ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ: Μιά ΕΞ ΑΝΑΓΚΗΣ μορφή ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗΣ και ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ;

Εκτός νόμου Εκκλησία με κρυφούς Ιερείς!

Πηγή: "Τρελογιάννης"

Η κρυφή και διωκόμενη «Εκκλησία των Κατακομβών» στην αθεϊστική Ρωσία (ΕΣΣΔ)

Αποσπάσματα από τη μελέτη του καθηγητή Αντωνίου Μάρκου Η ΡΩΣΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΚΑΤΑΚΟΜΒΩΝ, που δημοσιεύεται εδώ.

 

«Ο τρόπος αυτής της μυστικής δραστηριότητας δημιούργησε πραγματικά δίκτυα μυστικών ενοριών, αλλά και μοναστηριών, σε διάφορες πόλεις και χωριά, με λειτουργούς τους λεγόμενους περιοδεύοντες Ιερείς.
Πολλές φορές, μετά την εξάρθρωση τέτοιων δικτύων από την Μυστική Αστυνομία αποδεικνύονταν, ότι στην ίδια πόλη υπήρχαν ενορίες διαφορετικών Επισκόπων των Κατακομβών, χωρίς ο ένας Επίσκοπος να γνωρίζει την δραστηριότητα του άλλου ή οι πιστοί να γνωρίζονται μεταξύ τους…»

Οι νεομάρτυρες της ΕΣΣΔ (από αυτό το άρθρο για τους 11.000 δολοφονημένους της Μονής Οράνκι)

Εισαγωγή του blog μας: Το συγκλονιστικό αυτό κείμενο αναδημοσιεύεται εδώ, όχι μόνο για να συγκινηθούμε και να τιμήσουμε τους ηρωικούς πνευματικούς αγωνιστές που αναφέρονται μέσα του, αλλά κυρίως για να εμπνευστούμε και να παραδειγματιστούμε -και οι λαϊκοί και πιο πολύ οι παπάδες & δεσποτάδες- και να ακολουθήσουμε το παράδειγμά τους.

Εννοώ ταπεινά να το ακολουθήσουμε ΤΩΡΑ, όχι να περιμένουμε να γίνει διωγμός της Εκκλησίας. ΤΩΡΑ διώκεται η Εκκλησία, δηλαδή ο λαός του Θεού. Οι ρασοφόροι που δεν αντιστέκονται στο καθεστώς (και δεν είναι αντίσταση η συμμαχία με νεοναζί, αλλά η πνευματική αντίσταση: η κατήχηση του λαού, η ομολογία της πίστης μας, το να μην προσκυνούμε τους πολιτικούς ΟΛΩΝ των παρατάξεων κ.λ.π.) - για να μη μιλήσω για τους διεφθαρμένους ιερείς, όσοι είναι, και εκείνους που τους ανέχονται - είναι υπεύθυνοι για τις ψυχές που χάνονται σήμερα και θα χαθούν αύριο. Τους αντι-χριστιανούς, που

Η γνωριμία μας με το Θεό, Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Β΄ Μέρος

Πηγή: " alopsis"

Ο όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης είναι μία από τις μεγαλύτερες σύγχρονες φυσιογνωμίες του αγιορείτικου και γενικότερα του ορθοδόξου μοναχισμού.

Έχοντας παραδώσει τον εαυτό του ολοκληρωτικά στο Θεό, πολύ σύντομα αξιώθηκε να λάβει το δώρο της ακατάπαυστης ευχής από την Κυρία Θεοτόκο, αλλά και να δει τον ζώντα Χριστό μέσα στο ναό του προφήτη Ηλία, στο μυλώνα της μονής.

Η διδασκαλία του, που έχει αποτυπωθεί στις γραφές του, είναι βαθιά βιωματική και αναφέρεται σε καίρια ζητήματα της πνευματικής ζωής - προσευχή, χάρη, δοκιμασίες, ταπείνωση, ειρήνη, ελευθερία, μετάνοια, αγάπη, υπακοή, θεογνωσία.

Η βιογραφία του, γραμμένη από το μαθητή του γέροντα Σωφρόνιο του Έσσεξ (+1993), καθώς και οι θεόσοφες διδαχές του σαγήνευσαν πολλούς ανθρώπους, και μάλιστα αλλοδόξους, και τους έκαναν να γνωρίσουν τον αληθινό Θεό και να επιστρέψουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Σ΄ αυτήν ακριβώς τη γνωριμία με το Θεό -γνωριμία που πραγματώνεται όχι με τον ορθό λόγο και το στοχασμό, αλλά με την εν Χριστώ άσκηση και την εν Αγίω Πνεύματι εμπειρία- αναφέρονται τα αποσπάσματα που ανθολογήθηκαν σ΄ αυτό το τεύχος.

 (AΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΛΟΓΟ ΤΗΣ Ι. ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ)

  Η γνωριμία μας με το Θεό

 Οσίου Σιλουανού του Αθωνίτου

Β΄ Μέρος

Η κοινωνία με το Θεό

Όποιος αγαπάει τον Κύριο, σκέφτεται πάντα Εκείνον. Η θύμηση του Θεού γεννάει την προσευχή. Αν δεν θυμάσαι τον Κύριο, τότε και δεν θα προσεύχεσαι· και χωρίς την προσευχή, δεν θα παραμείνει η ψυχή στην αγάπη του Θεού, γιατί η χάρη του Αγίου Πνεύματος έρχεται με την προσευχή.

Η προσευχή προφυλάσσει τον άνθρωπο από την αμαρτία, γιατί ο νους, όταν προσεύχεσαι, είναι απασχολημένος με το Θεό και στέκεται με ταπεινό Πνεύμα ενώπιον του Κυρίου, τον Οποίο γνωρίζει η ψυχή του προσευχομένου.

Ο αρχάριος όμως χρειάζεται χειραγωγό, επειδή η ψυχή, πριν έρθει η χάρη του Αγίου Πνεύματος, έχει μεγάλο πόλεμο εναντίον των εχθρών και δεν μπορεί να διακρίνει η ίδια, αν η γλυκύτητα που δοκιμάζει, προέρχεται από τον εχθρό. Αυτό μπορεί να το διακρίνει μόνο εκείνος που γεύθηκε ο ίδιος το Άγιο Πνεύμα. Αυτός αναγνωρίζει τη χάρη κατά τη γεύση.

Όποιος θέλει να ασκεί την προσευχή χωρίς χειραγωγό και, μέσα στην υπερηφάνειά του, φαντάζεται ότι μπορεί να τη διδαχθεί από τα βιβλία, αυτός βρίσκεται κιόλας στην πλάνη. Τον ταπεινό όμως τον προστατεύει ο Κύριος· έτσι, αν πράγματι δεν υπάρχει έμπειρος οδηγός, αυτός καταφεύγει στον υπάρχοντα πνευματικό, και ο Κύριος θα τον σκεπάσει χάρη στην ταπείνωσή του. Σκέψου ότι στον πνευματικό ζει το Άγιο Πνεύμα, και αυτός θα σου πει το ωφέλιμο. Αν όμως σκεφτείς πως ο πνευματικός ζει με αμέλεια και διερωτηθείς, "Πώς είναι δυνατό να έχει το Άγιο Πνεύμα;", θα υποστείς εξαιτίας αυτής της σκέψης σου μεγάλο πειρασμό, και ο Κύριος θα σε ταπεινώσει και θα επιτρέψει να πέσεις σε κάποια πλάνη.

Η προσευχή δίνεται στον προσευχόμενο. Η προσευχή που γίνεται μόνο από συνήθεια, χωρίς καρδιά συντριμμένη για τις αμαρτίες της, δεν είναι αρεστή στο Θεό.

*

Ω άνθρωπε, μάθε την κατά Χριστόν ταπείνωση, και ο Κύριος θα σου χαρίσει να γευθείς τη γλυκύτητα της προσευχής. Κι αν θέλεις να προσεύχεσαι καθαρά, γίνε ταπεινός, γίνε εγκρατής, εξομολογήσου ειλικρινά και θα σε αγαπήσει η προσευχή. Γίνε υπάκουος, υποτάξου ευσυνείδητα στις αρχές, μείνε ευχαριστημένος με όλα, και τότε ο νους σου θα καθαριστεί από μάταιους λογισμούς. Να θυμάσαι πως σε βλέπει ο Κύριος, γι’ αυτό πρόσεχε, μήπως λυπήσεις με κάτι τον αδελφό· μην τον κατακρίνεις και μη τον στενοχωρήσεις ούτε μ’ ένα βλέμμα, και το Πνεύμα το Άγιο θα σε αγαπήσει και θα σε βοηθήσει σε όλα.

*

Το Άγιο Πνεύμα μοιάζει πολύ με αγαπημένη, γνήσια μητέρα. Η μητέρα αγαπάει το παιδί της και πονάει γι’ αυτό. Έτσι και το Άγιο Πνεύμα σπλαχνίζεται, συγχωρεί, θεραπεύει, νουθετεί και χαροποιεί. Και αναγνωρίζεται το Άγιο Πνεύμα στην ταπεινή προσευχή.

*

Όποιος αγαπάει τους εχθρούς, αυτός γρήγορα θα γνωρίσει τον Κύριο με το Άγιο Πνεύμα. Όποιος όμως δεν τους αγαπάει –γι’ αυτόν δεν θέλω ούτε καν να γράψω. Όμως τον λυπάμαι, γιατί βασανίζει τον εαυτό του και τους άλλους και δεν θα γνωρίσει τον Κύριο.

*

Στις εκκλησίες τελούνται οι ιερές ακολουθίες και το Πνεύμα του Θεού κατοικεί σ’ αυτές. Η ψυχή, ωστόσο, είναι ο καλύτερος ναός του Θεού, και όποιος προσεύχεται εσωτερικά, γι’ αυτόν όλος ο κόσμος έγινε ναός του Θεού. Αυτό όμως δεν είναι για όλους.

Πολλοί προσεύχονται προφορικά ή προτιμούν να προσεύχονται με βιβλία. Και αυτό καλό είναι και ο Κύριος δέχεται την προσευχή τους. Αν όμως κανείς προσεύχεται και σκέφτεται άλλα πράγματα, ο Κύριος δεν εισακούει αυτή την προσευχή.

*

Η αδιάλειπτη προσευχή προέρχεται από την αγάπη και χάνεται εξαιτίας της κατακρίσεως, της αργολογίας και της ακράτειας. Όποιος αγαπάει το Θεό, αυτός μπορεί να Τον σκέφτεται μέρα και νύχτα, γιατί το ν’ αγαπάς το Θεό καμιά εργασία δεν το παρεμποδίζει.

Η αληθινή ελευθερία

Όλοι μας ταλαιπωρούμαστε στη γη και ζητάμε ελευθερία, μα λίγοι ξέρουν τι είναι η ελευθερία και που βρίσκεται.

Κι εγώ θέλω επίσης ελευθερία και την αναζητώ μέρα και νύχτα. Έμαθα πως βρίσκεται κοντά στο Θεό και δίνεται απ’ Αυτόν σ’ όσους έχουν ταπεινή καρδιά, σ’ όσους μετανόησαν και έκοψαν το θέλημά τους ενώπιον του Κυρίου. Σ’ όποιον μετανοεί, ο Θεός δίνει την ειρήνη Του και την ελευθερία να Τον αγαπάει. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα πολυτιμότερο στον κόσμο από την αγάπη του Θεού και του πλησίον. Σ’ αυτά βρίσκει η ψυχή ανάπαυση και χαρά.

*

Η καρδιά μου πονάει για όλο τον κόσμο και προσεύχομαι με δάκρυα γι’ αυτόν, να μετανοήσουν όλοι και να γνωρίσουν το Θεό, να ζήσουν με αγάπη και να γευθούν τη γλυκύτητα της ελευθερίας του Θεού.

Ω, όλοι οι άνθρωποι, προσευχηθείτε και κλάψτε για τις αμαρτίες σας, για να σάς συγχωρήσει ο Κύριος. Όπου υπάρχει άφεση αμαρτιών, εκεί βρίσκεται η ελευθερία της συνειδήσεως και η αγάπη, έστω και λίγη.

*

Ο Κύριος μας έδωσε την εντολή να αγαπάμε ο ένας τον άλλον. Αυτή είναι η αληθινή ελευθερία: η αγάπη για το Θεό και τον πλησίον. Εδώ βρίσκεται και η ελευθερία και η ισότητα. Στην κοσμική τάξη είναι αδύνατο να υπάρξει ισότητα -αυτό όμως δεν έχει σημασία για την ψυχή. Δεν μπορεί να είναι ο καθένας βασιλιάς ή άρχοντας, πατριάρχης ή ηγούμενος ή διοικητής. Μπορεί όμως ο καθένας, σε όποια τάξη κι αν ανήκει, ν’ αγαπάει το Θεό και να είναι ευάρεστος σ’ Εκείνον -κι αυτό είναι το σπουδαίο. Και όσοι αγαπούν περισσότερο το Θεό στη γη, θα έχουν περισσότερη δόξα στη βασιλεία των ουρανών και θα είναι πιο κοντά στον Κύριο. Ο καθένας θα δοξαστεί κατά το μέτρο της αγάπης του.

*

Η θεία χάρη δεν αφαιρεί την ελευθερία, αλλά συνεργεί μόνο στην εκπλήρωση των εντολών του Θεού. Ο Αδάμ βρισκόταν στην κατάσταση της χάριτος, αλλά δεν του αφαιρέθηκε το αυτεξούσιο. Οι άγγελοι παραμένουν επίσης στο Άγιο Πνεύμα, αλλά δεν τους έχει αφαιρεθεί η ελεύθερη βούληση.

*

Ο Κύριος έδωσε στη γη το Άγιο Πνεύμα· και όσοι το έλαβαν, αισθάνονται τον παράδεισο μέσα τους.

Ίσως πεις: "Γιατί λοιπόν δεν έχω κι εγώ μια τέτοια χάρη;". Επειδή εσύ δεν παραδόθηκες στο θέλημα του Θεού, αλλά ζεις σύμφωνα με το δικό σου θέλημα.

*

Παρατηρήστε εκείνον που αγαπάει το θέλημά του: Δεν έχει ποτέ ειρήνη στην ψυχή του και δεν ευχαριστιέται με τίποτα. Γι' αυτόν όλα γίνονται όπως δεν θα έπρεπε. Όποιος όμως δόθηκε ολοκληρωτικά στο θέλημα του Θεού, έχει την καθαρή προσευχή και η ψυχή του αγαπάει τον Κύριο.

*

Έτσι δόθηκε στο Θεό η Υπεραγία Παρθένος: "Ιδού η δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου" (Λουκ. 1, 38).

Αν λέγαμε κι εμείς, "Ιδού ο δούλος Κυρίου· γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου", τότε τα ευαγγελικά λόγια του Κυρίου θα ζούσαν στις ψυχές μας, η αγάπη του Θεού θα βασίλευε σ΄ όλο τον κόσμο και η ζωή στη γη θα ήταν απερίγραπτα ωραία.

Αλλά μολονότι τα λόγια του Κυρίου ακούγονται τόσους αιώνες σ΄ όλη την οικουμένη, οι άνθρωποι δεν τα καταλαβαίνουν και δεν θέλουν να τα παραδεχθούν. Όποιος όμως ζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, αυτός θα δοξαστεί και στον ουρανό και στη γη.

(Από τη σειρά των φυλλαδίων «Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ» της Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπού Αττικής.

Α΄ Μέρος: http://www.paterikiparadosi.blogspot.gr/2015/02/alopsis.html

Στυλ. Τσομπανίδης: "ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΗΣ"

Ὁ κ. Παναγιώτης Ἀνδριόπουλος παρουσιάζει τὸ νέο βιβλίο, ποιοῦ ἄλλου, τοῦ οἰκουμενιστῆ συγγραφέα, κ. Στυλιανοῦ Τσομπανίδη.

Τὰ δείγματα ποὺ μᾶς παρουσιάζει ἀπὸ τὸ βιβλίου τοῦ κ. Τσομπανιδη καταδεικνύουν ὅτι ὁ συγγραφέας εἶναι ἀπόλυτα συνεπὴς στὸν Οἰκουμενισμό του. Οἱ θέσεις του ξεκάθαρες. Μὲ γλαφυρὸ καὶ ἀποκαλυπτικὸ τρόπο καταδεικνύει τὴν οἰκουμενιστικὴ στοχοθεσία, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὸ ξεστράτισμα τῆς Ὀρθοδοξίας στὶς ἀτραποὺς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς παγκοσμιοποίησης.

Ἡ Ὀρθοδοξία (στὴν σκέψη τῶν Οἰκουμενιστῶν) δὲν ἔχει ἄλλη ἐπιλογή: ἢ συνδέεται καὶ ταυτίζεται μὲ τὸν Οἰκουμενισμό (δηλαδὴ ἀφομοιώνεται ἀπὸ αὐτόν), ἢ  πεθαίνει. Ἡ σύνδεση καὶ ἡ συμπόρευση τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὶς αἱρετικὲς Ὁμολογίες τῆς Δύσεως, κατὰ τὸν συγγραφέα, σημαίνει ἄνθιση τῆς Ὀρθοδοξίας, ζωντανὴ θεολογία, σύσφιγξη τῶν σχέσεων μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν! Μόνο ποὺ οἱ ἐκφράζοντες αὐτὲς τὶς ἰδέες Ἐπίσκοποι καὶ ἀκαδημαϊκοὶ θεολόγοι, ἔχουν παύσει νὰ εἶναι ὀρθόδοξοι, ἀφοῦ ἐναντιώνονται φανερὰ στοὺς Ἁγίους τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.

Οἱ Ἅγιοι Πατέρες ἐφάρμοζαν ἀπὸ συμφώνου τὴν Ἐντολὴ τοῦ Εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη καὶ τοῦ ἀποστόλου Παύλου, ἀποφεύγοντας κάθε ἐπικοινωνία μὲ ἀμετανόητους αἱρετικούς. Αὐτὴ τὴν "παραξενιά" τους(!) τὴν ἔχουν ..."διορθώσει" σήμερα οἱ Οἰκουμενιστές, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο ποὺ ἔχουν διορθώσει καὶ τὴν παραξενιὰ τῶν Ἱερῶν Κανόνων ποὺ ἀπαγορεύουν τὶς συμπροσευχὲς μὲ τοὺς αἱρετικούς, τὴν "παραξενιὰ" τοῦ Κυρίου ποὺ ἀπαγόρευσε τὴν παραποίηση ἔστω καὶ ἑνὸς λόγου Του, μιᾶς "κεραίας"!

Οὐδέποτε διάβασε ὁ κ. Τσομπανίδης στὰ κείμενα τῆς Παραδόσεώς μας ὅτι ἡ Ἐκκλησία εὔχεται γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ ἐν μετανοίᾳ τῶν αἱρετικῶν στὴν Ἐκκλησία κι ὄχι γιὰ ἕνωση τῆς ἀλήθειας μὲ τὴν πλάνη ἢ τὴν ἀνοχὴ ἀπὸ “ἀγάπη” τῆς πλάνης;

Οὐδέποτε ἀνέγνωσε στὴν Παράδοσή μας (αὐτὴ ποὺ τὴν ἐπικαλεῖται μέν, ἀλλὰ διαστρεβλωμένη κατὰ τὰ βατικάνεια πρότυπα) ὅτι οἱ ὀρθόδοξοι θεολόγοι καὶ Πατέρες, οἱ πραγματικοὶ Ποιμένες (τσομπάνιδες) κ. Τσομπανίδη, μᾶς δίδαξαν τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ αἱρετικούς, ποὺ ὄχι μονο δὲν μετανοοῦν, ἀλλὰ καὶ αὐξάνουν τὶς αἱρέσεις τους;

Οὐδέποτε ἄκουσε τὸν ἀπόστολο Παῦλο καὶ τοὺς Πατέρες ποὺ τὸν ἐπανέλαβαν ὅτι «φθείρουσι ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί» καὶ μολύνουν τὸ νοῦ τῶν διαλεγομένων μὲ ἀμετανόητους;

Οὐδέποτε ἀντελήφθη ὅτι «τοσαύτην οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτῶν ἔσχον εὐλάβειαν πρὸς τὸ μηδὲ μέχρι λόγου κοινωνεῖν τινὶ τῶν παραχαρασσόντων τὴν ἀλήθειαν, ὡς καὶ Παῦλος ἔφησεν· αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ»;

Ἀπόδειξη ὅτι τίποτα ἀπὸ αὐτὰ δὲν κατάλαβε, εἶναι ἡ νεκρότητα ποὺ περιφέρουν καὶ

Η γνωριμία μας με το Θεό, Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Πηγή: " alopsis"

Ο όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης είναι μία από τις μεγαλύτερες σύγχρονες φυσιογνωμίες του αγιορείτικου και γενικότερα του ορθοδόξου μοναχισμού.

Γεννήθηκε το 1866 στη Ρωσία από γονείς ευσεβείς. Ύστερ’ από διάφορες μεταπτώσεις των πρώτων νεανικών του χρόνων, ένα αποκαλυπτικό όραμα της Υπεραγίας Θεοτόκου τον έκανε να μετανοήσει βαθιά και να ποθήσει την ισάγγελη μοναχική πολιτεία.

Το 1892 ήρθε στο Άγιον Όρος, στη μονή του Αγίου Παντελεήμονος. Μικρόσχημος μοναχός έγινε το 1896 και μεγαλόσχημος το 1911.

Η ζωή του στον Άθωνα, διαποτισμένη από τη διαρκή μνήμη του Θεού, ξεχώριζε για τη συνέπεια και την ακρίβειά της τόσο στους πνευματικούς αγώνες όσο και στις μοναστηριακές διακονίες.

Υπομονετικός και μακρόθυμος, πράος και άκακος, ταπεινός και υπάκουος ο όσιος Σιλουανός, κέρδισε την αγάπη και την εκτίμηση των συμμοναστών του, αλλά και δέχτηκε πολλές επιθέσεις από τους φθονερούς και μισόκαλους δαίμονες.

Έχοντας παραδώσει τον εαυτό του ολοκληρωτικά στο Θεό, πολύ σύντομα αξιώθηκε να λάβει το δώρο της ακατάπαυστης ευχής από την Κυρία Θεοτόκο, αλλά και να δει τον ζώντα Χριστό μέσα στο ναό του προφήτη Ηλία, στο μυλώνα της μονής.

Η θεοφάνεια εκείνη ήταν ο σημαντικότερος σταθμός της ζωής του. Από τότε η οξεία πνευματική αίσθησή του έγινε ακόμα οξύτερη. Αισθανόταν αφόρητο πόνο για την αμαρτία. Λυπόταν και έκλαιγε για τις ψυχές που βρίσκονται μακριά από την αλήθεια. Προσευχόταν αδιάλειπτα για όλο τον κόσμο. Αγαπούσε τους ανθρώπους και το Θεό χωρίς όρια. Μολονότι ολιγογράμματος, απέκτησε σπάνια σοφία και πείρα με τους αγώνες και τις μελέτες του. Η επικοινωνία μαζί του ήταν πηγή χαράς. Η παρουσία του χάριζε ειρήνη και ανάπαυση.

Μέσα στην προσευχή και τη δοξολογία του Θεού τελείωσε την επίγεια πορεία του. Κοιμήθηκε στις 11/24 Σεπτεμβρίου 1938 στη μονή της μετανοίας του.

Η διδασκαλία του, που έχει αποτυπωθεί στις γραφές του, είναι βαθιά βιωματική και αναφέρεται σε καίρια ζητήματα της πνευματικής ζωής - προσευχή, χάρη, δοκιμασίες, ταπείνωση, ειρήνη, ελευθερία, μετάνοια, αγάπη, υπακοή, θεογνωσία.

Η βιογραφία του, γραμμένη από το μαθητή του γέροντα Σωφρόνιο του Έσσεξ (+1993), καθώς και οι θεόσοφες διδαχές του σαγήνευσαν πολλούς ανθρώπους, και μάλιστα αλλοδόξους, και τους έκαναν να γνωρίσουν τον αληθινό Θεό και να επιστρέψουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Σ΄ αυτήν ακριβώς τη γνωριμία με το Θεό -γνωριμία που πραγματώνεται όχι με τον ορθό λόγο και το στοχασμό, αλλά με την εν Χριστώ άσκηση και την εν Αγίω Πνεύματι εμπειρία- αναφέρονται τα αποσπάσματα που ανθολογήθηκαν σ΄ αυτό το τεύχος.

 (ΠΡΟΛΟΓΟΣ ΕΚ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ)

  Η γνωριμία μας με το Θεό

Οσίου Σιλουανού του Αθωνίτου

Α΄ Μέρος

Πως θα γνωρίσουμε το Θεό

Πολύ μας αγαπάει ο Κύριος· αυτό το έμαθα από το Άγιο Πνεύμα, που μου έδωσε Εκείνος κατά το μέγα Του έλεος. Γέρασα και ετοιμάζομαι για το θάνατο και γράφω την αλήθεια από αγάπη για τους ανθρώπους. Το Άγιο Πνεύμα, που μου έδωσε ο Κύριος, θέλει να σωθούν όλοι, να γνωρίσουν όλοι το Θεό.

Ήμουνα χειρότερος κι από έναν βρωμερό σκύλο, εξαιτίας των αμαρτιών μου’ σαν άρχισα όμως να ζητώ συγχώρηση από το Θεό, Αυτός μου έδωσε όχι μόνο τη συγχώρηση αλλά και το Άγιο Πνεύμα. Έτσι, εν Πνεύματι Αγίω, γνώρισα το Θεό.

Βλέπεις αγάπη που έχει ο Θεός για μας; Ποιος, αλήθεια, θα μπορούσε να περιγράψει την ευσπλαχνία Του;

Αδελφοί μου, πέφτω στα γόνατα και σας παρακαλώ, πιστεύετε στο Θεό, πιστεύετε πως υπάρχει το Άγιο Πνεύμα, που μαρτυρεί για το Θεό σ’ όλες τις εκκλησίες μας, αλλά και στην ψυχή μου.

Το Άγιο Πνεύμα είναι αγάπη. Και η αγάπη αυτή πλημμυρίζει όλες τις ψυχές των ουρανοπολιτών αγίων. Και το ίδιο Άγιο Πνεύμα είναι στη γη, στις ψυχές όσων αγαπούν το Θεό. Εν Πνεύματι Αγίω οι ουρανοί βλέπουν τη γη, ακούνε τις προσευχές μας και τις προσκομίζουν στο Θεό.

*

Ζούμε στη γη και δεν βλέπουμε το Θεό, δεν μπορούμε να Τον δούμε. Αλλά σαν έρθει το Άγιο Πνεύμα στην ψυχή, τότε θα δούμε το Θεό, όπως Τον είδε ο άγιος Στέφανος (Πραξ. 7, 55-56). Η ψυχή και ο νους αναγνωρίζουν αμέσως με το Άγιο Πνεύμα ότι Αυτός είναι ο Κύριος. Έτσι ο άγιος Συμεών ο Θεοδόχος, με το Άγιο Πνεύμα, αναγνώρισε στο μικρό βρέφος τον Κύριο (Λουκ. 2, 25-32). Έτσι και ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής, με το Άγιο Πνεύμα επίσης, αναγνώρισε τον Κύριο και Τον υπέδειξε στους ανθρώπους. Και στον ουρανό και στη γη ο Θεός γνωρίζεται μόνο με το Άγιο Πνεύμα, όχι με την επιστήμη. Και τα παιδιά που δεν σπούδασαν καθόλου, γνωρίζουν τον Κύριο με το Άγιο Πνεύμα. Χωρίς το Άγιο Πνεύμα κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει το Θεό και πόσο πολύ μας

Καθαρά Δευτέρα, Ἁγίου Πολυκάρπου:

Ὁ ἅγιος Πολύκαρπος, Ἐπίσκοπος Σμύρνης, γεννήθηκε περὶ τὸ 80 μ.Χ. Ὑπῆρξε μαθητὴς τοῦ Εὐαγγελιστῆ Ἰωάννη καὶ ἦταν ὁ γνησιότατος ἐκπρόσωπος τῆς ἀποστολικῆς διδασκαλίας στὶς Ἐκκλησίες τῆς Ἀσίας «ὑπὸ ἀποστόλων μαθητευθεὶς καὶ συναναστραφεὶς πολλοῖς τοῖς τὸν κύριον ἑορακόσιν».

Ὁ ἅγιος Εἰρηναῖος παρέχει τὴν πληροφορία ὅτι ὁ ἅγιος Πολύκαρπος μετέστρεψε πολλοὺς ἀπὸ τὴν αἵρεση τοῦ Μαρκίωνος στὴν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ. Διηγεῖται μάλιστα καὶ ἕνα καθοδηγητικὸ γεγονὸς ποὺ ἀναφέρεται στὴ στάση τοῦ ἁγίου Πολυκάρπου ἔναντι τοῦ αἱρετικοῦ Μαρκίωνος. Ὅταν ὁ αἱρεσιάρχης Μαρκίων τὸν πλησίασε κάποτε καὶ τοῦ ἀπηύθυνε τὴν παράκληση: «ἐπεγίνωσκε ἡμᾶς», δηλαδὴ ἀναγνώρισέ μας, ὁ Ἅγιος ἀπάντησε: «ἐπιγινώσκω, ἐπιγινώσκω σὲ τὸν πρωτότοκον τοῦ Σατανᾶ».

Αὐτὴ ἡ στάση τοῦ Ἁγίου, συμφωνεῖ ἀπόλυτα μὲ τὴν διδασκαλία καὶ τὸ παράδειγμα τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννη, ὁ ὁποῖος (ὅπως ἐδιηγεῖτο ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος Πολύκαρπος) ὅταν ὁ «Ἰωάννης ὁ τοῦ κυρίου μαθητὴς ἐν τῇ Ἐφέσῳ πορευθεὶς λούσασθαι» εἶδε μέσα στὸ λουτρό (βαλανεῖον) τὸν αἱρετικὸ Κήρινθο, βγῆκε ἀπὸ τὸ λουτρὸ «μὴ λουσάμενος, ἀλλ' ἐπειπών· φύγωμεν, μὴ καὶ τὸ βαλανεῖον συμπέσῃ, ἔνδον ὄντος Κηρίνθου τοῦ τῆς ἀληθείας ἐχθροῦ».

Δυστυχῶς, οἱ σύγχρονοι Ἐπίσκοποι καὶ Πατριάρχες, ποὺ θεωροῦν τὸν ἑαυτό τους διαδόχους τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων, ὄχι μόνο συνυπάρχουν στὶς διάφορες Ἡμερίδες, Κρουαζιέρες, Συνέδρια μὲ τοὺς αἱρετικούς, «ἔνδον ὄντων» Παπικῶν καὶ ἄλλων αἱρετικῶν, ἀμετανόητων «ἐχθρῶν τῆς ἀληθείας», ἀλλὰ τολμοῦν νὰ συμπροσεύχονται μὲ τοὺς ἐχθροὺς τοῦ Θεοῦ αἱρετικοὺς καὶ νὰ συνιερουργοῦν μετ’ αὐτῶν!

Καὶ οἱ σιγονταρο-οικουμενιστὲς μὲ τὴ σειρά τους, κοινωνοῦν μὲ τοὺς ἀκοινώνητους Οἰκουμενιστές, ἀρνούμενοι νὰ ἀκολουθήσουν τοὺς Ἁγίους, γιατὶ λένε -οἱ ἀγαθοί- ἡ μίμηση τῶν Ἁγίων εἶναι δυνητικὴ κι ὄχι ὑποχρεωτική!

Ἀσφαλῶς, σεβαστοὶ Πατέρες. Ἀλλὰ καὶ νὰ εἶστε χριστιανοὶ δυνητικὸ εἶναι. Ἐφ’ ὅσον ὅμως θέλετε νὰ εἶστε Χριστιανοὶ Πατέρες, εἶστε ὑποχρεωμένοι νὰ μιμεῖσθε τοὺς Ἁγίους!

Καὶ γνωρίζετε πολὺ καλά: ἡ ταπείνωση καὶ ἡ μίμηση τῶν Ἁγίων (κι ὄχι ἡ μίμηση ὅσων τοὺς μιμοῦνται, αὐτοὺς ἀφῆστε τους στὴν ἄκρη τους) γίνεται ἀφορμὴ χαρᾶς: «χαρὰ ἔσται ἐν τῷ ούρανῷ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι»!

Καλὴ μίμηση τῶν Ἁγίων! Καλὴ Σαρακοστή, καλὴ Μετάνοια γιὰ ὅλους μας!

Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία Εὐσεβίου:

 «Καὶ Πολύκαρπος δὲ οὐ μόνον ὑπὸ ἀποστόλων μαθητευθεὶς καὶ συναναστραφεὶς πολλοῖς τοῖς τὸν κύριον ἑορακόσιν, ἀλλὰ καὶ ὑπὸ ἀποστόλων κατασταθεὶς εἰς τὴν Ἀσίαν ἐν τῇ ἐν Σμύρνῃ ἐκκλησίᾳ ἐπίσκοπος, ὃν καὶ ἡμεῖς ἑοράκαμεν ἐν τῇ πρώτῃ ἡμῶν ἡλικίᾳ (ἐπὶ πολὺ γὰρ παρέμεινεν καὶ πάνυ γηραλέος ἐνδόξως καὶ ἐπιφανέστατα μαρτυρήσας, ἐξῆλθεν τοῦ βίου), ταῦτα διδάξας ἀεὶ ἃ καὶ παρὰ τῶν ἀποστόλων ἔμαθεν, ἃ καὶ ἡ ἐκκλησία παραδίδωσιν, ἃ καὶ μόνα ἐστὶν ἀληθῆ. ...Ὃς καὶ ἐπὶ Ἀνικήτου ἐπιδημήσας τῇ Ῥώμῃ, πολλοὺς ἀπὸ τῶν προειρημένων αἱρετικῶν ἐπέστρεψεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν τοῦ θεοῦ, μίαν καὶ μόνην ταύτην ἀλήθειαν κηρύξας ὑπὸ τῶν ἀποστόλων παρειληφέναι τὴν ὑπὸ τῆς ἐκκλησίας παραδεδομένην. καὶ εἰσὶν οἱ ἀκηκοότες αὐτοῦ ὅτι Ἰωάννης ὁ τοῦ κυρίου μαθητὴς ἐν τῇ Ἐφέσῳ πορευθεὶς λούσασθαι καὶ ἰδὼν ἔσω Κήρινθον ἐξήλατο τοῦ βαλανείου μὴ λουσάμενος, ἀλλ' ἐπειπών· φύγωμεν, μὴ καὶ τὸ βαλανεῖον συμπέσῃ, ἔνδον ὄντος Κηρίνθου τοῦ τῆς ἀληθείας ἐχθροῦ. καὶ αὐτὸς δὲ ὁ Πολύκαρπος Μαρκίωνί ποτε εἰς ὄψιν αὐτῷ ἐλθόντι καὶ φήσαντι· ἐπιγίνωσκε ἡμᾶς, ἀπεκρίθη· ἐπιγινώσκω ἐπιγινώσκω τὸν πρωτότοκον τοῦ σατανᾶ. τοσαύτην οἱ ἀπόστολοι καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτῶν ἔσχον εὐλάβειαν πρὸς τὸ μηδὲ μέχρι λόγου κοινωνεῖν τινὶ τῶν παραχαρασσόντων τὴν ἀλήθειαν, ὡς καὶ Παῦλος ἔφησεν· αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ, εἰδὼς ὅτι ἐξέστραπται ὁ τοιοῦτος καὶ ἁμαρτάνει ὢν αὐτοκατάκριτος. ἔστιν δὲ καὶ ἐπιστολὴ Πολυκάρπου πρὸς Φιλιππησίους γεγραμμένη ἱκανωτάτη, ἐξ ἧς καὶ τὸν χαρακτῆρα τῆς πίστεως αὐτοῦ καὶ τὸ κήρυγμα τῆς ἀληθείας οἱ βουλόμενοι καὶ φροντίζοντες τῆς ἑαυτῶν σωτηρίας δύνανται μαθεῖν».

Η ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΝΗΣΤΕΙΑ, Μητρ. Νέας Σμύρνης Συμεών

Η ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΝΗΣΤΕΙΑ

Του Μητρ. Νέας Σμύρνης Συμεών

«Όταν δε νηστεύητε, μη γίνεσθε ώσπερ οι υποκριταί σκυθρωποί». ΔΕΝ ΝΟΕΙΤΑΙ χριστιανική ζωή χωρίς άσκηση. Χωρίς, δηλαδή, την προσπάθεια εκείνη που αναλαμβάνουμε οι πιστοί, εμπνεόμενοι από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, ν’ απαλλαγούμε από τον ζυγό της αμαρτίας. Ν’ αποτινάξουμε την κυριαρχία των παθών. Να ακολουθήσουμε με αυταπάρνηση το θέλημα του Κυρίου. Να ζήσουμε τη ζωή του Χριστού ως ζωντανά μέλη του σώματος Του, που είναι η Εκκλησία.

Στην ασκητική αυτή προσπάθεια ιδιαίτερα σημαντική θέση κατέχει και η

ΞΙΦΟΥΛΚΕΙ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΔΙΑΦΟΡΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ, ΑΛΛΑ "ΠΡΟΣΚΥΝΑ" ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ!

Ὁ Μητροπολίτης Ἱερεμίας, ποὺ -ὡς Δεσπότης- διατηρεῖ πελατειακὲς σχέσεις μὲ τὸ Ἑλληνικὸ κράτος καὶ τοὺς δημόσιους ἄρχοντες, θύμωσε σήμερα ποὺ οἱ «συμπαῖκτες» του τὸν ἔστησαν, αὐτόν, ἕνα Δεσπότη, καὶ οὐσιαστικὰ τοὺς «ἐξύβρισε» μέσα στὴν Ἐκκλησία στὴν ...«διαπασῶν», ἐπειδὴ δὲν ἦσαν ἀκριβεῖς στὴν ὥρα τους! «Εἶστε παραβάτες τοῦ προγράμματός σας! Καθορίσατε τό Μνημόσυνο ὥρα 10:00, ἐμεῖς ἀρχίσαμε μετά τίς 10:00 καί ὅμως ἤλθατε μετά τό πέρας τοῦ Μνημοσύνου. Θά ἔλεγα ὅτι ἔπρεπε νά ἔλθετε καί πολύ πρίν ἀπό τό Μνημόσυνο, γιά νά λειτουργηθεῖτε».

Δικαιολογώντας στὴν συνέχεια διὰ κάποιων παρόντων πιστῶν τὸ θυμό του, δάνεισε τὴν γραφίδα καὶ τὸ ὕφος του σ’ αὐτοὺς γιὰ νὰ πληροφορηθοῦν οἱ Πανέλληνες ὅτι ἡ ἐνέργεια του αὐτὴ προερχόταν ἀπὸ ἱερὴ ἀγανάκτηση!

Βλέπετε δὲν ζεῖ στὴν Ἑλλάδα ὁ κ. Ἱερεμίας, δὲν γνωρίζει αὐτὸ τὸ αἶσχος ποὺ γίνεται δεκαετίες, νὰ προσέρχονται οἱ ἄθεοι ἄρχοντες στὴν Ἐκκλησία ἀπὸ κοινωνικὴ ὑποχρέωση καὶ ξεπλήρωμα πελατειακῶν ἐκλογικῶν γραμματείων.

Δηλαδή, ὅταν ἀποφάσισε νὰ πάει σὲ Μνημόσυνο ποὺ θὰ ἦταν παροῦσα ἡ Πρόεδρος τῆς Βουλῆς ‒βουλευτὴς τοῦ Σύριζα‒ καὶ ἄλλοι πολιτικοί, δὲν γνώριζε τὴ σχέση τους μὲ τὴν Ἐκκλησία; Τὴ γνώριζε, καὶ παρὰ ταῦτα πῆγε! Ὁ Δεσπότης ἐξεμάνη ἐπειδὴ δὲν ἦρθαν στὴν ὥρα τους! Ἂν ἐρχόντουσαν στὴν ὥρα τους ἢ καὶ λίγο πρὶν τὸ Μνημόσυνο, «ὅλα καλὰ κι ὅλα ὡραῖα»! Ἂς ἔχουν πάρει διαζύγιο ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ τοὺς Ναούς, στοὺς ὁποίους (ὅπως καλὰ γνωρίζει) τὸ ἐκκλησίασμα δὲν ὑπερβαίνει τὸ 1-2%!

Ἀλλὰ δὲν θὰ ἀσχολούμασταν μὲ τὶς γραφικότητες τοῦ κ. Ἱερεμία, ἂν δὲν θέλαμε νὰ τονίσουμε κάτι ἄλλο. Οἱ πολιτικοί, ἄθεοι ἢ ἀδιάφοροι, μὲ ἄλλο τρόπο πλησιάζονται ἢ ἐλέγχονται, ἀπὸ κάποιον ποὺ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ψυχή τους. Εἶναι γνωστό, ὅμως, ὅτι σήμερα οἱ Ἐπίσκοποι δὲν θέλουν νὰ ἐλέγξουν καὶ δὲν γνωρίζουν τὴν ταυτότητα ἐκείνων ποὺ ἐκκλησιάζονται, οὔτε ἐκείνων ποὺ κοινωνοῦν! Ἐνημερώνονται (Ἐπίσκοποι καὶ ἱερεῖς) γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι μαθητὲς Μωαμεθανοὶ κοινωνοῦν κατὰ τὸν ἐκκλησιασμό τῶν σχολείων, καὶ ἀδιαφοροῦν πλήρως γιὰ τὴν διευθέτηση τοῦ προβλήματος! Δὲν γνωρίζουν τὴν ταυτότητα καὶ τὸ θρήσκευμά τους ἢ τὴν ἀθεΐα ὅσων πολιτῶν ἢ πολιτικῶν εἰσέρχονται στὴν Ἐκκλησία.

Γνωρίζουν ὅμως πολὺ καλὰ τὴν «ταυτότητα» τῶν ...συνεπισκόπων τους! Γνωρίζουν πολὺ καλὰ ὅτι κάποιοι ἀπ’  αὐτοὺς εἶναι αἱρετικοὶ Οἰκουμενιστές! Κι ὁ κ. Ἱερεμίας γνωρίζει κι ἔχει πολλάκις καταδείξει καὶ καταγγείλει αὐτὴ τὴν παναίρεση. Ἐπίσης γνωρίζει ὅτι οἱ Ἱ. Κανόνες ἀπαγορεύουν τὴν κοινωνία μὲ αὐτούς. Γνωρίζει ὅτι Ἅγιοι σὰν τὸν Μ. Ἀθανάσιο, Μ. Βασίλειο, Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο καὶ Μ. Φώτιο διδάσκουν ὅτι «οὔτε μιὰ ὥρα νὰ μὴν ἐπικοινωνοῦμε ἐκκλησιαστικὰ μὲ ἀμετανόητους αἱρετικούς».

Ὕψωσε λοιπόν "φωνὴ Ἱερεμία" κατὰ ἀδιάφορων Πολιτικῶν, ἀλλὰ παρακαλοῦσε ἱκευτικὰ μὲ Ἐπιστολὴ τὸν γνωστὸ ἡγέτη τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κ. Βαρθολομαῖο, νὰ ἐπισκεφτεῖ καὶ νὰ εὐλογήσει τὸ Ποίμνιό του! Ἐπειδὴ οἱ πολιτικοὶ δὲν μποροῦν νὰ κάνουν ἀκόμα κάτι στὸν κ. Ἱερεμία, ξιφούλκισε ἐναντίον τους! Κατὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν συνεπισκόπων του, ὅμως, δὲν τολμᾶ νὰ βγάλει φωνή. Κι ἔφτασε στὸ κατάντημα, νὰ πλέξει τὸ ἐγκώμιο τοῦ εἰσηγητῆ τῆς κακοδοξίας περὶ «διηρημένης» Ἐκκλησίας κ. Χρυσοστόμου, ὅταν παραβρέθηκε σὲ ἀκολουθία στὴν μητρόπολη Μεσσηνίας! Τὸν δὲ αἱρεσιάρχη Πατριάρχη ὅμως, ἀντὶ νὰ ἐλέγξει, παρακαλοῦσε νὰ τοῦ δώσει τὴν εὐλογία του!

Δὲν ξέρει ὁ ἀντι-Οἰκουμενιστὴς κ. Ἱερεμίας ὅτι τὶς «εὐλογίες» τῶν αἱρετικῶν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τὶς ἀποκαλοῦν «ἀλογίες» καὶ κατάρες;

Επεισόδιο ανάμεσα σε Μητροπολίτη Ιερεμία και Ζωή Κωνσταντοπούλου στη Μεγαλόπολη

Επεισόδιο είχαμε σήμερα το πρωί ανάμεσα στον Μητροπολίτη Ιερεμία και τους επισήμους που είχαν πάει... στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου στην Μεγαλόπολη για την επιμνημόσυνη δέηση για τους 212 εκτελεσθέντες πατριώτες.
Κατά την είσοδο των επισήμων στον ναό ο Δεσπότης τους έκανε παρατήρηση γιατί άργησαν για λίγα λεπτά. Σύμφωνα με πληροφορίες του Καφενείου της Μεγαλόπολης ο Μητροπολίτης Ιερεμίας δεν αρκέστηκε σε μια απλή παρατήρηση αλλά σε πολύ έντονο ύφος έκανε μακροσκελείς

Πού μας οδηγεί ο κ. Βαρθολομαίος; ....Εκεί που του επιτρέπουμε!

Ὁ ἀείμνηστος Γεώργιος Ζερβός, ὅσο τοῦ ἐπέτρεπαν οἱ διοικοῦντες τὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο», ἔλεγε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους, ὅπως καὶ στὸ παρακάτω ἄρθρο, στὸ ὁποῖο παρουσιάζει γυμνὴ τὴν πραγματικότητα: Αἱ «δοξασίαι τοῦ Πατριάρχη, εἶναι ἀλλότριοι πρός την Ὀρθόδοξον πίστιν», ἡ διαπίστωση ὅλων εἶναι ὅτι συντελεῖται ἀπὸ τὸ Φανάρι «μεθοδικὴ καὶ σταδιακὴ προδοσία τῆς Πίστεώς μας».

Καὶ τὸ ἐρώτημα κάθε ἁπλοῦ πιστοῦ: Ποιός ἐπιτρέπει στὸν Πατριάρχη νὰ ὁδηγεῖ τὴν Ἐκκλησία ἀνεμπόδιστα στὴν αἵρεση;

Ἂς μᾶς ἀπαντήσουν οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς καὶ οἱ ἐκ τοῦ μακρόθεν καὶ ἐν ἀσφαλείᾳ καὶ βωμολοχίᾳ ἀμπελοφιλοσοφοῦντες δοκησίσοφοι τιμητὲς τῶν πάντων, ἀλλὰ κοινωνοῦντες μετὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν.

ΠΟΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ

ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ;

τοῦ Γεωργίου Ζερβοῦ

Ἡ κατάστασις μὲ τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον δὲν ἔχει προηγούμενον. Ἀπὸ παντοῦ ἔρχονται πληροφορίαι ὅτι νοθεύει τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν πρὸς χάριν τῆς ψευδοενώσεως μετὰ τὰς αἱρετικὰς «Ἐκκλησίας». Δὲν ὑπολογίζει τίποτα εἰς τοὺς σχεδιασμούς. Οὔτε ἀπολογεῖται εἰς κάποιαν συνοδικὴν ἢ ἄλλην ἀρχήν.

Μητροπολῖται καὶ κληρικοὶ ἀπ̓ ὁλόκληρον τὴν Ἑλληνικὴν Ἐπικράτειαν διαπιστώνουν ὅτι πράγματι αἱ δοξασίαι του, εἶναι ἀλλότριοι πρός την Ὀρθόδοξον πίστιν. Οἱ περισσότεροι ἐξ αὐτῶν συμφωνοῦν μὲ τὴν ἐπιστολήν, τὴν ὁποίαν τοῦ ἀπέστειλεν ὁ Σεβ. Πειραιῶς κ. Σεραφείμ. Κάποιοι ἄλλοι ἐνεθυμήθησαν τὸν σημερινὸν Ἐπίσκοπον Ζιμπάμπουε κ. Σεραφεὶμ Κυκκώτη, ὁ ὁποῖος ἂν καὶ ἔχει τάσεις οἰκουμενιστικάς, διεκήρυξεν ὅτι, ἐὰν ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι κομπάρσος εἰς τὰς συνεδριάσεις τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν (ἢ αἱρέσεων), τότε δὲν ἔχει οὐδεμίαν θέσιν εἰς αὐτό, τὸ ὁποῖον εἶναι τὸ προωθημένον ὄργανον τοῦ Προτεσταντισμοῦ. Ἀνάλογον θέσιν διατυπώνει καὶ ὁ στενὸς συνεργάτης τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Χριστοδούλου κ. Γεώργιος Παπαθανασόπουλος διὰ τὸ Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν τῆς Εὐρώπης. Εἰς αὐτὸ διαπιστώνει πὼς ὄχι μόνον εἴμεθα κομπάρσοι ἀλλὰ καὶ προσχωροῦμεν εἰς τὴν Προτεσταντικὴν νοοτροπίαν, ἀφοῦ γίνονται συμπροσευχαὶ κ.λπ. «Σφακιανοὶ» κληρικοὶ σέβονται μὲν τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον (ὅπως ὅλοι μας), διαβλέπουν ὅμως μεθοδικὴν καὶ σταδιακὴν προδοσίαν τῆς Πίστεώς μας.

Κατόπιν ὅλων αὐτῶν διερωτώμεθα πῶς οἱ Φαναριῶται Ἀρχιερεῖς καὶ ὁ ἴδιος ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης συνεχίζουν αὐτὴν τὴν ὑπονόμευσιν τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τὴν νόθευσιν τῆς Πίστεως;

Ἔχομεν φθάσει εἰς τὸ σημεῖον ὥστε πολλοὶ Ἕλληνες καὶ Ἑλληνῖδες, οἱ ὁποῖοι ὑπεστήριζον τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην κατὰ τὴν κρίσιν μετὰ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Χριστοδούλου, νὰ λέγουν ὅτι ὁ μακαριστὸς τελικῶς εἶχε δίκαιον. (Ἂν καὶ ὁ μακαριστὸς εἶχε τὰ ἴδια βήματα μὲ τὸν Πατριάρχην, ἀφοῦ ἔφερε τὸν Πάπαν διὰ πρώτην φορὰν εἰς τὴν Ἑλλάδα, μετέβη εἰς τὸ Βατικανόν, ἔφερε διὰ πρώτην φορὰν εἰς τὴν Ἑλλάδα τὸ Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν ἢ Αἱρέσεων, μεθόδευε τὴν λειτουργικὴν ἀναγέννησιν καὶ τὴν ἐκκοσμίκευσιν τῆς Ἐκκλησίας κ.λπ.).

Φοβούμεθα πὼς ἀπὸ ἐδῶ καὶ εἰς τὸ ἑξῆς αἱ ἐπισκέψεις τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου εἰς διαφόρους Ἱερὰς Μητροπόλεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν θὰ εἶναι καὶ τόσον εἰρηνικαί. Διότι ἡ ἀγανάκτησις διὰ τὴν νόθευσιν τῆς Πίστεως εἶναι μεγάλη. Ἡ συντριπτικὴ πλειοψηφία τοῦ πιστοῦ λαοῦ ἔχει μόνον συναισθηματικὸν ἱστορικὸν σύνδεσμον μὲ τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον. Δὲν θεωρεῖ ὅτι τὸ Φανάρι ὑπερασπίζεται καὶ διαφυλάσσει τὴν Πίστιν.

Γεώργιος Ζερβός

«Ὀρθόδοξος Τύπος», τ. 1985, 26/7/2013

Ὁμιλία τοῦ ἁγίου Συμεὼν τοῦ Νέου Θεολόγου, Περί μετανοίας καὶ περὶ ἐξορίας τοῦ Ἀδὰμ.

Αδελφοί και πατέρες. Είναι καλόν πράγμα η μετάνοια και η ωφέλεια που προέρχεται από αυτήν. Αυτό γνωρίζοντας και ο Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Θεός μας, ο οποίος όλα τα γνωρίζει εκ των προτέρων, είπε: «Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η Βασιλεία των Ουρανών». Θέλετε δε να μάθετε ότι χωρίς μετάνοια, και μάλιστα μετάνοιαν από το βάθος της ψυχής και τοιαύτην όπως ο Λόγος την ζητεί από εμάς, είναι αδύνατον να σωθούμε; Ακούστε τον ίδιον τον Απόστολο που λέγει «…πάσα αμαρτία εκτός του σώματος εστίν. Ο δε πορνεύων εις το ίδιον σώμα αμαρτάνει…». Και πάλιν. «Παραστήναι δει ημάς έμπροσθεν του βήματος του Χριστού, ίνα απολήψεται έκαστος τα διά του σώματος προς ει έπραξε, είτε αγαθά είτε φαύλα». Ημπορεί λοιπόν πολλές φορές λαμβάνοντας κάποιος αφορμήν από αυτά να ειπή: «ευχαριστώ τον Θεόν, διότι δεν εμόλυνα κανένα μέλος του σώματός μου με κάποιαν πονηρά πράξη», και έχει δήθεν παρηγορία από αυτό, επειδή είναι ξένος από σωματικήν αμαρτία. Αλλά αποκρίνεται ο Δεσπότης λέγοντας την παραβολήν περί των δέκα παρθένων, και δεικνύει σε όλους μας και μας βεβαιώνει ότι καθόλου δεν ωφελούμεθα από την καθαρότητα του σώματος, εάν δεν συνυπάρχουν σ’ εμάς και οι υπόλοιπες αρετές. Και όχι μόνον αυτό, αλλά ο ίδιος πάλιν ο Παύλος μαζί με τον Δεσπότην φωνάζει: «Ειρήνην διώκετε μετά πάντων και τoν αγιασμόν, ου χωρίς ουδείς όψεται τoν Κύριον».

Γιατί όμως είπε «διώκετε»; Διότι δεν είναι δυνατόν σε μίαν ώρα να γίνωμε και να είμεθα άγιοι, αλλά πρέπει αρχίζοντας από τα μικρά, να φθάσωμε προοδευτικώς στον αγιασμόν και την καθαρότητα, και διότι ακόμη και χίλια χρόνια εάν ζήσωμε στην ζωήν αυτήν, ουδέποτε θα ημπορέσωμε να τα αποκτήσωμε αυτά σε τέλειον βαθμό, αλλά βάζοντας αρχήν καθημερινώς, οφείλουμε να αγωνιζώμεθα συνεχώς. Αυτό εφανέρωσε πάλιν ο ίδιος λέγοντας,

"Πνευματικός μας πατήρ" ο Πατριάρχης;

Εὐχαριστοῦμε τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο γιὰ τὶς προτροπές του, ἐν ὄψει τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἀφοῦ (καὶ κατὰ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου) ὅ,τι καλὸ μᾶς λένε οἱ θρησκευτικοὶ ἄρχοντες πρέπει νὰ τὸ ἐκμεταλλευόμαστε. Ὅμως ‒δυστυχῶς γι’ αὐτόν‒ ὅ,τι καλὸ μᾶς διδάσκει, δὲν τὸ πράττει ὁ ἴδιος. Διότι, ἐνῶ στὸν «Κατηχητήριο λόγο του ἐπὶ τῇ ἐνάρξει τῆς Ἁγίας Τεσσαρακοστῆς» βαυκαλίζεται νὰ πιστεύει καὶ ἰσχυρίζεται ὅτι εἶναι «πνευματικός μας πατέρας» καὶ διδάσκει «μὴ ἄτοπα λογιζόμενοι, μὴ παράνομα πράττοντες», καὶ μᾶς προτρέπει σὲ μετάνοια, ὁ ἴδιος δημοσίως καὶ ἀναισχύντως διαπράττει παράνομα καὶ ἄτοπα, παραβαίνει τοὺς Ἱ. Κανόνες, ἀκολουθεῖ καὶ διδάσκει αἱρετικὲς ἰδέες, συμπροσεύχεται ἀδιαλλείπτως μετὰ τῶν αἱρετικῶν καὶ τῶν εἰδωλολατρῶν.

Πῶς ἕνας τέτοιος ψευδεπίσκοπος, τολμᾶ νὰ μᾶς συστήνεται ὡς «πνευματικὸς πατήρ»; Εἶναι δυνατὸν ποτὲ ἕνας αἱρετικὸς νὰ εἶναι Πατέρας; Ἐκτὸς ἂν τὸν ἐκλάβουμε ὡς ἄλλο ἀντι-πατέρα, (πάλι κατὰ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου), ἀφοῦ πατέρας καὶ ἐμπνευστὴς τῶν αἱρετικῶν εἶναι ὁ διάβολος.

Ἐκεῖνο ποὺ θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ εὐχηθεῖ στὸν Πατριάρχη, εἶναι νὰ σταματήσει νὰ πράττει καὶ νὰ λέγει «παράνομα», νὰ διατυπώνει κακόδοξες θεωρίες, νὰ συμπράττει σὲ ἄθεσμες συμπροσευχές, νὰ κοινωνεῖ μὲ ποικίλους αἱρετικοὺς καὶ εἰδωλολάτρες κ.λπ.

Καί, ἐπίσης, νὰ εὐχηθεῖ καὶ στοὺς ὀρθοδόξους Ποιμένες, ἐν ὄψει μάλιστα τῆς Μ. Τεσσαρακοστῆς καὶ μάλιστα στοὺς ἀντι-Οἰκουμενιστές, ποὺ τὸν ἀποδέχονται ἐξ εὐγενείας(!) ὡς Πατέρα τους, νὰ ἐπιδείξουν τὴν μετάνοια πού, καλῶς πράττοντες, μᾶς προτρέπουν νὰ ἔχουμε. Πέρα ἀπὸ τὴν μετάνοια, ὅμως, γιὰ τὰ προσωπικά μας ἁμαρτήματα, ὑπάρχει καὶ ἡ μετάνοια γιὰ τὰ κακῶς διαπραττόμενα στὰ θέματα τῆς Πίστεως. Καὶ εἶναι καιρὸς ὅλοι μας νὰ μετανοήσουμε καὶ στὰ θέματα τῆς συμπόρευσης μὲ τὴν αἵρεση. Καιρὸς νὰ ἀκολουθήσουμε τὸν σήμερα ἑορταζόμενο ἅγιο Εὐστάθιο, ὁ ὁποῖος, ὄχι τὴν στιγμὴ ποὺ ἡ αἵρεση ὀργιάζει καὶ διαλύει τὴν Ἐκκλησία (ὅπως γίνεται σήμερα μὲ τὸν Οἰκουμενισμό), ἀλλὰ πρὶν ἡ νόσος πλήξει τοὺς Ἀντιοχεῖς, ἑτοιμάζετο νὰ ἀποκρούσει τὴν αἵρεση, ἐνημερώνοντας τοὺς πιστοὺς καὶ παρασκευάζοντας τὰ ἀντίδοτα φάρμακα, «πειρατῶν ἐπιτιθεμένων καὶ τῆς πίστεως τὸν θησαυρὸν ἀποσυλῆσαι ἐπιχειρούντων», ὅπως γράφει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος! (ἐδῶ).

Τὸ τμῆμα τοῦ «Κατηχητήριου λόγου» τοῦ Πατριάρχη, στὸ ὁποῖο ἀναφερόμαστε, ἔχει ὡς ἑξῆς: 

Ὅθεν, προτρεπόμεθα καὶ παρακαλοῦμεν, ὡς πνευματικὸς Πατὴρ τῶν ἀνὰ τὴν οἰκουμένην Ὀρθοδόξων πιστῶν μας, ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους, νὰ δράμωμεν μετὰ σπουδῆς εἰς τὸ ἀπὸ τῆς αὔριον ἀρχόμενον στάδιον τῶν ἀρετῶν, «μὴ ἄτοπα λογιζόμενοι, μὴ παράνομα πράττοντες», ἀλλὰ πορευόμενοι ἐν Χάριτι νὰ ἐκπλύνωμεν τὰς συνειδήσεις «γνώμῃ ἀγαθῇ» διὰ τῆς μετανοίας, ἔχοντες τὴν βεβαιότητα ὅτι οἱ οὐρανοὶ καὶ ἡ γῆ καὶ πάντα «τὰ ὁρατὰ καὶ ἀόρατα» θὰ καταυγασθοῦν ἐν τέλει ὑπὸ τοῦ φωτὸς τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου.