Σάββατο, 7 Απριλίου 2018

Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΔΗΝ

γίου πιφανίου ρχιεπισκόπου Κωνσταντίας Κύπρου


1. κενος πού χθές, μέσα στήν πειρη συγκατάβασί Του, δέν καλοσε νά τόν βοηθήσουν ο λεγενες τν γγέλων, λέγοντας στόν Πέτρο, τι εναι στό χέρι μου νά παρατάξω τώρα μέσως, περισσότερες πό δώδεκα λεγενες γγέλων (Ματθ. κστ 53), σήμερα κατέρχεται μέ τόν θάνατό Του κατά το δου καί το θανάτου, το τυράννου, πως ταιριάζει σέ Θεό καί Κυρίαρχο, πί κεφαλς τν θανάτων καί σωμάτων στρατευμάτων καί τν οράτων ταγμάτων, χι μέ δώδεκα μόνο λεγενες,
λλά μέ μύριες μυριάδες καί χίλιες χιλιάδες γγέλων, ρχαγγέλων, ξουσιν, Θρόνων, ξαπτερύγων, Πολυομμάτων, ορανίων ταγμάτων, τά ποα, ς Βασιλέα καί Κύριό τους, προπέμπουν, δορυφορον καί τιμον τόν Χριστό. χι, τι συμμαχον καί συμπολεμον μαζί Του. χι, ποτέ! Γιατί πό ποιά συμμαχία χει νάγκη παντοδύναμος Χριστός; Τόν συνοδεύουν γιατί χρωστον πάντοτε καί ποθον νά εναι κοντά στόν Θεό τους.
Ο γγελικές δυνάμεις τρεχαν σάν δορυφόροι πλτες, πλισμένοι μέ ξίφη καί σάν στραπόμορφοι κεραυνοβόλοι, πλισμένοι μέ τούς θεϊκούς καί παντοδύναμους κεραυνούς το Βασιλέως των, ο ποοι πρόφθαιναν μέ πολύ ζλο καί ξεπερνοσαν νας τόν λλο στή γρηγοράδα, πακούοντας στό θεϊκό μόνο νεμα καί κάνοντας ργο καί πρξι τή διαταγή καί στεφανωμένοι μέ τό στέφανο τς νίκης κατά τς παρατάξεως τν χθρν καί τυράννων. Γι᾿ ατό καί κατέρχονται στά ποχθόνια δεσμωτήρια τν πανάρχαιων νεκρν, πού ταν μέσα στήν καρδιά το δη καί βαθύτερα π᾿ λη τή γ, γιά νά βγάλουν πό κε μέσα τούς λυσοδεμένους καί πό αἰῶνες τώρα κεκοιμημένους.
2.-. Μόλις δέ φάνηκε στά κλεισμένα π᾿ λες τίς πόρτες, τά νήλια καί κατασκότεινα δεσμωτήρια, στά πόγεια καί τά σπήλαια το δη θεϊκή καί λαμπρή παρουσία το Κυρίου, προβαίνει μπρός π᾿ λους ρχιστράτηγος Γαβριήλ, πειδή εχε συνηθίσει νά φέρνη χαρς εαγγέλια στούς νθρώπους, καί μέ φωνή δυνατή, ρχαγγελικώτατη, ντονη καί λιονταρίσια φωνάζει πρός τίς ντίπαλες δυνάμεις: «ρατε πύλας ο ρχοντες μν». Καί μαζί του φωνάζει Μιχαήλ: «γκρεμισθτε προαιώνιες πύλες». πειτα ο Δυνάμεις συμπληρώνουν: «κάνετε πέρα παράνομοι θυρωροί». Ο δέ ξουσίες διατάζουν μέ ξουσία: «Σπτε λυτες λυσίδες». Κι᾿ νας λλος ρχάγγελος προσθέτει: «Ασχος σέ σς, νάλγητοι τύραννοι».
Καί καθώς συμβαίνει ταν παρουσιασθ μιά φοβερή, ήτητη καί παντοδύναμη βασιλική στρατιωτική παράταξι, φρίκη μαζί καί τρόπος καί ταραχή καί δυνηρός φόβος κυριεύει τούς χθρούς το καταγώνιστου Στρατηγο, τό διο γινε ξαφνικά, μόλις παρουσιάσθηκε τόσο παράδοξα Χριστός στά καταχθόνια το δη. πό πάνω μιά δυνατή στραπή τύφλωνε τά πρόσωπα τν χθρικν δυνάμεων το δη καί ταυτόχρονα κούονταν βροντερές στρατιωτικές φωνές πού διέταζαν: «ρατε πύλας, χι νοίξετε, λλά ξερριζστε τις πό τά θεμέλια, βγάλτε τις τελείως πό τόν τόπο τους, στε νά μή μπορον πιά νά ξανακλείσουν. ρατε πύλας ο ρχοντες μν, χι γιατί δέν μπορε νά τίς νοίξη Κύριός μας, πού ταν θέλη, διατάζει καί μπαίνει μέ κλεισμένες τίς πόρτες, λλά σς διατάζει, σάν δραπέτες δούλους, νά σηκώσετε καί νά μεταφέρετε ατές τίς προαιώνιες πύλες. Γιά τοτο καί δέν διατάζει τούς χλους σας, λλά σς πού παρουσιάζεσθε σάν ρχηγοί τους: ρατε πύλας, ο ρχοντες μν» (Ψαλμ. κγ 7-10).
πό τώρα καί πειτα δέν θά εσθε πιά ρχοντες κανενός, παρ᾿ λο πού κάκιστα κυριαρχήσατε πάνω στούς μέχρι τώρα κεκοιμημένους. Οτε ατν θά εσθε πλέον ρχοντες, οτε λλων, οτε τν αυτν σας κόμη. ρατε πύλας, γιατί ρθε Χριστός, οράνια θύρα. νοίξετε δρόμο σ᾿ Ατόν πού βαλε τό πόδι Του στή φυλακή το δη. Τό νομά του εναι Κύριος καί Κύριος χει τό δικαίωμα καί τή δύναμι νά περάση τίς πύλες το θανάτου. Γιατί τή μέν εσοδο το θανάτου τή φτιάξατε σες, Ατός δέ ρθε γιά νά πιτύχη τό πέρασμά της. Γι᾿ ατό νοίξετε γρήγορα καί μήν ργοπορτε. νοίξετε καί κάνετε γρήγορα. νοίξετε καί μήν ναβάλλετε. ν νομίζετε πς θά σς περιμένουμε, κάνετε λάθος. Θά διατάξουμε τίς διες τίς πύλες νά νοίξουν ατομάτως καί χωρίς νά βάλουμε χέρι: νοξτε πύλες αώνιες!
3.-. Καί μόλις ο γγελικές δυνάμεις βόησαν, τήν δια στιγμή νοιξαν ο πύλες! Τήν δια στιγμή σπασαν ο λυσίδες καί ο μοχλοί. πεσαν τά κλειδιά καί συγκλονίσθηκαν τά θεμέλια τς φυλακς. Ο χθρικές δυνάμεις τράπησαν σέ τακτη φυγή, νας σπρωχνε τόν λλο, λλος μπερδευόταν στά πόδια το λλου καί καθένας φώναζε στό διπλανό του νά φεύγη γρήγορα. φριξαν, συγκλονίσθηκαν, τά χασαν, ταράχθηκαν, λλαξε τό χρμα τους, φοβήθηκαν, στάθηκαν καί πόρησαν, πόρησαν καί τρόμαξαν. νας μεινε μέ νοιχτό στόμα. λλος κρυψε τό πρόσωπο μέσα στά γόνατά του. λλος πεσε κάτω, παγωμένος πό τό φόβο. λλος στάθηκε κίνητος, σάν νεκρός. λλος κυριεύθηκε πό δέος καί λλος τρεξε νά σωθ σέ βαθύτερο μέρος.
4.-. Τήν ρα ατή Χριστός πεκεφάλισε τούς σαστισμένους τυράννους. Τότε χαλάρωσαν τά χαλινάρια τους καί ρωτοσαν: «Ποιός εναι ατός βασιλεύς τς δόξης; Ποιός εναι ατός πού ρθε δ, κάνοντας τόσα παράδοξα πράγματα; Ποιός εναι ατός βασιλεύς τς δόξης, πού κατορθώνει τώρα στόν δη, ατά πού δέν γιναν ποτέ; Ποιός εναι ατός βασιλεύς τς δόξης, πού βγάζει πό δ τούς προαιώνιους φυλακισμένους; Ποιός εναι ατός πού διέλυσε καί κατέλυσε τό ήτητο κράτος καί τό θράσος μας; »
Σ᾿ ατούς παντοσαν ο δυνάμεις το Κυρίου καί τούς λεγαν: «Θέλετε νά μάθετε ποιός εναι ατός βασιλεύς τς δόξης; Εναι Κύριος, κραταιός καί δυνατός, Κύριος, δυνατός καί πανίσχυρος στόν πόλεμο. Εναι κενος, λεεινοί καί παράνομοι τύραννοι, πού σς ξόρισε καί σς ρριξε κάτω πό τίς οράνιες ψίδες. Εναι ατός πού συνέτριψε μέσα στά νερά το ορδάνη τίς κεφαλές τν δρακόντων σας. Εναι κενος πού πάνω στό Σταυρό του σς κανε θέατρο, σς διεπόμπευσε καί σς φαίρεσε κάθε δύναμι. Εναι ατός πού σς δεσε καί σς ρριξε στό ζόφο καί στήν βυσσο. Ατός εναι πού θά σς ξοντώση τελειωτικά μέσα στήν αώνια φωτιά καί τή γέεννα. Μήν ργτε, μήν περιμένετε, λλά τρέξετε γρήγορα καί βγάλετε τούς φυλακισμένους, τούς ποίους μέχρι τώρα κακς χετε καταπι. πό δ κι᾿ μπρός καταλύεται τό κράτος σας. Καταργεται τυραννική ξουσία σας. λαζονεία σας καταπατήθηκε οκτρά. περήφανη καύχησί σας ξεκουρελιάσθηκε. δύναμί σας σβησε καί χάθηκε γιά πάντα»
5.-. Ατά φώναζαν ο νικήτριες δυνάμεις το Κυρίου στίς δυνάμεις το χθρο καί συγχρόνως νεργοσαν μέ βιασύνη. λλοι γκρέμιζαν τήν φυλακή πό τά θεμέλια της. λλοι καταδίωκαν τούς χθρούς πού φευγαν γιά νά σωθον στά βαθύτερα μέρη. λλοι τρεχαν καί ρευνοσαν τά πόγεια, τά φρούρια καί τά σπήλαια. Καί λοι, πό διάφορες κατευθύνσεις καθένας, φερναν τούς δεσμτες μπρός στόν Κύριο. λλοι δεναν τόν τύραννο, ν λλοι πελευθέρωναν τούς προαιώνιους δεσμτες. Καί λλοι μέν τρεχαν μπροστά πό τόν Κύριο, καθώς προχωροσε βαθύτερα. λλοι δέ τόν κουλουθοσαν νικηφόροι, ς Θεόν καί Βασιλέα.
6.-. ν λοιπόν ατά διεδραματίζοντο καί λέγοντο στόν δη καί σείοντο τά πάντα, δέ Κύριος πλησίαζε νά φθάση στά πιό σχατα βάθη, δάμ πρωτοδημιούργητος καί πρωτόπλαστος καί πρωτόθνητος πού βρισκόταν δεμένος γερά καί βαθύτερα πό λους, κουσε τά βήματα το Κυρίου, πού ρχόταν στούς φυλακισμένους καί μέσως νεγνώρισε τήν φωνή Του, καθώς περπατοσε μέσα στή φυλακή. Στράφηκε τότε πρός λους τούς πί αἰῶνες συγκρατουμένους του καί τούς φώναξε: φίλοι μου! κούω νά πλησιάζη σ᾿ μς χος τν βημάτων Κάποιου. άν πραγματικά μς ξίωσε νά ρθη ως δ, τότε εμαστε λεύθεροι! άν τόν δομε νάμεσά μας, σωθήκαμε πό τόν δη!
7.-. Καί τήν ρα πού δάμ λεγε ατά πρός τούς συγκαταδίκους του, εσέρχεται Κύριος, κρατντας τό νικηφόρο πλο το Σταυρο. Μόλις τόν ντίκρυσε δάμ, χτύπησε τό στθος πό τήν χαρούμενη κπληξι καί φώναξε πρός λους τούς πί αίνες κεκοιμημένους: « Κύριός μου ς εναι μαζί μέ λους»! Καί Χριστός πάντησε στόν δάμ: «Καί μετά το πνεύματός σου».
στερα τόν πιάνει πό τό χέρι, τόν σηκώνει πάνω καί το λέει: «Σήκω σύ πού κοιμσαι καί νάστα πό τούς νεκρούς, γιατί σέ καταφωτίζει Χριστός! (φεσ. 5, 14). γώ Θεός, πού γιά χάρι σου γινα υός σου, χοντας δικούς μου πλέον καί σένα καί τούς πογόνους σου, μέ τήν θεϊκή ξουσία μου δίνω λευθερία καί λέω στούς φυλακισμένους: ξέλθετε. Σ᾿ ατούς πού κείτονται στό σκοτάδι: ξεσκεπασθτε. Καί σ᾿ κείνους πού εναι πεσμένοι κάτω: σηκωθτε!
Σένα, δάμ, σέ προστάζω: σήκω πό τόν αώνιο πνο σου. Δέν σέ πλασα, γιά νά μένης φυλακισμένος τόν δη. νάστα κ τν νεκρν, γιατί γώ εμαι ζωή τν θνητν. Σήκω πάνω, πλάσμα δικό μου, σήκω πάνω σύ πού εσαι μορφή μου, πού σέ δημιούργησα κατ᾿ εκόνα μου.Σήκω νά φύγουμε πό δ. Γιατί σύ εσαι μέσα σέ μένα καί γώ μέσα σέ σένα! Γιά σένα Κύριος λαβε τή δική σου μορφή το δούλου. Γιά δική σου χάρι, γώ πού βρίσκομαι ψηλότερα πό τούς ορανούς, κατέβηκα στή γ καί πιό κάτω πό τή γ. Γιά σένα τόν νθρωπο γινα σάν νας νυπεράσπιστος νθρωπος, βρέθηκα χωρισμένος κι᾿ γώ πό τή ζωή, νάμεσα σ᾿ λους τούς λλους νεκρούς (Ψαλμ. 87, 5). Γιά σένα πού βγκες μέσα πό τόν κπο το παραδείσου, μέσα σέ κπο παραδόθηκα στούς ουδαίους καί μέσα σέ κπο σταυρώθηκα (ωάν. 19, 41).
Κύτταξε στό πρόσωπό μου τά φτυσίματα, πού καταδέχθηκα πρός χάριν σου, γιά νά σέ ποκαταστήσω στήν παλαιά σου δόξα, πού εχα δώσει μέ τό μφύσημά μου (Γεν. 2, 7). Κύτταξε στά μάγουλά μου τά ραπίσματα, πού καταδέχθηκα, γιά νά πανορθώσω τήν διεστραμμένη μορφή σου καί νά τήν φέρω στήν ψι πού εχε σάν εκόνα μου. Κύτταξε στή ράχη μου τή μαστίγωσι πού καταδέχθηκα, γιά νά διασκορπίσω τό φορτίο τν μαρτημάτων σου. Κύτταξε τά καρφωμένα χέρια μου, πού τά πλωσα καλς πάνω στό ξύλο το Σταυρο, γιά νά συχωρεθς σύ πού πλωσες κακς τό χέρι σου στό παγορευμένο δένδρο. Κύτταξε τά πόδια μου πού καρφώθηκαν καί τρυπήθηκαν στό Σταυρό, γιά νά ξαγνισθον τά δικά σου πόδια πού τρεξαν κακς στό δένδρο τς μαρτίας.
Τήν κτη μέρα βγκε ες βάρος σου τότε καταδικαστική πόφασις. Γι᾿ ατό πάλι τήν κτη μέρα σέ ναπλάττω καί νοίγω τόν παράδεισο. Πρός χάριν σου γεύθηκα τήν χολή, γιά νά σο θεραπεύσω τήν πικρή δονή πού γεύθηκες πό κενον τόν γλυκό καρπό. Γεύθηκα τό ξύδι, γιά νά βγάλω πό τή ζωή σου τό δριμύ καί ξω πό τή φύσι σου ποτρι το θανάτου. Δέχθηκα τόν σπόγγο, γιά νά σβήσω τό κατάστιχο τν μαρτιν σου. Δέχθηκα τό καλάμι, γιά νά πογράψω τήν πελευθέρωσι το νθρωπίνου γένους. πνωσα στόν Σταυρό καί τρυπήθηκα στήν πλευρά μου, γιά σένα πού πνωσα στόν παράδεισο καί βγαλα πό τήν πλευρά σου τήν Εα. πληγωμένη πλευρά μου θεράπευσε τόν πόνο τς πλευρς σου. δικός μου πνος θά σέ βγάλη πό τόν πνο σου μέσα στόν δη. ρομφαία πού χτύπησε μένα, σταμάτησε τή ρομφαία πού στρεφόταν ναντίον σου (Γεν. 3, 24).
Σήκω, λοιπόν. ς φύγουμε πό δ. Τότε σέ ξώρισα πό τόν γήϊνο παράδεισο. Τώρα σέ ποκαθιστ, χι πλέον σ᾿ κενον τόν παράδεισο, λλά σέ οράνιο θρόνο. Τότε σ᾿ μπόδισα νά φς πό τό ξύλο τς ζως (Γεν. 3, 22). Νά μως τώρα πού νώθηκα πλήρως μέ σένα, γώ πού εμαι δια ζωή. ταξα τά Χερουβίμ νά σέ φρουρον σάν δολο. Τώρα δηγ τά Σεραφίμ νά σέ προσκυνήσουν σά Θεό. Κρύφθηκες τότε μπροστά στόν Θεό, πειδή σουν γυμνός. Νά μως πού ξιώθηκες νά κρύψης μέσα σου γυμνό τόν διο τόν Θεό. Γι᾿ ατό σηκωθτε, ς φύγουμε πό δ. πό τόν θάνατο στή ζωή. πό τήν φθορά στήν φθαρσία. πό τό σκοτάδι στό αώνιο φς. πό τήν δύνη στήν λευθερία. πό τή φυλακή το δη στήν νω ερουσαλήμ. πό τά δεσμά στήν νεσι. πό τή σκλαβιά στήν τρυφή το Παραδείσου. πό τή γ στόν ορανό.
8.-. Γι᾿ ατό τόν σκοπό Χριστός πέθανε καί νέστη: γιά νά γίνη Κύριος καί νεκρν καί ζώντων (Ρωμ. 14, 9). Σηκωθτε, λοιπόν. ς φύγουμε πό δ. οράνιος Πατέρας περιμένει μέ λαχτάρα τό χαμένο πρόβατο. Τά νενντα ννέα πρόβατα τν γγέλων (Ματθ. 18, 12) περιμένουν τόν σύνδουλό τους δάμ, πότε θά ναστηθ, πότε θά νέλθη καί θά πανέλθη πρός τόν Θεό. χερουβικός θρόνος εναι τοιμος. Ατοί πού θά σς νεβάσουν εναι γρήγοροι καί βιάζονται. νυμφικός θάλαμος χει προετοιμασθ. Τό μεγάλο ορταστικό δεπνο εναι στρωμένο (ποκ. 19, 9, Λουκ. 14, 16). Τά θησαυροφυλάκια τν αωνίων γαθν νοιξαν. βασιλεία τν Ορανν χει τοιμασθ «πό καταβολς κόσμου» (Ματθ. 25, 34). γαθά πού μάτια δέν τά εδαν καί ατιά δέν τά κουσαν περιμένουν τόν νθρωπο (Α Κορ 2, 9).

Ατά καί λλα παρόμοια επεν Κύριος. Καί μέσως νασταίνεται μαζί Του νωμένος σ᾿ ατόν δάμ καί μαζί τους καί Εα. κόμη δέ καί «πολλά σώματα δικαίων, πού εχαν πεθάνει πρίν πό αἰῶνες, ναστήθηκαν» (Ματθ. 27, 52), διακηρύσσοντας τήν τριήμερο νάστασι το Χριστο. Ατήν ς τήν ποδεχθομε καί ς τήν γκαλιάσουμε ο πιστοί μέ πολλή χαρά, χορεύοντες μέ τούς γγέλους καί ορτάζοντες μέ τούς ρχαγγέλους καί δοξάζοντες τόν Χριστό, πού μς νέστησε πό τήν φθορά. Ες Ατόν ρμόζει δόξα καί δύναμις, μαζί μέ τόν θάνατο Πατέρα καί τό πανάγιο καί γαθό καί ζωοποιό καί μοούσιο Πνεμα, ες λους τούς αἰῶνες τν αώνων. μήν.

6 σχόλια:

  1. Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Α Ν Ε Σ Τ Η αδέρφια .ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ανώνυμος8/4/18, 9:02 π.μ.

    Χριστὸς Ἀληθῶς Ἀνέστη. Χρόνια Πολλά. Κάθε εύχὴ στὸν ἀδελφὸ θεολόγο Παναγιώτη Σημάτη, στὸν π. Εύθύμιο, στοὺς ἀναγνῶστες τοῦ ἱστολογίου καὶ σὲ ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους μὲ ἐπίκλησι τῆς ἑνότητος ὅλων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Χριστός Ανέστη! Χρόνια Πολλά σε σας και τους αναγνώστες της ιστοσελίδας σας .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ανώνυμος8/4/18, 12:59 μ.μ.

    Κατακομβη Ποσειδωνιας Κορινθου ευχεται εις ολους τους χριστιανους Χριστος ανεστη ειπομεν αδελφοι και τις μισουσι ημας Χριστος ανεστι τα παντα χαρα πεπληρωται τη οικουμενη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ ΤΟΥ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟΥ. ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΟΝ ΚΑΤΑ ΘΕΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΑΣ. ΜΗΝ ΠΤΟΕΙΣΘΕ ΑΠΟ ΤΑ ΒΕΛΗ ΤΟΥ ΠΟΝΗΡΟΥ ΚΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΓΚΑΘΕΤΟΥΣ ΠΟΥ ΣΑΣ ΠΛΗΤΤΟΥΝ ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ. ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ.ΕΙ Ο ΘΕΟΣ ΜΕΘ ΗΜΩΝ ΟΥΔΕΙΣ ΚΑΘ ΗΜΩΝ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανώνυμος9/4/18, 8:43 π.μ.

    ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!ΚΑΛΟ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥΣ!!ΙΕΡΕΙΣ-ΜΟΝΑΧΟΥΣ ΚΑΙ ΛΑΙΚΟΥΣ ΝΕΟΥ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΟΥ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.