

Ἀφιερωμένο μέ πνευματική ἀγάπη σέ ὅλους

καί ἰδιαίτερα στούς ἀβάπτιστους καί στούς αἱρετικούς.

Ἡ δεύτερη γέννησή μας

Ἅγιος Συμεών ὁ Νέος Θεολόγος

 

Ἀνίσως λοιπόν σύ δέν ἐγεννήθης ἀπό τόν Θεόν, φανερόν εἶναι, ὅτι οὐδέ εἶσαι τέκνον Του, οὐδέ ἐδέχθης Αὐτόν προτήτερα, οὐδέ ἔλαβες Αὐτόν μέσα σου. Καί διά τοῦτο οὔτε σοῦ ἔδωκεν ἐξουσίαν, οὔτε δύνασαι νά γένῃς τέκνον Θεοῦ· καί ἐάν δέν ἔγινες τέκνον τοῦ Θεοῦ, πῶς λοιπόν εἶναι δυνατόν νά ἰδῇς τόν Οὐράνιον Θεόν καί Πατέρα σου; Κανένας ποτέ δέν εἶδε τόν πατέρα του, πρό τοῦ νά γεννηθῇ· καί κανένας ἀπό τούς ἀνθρώπους δέν θέλει ἰδῇ τόν Θεόν, ἄν δέν γεννηθῇ προτύτερα ἀπό Αὐτόν.
 Διά τοῦτο καί ὁ Κύριος ἔλεγεν: "Ἐάν μή τις γεννηθῇ ἄνωθεν, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Καί πάλιν τό γεννώμενον ἐκ τῆς σαρκός, σάρξ ἐστί, τό δέ γεννώμενον ἐκ τοῦ Πνεύματος, Πνεῦμα ἐστί· δηλονότι ἐξ Ἁγίου Ἅγιον· τό δέ Πνεῦμα ἐρευνᾷ καί τά βάθη τοῦ Θεοῦ".  

Ἀμή ἐσύ ἐπειδή ἐγεννήθης ἀπό σάρκα μόνον, καί δέν ἐγνώρισες ἀκόμη τήν πνευματικήν γέννησιν, ὁποῦ γίνεται ἀπό τόν Ἅγιον Πνεῦμα, οὐδέ ἐγεννήθης ἀπό αὐτό, οὐδέ ἔγινες καί ἐσύ Πνεῦμα. Λοιπόν πῶς ἠμπορεῖς νά ἐρευνᾷς τά βάθη τοῦ Θεοῦ; ἤ νά εἰπῶ καλλίτερα, πῶς δύνασαι νά βλέπῃς τόν Θεόν; βέβαια δέν δύνασαι· σύ ὁ ἴδιος, καί μή θέλωντας, ἀδελφέ, θέλει τό ὁμολογήσεις. Ἄς μή σᾶς ἀπατᾶ τινάς μέ μάταια, καί ἀπατηλά λόγια, λέγωντας, ὅτι δύναται τινάς νά καταλάβῃ τά Θεῖα Μυστήρια τῆς πίστεώς μας, χωρίς τό Ἅγιον Πνεῦμα ὁποῦ διδάσκει, καί φωτίζει· (βλέπε ἀβάπτιστους πού δέν ἔλαβαν τό Ἅγιον Πνεῦμα μέ τό Ἅγιον Χρῖσμα καί αἱρετικούς πού ἔχουν ἄκυρο βάπτισμα ἄρα οὔτε αὐτοί ἔλαβαν Ἅγιον Πνεῦμα κι ἐπιπλέον τό βλασφημοῦν)  ἀλλά οὐδέ χωρίς πρατότητα καί ταπεινοφροσύνην δύναται τινάς νά γένῃ δοχεῖον τῶν χαρισμάτων τοῦ Πνεύματος. (αὐτό ἀφορᾶ ὅλους μας).

Διατί πρέπει χωρίς ἄλλο ὅλοι μας νά θεμελιώσωμεν:

1. πρῶτον καλά καί ἀσάλευτα τό θεμέλιον τῆς πίστεως εἰς τά βάθη τῆς ψυχῆς μας·
2. ἔπειτα νά κτίσωμεν τήν ἐσωτερική εὐσέβειαν τῆς ψυχῆς, καί νά τήν ὑψώσωμεν ὠσάν τεῖχος στερεόν μέ τά διάφορα εἴδη τῆς ἀρετῆς.

Καί ἔτσι, ἀφ' οὗ τειχισθῇ ἡ ψυχή ἀπό ὅλα τά μέρη καί ἀφ' οὗ πήξῃ, τρόπον τινά, καί στερεωθῇ ἡ ἀρετή ἐπάνω εἰς αὐτή, ὠσάν ἐπάνω εἰς ἕνα ἄσειστον θεμέλιον, τότε νά βάλωμεν καί τήν σκέπην αὐτῆς τῆς οἰκοδομῆς, ἡ οποία εἶναι γνῶσις τοῦ Θεοῦ, καί νά κατασκευάσωμεν ὁλόκληρον, καί τέλειον τόν οἶκον τοῦ Πνεύματος.

Ἁγίου Συμεών τοῦ Νεόυ Θεολόγου,

Τά εὐρισκόμενα,

Ἐκδόσεις Ρηγοπούλου, σελ. 444

http://kaiomenivatos.blogspot.gr

Πίστις και έργα. Ἀναφορὰ πρὸς Ἁγίους Τεσσαράκοντα μάρτυρες.

Ἁγίου Συμεὼν Νέου Θεολόγου, Ἔργα 2, Λόγοι, Κεφάλαια, Διάλογος, τόμ. Β΄, Λόγοι Ἠθικοί, Λόγ. Ι΄, σελ. 309-310, Ἐκδ. “Ὀρθόδοξος Κυψέλη”.

 

Ἄλλος ἕνας κρίκος στὶς ...ἀσυνέπειας τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν!

Πρὶν κάποια χρόνια, ὁ κ. Γεώργιος Ζερβὸς παρουσίασε μιὰ συζήτηση ποὺ ἔκανε μὲ τὸν π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ. Στὴν συζήτηση ἐκείνη παρουσιάστηκε ἔνθερμος ὑποστηρικτὴς τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους, δηλ. ὑπὲρ τῆς Διακοπῆς Μνημοσύνου καὶ τῆς Ἀποτειχίσεως! Τότε βέβαια, τὸ ἴδιο δίδασκαν καὶ οἱ αὐτο-ἀναγορευόμενοι σὲ ἡγέτες τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν, ποὺ πλαισιώνουν τὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο».

Σήμερα, ὅλα αὐτὰ τὰ ξέχασαν, χωρὶς καμιὰ δημόσια, ἐπαρκῆ ἐξήγηση, ποὺ νὰ ἀποδεικνύει ὅτι τότε, δὲν εἶχαν καταλάβει ...σωστὰ τοὺς Πατέρες, ποὺ δίδασκαν περὶ Διακοπῆς τοῦ Μνημοσύνου καὶ ἀκοινωνησία πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ὅσους κοινωνοῦν μὲ αὐτούς. Χωρὶς καμιὰ ἀναφορὰ καὶ ἐξήγηση ἀπὸ ποῦ πῆραν αὐτὸ τὸ «νέο φῶς», ποὺ τοὺς βοήθησε νὰ «καταλάβουν» καλύτερα! Εἶναι δὲ τόση ἡ «συνέπειά» τους, ὥστε τὰ ἔχουν βάλλει μὲ ὅσους συνεχίζουν τὶς ...διδασκαλίες τους!

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν Συνένετευξη

(Στὸ Βίντεο ἐδῶ ἀπὸ 6ο λεπτὸ καὶ μετά):

π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς: Σήμερα ὁ Οἰκουμενισμὸς διδάσκει τὴ συνύπαρξη. Ἐγὼ θὰ ἀναγνωρίσω τὸν αἱρετικό, καὶ ὁ αἱρετικὸς ἐμένα. Ἀλλὰ ὁ καθένας θὰ πιστεύει αὐτὰ ποὺ πιστεύει. Αὐτὴ ἡ Ἕνωση εἶναι δαιμονική, γιατὶ δὲν ὁδηγεῖ στὴν Ἀλήθεια, χάνουμε κι ἐμεῖς τὴν Ἀλήθεια μας. Γιατί, ἐφ’ ὅσον ἐπικοινωνοῦμε ἐκκλησιαστικὰ μὲ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν τὸ ψέμα, ἑνωνόμαστε, εἴμαστε ὅλοι ἕνα σῶμα. Καὶ γι’ αὐτὸ δὲν θέλουνε νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τοὺς Ἐπισκόπους. Αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα τῆς Μνημονεύσεως πλέον· ὅταν ὁ Ἐπίσκοπος φρονεῖ αἱρετικά, πρέπει νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπ’ αὐτὸν γιατὶ πάλι χάνουμε κι ἐμεῖς τὴν Ὀρθοδοξία μας καὶ  γινόμαστε ἕνα σῶμα μ’ αὐτὸν.

κ. Γεώργιος Ζερβός: Ναί, ἀλλὰ βλέπουμε ὅτι ὑπάρχει ἄρνηση, ἐνῶ βλέπουμε συμπροσευχές, συλλείτουργα, ὑπάρχει ἄρνηση γιὰ Διακοπὴ τοῦ Μνημοσύνου.

π. Εὐθύμιος: Ξέρετε τί συμβαίνει; Ὑπάρχει μιὰ προπαγάνδα σ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο. Ἐνῶ οἱ Πατέρες...

κ. Ζερβός: Ἐγὼ εἶμαι ὑπὲρ τῆς Διακοπῆς, παρὰ τὸ γεγονός...

π. Εὐθύμιος: Τὸ εἶδα, τὸ γράφατε καὶ τὸ χάρηκα.

Κ. Ζερβός: ...ὅτι εἶμαι λαϊκός, καὶ τόγραψα εὐθαρσῶς, ἔτσι, καὶ βρίσκομαι, μπορεῖ διάφορες πλευρὲς νὰ μὲ χτυπᾶνε, δὲν μὲ ἐνδιαφέρει.

π. Εὐθύμιος: Πρέπει νὰ ἀκολουθήσουμε τὴν Πατερικὴ ὁδό, ὅταν ὑπάρχει αἵρεσις. Δηλαδή, ἐφ’ ὅσον ἡ αἵρεση πλέον ἔχει μεταφερθεῖ ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ πῆγε στοὺς Ἐπισκόπους μας, πρέπει νὰ προστατευθοῦμε ἀπὸ τὴν αἵρεση. Ἕνας μόνο εἶναι ὁ δρόμος γιὰ νὰ προστατευτοῦμε. Δὲν ὑπάρχουν. Ἐμεῖς μποροῦμε νὰ βροῦμε δικούς μας δρόμους, ἀλλὰ τὸ νὰ βροῦμε ἐμεῖς δικούς μας δρόμους καὶ νὰ μὴν ἀκολουθήσουμε τὸ δρόμο τῶν Ἁγίων Πατέρων. Οἱ Ἅγιοι Πατέρες εἶπαν μακρυὰ ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο. Καὶ οἱ Ἀποστολικὲς Διαταγὲς τὸ λένε αὐτό.

Προφητείες Αγίων, Σημεία Καιρών, Αφορμή για Μετάνοια

Τὸ παρακάτω ἄρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε πρὶν ἀπὸ 5 χρόνια. Τὸ 2009. Τότε, ἡ πλειονότητα τῶν χριστιανῶν, ἔβλεπε ὅλες αὐτὲς τὶς προφητεῖες –ποὺ κάποιες ἁγιασμένες ψυχὲς διετύπωσαν– ἂν ὄχι ὡς κάτι ἐξωπραγματικό, ὁπωσδήποτε ὅμως, σὰν κάτι μακρινὸ καὶ χρονικὰ ἀπροσδιόριστο. Κι ὅσους τὶς ἐπεκαλοῦντο –μήπως καὶ ξυπνήσουν κάποιες κοιμισμένες πνευματικὲς εὐαισθησίες μέσα μας, μήπως κι ἁρπάξουμε τὴν εὐκαιρία τῆς μετανοίας– τοὺς ἔβλεπαν σὰν ζώντας καὶ ἐρχόμενους ἀπὸ ἕναν ἄλλο κόσμο.

Οἱ ἐξελίξεις ὅμως δικαιώνουν τὶς ἀνησυχίες. Πολιτικές, οἰκονομικὲς καὶ ἐκκλησιαστικές. Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ἐδῶ ἡ κατὰ γράμμα πραγματοποίηση τῶν Προφητειῶν, ἢ κάποιες συμβολικὲς ἐκφράσεις καὶ ὑπερβολές· δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει οὔτε τό πότε ἀκριβῶς. Αὐτὰ εἶναι ἄλλων εὐθύνη νὰ τὰ φανερώσουν. Μᾶς ἐνδιαφέρει ὅτι τὰ ἔσχατα διανοίγονται μπροστά μας καθαρότερα, καὶ παρὰ ταῦτα ἡ μετάνοια μας θολὴ καὶ ἀβέβαιη. Τὴν ἀπωθοῦμε σὲ κάποια, δικῆς μας προτιμήσεως καὶ ἐπιλογῆς, "ἔσχατα"!
Τὰ θηρία τῆς Ἀποκαλύψεως εἶναι ἐδῶ καὶ βρυχῶνται. Μὲ πρῶτο τὸν Οἰκουμενισμό. Κι ἐμεῖς, ἢ ἐπικοινωνοῦμε μαζί του, ἢ ἐν διαιρέσει ὀμφαλοσκοποῦμε γιὰ τὸ δυνητικὸ ἢ τὸ ὑποχρεωτικὸ τοῦ Κανόνος, ἀντὶ νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ τοὺς παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστὲς παρευθύς!
Ἡ περίοδος τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς μᾶς προετοιμάζει γιὰ τὴ μετάνοια, τὸ σκοπὸ τῆς ζωῆς μας· μᾶς προειδοποιεῖ:

«Ἐγγίζει ψυχὴ τὸ τέλος, ἐγγίζει καὶ οὐ φροντίζεις, οὐχ ἑτοιμάζῃ. Ὁ καιρὸς συντέμνει, διανάστηθι, ἐγγὺς ἐπὶ θύραις ὁ Κριτής ἐστιν, ὡς ὄναρ, ὡς ἄνθος ὁ χρόνος τοῦ βίου τρέχει, τί μάτην ταραττόμεθα;».

Ἐμεῖς, ὅμως –δυστυχῶς– βλέπουμε τὰ σημάδια, ἀλλὰ ἐθελοτυφλοῦμε. Εἶναι ἐκπληκτικὴ ἡ ἀδιαφορία μας. Προφητευμένη ὅμως ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο, ὁ ὁποῖος εἶπε γιὰ τοὺς ἔσχατους χρόνους:

«Καὶ καθὼς ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις Νῶε οὕτως ἔσται καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου· ἤσθιον, ἔπινον, ἐγάμουν, ἐξεγαμίζοντο, ἄχρι ἧς ἡμέρας εἰσῆλθε ὁ Νῶε εἰς τὴν κιβωτόν, καὶ ἦλθεν ὁ κατακλυσμὸς καὶ ἀπώλεσεν ἅπαντας. ὁμοίως καὶ ὡς ἐγένετο ἐν ταῖς ἡμέραις Λώτ· ἤσθιον, ἔπινον, ἠγόραζον, ἐπώλουν, ἐφύτευον, ᾠκοδόμουν· ᾗ δὲ ἡμέρᾳ ἐξῆλθε Λὼτ ἀπὸ Σοδόμων, ἔβρεξε πῦρ καὶ θεῖον ἀπ᾿ οὐρανοῦ καὶ ἀπώλεσεν ἅπαντας.  κατὰ τὰ αὐτὰ ἔσται ᾗ ἡμέρᾳ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀποκαλύπτεται» (Λουκ. 17, 26-30).

 (Μετάφραση: Και καθώς έγινε κατά τις ημέρες του Νώε, έτσι θα είναι και κατά τις ημέρες του Υιού του ανθρώπου:  έτρωγαν, έπιναν, πάντρευαν, νυμφεύονταν, μέχρι την ημέρα που εισήλθε ο Νώε στην κιβωτό και ήρθε ο κατακλυσμός και τους εξολόθρεψε όλους.  Όμοια επίσης θα είναι καθώς έγινε κατά τις ημέρες του Λωτ: έτρωγαν, έπιναν, αγόραζαν, πουλούσαν, φύτευαν, οικοδομούσαν.  Αλλά την ημέρα που εξήλθε ο Λωτ από τα Σόδομα έβρεξε φωτιά και θειάφι από τον ουρανό και τους εξολόθρεψε όλους.  Κατά τον ίδιο τρόπο θα είναι την ημέρα που ο Υιός του ανθρώπου θα αποκαλυφτεί).

ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΑΓΙΩΝ - ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ - ΜΕΤΑΝΟΙΑ

  Πηγή: "ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΑ"

 Ο Θεός από αγάπη μας προειδοποιεί για τα επερχόμενα δεινά, αλλά εμείς λόγω απιστίας αδιαφορούμε. Μένουμε αμετανόητοι και θα είμαστε αναπολόγητοι όταν θα ξεσπάσουν, σαν ένας δεύτερος κατακλυσμός.

Ας προσέξουμε και ας μετανοήσουμε τώρα, διότι αν αρχίσουν θα είναι πολύ αργά. Αναφέρονται μερικές εκ των προφητειών, που θα έπρεπε να κηρύττονται από τον «Kλήρο» συνεχώς, αλλά δυστυχώς λόγω αδιαφορίας και απιστίας αποσιωπούνται... ΟΥΑΙ!!!

► ΕΥΑΓΓ. ΛΟΥΚΑ, Κεφ. κα΄, στ. 35-36: «Ως παγίς γάρ επελεύσεται επί πάντας τους καθημένους επί πρόσωπον πάσης τής γής, αγρυπνείται ούν εν παντί καιρώ δεόμενοι ίνα καταξιωθήται εκφυγείν πάντα τά μέλλοντα».
► ΕΑΓΓ. ΜΑΡΚΟΥ, Κεφ. ιγ΄, στ. 6-10: «Πολλοί γάρ ελεύσονται επί τω ονόματί μου λέγοντες ότι εγώ ειμί, και πολλούς πλανήσου-σιν. Όταν δε ακούσητε πολέμους και ακοάς πολέμων, μη θροείσθε· δεί γάρ γενέσθαι, αλλ΄ ούπω το τέλος. Εγερθήσεται γάρ έθνος επί έθνος και βασιλεία επί βασιλείαν, και έσονται σεισμοί κατά τόπους, καί έσονται λιμοί και ταραχαί. Αρχαί ωδίνων ταύτα». στ. 19: «Έσονται γάρ αι ημέραι εκείναι θλίψις, οία ου γέγονε τοιαύτη απ΄ αρχής κτίσεως ής έκτισεν ο Θεός έως τού νύν καί ου μή γένηται».
► ΑΠΟΚΑΛΥΨΙΣ ΙΩΑΝΝΟΥ, Κεφ. ιστ΄, στ. 18-21:

«Καί εγένοντο αστραπαί καί φωναί και βρωνταί, καί σεισμός εγένετο μέγας, οίος ούκ εγένετο αφ΄ ου οι άνθρωποι εγένοντο επί της γής, τηλικούντος σεισμός ούτω μέγας. Καί εγένετο η πόλις η μεγάλη είς τρία μέρη, καί αι πόλεις των εθνών έπεσαν. Καί Βαβυλών η μεγάλη εμνήσθη ενώπιον τού Θεού δούναι αυτή τό ποτήριον τού οίνου του θυμού τής οργής αυτού. Καί πάσα νήσος έφυγε, καί όρη ούχ ευρέθησαν. Καί χάλαζα μεγάλη ως ταλαντιαία καταβαίνει εκ τού ουρανού επί τούς ανθρώπους· καί βλασφήμησαν οι άνθρωποι τόν Θεόν εκ τής πληγής τής χαλάζης, ότι μεγάλη εστίν η πληγή

αύτη σφόδρα».

► ΠΡΟΦ. ΗΣΑїΑΣ, Κεφ. ιγ΄, στ. 9: «Ιδού γάρ ημέρα Κυρίου έρχεται ανίατος θυμού καί οργής