Για να γνωρίζουμε: για τι μιλάμε, και για πού μας πάνε!

Η διαστροφή της ομοφυλοφιλίας

και η θεραπεία της

κατά την Ορθόδοξη παράδοση

(π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος)

alopsis

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του πρωτοπρεσβυτέρου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, που έγινε στα πλαίσια των κατηχητικών αναλύσεων των Όρων κατ᾽ επιτομήν 225, 226 και 229 του Μεγάλου Βασιλείου, στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου, Δικηγορικών Γλυφάδας, το Σάββατο 14-01-2006.

… Δεν διαφωνώ ποτέ με τις ελεύθερες σκέψεις και τις φωνές και δεν μπορώ ποτέ να κάνω καθυπόταξη συνειδήσεων, ούτε να κάνω λογοκρισία των συνειδήσεων, αλλά, πέρα απ᾽ αυτό, κανείς δεν μπορεί να κλείσει το στόμα μου να λέω αλήθειες, για γεγονότα, τα οποία διαστρέφουν τον κόσμο. Αυτή είναι η αλήθεια της Ορθοδοξίας μας και μπορώ να κάνω κριτική σε όλο αυτό το σύστημα το διαστροφικό, που θέλει να περάσει αυτή τη διαστροφή πάνω στη ζωή μας και είναι μια αναίρεση ουσιαστικά, όχι μόνο της φύσεως του ανθρώπου, μια αναίρεση της ίδιας της ψυχολογίας του ανθρώπου. Το αποτέλεσμα όλης αυτής της ιστορίας θα είναι και είναι ήδη -όσο διατρέχει την ιστορία μας- πολύ βεβαρημένη ψυχασθένεια μες τη ζωή του κόσμου, χωρίς να καταλαβαίνουν γιατί αυτό συμβαίνει· γιατί ακριβώς διαστρέφονται βασικά ψυχικά δομικά της ζωής του ανθρώπου.

Αυτό μπορώ να αξιολογήσω σήμερα σαν τραγικότητα, που μιλάνε για «γάμο» ομοφυλοφίλων, ο,τι πιο αντιφατικό σαν λέξη, «γάμος» ομοφυλοφίλων δεν γίνεται, δεν υπάρχει τέτοιο γεγονός. Όπου ο Θεός ενώνει, αλλά γιατί ενώνει, με ποιό σκοπό ενώνει, ποιά είναι η προοπτική του «ενώνει» και φυσικά αυτό το «ενώνω» χρησιμοποιεί σαν βασικό του όργανο την αγάπη. Ο Θεός είναι Τριαδικός Θεός, επειδή είναι αγάπη ο Θεός και είναι ενότητα ο Θεός, δεν μπορώ αλλιώς να το εκφράσω το μυστήριο του Θεού. Αν μιλάμε, λοιπόν, για ένωση, η μόνη έκφραση που μπορεί να κάνει την ένωση ένωση, είναι μόνο η αγάπη· αλλά ποιός όρισε την αγάπη; Και επειδή ο μόνος ορισμός της αγάπης μπορεί να δοθεί απ᾽ αυτό που λέει το κείμενο της Αγίας Γραφής, «ο Θεός αγάπη εστίν», όταν μιλώ τουλάχιστον εγώ για αγάπη, δεν μπορώ παρά να στραφώ να ψάξω τον ορισμό της αγάπης στο Θεό, δεν έχω άλλα κριτήρια, δηλαδή. Μπορείτε κι εσείς να δώσετε ορισμούς της αγάπης, αλλά είναι κι αυτοί ελέγξιμοι, πρέπει να ελέγξουμε γιατί το λέτε αγάπη αυτό. Αγάπη λέτε το βίτσιο σας, την επιθυμία σας, τον εγωισμό σας, την προβολή σας, αυτό μπορεί να το λέτε αγάπη, αλλά δεν είναι αγάπη.

Εδώ λέμε «ο Θεός αγάπη εστίν» και ο Θεός είναι ταπεινός, ο Θεός κρύβεται, ο Θεός δεν μας καθηλώνει, ο Θεός μας φτιάχνει, ο Θεός θέλει να μας σώσει· αλλού μπαίνει η έννοια της αγάπης. Έτσι λοιπόν, αμέσως οι έννοιες αλλάζουν τελείως και πρέπει ν᾽ αναμετρηθούμε μ᾽ αυτές τις έννοιες. Αν λοιπόν υπάρχει γάμος χωρίς αγάπη, δεν είναι γάμος και εφόσον ο «γάμος» αυτός δεν μπορεί να έχει αγάπη με τίποτε, παρά μόνο καταξίωση εγωιστικού βίτσιου, τότε ακριβώς δεν μιλάμε για «γάμο», δηλαδή είναι

ΜΟΝΟ ως Καρδινάλιος ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ κι όχι ως ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ δικαιούται να παρουσιάζει και να εγκωμιάζει την ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑ για το Περιβάλλον, ο μητροπολίτης Περγάμου!

Ο Μητροπολίτης Περγάμου στο Βατικανό

Γιώργος Παπαθανασόπουλος

          

Η παρουσία του Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ιωάννου στο Βατικανό προκάλεσε βαθιά θλίψη. Ήταν μεταξύ εκείνων που παρουσίασαν την Εγκύκλιο του Πάπα Φραγκίσκου για το περιβάλλον στη διεθνή κοινή γνώμη, σήμερα Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2015. 

Ορθώς ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος δεν μετέβη ο ίδιος, όπως τον προσκάλεσε ο Πάπας, να κάνει την παρουσίαση της παπικής Εγκυκλίου μαζί με έναν καρδινάλιο και δύο λαϊκούς... Την παρουσίαση, πλην του Μητροπολίτου Περγάμου έκαμαν ο καρδινάλιος Πίτερ Τούρκσον, πρόεδρος του Ποντιφικού Συμβουλίου Δικαιοσύνη και Ειρήνη, o καθηγητής Τζον Σελνχούμπερ, ιδρυτής και διευθυντής του Ινστιτούτου  στο Πότσδαμ της Γερμανίας για τις επιπτώσεις του κλίματος στην ανθρωπότητα και η Δόκτωρ Καρολίν Βου, Γενική Διευθύντρια και Πρόεδρος του Catholic Relief Services.

 Ο Μητροπολίτης Περγάμου ήταν πολύ θλιβερό ότι  απετέλεσε  το διακοσμητικό στοιχείο στην παρουσίαση της παπικής Εγκυκλίου, στην οποία το Βατικανό έδωσε έναν πανηγυρικό οικουμενικό χαρακτήρα, κάτι που παγίως επιδιώκει. Θλίψη και πόνο προκάλεσαν επίσης τα όσα είπε κατά την παρέμβαση του στην παρουσίαση της παπικής Εγκυκλίου.

Πρώτον σημείωσε ότι η παπική Εγκύκλιος Laudato Si’ για το περιβάλλον «προξένησε μεγάλη χαρά και ικανοποίηση στους Ορθοδόξους». Και  πρόσθεσε «Εκ μέρους τους θα ήθελα να εκφράσω την βαθιά μας ευγνωμοσύνη στην Αυτού Αγιότητα, γιατί ύψωσε την φωνή της αυθεντίας του για να ελκύσει την προσοχή του κόσμου στην επείγουσα ανάγκη να προστατευθεί η δημιουργία του Θεού...».  Το ζήτημα είναι ποιός τον εξουσιοδότησε να εκπροσωπεί όλους τους Ορθοδόξους.

Όταν ο Μητροπολίτης Μεσογαίας σε  ομιλία του για  θέμα Βιοηθικής είχε αναφέρει  άποψη ως της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο κ. Ιωάννης είχε παρατηρήσει ότι με αυτή εξέφρασε τον εαυτό του, ή, το πολύ, την Εκκλησία της Ελλάδος και όχι όλους τους Ορθοδόξους. Πώς  τώρα ο ίδιος μίλησε προς τα διεθνή ΜΜΕ ως εκφράζων το σύνολο των Ορθοδόξων; 

Δεύτερον στην παρέμβασή του επαίνεσε τον Πάπα Φραγκίσκο γιατί στην Εγκύκλιό του τονίζει ότι

Άρχισε να κινείται η λαϊκή βάση, που διατηρεί ακόμα άσβεστη την φλόγα του φιλότιμου και της ελληνοπρέπειας;

Φώτης Μιχαήλ

 Ξεχνιούνται αυτές οι υπογραφές;

Ο μήνας Μάιος, για εμάς τους Έλληνες, είναι ο μήνας της μνήμης.

Στις 19 Μαΐου μνημονεύουμε τα θύματα της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου και στις 29, τους υπερασπιστές της Πόλης.

Η αλήθεια είναι, ότι, στους δύσκολους καιρούς που περνάμε, η λέξη μνήμη τείνει να ταυτισθεί με την λέξη μνημόνιο.

Αυτό το μνημόνιο, που οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, έραψαν στα τα μέτρα τα δικά τους κι εμείς, χωρίς πολλή σκέψη, σπεύσαμε να το εφαρμόσουμε.    

Τα γεγονότα, όμως, έτσι όπως εξελίχθηκαν, όσο πιο οδυνηρά και αποτρόπαια γίνονται μέρα με την ημέρα, άλλο τόσο ξυπνούν μέσα μας μνήμες παλιές και μας οδηγούν μοιραία σε μια αυτοκριτική εμπεριέχουσα, αναμφίβολα, ακμαιότατο το σπέρμα της λύτρωσης.

Μπορεί, ίσως, να επιπλέουν προς το παρόν, στην ελληνική επικαιρότητα οι φελλοί του ανθρωποκτόνου εκφυλισμού και της περιποίησης των παθών.

Εντούτοις, η λαϊκή βάση, που διατηρεί ακόμα άσβεστη την φλόγα του φιλότιμου και της ελληνοπρέπειας, άρχισε να κινείται –από ανάγκη μεν, αλλά κινείται- προς άλλη κατεύθυνση, την Ρωμαίικη. 

Να είναι καλά η μεσαιωνική απανθρωπία των δήθεν εταίρων μας, που ανέλαβε να μας ξυπνήσει από τον λήθαργο της συλλογικής μας αφασίας. Να είναι επίσης καλά και οι καθημερινές δηλώσεις αμερικανών και άλλων αξιωματούχων, που αποκαλύπτουν στις ναρκωμένες συνειδήσεις μας την σύγχρονη δυτική βαρβαρότητα και αφήνουν πρακτικά υπονοούμενα της υπεροχής του ξεχασμένου δικού μας Τρόπου.

Στο τέλος, οι ίδιοι οι εχθροί μας, -θαρρείς σταλμένοι από τον Θεό-, με τα έργα τους και τις αποφάσεις τους, θα μας σπρώξουν με το ζόρι στην συναίσθηση, στον αυτοέλεγχο και την όντως αλλαγή.

Έτσι, λοιπόν, έχουν οι Φράγκοι το μνημόνιο το δικό τους, έχουμε όμως κι εμείς το δικό μας. Με την διαφορά, ότι, ενώ το φράγκικο κάποτε θα λήξει, το δικό μας μνημόνιο ημερομηνία λήξεως δεν έχει. Θα πάψει να ισχύει, μονάχα όταν έλθει η συντέλεια του κόσμου. 

Το δικό μας μνημόνιο, το Μνημόνιο το Ρωμαίικο, ούτε από το αγγλικό δίκαιο διέπεται ούτε και καθορίζεται από τα σπρέντ και τους δείκτες των διεθνών χρηματιστηρίων.

Το δικό μας μνημόνιο ορίζεται από την αρετή του Σωκράτη και πορεύεται πάνω στην πνευματική γραμμή των ησυχαστών Πατέρων της Εκκλησίας μας.   

Το δικό μας μνημόνιο δεν μπαίνει σε διαπραγμάτευση ούτε και πληρώνεται με ευρώ και δολλάρια.

Έχει πληρωθεί, με το παραπάνω, με το ίδιο μας το αίμα. Με το αίμα των προγόνων μας.

Το μνημόνιο το δικό μας δεν το συνέταξαν ασημαντότητες της κομμισιόν.

Το έγραψαν και το υπέγραψαν με την θυσία τους, ο τελευταίος μας βασιλιάς, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, οι στρατιές των Νεομαρτύρων, οι αντάρτες του Πόντου, οι ’’συνωστισμένοι’’ στο λιμάνι της Σμύρνης, οι 353 χιλιάδες σφραγιασθέντες και αποκεφαλισθέντες Έλληνες του Πόντου, το ενάμισι εκατομμύριο βασανισθέντων, φονευθέντων και εκτοπισθέντων Μικρασιατών, τα 100 χιλιάδες ορφανά και οι 50 χιλιάδες αγνοούμενοι της κεμαλικής θηριωδίας.

Το δικό μας μνημόνιο δεν γράφτηκε μέσα στα σαλόνια του Βερολίνου, με πένες πολυτελείας, πάνω σε ατσαλάκωτη κόλλα.

Γράφτηκε στα Καλάβρυτα, στο Δίστομο, στον Χορτιάτη, στα Κερδύλλια, στην Τρίπολη, στην Καισαριανή, με τα πολυβόλα και τις ξιφολόγχες των Γερμανών, πάνω στα διάτρητα και κομματιασμένα κορμιά των παππούδων μας.

           Ξεχνιούνται αυτές οι υπογραφές;

"Ινα μη αναξίως..."!

Αυτό κατάλαβε από εκκοσμίκευση, ο Δεσπότης, αυτό λέει!

Απάντηση Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμου σε όσους μιλούν για εκκοσμίκευση της Εκκλησίας

• Τετάρτη, 17 Ιούνιος 2015, agioritikovima

Την δική του απάντηση σε όσους μιλούν για τον κίνδυνο εκκοσμίκευσης της Εκκλησίας έδωσε πριν από λίγες μέρες ο Μητροπολίτης Αλεξ/πόλεως κ. Άνθιμος στον Ι. Ν. Τιμίου

Τιμές στον Μπουτάρι και Ολονύκτιες προσευχές στο Θεό ταιριάζουν; Δεν ταιριάζουν!

Λυκούργος Νάνης

 Δίδουν την εντύπωση ότι το άλας έχει μωρανθεί.

 

"Π. Π.":  Ἀπὸ τὴ μιὰ ὁ Θεσ/κης Ἄνθιμος καὶ οἱ Ἁγιορεῖτες συνομιλοῦν καὶ ὑποδέχονται τὸν προστάτη τῶν  σοδομιτῶν Δήμαρχο Μπουτάρι, κι ἀπὸ τὴν ἄλλη διοργανώνουν ὁλονυκτίες!

Ὁ Κύριος, ὅμως, μᾶς δίδαξε καὶ τὴν ἀντιπαράθεση! Δὲν ἀρκέστηκε στὴν προσευχή, ἀλλὰ πῆρε στὰ χέρια του καὶ τὸ φραγγέλιο!

Κάτι ποὺ θέλουν νὰ ἀποφύγουν οἱ σύγχρονοι Ποιμένες, γιατὶ θέλουν νὰ τὰ ἔχουν καλὰ μὲ τοὺς κατέχοντες!!! Ας θυμηθοῦν, ἐπίσης, ὅτι ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἔκλεισε κατάμουτρα στὸν αὐτοκράτορα τὴν πόρτα τοῦ Μοναστηριοῦ, γιὰ ἕνα παράνομο μέν, ἀλλ' ὅμως γάμο μεταξὺ ἑτεροφύλων!

Δίδουν την εντύπωση ότι

το άλας έχει μωρανθεί

Λυκούργος Νάνης, ιατρός

Δυστυχώς, ένιοι των αγιορειτών, παραθεωρώντας την έμπονη αγωνία κλήρου και λαού και αγνοώντας το γεγονός ότι ο κρίμασιν οις οίδε Κύριος επικαθήσας στο σβέρκο των Θεσσαλονικέων τοπάρχης, από ετών έχει καταστεί προστάτης και αβανταδόρος των ακατονόμαστων και ανομολόγητων σοδομιτικών αθλιοτήτων και ασχημοσυνών όπως αυτές μορφοποιούνται, εκδηλώνονται και εκφράζονται με το δυσώνυμο και κοπρώδες gay pride που συνιστά τον έσχατο αυτοεξευτελισμό του ανθρωπίνου προσώπου και την υποβάθμισή του σε επίπεδο κατώτερο και αυτού του κτήνους, υποδέχθηκαν στο παλλάδιο της Ορθοδοξίας, το Αγιώνυμο Όρος, τον συντελούντα στον εκμαυλισμό και εκφαυλισμό της νεοελληνικής κοινωνίας, δήμαρχο της αγιοτόκου Θεσσαλονίκης κατασκανδαλίζοντας τον πιστό κλήρο και λαό και ασεβώντας στην ιερή μνήμη των οσίων αγιορειτών πατέρων. Οι προαναφερθέντες δίδουν την εντύπωση ότι το άλας έχει μωρανθεί.

Την ίδια στιγμή οι Ελλαδίτες μητροπολίτες ενώ η ποικίλη ανομία καλπάζει αυτοί αλληθωρίζουν σε...πανηγύρια και συλλείτουργα! Ποιοι; Οι αξιωματικοί της στρατευομένης Εκκλησίας, υπό την "πεπνυμένη" και "εμπνευσμένη" ηγεσία του από Θηβών και νυν Αθηνών Ιερωνύμου.

Αν διατρέξει κανείς επισταμένως κάποια "εκκλησιαστικά", μάλλον δεσποτικά ιστολόγια, θα υποστεί ταχέως κάματο των οφθαλμικών του μυών από τη συνεχή και ακατάπαυστη θέαση των μητροπολιτικών συλλείτουργων ένεκα πανηγύρεων εορταζόντων ναών, ονομαστηρίων μητροπολιτών κ.τ.ό.

Ελάχιστες, όμως, και μετρημένες στα δάχτυλα της μιας χειρός επισκοπικές παρεμβάσεις, στηλιτευτικές της προελαύνουσας ηθικής αποχαλινώσεως θα ανακαλύψει κανείς περιηγούμενος το διαδίκτυο.

Στη Θεσσαλονίκη, ορθώς και θεαρέστως, κατ αρχήν, ελήφθη η απόφαση περί διεξαγωγής αγρυπνίας. Η προσευχή συνιστά το πρώτο, πλέον αναγκαίο και απολύτου αξίας και ισχύος πνευματικό όπλο αλλά και το πλέον ενδεικνυόμενο.

Επ’ ουδενί, όμως, αποτελεί και το μόνο όπλο. Μαζί με την προσευχή απαιτείται και ζωηρή και δημόσια διαμαρτυρία, εντός των ορίων που διαγράφονται απ’ τους θείους και ιερούς κανόνες, με μπροστάρηδες τους εκπροσώπους του ιερατείου και δη τους επισκόπους.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΜΟΛΔΑΒΙΑΣ, ΜΕ ΤΗ ΣΘΕΝΑΡΗ ΤΗΣ ΣΤΑΣΗ, ΣΑΣ ΕΒΑΛΕ ΤΑ ΓΥΑΛΙΑ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΙ. ΚΑΤΟΡΘΩΣΕ ΝΑ ΜΑΤΑΙΩΣΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΑΠΥΘΜΕΝΗΣ ΞΕΤΣΙΠΩΣΙΑΣ! ΚΙ ΕΣΕΙΣ ΑΣΧΟΛΕΙΣΤΕ ΜΕ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΑ ΚΑΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ!

Μήπως, μάλιστα, με τη διοργάνωση μονάχα αγρυπνιών κάποιοι προσπαθούν, ΟΛΩΣ ΑΝΕΠΙΤΥΧΩΣ, να καλύψουν τη δειλία τους και την έλλειψη αγωνιστικής μαρτυρίας και ομολογίας απέναντι στο πολιτικό και δημοσιογραφικό κατεστημένο, το αχρίστιανο, θεοκάπηλο και θεομπαικτικό, και αντίχριστο;...

Λ.Ν

Σχόλιο από ΕΔΩ

«Ου παύση διαστρέφων τας οδούς Κυρίου τας ευθείας»; (Β΄ μέρος)

Β΄ Μέρος

 Γράφαμε προχθές, ὅτι ὁ π. Παῦλος Δημητρακόπουλος διαστρέφει οἰκτρῶς τὴν ἁγιοπατερική μας Παράδοση, γιατί ἔταξε σκοπὸ τῆς ζωῆς του νὰ διαγράψει ὡς ἄχρηστη τὴν Διακοπὴ Μνημοσύνου καὶ τὴν Ἀποτείχιση ἀπὸ τοὺς Παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές! Συνεχίζουμε σήμερα, μὲ ἕνα ἄλλο σημεῖο διαστροφῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων στὸ ἴδιο του ἄρθρο.

Παραθέτει τὸ ἑξῆς χωρίο ἀπὸ τὸν Μ. Ἀθανάσιο:

 «Εάν ο επίσκοπος η ο πρεσβύτερος, οι όντες οφθαλμοί της Εκκλησίας κακώς αναστρέφονται…» καὶ τὸ σχολιάζει: «Όταν εδώ ο άγιος ομιλεί περί  κακής αναστροφής, δεν εννοεί την έκπτωση του ποιμένος σε αίρεση, αλλά κυρίως την  έκπτωσή του σε άλλης φύσεως αμαρτήματα, (ηθικά παραπτώματα ή αδικήματα), που προκαλούν σκάνδαλο στον λαό. Αυτού του είδους όμως τα αμαρτήματα ρυθμίζουν οι Κανόνες 13ος, 14ος και το πρώτο μέρος του 15ου της ΑΒ΄ Συνόδου. Σε απόλυτη συμφωνία με τους παραπάνω κανόνες είναι και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο οποίος σ’ ένα ερμηνευτικό του λόγο στην Β΄ προς Τιμόθεον επιστολή παρατηρεί: «Ει μεν γαρ δόγμα έχει διεστραμμένον καν άγγελος η, μη πείθου. Ει δε ορθά διδάσκει, μη τω βίω πρόσεχε, αλλά τοις ρήμασιν… Αλλ’ ου δίδωσι πένησι, φησίν, ουδέ καλώς διοικεί. Πόθεν σοι τούτο δήλον; Πριν η μάθης, μη μέμψη, φοβήθητι τας ευθύνας. Πολλά από υπονοίας κρίνεται… Ει δε κατέμαθες και εξήτασας και είδες, ανάμενε τον κριτήν. Μη προαρπάσης του Χριστού την τάξιν. Εκείνου ταύτα εστί εξετάζειν, ου σου. Συ δούλος ει έσχατος, ου δεσπότης. Συ πρόβατον ει, μη τοίνυν περιεργάζου τον ποιμένα, ίνα μη και εφ’ οις εκείνου κατηγορείς, ευθύνας δως».[3] Στην προκειμένη περίπτωση δεν ισχύει η γνώμη ενός μεμονωμένου Πατρός, (του Μεγάλου Αθανασίου), αλλά όσα νομοθετούν Συνοδικώς οι Άγιοι Πατέρες, που συνέταξαν τους παρά πάνω Κανόνες, οι οποίοι έχουν ισχύ νόμου μέσα στην Εκκλησία».

Ἐδῶ, δυστυχῶς, πρόκειται γιὰ «καραμπινάτη» διαστροφὴ  τῆς ἁγιοπατερικῆς μας Παραδόσεως. Οἱ «Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ» δὲν ἔχουν νὰ ζηλέψουν κάτι, ἀντίθετα πρέπει νὰ μιμηθοῦν τὸν π. Παῦλο στὴ διαστροφὴ τῶν Γραφῶν καὶ τὴν «μείωση» καὶ τὸ ντρόπιασμα τῶν Ἁγίων μας ἀπὸ τὸν π. Παῦλο, ὅπως τοῦ Μ. Ἀθανασίου, ὁ ὁποῖος μὲ τὸ κείμενό του αὐτὸ ἐκφράζει τὴν διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου, ποὺ διαστρέφει ὁ π. Παῦλος! Γιατὶ ἐδῶ δὲν πρόκειται γιὰ ἄγνοια τοῦ π. Π. Δημητρακόπουλου, ἐφ’ ὅσον, ὅσα παραθέτει τώρα (σήμερα, Ἰούνιο τοῦ 2015) τὰ ἔχει …ξαναγράψει(!) τὸ 2012 καὶ ἔχουν λάβει ἁγιοπατερικὴ ἀπάντηση ἀπὸ τὸν π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ ἀπὸ τὸ 2013, διὰ τῆς ὁποίας ἀνατρέπεται ὁ νεο-πατερικὸς συλλογισμὸς τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς! Ἐκεῖ μάλιστα ὁ π. Εὐθύμιος ἐπισήμαινε: «τά ἐπιχειρήματα πού προσάγετε εἶναι λανθασμένα καί προσπαθεῖτε νά τά στηρίξετε ἀποκλειστικά καί μόνο μέ τόν ὀρθολογισμό». Ὁ π. Παῦλος, ὅμως, παρότι ἀνετράπη ὁ ὀρθολογισμός του μὲ ἐκείνη τὴν ἀπάντηση, ἐπιμένει ἀμετάπιστος, γι' αὐτὸ τοποθετήσαμε ὡς ὑπότιτλο τοῦ παρόντος ἄρθρου τὴν παροιμία «Τὸν ἀράπη κι ἂν τὸν πλένεις τὸ σαπούνι σου χαλᾶς»!

Παραθέτουμε χωρὶς σχολιασμὸ τὴν ἀπάντηση τοῦ π. Εὐθυμίου. Ἂς τὴν μελετήσει προσεκτικὰ ὁ ἀναγνώστης γιὰ νὰ διακρίνει τὴν ἀπάτη τοῦ π. Παύλου· πῶς «κόβει καὶ ράβει» στὰ μέτρα του τὰ Πατερικὰ κείμενα!

Ἔγραφε τότε ὁ π. Εὐθύμιος:

«Θά ἀναφερθῶ κατωτέρω στή συνέχεια τῆς κριτικῆς σας μελέτης (ἀπευθύνεται πρὸς τὸ Γραφεῖο ἐπὶ τῶν Αἱρέσεων τῆς Μητρ. Πειραιῶς),  τό κεφάλαιο τῆς ὁποίας ἐπιγράφεται «Ἀποστολικοί Πατέρες». Ἡ γενική