Οι ποιμένες σιωπούν, αλλά πληθαίνουν οι φωνές των πιστών...

Ἕνα νέο θαυμάσιο βιβλίο μὲ τίτλο «Οἱ ληστὲς τῆς Θείας Δικαιοσύνης καὶ ὑπότιτλο «Δοκίμιο στὴν Ἀποτείχιση» τοῦ κ. Ἰωάννου Ρίζου ἔφτασε στὰ χέρια μας.

Τὸν συγγραφέα δὲν γνωρίζουμε προσωπικά, ἀλλὰ ἔχουμε ὑπ’ ὄψιν τὸ πρῶτο βιβλίο του μὲ τὸν ἴδιο τίτλο καὶ μὲ τὸν ὑπότιτλο «Ἡ παγκόσμια Θρησκεία τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ οἱ ψευδοδιδάσκαλοι στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία».

Τὸ νέο του βιβλίο ἐνημερώνει καὶ προβληματίζει τὸν ἀναγνώστη, διότι στηρίζει κάθε σημεῖο τὸ ὁποῖο ἀναπτύσσει, μὲ ἀναφορὲς στὶς πηγές, στὰ κείμενα τῶν Ἁγίων Πατέρων (τὰ ὁποῖα μάλιστα παρουσιάζει μεταφρασμένα, ὥστε νὰ γίνονται κατανοητὰ ἀπὸ ὅλους) κι ὄχι σὲ δικές του ἀποφάνσεις, ὅπως συνηθίζουν νὰ κάνουν οἱ «ἀντι-Οἰκουμενιστές», ποὺ ἀντιτάσσονται μὲ τὶς παιδαριώδεις θέσεις καὶ ἀναλύσεις τους στὴν Πατερικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας.

Παρουσιάζουμε ἐδῶ τὰ Περιεχόμενα τοῦ καινούργιου βιβλίου καὶ προσεχῶς θὰ ἀναρτήσουμε χαρακτηριστικὰ ἀποσπάσματα ἀπὸ τὸ νέο βιβλίο τοῦ κ. Ρίζου.

Ομιλούν για σιωπηρή αποδοχή της Παναιρέσεως από το σύνολο σχεδόν των Επισκόπων, που υποδέχονται τιμητικά τους αρχηγούς της, αλλά παραμένουν υπό τις ευλογίες τους!

Από πού και ως πού η σχισματική και αιρετική παπική παρασυναγωγή αποτελεί "αδελφή Εκκλησία";

 Λυκούργος Νάνης, ιατρός

Μάλλον λαλείτε "εις ώτα μη ακουόντων", σεβαστέ πάτερ Άγγελε, (σ.σ. τὸ ἄρθρο τοῦ π. Ἀγγέλου ἐδῶ) υπό την έννοια ότι τα όσα ορθά, κατά καιρούς, καταθέτετε δε φαίνεται να αποτελούν αντικείμενο ουσιαστικού προβληματισμού απ τη μεριά της πλειοψηφίας των επισκόπων, κατά κύριο λόγο, οι οποίοι, στην πλειοψηφία τους, δεν αρθρώνουν τον επιβεβλημένο λόγο, τον ελεγκτικό και στηλιτευτικό, των, περί την Ορθόδοξη Πίστη, ακροβασιών του πατριάρχη Βαρθολομαίου αλλά και τινων Φαναριωτών επισκόπων, εν οις και οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι μητροπολίτες Περγάμου και Προύσσης. 

Ίσα-ίσα που η συντριπτική πλειοψηφία των εν Ελλάδι μητροπολιτών υποδέχονται με τιμές που υπερβαίνουν, κατά πολύ, το μέτρο τον προαναφερθέντα πρωθιεράρχη όταν ο τελευταίος επισκέπτεται τη χώρα μας. Και να ήταν μόνο αυτό!

Ποιος μπορεί να λησμονήσει το γεγονός ότι, σχετικώς προσφάτως, η πλειοψηφία των μητροπολιτών που ποιμαίνουν τις μητροπόλεις των λεγόμενων "Νέων Χωρών" (όρος, καταφανέστατα, επικίνδυνος από εθνικής πλευράς) συμμετείχαν σε μία "Σύναξη Ιεραρχών του Οικουμενικού Θρόνου" στην οποία και δεν τόλμησαν να ψελλίσουν ούτε μία λέξη, επικριτική των, κατά συρροήν, διαπραττομένων πατριαρχικών ατοπημάτων;

Δυστυχώς, στις χαλεπές μας ημέρες, δεν υπάρχουν επισκοπικά αναστήματα της κλάσεως των μακαριστών Φλωρίνης Αυγουστίνου, Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου και Παραμυθίας Παύλου προκειμένου να προβούν, κατά μίμηση της πρακτικής εκείνων, στη διακοπή του μνημοσύνου του παραπαίοντος πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, μήπως και αναστραφεί, κατ αυτόν τον τρόπο, ο οικουμενιστικός οίστρος κάποιων εκκλησιαστικών αξιωματούχων και περιφρουρηθεί η Ορθόδοξη αυτοσυνειδησία του πιστού λαού.

Εκθειάζει ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως την επαίσχυντη πράξη άρσεως των αναθεμάτων μεταξύ Κωνσταντινουπόλεως και Ρώμης που έλαβε χώρα χωρίς το ΠΑΡΑΠΑΝ να έχουν αρθεί ΟΥΔ’ ΕΠ’ ΕΛΑΧΙΣΤΟΝ τα αίτια που τα προκάλεσαν, ΜΟΝΟΜΕΡΩΣ απ την πλευρά του Φαναρίου και ΕΡΗΜΗΝ των λοιπών Ορθοδόξων Πατριαρχείων και Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών στα οποία ανακοινώθηκε μόλις την προτεραία της υλοποιήσεώς της... τηλεγραφικώς!!!, προς δόξαν του συνοδικού συστήματος διοικήσεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας βεβαίως-βεβαίως!

Επειδή, προφανώς, εξυπηρετούσαν τους οικουμενιστικούς σχεδιασμούς του Φαναρίου.

Η προσγενομένη ζημία στο καλώς εννοούμενο συμφέρον της οικουμενικής Ορθοδοξίας υπήρξε, βεβαίως, μεγίστη προς δόξαν του... αρχεκάκου όφεως, πατρός και εμπνευστού του οικουμενιστικού συγκρητισμού!

Προεβλήθη, κατά κόρον, η ΔΗΘΕΝ αγάπη, ΑΠΑΤΗ στην πραγματικότητα, εις βάρος και επί παραθεωρήσει, υποτιμήσει και καταφρονήσει, της Αληθείας.

"Τῆς ἱστορικῆς ταύτης Πράξεως τῆς ἄρσεως τῶν ἀναθεμάτων ἑορτάζομεν ἐφέτος τὴν πεντηκοστὴν ἐπέτειον δοξάζοντες τὸν Θεὸν τῆς ἀγάπης, διότι ἀπήλειψεν ἀπὸ τῶν καρδιῶν ἡμῶν πᾶν ἴχνος μνησικακίας δι᾿ ὅσα κατὰ τὴν δευτέραν χιλιετίαν διετάραξαν τὰς ἀδελφικὰς σχέσεις τῶν Ἐκκλησιῶν ἡμῶν, καὶ διὰ τῆς «καθάρσεως τῆς μνήμης» κατέστησεν αὐτὰς καὶ πάλιν «ἀδελφὰς Ἐκκλησίας» ἀποζητούσας διὰ τοῦ διαλόγου τῆς ἀληθείας τὴν πλήρη ἀποκατάστασιν τῆς ἑνότητος αὐτῶν ἐν τῇ κοινωνίᾳ τῆς Εὐχαριστιακῆς Τραπέζης. Εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον διὰ τὴν ἀποκατασταθεῖσαν ἀγάπην, ἥτις εἴθε νὰ παραμείνῃ ἀρραγὴς εἰς τοὺς αἰῶνας!", έφη ο “κρίμασιν οις οίδε Κύριος”, κατέχων την ηγετική καθέδρα του πατριαρχείου της Πόλης.

Από πού και ως πού η σχισματική και αιρετική παπική παρασυναγωγή αποτελεί "αδελφή Εκκλησία", μετά την έναρξη του διαβόητου και καινοφανούς "διαλόγου της αγάπης";  Από πότε ένας διάλογος, και μάλιστα αυτού του τύπου, παράγει κανονικά αποτελέσματα ικανά να ανατρέψουν άρδην την Ορθόδοξη Εκκλησιολογία;

Και από πότε ήρθησαν οι αβυσσαλέες δογματικές και ιεροκανονικές διαφορές Ορθοδοξίας και Παπισμού; Απ το 1965, μήπως, οπότε και ήρξατο ο - επιεικώς φαιδρός- "διάλογος της αγάπης";

Νέου τύπου εκκλησιολογία εγκαινιάσθηκε τότε;

Μέχρι πότε θα προκαλεί τους πιστούς ο κ. Βαρθολομαίος;

Πηγή

ΟΙ Μουσουλμάνοι, κ. Βαρθολομαίε, συμβάλλουν στην ειρήνη, απορρίπτοντας την θεότητα του μόνου Ειρηνοποιού Χριστού και αμείβοντας τους φονιάδες των Χριστιανών με τον Μουσουλμανικό Παράδεισο;

 Ο Οικουμενικός Πατριάρχης σε Διαθρησκειακό Συμπόσιο για τήν συμβολήν τῶν θρησκειῶν εἰς τήν εἰρηνικήν συνύπαρξιν τῶν λαῶν καί τήν ἐνσωμάτωσιν τῶν προσφύγων εἰς τήν κοινωνίαν

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου «Ἡ Α. Θ. Παναγιότης ὁ Πατριάρχης, τήν Δευτέραν, 7ην Δεκεμβρίου, παρηκολούθησε τάς ἐργασίας τοῦ ἐν τῇ Ἀστικῇ Σχολῇ Γαλατᾶ διοργανωθέντος ἀπό κοινοῦ ὑπό τοῦ «Ἰνστιτούτου Πολιτισμικῆς Διπλωματίας (I.C.D.)» καί τοῦ «Δικτύου διά τήν μεταρρύθμισιν εἰς τήν Ἑλλάδα καί τήν Εὐρώπην», Συμποσίου, μέ θέμα τήν συμβολήν τῶν θρησκειῶν εἰς τήν εἰρηνικήν συνύπαρξιν τῶν λαῶν καί τήν ἐνσωμάτωσιν τῶν προσφύγων εἰς τήν κοινωνίαν,ὁμιλήσας καταλλήλως.»

Φωτό fanarion

1 σχόλιο:

Εις ώτα Ακουόντων είπε...

Τι έγινε βρε παιδιά...!!!
Χάσαμε επεισόδια; «Ἰνστιτούτου Πολιτισμικῆς Διπλωματίας (I.C.D.)» !!!!
«Δικτύου διά τήν μεταρρύθμισιν εἰς τήν Ἑλλάδα καί τήν Εὐρώπην»!!! ...και η κυρία Διαμαντοπούλου πάλι εκεί; Τι είναι αυτά... Βάλαμε του ΛΥΚΟΥΣ να φυλάξουν τα πρόβατα;...
Πού είστε Άγιοι Ιεράρχες;......

Πηγή 

Να παραιτηθεί ο Πατριάρχης και να μας αφήσει ήσυχους! (π. Άγγελος Αγγελακόπουλος)

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΑ ΟΛΙΣΘΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ

«...ἄν ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἐπιθυμεῖ τόσο πολύ νά ἑνωθεῖ μέ τόν Πάπα καί τούς Παπικούς, μπορεῖ νά παραιτηθεῖ ἀπό τόν Οἰκουμενικό Θρόνο, νά ἀπαρνηθεῖ τήν Ὀρθοδοξία, νά πάει στό Βατικανό καί νά γίνει Καρδινάλιος, ὡς ἄλλος Βησσαρίων... Ἀρκεῖ νά ἀφήσει ἐμᾶς τούς Ὀρθοδόξους ἥσυχους νά τηροῦμε ὅσα παραλάβαμε ὡς ἱερά παρακαταθήκη ἀπό τούς πατέρες μας».

                                                           π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος

Σχόλιο "Π. Π. "

Αὐτὸ εἶναι τὸ συμπέρασμα τῆς -κατὰ τὰ ἄλλα- ὡραίας ἀνάλυσης τοῦ π. Ἀγγέλου.

Ὅμως, ἕως ὅτου ἀποφασίσει ὁ Πατριάρχης νὰ παραιτηθεῖ (ποὺ δὲν προβλέπεται νὰ τὸ κάνει) θὰ κοινωνοῦμε μαζί του, ἐπιτρέποντάς του νὰ μολύνει τὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν μὲ τὸν μολυσματικὸ ἰὸ τῆς Παναιρέσεως!

Ἀφήνουμε τὴν πρωτοβουλία κινήσεων στὸν αἱρετικό;

Ἀρνούμαστε τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὴ διδασκαλία τῶν Ἁγίων νὰ ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς;

Ἐν Πειραιεῖ 7-12-2015

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΑ ΟΛΙΣΘΗΜΑΤΑ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ

πρωτοπρεσβ. π. Ἄγγελος Ἀγγελακόπουλος, ἐφημ. Ἱ. Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς Νέας Καλλιπόλεως Πειραιῶς

Μία ἀπό τις κυριότερες αἰτίες ἐμφανίσεως τῶν αἱρέσεων εἶναι καί ἡ ὑπερηφάνεια, ὁ ἑωσφορικός ἐγωισμός. Τό ὅτι ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἁμαρτία καί ἡ κυριώτερη αἰτία τῆς αἱρέσεως τό διαπιστώνει κανείς, σύμφωνα μέ τόν Ὅσιο καί θεοφόρο πατέρα ἡμῶν Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη, ἄν ρίξει ἕνα βλέμμα στόν χριστιανικό κόσμο τῆς Εὐρώπης καί δεῖ σέ ὅλα σχεδόν τά μέρη τόσες καί τόσο διάφορες θρησκεῖες καί αἱρέσεις, οἱ ὁποῖες ἡ μία μέ τήν ἄλλη δαγκώνονται, καθώς δαγκώνονται τά φίδια. 

Παραπέμποντάς μας ὁ Ὅσιος Νικόδημος στόν ἱερό Αὐγουστῖνο, μᾶς γνωστοποιεῖ ὅτι, μολονότι οἱ φαρμακερές αὐτές αἱρέσεις καί θρησκεῖες εἶναι τόσο πολλές στόν ἀριθμό, ὅμως, ὅλες μαζί εἶναι γέννημα μιᾶς καί τῆς αὐτῆς κατηραμένης μητρός, δηλ. τῆς ὑπερηφανείας. Ἀπό τήν ἀρχή τῆς ἱστορίας δέν θά βρεῖ κανείς ἄλλο ἀληθέστερο καί κυριώτερο αἴτιο τῆς ἀθεΐας, τῆς πολυθεΐας καί ὅλων τῶν ἄλλων αἱρέσεων καί αἱρετικῶν διδασκάλων τοῦ Ἅδου, ἐκτός ἀπό τό πεῖσμα τῆς ὑπερηφανείας τους. Ἐξ αἰτίας αὐτῆς θέλησαν νά δείξουν ὅτι βρῆκαν κάτι καινούργιο οἱ κενοί καί ὑψώθηκαν κατά τῆς Ἐκκλησίας καί κατ’αὐτῆς τῆς Θείας μεγαλειότητος. Τό ἴδιο θέλησαν νά κάνουν καί οἱ πρῶτοι  ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι ὅσο γιγαντιαῖοι ἦταν στό σῶμα τόσο πυγμαῖοι ἦταν στό νοῦ, καί οἱ ὁποῖοι, κινούμενοι ἀπό τήν ὑπερηφάνεια, θέλησαν νά οἰκοδομήσουν πύργο ὡς τόν οὐρανό, γιά νά βάλουν μιά ἐπιγραφή πάνω στά ἄστρα καί ν' ἀφήσουν τό ὄνομά τους στούς μεταγενεστέρους. Νά, λοιπόν, μᾶς προειδοποιεῖ ὁ Ὅσιος Νικόδημος, σέ τί γκρεμούς μπορεῖ νά φέρει ἡ ὑπερηφάνεια τόν ἄνθρωπο. Γιατί, πρῶτα γεμίζει τήν ψυχή του ἀπό ἀκαθαρσίες καί πάθη, καί δεύτερον τοῦ βάζει ἀμφιβολίες στήν πίστη, μέσῳ τῶν ὁποίων ἀρχίζει νά ἀμφιβάλλει ἀκόμη καί γι'αὐτά τά πρῶτα καί θεμελιώδη δόγματα τῆς πίστεως καί τόν ὁδηγεῖ τελικά στό νά νομίζει σάν μῦθο τόν Ἅδη καί τόν παράδεισο[1].

Ἐάν τά παραπάνω ἰσχύουν γιά τούς ἐξωτερικούς ἐχθρούς τῆς Ἐκκλησίας, δηλ. τίς αἱρέσεις καί τίς θρησκεῖες μέ τούς ἀρχηγούς τους, πολύ περισσότερο ἰσχύουν γιά τόν μεγαλύτερο ἐσωτερικό ἐχθρό τῆς Ἐκκλησίας, δηλ. τήν παναίρεση τοῦ συγκρητιστικοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τόν προεστῶτα αὐτῆς στόν ὀρθόδοξο χῶρο μεγάλο οἰκουμενιστή Οἰκουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο, ὁ ὁποῖος, διακατεχόμενος ἀπό τό πάθος τῆς ὑπερηφανίας καί τῆς ἐμμονῆς στό οἰκουμενιστικό κοσμοείδωλό του, προέβη γι’ἀκόμη μία φορά κατά τήν ἐφετινή «θρονική ἑορτή» τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου σέ πλεῖστα ὅσα οἰκουμενιστικά ἔκτροπα.

Κατ’ἀρχήν θά πρέπει νά ὑπογραμμιστεῖ ὅτι τὰ τελευταῖα χρόνια συχνά ἀκοῦμε γιὰ «θρονικὲς ἑορτές», δηλ. ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις τοπικῶν ἐκκλησιῶν, κάθε φορὰ ποὺ ἑορτάζεται ἡ μνήμη Ἁγίων, οἱ ὁποῖοι ἵδρυσαν τὶς ἐκκλησίες αὐτές. Ἀλλὰ, ἡ μορφὴ τῶν ἑορτῶν εἶναι καινοφανὴς καὶ ἄγνωστη στὴν ἱστορία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Τὴν εἰσήγαγε πρώτη ἡ αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ, γιὰ νὰ «διαλαλεῖ» κατ’ἔτος, πανταχόθεν, τὴν δῆθεν «πέτρειο διαδοχὴ» τοῦ «Πάπα». Μὲ κάτι τέτοια εὐφυολογήματα προσπαθοῦν στόν Παπισμὸ νὰ ὑπενθυμίζουν τὸ ἐπάρατο «πρωτεῖο» καὶ τὸ βλάσφημο «ἀλάθητο» τοῦ αἱρεσιάρχου «Πάπα», ὁ ὁποῖος προβάλλεται, ἐκτὸς ἀπὸ βασιλιὰς, καὶ ὡς «ἐπίσκοπος Ρώμης»! Ἀλλά, ὅπως εἶχε πεῖ ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, ἡ νεοπαπιστικὴ νοοτροπία εἰσῆλθε δυστυχῶς καὶ στὴν καθ᾽ ἡμᾶς Ἀνατολή. Ἐδῶ καὶ λίγα χρόνια ἄρχισαν νὰ ἑορτάζονται καὶ σὲ πολλὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, ὅπως στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, ἀνάλογες «θρονικὲς ἑορτές», τὶς ὁποῖες φροντίζουν νὰ τὶς ἀνάγουν σὲ «μεγάλα γεγονότα». Ὅμως, στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δὲν ὑπάρχουν «θρόνοι», τοὺς ὁποίους ἵδρυσαν οἱ ἅγιοι, γιὰ νὰ τοὺς ἑορτάζουμε, ἀλλὰ διακονικὲς θέσεις, γιὰ τὴ διακονία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, βαμμένες μὲ αἷμα καὶ ποτισμένες μὲ ἱδρώτα καὶ δάκρυα. Καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲν μποροῦμε νὰ ἑορτάζουμε γιὰ τὸ «θρόνο» κανενὸς ἐπισκόπου! Οἱ Ἅγιοι

Ο ΨΕΥΔΟΜΕΝΟΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣ της ΑΣΤΟΡΙΑ επανέρχεται γράφων: Ο χαρτοπόλεμος των "αντι-Οικουμενιστών" αποτελεί "μεγάλη ἐπιτυχία" καὶ κατόρθωμα, αφού έχει φέρει σε ΑΔΙΕΞΟΔΟ τους Οικουμενιστές!!!

Εἶναι γνωστὸ ὅτι στὴν Ἀστόρια τῆς Ν. Ὑόρκης δραστηριοποιεῖται ὁ ψευδόμενος ἀσυστόλως στὸ περὶ τῆς Ἀποτειχίσεως ζήτημα, ὁ «ἀντι-Οἰκουμενιστὴς» ἱστολόγος καὶ «ἀφελὴς» χαρτοπολεμιστὴς Τελεβάντος, τοῦ ὁποίου τὶς συκοφαντίες καὶ τὰ ψεύδη ξεσκεπάσαμε (ἐδῶ, ἐδῶ, ἐδῶ, ἐδῶ  κι ἐδῶ  χωρὶς νὰ ψελλίσει λόγον ἕνα! 

Ὁ κ. Τελεβάντος τὶς τελευταῖες μέρες, μόλις εἶδε ὅτι ἡ ἀντι-Πατερικὴ στάση του κατὰ τῆς Διακοπῆς Μνημοσύνου -ποὺ χρόνια προπαγανδίζει- ἄρχισε νὰ ἀμφισβητεῖται ἀπὸ σοβαροὺς ἀγωνιστὲς τῆς Πίστεως, ἐπενέβη ἀποπροσανατολιστικά. Ἀπὸ τὴν ἀσφάλεια τῆς Ἀστόριας, λοιπόν, ἔρχεται νὰ παραπληροφορήσει καὶ λασπολογήσει γιὰ νὰ ἀποτρέψει ὅλους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἀντελήφθησαν ὅτι ἡ Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ μὲ τὴν χαρτοπολεμικὴ στάση τῶν λεγομένων ἀντι-Οἰκουμενιστῶν, ΟΧΙ μόνο δὲν ὑποχωρεῖ, ἀλλὰ ἀνδρώνεται, ἐπεκτείνεται καὶ ἐπικρατεῖ, καὶ καθίσταται πραγματικότητα. Ἐκείνους ποὺ ἕως χθὲς κρατοῦσαν ἐπιφυλακτικὴ στάση καὶ τώρα, διακινδυνεύοντας γνωριμίες, θέσεις καὶ ἄλλα ἀγαθά, διακηρύσσουν τὴν ἀναγκαιότητα τῆς ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς πράκτορες τῶν διεθνῶν καὶ ἐγχώριων Οἰκουμενιστῶν, σύμφωνα μὲ τὴν πατερικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας.

 Ἔχουμε πολλὲς φορὲς καὶ μὲ ἑκατοντάδες Πατερικὰ κείμενα ἀπαντήσει καὶ ἀποδείξει στὸν κ. Τελεβάντο τὸ λανθασμένο τῶν κακόδοξων θέσεών του, ἀλλὰ αὐτὸς ἀνταπαντᾶ μὲ ἀνόητες δοκησισοφίες.

Δὲν θὰ προσθέσουμε λοιπὸν κάτι δικό μας στὶς ἀντι-ευαγγελικὲς θέσεις του, ἀλλὰ θὰ ἀρκεστοῦμε νὰ παραθέσουμε λίγες γραμμὲς ἀπὸ κείμενο τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου (ποὺ ὁ Τελεβάντος τὸν θεωρεῖ πνευματικὸ του πατέρα καὶ καυχιέται πὼς στὸ θέμα τῆς Ἀποτειχίσεως ἀκολουθεῖ τὶς θέσεις του!!!).

Μὲ τὶς παρακάτω γραμμὲς ὁ π. Ἐπιφάνιος ραπίζει τὸν οἰηματία Τελεβάντο καὶ ἀποδεικνύει πὼς εἶναι ἕνας ἐπίμονος καὶ μεγάλος διαστρεβλωτὴς ὄχι ΜΟΝΟ τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἀλλὰ καὶ τῆς διδασκαλίας τοῦ π. Ἐπιφάνιου, καὶ ὅτι στὸ θέμα αὐτὸ ψεύδεται ἀσύστολα. Ὁ κ. Τελεβάντος ἰσχυρίζεται ὅτι ἡ Ἀποτείχιση εἶναι σχίσμα, ἐνῶ ὁ π. Ἐπιφάνιος λέγει (πρὸς ἐντροπὴ τοῦ Τελεβάντου κι ὄχι σήμερα ποὺ οἱ Οἰκουμενιστὲς ὀργιάζουν, ἀλλὰ τὴν δεκαετία τοῦ 1970 ποὺ ὁ Οἰκουμενισμὸς ἦταν ἀκόμα νήπιο) ὅτι ἡ Ἀποτείχιση εἶναι ἐφαρμογὴ Ἱ. Κανόνος καὶ ὅποιος ἐπιλέξει νὰ τὴν ἐφαρμόσει πράττει καλά!

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ π. Ἐπιφάνιου Θεοδωρόπουλου «Τὰ Δύο Ἄκρα»:

«Αἱρετικοὶ (Ἐπίσκοποι) εἶναι ...καὶ ἐκεῖνοι οἵτινες οὔτε καταδικάσθησαν ἀκόμη ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας οὔτε ἐξῆλθον αὐτοβούλως ἐξ αὐτῆς, ἀλλὰ διατελοῦσιν ἀκόμη ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας. Μία τοιαύτη εἶνε ἡ περίπτωσις τοῦ Πατριάρχου. Ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἔχει κηρύξει αἱρετικὰ φρονήματα (σ.σ.: πόσο μᾶλλον ὁ πατρ. Βαρθολομαῖος!)... Ἂν ἡ συνείδησίς τινος δὲν ἀνέχηται νὰ μνημονεύῃ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ, ἔχει τὸ δικαίωμα, προβαίνων ἔτι περαιτέρω, νὰ παύσῃ τὸ μνημόσυνον του, συμφώνως τῶ ΙΕ΄ Κανόνι τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Τοῦτο ὅμως εἶνε τὸ ἔσχατον βῆμα, εἰς ὃ δύναται νὰ προχωρήσῃ, ἂν θέλῃ νὰ μὴ εὑρεθῆ εἰς σχίσματα καὶ εἰς ἀνταρσίας" (σελ. 89).

 Ἡ ἀποτείχιση εἶναι, «κανονικὸν δικαίωμα... Οἱ ἱεροὶ Κανόνες παρέχουσι δικαίωμα παύσεως μνημοσύνου τοῦ αἱρετικὰς διδασκαλίας κηρύσσοντος Ἐπισκόπου ἢ Πατριάρχου... Ἄν τις, χρησιμοποιῶν τὸ δικαίωμα αὐτοῦ, παύσῃ τὸ μνημόσυνον, καλῶς ποιεῖ!» (ὅπ. παρ. σελ. 90).

Στὴ σελ. 75 τοῦ ἰδίου βιβλίου, βαπτίζει μὲν ὁ π. Ἐπιφάνιος τὸν ΙΕ΄ Κανόνα ὡς δυνητικόν (ἡ γνωστή του θέση ποὺ ἀμφισβητεῖται), ἀλλ’ ὅμως δέχεται, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν κ. Τελεβάντο ποὺ συκοφαντεῖ ὡς σχισματικούς (ὅσους ἀποτειχίζονται σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία καὶ τοῦ π. Ἐπιφανίου), ὅτι ὁ διακόπτων τὸ Μνημόσυνο τοῦ Ἐπισκόπου «"πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως", οὐδαμῶς παρανομεῖ, διὸ καὶ δὲν ὑπόκειται εἰς ἐπιτίμησιν, ἀλλὰ μᾶλλον ἄξιος ἐπαίνου εἶνε». Καὶ στὴν ἑπομένη σελίδα 76, γράφει: «Ὁ παύων τὸ μνημόσυνον τοῦ οἰκείου Ἐπισκόπου Κληρικός, ἀρκεῖται εἰς τοῦτο, ἀποφεύγει νὰ μνημονεύει ἑτέρου καὶ ἀναμένει ἐν ἠρεμίᾳ συνειδήσεως τὴν κρίσιν τῆς Συνόδου» (Ἡ ἀραίωση τῶν γραμμάτων τοῦ π. Ἐπιφανίου).

Δημοσιεύουμε τὸ τελευταῖο ἄρθρο τοῦ κ. Τελεβάντου (ἐδῶ) στὸ ὁποῖο ἐκφράζει τὴν ἐξωπραγματικὴ θέση ὅτι ὁ χαρτοπόλεμος τῶν "ἀντι-Οἰκουμενιστῶν" (καὶ τῆς ἀφεντιᾶς του βέβαια) ἀποτελεῖ "μεγάλη ἐπιτυχία" καὶ κατόρθωμα!

  Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗΣ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Οι ηγέτες του αντιοικουμενιστικού κινήματος υιοθέτησαν -μετά από κάποιες αρχικές προ ετών αμφιταλαντεύσεις- την ορθή στρατηγική στο θέμα της αποτείχισης. Ως αποτέλεσμα έδεσαν τα χέρια των οικουμενιστών οι οποίοι αισθάνονται ιδιαίτερα δύσκολα. 

Οι οικουμενιστές περίμεναν ότι οι παραδοσιακοί πιστοί θα προχωρούσαν σε αποτείχιση. Αν οι παραδοσιακοί πιστοί ακολουθούσαν μια τόσο λανθασμένη στρατηγική, οι οικουμενιστές θα απαντούσαν με καθαιρέσεις και αφορισμούς και θα τους έβγαζαν εντελώς εκτός του παιγνιδιού.

Τώρα δεν ξέρουν τι να κάνουν. Να παραγνωρίσουν τις ελεγκτικές φωνές των αντιοικουμενιστών δεν μπορούν επειδή μεταξύ τους υπάρχουν σπουδαίοι θεολόγοι οι οποίοι καταφέρουν ανελέητα χτυπήματα εναντίον τους. Αν, όμως, οι αντιοικουμενιστές έκαναν το λάθος να προχωρήσουν στη διακοπή του μνημοσύνου τότε θα έδιναν τη λαμπρή ευκαιρία στους οικουμενιστές να τους καταφέρουν καίρια πλήγματα.

Τώρα δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Ο λαός του Θεού συνεχώς ενημερώνεται, και όλο και περισσότεροι κληρικοί, λαικοί και μοναχοί αγωνιούν για τις οικουμενιστικές ασχημίες. Παράλληλα οι διεκδικήσεις της αυτοπροσιοδιοριζόμενης ως “Τρίτη Ρώμη” έδεσαν τα χέρια των Οικουμενιστών οι οποίοι είναι ανίσχυροι να επιβάλουν ουνιτική ένωση με τους Παπικούς.

Ιδιαίτερα τώρα, που οι αντιοικουμενιστές ετοιμάζουν Ημερίδα με την οποία θα αναλύσουν σε βάθος τα προβλήματα της Πανορθόδοξης Συνόδου, οι Οικουμενιστές επείγονται να δουν τους αντιοικουμενιστές να κάνουν το τεράστιο -το ασυγχώρητο- λάθος στρατηγικής να προχωρήσουν σε αποτείχιση για να έχουν την τύχη όσων υιοθέτησαν την ασύνετη τακτική που ακολούθησε ο πρώην Ράσκας Αρτέμιος στη Σερβία και ο π. Ευθύμιος Τρικαμηνάς στην Ελλάδα.

Προσοχή, λοιπόν, από τις σειρήνες της αποτείχισης. Υπάρχουν κάποιοι -ευτυχώς ελάχιστοι- που προσπαθούν να μας εξωθήσουν σε ασύνετες επιλογές οι οποίες θα βγάλουν τους οικουμενιστές από τη δύσκολη θέση που βρίσκονται σήμερα. Ορισμένοι από όσους μας παρακινούν σε αποτείχιση είναι μεν ανιδιοτελείς αλλά με υπερβάλλοντα ζήλο χωρίς επίγνωση. Ορισμένοι άλλοι είναι παγκοίνως γνωστοί για τη φιλοχρηματία και την ιδιοτέλειά τους και ενεργούν κατ' εντολήν. 

Αμετάθετος στόχος μας είναι υποσκάψουμε προκαταβολικά το κύρος της μέλλουσας να συνέλθει Πανορθόδοξης Συνόδου. Όχι να αποτειχιστούμε για να γίνουμε θύματα των οικουμενιστών και παίγνιο του Σατανά.

Πότε θα καταλάβουμε το τριπλό σφάλμα; Ότι δηλ. με τον Οικουμενισμό "αμφισβητείται η μοναδικότητά της Εκκλησίας"."Καθιστούμε άχρηστη και αζήτητη την σωτηρία";... Στεργίου Σάκκου.

Αυτοαδικούμαστε  και  αδικούμε

Του αείμνηστου Στεργίου Σάκκου

Πότε επιτέλους, θα το καταλάβουμε ότι δεν είναι φανατισμός και μισαλλοδοξία η αποστροφή προς την οικουμενιστική κίνηση; Στο όνομα της αγάπης και της ενότητος επιχειρείται η αλλοίωση της ποιότητος και της ίδιας της οντότητος της Εκκλησίας. Αμφισβητείται η μοναδικότητά της.

Αλλά για ποιο Χριστό θα μιλήσουμε και σε ποια σωτηρία θα καλέσουμε τον κόσμο, όταν θα έχουμε αλλοιώσει την ίδια την υπόσταση της Εκκλησίας; Με τέτοιες τακτικές μπορεί να αρέσουμε στους ανθρώπους, αδυνατούμε, όμως, να τους προσφέρουμε αυτό που μόνο η Εκκλησία διαθέτει. Το χειρότερο, καθιστούμε άχρηστη και αζήτητη την σωτηρία, διότι εν ονόματι της απατηλής οικουμενιστικής αγάπης δημιουργούμε στους αιρετικούς την ψευδαίσθηση ότι η πλάνη τους δεν διαφέρει από τη δική μας αλήθεια, άρα δεν υπάρχει λόγος να μετανοήσουν και να επιστρέψουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Τους καταδικάζουμε, λοιπόν, να μείνουν για πάντα εκτός σωτηρίας.

Χαρακτηριστική επί του προκειμένου είναι η ομολογία του μεταστραφέντος πρώην προτεστάντη F. Schaeffer:

«Αποτελεί τραγική ειρωνεία το γεγονός ότι οι χιλιάδες προτεστάντες, οι οποίοι έχουν πρόσφατα μεταστραφεί στην Ορθοδοξία… δεν ήρθαν στην Ορθοδοξία από την Ορθόδοξη μαρτυρία στις οικουμενιστικές συναντήσεις, αλλά συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Το κύμα των προσφάτων προτεσταντών προσηλύτων ήρθε μέσα στην Εκκλησία… εξ αιτίας της αιώνιας πατερικής κι αποστολικής μαρτυρίας. Σ΄ αυτή μπορεί να συμπεριληφθεί και η μαρτυρία εκείνη, η οποία διακηρύττει με δύναμη την αποκλειστική φύση της Ορθόδοξης Εκκλησίας ως της αληθινής Εκκλησίας» (Χορεύοντας μόνος, μτφρ. Αρχιμ. Αυ. Μύρου, σελ. 508-509).

Πότε επιτέλους εμείς, οι Ορθόδοξοι χριστιανοί, που δίνουμε την εντύπωση ότι εξισώνουμε την Ορθόδοξη πίστη μας με τις μύριες αιρετικές παραφυάδες, θα αντιληφθούμε το τριπλό σφάλμα μας έναντι του ίδιου του εαυτού μας, ότι:

Δυσαρεστούμε και πικραίνουμε τον ίδιο τον Χριστό,

περιφρονούμε τη διδαχή των αποστόλων,

και μιμούμενοι τους αιρετικούς διαγράφουμε όλους τους αγίους πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι αγωνίσθηκαν μέχρις αίματος γι΄ αυτή τη διδαχή;

Πηγή