"Πρόβα τζενεράλε" διά την Πανορθόδοξον Σύνοδον, π. Β. Βολουδάκη

Ένα επαίσχυντον Διεθνές Εκκλησιαστικόν Συνέδριον!

Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Ε. Βολουδάκης

Προλειαίνουν οἱ “Πρίγκηπες” τῆς Ἐκκλησίας τὸ ἔδαφος γιὰ νὰ  παρακαθίση ὁ  «Ἑωσφόρος τῆς Ρώμης» εἰς τὴν προετοιμαζομένην Σύνοδον; 

Ἡ θλιβερὴ καὶ ἀποκρουστικὴ γιὰ τοὺς ἐνσυνειδήτους Ὀρθοδόξους πιστοὺς προετοιμασία τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου συνεχίζεται μὲ "χαρὲς καὶ μὲ τραγούδια" ἀπὸ ἐκκλησιαστικὰ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα  –ὅπως ἀποκαλύπτεται ἡμέρᾳ τῇ ἡμέρᾳ– στεροῦνται στοιχειώδους ἐκκλησιαστικοῦ ἤθους,  ἀληθοῦς Θεολογικῆς γνώσεως καὶ πνευματικῆς ἐμπειρίας.

Αὐτὸ ἐπιβεβαιώνεται καὶ ἀπὸ τὴν θεματολογία τῆς σχεδιαζομένης Συνόδου, ἡ ὁποία φανερώνει τελεία ἄγνοια τοῦ νοήματος καὶ τῆς Θεολογικῆς σημασίας τῶν προηγουμένων Ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ ἐν γένει κοσμικὸ πνεῦμα, μὲ τὸ ὁποῖο ἀντιμετωπίζουν οἱ ἰθύνοντες «ὅλον τὸν θεσμὸν τῆς Ἐκκλησίας».

Ἀποκορύφωμα αὐτῆς τῆς ἐκκοσμικεύσεως ἡ πρόσφατη Διεθνὴς Ἐπιστημονικὴ Ἡμερίδα  τῆς 21ης Ἀπριλίου 2015 ὑπὸ τὴν Αἰγίδα τῆς Κοσμητείας τοῦ Α.Π.Θ. μὲ θέμα «Πρότυπα Θρησκευτικῶν Ἡγετῶν στὸν 21ο αἰώνα Φραγκίσκος ὁ Α΄ Ἐπίσκοπος Ρώμης καὶ Βαρθολομαῖος ὁ Α΄ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης», ἡ ὁποία μᾶς προσέθεσε «λύπην ἐπὶ λύπης», ἀφοῦ, πέραν τοῦ ὅτι ἦταν ὁ ὁρισμὸς τοῦ «δόξαν παρ’ ἀλλήλων λαμβάνοντες», εἰσήγαγε καὶ νέες μεθόδους  «μείξεως τῶν ἀμίκτων» μὲ τὸ νὰ θέτη  τὸν ἐκπεσόντα καὶ αἱρετικὸν  τιτλοφορούμενον Ἐπίσκοπον Ρώμης ἐκ παραλλήλου μὲ τὸν Ὀρθόδοξον Πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως καί, μάλιστα, νὰ τὸν ἀναφέρη πρῶτον, ὡσὰν νὰ ἔχη ἀποκατασταθῆ  ἐκκλησιαστικῶς στὴν Πρωτόθρονη  Οἰκουμενική του Καθέδρα!

Ἡ ὅλη θεματολογία τῆς Ἡμερίδος ἦταν σχεδιασμένη ἀπὸ τὰ ἀκαδημαϊκὰ πρόσωπα ποὺ ἔκαμαν τὶς Εἰσηγήσεις, πρόσωπα ταυτισμένα μὲ τὸ συγκρητιστικὸ οἰκουμενιστικὸ πνεῦμα, τὸ ὁποῖο ὑπηρετοῦν μὲ πάθος, γιατί αὐτὸ καὶ μόνο πληρώνεται καί, μάλιστα, ἁδρὰ ἀπὸ τοὺς κρατικοὺς κορβανάδες, ἀφοῦ τὸ Οἰκουμενιστικὸ (γράφε Παγκοσμιοποιημένο) πνεῦμα εἶναι ποὺ ἐξυπηρετεῖ πέρα γιὰ πέρα τοὺς Πολιτικοὺς σχεδιασμοὺς τῆς ἐποχῆς μας γιὰ μιὰ Παγκοσμιοποιημένη Κυβέρνηση μὲ ὑποταγμένα πιόνια τοὺς λαούς.

Ποιὰ σοβαρὴ  Θεολογικὴ κριτικὴ θὰ μποροῦσε νὰ γίνη σὲ ἀνθρώπους ποὺ δὲν σέβονται πιὰ τίποτα;

Δὲν σέβονται τοὺς ἁγίους ποὺ διεκήρυξαν ὅτι ὁ Πάπας εἶναι «ὁ Ἑωσφόρος τῆς Ρώμης», ἁγίους ποὺ προβάλλει ἡ Ἐκκλησία μας γιὰ τὴν ἀντίθεσή τους στὸν «Ἀντίθεο» Πάπα, καὶ ἰδιαιτέρως ἐκεῖνον τὸν Μέγαν Ἅγιον, Γρηγόριον Παλαμᾶν, ποὺ ὑπερυψώνει ἡ Ἐκκλησία μας μετὰ τὴν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας γιὰ τοὺς Ἀντιπαπικοὺς ἀγῶνες του ἐναντίον τοῦ ἀναβιωτῆ τῆς Ἀρειανικῆς αἱρέσεως Πάπα;

Μίλησαν γιὰ τὴν Χριστοκεντρικότητα τοῦ Πάπα Φραγκίσκου, ἀποδεικνύοντας ὅτι ἀγνοοῦν τὴν Ὀρθόδοξη Χριστολογία, δηλαδὴ τὸν Ἀληθινὸ Χριστό. Ἀπὸ πότε καὶ μὲ ποιὸν πνευματικὸ τρόπο ἀπέκτησε ὁ Πάπας τὴν γνώση τοῦ Ἀληθινοῦ Χριστοῦ χωρὶς νὰ ὑγιαίνη στὴν Πίστη; Ἀπὸ πότε ὁ Παπισμὸς ποὺ ἐξεδίωξε τὸν Θεὸ ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ Τὸν ἀντικατέστησε μὲ τὶς ἀνθρώπινες ἐπίνοιες καὶ τοὺς  βρώμικους σχεδιασμοὺς τοῦ ἑκάστοτε Κονκλαβίου, ἀναδεικνύει πνευματικοὺς ἡγέτες καί, μάλιστα, «Πρότυπα» πνευματικῶν ἡγετῶν; 

Σαφῶς, μὲ αὐτὴν τὴν ἐπαίσχυντη  Ἡμερίδα ἔκαμαν οἱ ἐκκλησιαστικοὶ “Πρίγκηπες” μιὰ «πρόβα τζενεράλε» γιὰ τὴν Σύνοδό τους, καὶ δι’ ὅλου ἀπίθανο εἶναι νὰ ἑτοιμάσουν καὶ τὸν «Ἑωσφόρο τῆς Ρώμης» νὰ παρακαθίση στὴ Σύνοδο αὐτή, γιατί ἀκούσθηκε καὶ αὐτὸ τὸ φαιδρὰ ἀνατριχιαστικό, ὅτι δὲν θὰ εἶναι τάχα μιὰ Σύνοδος Οἰκουμενικὴ ἂν ἀπουσιάζη ὁ Ἐπίσκοπος Ρώμης!

Τελικά, ὁ Θεὸς ἔχει μείνει πολὺ πίσω! Δὲν ἔχει τὴν Θεολογικὴ εὐαισθησία τῶν δικῶν μας Ἀκαδημαϊκῶν Θεολόγων γιὰ νὰ φροντίση νὰ ὀργανώση διαλόγους μὲ τοὺς διαβόλους καὶ τοὺς Ἀγγέλους, ὥστε νὰ συμφιλιωθοῦν, ἐπὶ τέλους, οἱ Ἀρχάγγελοι τῶν ἐννέα Ταγμάτων μὲ τὸν ἕνα Ἑωσφόρο! Γι’ αὐτὸ οἱ δικοί μας Τοῦ παραδίδουν μαθήματα. Φραγκῖσκος καὶ Βαρθολομαῖος συμφιλιώθηκαν! Τί παιδεύονταν τόσοι ἅγιοι τόσους αἰῶνες; Κρίμα στὰ γράμματα ποὺ γνώριζαν καὶ στὴν ἁγιότητα ποὺ εἶχαν καὶ νὰ μὴν μποροῦν νὰ φθάσουν τὰ Πρότυπα Ἡγετῶν Φραγκίσκου (μὴ ξεχνᾶμε νὰ τὸν γράφουμε πρῶτον, αὐτὸ εἶναι τὸ πολιτικὰ ὀρθὸν) καὶ Βαρθολομαίου!

Εἶχαν ἄραγε ἄδικο μόνο οἱ Ἀρχιερεῖς, οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ  Φαρισαῖοι ποὺ εἶπαν τὸν Χριστὸ βλάσφημο ἐπειδὴ ἔλεγε ὅτι εἶναι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ  καὶ οἱ δικοί μας Ἀρχιερεῖς τὸν εἶπαν –"εὐγενικά", βέβαια, καὶ ὄχι κατὰ πρόσωπον– Θεὸ ποὺ συντηρεῖ τὸ μίσος καὶ τὴν ἔχθρα;

Εὐτυχῶς, ποὺ σὲ κάθε κρίσιμη στιγμὴ πολιτικῆς παρακμῆς, ὅπως τότε «τῷ καιρῶ ἐκείνῳ» ἔτσι καὶ σήμερα, βρίσκονται πάντοτε οἱ Ἀρχιερεῖς καὶ τὸ Συνέδριον ὅλον καὶ σώζουν τὴν πολιτικὴ παρτίδα!

Σὰ δὲ ντρεπόμαστε!

 πηγή«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ» 24 Ἀπριλίου 2015

Τί ὡραῖα τὰ λέει καὶ πόσο καλὰ μᾶς ἀναλύει ὁ π. Βασίλειος Βολουδάκης ὅλη αὐτὴ τὴν παράνοια τῶν διαλόγων, τῶν ἐπαφῶν, συμπροσευχῶν τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν μὲ τοὺς αἱρετικούς Παπικούς!

Γράφει:

«Ποιὰ σοβαρὴ  Θεολογικὴ κριτικὴ θὰ μποροῦσε νὰ γίνη σὲ ἀνθρώπους ποὺ δὲν σέβονται πιὰ τίποτα;

Δὲν σέβονται τοὺς ἁγίους ποὺ διεκήρυξαν ὅτι ὁ Πάπας εἶναι «ὁ Ἑωσφόρος τῆς Ρώμης;»!

Καὶ τὸ ἐρώτημά μας: Αὐτὸς καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἀντι-Οἰκουμενιστές, γιατί δὲν σέβονται τοὺς Ἁγίους ποὺ διδάσκουν τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς; Γιατί κοινωνοῦν μαζί τους; Γιατί κρατοῦν τοὺς πιστοὺς ἐγκλωβισμένους στὴν Παναίρεση;

Ο π. Βασίλειος Βολουδάκης στο ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ για την εισβολή του Ρουβίκωνα στον Αγ. Νικόλαο

του Γιώργου Νταλιάρη

Πέρα από κάθε λογική ήταν η χθεσινή εισβολή του Ρουβίκωνα στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου στο κέντρο της Αθήνας την ώρα της Θείας Λειτουργίας. Η «παρέμβαση» όπως την ονομάζει η αναρχική ομάδα με απειλές εναντίον των Ιερέων και της ενορίας προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση καθώς ως φαίνεται η έννοια σεβασμός δεν υπάρχει ως έννοια στο λεξιλόγιο τους.

Από τη στιγμή που συνέβη το περιστατικό, άπαντες αναζητούσαν τα αίτια της κίνησης αυτής του Ρουβίκωνα και εν τέλει το απόγευμα μέσω ανακοίνωσης γνωστοποίησαν το «γιατί», που έχει να κάνει με έναν ξενώνα αστέγων της ενορίας. Η Αστυνομία που έφτασε στο

Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΛΥΣΗ; π. Βασίλειου Βολουδάκη

Ὁ π. Βασίλειος Βολουδάκης τὴν Κυριακὴ 27.8.2014 στὴν αἴθουσα τῆς πνευματικῆς ἑστίας "ΥΠΑΚΟΗ" (Μαυρομιχάλη 96, στὴν Ἀθήνα) καὶ στὰ πλαίσια τῶν ὁμιλιῶν ποὺ ἐκεῖ πραγματοποιεῖ, μίλησε, ἀπαντώντας ὡς φαίνεται σὲ ἐρωτήματα ἐνοριτῶν του, γιὰ τὸ θέμα τῆς στάσεώς μας ἔναντι τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν, καὶ ἀναφέρθηκε στὸ θέμα τῆς Ἀποτειχίσεως.

Ἡ ὁμιλία του (παραθέτουμε στὸ τέλος σὲ Βίντεο τὸ σχετικὸ ἀπόσπασμα, ποὺ δημοσιοποιήθηκε) μᾶς γέμισε θλίψη· γιατί, ἂν καὶ ἱερεῖς σὰν τὸν π. Βασίλειο συσκοτίζουν σὲ τέτοιο βαθμὸ τὴν ἀλήθεια, τότε σὲ ποιόν (ἀνθρωπίνως) νὰ ἐλπίζει κανείς;

Στὴν ὁμιλία αὐτὴ ὁ π. Βασίλειος ἀπεδύθη σὲ μιὰ προσπάθεια δικαιολόγησης τῶν ἀδικαιολόγητων, παρουσίασε μιὰ ἀλλοπρόσαλλη ἐκκλησιολογία ἀλληλοαναιρούμενων ἐκκλησιολογικῶν θέσεων, μὲ μοναδικὸ στόχο καὶ σκοπὸ νὰ καταδικάσει τὴν Ἀποτείχιση ὡς πράξη ὁδηγοῦσα ἐκτὸς Ἐκκλησίας!

Εἶναι κρίμα, π. Βασίλειε, νὰ ἐκτίθεστε κατὰ τέτοιο τρόπο καὶ νὰ κρημνίζετε ἀφ’ ἑαυτοῦ τὴν θεολογική σας φήμη! Περισσότερο δὲ καὶ οὐσιαστικὰ εἶναι κρίμα (γιατὶ αὐτὸ τὸ κρίμα ἔχει αἰώνιες διαστάσεις, ἐὰν δὲν γίνει κάποια ἐπανόρθωση) νὰ γίνεσθε κακοδιδάσκαλος καὶ διαστροφέας τῆς Ἁγιοπατερικῆς μας Παραδόσεως. Ἀκόμα καὶ ὁ πνευματικός σας Πατέρας, ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, εἶχε ἀποφανθεῖ περὶ ἀποτειχίσεως ξεκάθαρα, τότε ποὺ ὁ Οἰκουμενισμὸς ἦταν στὰ σπάργανα: ἡ ἀποτείχιση εἶναι κανονικὴ πράξη ποὺ προβλέπεται ἀπὸ τοὺς Ἱ. Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας! Εἶχε συγκεκριμένα γράψει:

«Ἂν δὲ ἡ συνείδησίς τινος δὲν ἀνέχηται νὰ μνημονεύῃ τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ, ἔχει τὸ δικαίωμα, προβαίνων ἔτι περαιτέρω, νὰ παύσῃ τὸ μνημόσυνον του, συμφώνως τῶ ΙΕ΄ Κανόνι τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Τοῦτο ὅμως εἶνε τὸ ἔσχατον βῆμα, εἰς ὃ δύναται νὰ προχωρήσῃ, ἂν θέλῃ νὰ μὴ εὑρεθῆ εἰς σχίσματα καὶ εἰς ἀνταρσίας" (σελ. 89).

 Ἡ ἀποτείχιση εἶναι, «κανονικὸν δικαίωμα... Ἄν τις, χρησιμοποιῶν τὸ δικαίωμα αὐτοῦ, παύσῃ τὸ μνημόσυνον, καλῶς ποιεῖ!» (Τὰ Δύο Ἄκρα, σελ. 90).

Παραθέτουμε τὴν ὁμιλία τοῦ π. Βασιλείου καὶ θὰ ἐπανέλθουμε γιὰ τὸν σχολιασμό της.

 

π. Βασίλειος Βολουδάκης:

Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΛΥΣΗ;

Ὁ ὅρος «Ἀποτείχιση» εἶναι ἀπορριπτέος, διότι (ὅταν) ἀποτειχίζεται κάποιος, βγαίνει ἀπὸ τὰ τείχη τῆς Ἐκκλησίας. Δηλαδή, ἐκτὸς τῶν τειχῶν, εἶσαι ἐξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Τί θὰ πεῖ «ἀποτειχίζομαι»; Μόνος σου, δηλαδή ὁμολογεῖς ὅτι εἶσαι ἐκτὸς Ἐκκλησίας. Ἄρα, τί ἐπιδιώκεις; Ἡ λέξη αὐτὴ εἶναι ἀδόκιμη, διότι οἱ Ἱεροὶ Κανόνες μιλοῦν ὅτι, ἐὰν κοινωνήσει κάποιος μὲ ἀκοινώνητο, ἀκοινώνητος θὰ εἶναι κι ἐκεῖνος. Τώρα, ποιός εἶναι ἐκεῖνος ποὺ κοινωνεῖ μὲ ἀκοινωνήτους. Ἐὰν ἐννοήσουμε ὅτι κάποιος ὀρθόδοξος Ἱεράρχης μετέχει σὲ συμπροσευχή –γιατὶ καὶ ἡ ἁπλῆ προσευχὴ εἶναι ἐφάμαρτη– μετέχει σὲ συμπροσευχὴ μὲ αἱρετικό, αὐτὸς ὁ Ἐπίσκοπος κατὰ Θεὸν εἶναι ἀκοινώνητος πλέον, δηλαδὴ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ὁ Ἐπίσκοπος αὐτός, χάνει τὴν Θεία Χάρη, δὲν λογίζεται ἀπὸ τὸ Θεὸ Ἐπίσκοπος.

Ὅμως ἡ ἐπίγεια Ἐκκλησία ἔχει μία ἀποστολὴ νὰ προστατεύει τοὺς πιστούς,

Η διαστρέβλωση του βίου του αγ. Θ. Στουδίτη από π. Β. Βολουδάκη

Παρακολουθήσαμε μὲ μεγάλη λύπη ὅσα ἀντιπατερικὰ ὁ π. Βασίλειος Βολουδάκης δίδαξε στοὺς ἐνορῖτες του. Μᾶς λύπησε ἀκόμα περισσότερο ἡ διαστρέβλωση τῆς ἱστορίας, τῆς μαρτυρικῆς ζωῆς τοῦ Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου (τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα φέρει καὶ ὁ Σύλλογός μας), ὁ ὁποῖος ὑπέστη τὰ πάνδεινα, ἐπειδὴ ἀκριβῶς διέκοψε τὴν κοινωνία μὲ τοὺς Ἐπισκόπους τῆς ἐποχῆς του, καί μάλιστα ἀκόμη καί γιά τήν παράβαση ἔστω καὶ μίας εὐαγγελικῆς ἐντολῆς.

Ἐπειδὴ λοιπόν ὁ π. Βασίλειος ἀπαξιώνει τὸν π. Εὐθύμιο, ποὺ ἔχει καταδείξει πολλάκις καὶ διὰ πολλῶν τεκμηρίων τὴν ὀρθόδοξη θέση γιὰ τὸ θέμα, καί κατ’ ἐπέκταση ὅλους ἐμᾶς ποὺ κατὰ δύναμη ἀκολουθοῦμε τὴ γραμμὴ τῆς ἀποτείχισης, θὰ ἐπικαλεσθοῦμε κείμενο ἄλλου συγγραφέα γιὰ τὸν ἅγιο Θεόδωρο τὸν Στουδίτη, πέρα ἀπὸ ἐκεῖνα τοῦ π. Εὐθύμιου ποὺ ἤδη δημοσιεύτηκαν.
Σὲ πρόσφατο ἄρθρο του ὁ θεολόγος κ. Λάμπρος Σκόντζος διαψεύδει τὴν ἀστήρικτη θέση ποὺ ἐξέφρασε ὁ π. Β. Βολουδάκης, ὁ ὁποῖος ἀμφιβάλλουμε ἂν διάβασε ὄχι μόνο ἐλάχιστο μέρος τοῦ συγγραφικοῦ ἔργου τοῦ Ἁγίου (ἐπιστολές, κατηχήσεις, διδαχές),  ἀλλά οὔτε κἄν τόν βίο του!  Ὑποστηρίζει  ὁ π. Βασίλειος, ὅτι ὁ ἅγιος Θεόδωρος δὲν εἶχε «διακόψει τὴν κοινωνία τὴν ἐκκλησιαστική» μὲ τοὺς Ἐπισκόπους τῆς ἐποχῆς του, ἐνῶ ὁ κ. Σκόντζος γράφει τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο, ὅτι δηλαδή, ὁ ἅγιος Θεόδωρος διέκοψε τὴν κοινωνία μὲ τοὺς πατριάρχες τῆς ἐποχῆς του, γιὰ τὴν παράβαση, μάλιστα, μιᾶς εὐαγγελικῆς ἐντολῆς.
Εἶναι γνωστὸ πὼς ὁ κ. Σκόντζος δὲν εἶναι ἀποτειχισμένος, ὁπότε ἐλπίζουμε ὅτι ὁ π. Βασίλειος  θὰ δεχθεῖ τὸ κείμενό του ἀμερόληπτα κι ἀντικειμενικὰ καὶ θὰ ἀνακαλέσει αὐτὴ καὶ ὅσες ἄλλες ἀνακρίβειες, ἠθελημένες ἢ μή, ἐξεστόμισε.

Χριστίνα Νάκου

Ο ασυμβίβαστος ομολογητής

ΑΓΙΟΣ  ΘΕΟΔΩΡΟΣ  Ο  ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ

Ο  ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΣ  ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

ΤΗΣ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ  ΜΑΣ

Λάμπρου Σκόντζου, Θεολόγου – Καθηγητού

     Μια από τις πιο σεβαστές τάξεις των αγίων της Εκκλησίας μας είναι οι ομολογητές. Σε αυτή την τάξη ανήκουν οι άγιοι της Εκκλησίας μας, οι οποίοι έδωσαν τη μαρτυρία της πίστεώς τους, χωρίς να υπολογίσουν τις συνέπειες της ομολογίας τους αυτής. Δε θα ήταν υπερβολικό να υποστηρίξουμε πως η Εκκλησία μας είναι απόλυτα στηριγμένη στους αγώνες των αγίων ομολογητών Της, στη δισχιλιόχρονη πορεία Της στην ιστορία.

Ένας από τους μεγάλους ομολογητές της Ορθοδοξίας είναι και ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο οποίος έδρασε σε μια πολύ ταραγμένη για την Εκκλησία ιστορική περίοδο. Πρόκειται για την φοβερή εικονομαχική έριδα, η οποία συντάραξε τη βυζαντινή κοινωνία για περισσότερο από έναν αιώνα, με αφόρητες διώξεις των ορθοδόξων από τους εικονομάχους αυτοκράτορες (726-843). Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 759 από ευγενείς και ευσεβείς γονείς, οι οποίοι φρόντισαν να του δώσουν εκτός από την ευσέβεια και κατά κόσμον παιδεία, την οποία ο ίδιος αργότερα την χρησιμοποίησε για την Εκκλησία. Σπούδασε με επιμέλεια την ελληνική φιλοσοφία και τους Πατέρες της Εκκλησίας. 

Από μικρός αγαπούσε το Χριστό και λαχταρούσε να προσφέρει σε Αυτόν τη ζωή του. Έφηβος ακόμη, άφησε την καριέρα του ανώτερου κρατικού υπαλλήλου και αποσύρθηκε το 781 σε μοναστήρι στην Προύσα της Μ. Ασίας, όπου ηγούμενος ήταν ο θείος του Πλάτων. Αυτός τον μύησε στην ορθόδοξη πνευματικότητα και τον ενέπνευσε να αφιερώσει τη ζωή του για την προάσπιση της αλήθεια και της αυθεντικότητας της Εκκλησίας. Το 789 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον πατριάρχη Ταράσιο και το 794 ανέλαβε τη θέση του ηγουμένου της Μονής.

Δεν πρόλαβε να χαρεί την ηγουμενία του, διότι δύο χρόνια μετά ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ο ΣΤ΄ (780-797) χώρισε τη σεμνή σύζυγό του Μαρία για χάρη μιας άλλης γυναίκας της Θεοδότης. Αφού έκλεισε σε μοναστήρι τη Μαρία, νυμφεύτηκε το ίδιο βράδυ κρυφά στα ανάκτορα τη Θεοδότη. Το μυστήριο τέλεσε ο ιερέας της Αγίας Σοφίας Ιωσήφ. Την επόμενη ημέρα έγινε η στέψη της ως βασίλισσα!

Η Θεοδότη ήταν εξαδέλφη του αγίου Θεοδώρου. Αυτό δεν τον εμπόδισε να ελέγξει την παρανομία του αυτοκράτορα και τη γελοιοποίηση του ιερού μυστηρίου του γάμου. Ζήτησε εξηγήσεις από τον πατριάρχη Ταράσιο γιατί δεν τιμώρησε τον ιερέα Ιωσήφ, και επειδή δεν πήρε επαρκείς εξηγήσεις διέκοψε το μνημόσυνό του. Οι κολακείες του αυτοκρατορικού ζεύγους δεν απέδωσαν και για τούτο άρχισαν οι διώξεις εναντίον του.  Εξορίστηκε στη Θεσσαλονίκη ως το 797, όπου ο Κωνσταντίνος εκθρονίστηκε και τυφλώθηκε από τη μητέρα του Ειρήνη την Αθηναία (797-802). Το 798 επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έγινε ηγούμενος της περίφημης Μονής του Στουδίου. Ευτύχησε να έχει στην ηγουμενία του περισσότερους από χίλιους μοναχούς. Μετέβαλλε τη Μονή σε κέντρο κοινωνικής ευποιΐας και πνευματικής ακτινοβολίας. Μεταξύ των άλλων στη Μονή γινόταν και αντιγραφή αρχαίων κωδίκων. Τότε αντιγράφηκαν και έφτασαν ως εμάς τα έργα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων.

 Αλλά και πάλι το 808 αναγκάστηκε να έρθει σε σύγκρουση με τον πατριάρχη Νικηφόρο, ο οποίος αποκατέστησε τον Ιωσήφ, κατ’ απαίτηση του αυτοκράτορα Νικηφόρου Α΄ (86-815) και διότι θεώρησε την εκλογή του αντικανονική. Εξορίστηκε αυτή τη φορά στη Χάλκη και διαλύθηκε η περίφημη Μονή του Στουδίου και αναστάλθηκε το κολοσσιαίο πνευματικό της έργο.

Το 811 επέστρεψε από την εξορία, αλλά τέσσερα χρόνια μετά, το 815 ανέβηκε στο αυτοκρατορικό θρόνο ο Λέων Ε΄ ο Αρμένιος, ο οποίος εγκαινίασε τη δεύτερη  εικονομαχική περίοδο. Στις 25 Μαρτίου του 815, Κυριακή των Βαΐων, ο άγιος Θεόδωρος αψηφώντας το διάταγμα για την καθήλωση και καταστροφή των Ιερών Εικόνων, μαζί με ιερείς, μοναχούς και ευσεβείς λαϊκούς, πήραν τις Ιερές Εικόνες και τις περιέφεραν στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι για  μια κόμη φορά ο άγιος Θεόδωρος θα αντιμετωπίσει την αυθαιρεσία της εξουσίας και θα διωχθεί. Αφού τον συνέλαβαν, τον ξυλοκόπησαν άγρια, τον κακοποίησαν και τον έστειλαν για τρίτη φορά εξορία, αυτή τη φορά στη Σμύρνη. Τον φυλάκισαν στα υγρά και σκοτεινά υπόγεια του μητροπολιτικού μεγάρου της πόλεως, όπου τον μαστίγωναν ανηλεώς καθημερινά και του στερούσαν ακόμη και το ψωμί και το νερό!  Εκεί κλονίστηκε σοβαρά η υγεία του.

Το 820 επί αυτοκράτορος Μιχαήλ Β΄ του Τραυλού (820-829) ανακλήθηκε από την εξορία. Όμως το 824 ήρθε σε σύγκρουση με τον Μιχαήλ για τον παράνομο γάμο και αυτού του αυτοκράτορα. Για μια ακόμη φορά ακολουθούμενος από ορισμένους στουδίτες μοναχούς, αναγκάστηκε να φύγει και πάλι από την αγαπημένη του Μονή, για την οποία τόσο κοπίασε. Βαριά άρρωστος άφησε τα εγκόσμια την 11η Νοεμβρίου του 826, αφού ζήτησε από τους μοναχούς να του διαβάσουν τον 118ο Ψαλμό. Παρέδωσε την αγία του ψυχή στον Κύριο σε ηλικία 67 ετών.

Παρ’ όλες τις διώξεις και τις εξορίες του έγραψε σπουδαιότατα θεολογικά έργα. Διακρίθηκε επίσης ως σπουδαίος ποιητής και υμνογράφος, ο οποίος συνέθεσε τους περισσότερους ύμνους του Τριωδίου.

Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης είναι αντιπροσωπευτικό παράδειγμα ασυμβίβαστου χριστιανού με τον αμαρτωλό και πτωτικό κόσμο. Εκφράζει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο το ασυμβίβαστο της Εκκλησίας με την αμαρτία και το αντιχριστιανικό πνεύμα. Αν και μοναχός προασπίστηκε τον ιερό θεσμό του γάμου, τον οποίο είχαν καταπατήσει οι ισχυροί της εποχής του. Προασπίσθηκε επίσης την αγία και αμώμητη πίστη της Ορθοδοξίας, η οποία είναι συνώνυμη με τη σωτηρία. Νομίζουμε ότι και η εποχή μας έχει ανάγκη αγίων και ομολογητών, σαν τον άγιο Θεόδωρο το Στουδίτη για να μπορέσουμε να βγούμε από το φοβερό πνευματικό τέλμα, στο οποίο έχουμε βυθισθεί!  

Πηγή: aktines

Ένα βασανιστικό ερώτημα αιωρείται αναπάντητο!

1. Οἱ ἀποδείξεις σαφεῖς στὰ χέρια τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν. Οἱ περὶ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο Ἐπίσκοποι καὶ ἀκαδημαϊκοὶ θεολόγοι εἶναι αἱρετικοὶ Οἰκουμενιστές, διδάσκουν καὶ πράττουν κακόδοξα, διατυπώνουν ἐπὶ δεκαετίες τὶς αἱρέσεις τους -προγραμματίζουν καὶ μᾶς τὸ λένε κατάμουτρα- ὅτι θὰ τὶς ἐπιβάλλουν καὶ διὰ νόμου Πανορθοδόξου Συνόδου.

2. Καὶ ἡ ἀπάντηση τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν εἶναι ἕνας συνεχής, ἀτέρμων χαρτοπόλεμος, ποὺ ἐπιτρέπει στοὺς αἱρετικοὺς νὰ συνεχίσουν τὴν ἀνατρεπτικὴ  τῆς Μίας Ἐκκλησίας δράση τους. Δηλαδή, ὁ ἐχθρός προχωρεῖ, καταλαμβάνει ὀχυρά, γνωστοποιεῖ μάλιστα τὸ πολεμικό του σχέδιο “ἐπὶ χάρτου”, κι οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς κριτικάρουν ἁπλῶς τὰ σχέδιά του!

Ὅμως, παράλληλα ἐπιτρέπουν καὶ δίδουν χῶρο στὸν ἐχθρὸ νὰ ἐπεκτείνεται καὶ νὰ καταλαμβάνει «φίλια» ἐδάφη, τὸν μνημονεύουν στὶς Θ. Λειτουργίες, τὸν ὑποδέχονται στὶς πόλεις μας, ὄχι ἁπλῶς ὡς φίλο, ἀλλ’ ὡς ἐκ Θεοῦ ἐρχόμενο («εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος»), τρέμουν νὰ ποῦν ὅτι εἶναι αἱρετικός (νά, ἡ νέα αἵρεση τοῦ ὀνοματοκρυπτισμοῦ, γιὰ τὴν ὁποία μιλᾶ ὁ π. Θ. Ζήσης).

Ἐπίσης, «ξεχνοῦν» νὰ ὑποδείξουν, ποιοί τέλος πάντων εἶναι οἱ ἡγέτες αὐτῆς τῆς Παναιρέσεως, ἢ ἁπλῶς ἀποκαλοῦν τὶς αἱρέσεις «ἀσχήμιες»!

Καὶ ΒΕΒΑΙΑ, ἀντί -χρόνια τώρα- νὰ ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ αὐτούς, ΚΟΙΝΩΝΟΥΝ μαζί τους! Ἐνῶ γνωρίζουν καὶ τὸ ἀναρτοῦν στὰ ἱστολόγιά τους ὅτι ἡ αἵρεση «ανατρέπει την εμπειρία της Πεντηκοστής που απεκαλύφθη η πάσα αλήθεια και ανακόπτει την πορεία των ανθρώπων προς την θέωση» (π. Ιωάννης Ρωμανίδης)!

Τὸ ἐρώτημα, λοιπόν,  ποὺ αἰωρεῖται εἶναι:

Τί θὰ κάνετε

κ. Τσελεγγίδη, π. Ἀναστάσιε Γκοτσόπουλε, π. Νικόλαε Μανώλη, π. Θεόδωρε Ζήση, π. Σαράντη Σαράντε, Μητροπολίτα Πειραιῶς Σεραφεὶμ καὶ λοιποὶ ἀντι-Οἰκουμενιστές,

ὅταν ἀποφασίσουν στὴν Πανορθόδοξη Σύνοδο

αὐτὰ ποὺ ἀπεύχεσθε;

Γιατί, ἄραγε, ποτὲ δὲν μᾶς μιλᾶτε γιὰ τὸ διὰ ταῦτα;

Θὰ διακόψετε τὸ Μνημόσυνο τῶν Ἐπισκόπων ποὺ θὰ δεχθοῦν, ὅσα καταγγέλλετε καὶ διαφαίνεται ὅτι θὰ ἀποφασισθοῦν στὴν Πανορθόδοξη Σύνοδο;

Εἶναι καὶ γιὰ σᾶς ΜΟΝΟ τὸ «κοινὸ ποτήριο» τὸ κόκκινο σημεῖο, ὅπως εἶναι καὶ γιὰ τὸν Πειραιῶς Σεραφείμ, τὸ ὁποῖο θὰ σᾶς ἀναγκάσει νὰ διακόψετε τὸ Μνημόσυνό τους; Θὰ συνεχίσετε καὶ μετὰ τὶς «πανορθόδοξες» ἀποφάσεις τὸν χαρτοπόλεμο ἐναντίον τους, ἢ θὰ ἀπομακρυνθεῖτε -ἔστω τότε- ψυχῇ τε καὶ σώματι ἀπ’ αὐτούς;

Πρέπει, ἐπίσης, νὰ μᾶς ἐξηγήσετε, γιατί μιλᾶτε γιὰ κίνδυνο σχίσματος; (καθηγητὴς Δ. Τσελεγγίδης, ἐδῶ,    π. Βασίλειος Βολουδάκης ἐδῶ)*.   

Ποιούς, ἀλήθεια, ἐννοεῖτε ὡς σχισματικούς; Ποιοί κάνουν σχίσμα, ὅταν ὑπάρχει αἵρεση; Ἐκεῖνοι ποὺ αἱρετίζουν, ἢ ἐκεῖνοι ποὺ ἀπομακρύνονται ἀπ’ αὐτούς; Κι ἂν ἀποδεκτοῦν σιωπηρὰ οἱ Ἐπίσκοποι τὶς ἀποφάσεις τῆς Πανορθοδόξου Συνόδου, ἐσεῖς τί; Θὰ συνεχίσετε νὰ κοινωνεῖτε μὲ τοὺς αἱρετικοὺς γιὰ νὰ μὴν κάνετε σχίσμα ἢ θὰ ἀπομακρυνθεῖτε; Ὅταν μιλᾶτε γιὰ σχίσμα αὐτὸ ἐννοεῖτε, ἢ φοβᾶσθε τὸ «σχίσμα» ποὺ θὰ κάνουν κάποιοι ἄλλοι, «ζηλωτὲς» ἐξ αἰτίας τῶν ἀποφάσεων τῆς Πανορθοδόξου;

Θὰ μιλεῖστε ποτὲ γι’ αὐτά; Θὰ μᾶς πεῖτε τὴν δική σας θέση καὶ ἀπόφαση, γιὰ τὸ διὰ ταῦτα! Γιατί τὸ ἀποφεύγετε;

Πρέπει ἐξάπαντως νὰ μᾶς πεῖτε: Ποιός κάνει τὸ σχίσμα; Αὐτὸς ποὺ ἀποσχίζεται ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη μὲ τὶς κακοδοξίες ποὺ κηρύττει μὲ λόγια καὶ πράξεις (μάλιστα Συνοδικά) ἢ αὐτὸς ποὺ μένει ἑνωμένος (μὲ τὶς ὅποιες ἀδυναμίες, λάθη καὶ πάθη του) στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση; Γιατί αὐτὰ τὰ κρατᾶτε κρυφά;

Σημάτης Παναγιώτης

Υ.Γ.: Μόλις διαβάσαμε στὸ ἱστολόγιο "Θρησκευτικά" σχόλιο Ἀνώνυμου, ποὺ ἀναφέρεται στὶς δημοσιεύσεις τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν (δηλ. στὸν χαρτοπόλεμο) καὶ βλέπει κι αὐτὸς ὅτι "ἡ ἀπόρριψη" εἶναι ἡ μόνη λύση, δηλ. ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἐπιδιώκουν τὴν "κατάργηση τῆς Ὀρθοδοξίας"!

 Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Καλή η προσπάθεια του π. Αναστασίου και ευλογημένη η αγωνία του για το θέμα, αλλά το πρόβλημα τελικά δεν ευρίσκεται τόσο στις λεπτομέρειες των διατυπώσεων του κειμένου, όσο στην ουσία του. Η διγλωσσία του κειμένου θέλει να εξυπηρετήσει ένα βασικό σκοπό την νομιμοποίηση της Οικουμενιστικής πορείας και της ρίζας και των καρπών της Αιρέσεως. Ορθά, πολύ ορθά χαρακτήρισε με πολύ λιγότερα λόγια ο π. Χίρς την αποδοχή αυτού του κειμένου ως Γάμο με τους Αιρετικούς (ἐδῶ). Δεν υπάρχει άλλη λύση π.χ. βελτίωση του κειμένου, καθώς είναι γενικά διαποτισμένο με το πνεύμα της πλάνης. Το μόνο που μένει είναι η απόρριψη, διότι τυχόν αποδοχή του, είτε με ομοφωνία, είτε με σπάσιμο αυτού του κανόνα και αποδοχή του με μεγάλη πλειοψηφία, συνιστά στην ουσία κατάργηση της Ορθοδοξίας όπως την γνωρίζουμε και επίσημη απαρχή της Οικουμενιστικής "Ψευδοορθοδοξίας".

_____________________________

(*) «Προσωπικά παρακαλώ τον Θεό μας και εύχομαι να μην συγκληθή ποτέ η Σύνοδος αυτή (βαθειά μέσα μου, μάλιστα, έχω και την βεβαιότητα ότι δεν θα επιτρέψη ο Θεός να συγκληθή) διότι –όπως προέγραψα– κανένα, μα ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΝΕΝΑ όφελος δεν πρόκειται να προκύψη, αλλά μόνο διαιρέσεις και Σχίσματα, εφ’ όσον απουσιάζουν παντελώς από τους διοργανωτάς τα πνευματικά Κριτήρια αλλά και το Θεολογικό υπόβαθρο που απαιτείται από μια Σύνοδο της Ορθοδοξίας στους ιδιαιτέρως κρίσιμους καιρούς που διέρχεται το Γένος των ανθρώπων» (π. Βασίλειος Βολουδάκης).

Αντιπατερικές έως παράλογες και κακόδοξες θέσεις του π. Βασ. Βολουδάκη

   Ἀκούσαμε στὸ youtu.be τὴν ἀπάντηση τοῦ π. Βασιλείου Βολουδάκη, σὲ ἐρώτηση ἀκροατή, σχετικὰ μὲ τὴν ἀποτείχιση. Ἡ θλίψη μας εἶναι μεγάλη γιὰ τὶς ἄκρως ἀντιπατερικὲς ἕως παράλογες, ἀστοιχείωτες καὶ κακόδοξες θέσεις τοῦ πατρός Βασιλείου.

    Ἡ ἱστορία ἔχει ὡς ἑξῆς: Ὁ π. Βασίλειος Βολουδάκης τὴν Κυριακὴ 27.8.2014 στὴν αἴθουσα τῆς πνευματικῆς ἑστίας "ΥΠΑΚΟΗ" (Μαυρομιχάλη 96, στὴν Ἀθήνα) καὶ στὰ πλαίσια τῶν ὁμιλιῶν ποὺ ἐκεῖ πραγματοποιεῖ, μίλησε, ἀπαντώντας ὡς φαίνεται σὲ ἐρωτήματα ἐνοριτῶν του, γιὰ τὸ θέμα τῆς στάσεώς μας ἔναντι τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν, καὶ ἀναφέρθηκε στὸ θέμα τῆς Ἀποτειχίσεως.

Εἶπε:

«Ὁ ὅρος «Ἀποτείχιση» εἶναι ἀπορριπτέος, διότι (ὅταν) ἀποτειχίζεται κάποιος, βγαίνει ἀπὸ τὰ τείχη τῆς Ἐκκλησίας. Δηλαδή, ἐκτὸς τῶν τειχῶν, εἶσαι ἐξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Τί θὰ πεῖ «ἀποτειχίζομαι»; Μόνος σου, δηλαδή ὁμολογεῖς ὅτι εἶσαι ἐκτὸς Ἐκκλησίας»!

   Παρότι ὑπῆρξε παράθεση ἁγιοπατερικῶν κειμένων ποὺ ἀναιροῦσαν τὴν αὐθαίρετη αὐτὴ καὶ ἀντιπατερική-κακόδοξη τοποθέτησή του, ὅτι ὅποιος ἀποτειχίζεται …ἐξέρχεται τῆς Ἐκκλησίας, ὁ π. Βασίλειος συνέχισε νὰ ἀσχημονεῖ! Ἐπανῆλθε καὶ εἶπε τὰ ἑξῆς:

     «Αὐτὰ ποὺ ἀκούγονται στὸ ἀναρτηθὲν ἠχητικό της ὁμιλίας μου, …δὲν μειώνουν οὔτε κατ’ ἐλάχιστον τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν ἐκτίμησή μου πρὸς τοὺς εὐσεβεῖς ἀδελφούς μας, ποὺ ἐπέλεξαν νὰ ὀνομάζονται ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ, ἀλλὰ σημαίνουν μόνο το ὅτι διαφωνῶ ἀπολύτως μὲ τὴν ἑρμηνεία καὶ μὲ τὴν πρακτικὴ ποὺ συνοδεύει τὴν ἐπιλογὴ τους αὐτήν.

 Ὁ ὅρος ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ εἶναι ἄγνωστος ὡς ἐκκλησιαστικὴ πρακτική… Ἡ μετοχή «ἀποτειχίζοντες» (=προστατεύοντες), στὴ συγκεκριμένη χρήση της ἔχει νόημα λόγω τῶν συμφραζομένων της ἀλλὰ δὲν προσφέρεται γιὰ τὴ μετατροπή της σὲ οὐσιαστικὸ =ἀπο-τείχιση, μὲ σκοπὸ νὰ δηλώση μιὰ ἐκκλησιαστικὴ πρακτική, δεδομένου ὅτι χωρὶς ἄλλο προσδιοριστικὸ δὲν σημαίνει ἀπολύτως τίποτα, οὔτε εἶναι καταγεγραμμένη σὲ κάποιο λεξικό»!!!

    Σὲ αὐτὲς τὶς ἀερολογίες καὶ ψευδολογίες τοῦ προσφέραμε πατερικὸ λόγο καὶ ἀποδείξεις άτράνταχτες ὅτι κακοποιεῖ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ ἡ πράξη τῆς ἀποτειχίσεως ἢ διακοπῆς μνημοσύνου, ὑπάρχει σὲ ἐκκλησιαστικὰ κείμενα, ἂν καὶ δὲν μᾶς ἐνδιαφέρουν οἱ λέξεις, ἀλλὰ τὸ νόημα καὶ ἡ σημασία ποὺ ἐκφράζουν καὶ μεταφέρουν ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστική μας Παράδοση. Γράφαμε τότε:

   «α) Κανὼν ιε΄: «Οἱ γὰρ δι' αἱρεσίν τινα ...πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτοὺς τῆς πρὸς τὸν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ...τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Οὐ γὰρ ἐπισκόπων, ἀλλὰ ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, καὶ οὐ σχίσματι τὴν ἕνωσιν τῆς ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλὰ σχισμάτων καὶ μερισμῶν τὴν ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι».

    β) Βαλσαμών. Ὁ Κανονολόγος Βαλσαμὼν ἑρμηνεύοντας τὸν Ἱ. Κανόνα ὁμιλεῖ γιὰ ἀποτείχιση: «...Ἐὰν ἑαυτὸν ἀποτειχίσῃ, ἤγουν χωρίσῃ ἐκ τῆς κοινωνίας τοῦ πρώτου αὐτοῦ, οὐ μόνον οὐ τιμωρηθήσεται, ἀλλὰ καὶ τιμηθήσεται, ὡς ὀρθόδοξος» (P.G. 137, 1068-1069). [Δηλαδή, αὐτὸν ποὺ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τιμᾶται ὡς ὀρθόδοξος, ὁ τραγικὸς π. Βασίλειος θεωρεῖ ἐκτὸς Ἐκκλησίας!!!].

   γ) Ζωναρᾶς. Ἑρμηνεύοντας τὸν Ἱ. Κανόνα ὁ Κανονολόγος Ζωναρᾶς ὁμιλεῖ κι αὐτὸς γιὰ ἀποτείχιση: «Εἰ δ’ ὁ πατριάρχης τυχὸν αἱρετικὸς εἴη, καὶ τοιοῦτος ὡς δημοσίᾳ, κηρύττειν τὴν αἵρεσιν, καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ, ἀντὶ τοῦ, ἀνυποστόλως καὶ μετὰ παρησίας, διδάσκει τὰ αἱρετικὰ δόγματα, οἱ ἀποσχίζοντες αὐτοῦ, ὅποιοι ἂν εἶεν, οὐ μόνον κολάσεως ἄξιοι οὐκ ἔσονται διὰ τοῦτο, ἀλλὰ καὶ τιμῆς, ὡς ὀρθόδοξοι, ἀξιωθήσονται, χωρίζοντες ἑαυτοὺς τῆς τῶν αἱρετικῶν κοινωνίας. Τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸ ἀποτειχίζοντες. Τὸ γὰρ τεῖχος τῶν ἐντὸς αὐτοῦ πρὸς τοὺς ἐκτὸς χωρισμός ἐστιν» (P.G. 137, 1069).

    δ) Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: Ἀλλὰ καὶ ὁ ἅγιος Νικόδημος, ὁ ὁποῖος συχνὰ ἀναφέρεται στοὺς Κανονολόγους, στὴν ἴδια γραμμὴ κινεῖται: «Ἐὰν δὲ οἱ ρηθέντες πρόεδροι ἦναι αἱρετικοί, καὶ τὴν αἵρεσιν αὐτῶν κηρύττουσι παρρησία, καὶ διὰ τοῦτο χωρίζονται οἱ εἰς αὐτοὺς ὑποκείμενοι, καὶ πρὸ τοῦ νὰ γένῃ ἀκόμη συνοδικὴ κρίσης περὶ τῆς αἱρέσεως ταύτης, οἱ χωριζόμενοι αὐτοί, ὄχι μόνον διὰ τὸν χωρισμὸν δὲν καταδικάζονται, ἀλλὰ καὶ τιμῆς τῆς πρεπούσης ὡς ὀρθόδοξοι, εἶναι ἄξιοι, ἐπειδή, ὄχι σχίσμα ἐπροξένησαν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν μὲ τὸν χωρισμὸν αὐτόν, ἀλλὰ μᾶλλον ἐλευθέρωσαν τὴν Ἐκκλησίαν ἀπὸ τὸ σχίσμα καὶ τὴν αἵρεσιν τῶν ψευδεπισκόπων αὐτῶν. Ὅρα καὶ τὸν λα'. Ἀποστολικόν» (Πηδάλιον, σελ. 292).

   ε) Τέλος ὁ π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, μὲ τὸν ὁποῖον συνεδέετο πνευματικὰ ὁ π. Βασίλειος καὶ θεωρεῖ ὅτι ἀκολουθεῖ τὴν «γραμμή» του, χρησιμοποιεῖ τὴν ἐπίμαχη λέξη· ἔγραφε:  Ἡ ἀποτείχιση εἶναι, «κανονικὸν δικαίωμα... Ἄν τις, χρησιμοποιῶν τὸ δικαίωμα αὐτοῦ, παύσῃ τὸ μνημόσυνον, καλῶς ποιεῖ!» (π. Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος, «Τὰ Δύο Ἄκρα», σελ. 90).

    Δὲν πρέπει νὰ παραλείψουμε νὰ ἀναφέρουμε καὶ τὴν ἑξῆς παράμετρο: Τὴν περίοδο ἐκείνη, ποὺ ἔγραφε αὐτὰ ὁ π. Βασίλειος, ἦταν περίοδο ἐκλογῶν. Ἔτσι, στὶς συνεχιζόμενες ἀντιδράσεις καὶ μᾶλλον γιὰ νὰ κατευνάσει τὶς ἀντιδράσεις αὐτὲς (μιᾶς καὶ ἦσαν κοντὰ οἱ ἐκλογὲς καὶ τὸ κόμμα «Κοινωνία» ἤθελε τὶς ψήφους μας –εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ π. Βασίλειος εἶχε τὴν πνευματικὴ καθοδήγησητοῦ κόμματος) ρωτήθηκε γιὰ τὶς θέσεις του αὐτὲς ἀπὸ τὸν ἱστολόγιο «Ἀποτείχιση». Ὅπως ὁ κ. Τσολογιάννης ἀποκάλυψε τότε, ὁ π. Βασίλειος μὲ e-mail τὸν διαβεβαίωσε «ότι οσα έχω γραψει δεν αφορουσαν τους Αποτειχισμενους αλλα … καποιους αλλους»!!!

   
   Μετὰ ἀπ’ αὐτά, ὁ π. Βασίλειος ἐπανέρχεται, καὶ ἐνῶ οἱ προσπάθειες τῶν ἡγετῶν καὶ ὀπαδῶν τῆς Παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ γιὰ τὴν ἐπιβολὴ τῆς Παναιρέσεως κορυφώνονται, ὁ π. Βασίλειος κακολογεῖ τὴν προτεινόμενη ἀπὸ τοὺς Ἁγίους στάση τῶν πιστῶν σὲ καιρὸ τῆς ἐσχατολογικῆς Παναιρέσεως, ἐνισχύοντας ἔτσι τοὺς Οἰκουμενιστές, καὶ ἐνῶ τὸ 2014 ἔλεγε ὅτι δὲν ἐννοεῖ τοὺς ἀποτειχισμένους, τώρα τοὺς ἀποκαλεῖ ὡς «νοσοῦντας», αὐτὸς ὁ ὑγιής!

    Ἔτσι πρίν λίγες μέρες κάποιος ἀκροατὴς τὸν ρώτησε (Ἀκολουθεῖ τὸ βίντεο):

   Ἐρώτηση: Ἔχει βάση αὐτὴ ἡ κίνηση ποὺ ἔχει δημιουργηθεῖ μέσα στὴν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία λέγει ὅτι δὲν πρέπει νὰ συμμετέχουμε σὲ μυστήρια ποὺ γίνονται ἀπὸ Ἐπισκόπους καὶ κληρικοὺς ποὺ μνημονεύουν τὸν Πατριάρχη ποὺ ὑποτίθεται ὅτι εἶναι αἱρετικός, καὶ ὅποιος τὸν μνημονεύει, δὲν πρέπει οἱ πιστοὶ νὰ προσέρχονται στὶς Ἐκκλησίες ποὺ αὐτοὶ οἱ Ἐπίσκοποι καὶ οἱ κληρικοὶ ἱερουργοῦν, χωρὶς βέβαια ἡ Ἐκκλησία νὰ τοὺς ἔχει ἀκόμα ἢ καθαιρέσει…, οὔτε κἂν ἀκόμα ἐπιπλήξει. Κι εἶναι μεγάλη ἡ κίνηση αὐτὴ καὶ .

   Καὶ ἀπαντᾶ ὁ π. Βασίλειος Βολουδάκης: Ὑπάρχει μεγάλη ἄγνοια. Ἡ κίνηση δὲν εἶναι καθόλου μεγάλη. Εἶναι κίνηση ἀπὸ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι νοσοῦν στὴν ψυχὴ καὶ στὸ φρόνημα καὶ στὸ πνεῦμα. Ἡ Ἐκκλησία μας ἔκαμε ὁλόκληρη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο νὰ καταδικάσει τὸν Ἄρειο καὶ ὅταν στὴν Σύνοδο ὑπεκρίθη ὁ Ἄρειος ὅτι ἐγὼ δὲν πιστεύω αὐτὰ ποὺ κατεδίκασε ἡ Ἐκκλησία, δέχομαι αὐτὰ ποὺ ἡ Ἐκκλησία ἐδέχθη καὶ θέλησε νὰ συλλειτουργήσει μὲ τὸν Πατριάρχη. Κι ὁ Πατριάρχης ἔπρεπε νὰ συλλειτουργήσει μαζί του, διότι δήλωσε αὐτό· παρότι ὁλόκληρη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος κατεδίκασε δηλαδή, κατεδίκασε αὐτὴ τὴν δοξασία του, ἐπειδὴ ὁ Ἄρειος ὑποκριτικὰ εἶπε ὅτι ἐγὼ συντάσσομαι μὲ αὐτὸ ποὺ λέει ἡ Ἐκκλησία…

   Ἡ Ἐκκλησία πόσο εἶναι προσεκτική σ’ αὐτά. Δὲν μπορεῖς νὰ ἀπευθύνεις τὴν ἐτικέτα τοῦ αἱρετικοῦ σὲ ὁποιονδήποτε κληρικό, ἔστω κι ἂν αὐτὸς ὁ κληρικός, λέει διάφορα ἀπ’ αὐτὰ ποὺ ἔχουν καταδικαστεῖ ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Θὰ ’ρθεῖ ἡ Ἐκκλησία καὶ θὰ πεῖ ὅτι αὐτὸς εἶναι αἱρετικὸς καὶ θὰ τὸν καθαιρέσει». [σ.σ.: Καλά, ὁ ἄνθρωπος εἶναι καλά; Ἔχει τὰ λογικά του; Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία βρίθει παραδειγμάτων ἁπλῶν πιστῶν, μοναχῶν, ἱερωμένων, Ἐπισκόπων, Ἁγίων ἀνθρώπων ποὺ ἀπομακρύνθηκαν καὶ ἀποτειχίστηκαν ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς,  π ρ ὶ ν  κάποια Σύνοδος, ἀκόμα καὶ πρὶν κάποιος Ἅγιος καταδείξει τὴν αἵρεση, καὶ ὁ π. Βασίλειος μᾶς λέει ὅτι,ἀκόμα κι ἂν κάποιος Ἐπίσκοπος-Πατριάρχης λέγει διαφορετικὰ ἀπ’ ἐκεῖνα ποὺ λέει ἡ Ἐκκλησία, πρέπει νὰ τὸ βουλώνουμε καὶ νὰ μὴν λέμε ὅτι ὁ ἀμετανόητος καὶ ἐπιμένων στὴν κακοδοξία του ἄνθρωπος εἶναι αἱρετικός; (ὅπως π.χ. ὁ Βαρθολομαῖος, ὁ Ζηζιούλας κ.λπ.)].

   Καὶ συνεχίζει τὴν ἀπάντηση ὁ π. Βασίλειος: «Διότι ἔτσι μοιάζουμε μὲ τὸ σπίτι ποὺ δὲν πάει καλά, ἐπειδὴ ὁ πατέρας δὲν διευθύνει καλά, κι ἀρχίζει καὶ διευθύνει ἡ μητέρα μετά. Καὶ γι’ αὐτὸ γίνονται τὰ σπίτια ἀκόμα χειρότερα.

Γιὰ θυμηθεῖτε στὴν Π. Διαθήκη, ὅταν μετεφέρετο ἡ Κιβωτὸς τῆς Διαθήκης καὶ παραπάτησαν οἱ ἱερεῖς ποὺ τὴν μετέφεραν, πῆγε κάποιος ἐκεῖ νὰ βοηθήσει νὰ μὴν πέσει ἡ Κιβωτός. Καὶ ἔπεσε κάτω. Τὸν ἀχρήστευσε ὁ Θεός. Δὲν μπορεῖ νὰ παίρνει ἐξουσία ὁ καθένας μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ ἀποφασίζει ποιός εἶναι αἱρετικὸς καὶ ποιός δὲν εἶναι. Αὐτὰ εἶναι νεοφανῆ φαινόμενα. Θέλουνε κάποιοι νὰ παραστήσουνε ὅτι εἶναι ὑπερορθόδοξοι. Δὲν εἶναι Ὀρθοδοξία αὐτά. Αὐτὰ εἶναι μισαλλοδοξία καὶ ἐγωϊσμοί. [σ.σ.: Τί λέτε, πάτερ; Ποιός εἶστε ἐσεῖς ποὺ θὰ ἀκυρώσετε τὴν Ἐντολὴ τοῦ ἴδιου τοῦ Κυρίου, τῶν Προφητῶν, τῶν Ἀποστόλων, τῶν Ἁγίων, ποὺ μᾶς ἔδωσαν τὴν «ἐξουσία» καὶ διαταγὴ νὰ ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ κάθε πιστὸ «ἀτάκτως περιπατοῦντα»; Ποὺ δίδαξαν νὰ μὴν λέμε στοὺς αἱρετικοὺς οὔτε «χαίρετε»; Ποιός εἶστε ἐσεῖς ποὺ θὰ ἀκυρώσετε τὴν Ἐντολὴ ποὺ ὁ Κύριος ἔδωσε  στοὺς μαθητές Του, νὰ τινάζουν καὶ τὴν σκόνη τῶν ὑποδημάτων τους, ἀπομακρυνόμενοι ἀπὸ ἐκείνους ποὺ δὲν δέχονται τὸν ὀρθόδοξο λόγο καὶ τὴν ὀρθόδοξη διδαχή; Ἐμεῖς δὲν γινόμαστε Σύνοδος, πάτερ, καὶ δὲν καταδικάζουμε κανένα, ἁπλῶς ἀπομακρυνόμαστε ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Καὶ βέβαια, πῶς θὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἂν δὲν διαπιστώσουμε, καὶ ἀποδείξουμε, καὶ δὲν τοὺς ὀνομάσουμε πρῶτα αἱρετικούς, ἐφ’ ὅσον ἐπιμένουν στὴν αἵρεση καί, μάλιστα σήμερα, ἐφ’ ὅσον Ἅγιοι ἄνδρες ἔχουν διαπιστώσει τὴν αἵρεση, ὅπως π.χ. ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς;].  Ποιός εἶμαι ἐγὼ ποὺ θὰ πῶ ὅτι ὁ τάδε Ἐπίσκοπος εἶναι αἱρετικὸς καὶ δὲν τὸν μνημονεύω; Ποιός εἶμαι; Εἶμαι Ἐκκλησία ἐγώ; Ὑποκαθιστῶ τὴν Ἐκκλησία; Ποιός μοῦ τὸ εἶπε; Ποιός τὸ ὑπέγραψε; Μίλησε ὁ οὐρανός; Ὁ οὐρανὸς μιλάει μὲ τὴν ἐπίγεια Ἱεραρχία, δὲν μιλάει μὲ τὸν καθένα. [σ.σ.: Καὶ βέβαια, μίλησε ὁ οὐρανός, πάτερ; Ἀκόμα δὲν τὸ καταλάβατε; Τί ἀνιστόρητα εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς λέτε, πάτερ;  Ξεχνᾶτε ὅτι ἡ ἐπίγεια Ἱεραρχία δέχτηκε τὸν Μονοθελητισμό; Καὶ τότε, ὄχι ἱερωμένος, ἀλλὰ ἕνας μοναχὸς τὴν διέγραψε τὴν ἐπίγεια Ἱεραρχία; Ἔχετε ἀκούσει τὸ ὄνομά του; Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής! Ἡ ἐπίγεια Ἱεραρχία τῆς Κανονικῆς Συνόδου Ὀρθοδόξων (μὴ καταδικασμένων αἱρετικῶν, ὅπως ἀκριβῶς ὁ Βαρθολομαῖος, ὁ Ἱερώνυμος κ.λπ.) κατεδίκασαν τὶς Εἰκόνες, κατεδίκασαν τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνό! Τί λέτε, διαστροφέα τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας Παραδόσεως, πάτερ Βασίλειε: ὁ Οὐρανὸς μίλησε δι’ αὐτῆς τῆς Συνόδου τοῦ 754, τοῦ 449 κ.ἄ.π.  ἢ διὰ τῶν ταπεινῶν πιστῶν ποὺ ἀποτειχίστηκαν (καὶ ἡ Ἐκκλησία μας μετέπειτα τοὺς ἀναγνώρισε ὡς Ἁγίους μας, ὅπως ἐκεῖνοι στὴν Κωνσταντινούπολη, ποὺ ἐπαινέθηκαν ἀπὸ τὸν Ἅγιο Κύριλλο Ἀλεξανδρείας;). Ἐφ' ὅσον δὲν μιλᾶ ἡ Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας, τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἀλλὰ ἀποδέχεται τὴν κακόδοξη Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου (ποὺ δὲν ἐτάφη, ὅπως προβοκατόρικα διδάξατε, ἀλλὰ ζεῖ καὶ βασιλεύει), πὼς θὰ μιλήσει ὁ οὐρανός, παρὰ διὰ τῶν πιστῶν; Ἂν δὲν ἀντιδράσουν οἱ πιστοί, ἂν δὲν ἀποτειχιστοῦν, πῶς θὰ νικηθεῖ ἡ αἵρεση, πῶς θὰ ἀναγκασθεῖ ἡ συμβιβασμένη καὶ προδίδουσα Ἱεραρχία, ἴσως φοβούμενη τὸν λαό, νὰ συγκληθεῖ καὶ νὰ καταδικάσει τὴν αἵρεση;]. Κι ὅταν κάποιος ἔχει ἐξουσία ἀπὸ τὸν Θεό, αὐτὴ ἡ ἐξουσία γίνεται ἀποδεκτὴ κι ἀπὸ τὴν ἐπίγεια Ἱεραρχία, ἔστω κι ἂν πρόκειται γιὰ ἕνα ἁπλὸ μοναχό. Ἀλλὰ θὰ γίνει ἀποδεκτὴ ἔτσι, μὲ τὴν τάξη τῆς Ἐκκλησίας. [σ.σ.: Ἐδῶ εἶναι τὸ τραγικό λάθος, πάτερ. Ἕως ὅτου γίνει ἀποδεκκτὴ ἀπὸ τὴν γήϊνη Ἱεραρχία, ἐσεῖς μᾶς διδάσκετε νὰ μένουμε βουτηγμένοι στὴν αἵρεση, νὰ παίρνουμε εὐλογία ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, ἐνῶ οἱ Ἅγιοι μᾶς διδάσκουν τὰ ἀντίθετα· νὰ ἀπομακρυνόναστε ἀπὸ τοὺς ΜΗ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΥΣ αἱρετικούς, «ὡς ἀπὸ ὄφεως»!]. Αὐτὰ παραλάβαμε ἐμεῖς ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες ποὺ γνωρίσαμε. Τὰ ὑπόλοιπα ὅλα εἶναι ξένα πρὸς τὸ Ὀρθόδοξο πνεῦμα…[σ.σ.: Προσέξτε, πάτερ, γιατὶ ψεύδεστε· δὲν διδάσκετε αὐτὰ ποὺ παραλάβατε, ἀλλὰ αὐτὰ ποὺ δὲν παραλάβατε. Ἄρα, καινοτομεῖτε καὶ αἱρετίζετε].

   Αὐτὰ νὰ τὰ προσέξουμε πάρα πολύ, γιατὶ στὶς μέρες μας ἀπειλοῦνται σχίσματα… Μὲ τὴν ἀφροσύνη ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν ἐποχή μας καὶ ὅτι ὁ καθένας θέλει νὰ κάνει τὸν σπουδαῖο καὶ τὸν ξεχωριστὸ καὶ ὅτι κάνει κάτι καινοφανὲς καὶ ὑπέροχο στὰ μάτια τῶν ἀδαῶν, δὲν ἀποκλείεται νὰ φουντώσει αὐτὸ τὸ κακό. Νὰ προσευχηθοῦμε ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νὰ μὴν ἐπιτρέψει τέτοιες συμφορές. [σ.σ.: Τί ἐπικίνδυνα πράγματα λέτε, πάτερ Βασίλειε, γιὰ τὶς ψυχὲς τῶν ἀνθρώπων ποὺ σᾶς ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός! Ἀντιστρέφετε τοὺς ὅρους καὶ θεωρεῖτε ἐπικίνδυνους ὄχι τοὺς Οἰκουμενιστὲς ποὺ ἔχουν δημιουργήσει τὸ «δογματικὸ σχίσμα» τῆς Παναιρέσεως, ἀπομακρύνοντας τοὺς πιστοὺς προοδευτικὰ ἀπὸ τὴν Ἀλήθεια τῆς Πίστεως, ἀλλὰ θεωρεῖτε ἐπικίνδυνους τοὺς πιστοὺς ποὺ ἀπομακρύνονται ἀπὸ τὴν αἵρεση;

Σημάτης Παναγιώτης

   Ἀκολουθοῦν οἱ δημοσιεύσεις τοῦ π. Βασιλείου καὶ τῆς "Πατερικῆς Παραδόσεως" (γιὰ τὸ θέμα τῶν κακόδοξων θέσεων τοῦ π. Βασιλείου (τὸ ἔτος 2014).

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΥΤΙΚΕΣ ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ;

 Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΖΗΣΗ Πρωτοπρεσβυτέρου Καθηγητού Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Α'. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΥΤΙΚΕΣ ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ
ΣΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ;

1. Έληξε για την έρευνα η παλαιά προβληματική

2. Οι νέες κατηγορίες του καθηγητού Χρ. Γιανναρά

Η συζήτηση για το αν υπάρχουν δυτικές, ρωμαιοκαθολικές κυρίως, επιδράσεις στα συγγράμματα και στη διδασκαλία του Αγίου Νικοδήμου απασχολεί τους ερευνητάς εδώ και ένα αιώνα περίπου. Στο κέντρο αυτής της προβληματικής βρίσκονται βασικά δύο συγγράμματα του Αγίου, τα «Πνευματικά Γυμνάσματα» και ο «Αόρατος Πόλεμος»1. 

  Όταν αποκαλύφθηκε ότι υπάρχουν στην Δύση όμοια έργα με τον ίδιο τίτλο και το ίδιο ακριβώς περιεχόμενο, από την σύγκριση δε που έγινε προέκυψε ότι τα έργα του Αγίου αποτελούν κατά μεγάλο μέρος επί λέξει μετάφραση των δυτικών, τότε θα λέγαμε ότι οι Νικοδημόφιλοι ερευνηταί βρέθηκαν στριμωγμένοι στη γωνιά, γιατί δεν μπορούσαν να παραβλέψουν όσα η σύγκριση οφθαλμοφανώς παρουσιάζει και να αρνηθούν το γεγονός. Πολύ περισσότερο μάλιστα καθ' όσον ήδη επί της εποχής του Αγίου είχε εκτοξευθή εναντίον του η ίδια κατηγορία, στα πλαίσια της αντιπαλότητος που είχε δημιουργήσει, η Κολλυβαδική έρις, από τον αντικολλυβά λόγιο Θεοδώρητο, ο οποίος είχε πικράνει πολύ τον Άγιο, ιδιαίτερα με την νόθευση των ερμηνευτικών σημειώσεων και σχολίων του «Πηδαλίου». Ο Θεοδώρητος λοιπόν είχε αποκαλύψει τότε ότι τα «Πνευματικά Γυμνάσματα» δεν είναι πρωτότυπο έργο του Νικοδήμου, αλλά απλή μετάφραση ξένου έργου, που κυκλοφορούσε τότε ανωνύμως: «Τούτο μετέφρασεν εις την ημετέραν διάλεκτον ανώνυμος, όπερ ευρών ο Νικόδημος, προσθέσας και αυτός όσα έδοξεν αυτώ περί ανατροφής του Κυρίου, εξέδωκεν εις τύπον»2.

Έχουν συνειδητοποιήσει οι αντι-Οικουμενιστές ότι ουσιαστικά κοινωνούν με Πανθρησκειαστές!

Στὸ φύλλο 517 τοῦ «Ὀρθόδοξου Τύπου» (1982), «ο μακαριστός π. Μάρκος Μανώλης δημοσίευσε …στην πρώτη σελίδα, την φωτογραφία της Αποδείξεως Πληρωμής των εισφορών του Πατριάρχου Αθηναγόρου (με το κοσμικό του όνομα Αριστοκλής Σπύρου) για την λήψη του 30^ου Μασωνικού βαθμού, στις 25-5-1940, όταν, δηλαδή, ήταν ήδη Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής!

Το 1948 έγινε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, αφού είχε εν τω μεταξύ λάβει και τον 33^ο Μασωνικό βαθμό! Η απόδειξη Πληρωμής είναι αναλυτική: Εισφοραί μέχρι 1940: 60 οστρ. (οστρ.= άγνωστη χρηματική αξία, συνθηματική των Μασώνων), Δικαίωμα μυήσεως από τον 28^ο στον 30ο βαθμό οστρ. 500, Δίπλωμα 30^ου βαθμού οστρ. 200, Τυπικά 30^ου βαθμού οστρ. 70. Σύνολον: 830 οστρ.!

Εάν αυτά, λοιπόν, εγίνοντο το 1940 και το 1948, πολύ περισσότερο συμβαίνουν και σήμερα που το κακό έχει υπερκορυφωθεί και, μάλιστα, σε ανθρώπους που εκθειάζουν τον Αθηναγόρα και διαδηλώνουν urbi et orbi ότι ακολουθούν πιστά τα βήματά του, ωσάν η φράση αυτή να ήταν –όπως και είναι– το πιο αξιόπιστο διαπιστευτήριο μασωνικής υπακοής και αφοσιώσεως!

Τάδε «γράφει ὁ ἀντι-Οἰκουμενιστὴς ἱερέας π. Βασίλειος Βολουδάκης!

Νά, καὶ ἡ ἀπόδειξη: