Παρασκευή 7 Σεπτεμβρίου 2012

Η αγιοποίηση ενός οικουμενιστή και μασόνου επισκόπου



Η ἁγιοποίηση ἑνὸς Οἰκουμενιστὴ καὶ Μασόνου Ἐπισκόπου


ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ  ΣΜΥΡΝΗΣ

(Ἡ ζωή του, ἡ δράση του, ἡ διδασκαλία του, δικαιολογοῦν τοὺς παραπάνω χαρακτηρισμούς, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὰ παρουσιαζόμενα ἐδῶ κείμενά του, δὲν δικαιολογοῦν ὅμως τὴν ἁγιοποίησή του).

Μέσα στὴ δισχιλιετῆ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας οἱ ἅγιοι ἀποτελοῦν, ἀπὸ ἀνθρωπίνης πλευρᾶς, τὸ πιὸ λαμπρὸ καὶ ἔνδοξο μέρος της. Οἱ ἅγιοι εἶναι ἡ ὡραιότερη προσφορὰ καὶ ἡ καθαρώτερη θυσία τῆς Ἐκκλησίας πρὸς τὸν Θεό. Εἶναι οἱ διαχρονικοὶ ὁδοδεῖκτες διὰ τοὺς χριστιανοὺς καὶ ἡ ἀκριβὴς στάθμη, ἡ ὁποία δὲν ἐπιδέχεται τὸ ὀλιγότερο ἢ τὸ περισσότερο. Εἶναι ἐπὶ πλέον οἱ προστάτες μας καὶ οἱ μεσῖτες διὰ τὰ ἰδικά μας λάθη στὸν θρόνο τοῦ Θεοῦ. Εἶναι τέλος οἱ στῦλοι τῆς ἀληθείας καὶ τὰ ἀπόρθητα κάστρα τὰ ὁποῖα ὁ ἐχθρὸς δὲν ἠμπόρεσε νὰ κυριεύση. Οἱ ἅγιοι εἶναι οἱ θεωμένοι ἄνθρωποι, οἱ ἐπίγειοι ἄγγελοι, οἱ οὐρανοβάμονες, οἱ τὰ πάντα θυσιάσαντες διὰ τὸν Θεὸ καὶ ὡς ἐκ τούτου τὰ ἀληθινὰ πρότυπά μας.
Αὐτὰ ὅλα, εἶναι ἀληθινὰ καὶ πέρα ἀπὸ κάθε ἀμφισβήτησι. Στὴν ἐποχή μας ὅμως, ἡ ὁποία χαρακτηρίζεται ὡς ἡ ἐποχὴ τῆς ἀμφισβητήσεως τῶν πάντων, στὸ πρόσωπο τοῦ Χρυσοστόμου Καλαφάτη, Μητροπολίτου Σμύρνης, ἀμφισβητήθηκε καὶ προσεβλήθη τὸ ἱερώτερο μέρος τῆς Ἐκκλησίας μας, δηλαδὴ τὸ ἁγιολόγιό της. Καὶ ὄχι μόνο αὐτό, τὸ ὁποῖο εἶναι φοβερὸ καὶ ἀδιανόητο ὡς πρὸς τὶς συνέπειές του, ἀλλὰ ἐπὶ πλέον ἔγινε συστηματικὴ προσπάθεια ἀπὸ τοὺς Ἐπισκόπους νὰ ἐξαπατηθῆ ὁ λαὸς καὶ νὰ ἀποδεχθῆ ἕνα Μασόνο καὶ αἱρεσιάρχη ὡς ἅγιο. Δηλαδὴ τοῦ ἐπαρουσίασαν τὸν κόρακα ὡς περιστέρι καὶ τὸν χαμαιλέοντα ὡς ὑψιπέτη ἀετό. Καὶ τὸν ἔβαλαν νὰ τὸν προσκυνήση, διότι συνήθισε ὁ λαός μας, ὅπου βλέπει φωτοστέφανο καὶ εἰκόνα, νὰ βάζη μετάνοια καὶ νὰ σταυροκοπιέται.
Ἔτσι λοιπὸν τὴν τιμή, ἡ ὁποία θὰ ἥρμοζε νὰ ἀποδοθῆ διὰ μέσου τῶν ἁγίων στὸν Θεό, ὁ ὁποῖος ἦτο ἡ αἰτία τῆς ἁγιότητός τους, τὴν ἀπέδωσε ἀφελῶς διὰ μέσου τοῦ σκοτεινοῦ κατὰ τὴν πίστι καὶ ραδιούργου Χρυσοστόμου Σμύρνης στὸν διάβολο, διότι ὁ διάβολος εἶναι ἡ αἰτία τῆς πλάνης καὶ πτώσεως τῶν ἀνθρώπων. Καὶ τοιουτοτρόπως, κατὰ τὸ ἁγιογραφικό, ἐστάθη τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως ἐν τόπῳ ἁγίῳ καὶ ἀπεδείχθη ὅτι ἡ Ἐκκλησία χειραφετεῖται φανερὰ ἀπὸ τοὺς Μασόνους, οἱ ὁποῖοι πλέον διακηρύσσουν ἀπροκάλυπτα ὅτι ἔχουν τὸν τέκτονα ἅγιό τους καί, ἐπὶ πλέον, ὅτι δὲν θὰ ἠδύνατο ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης νὰ φθάση στὴν ἁγιότητα ἂν δὲν ἦτο τέκτονας. Αὐτὰ ἐγράφησαν σὲ μασονικὰ περιοδικὰ καὶ ἔχουν διακηρυχθῆ ἀπὸ ἀξιωματούχους Μασόνους, χωρὶς βεβαίως νὰ θιγοῦν οἱ ἁγιοποιήσαντες αὐτὸν Ἐπίσκοποι.
Εἶναι ὅμως ἄξιον ἀπορίας τὸ ἑξῆς. Διατί οἱ ἁγιοποιήσαντες τὸν Χρυσόστομο Σμύρνης Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι σήμερα διαλέγονται μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς ἀλλοθρήσκους, δὲν δέχονται ὄχι συζήτησι, ἀλλὰ οὔτε κουβέντα γιὰ τὴν μασονικὴ αὐτὴ ἁγιοποίησι;
Διατί κατεσκεύασαν ἕναν «ἅγιο» καὶ τὸν ἄφησαν μετὰ ἀπροστάτευτο στὶς ἐπικρίσεις τοῦ λαοῦ, εἰς τρόπον ὥστε νὰ δίδουν τὴν ἐντύπωσι ὅτι πλέον οἱ ἁγιοποιήσεις δὲν γίνονται μὲ ἁγιοπνευματικὰ κριτήρια, ἀλλὰ μὲ παπικὰ καὶ μασονικά;
Διατί δὲν ἀπαντοῦν σὲ ὅσα τοὺς καταμαρτυροῦμε σχετικὰ μὲ τὴν ἐν λόγῳ ἁγιοποίησι, ἀλλὰ ἀντιμετωπίζουν τὸ ἐκκλησιαστικὸ πρόβλημα, τὸ ὁποῖο οἱ ἴδιοι ἐδημιούργησαν, μὲ κυνικὴ ἀδιαφορία;
Διατί, τέλος πάντων, νὰ φαίνεται σήμερα ὅτι αὐτοὶ ἐτίμησαν ἰδιαιτέρως ἕνα ἐθνομάρτυρα μὲ τὸ νὰ τοῦ φορέσουν φωτοστέφανο καί, ἀπεναντίας, νὰ φαίνεται ὅτι ἐμεῖς πολεμοῦμε τὴν μνήμη ἑνὸς νεκροῦ;
Τί σχέσι ἔχουν οἱ πατριωτικοὶ ἀγῶνες μὲ τὴν ἁγιότητα καὶ γιατί ἐπιτέλους, ἂν ἔχουν ἔτσι τὰ πράγματα καὶ πιστεύουν ὅτι τὸ οἱοδήποτε μαρτύριο δημιουργεῖ ἁγίους, δὲν ἁγιοποιοῦν καὶ τοὺς ἄλλους ἐθνομάρτυρες, οἱ ὁποῖοι, ἂν μὴ τί ἄλλο, εἶχαν πιὸ ὀρθόδοξο φρόνημα ἀπὸ τὸν Χρυσόστομο Σμύρνης; Ποιό ἄλλο παρόμοιο φαινόμενο ἔχουμε στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, ἁγιοποιήσεως δηλαδὴ κάποιου, ὁ ὁποῖος διακρίθηκε μόνο γιὰ τοὺς πατριωτικοὺς ἀγῶνες, ἐνῷ διὰ τοὺς θρησκευτικοὺς ἦτο πάντοτε καὶ μονίμως ἀπών;
Ἂν γιὰ ὅλες αὐτὲς τὶς ἐρωτήσεις, καὶ γιὰ τόσες ἄλλες οἱ ὁποῖες ὑπάρχουν, ὑπῆρχαν ἀπαντήσεις, σίγουρα οἱ ἁγιοποιήσαντες τὸν Χρυσόστομο Σμύρνης Ἐπίσκοποι θὰ τὶς εἶχαν δώσει. Ἕνα πάντως εἶναι βέβαιο, ὅτι δηλαδὴ ἡ συμμετοχὴ τοῦ Ἁγ. Πνεύματος στὴν ἐν λόγῳ ἁγιοποίησι εἶναι ἡ ἴδια μὲ τὴ συμμετοχή Του καὶ στὴν ἐκλογὴ τῶν ἁγιοποιησάντων τὸν Χρυσόστομο Σμύρνης Ἐπισκόπων. Ὁπότε ὁ ἅγιος ποὺ ἐδημιούργησαν εἶναι ἀκριβῶς στὰ μέτρα τους, τὰ ὁποία εἶναι αἱρετικά, μασονικὰ καὶ νεοεποχίτικα.
Εἶναι καλὸ ὅμως, προκειμένου νὰ μὴ φανοῦμε στὰ μάτια κάποιου (ποὺ δὲν γνωρίζει τὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα καὶ τὴν παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας) φανατικοὶ καὶ ἐμπαθεῖς, νὰ στηρίξουμε τὶς θέσεις μας, ὥστε ὁ κάθε καλοπροαίρετος Ὀρθόδοξος νὰ ἐνημερωθῆ καὶ νὰ τοποθετηθῆ ἀναλόγως. Διότι εἶναι ἀλήθεια ὅτι, ἂν ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι γνωρίζαμε τὴν Παράδοσί μας καὶ τὶς ὑποχρεώσεις μας μέσα τὴν Ἐκκλησία, δὲν θὰ τολμοῦσαν οἱ Ἐπίσκοποι, οὔτε μασονικὲς ἁγιοποιήσεις νὰ κάνουν, οὔτε βεβαίως νὰ ὁδηγοῦν τὴν Ἐκκλησία στὴν Παπικὴ ὑποταγὴ καὶ τὴν Εὐρωπαϊκὴ ἐκκοσμίκευσι.
Ξεκινώντας, λοιπόν, ἀπὸ αὐτὸν καθ’ ἑαυτὸν τὸν πατριωτισμὸ τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης ἀναφέρουμε ὅτι ὄχι μόνο ἦτο ὑπερβολικὸς καὶ ὑπέρμετρος, ἀλλὰ ἐπὶ πλέον τυφλὸς καὶ ἐμπαθής. Ἀπὸ τὰ κείμενα τῶν συγχρόνων του βιογράφων, τὰ ὁποῖα ἦλθαν στὸ φῶς, βλέπομε ὅτι ὁ ἴδιος αὐτὸς ὁ τυφλὸς καὶ ἐμπαθὴς (παθολογικὸς) πατριωτισμός του τὸν ὁδηγοῦσε στὴν ὑποτίμησι καὶ περιφρόνησι τῶν ἄλλων ἀνθρώπων.
Ἔτσι τὸν βλέπουμε π.χ. σὲ ἐπιστολή του νὰ ἀποκαλῆ κτήνη καὶ κτηνανθρώπους τοὺς Μουσουλμάνους Πομάκους τοῦ Αἵμου, τοὺς δὲ μεγάλους ἰσχυροὺς τῆς γῆς, ἀρχηγοὺς τῶν μεγάλων δυνάμεων, νὰ τοὺς ἀποκαλῆ σωτῆρες καὶ δικαίους κριτές. Ὁ τυφλὸς καὶ ἐμπαθὴς πατριωτισμός του τὸν ὁδήγησε νὰ προσκυνᾶ δουλικὰ καὶ γλοιώδη τὸν κάθε ἰσχυρὸ τῆς ἡμέρας, ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς ἡγέτες τῶν μεγάλων κρατῶν μέχρι τοὺς θρησκευτικούς, προκειμένου νὰ τοὺς προσεταιρισθῆ εἰς βοήθεια τῆς πατρίδος.
Ὁ ἴδιος αὐτὸς ἀχαλίνωτος καὶ ἀνεξέλεγκτος πατριωτισμός του τὸν ὁδήγησε ὄχι μόνο στὸ νὰ ἐμπιστεύεται καὶ νὰ στηρίζεται στὰ ψεύτικα λόγια καὶ στὶς ὑποσχέσεις τῶν ξένων, ἀλλὰ καὶ νὰ ὑποτάσσεται πλήρως σ’ αὐτοὺς καὶ νὰ βλέπη στὰ μέτωπά τους τὴν σφραγῖδα τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸς ὁ πατριωτισμὸς τὸν ὁδήγησε στὸ νὰ παρερμηνεύη τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως καὶ νὰ ταυτίζη τὰ κείμενά του μὲ τὴν ἀπελευθέρωσι τῆς Μ. Ἀσίας. Αὐτὸς ὁ ξέφρενος καὶ ἄρρωστος πατριωτισμός του τὸν ὁδήγησε στὸ νὰ λησμονήση ὅτι ἦτο θρησκευτικὸς καὶ πνευματικὸς ἡγέτης, στὸν ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία ἐμπιστεύθηκε τὴ σωτηρία πολλῶν ψυχῶν καὶ νὰ ζῆ στὴν αὐταπάτη ὅτι ἦτο πολιτικὸς καὶ στρατιωτικὸς ἀρχηγός, ὁ ὁποῖος θὰ χρησιμοποιοῦσε ὅλα τὰ μέσα, ἀκόμη καὶ τὴν θρησκευτική του ἰδιότητα καὶ τὴν ἀρχιερωσύνη καὶ τὴν πίστι του καὶ τὴν ἴδια τὴν Ἐκκλησία πρὸς τὸν σκοπὸ τῆς πατρίδος.
Ἔτσι τὸν βλέπουμε, σύμφωνα πάντα μὲ τοὺς βιογράφους του, ὄχι μόνο νὰ ὁπλοφορῆ, καὶ μάλιστα σὲ καιρὸ εἰρήνης, ἀλλὰ καὶ νὰ εἶναι ἄριστος στὴν σκοποβολὴ καί, μάλιστα, ἄριστος καὶ μὲ τὰ δύο χέρια καὶ ἐπιπλέον νὰ θέτη τὸν ἑαυτόν του πρότυπο διὰ τοὺς ὑπολοίπους Ἕλληνες, προκειμένου νὰ ἐλευθερωθοῦν ἀπὸ τοὺς Τούρκους.
Τὸν βλέπουμε νὰ ἡγεῖται καὶ νὰ καθοδηγῆ τὰ ἀντάρτικα σώματα στὴν Μακεδονία, νὰ δημιουργῆ μόνος του αὐτόχθονα στρατιωτικὰ τμήματα στὴν Μ. Ἀσία, νὰ συνεργάζεται μὲ τοὺς πολιτικούς, νὰ καταθέτη σχέδια διὰ τὴν πορεία καὶ ἐξέλιξι τῶν στρατιωτικῶν ἐπιχειρήσεων, νὰ τοὺς ἐλέγχη δριμύτατα διὰ λάθη των, τὰ ὁποῖα κατὰ τὴν γνώμη του δὲν ἔπρεπε νὰ γίνουν καί, τὸ χειρότερο, νὰ ἐντάσσεται ὁ ἴδιος στὰ πολιτικὰ κόμματα καὶ σχήματα καὶ νὰ ὑπόσχεται ἄκρα καὶ διὰ βίου ὑποταγή.
Τὸ χειρότερο ὅμως ἀπὸ ὅλα εἶναι ὅτι ὁ τυφλὸς καὶ νοσηρὸς πατριωτισμός του τὸν ἐμπόδισε νὰ διακρίνη, ὅτι ὡς ποιμὴν τῶν λογικῶν προβάτων ὤφειλε νὰ τὰ προστατεύση ἀπὸ τὴν ἀγριότητα καὶ θηριωδία τῶν Τούρκων. Τὸν ἔκανε νὰ τρέφη ψεύτικες ἐλπίδες καὶ αὐταπάτες ἀκόμη καὶ τὴν παραμονὴ τῆς εἰσόδου τῶν Τούρκων στὴ Σμύρνη. Αὐτὸς ὁ τόσο ὀργανωτικός, ὁ τόσο δυναμικὸς καὶ δραστήριος δὲν ἔκανε τὴν παραμικρὴ κίνησι, ὥστε νὰ μεταφερθῆ ἐγκαίρως ὁ λαός, ὁ ὁποῖος συνέρρεε στὴ Σμύρνη ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τῆς Μ. Ἀσίας μετὰ τὴν κατάρρευσι τοῦ μετώπου στὸ Ἀφιὸν Καραχισάρ, στὰ ἀπέναντι ἐλεύθερα ἑλληνικὰ νησιά.
Ἀκόμη καὶ τὶς τελευταῖες κρίσιμες ἡμέρες κατηνάλωνε τὸν χρόνο του μὲ τὸ νὰ ἀποστέλη τηλεγραφήματα στοὺς ἰσχυροὺς καὶ νὰ ἐλπίζη στὴ βοήθειά τους καὶ νὰ ἐπισκέπτεται τοὺς προξένους τῶν μεγάλων δυνάμεων καὶ νὰ δέχεται ἀπὸ αὐτοὺς ψεύτικες ὑποσχέσεις.
Τὸ πλέον ὅμως σημαντικὸ εἶναι ὅτι ἐγνώριζε πολὺ καλὰ τί θὰ συνέβαινε, ὅταν οἱ Τοῦρκοι κατελάμβαναν τὴν Σμύρνη. Αὐτὸ τὸ εἶχε πληροφορηθῆ ἀπὸ τὶς καταλήψεις ἀπὸ τοὺς Τούρκους τῶν ἄλλων πόλεων τῆς Μ. Ἀσίας καὶ τὸ εἶχε περιγράψει μὲ πολὺ παραστατικὸ τρόπο σὲ ἐπιστολές του, ὅταν ἐκλιπαροῦσε γιὰ βοήθεια.  Καὶ ὅμως δὲν ἐπέδειξε οὔτε τὸ ἐλάχιστον ἐνδιαφέρον διὰ τὴν διάσωσι τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ. Ἤθελε νὰ παραμείνουν οἱ Ἕλληνες ἐκεῖ προφανῶς διὰ νὰ μὴ χαθοῦν τὰ δικαιώματα καὶ οἱ διεκδικήσεις καὶ ἔτσι ἐνήργησε μέχρι τέλους σὰν ψυχρὸς πολιτικὸς καὶ στρατιωτικὸς ἡγέτης καὶ ὄχι σὰν πατέρας, ὁ ὁποῖος προσπαθεῖ νὰ διασῴση τὰ τέκνα του.
Θὰ ἠμπορούσαμε νὰ ποῦμε στὸ σημεῖο αὐτό, ὅτι ὁ τυφλὸς καὶ ξέφρενος πατριωτισμός του τὸν ὁδήγησε τρόπον τινὰ νὰ βοηθήση τοὺς Τούρκους στὸ νὰ ἔχουν ἄφθονη λεία διὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὰ πάσης φύσεως πάθη τους. Θὰ ἠδυνάμεθα δέ, ἐπιπλέον, μετὰ βεβαιότητος νὰ ἰσχυρισθοῦμε ὅτι ἀκόμη καὶ ἡ παρουσία του στὴ Σμύρνη μετὰ τὴν κατάληψί της ἀπὸ τοὺς Τούρκους, συνετέλεσε ὥστε αὐτοὶ νὰ ἐξαγριωθοῦν περισσότερο, βλέποντας ἐμπρός τους τὸν μεγαλύτερο ἐχθρό του ἔθνους τους καὶ ὡς ἐκ τούτου νὰ συμπεριφερθοῦν μὲ μεγαλύτερη ἀγριότητα καὶ στὸν ὑπόλοιπο λαό.
Ὅπως καταλαβαίνει κανείς, ὅλα αὐτά, τὰ ὁποῖα ἀποτελοῦν μία μικρὴ περίληψι τοῦ πατριωτικοῦ μένους τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης, πολὺ ἀπέχουν ἀπὸ τὴν ἁγιότητα στὴν ὁποία οἱ Ἐπίσκοποι τὸ ἔτος 1992 τὸν ἀνήγαγον. Διότι ὁ ξέφρενος καὶ τυφλὸς πατριωτισμὸς ὁδηγεῖ ὄχι σὲ ἁγιότητα ἀλλὰ σὲ ἀγριότητα, σὲ συμβιβασμοὺς καὶ ἀλλαγὴ πορείας ἀπὸ αὐτὰ τὰ ὁποία διδάσκει ὁ Χριστὸς καὶ τὸ εὐαγγέλιο. Ἀλλὰ θὰ συνεχίσωμε μὲ ἀκόμη σημαντικώτερα θέματα, τὰ ὁποῖα ἅπτονται τῆς πίστεως τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης.

Ἡ Ὀρθόδοξος πίστις, στὴ θεωρητικὴ καὶ πρακτική της μορφή, εἶναι τὸ κριτήριο, τὸ σημεῖο ἀναφορᾶς καὶ ἡ εἰδοποιὸς διαφορὰ κάθε χριστιανοῦ ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Δὲν εἶναι δυνατὸν ἄνευ αὐτῆς νὰ εὐαρεστήση κανεὶς τὸ Θεὸ ὁ,τιδήποτε καὶ ἂν κάνη, ἀκόμη καὶ ἂν θυσιάση τὴ ζωή του καὶ χύση τὸ αἷμα του χάριν τῆς πίστεώς του. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο οὐδέποτε ἡ Ὀρθοδοξία ἐδέχθη τοὺς μάρτυρες τῶν αἱρετικῶν, οὔτε ἀπέδωσε οἱαδήποτε τιμὴ σὲ ὅσους ἔσφαλλαν στὰ θέματα τῆς πίστεως.
Ἡ περίπτωσις τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης ἀποτελεῖ πρόβλημα σὲ κάθε ἐρευνητὴ τῆς ζωῆς του, ὄχι φυσικὰ ἂν ἦταν Ὀρθόδοξος ἢ αἱρετικός, ἀλλὰ ἂν πραγματικὰ ἐπίστευε καὶ ποῦ ἐπίστευε. Εἶναι τόσο συγκεγχυμένη καὶ θολὴ ἡ πίστις του, ποὺ δὲν γνωρίζουμε ἂν ἦταν χριστιανός, εἰδωλολάτρης ἢ ἄθεος. Τὸ μόνο ποὺ πάντοτε φαίνεται σ’ αὐτὸν εἶναι ἡ ἀπέραντη πίστις του καὶ λατρεία πρὸς τὴν πατρίδα, τὴν ὁποία εἶχε θεοποιήσει καὶ χάριν τῆς ὁποίας ἐθυσίαζε τὰ πάντα. Αὐτὸ εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἴσως πλάνη του, διότι ἀπέδωσε κάπου ἀλλοῦ, αὐτὸ τὸ ὁποῖο ἀνῆκε καὶ ἔπρεπε νὰ ἀποδοθῆ στὸ Θεό, σύμφωνα μὲ τὴν πρώτη καὶ μεγάλη ἐντολὴ «ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης της καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου» (Μάρκ. 12,30). Ἴσως αὐτὴ ἡ πλάνη νὰ τὸν ὁδήγησε στὶς ὑπόλοιπες αἱρέσεις, προκειμένου νὰ προσεταιρισθῆ, χάριν τῆς βοηθείας τῆς πατρίδος, τοὺς ἰσχυροὺς τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Ἀμερικῆς.
Κατ’ ἀρχὰς βλέπουμε νὰ ἔχη εἰδωλολατρικὲς καὶ πανθεϊστικὲς ἀντιλήψεις καὶ νὰ ἐκφράζεται ἀναλόγως σὲ γραπτὰ κείμενά του. Οὐδέποτε ἐχρησιμοποίει παραδείγματα καὶ λόγια τῶν ἁγίων πατέρων, ἀλλὰ μονίμως τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων. Οὐδέποτε ὡμίλει δογματικὰ ἢ Ὀρθόδοξα, ἀλλὰ πάντοτε ἀνθρωπιστικὰ καὶ ἄχρωμα. Οὐδέποτε ὑπερασπίσθηκε τὴν Ὀρθοδοξία ἢ τὴν ἐθεώρησε ὡς τὴν σωτήριον ἀλήθεια, ἀλλὰ πάντοτε τὴν ἐξίσωνε μὲ τὶς αἱρέσεις καὶ μάλιστα σὲ σημεῖο, ποὺ νὰ προτείνη τοὺς αἱρετικοὺς ὡς παράδειγμα πρὸς μίμησι τῶν Ὀρθοδόξων. Οὐδέποτε ἐθεώρησε τοὺς αἱρετικοὺς ὡς ἐχθροὺς καὶ λύκους γιὰ τὸ ποίμνιό του, ἀλλὰ ἀπεναντίας τοὺς προσεκάλει στοὺς ναούς του νὰ ὁμιλήσουν καὶ νὰ κατηχήσουν τοὺς Ὀρθοδόξους.
Καὶ γιὰ νὰ γίνωμε πιὸ συγκεκριμένοι ὡς πρὸς τὶς εἰδωλολατρικές του ἀντιλήψεις, ἀναφέρουμε τὶς ἐκφράσεις του ἀπὸ λόγους καὶ ἐπιστολές του: «θεῖος Ὅμηρος», «ὢ Θεοί!», «ἡ θεὰ νίκη», «ὢ γῆ καὶ Θεός»...
Ἐκτὸς ὅμως ὅλων αὐτῶν, εἶχε εἰδωλοποιήσει τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο καί, σύμφωνα μὲ τὶς ἀντιλήψεις τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Ἀμερικῆς, τὸν εἶχε κάνει αὐτοσκοπό. Δι’ αὐτὸ προέτρεπε τοὺς χριστιανοὺς νὰ ἔχουν ἔρωτα στὸ χορό, στὴ γυμναστική, νὰ ἔχουν λατρεία στὰ δάση καὶ τὰ ἄνθη, νὰ δημιουργοῦν ὡραῖα καὶ πλαστικὰ σώματα, νὰ προσέχουν τὴ σωματική τους ὑγεία καί, βεβαίως, νὰ ἔχουν ἀπόλυτο προσήλωσι στὸ ἀρχαῖο Ἑλληνικὸ πνεῦμα. Ἡ θεοποίησις τοῦ εἰδώλου «ἄνθρωπος» τὸν ἔκανε νὰ διακηρύσση περὶ τῆς ἐλεημοσύνης: «Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀληθὴς ἐλεημοσύνη καὶ ἡ ἀληθὴς φιλανθρωπία, ἣν εἰς οὐδένα ἄλλον χρεωστῆ ὁ ἄνθρωπος παρὰ μόνον εἰς ἑαυτόν». Ὁ ἐνθρονιστήριος λόγος του στὴν Σμύρνη εἶναι ἕνα μνημεῖο εἰδωλολατρείας, τὸ ὁποῖο θὰ ἐζήλευαν οἱ ἀρχαῖοι καὶ νέοι δωδεκαθεϊστές.

 Ὡς πρὸς τὶς αἱρέσεις καὶ τοὺς αἱρετικοὺς ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης δὲν ἔβλεπε πουθενὰ πλάνη ἢ αἵρεσι, ἀλλὰ ὅλους τοὺς ἔβλεπε Ὀρθοδόξους. Εἶναι ὄντως πρωτοφανὴς καὶ μοναδικὴ ἡ ἀντίληψίς του αὐτὴ καὶ δὲν τὴν συναντοῦμε οὔτε στοὺς πλέον ἀκραίους Οἰκουμενιστές. Ἐπίστευε καὶ διεκήρυσσε ὅτι οἱ Προτεστάντες ἔχουν ἔγκυρα μυστήρια, ὅτι εἶναι ἀληθινοὶ διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων, ὅτι στοὺς Ἐπισκόπους των ἔχει ἐμπιστευθῆ ὁ Χριστὸς τὸ ποίμνιο, ὅτι οἱ Ἐπίσκοποί των πρέπει νὰ κάνουν ἱεραποστολὴ καὶ φυσικά, ὅταν πεθάνουν, πηγαίνουν στὸν Παράδεισο. Εἶναι ἀνάγκη νὰ παραθέσωμε ἕνα–δύο δείγματα ἀπὸ ἐπιστολὲς τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης πρὸς τοὺς πάστορες τῶν Προτεσταντῶν διὰ νὰ κατανοήσωμε τὸ μέγεθος τῆς διαστροφῆς καὶ πλάνης του:
«Εἰς τὸ ζωηρὸν τοῦτο ἐνδιαφέρον τῆς Ὑμετέρας Σεβασμιότητος καὶ πάσης τῆς ἐν Χῷ Ὑμῶν Ἀδελφότητος, ἀποκρινόμεθα καὶ ἡμεῖς οἱ ταπεινοὶ τῆς Ἀνατολῆς Ἐπίσκοποι μετὰ τοῦ αὐτοῦ καὶ ἴσου, ἂν μὴ καὶ θερμοτέρου ἐνδιαφέροντος, διότι ἐν ταῖς Ὑμετέραις Ἐκκλησίαις τοῦ Νέου Κόσμου καὶ ἰδίως ταῖς Ἐπισκοπιαναῖς καὶ Ἀγγλικανικαῖς ἡμεῖς ἐμβλέπομεν ἂν ὄχι τὸν τύπον τῆς ἰδεώδους Ἐκκλησίας τῶν πρώτων ἀποστολικῶν χρόνων, ἀλλὰ πάντως τὸν τύπον ἁγνῆς, ἁπλῆς, ἀπερίττου ἀρχεγόνου Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας ἐν τῇ ὁποίᾳ ἡ Χριστιανικὴ πίστις καὶ ἀλήθεια ὀρθοτομεῖται εἰς βαθμὸν σχεδὸν εἰπεῖν τέλειον καὶ τοιοῦτον, ὁποῖος τὰς Ἐπισκοπιανὰς Ἐκκλησίας ἐξ ὅλων τῶν προτεσταντικῶν Ἐκκλησιῶν πλησιάζει τελείως πρὸς τὰς ἡμετέρας Ἀποστολικὰς Ἐκκλησίας, ὧν αἱ διδασκαλίαι καὶ αἱ παραδόσεις παρ’ ὅλην τὴν χωρίζουσαν τὰς Ὑμετέρας Ἐκκλησίας ἀπέραντον ἀπόστασιν, τόπον καὶ χρόνον συμπίπτουσι καὶ συνταυτίζονται» (Χρήστου Σολομωνίδη «ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ», σελ. 58).
«Ἐθαύμασα ἀληθῶς τὸν ζῆλον Ὑμῶν τὸν ἀποστολικόν, δι’ οὗ, μετὰ τῶν εὐσεβεστάτων καὶ ὀτρηρῶν συνεργατῶν Σας, μὴ φειδόμενοι κόπων καὶ διαπερῶντες μακρὰ πελάγη, περιήλθετε τὰς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἵνα κατηχήσητε καὶ καλέσητε τὰς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ πρὸς στενωτέραν ἐπικοινωνίαν τῶν ἁπανταχοῦ πιστευόντων καὶ βεβαπτισμένων εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ, ὃς ἐστὶν ἡ κεφαλὴ πάντων ἡμῶν, ὡς ἀληθεὶς διάδοχοι Αὐτοῦ καὶ τῶν Ἀποστόλων» (Ἀρχεῖο τοῦ ἀνεψιοῦ του Χρυσ. Σμύρνης, Μητροπολίτου Αὐστρίας Χρύσ. Τσίτερ, Τόμος Γ΄, σελ. 106).
Ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης ἐπίστευε στὴ λεγομένη βαπτισματικὴ θεολογία. Ἐπίστευε ὅτι, ὅσοι εἶναι βαπτισμένοι, ἀνήκουν στὴν Ἐκκλησία, ἀνεξαρτήτως τοῦ τί πιστεύουν καὶ ἂν εἶναι αἱρετικοί. Αὐτὴ ἡ πλάνη καὶ αἵρεσις εἶναι, θὰ λέγαμε, πρωτοποριακὴ διὰ τὴν ἐποχὴ τὴν ὁποία ἔζησε ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης καὶ διακηρύσσεται σήμερα ἀπὸ τοὺς Προτεστάντες καὶ τοπὺς «ὀρθόδοξους» Οἰκουμενιστές.
Ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης ἐπίστευε στὴ λεγομένη θεωρία τῶν κλάδων.  Αὐτὴ ἡ θεωρία λέγει ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι καὶ οἱ αἱρετικοὶ ἀποτελοῦν κλαδιὰ τοῦ δένδρου τῆς Ἐκκλησίας. Στὶς ἐκφράσεις του, μάλιστα, ἀναφέρεται στὶς Ἐκκλησίες, ἐννοώντας Ὀρθοδόξους καὶ αἱρετικούς, καὶ στὴν Οἰκουμενικὴ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἔπρεπε νὰ συγκροτηθῆ ἀπὸ τὴν ἕνωσι ὅλων αὐτῶν. Ἀναφέρουμε πρὸς πίστωσι τῆς ἐν λόγῳ πλάνης του ἕνα τμῆμα ἀπὸ προσφώνησί του στὸν Μητροπολιτικὸ ναὸ τῆς Σμύρνης τοῦ Ἀγγλικανοῦ Ἐπισκόπου Γιβραλτὰρ Κ. KNIGHT:
«Μόνον νὰ εὐχηθῶμεν ὅπως μίαν ὥραν τάχιον ὁ Ἀρχιποίμην Χριστὸς συναθροίση ὅλα τὰ διεσκορπισμένα εἰς διαφόρους Ἐκκλησίας πρόβατά του εἰς μίαν αὐλήν, τὴν οἰκουμενικὴν Ἐκκλησίαν, συμφώνως πρὸς τὴν Εὐαγγελικὴν περικοπήν, ἡ ὁποία διὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ ἐν ἁγίοις πατρὸς ἡμῶν Κυρίλλου, Ἀρχιεπισκόπου Ἱεροσολύμων, ἀνεγνώσθη τὴν σήμερον “καὶ γενήσεται μία ποίμνη, εἷς ποιμήν”, ὁ Χριστός, Οὗ ἡ χάρις καὶ τὸ ἄπειρον ἔλεος εἴη μετὰ πάντων ἡμῶν. Ἀμήν» (Ἔνθα ἀνωτέρω, Τόμος Γ’, σελ. 120 -122).
Γιὰ τὴν πίστι του στὴ θεωρία τῶν κλάδων ἀναφέρουμε καὶ ἕνα τμῆμα ἀπὸ τὸ σχέδιο τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης γιὰ τὴν Μικρασιατικὴ ἄμυνα. Ἐδῶ μάλιστα προτάσσονται οἱ κλάδοι τῶν αἱρετικῶν καὶ ἕπονται οἱ τῶν Ὀρθοδόξων:
«Τὸ Ἐθνικόν μας Κέντρον τῆς Κων)πόλεως θὰ κάμη ὑστάτην ἔκκλησιν πρὸς τὴν παγκόσμιον Χριστιανικὴν συνείδησιν καὶ πρὸς τὰς Ὑπάτας ἐκκλησιαστικὰς Κορυφὰς τῶν διαφόρων μεγάλων τοῦ κορμοῦ τῆς Χριστιανοσύνης δένδρου κλάδων, ἀπὸ τοῦ Πάπα καὶ τοῦ Κανταβρυγίας ἢ τοῦ Πριμάτου τῆς Ἀμερικῆς ἢ τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Σκωτικῆς Πρεσβυτεριανῆς Ἐκκλησίας τῆς Σουηδίας, τῆς Ἑλβετίας καὶ αὐτῆς τῆς Λουθηριανῆς Γερμανίας· πρὸς τοὺς Ὀρθοδόξους Βασιλεῖς καὶ τοὺς Ἀρχιεπισκόπους τῆς Ρουμανίας, τῆς Σερβίας, τοὺς Προέδρους καὶ τοὺς Ὀρθοδόξους Μητροπολίτας τῆς Τσεχοσλοβακίας, τῆς Πολωνίας καὶ πρὸς αὐτοὺς ἔτι τοὺς μπολσεβικίζοντας Ρώσους, Πατριάρχην καὶ Μητροπολίτας, ἐν ὀνόματι τῆς Χριστιανικῆς ἀλληλεγγύης» (Χρήστου Σολομωνίδη, ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ, Β΄ Τόμος , σελ. 71).
Ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης εἶχε ἀπέχθεια πρὸς τὸν μοναχισμό. Μάλιστα ἐθεωροῦσε ὅτι ἡ δημιουργία τοῦ μοναχισμοῦ προῆλθε ἀπὸ ἀντίδρασι στὴν ἀκολασία τῆς Ρώμης. Αὐτὴ ἡ ἀντίδρασίς του εἶναι βεβαίως φυσικὸ νὰ ὑπάρχη, ἐφ΄ ὅσον ὁ Χρυσόστομος εἶχε εἰδωλοποιήσει τὸν ἄνθρωπο καὶ ἐκήρυττε τὴν προσήλωσι στὸ κάλλος τοῦ σώματος σύμφωνα μὲ τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες, ἐνῷ ὁ μοναχισμὸς ρίπτει ὅλο τὸ βάρος στὸ κάλλος τῆς ψυχῆς. Ἀναφέρομε ἕνα τμῆμα ἀπὸ ἕνα σχέδιό του διὰ τὸν ἐκσυγχρονισμὸ τῆς Ἐκκλησίας, τὸ ὁποῖο ἐπιγράφεται: «Ὁ Μύχιός μου πόθος καὶ τὸ ὀνειροπολούμενο παρ’ ἐμοῦ ἐκκλησιαστικὸ πρόγραμμα».
«Ὡς γνωστὸν ἡ Ρώμη εἶχεν ἐξαπολύσει καὶ ἐξαπλώσει τὴν ἀκολασίαν· καὶ ἐντεῦθεν ἐγεννήθη ἡ ἀντίδρασις διὰ τῆς ἀγαμίας. Ἀλλ' ὅσον κακὸν εἶνε ἡ ἀκολασία, ἄλλο τόσον κακὸν εἶνε καὶ ἡ ἀγαμία, ὡς ὑφίσταται παρ’ ἡμῖν δι’ ἀσκητισμόν. Ἡμεῖς οἱ Χριστιανοὶ Ὀρθόδοξοι, ἀπόγονοι τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, πρέπει νὰ ἐπανέλθωμεν εἰς τὴν ἀγάπην τοῦ κάλλους, ὅπως ἦτο αὕτη παρὰ τοῖς ἀρχαῖοις ἡμῶν προγόνοις, καὶ εἰς τὸν σεβασμὸν τῆς ἀνθρωπίνης ἀξίας, ὅπως τὸν διδάσκει ὁ Χριστιανισμός. Καὶ τότε οὔτε ἀκολασία, οὔτε ἀγαμία θὰ ὑπάρχη. Τὸ σῶμα ἡμῶν κατὰ τὸν Ἀπόστολον Παῦλον εἶνε Ναὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· ὁ αἰσχυνόμενος διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ σώματος καὶ φεύγων αὐτὴν διὰ ἀσκητισμὸν ὁμοιάζει πρὸς τὸν αἰσχυνόμενον διὰ τὴν ἀγάπην τῶν ὡραίων ἀνθέων, ὧν ἀποφεύγει καὶ φοβεῖται τὴν γλυκεῖαν εὐωδίαν διὰ νὰ μὴ ἁμαρτήση» (Σελ. 33).
Ἐδῶ, ὅπως ἀντιλαμβάνεται κανεὶς ὑπάρχει φοβερὴ διαστρέβλωσι τοῦ ἀποστολικοῦ χωρίου, τὸ ὁποῖο ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης ἑρμηνεύει σύμφωνα μὲ τὶς εἰδωλολατρικὲς περὶ σώματος ἀντιλήψεις.
Ἡ θεωρητικὴ πάλι περὶ Μοναχισμοῦ τοποθέτησίς του εἶναι αἵρεσις, διότι ἀντιστρατεύεται σὲ μία θεμελιώδη παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία εἶναι ἰσόχρονη μὲ αὐτήν. Μετὰ ἀπὸ ὅσα προαναφέρθησαν, θὰ ἦταν ἴσως περιττὸ νὰ προστεθοῦν στὶς πλάνες του οἱ συμπροσευχές του μὲ τοὺς αἱρετικούς, οἱ ἀντιμετωπίσεις του καὶ ἡ στάσις του πρὸς αὐτοὺς ὡς νὰ ἦταν Ὀρθόδοξοι, ἡ ταύτησίς του μὲ αὐτοὺς σὲ σημεῖο νὰ τοὺς προσκαλῆ διὰ νὰ κατηχήσουν τὸ ποίμνιό του καὶ ἡ προτροπή του πρὸς τὸ ποίμνιό του νὰ τοὺς ἔχουν ὡς πρότυπα πρὸς μίμησι.
Ὅλα αὐτὰ ἀποτελοῦν μία βραχυτάτη περίληψι τῆς ἐσωτερικῆς του διαστροφῆς περὶ τὴν πίστι καὶ εἶναι ἴσως μοναδικὴ περίπτωσις ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος ἐνῷ ἐξωτερικὰ παρουσιάζετο ὡς Ὀρθόδοξος, κατ’ οὐσίαν ἦτο ἀκραιφνὴς Προτεστάντης, ἀρχαιολάτρης καὶ εἰδωλολάτρης. Ἡ ἁγιοποίησίς του δὲ δεικνύει ὅτι τὸ ἴδιο σκότος εἶχαν καὶ οἱ Ἐπίσκοποι οἱ ὁποῖοι τὸν ἁγιοποίησαν.
Θὰ συνεχίσωμε ὅμως μὲ ἀναφορά μας στὸν πόθο τοῦ διὰ τὸν ἐκσχυγχρονισμὸ τῆς Ἐκκλησίας, διὰ νὰ ἰδοῦμε καλύτερα τὶς Προτεσταντικές του ἀντιλήψεις.

Σ’ αὐτὴ τὴν ἑνότητα θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὸν διακαῆ πόθο τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης διὰ τὸν ἐκσυγχρονισμὸ τῆς ἐκκλησίας, σύμφωνα μὲ τὰ δυτικὰ πρότυπα, τὰ παπικὰ δηλαδὴ καὶ τὰ προτεσταντικά. Πρέπει νὰ τονισθῆ ὅτι ὁ πόθος αὐτὸς τοῦ Χρυσοστόμου δὲν περιορίζετο στὸ νὰ χρησιμοποιήση ἡ ἐκκλησία τὰ διάφορα ἐπιτεύγματα τῆς ἐπιστήμης, ὅπως τὸν ἠλεκτρισμό, τὸ αὐτοκίνητο, τὴν τυπογραφία κλπ., πρᾶγμα γιὰ τὸ ὁποῖο δὲν θὰ ἦτο ἀξιόμεμπτος ἀλλὰ ἀξιέπαινος, ἀλλὰ κυρίως ἐπεκτείνετο ὁ μύχιος καὶ διακαὴς πόθος του στὸ νὰ ἐκσυγχρονισθῆ καὶ νὰ συμβαδίση ἡ ἐκκλησία μὲ τὴν ἐπιστήμη καὶ τὸν πολιτισμὸ μὲ τὶς νέες ἰδέες καὶ ἀντιλήψεις τοῦ 20ου αἰῶνα, μὲ τὴν ἐξέλιξι στὴν καθημερινὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων, μὲ τὴ νέα εὐρωπαϊκὴ διανόησι, μὲ τὶς ἀνθρωπιστικὲς ἀντιλήψεις, ἀποκομμένες ὅμως ἀπὸ τὸν σωτηριολογικὸ χαρακτῆρα, μὲ τὸν ὁποῖο ἀσχολεῖται κυρίως καὶ ἀποκλειστικῶς ἡ ἐκκλησία, καὶ γενικῶς, μὲ τὸ νὰ συμφωνῆ ἡ ἐκκλησία μὲ ὅ,τι νέο καὶ προοδευτικὸ ἐνεφανίζετο στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων, εἴτε ὡς ἰδεολογία, εἴτε ὡς τρόπος ζωῆς.
Εἶναι βεβαίως πασιφανὲς ὅτι αὐτὲς οἱ νέες ἀντιλήψεις τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Ἀμερικῆς ὡδήγησαν τὸν ἄνθρωπο στὴν ἀθεΐα, στὸν μηδενισμό, στὸ νὰ ζῆ ὁ ἄνθρωπος ἐφήμερα, χωρὶς ἰδανικὰ καὶ προοπτική, στὸ νὰ εἰδωλοποιήση τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό του καὶ νὰ προσκυνῆ ὅλα τὰ εἴδωλα τοῦ εὐδαιμονισμοῦ καὶ τῆς ἀναπαύσεως τῶν παθῶν του. Ἡ ἀσκητικὴ ζωὴ τῆς ἐκκλησίας, ὡς μέθοδος παθοκτόνος καὶ πνευματικότητος, ἦτο ἄγνωστος στὸν Χρυσόστομο Σμύρνης, ἐνῷ ἀντιθέτως ἦτο ὑπέρμετρος ὁ ζῆλος του διὰ τὴν ἐκγύμνασι τοῦ σώματος, ὡς μέσον ὅμως γιὰ τὴν πιὸ ἄνετη ἐπιβίωσί του καὶ ἀπαλλαγῆ ἀπὸ τὶς ἀσθένειες καὶ βεβαίως τὴν ἐπίτευξι τῶν πατριωτικῶν πόθων του. Δι’ αὐτὸ ἦτο πάντοτε παρὼν στοὺς ἀθλητικοὺς ἀγῶνες καὶ τοὺς ἀγῶνες στίβου, ἐγκωμίαζε τοὺς ἀθλητὲς καὶ βοηθοῦσε παντοιοτρόπως στὴ δημιουργία ἀθλητικῶν ἐγκαταστάσεων καὶ ἀθλητικῶν συλλόγων.
 Διὰ νὰ ἰδοῦμε τὴν θεωρητικὴ τοποθέτησι τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης ὡς πρὸς τὸν ἐκσυγχρονισμὸ τῆς ἐκκλησίας ἀναφέρουμε ἕνα τμῆμα ἀπὸ τὸ ἔργο του «Ὁ μύχιός μου πόθος καὶ τὸ παρ’ ἐμοῦ ὀνειροπολούμενον ἐκκλησιαστικὸν πρόγραμμα», στὸ ὁποῖο παρουσιάζονται ἀνάγλυφα καὶ οἱ θεωρητικὲς καὶ οἱ πρακτικές του τοποθετήσεις.
«....Ἡ Ἐκκλησία ἡμῶν σταθερά, ἄκαμπτος, ἀμετάβλητος ἐν τὴ ἐσωτερικὴ ζωή της, ἥτις εἶνε τὸ δόγμα, ὀφείλει ἐν τῇ ἐξωτερικῇ μορφῇ τῆς ὑπάρξεώς της νὰ εὑρίσκεται ἀείποτε ἐν κινήσει ἐν μέσῳ τῆς παγκοσμίου κινήσεως καὶ τῆς ἀεννάου δίνης τοῦ ρεύματος τοῦ χρόνου, κινήσεως καὶ ρεύματος, ἥτις παρασύρει καὶ ἀλλοιεῖ ἑκάστοτε τοὺς κοινωνικούς, πολιτειακοὺς καὶ ἐκκλησιαστικοὺς ἐν τῷ κόσμῳ θεσμούς· καὶ ὀφείλει ἀείποτε νὰ εὑρίσκηται ἐν ἁρμονίᾳ πρὸς τὰς προόδους τοῦ αἰῶνος καὶ τὰς ἑκάστοτε ἀνάγκας τῆς ἐποχῆς, καὶ ἴδια πρὸς τὸ νέον πνεῦμα τῶν φιλελευθέρων ἐπιστημονικῶν, κοινωνικῶν καὶ πολιτειακῶν θεσμῶν, χωρὶς ἐν τούτοις νὰ παύση ἀνταποκρινομένη πρὸς τοὺς ἀρχαίους εὐρεῖς καὶ διαυγεῖς ἐκκλησιαστικοὺς αὐτῆς ὁρίζοντας, οἵτινες εἶνε ἀπαύγασμα καὶ ἀπόρροια τῶν αἰωνίου κύρους ἀρχῶν τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ....... » (Σελ. 7).
Ἐδῶ φαίνεται ἡ θεωρητικὴ σύγχυσις καὶ πλάνη στὸ νοῦ τοῦ Χρυσοστόμου, ἐπειδὴ ἐπίστευε, σύμφωνα μὲ τὰ λόγια του, ὅτι τὰ δόγματα τῆς πίστεως δὲν ἐκφράζονται μὲ τὴν πρακτικὴ ζωὴ τῶν χριστιανῶν καὶ ὅτι «τὸ νέο πνεῦμα τῶν φιλελευθέρων ἐπιστημονικῶν, κοινωνικῶν καὶ πολιτειακῶν θεσμῶν», δὲν ἦτο ἀπόρροια τῆς διαστροφῆς τῆς Δύσεως στὴν πίστι καὶ τὴν παράδοσι τῆς ἐκκλησίας.
Συνεχίζοντας στὸ ἴδιο τὸ ἔργο του βλέπουμε ὅτι θέλει νὰ εἰσαχθῆ τὸ φιλελεύθερο πνεῦμα τῆς Δύσεως βαθύτερα στὴ ζωὴ τῆς ἐκκλησίας καὶ ἀναφέρει τὰ ἑξῆς: «διὰ τῆς ὑπ’ αὐτῆς ἐπιμόνου καλλιεργείας φιλικῶν καὶ ἀδελφικῶν δεσμῶν καὶ πνευματικῆς ἐπικοινωνίας μετὰ τῶν λοιπῶν ὄχι μόνον αὐτοκεφάλων καὶ αὐτονόμων ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, οἱ μετὰ τῶν ὁποίων πνευματικοὶ δεσμοὶ τόσον ἐχαλαρώθησαν, ὥστε ἐμποιοῦσι τὴν ἐντύπωσιν ὅτι οὐδαμῶς κἂν ὑφίστανται οὗτοι,  ἀλλὰ καὶ μετὰ πασῶν τῶν λοιπῶν μὴ Ὀρθοδόξων Χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καὶ ἴδια τῆς Παλαιοκαθολικῆς, τῆς Καθολικῆς, τῆς Ἀγγλικανῆς, τῆς Προτεσταντικῆς, τῆς Ἀρμενικῆς καὶ τῶν λοιπῶν ἰδίᾳ κατὰ Ἀνατολὰς Χριστιανικῶν παραφυάδων καὶ ἀποχρώσεων, καὶ ταῦτα πάντα πρὸς πληρεστέραν καὶ τελειοτέραν ἐξυπηρέτησιν τῶν μεγάλων ἀναγκῶν καὶ ἀπαιτήσεων τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου» (Σελ. 8, ὡς ἀνωτ.).
Ὁ συγχρωτισμὸς βεβαίως σὲ πνευματικὸ ἐπίπεδο μὲ τοὺς αἱρετικοὺς εἶναι πρόδηλο ὅτι εἶναι ἀλλοίωσις καὶ διαστρέβλωσις τῶν δογμάτων καὶ τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως τῆς ἐκκλησίας.
Στὴν πρακτικὴ ζωὴ τῆς ἐκκλησίας ὁ Χρυσόστομος πρότεινε τὴ συντόμευσι τῶν ἱερῶν ἀκολουθιῶν, τὴν ἀναθεώρησι καὶ ἀνακάθαρσι τῶν ἐκκλησιαστικῶν βιβλίων, τὴν συστηματικοποίησι τοῦ κηρύγματος, τὴν ἀλλαγὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς καὶ ζωγραφικῆς, τὴν κατάργησι τῶν πολλῶν ἑορτῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν ἀργιῶν, τὸν περιορισμὸ τῶν νηστειῶν, τὴν κατάργησι τοῦ ράσου τῶν κληρικῶν, τὴν τοποθέτησι καθισμάτων στοὺς ναούς, τὴν κατάργησι τῆς ἀγαμίας τῶν ἐπισκόπων καὶ βεβαίως προγραμματισμὸ διὰ συνεννόησι καὶ προσεγγιστικὴ ἕνωσι μὲ τὶς διάφορες «ἐκκλησίες». Ἀναφέρουμε ἕνα χαρακτηριστικὸ τμῆμα ἀπὸ τὸν μύχιο πόθο τοῦ Χρυσοστόμου διὰ νὰ ἰδοῦμε τὸ πνεῦμα του καὶ τὰ πρότυπά του:
«Λοιπὸν αὐταὶ αἱ ἐνιαύσιοι Σύνοδοι θὰ ἐπενέγκωσι τὰς συμφώνως πρὸς τοὺς καιροὺς διαρρυθμίσεις ἐν τὴ δημοσία ἡμῶν λατρεία. Θὰ μελετήσωσι μετὰ προσοχῆς καὶ εὐλαβείας τὰ ἐν ἄλλαις Ἐκκλησίαις συμβαίνοντα, ὡς πρὸς τὴν διάρκειαν τῆς δημοσίου προσευχῆς καὶ τὴν σταθερότητα τῆς ἐνάρξεως καὶ ἀπολύσεως τῶν ἱερῶν μας ἀκολουθιῶν, ὡς πρὸς τὴν τοποθέτησιν καθισμάτων, ὡς πρὸς τοὺς τρόπους τῆς Μουσικῆς καὶ μελῳδίας, οἵτινες πρέπει ἐν τῇ Ἐκκλησία νὰ προτιμηθῶσιν, ὡς πρὸς τὴν διαρρύθμισιν τῶν τελετουργικῶν καὶ ὑμνογραφικῶν βιβλίων μας, ὡς πρὸς τὸ ζήτημα ζωντανοῦ καὶ καρποφόρου κηρύγματος, ὡς πρὸς τὸ ζήτημα τῶν πολυαρίθμων ἑορτῶν καὶ νηστειῶν, καὶ τοῦ τρόπου τῆς τηρήσεως αὐτῶν, δι’ ἃς ὡρισμένως ἔχει πολλὰ νὰ ὠφεληθῆ ἡ ἡμετέρα Ἐκκλησία καὶ ἀπ’ αὐτῆς τῆς Ἀρμενικῆς Ἐκκλησίας, ἥτις ἐτακτοποίησε κάλλιον ἡμῶν τὰς ἑορτὰς καὶ τὰς νηστείας της» (Σελ. 34).
Βλέπουμε ἐδῶ ὅτι πάντοτε τὰ πρότυπά του ἦταν ἡ Δύσις καὶ οἱ αἱρετικοί.
Ἕνα χαρακτηριστικὸ δεῖγμα τῆς καλπάζουσας ἐπιθυμίας του διὰ τὸν ἐκσυγχρονισμὸ τῆς ἐκκλησίας σύμφωνα μὲ τὰ δυτικὰ πρότυπα, εἶναι καὶ τὸ πῶς ἤθελε ὁ Χρυσόστομος νὰ λειτουργῆ ἡ Θεολογικὴ Σχολὴ τῆς Χάλκης. Ἀντιγράφουμε, γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸ κοσμικὸ πνεῦμα του, ἕνα ἄλλο τμῆμα ἀπὸ τὸν μύχιο πόθο του: «καὶ τρίτην διὰ τὴν προπαρασκευὴν τῶν μελλόντων ἐπιστημόνων θεολόγων, ὅσοι καταρτιζόμενοι ἀναλόγως θὰ συνεχίσωσι τὰς ἐπιστημονικάς των σπουδὰς ἐν Εὐρώπῃ· ἵνα ἐπανερχόμενοι καταλάβωσι, τὰς καθηγητικὰς ἐν τῇ Σχολῇ ἕδρας...» (Σελ. 40).
«...Ἐν τῇ Θεολογικῇ ταύτῃ Σχολῇ (Χάλκης) ἐν συναφείᾳ πρὸς τὰς τρεῖς ταύτας Σχολὰς θὰ συνυπάρχη καὶ εἶδος βιοτεχνικῶν μαθημάτων καὶ ἰδίως πρακτικῆς Ἰατρικῆς, ἐφηρμοσμένης χημείας, γεωπονίας, φωτογραφίας, κηπουρικῆς, γυμναστικῆς, χημείας..., γνώσεις δὲ διδασκόμεναι, ἔσονται ἐκτὸς τῆς Θεολογίας, κατὰ πλάτος καὶ βάθος, καὶ ἡ ἀνατομία καὶ ἡ φυσιολογία, καὶ ἡ γεωλογία καὶ τὰ φυσικομαθηματικά, καὶ ἡ ἰχνογραφία, ἵνα οἱ τρόφιμοι τῆς Σχολῆς ἔχωσι συγχρονισμὸν καὶ εἶνε ἐνήμεροι τῶν μεγάλων προβλημάτων, τὰ ὁποῖα ἡ σύγχρονος ἐπιστήμη προβάλλει εἰς ἑαυτὴν πρὸς μελέτην καὶ λύσιν» (σελ. 41).
«...Ἐκ τῆς τοιαύτης Σχολῆς, μὲ τὰ ἄριστα προγράμματα καὶ Θεολογικὰ καὶ Ἐκκλησιαστικὰ Περιοδικά της, ὀργανωμένης κατὰ  τρόπον καὶ τύπον ὅσον τὸ δυνατὸν τελειότερον, κατὰ τὰ ὑποδείγματα παρεμφερῶν Σχολῶν, ὑφισταμένων ἐν Ἀγγλίᾳ καὶ Ἀμερικῇ, ἐν Γερμανίᾳ, ἐν Γαλλίᾳ, ἐν Ἑλβετίᾳ, ἐν Ρωσσίᾳ, ἐν Ἰταλίᾳ καὶ ὁπουδήποτε ἀλλαχοῦ πρὸς μόρφωσιν τοῦ κλήρου καὶ ἀνάδειξιν τῶν ἀνωτέρων καὶ κατωτέρων διοικητικῶν ὀργάνων τῆς Ἐκκλησίας, ἐκ τῆς τοιαύτης Σχολῆς θὰ πνέη τὸ νέον πνεῦμα, τὸ ἐπιστημονικὸν καὶ Θεολογικόν, καὶ τὸ πρακτικὸν ἐκκλησιαστικόν, συμφώνως πρὸς τὸ ὁποῖον ἡ κατ’ Ἀνατολὰς Ὀρθόδοξος τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία θὰ διέπη τὰ κατ’ αὐτήν, καὶ τὸ ὁποῖον πνεῦμα ἔσται ἀπαράλλακτον τὸ αὐτό, ὑπ’ ἄλλην μορφήν, πρὸς τὰς γνησίως ὀρθοδόξους ἀρχαίας παραδόσεις τῆς λατρευτῆς ἡμῶν Ἐκκλησίας, αἱ ὁποῖαι εὑρίσκονται εἰς τόσην ἁρμονίαν πρὸς τὸ ἀνατέλλον νέον πνεῦμα Χριστιανικοῦ σοσιαλισμοῦ, ἀδελφοσύνης, ἀλληλεγγύης καὶ παγκοσμίου καθολικότητος, καὶ τοῦ ὁποίου βάσις θεμελιώδης εἶνε ἡ κατάργησις τῶν φραγμῶν, ὅσοι χωρίζουσιν ἔθνος ἀπὸ ἔθνους καὶ ἄνθρωπον ἀπὸ ἀνθρώπου, καὶ τὸ ὁποῖον καὶ οἱ ἀρχαῖοι πρόγονοι ἡμῶν ἐξέφραζον ἄριστα ὡς ἑξῆς “πάντας ἀνθρώπους ἀγώμεθα δημότας καὶ πολίτας καὶ μὴ ἕκαστος ἰδίοις διωρισμένοι ὦμεν δικαίοις, ἀλλ’ εἷς βίος ἦ καὶ κόσμος” .. ἀρκεῖ νὰ μορφωθῆ ἡ πρώτη καθαρὰ ζύμη, ἥτις προώρισται νὰ ζυμώση ὅλον τὸ φύραμα τῶν ἐκκλησιαστικῶν ὀργάνων καὶ ἀρχόντων....» (σελ. 42, 43).
 Βλέπουμε ἐδῶ ὅτι οὐδὲν πνευματικὸν ἔχει νὰ προτείνη διὰ τὴν ἄνοδο τοῦ πνευματικοῦ ἐπιπέδου τῆς Σχολῆς, ἀλλὰ ἀπεναντίας προτείνει νὰ βυθισθῆ ἡ Σχολὴ στὸ χάος τοῦ ὀρθολογισμοῦ, τοῦ ἐπιστημονισμοῦ καὶ τῆς φυσιούσης, κατὰ τὸν Ἀπόστολο, γνώσεως. Εἶναι πρωτοφανὲς δὲ νὰ προτείνη νὰ διδάσκωνται οἱ φοιτητὲς ὄχι μόνο θεολογικὰ μαθήματα, ἀλλὰ καὶ διάφορα ἄλλα ἄχρηστα γιὰ ἕνα θεολόγο, μέχρι τῆς κηπουρικῆς καὶ τῆς φωτογραφίας. Τὸ πλέον ὅμως ἀπελπιστικὸ εἶναι πὼς προτείνει ἐν τέλει οἱ φοιτητές, προκειμένου νὰ ἀναλάβουν τὶς καθηγητικὲς στὴ σχολὴ ἕδρες, νὰ κάνουν –θὰ λέγαμε– μεταπτυχιακὲς σπουδὲς στὴν Εὐρώπη, ὥστε φορτωμένοι μὲ ὅλα τὰ κουσούρια της νὰ ἐπανέρχωνται στὴν σχολὴ γιὰ νὰ τὰ μεταδώσουν καὶ στοὺς ἄλλους.
Ἀπὸ ὅλα αὐτὰ καταλαβαίνουμε ὅτι ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης ἀγνοοῦσε τὸν ἀληθῆ σκοπὸ τῆς ἐκκλησίας, ὁ ὁποῖος εἶναι σωτηριολογικὸς καὶ εἶχε ἐνστερνισθῆ τὸν δυτικό, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀνθρωπιστικός. Διὰ τοῦτο ἐθαύμαζε καὶ ἐξύψωνε τοὺς Εὐρωπαίους ἀνθρωπιστὲς καὶ φιλοσόφους, ἐθεωροῦσε δὲ ὅτι ἡ διδασκαλία τους ἦτο τὸ τέλειο καὶ ἰδανικὸ γιὰ τὴν δημιουργία ἑνὸς νέου κόσμου.
Ἀναφέρουμε στὸ σημεῖο αὐτὸ ἕνα τμῆμα ἀπὸ ὁμιλία του μετὰ τὴν ἐπάνοδο ἀπὸ τὴν ἐξορία του στὴ Σμύρνη: «Ὁ δὲ ἐρχόμενος εἰς φῶς νέος κόσμος, τοῦ ὁποίου δημιουργοὶ εἶνε οἱ νέοι μεγάλοι προφῆται τοῦ ἀνθρωπισμοῦ, ὁ Βίλσων, ὁ Λόυδ Τζώρτζ, ὁ Κλεμανσώ, ὁ Βενιζέλος, ἔσται ἀπείρως ὡραιότερος, φαιδρότερος, ἡμερώτερος κόσμος, ἀληθῶς θεῖος καὶ οὐράνιος, διανοίγων ἡμῖν νέους διαυγεῖς ὁρίζοντας νέας ἀντιλήψεως τῆς ζωῆς, ὁρίζοντας καὶ ἀντιλήψεις, οἱ ὁποῖοι ὑπερακοντίζουσι καὶ αὐτῶν τῶν ἀκράτων ἰδεαλιστῶν καὶ αἰσιοδόξων, ὁποῖος μὴν καὶ εἶμαι καγῶ, καὶ τὰς πλέον τολμηροτάτας καὶ χιμαιρικᾶς προσδοκίας. Ναί· ἐσπείραμεν ἐν δάκρυσιν· ἐκλαύσαμεν καὶ ἐστενάξαμεν, ἀλλὰ θὰ θερίσωμεν ὄχι δράγματα, ὄχι ἀγκάλας, ἀλλὰ θημωνίας ὅλας εὐδαιμονίας καὶ ἐλευθερίας...
...Τοῦτο δὲ καὶ ὁ μέγας προφήτης τοῦ ἀνθρωπισμοῦ, ὁ Βίλσων, τὸ διεκήρυξεν ἐν τῷ μεγάλῳ Ἀμφιθεάτρω τῆς Σορβόννης τῶν Παρισίων, ἐκεῖ ὅπου οἱ μεγάλοι σοφοί τῆς Γαλλίας, ὁ πρύτανις τῆς Ἀκαδημίας Πουαγκαρέ, ἀδελφός τοῦ Προέδρου τῆς Δημοκρατίας διὰ λόγους πλήρους λυρισμοῦ ἐξῇρε τὴν συμμετοχήν του “εἰς τὸν θρίαμβον τῆς ἰδέας τῆς ἐλευθερίας, τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τοῦ ἀνθρωπισμοῦ”, εἶπεν ἐκεῖ ὁ Βίλσων τὸ νέον Εὐαγγέλιον τοῦ νέου κόσμου: “τὸ ἔργον ἐκείνων, ὅσοι συναθροίζονται ὅπως ὑπαγορεύσωσι τοὺς ὅρους τῆς εἰρήνης τοῦ κόσμου ἁπλοποιεῖται ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι οὐδενὸς εἴμεθα κύριοι, ἀλλ’ ἁπλῶς θεράποντες τῆς ἀνθρωπότητος”· τοῦτο εἶνε ὅ,τι εἶπεν ὁ Κύριος “οὐκ ἦλθον διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι”· “καὶ ἂν δὲν λάβωμεν ὑπ’ ὄψιν τὰς ἐπιταγὰς τῆς ἀνθρωπότητος, θὰ εἴμεθα ἄξιοι τῆς ἀτιμοτάτης ἠθικῆς χρεωκοπίας, ἣν ἀνέγραψε πότε ἡ ἱστορία”· λόγοι ἄξιοι ἑνὸς Σωκράτους, ἑνὸς Πλάτωνος, ἑνὸς Ἀριστοτέλους, λόγοι ἄξιοι τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ, ἀνέφικτοι εἰς προηγουμένας ἐποχὰς καὶ εἰς ἄλλας πλὴν τῶν κατ’ ἐξοχὴν Χριστιανικῶν λαῶν καὶ φιλοσόφων ψυχάς.....» («Χρυσόστομος Σμύρνης», Χρήστου Σολομωνίδη, Τόμος Γ', σελ. 23,24).
 Ἀπὸ αὐτὰ τὰ κείμενα τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης καταλαβαίνει κανείς, πόσο σκότος ὑπῆρχε μέσα του, ὥστε νὰ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸ εὐαγγέλιο καὶ τοὺς ἁγίους καὶ νὰ προσηλώνεται στοὺς Εὐρωπαίους ἀνθρωπιστὲς καὶ φιλοσόφους, τοὺς ὁποίους ἀνέβαζε στὸν οὐρανό. Ἀλλὰ θὰ συνεχίσουμε μὲ τὴν σχέσι τοῦ Χρυσοστόμου μὲ τὴν Μασονία.

 Ἡ σχέσις τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης μὲ τὴ Μασονία.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι οἱ Μασονικὲς στοὲς ἐπιμελῶς δὲν ἀποκαλύπτουν τὰ μέλη τους καὶ εἰδικὰ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι κατέχουν θέσεις δημόσιες καὶ ἀξιώματα καὶ δὴ ἐκκλησιαστικά. Τοῦτο γίνεται διὰ εὐνοήτους λόγους, οἱ ὁποῖοι κυρίως συνίστανται στὸ ὅτι ἡ Μασονία εἶναι βεβαρημένη μὲ τὴν κατηγορία τῆς θρησκείας καὶ τῆς σκοτεινῆς δύναμης. Εἶναι λοιπὸν φυσικὸ νὰ μὴ δύναται κάποιος εὔκολα νὰ ἀποκαλύψη τὴ μασονικὴ ἰδιότητα ἑνὸς προσώπου, ὅσο αὐτὸς τουλάχιστον εὑρίσκεται στὴν παροῦσα ζωή.
Συμβαίνει ὅμως συχνὰ μετὰ τὸ θάνατο κάποιου, ἡ Μασονία διὰ λόγους αὐτοπροβολῆς νὰ ἀποκαλύπτη τὴν μασονικὴ ἰδιότητα ἐπιφανῶν προσώπων. Τὰ ἐκκλησιαστικὰ πρόσωπα, τὰ ὁποῖα ὁμολογεῖ ἡ Μασονία μετὰ τὸν θάνατό τους ὅτι ἀνήκουν στὶς τάξεις της, εἶναι πάντοτε ἄνθρωποι μὲ χαλαρὰ θρησκευτικὴ συνείδησι καὶ βεβαρημένο θρησκευτικὸ ποινικὸ μητρῷο. Εἶναι ἄτομα τὰ ὁποῖα στὴ ζωή τους τὰ πῆγαν καλὰ μὲ ὅλους καὶ δὲν πολέμησαν οὔτε τὴ Μασονία οὔτε τοὺς αἱρετικούς.
Τὸ ὅτι λοιπὸν ἡ Μασονία ὁμολογεῖ ὅτι ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης ἦταν Μασόνος, καταδεικνύει τὴν πνευματικὴ στάθμη τοῦ Χρυσοστόμου, ἡ ὁποία –ὅπως ἕως τώρα παρουσιάσαμε– ἦταν ἀπελπιστικὰ χαμηλή, σὲ σημεῖο μάλιστα ποὺ νὰ μὴ γνωρίζουμε ἂν πίστευε καὶ ποῦ πίστευε. Αὐτὸ γιὰ τὴ Μασονία ἀποτελεῖ τίτλο τιμῆς καὶ κοινὸ χαρακτηριστικὸ ὅλων τῶν Μασόνων, ἀλλὰ γιὰ τὴν Ἐκκλησία ἀποτελεῖ προδοσία, ὄνειδος καὶ καταισχύνη. Ἡ ὁμολογία τῆς Μασονίας, ὅτι ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης ἦταν ὁμογάλακτος ἀδελφός τους, δὲν εἶναι αὐθαίρετη καὶ ἀβάσιμη, ἀλλὰ στηρίζεται στὶς ὁμολογίες ἐπιφανῶν Μασόνων, οἱ ὁποῖοι ἦταν στενοὶ συνεργάτες του. Αὐτοὶ ἦταν κυρίως δύο, ὁ Ἰωάννης Κωτούλας, γραμματεὺς τῆς Μητροπόλεως Σμύρνης καὶ συγχρόνως ἱδρυτὴς τῆς στοᾶς «ΙΩΝΙΑ» καὶ πρῶτος σεβάσμιος αὐτῆς, καὶ ὁ Ἀντώνης Ἀθηνογένης δεύτερος σεβάσμιος τῆς ἰδίας στοᾶς καὶ συγχρόνως τὸ δεξὶ χέρι τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης, μέλος τῆς διαχειριστικῆς ἐπιτροπῆς τῆς θρησκευτικῆς ἀδελφότητος «Εὐσέβεια» καὶ τοῦ θρησκευτικοῦ περιοδικοῦ «Ἱερὸς Πολύκαρπος», στὰ ὁποῖα προΐστατο ὁ Μητροπολίτης.
Ἐκτὸς ὅμως αὐτῶν τῶν ὑψηλοβάθμων Μασόνων, οἱ ὁποῖοι ἦταν στενοὶ συνεργάτες του, ὁ Χρυσόστομος ἐδέχετο δωρεὲς διὰ τὰ ἐκκλησιαστικὰ ἱδρύματα ἀπὸ μασονικὲς στοές, ὅταν αὐτὲς ὀργάνωναν χοροὺς καὶ ἐκδηλώσεις καὶ διέθεταν τὰ χρήματα γιὰ φιλανθρωπικοὺς σκοπούς. Τέτοια ὡς γνωστὸν κάνουν οἱ Μασόνοι διὰ νὰ δημιουργήσουν ὑπέρ τους καλὲς ἐντυπώσεις καὶ νὰ ἐξαπατήσουν τοὺς ἀφελεῖς. Ὡς μέλος ἐπίσης τῆς Μασονίας ἀναφέρεται ὁ Χρυσόστομος καὶ στὴ μασονικὴ ἐγκυκλοπαίδεια (Ν. Λάσκαρη σελ. 5061).
Εἶχε ἐπίσης σχέσεις καὶ συνεργασία μὲ τὶς διεθνεῖς ὀργανώσεις ΧΑΝ καὶ ΧΕΝ, οἱ ὁποῖες ὡς γνωστὸν κατευθύνονται ἀπὸ τὴν Μασονία.
Τὸ κυριώτερο ὅμως στοιχεῖο, τὸ ὁποῖο συνηγορεῖ ὑπὲρ τοῦ ὅτι ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης ἦτο Μασόνος, εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἰδεολογία του, ἡ ὁποία ταυτίζεται πλήρως μὲ τὰ πιστεύω τῆς Μασονίας. Οἱ εἰδωλολατρικές του δηλαδὴ ἀντιλήψεις, ἡ προσήλωσίς του στὸ ἀρχαῖο ἑλληνικὸ πνεῦμα, ἡ πλήρης ἀδιαφορία του διὰ τὴν ὀρθόδοξο πίστι, οἱ ἄριστες σχέσεις του μὲ τοὺς αἱρετικούς, τὰ αἱρετικά του φρονήματα, ἡ ἐπιμονή του στὸν ἐκσυγχρονισμὸ τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὰ δυτικὰ πρότυπα καί, ἐπιπλέον, τὸ ὅτι ποτὲ δὲν τὴν κατηγόρησε, δεικνύουν ἕναν ἄνθρωπο ἐσωτερικὰ Μασόνο. Ἡ ἐσωτερικὴ πλήρης ταύτησις τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης μὲ τὴ Μασονία εἶναι βεβαίως πολὺ χειρότερο ἀπὸ τὸ νὰ ἀνῆκε κάποιος τυπικὰ στὴ Μασονία, γιὰ κάποια προφανῶς ἀνάγκη, ἀλλὰ νὰ μὴ συμφωνοῦσε ἐσωτερικὰ μὲ τὴν ἰδεολογία της. Καὶ ἡ ἰδεολογία τοῦ Χρυσοστόμου ἀποδεικνύεται ὅτι ἦταν μασονικὴ ἀπὸ τὰ κείμενά του καὶ τὴν ὅλη ζωή του. Ἂν λάβουμε ὑπόψιν ὅτι ἡ Μασονία ἀνέχεται ὅλα τὰ πιστεύω τῶν μελῶν της, ἀρκεῖ νὰ ὑποτάσσωνται στὶς ἀρχές της καὶ νὰ θεωροῦν ὡς ἀνώτερη ἰδεολογία τὴν δική της, καταλαβαίνει κανεὶς πόσο ἱκανοποιεῖται, ὅταν κάποιος ταυτίσει πλήρως τὴν ἰδεολογία του καὶ τὴν πίστι του μὲ τὴν πίστι τῆς Μασονίας καὶ δὲν διαφωνεῖ σὲ τίποτε ἀπὸ αὐτήν.
Θὰ μπορούσαμε νὰ προβληματιστοῦμε στὸ σημεῖο αὐτὸ καὶ νὰ σκεφθοῦμε ὅτι ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης ταυτίστηκε μὲ τὶς ἀρχὲς τῆς Μασονίας καὶ ἔγινε Μασόνος, προκειμένου νὰ ἔχη βοήθεια ἀπὸ αὐτὴ στὰ πατριωτικὰ θέματα, τὰ ὁποῖα εὑρίσκοντο ἐν ἐξελίξει καὶ κυριολεκτικῶς τὸν ἔκαιγαν. Ὅμως αὐτό, ἀφ’ ἑνὸς μὲν εἶναι προδοσία τῆς πίστεως γιὰ κάποιον Ὀρθόδοξο καὶ μάλιστα Ἐπίσκοπο, ἀφ’ ἑτέρου δὲ καὶ στὸ σημεῖο αὐτὸ ὁ Χρυσόστομος διαψεύστηκε παταγωδῶς. Διότι τὰ γεγονότα τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς ἔδειξαν δι’ ἄλλη μία φορά ὅτι, ὅταν κάποιος μεταθέσει τὴν ἐλπίδα του ἀπὸ τὸν Θεὸ στοὺς ἀνθρώπους, ὁπωσδήποτε θὰ ναυαγήση. Πόσο μᾶλλον ὅταν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ εἶναι σκοτεινοὶ καὶ ἔχουν ὡς Θεό τους τὸν διάβολο.
Σημειώνουμε στὸ σημεῖο αὐτὸ τὴν γνώμη συγχρόνου ἱστορικοῦ τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς, σχετικὰ μὲ τὴ θέσι τῶν Μασόνων στὴ σφαγὴ τῶν Ἑλλήνων, γιὰ νὰ κατανοήσουμε καλύτερα τὸ ποῦ ἐναπέθετε ὁ Χρυσόστομος τὶς ἐλπίδες του καὶ γιατί αὐτὲς διαψεύστηκαν:
«Κατὰ τὴ Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ οἱ Τοῦρκοι τέκτονες τῆς Σμύρνης, καθὼς καὶ οἱ περισσότεροι ἐκεῖ Εὐρωπαῖοι, ἐλησμόνησαν τὶς ἐπαγγελίες τῶν Στοῶν τους: «ἀλληλεγγύη», «ἀλληλοβοήθεια», «δικαιοσύνη», καὶ φάνηκαν σκληρά, ἀπάνθρωπα καὶ ἀνοικτίρμονα πρὸς τοὺς διωκόμενους καὶ σφαζόμενους Ἕλληνες καὶ Ἀρμενίους. Στὴ φοβερὴ ἐκείνη σφαγὴ καὶ τὸν ξολοθρεμὸ κανεὶς ἀπὸ τοὺς Τούρκους τέκτονες δὲν κινήθηκε γιὰ νὰ σώσει καὶ προφυλάξει τοὺς καταδιωκομένους Ἕλληνες.
»Ἔτσι ἀποδείχθηκε ὅτι οἱ μεγάλοι λόγοι καὶ τὰ ἀνθρωπιστικὰ συνθήματα, γιὰ τοὺς Τούρκους τουλάχιστον τέκτονες καὶ τοὺς περισσότερους Εὐρωπαίους τῆς Σμύρνης, ἦσαν κοῦφα καὶ κενὰ καὶ πὼς μόνα καὶ ἀθάνατα ρήματα εἶναι καὶ παραμένουν ἐκεῖνα ποὺ πρόφεραν τὰ χείλη τοῦ γλυκυτάτου Ναζωραίου: ”Ἀγαπᾶτε ἀλλήλους”, “Ἀγαπᾶτε καὶ τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν ὡς ἑαυτούς”. Αὐτὰ μόνον κατατείνουν πρὸς τὴν ἠθικὴν τελειότητα καὶ αὐτὰ μόνον ἀποτελοῦν καὶ πρέπει νὰ ἀποτελοῦν τὸ λαμπερὸ ὁδηγητικὸ φῶς τῆς ἀνθρωπότητας....» (Χρήστου Σολομωνίδη, Σμυρναϊκὰ σημειώματα, σελ. 70).
Δὲν εἶναι παράξενο τὸ ὅτι ἡ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, προκειμένου νὰ ἁγιοποιήση τὸν Χρυσόστομο Σμύρνης, δὲν ἐζήτησε ἐξηγήσεις, οὔτε ἐμήνυσε τοὺς Μασόνους, οἱ ὁποῖοι –ἀπὸ πολὺ πρὶν– ἰσχυρίζοντο ὅτι ἦτο Μασόνος. Δὲν θέλησε δηλαδή, μὲ ἄλλα λόγια, ἡ Σύνοδος νὰ ζητήση τὸ λόγο, ὥστε νὰ ἀρθῆ ἀπὸ τὸν χαλκευμένο «ἅγιο» μία τόσο βαριὰ κατηγορία. Αὐτὸ προφανῶς δὲν τὸ ἔκανε, ἢ διότι φοβήθηκε ὅτι, ἂν σκαλίση τὸ θέμα, θὰ βγοῦν πολλὰ στὴ φόρα γιὰ τὸν «ἅγιό τους», ἢ διότι φοβήθηκε νὰ τὰ βάλη μὲ τοὺς Μασόνους, ἢ διότι ἡ ἁγιοποίησις ἡ ἴδια ἦταν κατευθυνόμενη ἀπὸ τοὺς Μασόνους καὶ ἡ Σύνοδος ἐτελοῦσε ἐντολὲς ἀνωτέρων, ἢ τέλος, διότι ἡ ἁγιοποίησις ἔγινε κατὰ τὸ δὴ λεγόμενο στὸ πόδι καὶ μάλιστα ἀπὸ ἀνθρώπους ἀγεύστους καὶ ἀμετόχους της Ὀρθοδόξου Παραδόσεως.
Ἔτσι λοιπὸν φόρτωσαν στὸ ἁγιολόγιο, στὸ καθαρώτερο δηλαδὴ μέρος τῆς Ἐκκλησίας, αὐτὸν τὸν κατὰ πάντα σκοτεινὸ ἄνθρωπο, ἄλλαξαν ἐκ θεμελίων τὴν Ὀρθόδοξο Παράδοσι, ἡ ὁποία ἀφορᾶ τοὺς ἁγίους, ἔβαλαν φωτοστέφανο καὶ στεφάνωσαν στὸ πρόσωπο τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης τὴ Μασονία, ἔβαλαν τὸν ἀφελῆ καὶ ἄβουλο λαὸ νὰ προσκυνᾶ ἕνα Μασόνο καὶ κατὰ τὰ ἄλλα ὁ χορὸς βαστάει καλά... Εἶναι ὅμως ἐκ τῶν πραγμάτων βέβαιο ὅτι ἡ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος διακατέχεται ἀπὸ τὶς ἴδιες ἰδέες μὲ τὸν Χρυσόστομο Σμύρνης, διότι ἂν δὲν εἶχε τὰ ἴδια πιστεύω μὲ αὐτὸν δὲν θὰ τὸν ἁγιοποιοῦσε.
Πάντως τὸ ὅτι ἡ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας δὲν ἐζήτησε τὸν λόγο ἀπὸ τοὺς Μασόνους γιὰ τὸν Χρυσόστομο, εἶναι σημαντικὸ στοιχεῖο ὑπὲρ τοῦ ὅτι ἐγνώριζε καὶ πίστευε ὅτι ὄντως ἦτο Μασόνος. Θέλησε δὲ νὰ παρακάμψη αὐτὸν τὸν σκόπελο διὰ τῆς σιωπῆς.
Ἐκ τῶν ὑστέρων δέ, ὅταν ἐξέσπασαν οἱ ὁμοβροντίες καὶ οἱ διαμαρτυρίες γιὰ τὸ πῶς ἁγιοποιήθηκε ἕνας Μασόνος, ἰσχυρίσθηκε, διὰ στόματος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, ὅτι τὸ μαρτύριο ξεπλένει ὅλες τὶς ἁμαρτίες καὶ ἄρα μπορεῖ νὰ εἶναι ἅγιος, ἔστω καὶ ἕνας Μασόνος.
Εἶπε ἐπίσης καὶ τὸν ἀστεῖο ἰσχυρισμὸ ὅτι ἡ Μασονία καταδικάστηκε ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τὸ 1933 κι ἄφησε ἔτσι νὰ ἐννοηθῆ ὅτι γιὰ τὰ προηγούμενα χρόνια, στὰ ὁποῖα ἔζησε ὁ «ἅγιός τους», δὲν ὑπῆρχε πρόβλημα. Ἐν τέλει δέ, ὅταν καὶ αὐτὰ τὰ ἐπιχειρήματα ἀναιρέθηκαν ὡς βέλη νηπίων, ἀντιμετώπισε στὴ συνέχεια τὶς διαμαρτυρίες διὰ τῆς σιωπῆς. Δηλαδή, στοῦ κουφοῦ τὴν πόρτα ὅσο θέλεις βρόντα. Εἶναι δηλαδὴ μὲ τὴν νεκρικὴ καὶ μακαρία σιωπή της σὰ νὰ λέη ἡ Σύνοδος, ὅτι ὅσο θέλετε φωνάζετε, γράφετε καὶ διαμαρτυρηθεῖτε, τελικὰ αὐτὸ ποὺ θέλουμε ἐμεῖς θὰ γίνη. Δὲν ὑπάρχει ἴσως χειρότερο πρᾶγμα ἀπὸ τὸ νὰ ἀφήνης τὰ σοβαρώτερα θέματα νὰ τὰ λύσουν οἱ ἀκαταλληλότεροι ἄνθρωποι.
Ἐν κατακλεῖδι ἀναφέρουμε ὅτι, τὴν ἐποχὴ ἐκείνη, στὴ Σμύρνη τῶν ἑκατὸ χιλιάδων ἀνθρώπων, σύμφωνα μὲ τοὺς ἱστορικούς, λειτουργοῦσαν περισσότερες ἀπὸ δέκα Μασονικὲς στοές, ὅσες δηλαδὴ δὲν λειτουργοῦν σήμερα στὴν Ἀθῆνα τῶν τεσσάρων ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων. Ὁ δὲ Χρυσόστομος ὡς ποιμὴν τῆς πόλεως καὶ διάδοχός του Ἁγ. Πολυκάρπου, ὄχι μόνο δὲν ἔδειξε κανένα ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν προστασία τοῦ ποιμνίου του ἀπὸ τοὺς λύκους, ἀλλὰ ἀπεναντίας τὰ βρῆκε μαζί τους καὶ ἔγινε ὡς ἕνας ἀπὸ αὐτούς. 


Ἡ ἁγιοποίησίς του καὶ τὰ ἐπακόλουθα αὐτῆς

Ἡ ἁγιοποίησις ἑνὸς προσώπου εἶναι κατὰ πρῶτο καὶ κύριο λόγο ἔργο τοῦ Θεοῦ καὶ κατὰ δεύτερο καὶ ἑπόμενο ἔργο τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς δηλαδὴ ἀναπαύεται καὶ εὐαρεστεῖται ἀπὸ τὸν ἀγῶνα τοῦ ἐν λόγῳ προσώπου διὰ τὴν τήρησι τοῦ εὐαγγελικοῦ νόμου καὶ ἀπὸ τὴν ἐν γένει ζωή του, ἡ ὁποία εἶναι πλήρως σύμφωνος μὲ τὸ εὐαγγέλιο καὶ δίδει (καὶ ἐν ὅσῳ ζῆ, ἀλλὰ καὶ μετὰ θάνατο) στὸν ἀφοσιωμένο καθ’ ὅλα δοῦλο του ὑπερφυσικὰ χαρίσματα, τὰ ὁποῖα καὶ αὐτὰ συντελοῦν πρὸς οἰκοδομὴ τοῦ σώματός του, δηλαδὴ τῆς Ἐκκλησίας.
Αὐτὴ ἡ ἀνάπαυσις καὶ εὐαρέσκεια τοῦ Θεοῦ γίνεται ἀντιληπτὴ ἀπὸ τὸ εὐαίσθητο ὀρθόδοξο κριτήριο τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος βλέποντας τὸ ὀρθόδοξο βίωμα τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ καί, συγχρόνως, δεχόμενος τὶς ἀνταύγειες τῆς χάριτος ποὺ ἐκπέμπει, πιστοποιεῖ θεωρητικὰ καὶ πρακτικὰ ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς χαριτώθηκε ἀπὸ τὸν Θεό, εἰς τρόπον ὥστε νὰ ἠμπορεῖ νὰ πρεσβεύη καὶ διὰ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους.
Ἔτσι λοιπὸν ἡ ἀνάπαυσις τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ κριτήριο τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ συμπίπτουν καὶ συνταυτίζονται καὶ μόνο τότε θεωρεῖται ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς «ἅγιος» μὲ τὴν στενὴ (εἰδικὴ) ἔννοια τοῦ ὅρου. Διότι, ὡς γνωστόν, ὑπάρχουν στὴν Ὀρθοδοξία τρεῖς ἔννοιες τῆς λέξεως ἅγιος. Εἶναι πρῶτον ἡ γενική, κατὰ τὴν ὁποία ἅγιοι θεωροῦνται ὅλοι οἱ βαπτισμένοι Ὀρθόδοξοι χριστιανοί, ὡς βαδίζοντες τὴν ὁδὸ τῆς ἁγιότητος, σύμφωνα μὲ τὶς ἁγιογραφικὲς ἐκφράσεις καὶ προσφωνήσεις τοῦ Ἀποστόλου Παύλου· εἶναι δεύτερον, ἡ εἰδικὴ ἔννοια, κατὰ τὴν ὁποία, ἅγιος εἶναι ὁ χαριτωμένος ἀπὸ τὸν Θεὸ ἄνθρωπος, ὁ δυνάμενος νὰ πρεσβεύη καὶ διὰ τοὺς ἄλλους, σύμφωνα μὲ τὸ ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας· καὶ τρίτον, ἡ ἀπόλυτος ἔννοια τοῦ ὅρου, κατὰ τὴν ὁποία ἅγιος εἶναι μόνος ὁ Θεός, ὁ χορηγός τῆς ἁγιότητος καὶ κάθε καλοῦ, σύμφωνα μὲ τὴν λειτουργικὴ ἔκφρασι «εἷς ἅγιος, εἷς Κύριος...».
Ἐρχόμενοι, ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ τὰ εἰσαγωγικά, στὴν περίπτωσι τῆς ἁγιοποιήσεως τοῦ Ἐθνομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης πρέπει νὰ τονίσωμε τὰ ἑξῆς:
1. Οὐδεμία ἔνδειξις ἢ ἔστω ὑπόνοια ἀναπαύσεως καὶ εὐαρεστήσεως τοῦ Θεοῦ ὑπῆρξε στὸν ἐν λόγῳ ἐθνομάρτυρα διὰ τῆς ἐπιτελέσεως κάποιου θαύματος καὶ ἐν ζωῇ καὶ μετὰ τὸν θάνατό του. Οὐδέν, ἐπίσης, πνευματικὸν χάρισμα ἔλαβε, πχ. προφητείας καὶ προοράσεως, ἰάσεως κλπ., σύμφωνα μὲ τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα καταθέτουν οἱ βιογράφοι του.
2. Ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, τὸ κριτήριο τοῦ ὀρθοδόξου ἐνστίκτου τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, τὸν κατέτασσε πάντοτε μεταξὺ τῶν Ἐθνομαρτύρων καὶ οὐδέποτε μεταξὺ τῶν Ἱερομαρτύρων καὶ ἁγίων. Διὰ τὸν λόγο αὐτὸ πάντοτε τοῦ κατέθεταν στεφάνους καὶ τελοῦσαν μνημόσυνα ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς του, πρωτοστατούντων σ’ αὐτὰ τῶν ἰδίων τῶν Ἐπισκόπων.
3. Τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα προκύπτουν ἀπὸ τὴν βιογραφία του καὶ τὴν ἀλληλογραφία του, ὅσον ἀφορᾶ τὰ αἱρετικά του φρονήματα, τὴν σχέσι του μὲ τὴν Μασονία, τὶς εἰδωλολατρικές του ἀντιλήψεις, τὴν προσήλωσί του στὸ πνεῦμα τῆς Δύσεως καὶ στὸ ἀρχαῖο ἑλληνικὸ πνεῦμα, τὸ ἀντιμοναχικό του πνεῦμα, τὴν ἐκκοσμίκευσι ποὺ ἤθελε νὰ ἐπιβάλλη στὴν Ἐκκλησία καί, προσέτι, τὸν τυφλὸ καὶ ξέφρενο πατριωτισμό, ἀπόρροια τοῦ ὁποίου ἦτο ἡ θυσία τῆς ἀρχιερωσύνης του στὸ εἴδωλο τῆς πατρίδος καὶ ἐκ τοῦ ἀντιθέτου τὸ μῖσος τῶν Τούρκων καὶ τελικὰ ὁ οἰκτρὸς θάνατός του, ὄχι μόνο ἐπιβάλλουν νὰ μὴν τὸν κατατάξωμε στοὺς ἁγίους, ἀλλὰ οὔτε καὶ στοὺς ἁπλοὺς ὀρθοδόξους χριστιανούς.
4. Ἡ σκοτεινὴ μεθόδευσις τῆς ἁγιοποιήσεώς του καὶ ἡ μετὰ πείσματος ἐμμονὴ σ’ αὐτήν, παρὰ τὰ τόσα εἰς βάρος του στοιχεῖα, τὰ ὁποῖα ἦλθαν στὸ φῶς τῆς δημοσιότητος καὶ κατετέθησαν στὴν ἁγιοποιήσασα αὐτὸν σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας, καθιστοῦν σαφὲς καὶ γίνεται ἡλίου φαεινότερο, ὅτι ὄχι μόνο οἱ Ἐπίσκοποι ἐμφοροῦνται ἀπὸ τὰ ἴδια φρονήματα τοῦ «ἁγίου» των, ἀλλὰ ἐπὶ πλέον εἶναι ὑποδουλωμένοι στὶς σκοτεινὲς δυνάμεις καὶ λειτουργοῦν ὡς μισθωτοὶ ὑπηρέτες των.
5. Ἡ ἁγιοποίησις τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης, αὐτὴ καθ’ ἐαυτή, ἐδημιούργησε τεράστια προβλήματα στὴν Ὀρθοδοξία καὶ μάλιστα ἔθιξε τὴν ἴδια τὴν Ἱερὰ Παράδοσι, προσέβαλε τοὺς πραγματικὰ ἁγίους της καὶ τὸ ὅλο ἁγιολόγιό της, ἄνοιξε τὴν θύρα τῶν ὀρθοδόξων λαῶν διὰ τῆς δημιουργίας τῶν λεγομένων «ἐθνικῶν ἁγίων», παρουσίασε τοὺς ἁγίους ὡς δῆθεν ἀντιμαχομένους καὶ ἀντιλέγοντας στὰ θέματα πχ. τῶν αἱρετικῶν κλπ. καί, τὸ κυριώτερο, δημιούργησε ἐρείσματα σὲ ὅσους ἀγωνίζονται ὑπὲρ τῆς ἐκκοσμικεύσεως τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ συναγελασμοῦ της μετὰ τῶν αἱρετικῶν, εἰς τρόπον ὥστε νὰ δικαιολογοῦν τὶς πράξεις των στηριζόμενοι στὴ ζωὴ καὶ τὸ ἔργο ἑνὸς «ἁγίου». Ἐπειδὴ σύμφωνα μὲ τὰ πατερικὰ «τιμὴ ἁγίου μίμησις ἁγίου».
Δηλαδὴ κατασκευάσαμε ἕναν ἅγιο στὰ μέτρα μας, διὰ νὰ τὸν ἔχωμε καὶ νὰ τὸν προβάλλωμε δικαιολογώντας τὶς πράξεις μας. Εἶναι δὲ ἡ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, κατὰ τὴν ὁποία προκειμένου νὰ μιμηθῆς ἕναν ἅγιο πρέπει νὰ κατέβης πνευματικὰ καὶ ὄχι νὰ ἀνέβης. Αὐτοὶ ἦταν μέχρι τώρα οἱ «ἅγιοι» τῶν αἱρετικῶν καὶ αὐτοὶ θὰ εἶναι οἱ «ἅγιοί» της Ν. Ἐποχῆς.
Τέτοιους «ἁγίους» κατεσκεύαζε μέχρι τώρα ὁ Πάπας, ἀλλά, ὅπως μᾶς ἀπέδειξαν οἱ Ἐπίσκοποι, μπορεῖ ἡ παραγωγή των νὰ γίνη καὶ ἐδῶ. Καὶ ὁ μὲν Πάπας ἀποδεικνύεται πιὸ συνεπὴς στὸν ἑαυτό του καὶ στὶς ἀρχές του, διότι οἱ ἅγιοι ποὺ κατασκευάζει ἐκφράζουν πλήρως τὸν ἑαυτό του καὶ τὸ δυτικὸ πνεῦμα, ἐνῷ ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης ἐκφράζει μόνο τοὺς ἁγιοποιήσαντες αὐτὸν Ἐπισκόπους, ἀλλὰ οὐδόλως τὸ ὀρθόδοξο πνεῦμα.
Τὸ πρόβλημα, ὅπως καταλαβαίνει κανεὶς δὲν εἶναι ὁ Χρυσόστομος Σμύρνης, ἀλλὰ οἱ Ἐπίσκοποι. Διότι αὐτὸς ὅ,τι καὶ νὰ εἶναι, σὲ τελευταία ἀνάλυσι θὰ τὸν κρίνη ὁ Θεός. Ἐμεῖς τὸν κρίνουμε μόνο καὶ ἐφ’ ὅσον μᾶς τὸν σερβίρισαν μὲ φωτοστέφανο νὰ τὸν προσκυνοῦμε καὶ νὰ τὸν θεωροῦμε σὰν πρότυπο πρὸς μίμησι. Ἡ ἁγιοποίησίς του ὅμως ἀπέδειξε περίτρανα τὸ μέγεθος τῆς ἀποστασίας τῶν Ἐπισκόπων καὶ τὸ ὅτι πρέπει νὰ τοὺς ἐμπιστεύεται καὶ νὰ τοὺς θεωρῆ ποιμένας του μόνον ὅποιος ἀπεφάσισε νὰ αὐτοκτονήση πνευματικὰ καὶ ὅποιος θέλει νὰ ἀκολουθήση τὶς ἀρχὲς τῆς Ν. Ἐποχῆς, διαγράφοντας μὲ μία μονοκονδυλιὰ ὅλη τὴν Ὀρθόδοξο Παράδοσι.
Ἔχουμε καὶ κάποια ἄλλα προβλήματα στὴν περίπτωσι αὐτῆς τῆς ἁγιοποιήσεως. Μέχρι τώρα ἦτο γνωστὸ σὲ ὅλους ὅτι προκειμένου νὰ γίνη κάποια ἁγιοποίησις τὸν λόγο εἶχε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, στὸ ὁποῖο κατατίθεντο τὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα συνηγοροῦσαν στὴν ἁγιοποίησι, καθὼς ἐπίσης καὶ τὸ φρόνημα τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ἡ συνείδησις τοῦ ὁποίου ἦτο, ὅπως εἴπαμε, καθοριστικὴ διὰ τὴν ἁγιοποίησι. Αὐτὴ ἡ διαδικασία ἔγινε ὅπως γνωρίζουμε καὶ στὴν περίπτωσι τῆς ἁγιοποιήσεως τοῦ Ἁγ. Νεκταρίου, τὴν ὁποία τελικὰ ἔκανε ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας μὲ τὴν περὶ αὐτὸν Σύνοδο.
Πῶς λοιπὸν τώρα, συνέβη σὲ κάποιον, ὁ ὁποῖος ἔδρασε στὸν χῶρο καὶ τὴν δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου, νὰ ἁγιοποιεῖται ἀπὸ μία αὐτοκέφαλο Ἐκκλησία μὲ τὴν ὁποία ὁ μόνος του δεσμὸς δὲν ἦτο ἐκκλησιαστικὸς ἀλλὰ πατριωτικός; Πῶς συνέβη ἔξαφνα, ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ ἐπέμβη στὴν δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου γιὰ ἕνα θέμα στὸ ὁποῖο, μέχρι τώρα καὶ διὰ τὰ ἰδικά της πρόσωπα, ὅταν ἐπρόκειτο γιὰ ἁγιοποίησι, κατέφευγε εἰς αὐτό. Καὶ πῶς συνέβη νὰ μὴν ἀντιδράση τὸ Πατριαρχεῖο δι’ αὐτὴν τὴν αὐθαίρετη ἐπέμβασι στὸ χῶρο του, τὴν στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία γνωρίζομε ὅτι διὰ θέματα δικαιοδοσίας π.χ. τῶν λεγομένων νέων χωρῶν, εἶχαν ὁμηρικοὺς καυγάδες; Ἐμεῖς δι’ ὅλα αὐτὰ θὰ δυνάμεθα νὰ δώσωμε τὶς ἀπαντήσεις μας, ἀλλὰ πρέπει κάποτε νὰ μάθουν νὰ ἀπολογοῦνται διὰ τὶς πράξεις των καὶ οἱ μεγάλοι.
Ἕνα ἀκόμη πρόβλημα, τὸ ὁποῖο δημιουργήθηκε στὴν παροῦσα ἁγιοποίησι, εἶναι ὁ τρόπος ἀντιμετωπίσεως, ἐκ μέρους τῶν Ἐπισκόπων, τῶν ἀντιδρώντων σ’ αὐτήν των τὴν ἐνέργειαν. Ἐνῷ δηλαδὴ θὰ ἔπρεπε νὰ ὑπερασπισθοῦν τὸν ἅγιο, τὸν ὁποῖο κατεσκεύασαν, καὶ νὰ τὸν ἀθῳώσουν ἀπὸ τὶς τόσες βαριὲς κατηγορίες τὶς ὁποῖες δὲν θὰ ἄντεχε ὁ τελευταῖος ὀρθόδοξος χριστιανός, αὐτοὶ τὸν ἀνέβασαν στὸ ὕψος τοῦ Ἁγ. Χρυσοστόμου καὶ τοῦ Μ. Βασιλείου καὶ ἀμέσως τὸν ἐγκατέλειψαν ἀνυπεράσπιστο στὴ γενικὴ κατακραυγή.
Ἔτσι λοιπὸν ἐπέλεξαν σὰν τὸν καλύτερο στρατηγικὸ τρόπο ἀντιμετωπίσεως τῶν ἀντιδρώντων τὴν μακαρία σιωπή. Τὴν σιωπὴ τοῦ νεκροταφείου. Εἴτε λοιπὸν ὁμιλοῦμε δι’ αὐτὸ τὸ θέμα στοὺς Ἐπισκόπους, εἴτε ὁμιλοῦμε σὲ ἕνα νεκρὸ ἢ σὲ ἕνα τοῖχο, εἶναι ἕνα καὶ τὸ αὐτό. Εἰσπράττουμε δηλαδὴ τὴν ἀπάντησι τῶν ἑπτασφραγίστων καὶ ἑρμητικὰ κλειστῶν χειλέων. Εἶναι αὐτὸ τὸ ὁποῖο λέγει ἁπλὰ ὁ λαός. «Στοῦ κουφοῦ τὴν πόρτα ὅσο θέλεις βρόντα». Οἱ δὲ ἀφελεῖς καὶ μισθωτοὶ ἱερεῖς καὶ ὅλοι οἱ προσκυνημένοι καὶ ἀνελεύθεροι κληρικοὶ καὶ μοναχοί, ὅταν τοὺς μιλᾶς γι’ αὐτὴν τὴν ἁγιοποίησι, σοῦ ἀπαντοῦν λακωνικώτατα «ἀφοῦ τὸν ἁγιοποίησε ἡ Σύνοδος ἐμεῖς πρέπει νὰ τὸν ἀναγνωρίσωμε».
Τελειώντας πρέπει νὰ ἀναφέρωμε ὅτι τὸ μόνο πλέον ποὺ ἀναμένουμε ἀπὸ τοὺς νεοπατέρας καὶ νεοεποχίτας Ἐπισκόπους, μία καὶ ἄνοιξε διάπλατα διὰ τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης ἡ ὁδὸς τῶν ἁγιοποιήσεων, εἶναι νὰ ἁγιοποιήσουν τὸν πρόεδρο τῶν ὁμοφυλοφίλων, προκειμένου νὰ ἔχουν καὶ αὐτοί, ὅπως καὶ οἱ Μασόνοι, κάποιον ἅγιο, καὶ τὸν Ἐλευθέριο Βενιζέλο, ἂν θέλουν τὸ θέμα νὰ τὸ θέσουν σὲ πατριωτικὸ ἐπίπεδο. Ἡ δὲ φωνὴ τοῦ θεοφόρου πατρὸς Μ. Βασιλείου εἶναι ἀναγκαῖο νὰ ἠχήση ἀπὸ τὰ βάθη τῶν πρωτοχριστιανικῶν αἰώνων καὶ σήμερα περιγράφουσα καὶ διεκτραγῳδοῦσα τὴν τότε ἀλλὰ καὶ τὴν σημερινὴ ἐκκλησιαστικὴ κατάστασι καὶ τὸ κατάντημα τῶν Ἐπισκόπων:
«Ἀνατέτραπται μὲν τὰ τῆς εὐσεβείας δόγματα, συγκέχυται δὲ Ἐκκλησίας θεσμοί. Φιλαρχίαι δὲ τῶν μὴ φοβουμένων τὸν Κύριον ταῖς προστασίαις ἐπιπηδῶσι (γίνονται δηλαδὴ Ἐπίσκοποι οἱ φίλαρχοι) καὶ ἐκ τοῦ προφανοῦς λοιπὸν ἆθλον δυσσεβείας ἡ προεδρία πρόκειται, (ἡ Ἐπισκοπὴ εἶναι τὸ ἔπαθλο γιὰ τοὺς ἀσεβεῖς), ὥστε ὁ τὰ χαλεπώτερα βλασφημήσας εἰς ἐπισκοπὴν λαοῦ προτιμότερος (ἐπίσκοπος γίνεται ὁ πλέον βλάσφημος) ...Ἠμαύρωται κανόνων ἀκρίβεια, ἐξουσία τοῦ ἁμαρτάνειν πολλή...» (Μ. Βασιλείου ΕΠΕ, 3,86).

 Ἱερομόναχου, π. Εὐθ. Τρικαμηνᾶ



Δευτέρα 27 Αυγούστου 2012

ΠΡΑΚΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ



Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΣΕ ΘΕΜΑΤΑ ΠΙΣΤΕΩΣ
ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ ΓΝΩΡΙΣΜΑ
ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ

ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙ-ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΗΣ Ο ΜΗΤΡ. ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ;



Σχόλιο σὲ ἱστολόγιο: «Έκανα μια βόλτα στο διαδίκτυο και είδα ότι το κείμενο του Καλαβρύτων αναδημοσιεύουν αντιβαρθολο-μαιϊκα ιστολόγια, άκρως συντηρητικά. Και σκέφτομαι γιατί τσακώθηκε ο Καλαβρύτων με τον Σημάτη αφού τα ίδια πρεσβεύουν!!!» 
                     (4 Αυγούστου 2012 1:54 π.μ.)


Εἶναι ἀνάγκη, εἰσαγωγικά, νὰ ἐξηγήσω, γιατὶ καὶ πάλι ἀσχολοῦμαι μὲ τὸν μητροπολίτη Καλαβρύτων κ. Ἀμβρόσιο, παρότι θὰ κατηγορηθῶ ἐκ νέου ὅτι, ἡ ἀναφορά μου σ’ αὐτόν, προέρχεται ἀπὸ τὴν πικρία, ἐπειδὴ ὁ κ. Ἀμβρόσιος μὲ ἀφόρισε.
Ἐξηγῶ, λοιπόν, ὅτι ἡ ἀντιπαράθεσή μου μαζί του (ἡ ὁποία προκάλεσε καὶ τὸν ἀφορισμό μου) δὲν ἔχει τὴν ἀφετηρία της σὲ κάποιες προσωπικὲς διαφορές, ἀλλὰ καθαρὰ σὲ θέματα πίστεως, ἐπειδὴ δηλ. οἱ ἐνέργειες καὶ οἱ διδασκαλίες τοῦ Καλαβρύτων ἐντάσσονται καὶ συμβαδίζουν μὲ τὴν ἰδεολογία τῶν ἡγετῶν τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, διὸ καὶ ἔχω διακόψει ἐκκλησιαστικὰ τὶς σχέσεις μου μαζί του (ἀποτείχιση).
Τὸν τελευταῖο καιρό, ὅμως, ὁ Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας Ἀμβρόσιος, δημοσιεύει κείμενα ποὺ δείχνουν ἕνα ἄλλο πρόσωπο, μιὰ ἀλλαγὴ πλεύσεως· καὶ πολλοὶ ἀναρωτιοῦνται: Μήπως ἄλλαξε γραμμή; Κι ἂν ναί, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ διαφωνεῖς ἀκόμα μαζί του, ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ Καλαβρύτων ἐκφράζεται κατὰ Οἰκουμενιστικῶν ἐνεργειῶν καὶ προσώπων; (Μὲ αὐτὸ τὸ σκεπτικὸ κατετέθη καὶ τὸ ἐν ἀρχῇ σχόλιο στὸ διαδίκτυο). Δὲν σὲ χαροποιεῖ (λέγουν ἄλλοι) ἡ διαπίστωση πὼς εἶναι δυνατὸν ἡ μεταμέλεια τοῦ Καλαβρύτων νὰ ὀφείλεται καὶ στὶς δικές σου διαμαρτυρίες;
Πράγματι, τὸ τελευταῖο διάστημα ὁ κ. Ἀμβρόσιος καταφέρεται κατὰ συνεπισκόπων του γιὰ ἐνέργειες καὶ δραστηριότητες ποὺ ἐντάσσονται στὸ πλαίσιο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅπως γιὰ τὴν προώθηση τῆς μεταπατερικῆς θεολογίας, τὴν μεταγλώττιση τῶν λειτουργικῶν κειμένων καὶ γιὰ τὸ φαινόμενο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Εἶναι ὅμως,  ἀμφίσημες οἱ τοποθετήσεις του· δὲν παίρνει ξεκάθαρη θέση, γιὰ τὸ ἄν, οἱ παραπάνω κακόδοξες τοποθετήσεις, ἀποτελοῦν αἵρεση.
Οἱ «ἀντι-οικουμενιστικὲς» διατυπώσεις τοῦ κ. Ἀμβρόσιου φαίνεται ὅτι ἐξυπηρετοῦν ἀλλότριους σκοπούς, ἢ δὲν ἔχουν σχέση μὲ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ὁμολογία τῆς Πίστεως. Πιστεύω δέ, ὅτι δὲν θὰ δίσταζε νὰ καταδικάσει προηγούμενες οἰκουμενιστικὲς θέσεις του (ὅπως ὅτι τὸ Filioque δὲν εἶναι αἵρεση), ἂν δὲν ἐσκέπτετο ὅτι ἔτσι θὰ ἐκτίθετο ὁλοφάνερα ὡς ἀνακόλουθος. Διότι μιὰ τέτοια Ὁμολογία, ἀναιρετικὴ προηγουμένων θέσεων, θέλει γενναιότητα (τῆς ὁποίας, πρέπει νὰ ὁμολογήσω, μᾶς ἔχει δώσει παλαιότερα δείγματα ὁ Σεβασμιώτατος), ποὺ προκαλεῖται μόνο ἀπὸ τὴν μετάνοια. Μακάρι ὅμως, νὰ προχωροῦσε σὲ αὐτὴ τὴν ὀρθόδοξη Ὁμολογία, καὶ ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα, ἡ εἰλικρίνεια ἢ μὴ τῆς μετάνοιάς του, εἶναι στὰ χέρια τοῦ ἐτάζοντος νεφροὺς καὶ καρδίας Θεοῦ.
Ἕως τότε, ἐφ’ ὅσον δημοσίως περιέπεσε σὲ λάθη ὡς πρὸς θέματα Πίστεως καὶ δὲν τὰ διόρθωσε, ὀφείλουμε ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας, καὶ διὰ νὰ μὴ συμμετέχουμε στὶς κακόδοξες θέσεις του, καὶ διὰ νὰ προφυλάξουμε κι ἄλλους ἀδελφούς μας, νὰ καταδεικνύουμε τὴν ἐμμονή του σὲ Οἰκουμενιστικὲς πρακτικές.
Στὴν προσπάθειά του, λοιπόν, νὰ παρουσιάσει ἕνα ὀρθόδοξο προφὶλ ὁ κ. Ἀμβρόσιος, καταφέρεται ἐναντίον συγκεκριμένων κακοδαιμονιῶν στὴν Ἐκκλησία, π.χ. γιὰ τὴν “Μεταπατερικὴ θεολογία” καὶ τὸν Οἰκουμενισμό:
Γιὰ τὸν κ. Ἀμβρόσιο, ὅμως, οὔτε ἡ “Μεταπατερικὴ θεολογία” οὔτε ὁ Οἰκουμενισμὸς ἀποτελοῦν αἵρεση. Τὰ ἀντιμετωπίζει ὡς ἕνα κάποιο πρόβλημα, ἕνα ρεῦμα, ἕνα φαινόμενο. (Οἱ ὑπογραμμίσεις ὅλων τῶν κειμένων ποὺ παραθέτω εἶναι δικές μου).
Γράφει γιὰ τὴν πρώτη, πὼς ἀποτελεῖ «...ἕνα θεολογικὸ πρόβλημα, ποὺ ἀπασχολεῖ τὴν ἐκκλησιαστικὴ Κοινότητα. Πρόκειται γιὰ ἕνα νέο ρεῦμα, ποὺ ἀκούει στὸ ὄνομα "Μεταπατερικὴ Θεολογία"... Μία νεοφανὴς καὶ κενοφανὴς θεολογικὴ κίνηση, ἡ ὁποία ὀνομάσθηκε "Μεταπατερικὴ Θεολογία"». «Ἐνδεχομένως νὰ εἶναι ὀρθὴ ἥ τε κίνησις καὶ ἡ ὁρολογία αὕτη». Ὑπάρχει βέβαια, συνεχίζει, καὶ μιὰ ὁμάδα κληρικῶν, πανεπιστημιακῶν καὶ λαϊκῶν ποὺ «χαρακτηρίζουν τὴν Μεταπατερικὴ Θεολογία ὡς"αἵρεση”».
Καὶ γιὰ τὸν Οἰκουμενισμὸ γράφει:
«Εἰς τὴν ἐκκλησιαστικήν μας ζωὴν κατὰ τὰ τελευταῖα ἔτη ἐμφανίζεται συνεχῶς ὀγκούμενον τὸ φαινόμενον «Οἰκουμενισμός», ἕνεκα τοῦ ὁποίου οἱ πιστοὶ διαχωρίζονται εἰς δύο παρατάξεις: τῶν οἰκουμενιστῶν καὶ τῶν ἀντι-οἰκουμενιστῶν, ἢ τῶν Ὀρθοδόξων καὶ τῶν Ὑπερ-ορθοδόξων!», μὲ ἀποτέλεσμά τὶς «ἑκατέρωθεν σημειούμενες ὑπερβολές». «Δὲν πρέπει, ὑπαιτιότητι ἡμῶν (σ.σ. τῶν Ἐπισκόπων), νὰ μονοπωλῆται ἡ Ὀρθοδοξία ἀπὸ ἐκκεντρικά τινα στοιχεῖα-Μέλη τῆς Ἐκκλησίας, τὰ ὁποῖα κατέφυγον ἤδη καὶ εἰς τὴν διαδικασίαν τῆς “Ἀποτειχίσεως”» (4 καὶ  7 Μαρτίου 2012).
Στὰ παραπάνω ἀποσπάσματα φαίνεται καθαρὰ ὅτι, στὴ σκέψη τοῦ Καλαβρύτων, καὶ οἱ Οἰκουμενιστὲς καὶ οἱ ἀντι-οικουμενιστὲς εἶναι ὀρθόδοξοι ποὺ συνυπάρχουν, ἔστω κι ἂν διαφοροποιοῦνται σὲ κάποια θέματα. Καὶ ἐνῶ ἡ πρώτη ἐντύπωση, ποὺ ἀποκομίζει κανείς, εἶναι ὅτι κατηγορεῖ τοὺς οἰκουμενιστές ὡς «κενοφανῆ θεολογικὴ κίνηση», ὅμως, διαβάζοντας τὴν συνέχεια τῶν κειμένων του, διαπιστώνει ὅτι τὰ πυρά του ἑστιάζονται κυρίως ἐναντίον αὐτῶν ποὺ κατονομάζει ὡς «ἀντι-οικουμενιστές», τοποθετώντας τους σὲ κάποια κατηγορία ἐκκεντρικῶν καὶ ἀκραίων (ὀρθοδόξων ὅμως) πιστῶν, ποὺ εἰρωνικὰ μάλιστα ἀποκαλεῖ «Ὑπερ-ορθόδοξους!».
Σὲ καμιὰ ἀνάρτηση τοῦ ἱστολογίου του δὲν ὀνομάζει τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τὶς παρεπόμενές του θεωρίες ὡς αἵρεση ὁ κ. Ἀμβρόσιος ἢ καλύτερα, οὐδόλως ἀντιμετωπίζει τοὺς ἡγέτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (καὶ ὅσους τοὺς ἀκολουθοῦν) ὡς αἱρετικούς. Ἴσως σκοπίμως, διότι σὲ παλαιότερη συνέντευξή του, δὲν ὀνομάζει αἵρεση οὔτε κἂν αὐτὸν τὸν Παπισμὸ καὶ τὸν Προτεσταντισμό, μὲ τὴν ἀθεολόγητη δικαιολογία ὅτι δὲν ὑπάρχει Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ποὺ νὰ κατεδίκασε αὐτὲς τὶς αἱρέσεις. Δικαιολογία πού, ἀκριβῶς τὴν ἴδια, χρησιμοποιοῦν οἱ Οἰκουμενιστές. Κι ἂν δὲν θεωρεῖ αἵρεση τὸν Παπισμό, πόσο μᾶλλον δὲν θεωρεῖ ὡς αἵρεση τὸν Οἰκουμενισμό.
Ποτέ του, ὅμως, δὲν διάβασε, τί  ἀπὸ συμφώνου δίδασκαν νὰ κάνουμε οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν ἀντιμετωπίζουμε ὅσους προΐστανται σὲ «κενοφανῆ θεολογικὴ κίνηση» καὶ διδάσκουν αἱρετικὲς διδαχές; Αὐτοὺς (μᾶς διδάσκουν οἱ Ἅγιοι) καὶ πρὶν ἀκόμα τοὺς καταδικάσει μιὰ Σύνοδος, πρέπει νὰ τοὺς ἀποφεύγουμε ἐκκλησιαστικὰ καὶ νὰ μὴν τοὺς μνημονεύουμε. Αὐτὸ δὲν ἔπραξε ἡ Ἐκκλησία μὲ τὸν Νεστόριο καὶ τὸν Νεστοριανισμό, μὲ τὸν Μονοθελητισμό, μὲ τοὺς Εἰκονομάχους, μὲ ἐκείνους τοὺς Ἐπισκόπους ποὺ συμφώνησαν τὴν μετὰ τῶν Παπικῶν Ἕνωση ἐν Λυῷν καὶ Φερράρᾳ, ἀλλὰ καὶ σὲ τόσες ἄλλες περιπτώσεις αἱρετικῶν, χωρὶς νὰ περιμένει τὴν καταδικαστικὴ ἀπόφαση κάποιας Συνόδου;
Πάντως, γεγονὸς εἶναι ὅτι ὁ κ. Ἀμβρόσιος δὲν διέψευσε τὰ ἱστολόγια «Aktines» καὶ «Romfea» ποὺ ἑρμηνεύοντας τὶς φράσεις του, τὸν παρουσιάζουν νὰ θεωρεῖ αἵρεση τὴν «μεταπατερικὴ θεολογία»: «...ὁ Σεβασμιώτατος ἀναφέρθηκε σὲ μία νέα μορφὴ θεολογίας ποὺ ἐμφανίζεται τὸ τελευταῖο διάστημα, τὴν ὀνομαζομένη “μεταπατερική”, ἡ ὁποία προωθεῖται ἀπὸ ὁρισμένους θεολογικοὺς κύκλους. Ἡ κίνηση αὐτή, σύμφωνα μὲ τὸν Σεβασμιώτατο, ἀποτελεῖ αἵρεση, καθὼς οὐσιαστικὰ ἀκυρώνει τὴ Παράδοση τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας» (aktines.blogspot.com/2012/05/blog-post_2751.html).
Νὰ ἐλπίσουμε ὅτι συμφωνεῖ, πὼς εἶναι αἵρεση, ἀλλὰ δὲν ἀποφασίζει πρὸς τὸ παρὸν νὰ τὸ ὁμολογήσει;
Τὸ ἴδιο πράττει καταγγέλλοντας καὶ διάφορες ἐνέργειες τοῦ πατριάρχη Βαρθολομαίου. Δὲν τὸν καταγγέλλει ὡς ἡγέτη τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ· ἁπλῶς τὸν κατηγορεῖ ὅτι περιπίπτει σὲ κάποια λάθη λεκτικὰ ἢ προβαίνει σὲ λανθασμένες ἐνέργειες ποὺ προέρχονται κυρίως ἀπὸ τὴν φιλοδοξία του.
Συγκεκριμένα ὁ Καλαβρύτων κατηγορεῖ τὸν Πατριάρχη γιὰ τὴν παράνομη, χωρίς δίκη, καθαίρεση τοῦ Ἱεροσολύμων Εἰρηναίου· γιὰ τὴν «ἀνάμιξη» τοῦ κ. Βαρθολομαίου στὴν «ἐκλογὴ Ἀρχιεπισκόπου» Ἀθηνῶν καὶ σὲ ἄλλα «θέματα ἀλλότριας διοικητικῆς ἁρμοδιότητος». Καλεῖ δὲ τοὺς «Συνοδικοὺς Μητροπολίτες νὰ μὴν ὑποχωρήσουν» στὶς πιέσεις τοῦ Φαναρίου «τὸ ὁποῖο δὲν ὀρρωδεῖ πρὸ οὐδενὸς καὶ δὲν ὑπολογίζει καμία φιλία, ὅταν νομίσει ὅτι θίγονται τὰ “κυριαρχικά του δικαιώματα”!»· τοὺς ἐφιστᾶ τὴν προσοχὴ ἀκόμη γιὰ τὰ σχέδια τοῦ κ. Βαρθολομαίου: «ἐπιβουλεύεται» καὶ θέλει νὰ καταργήσει τὴν «αὐτοκεφαλία  καὶ τὴν ἀνεξαρτησία τῆς Ἐκκλησίας μας!» προειδοποιεῖ.
Ἐπίσης, κατηγορεῖ τὸν Πατριάρχη, ὅτι σκανδαλίζει τὶς «συνειδήσεις τῶν πιστῶν μὲ τὰς ἑκασταχοῦ διωργανουμένας  πολυδαπάνους καὶ χλιδῆς οὐ τῆς τυχούσης, προκλητικὰς τελετὰς ὑποδοχῆς τοῦ σεπτοῦ Προσώπου Του», τοῦ «ζηλώσαντος τὸ μεγαλεῖον τοῦ Πάπα». «Μιὰ χούφτα ἀνθρώπων στὸ Φανάρι συμπεριφέρονται σὰν ἀγάδες, ζοῦν πολυτελῶς καὶ κοιτᾶνε μόνο τὸν ἑαυτούλη τους...· θέτουν εἰς κίνδυνον τὴν ἑνότητα τῶν Ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας μας, οἵτινες αὐτομάτως, ὡς μὴ ὤφειλε, διαχωρίζονται εἰς Πατριαρχικοὺς καὶ Ἀντιπατριαρχικοὺς Μητροπολίτας!».
Κι ἐδῶ, οὐδεμία νύξη γιὰ τὶς αἱρετικὲς πλάνες τοῦ Πατριάρχη. Καὶ πῶς νὰ τὸν κατηγορήσει, ἀφοῦ (παρὰ κάποιες διαφοροποιήσεις) τὴν ἴδια Οἰκουμενιστικὴ γραμμὴ ἀκολουθεῖ μὲ συνέπεια;
Κατηγορεῖ, ἀκόμη, τὸν Πατριάρχη ἐπειδὴ «περιέπεσε σὲ ἕνα μεγάλο ὀλίσθημα γλώσσης. Προσφέροντας ὡς δῶρο τὸ ΚΟΡΑΝΙΟ στὸν Μουσουλμάνο Γενικὸ Διευθυντῆ τῆς Coca-Cola, τοῦ εἶπε: "Σᾶς προσφέρω ὡς δῶρο ΤΟ ΑΓΙΟ Κοράνιο!"».
                                                                 ***
Θεωρῶ ἀναγκαῖο νὰ κάνω τὶς ἑξῆς παρατηρήσεις:
Ἕνα ἀπὸ τὰ χαρακτηριστικὰ γνωρίσματα τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ –δηλαδὴ αὐτῶν ποὺ τὸν ἀνέχονται, τὸν ὑπηρετοῦν καὶ τὸν ἐκφράζουν– εἶναι ὅτι προωθοῦν ἢ ἐκφέρουν αἱρετικὲς διδασκαλίες, ἐμφανίζουν ἀντικρουόμενες θέσεις, αὐτοαναιροῦνται καὶ παρουσιάζουν πολλά, «ἀσυμβίβαστα μεταξύ τους, ὁμολογιακὰ πρόσωπα», σύμφωνα μὲ τὴν ἔκφραση τοῦ καθηγητὴ Θεολογίας κ. Ἰωάννη Κορναράκη.
Δηλαδή: Ἀνάμεσα στὸ ὀρθόδοξο ποίμνιό τους, μπορεῖ νὰ διδάσκουν ὀρθόδοξα τὶς περισσότερες φορές, ἄλλοτε ὅμως, μὲ μεγάλη ἄνεση (καὶ λόγῳ θεολογικῆς ἀγνωσίας), μπορεῖ νὰ ἐκφράζουν κακόδοξες θέσεις. Ἤ, μπορεῖ νὰ καλοῦν στὴν μητρόπολή τους πρόσωπα μὲ ὀρθόδοξο προσανατολισμό, ταυτόχρονα ὅμως, νὰ καλοῦν ἢ νὰ ἐπιτρέπουν νὰ ὁμιλοῦν στὴν Μητρόπολή τους οἰκουμενιστές, ἢ νὰ ἐπιτρέπουν νὰ ἐργάζονται στὶς ἐνορίες πρόσωπα μὲ οἰκουμενιστικὸ προσανατολισμό, ἀδιαφορώντας ἢ καὶ προσδοκώντας τὰ συγκεκριμένα αἱρετίζοντα πρόσωπα νὰ ἐπηρεάσουν τοὺς χριστιανοὺς τῆς Μητροπόλεώς τους (ὁμιλώντας κάτω ἀπὸ τὶς δεσποτικὲς εὐλογίες) καὶ νὰ ἀλλοιώσουν τὸ ὀρθόδοξο φρόνημά τους, ἀφοῦ θεωροῦν τὴν ἐμμονὴ στὴν ἀκραιφνῆ Ὀρθόδοξη Παράδοση ὡς συντηρητισμό.
Ὅταν αὐτοί, πάλι, εὑρεθοῦν ἀνάμεσα σὲ ἑτερόδοξους (π.χ. στὸ Σαμπεζὺ τῆς Ἑλβετίας, στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε, στὸ Bose κ.λπ.) μπορεῖ νὰ συνυπάρχουν καὶ νὰ συμπροσεύχονται ἄνετα μὲ ἑτερόδοξους, ἀφοῦ ἀθετοῦν τοὺς Ἱ. Κανόνες καὶ διδάσκουν ἀλλοιωμένη περὶ συμπροσευχῆς διδασκαλία. Συνήθως σὲ τέτοιες συνάξεις σιωποῦν, ἂν καὶ ἀκούουν νὰ ἀναπτύσσονται αἱρετικὲς θέσεις καὶ ἀρνοῦνται νὰ ὑποστηρίξουν δυναμικὰ καὶ νὰ ὁμολογήσουν τὸ ὀρθόδοξο Δόγμα· νὰ διαμαρτυρηθοῦν γιὰ τοὺς τερατώδεις συμβιβασμοὺς σὲ θέματα Πίστεως· ἀντίθετα, οἱ ἴδιοι, γιὰ ἄλλα θέματα πολιτικῆς, ἐθνικῆς ἢ καὶ οἰκονομικῆς χροιᾶς (ποὺ δὲν ἀποτελοῦν κύρια ἁρμοδιότητά τους ὡς ποιμένων) εὐκαίρως-ἀκαίρως ἐκφέρουν δημόσια γνώμη καὶ οἱ δηλώσεις τους γίνονται πρωτοσέλιδα σὲ ἐφημερίδες καὶ ἱστολόγια!
Ἡ ἐντύπωση ποὺ τελικὰ δίνουν στοὺς πιστοὺς εἶναι ὅτι, ἕνας ἐπίσκοπος σήμερα, πρέπει νὰ ἐνδιαφέρεται πρωτίστως γιὰ τὰ σύγχρονα θέματα καὶ τὶς διοικητικὲς ἁρμοδιότητες τῆς Μητροπόλεώς του, καὶ νὰ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὰ θέματα Πίστεως καὶ κυρίως γιὰ τὴν αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ποὺ γκρεμίζει συθέμελα τὸ Δογματικὸ οἰκοδόμημα καὶ τὰ θεολογικὰ θεμέλια τῆς Ἐκκλησίας. Ἔχουν δηλαδὴ ἀφήσει ἐν λευκῷ στὰ χέρια τῶν ἡγετῶν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (ἑτερόδοξων καὶ «ὁμόδοξων») τὴν διακίνηση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὴν ἐμπέδωση τῶν κακοδοξιῶν του στὶς συνειδήσεις τοῦ λαοῦ. Ἔτσι, ἢ ρίχνουν ἄσφαιρες καὶ ἀναποτελεσματικὲς ντουφεκιὲς κατὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν γιὰ τὴν «τιμὴ τῶν ὅπλων», ἢ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴν ἐπέκταση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἢ συμφωνοῦν μὲ τὰ οἰκουμενιστικὰ περιβάλλοντα, ἐκφράζονται καὶ οἱ ἴδιοι οἰκουμενιστικά, συνυπογράφουν τὶς προδοτικὲς οἰκουμενιστικὲς ἀποφάσεις τῶν διαφόρων Συνεδρίων, ἢ καὶ συμπροσεύχονται μὲ αἱρετικούς.
Οἱ συμβιβασθέντες μὲ τὸν Οἰκουμενισμὸ Ἐπίσκοποι, σήμερα ὑποστηρίζουν μιὰ ὀρθόδοξη θέση· αὔριο ἰσχυρίζονται μιὰ διαφοροποιημένη θέση ἢ καὶ ἀντίθετη· καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο, ἐπανέρχονται στὴν πρώτη, ἀποδεικνύοντας ὅτι οἱ ἐνέργειές τους διέπονται ἀπὸ σύγχυση ἢ ὑποκρισία, ἢ ἀκόμη ὅτι –ἂν καὶ ἔπρεπε νὰ εἶναι διδάσκαλοι τῆς Ἀλήθειας– δὲν ἔχουν οἱ ἴδιοι κατασταλαγμένη, ἀποκρυσταλλωμένη θέση περὶ τῶν διαφόρων θεμάτων τῆς Πίστεως.
Ποιό –ἀπ’ ὅσα λένε– εἶναι σωστό; Τί ἀπ’ ὅλα πιστεύουν; Κανεὶς δὲν γνωρίζει, ἀφοῦ δὲν ἔχουν ἀποκηρύξει τὰ προηγούμενα, ὅταν λέγουν τὰ ἑπόμενα· ἀφοῦ δὲν ἔχουν δηλώσει δημόσια τὴν μετάνοιά τους γιὰ ὅ,τι στραβὸ ἢ κακόδοξο «εἶπαν, ξεῖπαν» καὶ διαφοροποιημένα θὰ ξαναποῦν.
Καὶ ἐπειδὴ περὶ τοῦ «ἀντι-οικουμενιστικοῦ» προφὶλ τοῦ Καλαβρύτων ὁ λόγος, θὰ ἀφήσω νὰ μιλήσουν τὰ γεγονότα καὶ μερικὰ ἀπὸ τὰ ὑπ’ αὐτοῦ πραχθέντα καὶ λεχθέντα (ἀποσπάσματα λόγων του).

Α1.  Ὁ κ. Ἀμβρόσιος ἐναντίον τοῦ Πάπα!
(Ι) Ἔγραφε παλαιότερα ὁ κ. Ἀμβρόσιος: «Σήμερα ὁ κίνδυνος διὰ τοὺς Ὀρθοδόξους προέρχονται ἀπὸ τὸν Χριστιανό(;) Πάπα τῆς Ρώμης!» ποὺ θέλει νὰ καθυποτάξει μὲ «ὕπουλο τρόπο τοὺς Ὀρθοδόξους! Ὁ Πάπας εἶναι ἐγκληματίας Πολέμου! Ὁ Πάπας μισεῖ θανασίμως τοὺς Ὀρθοδόξους, ὑπονομεύει κάθε τι τὸ Ὀρθόδοξον» (Μπουγάτσου Ἰω., Εἴκοσι ἔτη Ἀρχιερατείας τοῦ κ. Ἀμβρόσιου, 1978-1998, ἐκδ. Ἱ. Μ. Μεγ. Σπηλαίου, σελ. 185-187).
(ΙΙ) Σὲ Εἰσήγηση του πρὸς τὴν Δ. Ἱ. Σύνοδο ὁ κ. Ἀμβρόσιος (4/3/2001) «ἐναντιώθηκε σθεναρῶς» στὴν ἐπικείμενη ἔλευση τοῦ Πάπα· ἔλεγε:
«Ἕνα ΝΑΙ (σ.σ. στὴν ἔλευση τοῦ Πάπα), ἐκ μέρους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, θὰ ἐπαυξήση τὴν σύγχυση στὴν Οἰκογένεια τῶν Ὀρθοδόξων, θὰ ἐξασφαλίση στὸν Πάπα πιστοποιητικὸ ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν, γιὰ τὰ ὅποια ἐγκλήματα τῆς Παπικῆς πολιτικῆς σὲ βάρος τῶν Ὀρθοδόξων... Ἕνα ΟΧΙ, θὰ ἀνασχέση τὰ ἐπεκτατικὰ σχέδια τοῦ Πάπα!».

Α2.  Ὁ κ. Ἀμβρόσιος ὑπὲρ τοῦ Πάπα!
Μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ ὁ κ. Ἀμβρόσιος ἄλλαξε γραμμὴ καὶ γνώμη γιὰ τὸν Πάπα. Δὲν τὸν ἐνοχλεῖ, τώρα πλέον, ἡ ἐπίσκεψη ἑνὸς ἀνθρώπου, ποὺ συνεχίζει μιὰ ἐχθρικὴ κατὰ τῶν Ὀρθοδόξων πολιτική, ἐκείνη δηλ. ποὺ ἀνάγκασε τὸν κ. Ἀμβρόσιο νὰ χαρακτηρίσει τὸν Πάπα ὡς ἐγκληματία Πολέμου! Ὡσὰν τώρα ὁ Πάπας, νὰ ἔπαψε ὡς αἱρετικὸς νὰ «μισεῖ θανασίμως τοὺς Ὀρθοδόξους, καὶ νὰ ὑπονομεύει κάθε τι τὸ Ὀρθόδοξο»! Ἡ ἔλευση τοῦ Πάπα ὡς διὰ μαγείας δὲν πρόκειται νὰ «ἐπαυξήση τὴν σύγχυση στὴν Οἰκογένεια τῶν Ὀρθοδόξων»!! Ὁ Παπισμὸς (ἐντὸς τριῶν μηνῶν) ἔπαυσε νὰ ἔχει «ἐπεκτατικὰ σχέδια»!!! Τώρα ὁ κ. Ἄμβρόσιος δηλώνει καὶ διδάσκει: «Καλῶς ἐγένετο ἡ ἐπίσκεψις τοῦ Πάπα!!!  Ὁ Πάπας δὲν εἶναι αἱρετικός! Οἱ Παπικοὶ ἔχουν βάπτισμα καὶ μυστήρια» (Συνέντευξη Στὸ «ΑΞΙΟΝ TV», 15/6/2001).
Καὶ ἐρωτηθεὶς ἀπὸ τὸν δημοσιογράφο, ὁ κ. Ἀμβρόσιος, ἀπάντησε: «Μὲ εἴχατε ρωτήσει… ἂν ὁ Πάπας εἶναι αἱρετικός. Καὶ σᾶς ἀπάντησα: δὲν εἶναι αἱρετικὸς ἀλλὰ σχισματικός. Τὰ θέματα περὶ τοῦ ἂν εἶναι αἵρεση ὁ παπισμὸς εἶναι τὰ λεγόμενα “θεολογούμενα”, εἶναι ἀπὸ τὰ θέματα τὰ ὁποῖα κουβεντιάζονται. Κάποια στιγμὴ ἡ Ἐκκλησία θὰ ἀποφασίσει. Δὲ θὰ σᾶς διδάξω ποτὲ  ὅτι ὁ Πάπας εἶναι αἱρετικός.  Εἶναι σχισματικός. Τὸ Filioque δὲν εἶναι αἵρεση»! (Ἀποσπάσματα Συνέντευξης  Καλαβρύτων Ἀμβροσίου στὸ ΑΞΙΟΝ TV» (15/6/2001), Εἰς περιοδικὸ «Θεοδρομία», τ. 4ον, 2001, (Ὀκτ-Δεκ.).
Δημοσιογράφος: «Συμμερίζεσθε τὴν ἄποψη ὅτι ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στὴν Ἑλλάδα, ἀποτελεῖ ἀρχὴ δεινῶν καὶ ὠδίνων;».
Ἀμβρόσιος: «Δὲν θὰ ἔλεγα ἀρχὴ ὠδίνων, ἀλλὰ εἶναι ἕνα σημαντικὸ γεγονός, διότι ὁ Πάπας εἶναι ἕνας εἰς τὴν οἰκουμένη. Στὴ Σύνοδο ἀποφασίσαμε νὰ ἔρθει ὁ Πάπας καὶ εἴμαστε σύμψηφοι ὅλοι, μὲ μόνη τὴν διαφορὰ ὅτι ὑπῆρξαν διάφορες τοποθετήσεις στὸ ἐπίπεδο τῆς ἐπισημότητος. Κι ἐγώ, ὁ Σπάρτης πέρασε στὰ Μ.Μ.Ε. ὅτι ἀντιδρούσαμε. Δὲν ἦταν ἀκριβῶς ὅτι ἀντιδρούσαμε, ἀλλὰ τὸ διαφορετικὸ ἐπίπεδο τῆς ὑποδοχῆς ἦταν αὐτὸ τὸ ὁποῖο συζητούσαμε κι ὄχι ἐπὶ τῆς οὐσίας, ἂν θὰ πρέπει νὰ ἔλθει ἢ ὄχι... Τὸ δὲ κῦρος τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ἂς τὸ πῶ, ηὐξήθη μὲ αὐτὴν τὴν μετρημένη καὶ λογικὴ κίνηση (σ.σ. ὑποδοχῆς τοῦ Πάπα!). Ἔτσι νομίζω  ὅτι  καλῶς  ἐγένετο  ἡ  επίσκεψις  καὶ  δὲν  θὰ  πρέπει  νὰ  μείνουμε  σὲ  μιὰ  στεῖρα  ἄρνηση,  ἡ ὁποία  μόνο  κακὸ  κάνει  στὴν  Ἐκκλησία» (Συνέντευξη Στὸ «ΑΞΙΟΝ TV», στὸ DVD 16:30). [Ἡ ἀντίδραση, λοιπόν, στὴν ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στὴν Ἀθήνα, κατὰ τὴν οἰκουμενιστικὴ λογική, εἶναι «στεῖρα ἄρνηση», ἐνῶ ἡ ὑποδοχὴ τοῦ Πάπα εἶναι ὀρθόδοξη πράξη!!!].
Μὲ ἐπιστολή του δὲ στὴν ἐφημ. «Ἔρευνα» Αἰγίου (27/6/2001) ὑπὸ τὸν τίτλο: «Ἦταν ἀναπόφευκτη ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα» ὁ κ. Ἀμβρόσιος γράφει: «Βεβαιωθῆτε, ὅτι κι ἐμεῖς προσωπικὰ θὰ θέλαμε (ὁ Πάπας) νὰ μὴν ἐρχόταν! Ἀφοῦ ὅμως ἦλθε, ἂς ἀποδεχθοῦμε τὴν πραγματικότητα. Ἡ Ὀρθοδοξία μας δὲν κινδυνεύει τώρα περισσότερο. Εἴμαστε ὅλοι ἕτοιμοι νὰ θυσιάσουμε γι’ αὐτή, ἀκόμη καὶ τὴ ζωή μας (σ.σ. μεγάλες κουβέντες!). Ἡ Ἱστορία θὰ κρίνει τὶς ἀποφάσεις μας. Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος (Χριστόδουλος) κατόρθωσε τὸ ἀκατόρθωτο! Ἐλάμπρυνε (σ.σ. μὲ ἀπόφαση νὰ ἔλθει καὶ μὲ τὸν τρόπο ποὺ ὑποδέχτηκε τὸν Πάπα) καὶ τὴ χώρα μας καὶ τὴν Ἐκκλησία μας»!!!
Αὐτὲς εἶναι οἱ συνειδητὲς διακυμάνσεις τοῦ κ. Ἀμβρόσιου: (Ι) «Ὁ Πάπας εἶναι ἐγκληματίας Πολέμου!». Νὰ μὴν ἔρθει, γιατὶ θὰ «ἐπαυξήση τὴν σύγχυση στὴν Οἰκογένεια τῶν Ὀρθοδόξων». (ΙΙ) «Καλῶς ἐγένετο ἡ ἐπίσκεψις τοῦ Πάπα!!!», (σ.σ. ἔστω κι ἂν προκαλέσει σύγχυση καὶ ἴσως σχίσμα;). (ΙΙΙ) Στὴ Σύνοδο εἴμαστε σύμψηφοι ὅλοι  νὰ ἔρθει ὁ Πάπας. (IV) «Δὲν ἦταν ἀκριβῶς ὅτι ἀντιδρούσαμε...». (V) «Βεβαιωθῆτε, ὅτι κι ἐμεῖς προσωπικὰ θὰ θέλαμε νὰ μὴν ἐρχόταν»!!!

Β1. Ὁ κ. Ἀμβρόσιος (στὴν ἴδια συνέντευξη): Δὲν πρέπει νὰ στέλνουμε ἐκπροσώπους μας στοὺς Διαλόγους ποὺ εἶναι ἕτοιμοι νὰ πωλήσουν τὰ πάντα.
Δημοσιογράφος: «Πόσο ἀπομακρυνόμαστε διὰ τῶν Διαλόγων ἀπὸ τὴ δογματικὴ διδασκαλία τῆς Ὀρθοδοξίας;»
Ἀμβρόσιος: «Ἐξαρτᾶται ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ στέλνουμε ὡς ἐκπροσώπους στοὺς Διαλόγους. Ἐὰν στέλνουμε ἀνθρώπους αὐστηροτέρων ἀρχῶν, καλὰ πᾶμε ἀπὸ πλευρᾶς δικῆς μας. Διότι αὐτοὶ θὰ παρασύρουν καὶ τοὺς ἄλλους, θὰ ἔχουν ἕνα βέτο κ.λπ. Ἐὰν στέλνουμε χαλαρωτέρων πεποιθήσεων, ἀλλάζει τὸ πρᾶγμα. Δὲν ἔχει ἀναφερθεῖ (ὅμως) μέχρι τώρα, δὲν ἔχουμε τέτοια μαρτυρία, ὅτι στέλνουμε ἀνθρώπους μὲ χαλαρὰ συνείδηση, ποὺ εἶναι ἕτοιμοι νὰ τὰ πουλήσουν ὅλα. Κι ἐφόσον ὅλα τὰ Πατριαρχεῖα τροφοδοτοῦνται ἀπὸ Ἕλληνες θεολόγους, στὰ χέρια μας εἶναι οἱ Διάλογοι»! (Ἀποσπάσματα Συνέντευξης  κ. Ἀμβροσίου στὸ ΑΞΙΟΝ TV» (15/6/2001), περιοδικὸ «Θεοδρομία», τ. 4ον, 2001, (Ὀκτ-Δεκ.).

Β2. Ὁ κ. Ἀμβρόσιος παρὼν καὶ ἄφωνος στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε, ὅπου οἱ ἐκπρόσωποί μας «πούλησαν τὰ πάντα»!!!
Τὰ παραπάνω, λοιπόν, τὰ εἶπε ὁ κ. Ἀμβρόσιος τὸ 2001. Ἂς δοῦμε, ὅμως, μὲ δυὸ λόγια, τί ἔγινε τὸ 2006. Τότε δύο Ἕλληνες ἐπίσκοποι, ὁ Καλαβρύτων μὲ τὸν Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιο (καὶ μαζί τους ἀρκετοὶ λαϊκοί), μετέβησαν στὴν 9η Συνέλευση τοῦ Π.Σ.Ε. στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε. Ἐκεῖ ἀποδέχτηκαν ἄνευ οὐδεμίας ἀντιδράσεως τὶς ἑξῆς προδοτικὲς γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἀποφάσεις  τῆς Συνελεύσεως:
1) Ὅτι τὴν Ἐκκλησία τὴν ἀποτελοῦν ὅλες μαζί, οἱ 350 αἱρετικὲς “ἐκκλησίες” τοῦ Π.Σ.Ε.! 2) Ὅτι ἤδη εἴμαστε «ἑνωμένοι» (ἀοράτως!) μ’ αὐτὸ τὸ συνονθύλευμα τῶν αἱρετικῶν κοινοτήτων, ἀλλὰ ἀποβλέπουμε στὴν ἐπίτευξη «πλήρους ὁρατῆς ἑνότητας»! 3) Ὅτι ἡ πληθώρα τῶν κακοδοξιῶν τῶν “ἐκκλησιῶν” τοῦ Π.Σ.Ε., εἶναι «διαφορετικοὶ τρόποι διατυπώσεως τῆς ἰδίας Πίστης καὶ ποικιλία Χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνευματος»! 4) Ὅτι αὐτὸ ποὺ ὁριοθετεῖ τὴν Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἡ κοινὴ ὀρθὴ Πίστη, ἡ Παράδοση καὶ ἡ Ἀποστολικὴ διαδοχή, ἀλλὰ τὸ “βάπτισμα”!
(Ἡ “Μεταπατερικὴ θεολογία” ἡ ὁποία τάχα προβληματίζει τὸν κ. Ἀμβρόσιο, εἶναι ...ὀδοντογλυφίδα, μπροστὰ σ’ αὐτὸ τὸ δοκάρι ποὺ ἀποδέχτηκαν ἀδιαμαρτύρητα στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε).
Ὁ κ. Ἀμβρόσιος, λοιπόν, ὡς ἕνας ἐκ τῶν ἐκπροσώπων μας στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε, ἐπὶ δύο περίπου χρόνια ἐσιώπησε, δὲν ἐξήσκησε καμιὰ κριτικὴ ἐναντίον τῶν ἀποφάσεων τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε. Ὁ κ. Ἀμβρόσιος γιὰ τοὺς ἄλλους εἶναι αὐστηρός, στὸν ἑαυτό του τὰ ἐπιτρέπει ὅλα· γι’ αὐτὸ στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε (κι ἂν δὲν εἶχε -ὅπως ἰσχυρίζεται- δικαίωμα ψήφου, εἶχε ὅμως δικαίωμα λόγου) «δὲν παρέσυρε καὶ τοὺς ἄλλους» νὰ ἀντιδράσουν, δὲν προέβαλε “βέτο”, δὲν διαμαρτυρήθηκε, τοὺς ἀφησε (αὐτὸς ὁ «αὐστηροτέρων ἀρχῶν») νὰ τὰ πουλήσουν ὅλα!
Καὶ καλὰ ἐκεῖ δὲν μπόρεσε (ὅπως ἰσχυρίζεται). Δὲν τὸ ἔκανε, ὅμως, οὔτε ὅταν γύρισε στὴν Ἑλλάδα! Αὐτός, ποὺ ἔχει εὔκολη πρόσβαση στὰ Μ.Μ.Ε. καὶ οἱ δηλώσεις του (ποὺ κατὰ καιροὺς κάνει), γίνονται πρωτοσέλιδα. Αὐτὸς ποὺ διαμαρτύρεται ἀκαριαίως καὶ γιὰ τὰ πιὸ ἀσήμαντα θέματα (ἀκόμα καὶ γιὰ τὸ μπλουζάκι ποὺ ζήτησε ὁ Πατριάρχης ὡς δῶρο ἀπὸ τὸν τραγουδιστὴ Σάκη Ρουβᾶ!), δὲν βρῆκε δυὸ λέξεις νὰ πεῖ γι’ αὐτὸ τὸ ξεπούλημα τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, παρὰ τὶς προκλήσεις ποὺ δέχθηκε. Καὶ ὅταν (μετὰ ἀπὸ δύο χρόνια) διαμαρτυρηθήκαμε διὰ δημοσιεύματος σὲ τοπικὴ ἐφημερίδα, γιὰ τὴ σιωπή του στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε, μᾶς πληροφόρησε ὅτι παρέστη ἐκεῖ ὡς παρατηρητής, καὶ ὅτι δὲν διαμαρτυρήθηκε, γιατὶ δὲν εἶχε πάρει ἐπίσημα (μετὰ δυὸ χρόνια) τὶς ἀποφάσεις τοῦ Πόρτο Ἀλέγκρε! Λές, καὶ γιὰ νὰ κάνει τὶς ἑκατοντάδες δηλώσεις του, περίμενε πρῶτα νὰ πάρει ἐπίσημα ἔγγραφα στὰ χέρια του!
Καὶ ἐπειδὴ στὸ Πόρτο Ἀλέγκρε ἔγιναν συμπροσευχές, ποὺ ἀπαγορεύουν οἱ Ἱ. Κανόνες (καὶ τί ὑποκρισία! Ὄχι μόνο οἱ ἱ. Κανόνες, ἀλλὰ ἐναντίον τῶν συμπροσευχῶν ἔχει τεθεῖ καὶ αὐτὸς ποὺ ἔχει τὴν πρωτοκαθεδρία σήμερα στὶς συμπροσευχές, ὁ κ. Βαρθολομαῖος!), νά ποιά εἶναι καὶ ἡ θέση τοῦ κ. Ἀμβρόσιου γιὰ τὶς συμπροσευχές.
Ἐρωτήθηκε ἀπὸ ἐπισκέπτη στὸ προσωπικό του ἱστολόγιο περὶ συμπροσευχῶν καὶ ὁ κ. Ἀμβρόσιος μὲ ὕφος ἀποστολικοῦ διδασκάλου ἀπάντησε τὰ ἑξῆς: «Πρέπει, ἔπειτα ἀπὸ διεξοδικὴ ἔρευνα καὶ συζήτηση, νὰ διευκρινήσουμε τί ἀκριβῶς σημαίνει "ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ". Ἐὰν π.χ. βρεθοῦμε σὲ ἕνα δεῖπνο καὶ στὸ τραπέζι παρακάθηνται ἕνας ἢ περισσότεροι Ρωμαιοκαθολικοί, θὰ κάνουμε προσευχὴ πρὸ τοῦ φαγητοῦ; Ναί, θὰ ἀπαντήσω. Αὐτὸ ὅμως λογίζεται "ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ" μὲ τὴν ἔννοια τῶν ἱερῶν κανόνων; Θὰ ἔλεγα: εἶναι συμπροσευχή, ἀλλὰ δὲν λογίζεται ὡς συμπροσευχὴ μὲ τὴν ἔννοια τῶν Ἁγίων Πατέρων. Συμπροσευχὴ λοιπὸν εἶναι καὶ λογίζεται ἡ συμμετοχή μας στὴν τέλεση τῆς θείας λειτουργίας τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν καὶ ἡ συμμετοχή μας στὸ Μυστήριο τῆς ζωῆς, δηλ. τὴν θεία Εὐχαριστία»!!! (mkka.blogspot.gr, 22/11/2008). Πλήρης ταύτιση μὲ τὴν Οἰκουμενιστικὴ ἰδεολογία-αἵρεση.
[Νὰ σημειώσω ἐδῶ, ὅτι σὲ προηγούμενη ἀνάρτησή του ὁ κ. Ἀμβρόσιος μᾶς κατηγόρησε ὅτι τὸν ἔχουμε φακελώσει, ἐπειδὴ παραθέτουμε ἀκριβεῖς παραπομπὲς τῶν λόγων του. Ἀσφαλῶς, θὰ ἐπιθυμοῦσε νὰ γράφαμε πρόχειρα, χωρὶς ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα, γιὰ νὰ μᾶς κατηγορήσει μετὰ ὅτι στερούμεθα στοιχείων! Στὴν προσπάθειά μας, ὅμως, νὰ παρουσιάσουμε μὲ σοβαρότητα τὶς ὀρθόδοξες θέσεις, ποὺ ἀναιροῦν τὶς Οἰκουμενιστικές του τοποθετήσεις, χρειάζεται αὐτὴ ἡ ἐπίπονη προσπάθεια: νὰ βρίσκουμε στὸ Internet καὶ νὰ παραθέτουμε, ὅσο γίνεται μὲ περισσότερη ἀκρίβεια, τὰ πραχθέντα καὶ τὰ γραφέντα ἀπὸ αὐτόν].

Γ. Ὁ κ. Ἀμβρόσιος φιλοξενεῖ καὶ συμπορεύεται μὲ ἐκεῖνον ποὺ χαρακτήριζε ὡς «ἀκατάλληλον» γιὰ Ἐπίσκοπο.
Ὁ κ. Ἀμβρόσιος φιλοξενεῖ, καὶ ἔχει ἀναθέσει ἄτυπα χρέη «βοηθοῦ» ἐπισκόπου, χωρὶς ἡ Ἱ. Σύνοδος νὰ τὸν ἔχει διορίσει, στὸν πρ. Θεσσαλιώτιδος κ. Θεόκλητο Κουμαριανό, πρόσωπο ποὺ εἶχε ὁ ἴδιος καταγγείλει ὡς «ἀκατάλληλο γιὰ τὴν ἀρχιερωσύνη» τὴ δεκαετία τοῦ 1990 (καὶ γνωρίζουμε ποιά εἶναι τὰ κωλύματα πού, κατὰ τοὺς Ἱ. Κανόνες, ἀπαγορεύεται κάποιος νὰ χειροτονηθεῖ εἰς τὸν βαθμὸν τοῦ Ἐπισκόπου). Τὸ 2005 εἶχε, μάλιστα, ἀποδεχθεῖ καὶ κάποιες συγκεκριμένες κατηγορίες, ὅπως «περὶ τῆς ἀναμείξεως τοῦ Σεβ. κ. Θεοκλήτου εἰς τὸ ἐπικληθὲν “παραδικαστικὸν κύκλωμα”». Ἀλλὰ τὸ 2011 (μετὰ ἀπὸ 6 χρόνια καὶ ἀφοῦ πρῶτα δέχθηκε ὡς ἄτυπο «βοηθό» του τὸν κ. Κουμαριανό) δήλωνε (μόνο ὡς πρὸς τὰ γεγονότα τοῦ 2005 καὶ ὄχι ὡς πρὸς τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ προσώπου τοῦ κ. Θ. Κ.): «διεπιστώσαμεν ὅτι εἴχομεν πλανηθῆ... “Mea culpa”!»!!!
Τὴν ἐπάνοδο εἰς τὸ προσκήνιο τοῦ κ. Θ. Κουμαριανοῦ ἐπέκρινε καὶ ὁ ἴδιος ὁ «Ὀρθ. Τύπος» μὲ σχόλιο.

Δ. Ὁ κ. Ἀμβρόσιος φιλοξένησε ἐπὶ χρόνια καὶ ταυτίστηκε μὲ τὸν Οἰκουμενιστὴ Σηλυβρίας Αἰμιλιανό, «ὠφελήθηκε» ἡ Μητρόπολη ἀπὸ τὰ οἰκουμενιστικὰ χρήματά του, τὸν ἀνακήρυξε Ἅγιο καὶ μᾶς τὸν προέβαλε ὡς πρότυπο μίμησης!
Ἂς δοῦμε –πρῶτα– τὴν Οἰκουμενιστικὴ «ταυτότητα» τοῦ Σηλυβρίας Αἰμιλιανοῦ.
i) Ὑπηρετοῦσε ἐξ ἀρχῆς τὰ οἰκουμενιστικὰ σχέδια τοῦ Ἀθηναγόρα· ὑπῆρξε μάλιστα (κατὰ τὸν ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς) τὸ πρωτοπαλλήκαρο τοῦ αἱρετικοῦ Ἀθηναγόρα.
ii) Ἦταν μέλος τοῦ Ἀμερικανικοῦ Ἱδρύματος μὲ τὸ ὄνομα «Διεθνὴς Ἐπιτροπὴ τοῦ Ναοῦ κατανόησης, Ιnc»· ἕνα εἶδος Συνδέσμου τῶν ἑνωμένων θρησκειῶν ποὺ συστήθηκε τὸ 1960 στὶς ΗΠΑ, καὶ ἀνέλαβε διαθρησκειακὴ δράση στὰ πλαίσια τῶν στόχων τοῦ ἐν λόγῳ ἱδρύματος. Ἤδη στὴ Γενεύη τὸ 1970, τὸ ἐν λόγῳ Ἵδρυμα, σὲ διάσκεψη ἡγετῶν διαφόρων θρησκειῶν ἐτέλεσε ὑπερομολογιακὴ λειτουργία καὶ προσευχή, κατὰ τὴν ὁποία ἦσαν παρόντες καὶ ὀρθόδοξοι ἀντιπρόσωποι. (Δὲς ἄρθρο γιὰ τὸν Σηλυβρίας τοῦ καθηγητὴ Ἰω. Κορναράκη, «Ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος–Στρατευμένος Οἰκουμενιστής!».
iii) Μὲ πρωτοβουλία τοῦ ἀρχι-οικουμενιστὴ Σηλυβρίας Αἰμιλιανοῦ Τιμιάδη, ἱδρύθηκε τὸ 1970 ὁ «Διεθνὴς Σύνδεσμος Μοναχῶν καὶ Μοναζουσῶν». Ἡ φετινή συνάντηση τῶν μελῶν τοῦ Συνδέσμου αὐτοῦ, πραγματοποιήθηκε στὴν περιοχὴ Tarascon στὴ νότια Γαλλία καὶ συμμετεῖχαν ἐκπρόσωποι ἐκ τῶν τριῶν χριστιανικῶν δογμάτων (δηλ. τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ τῶν αἱρετικῶν) μὲ πρόεδρο τὸν Ἐπίσκοπο Σινώπης Ἀθηναγόρα! (http://aktines.blogspot.gr).
Ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος» (ὁ ὁποῖος –κρίμα!– ἐνῶ ἀγωνίζεται κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀμνηστεύει τὴν Οἰκουμενιστικὴ δράση τοῦ κ. Ἀμβρόσιου καὶ τὸν προβάλλει ὡς ὀρθόδοξο ἀγωνιστὴ ἐπίσκοπο, δημοσιεύοντας τακτικότατα ἄρθρα του) δημοσίευσε σχόλιο περὶ αὐτοῦ τοῦ Συνδέσμου: «Μένουμε πραγματικὰ ἄναυδοι μὲ τὸ θράσος τῶν ὀρθοδόξων οἰκουμενιστῶν. Πρῶτον τί θὰ πεῖ: “Διεθνὴς Σύνδεσμος Μοναχῶν καὶ Μοναζουσῶν”; Οὔτε κἄν, ἡ λέξη “Χριστιανικὸς” δὲν ἀναφέρεται. Τυχαῖα; Μᾶλλον ὄχι! Διότι “μοναχισμὸ” ἔχει καὶ ὁ Ἰνδουϊσμός, ὁ Βουδισμός...! Διερωτώμεθα: μήπως εἶναι ἀνοικτὸς ὁ διεθνὴς αὐτὸς σύνδεσμος καὶ γιὰ δαύτους;» (φ. 1939, 10/8/2012).
iv) Ὅμως, ὁ Οἰκουμενισμὸς τοῦ Αἰμιλιανοῦ συνεχίζεται. Ἦταν ταυτόχρονα «ὀρθόδοξος» Ἐπίσκοπος καὶ μοναχὸς τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Μονῆς τοῦ Bose στὴν Ἰταλία· ἡ Μονὴ τοῦ Bose εἶναι ἕνα μοναστήρι ποὺ ἀποτελεῖ ἔμπρακτη ἐφαρμογή τῆς οἰκουμενιστικῆς συνύπαρξης ὀρθοδόξων καὶ ἑτερόδοξων, ἀφοῦ σ’ αὐτὴ συνυπάρχουν ὀρθόδοξοι καὶ αἱρετικοί, συμπροσεύχονται, συμμετέχουν σὲ «Θεία Λειτουργία», κοινωνοῦν δὲ ὀρθόδοξοι τὴν παπικὴ «ὅστια»! Τελευταῖο περιστατικό: ἱερέας τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν κοινώνησε μὲ ΟΣΤΙΑ τὸ Σεπτέμβριο τοῦ 2010 καὶ τέθηκε σὲ ἐπ’ ἀόριστον σὲ ἀργία μὲ ἐντολὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου (ἔπειτα ἀπὸ καταγγελία τοῦ μητροπ. Γλυφάδας Παύλου). Ἐπίσης ἡ Μονὴ αὐτὴ εἶναι μεικτὴ (μοναστήρι ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν).
Καὶ ὅλα αὐτὰ γίνονται «ὑπὸ τὴν πνευματικὴ καθοδήγηση τοῦ παπικοῦ Enzo Bianchi. Δὲν πρόκειται παρὰ γιὰ ἐφαρμογὴ τοῦ οἰκουμενισμοῦ ὄχι μόνο στὴ θεολογία, ἀλλὰ καὶ στὴ λειτουργικὴ πράξη καὶ τὴ μοναχικὴ ζωή» (Τάτση Ἰω., Ὀρθ. Τύπος, 25/6/2010).
Σ’ αὐτὴ τὴ Μονὴ λοιπόν, ἔχουν παρελάσει, (ὅπως βλέπει κανεὶς σὲ δημοσιευμένες φωτογραφίες) ἐκτὸς τοῦ Δημητριάδος Ἰγνάτιου, τοῦ πρ. Θεσσαλιώτιδος Θεόκλητου, τοῦ Μεσσηνίας Χρυσόστομου καὶ ὁ Καλαβρύτων Ἀμβρόσιος.
Μετὰ ἀπ’ αὐτά, εἶναι εὔκολο νὰ συνειδητοποιήσει κανεὶς τὴν ἀλλοίωση τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος τῶν πιστῶν, ἰδίως τοῦ Αἰγίου, μὲ τὴν ἄδεια καὶ τὴν εὐλογία τῶν Ἐπισκόπων, ἀφοῦ ὁ κ. Ἀμβρόσιος εἶχε «φροντίσει» νὰ τοὺς νουθετεῖ καὶ νὰ τοὺς «λειτουργεῖ» ὁ Σηλυβρίας, τὸν ὁποῖον εἶχε χαρακτηρίσει ὁ κ. Ἀμβρόσιος ὡς «Ἀστέρα τῆς Ἐκκλησίας πολύφωτον», καὶ «κόσμημα τῆς Ὀρθοδοξίας», καὶ «Φάρον τηλαυγῆ τοῦ ποιμνίου τῆς Ἱ. Μητροπόλεως»! Μπορεῖ κανεὶς νὰ φαντασθεῖ, ὅτι ἦταν ποτὲ δυνατόν, ὁ Μ. Ἀθανάσιος, ὁ Μ. Βασίλειος, ὁ ἅγ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης ἢ ὁ ἅγ. Γρηγόριος Παλαμᾶς νὰ συνεδρίαζαν καὶ νὰ συμπροσεύχονταν μὲ αἱρετικούς, ἢ νὰ ἐπέτρεπαν σὲ αἱρετικοὺς λύκους νὰ διδάξουν τὸ ποίμνιό τους;
v) Ὑπάρχει καὶ συνέχεια γιὰ τὸν φιλοξενούμενο τοῦ κ. Ἀμβρόσιου. Στὴν ἐφημ. «Ἔρευνα» τοῦ Αἰγίου (24/8/2005) δὲν ντράπηκε ὁ κ. Ἀμβρόσιος νὰ δημοσιεύσει Ἀνακοίνωση τῆς Ἱ Μ. Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας, ἡ ὁποία μᾶς πληροφορεῖ ὅτι: στὴ γυναικεία παπικὴ Μονὴ τῶν Καρμελιτῶν διοργανώθηκε διήμερη πανηγυρικὴ Σύναξη πρὸς τιμὴν τοῦ Σηλυβρίας κ. Αἰμιλιανοῦ. Κατ’ αὐτήν «ἐτελέσθη καὶ ὁλονύκτιος ἀγρυπνία καὶ τὴν ἑπομένη 20η Ἰουλίου Θεία Λειτουργία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου» στὴν ὁποία συμμετεῖχε –ἐκτὸς τῶν ἄλλων– καὶ ὁ κ. Αἰμιλιανός! (Καὶ ἔρχονται, μετὰ ἀπὸ αὐτά, μερικοὶ Ἕλληνες ἐπίσκοποι νὰ ποῦν, πὼς ὅταν ὑπάρξει «διακοινωνία» (intercommunio), τότε θὰ λάβουν μέτρα κατὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν· λὲς καὶ ὅλα αὐτὰ καὶ πολλὰ ἄλλα συμβάντα, δὲν ἀποτελοῦν intercommunio!).
vi) Γιὰ ὅλες αὐτὲς τὶς Οἰκουμενιστικές του δραστηριότητες βραβεύτηκε ὁ Σηλυβρίας Αἰμιλιανός. Παρὼν στὴν βράβευση καὶ ὁ κ. Ἀμβρόσιος, ὁ ὁποῖος μάλιστα ἔβγαλε καὶ ἀνακοίνωση γιὰ τὸ «χαρμόσυνο» αὐτὸ γεγονός. Διαβάζουμε στὴν ἀνακοίνωση τῆς Μητροπόλεως ποὺ δημοσίευσε ἡ «Ἔρευνα» Αἰγίου  (24/8/2005): Στὶς 17 Ἰανουαρίου 2004 ἐβραβεύθησαν ἀπὸ τὴν Θεολογικὴ Ἀκαδημία στὸ Μπάρι τῆς Ἰταλίας, ἕνας Δομικανὸς θεολόγος καὶ ὁ Σηλυβρίας Αἰμιλιανὸς διὰ τὴν Οἰκουμενιστική τους δράση! «Στὴν ἐπίσημη τελετὴ ἦσαν παρόντες ἀνώτεροι Κληρικοί, Καθηγηταὶ καὶ ὁ Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας κ. Ἀμβρόσιος μὲ ὁμάδα κληρικῶν ἀπὸ τὸ Αἴγιον»!!!
Καὶ ὅταν ἐτελείωσε τὸν βίον του, κατά την κηδεία τοῦ Μητροπολίτη Σηλυβρίας Αἰμιλιανοῦ ποὺ ἔγινε στὸ Αἴγιο (ὅπως ἀναφέρει ὁ ἴδιος ὁ Καλαβρύτων): ὁ καθολικὸς «πατήρ Lino ἔτρεξε στὸ Αἴγιο ἀπὸ τὴν Ἰταλία, ἀπὸ τὴν Μονὴ Bose τὴν ὁποία ὁ μακαριστὸς Ἱεράρχης ἐπισκεπτόταν συχνά... Ἡ τελευταία του, πρόσφατη δέ, ἐπίσκεψη ἐκεῖ ἦταν τὸν παρελθόντα Ἰανουάριο. Μετέβη στὸ Bose γιὰ νὰ ἀποχαιρετήσει τοὺς πατέρες τῆς Μονῆς καὶ γιὰ νὰ τοὺς δώσει τὶς τελευταῖες νουθεσίες, ἐπέστρεψε δὲ (στὸ Αἴγιο) στὶς 30 Ἰανουαρίου 2008».
Αὐτὴ ἦταν ἡ ἰδεολογία τοῦ Αἰμιλιανοῦ. Ἕνας ξεκάθαρος διαθρησκειακὸς οἰκουμενισμὸς ποὺ δίδασκε «λόγοις καὶ ἔργοις» ὁ Σηλυβρίας. Καθαρὴ εἰδωλολατρεία.
Σ’ αὐτὸν ἀφιέρωσε ἡ Ἱ. Μητροπόλη Καλαβρύτων τὸ «Ἐγκόλπιον Ἑορτολόγιον» τοῦ 2005. Καὶ στὸ Ἑορτολόγιο αὐτὸ (ὅπως ἔγραψε ὁ καθηγητὴς Κορναράκης) ὁ κ. Αμβρόσιος «κατακοσμεῖ μὲ οὐρανομήκεις τιμητικὲς προσαγορεύσεις τὸν Σηλυβρίας Αἰμιλιανό, ποὺ ἀνυψώνουν τὸ πρόσωπό του ὑπεράνω τοῦ ὕψους μεγάλων ἁγίων Ἱεραρχῶν τῆς Ὀρθοδοξίας μας. Ἔτσι ὁ Σεβ. κ. Αἰμιλιανός, κατὰ τὸν κ. Ἀμβρόσιο, εἶναι: Καύχημα τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας, Ὑψηλὸν Πνευματικὸν Ἀνάστημα καὶ Ἅγιος Γέροντας, Ἀστὴρ τῆς Ἐκκλησίας πολύφωτος,  κόσμημα τῆς Ὀρθοδοξίας, Φάρος τηλαυγὴς τοῦ ποιμνίου τῆς Ἱ. Μητροπόλεώς του, Ἄσβεστος κανδήλα τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Ἀληθείας!!!» (“Ὀρθόδ. Τύπος”, φ. 1579, 7/1/2005).
Καὶ ποιός εἶναι “καύχημα Ὀρθοδοξίας”; Συνεχίζει ὁ κ. Κορναράκης: Ἐκεῖνος ποὺ «ἀπεδείχθη περιφρονητὴς καὶ πολέμιος δύο βασικῶν Ἀποστολικῶν Κανόνων· τοῦ ΜΕ΄· “Ἐπίσκοπος ...αἱρετικοῖς συνευξάμενος μόνον, ἀφοριζέσθω” καὶ τοῦ ΞΕ΄· “Εἴ τις κληρικὸς ἢ λαϊκὸς εἰσέλθει εἰς συναγωγὴν Ἰουδαίων... καὶ καθαιρείσθω καὶ ἀφοριζέσθω”. Ἐπειδή, ὅπως φρονεῖ, δὲν συμβιβάζονται οἱ κανόνες αὐτοὶ μὲ τὴν ἐποχήν μας, χρήζουν κάποιας μεταρρυθμίσεως, ἐφόσον περιορίζουν τοὺς πιστοὺς “εἰς ἐπιφυλακτικότητα μετὰ ἄλλων μὴ χριστιανῶν καὶ μὴ ὀρθοδόξων”!». Ἐπίσης ὁ Σηλυβρίας «ἀποδίδει τὴν ἀποτυχία τῆς ἑνωτικῆς προσπαθείας μὲ τοὺς ἀντιχαλκηδονίους στὸ Ἅγιον Ὄρος». Καὶ γράφει: «Αὐτοὶ λοιπὸν οἱ μεμονωμένοι Ἁγιορεῖτες ἀγνοώντας ὅλους τοὺς ἀγῶνας (σ.σ. περὶ ἑνώσεως μὲ τοὺς αἱρετικούς), ἔρχονται καὶ τὰ γκρεμίζουν ὅλα!» (Ἑορτολόγιο Ἱ. Μ. Καλαβρύτων, σ. 47)!!!».
Καὶ καταλήγει ὁ καθηγητὴς Κορναράκης: «Ἀποροῦμε, ἐκπληττόμεθα ἀλλὰ καὶ θλιβόμεθα γιὰ τὴ χαλαρὴ ἐπισκοπικὴ συνείδηση τοῦ κ. Ἀμβροσίου! Μήπως καὶ ὁ ἴδιος ἔχει ἤδη “ὠφεληθεῖ” ἀπὸ τὴν “ἀκένωτον πηγὴν διδαγμάτων” (σ. 6), οἰκουμενιστικῆς καὶ διαθρησκειακῆς λογικῆς, τοῦ φιλοξενουμένου τοῦ Ἁγίου Γέροντος; Κύριος οἶδε!» («Ὀρθ. Τύπος», ὅπ. παρ).
vii) Τελευταῖα, μίλησε καὶ ἐναντίον τῆς Μασονίας ὁ κ. Ἀμβρόσιος, καὶ ζητᾶ νὰ ἀποκαλύψουμε τοὺς Μασόνους:
«...εἰσάγεται ὑπογείως ὁ "ἔξω ἀπὸ δῶ" ὡς νέος "θεὸς" μέσῳ τῶν μασωνικῶν στοῶν!!! Καὶ μὴ χειρότερα... Κι ὄχι μόνο αὐτό, ἐδῶ βλέπουμε ὅτι οἱ Μπαρόζο, καὶ λοιποὶ ἡγέτες τῆς ΕΕ συσκέπτονται ἀπὸ κοινοῦ μὲ τοὺς ἀρχηγοὺς τῶν μασωνικῶν στοῶν, "γιὰ τὸ καλό μας". ...ΑΠΟΚΑΛΥΨΤΕ ΤΟΥΣ ΜΑΣΩΝΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΤΕ ΤΟΥΣ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΟΥΝ ΑΠΟ ΟΠΟΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΑΞΙΩΜΑΤΑ Ή ΘΕΣΕΙΣ ΕΧΟΥΝ» (mkka.blogspot.gr/2012/02/blog-post_11.html).
Μᾶς ζητᾶ ὁ κ. Ἀμβρόσιος νὰ «ἀποκαλύψουμε» τοὺς ἐκτὸς Ἐκκλησίας «Μασώνους τῆς Ἑλλάδος». Μήπως, ὅμως, οἱ ἀποκαλύψεις πρέπει νὰ ἀρχίσουν ἀπὸ τὸν κῆπο του καὶ μέσα ἀπὸ τὴν Ἱεραρχία; Μήπως πρέπει νὰ κάνει τὸν κόπο νὰ ἐρευνήσει κι αὐτός, ἂν ὑπῆρξαν φιλομασόνοι φιλοξενούμενοί του, ἂν ὑπάρχουν ἐντὸς Ἐκκλησίας (Ἱεραρχίας) Μασόνοι Ἐπίσκοποι, τοὺς ὁποίους οἱ συνεπίσκοποί του καλύπτουν; Ὅταν πρὸ δεκαπενταετίας ὁ  «Μεγάλος Διδάσκαλος» τῆς μασονικῆς στοᾶς Ἀθηνῶν, Χρ. Μανέας, κατήγγειλε τὴν ὕπαρξη μασόνων Ἱεραρχῶν, ἡ Ἱεραρχία δὲν θέλησε ἢ δὲν τόλμησε νὰ ἐλέγξει τὴν κατηγορία ἢ νὰ τὸν μηνύσει ὡς συκοφάντη, ὅπως πολλάκις πιστοὶ χριστιανοὶ ζήτησαν καὶ ἀπαίτησαν, ὥστε νὰ μὴν αἰωρεῖται περὶ τὰς κεφαλὰς Ἐπισκόπων τῆς Ἐκκλησίας αὐτὴ ἡ φρικτὴ ὑποψία.
Πρόσφατα πληροφορηθήκαμε ἀπὸ ἱστολόγια τὴν φιλομασονικὴ στάση κάποιων παλαιότερων καὶ νεώτερων Ἐπισκόπων. Ἐπειδὴ ἔχουν σχέση μὲ τὸν Σηλυβρίας, θὰ ἀναφέρουμε 2-3 δηλώσεις τους: Ὁ Ἰωακείμ Ἀποστολίδης «τὸ 1931 σὲ συνεδρίαση τῆς Ἱεραρχίας ...ὑπεραμύνθηκε τῆς μασονίας, ὡς θεσμοῦ κοινωνικοῦ, ὁ ὁποῖος ἐπιδιώκει τὴν ἐξύψωση τῆς κοινωνίας!» (ἐφημ. "ΑΛΗΘΕΙΑ", ἀρ. φυλ. 20, Ὀκτώβριος 1933). Ὁ Ἀθηναγόρας Κοκκινάκης (Μητροπ. Θυατείρων) σὲ δηλώσεις του ὑποστήριξε ὅτι «θρησκέμποροι τινές, ἤρχισαν πόλεμον ἐναντίον χιλιάδων καλῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν..., ἐπειδὴ ἀνήκουν εἰς τὴν Ὀργάνωσιν τῶν Μασόνων. Τί κακὸ ἔκαμαν εἰς τὴν Ἑλλάδα οἱ Μασόνοι;».
Καὶ τί σύμπτωση! Παρόμοιες θέσεις, παρόμοιο ἐξωραϊσμὸ τῆς Μασονίας ἐπεχείρησε καὶ ὁ περὶ οὗ ὁ λόγος Αἰμιλιανός. Συγκεκριμένα ὁ «Αἰμιλιανὸς Τιμιάδης» (μητροπολίτης Καλαβρίας τότε καὶ μετέπειτα Σηλυβρίας) «σὲ συνέντευξή του στὴν Ἑλβετικὴ ἐφημερίδα "La Suisse" ποὺ ἀναδημοσιεύει ἀπόσπασμα ἡ "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ" (1-12-1972) καταθέτει τὴν ἄποψή του γιὰ τὸν τεκτονισμὸ σὲ μία ἐποχὴ ποὺ ἡ ἱεραρχία τῆς Ἑλλάδος, μὲ μπροστάρη τὸν Φλωρίνης Αὐγουστῖνο Καντιώτη, εἶχε ξεσηκωθεῖ γιὰ τὴν κάθαρση τοῦ κλήρου ἀπὸ τοὺς μασόνους» [Τοῦτο ποτὲ δὲν ἐπετεύχθη, ἀντίθετα ἡ περὶ Ἀρχιεπ. Χριστόδουλον Σύνοδος ἁγιοποίησε τὸν Ἐπίσκοπον Χρυσόστομον Σμύρνης, παρὰ τὶς ἐνστάσεις χριστιανῶν ποὺ κατήγγειλαν τὴν Μασονικήν του ἰδιότητα καὶ παρά τὶς ἐπιφυλάξεις καὶ αὐτῶν ἀκόμα τῶν ἰδίων(!) Ἐπισκόπων ποὺ τὸν ἁγιοποίησαν!!!].
Καὶ ὡς νὰ ἦτο ὁ Σηλυβρίας συνήγορος τῶν Μασόνων καὶ τῶν Οἰκουμενιστῶν, ψέγει τὴν Ἱεραρχία, διότι μὲ τὴν παρότρυνση μιᾶς ὁμάδας φανατικῶν, κακῶς θεωρεῖ τὸν Μασονισμὸ (τεκτονισμὸ) ὡς ἐχθρὸ τῆς Ἐκκλησίας! Διαβεβαιώνει δέ, ὅτι ἡ Μασονία «οὐδεμίαν σχέσιν ἔχει μὲ τὸν οἰκουμενισμόν»! Στὴν συνέντευξή του, τὸ περιεχόμενο τῆς ὁποίας εἶναι ἐσκεμμένως ἀντιφατικὸ καὶ ἀποπροσανατολιστικό, διαβάζουμε καὶ τὰ ἑξῆς:
«Δὲν πρέπει νὰ ὑπερβάλλωμεν τὴν σημασίαν τῆς ἀποφάσεως τῆς Ἱεραρχίας ἐπὶ τοῦ θέματος τοῦ τεκτονισμοῦ... Πρόκειται περὶ μέτρου ἐντελῶς τυπικοῦ..., πρόκειται περὶ κατισχύσεως εἰς τοὺς κόλπους τῆς ἱεραρχίας μιᾶς μικρᾶς μειοψηφίας φανατικῶν, οἱ ὁποῖοι ἐκδηλώνουν ἀντιοικουμενικὸν πνεῦμα, ἔστω κι ἂν ὁ τεκτονισμὸς οὐδεμίαν ἔχει σχέσιν κατ’ ἀρχὴν μὲ τὸν οἰκουμενισμόν. Ἡ ἀπόφασις αὐτὴ δὲν δύναται νὰ θεωρηθῆ ὡς ἐκπροσωποῦσα τὴν γνώμην τοῦ συνόλου τῆς Ἱεραρχίας καὶ ἀκόμα ὀλιγώτερον τῆς Ἐκκλησίας..., δεδομένου ἄλλωστε ὅτι ἀπὸ δεκαετίας ἤδη θεωρεῖται ὅτι ὁ τεκτονισμὸς εἶναι ἀσυμβίβαστος πρὸς τὴν ὀρθόδοξον ἐκκλησίαν. Ὁ λαὸς γνωρίζει ὅτι ὁ τεκτονισμὸς δὲν ἀποτελεῖ εἰς τὴν Ἑλλάδα πραγματικὸν κίνδυνον, ὁπωσδήποτε δὲ δὲν εἶναι ἐχθρὸς τῆς ἐκκλησίας. Δὲν ἐμάθομεν νὰ λέγωμεν, ὅτι ὁ τεκτονισμὸς συμβιβάζεται πρὸς τὴν θρησκείαν, ἀλλὰ τὸ νὰ λέγωμεν, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ κύριος ἐχθρός, ἀσφαλῶς δὲν ἀνταποκρίνεται εἰς τὴν γνώμην τῆς πλειοψηφίας τῆς ἱεραρχίας»! http://krufo-sxoleio.blogspot.gr/2012/08/2_14.html
Ὁ εὐφυὴς κ. Ἀμβρόσιος, λοιπόν, δὲν κατάλαβε τίποτα ἀπ’ ὅλες τὶς παραπάνω ἰδιότητες  τοῦ Αἰμιλιανοῦ, δὲν γνώριζε τὴν ταυτότητά του;
Μᾶς δίδαξε ὁ κ. Ἀμβρόσιος ὅτι καὶ μόνο νὰ δεχθεῖς στὸ γραφεῖο σου κάποιον, εἶναι σὰ νὰ ἀποδέχεσαι τὴν ἰδεολογία του καὶ νὰ τὴν ἐπευλογεῖς! Ἔγραψε συγκεκριμένα: Ὁ κ. Βαρθολομαῖος καὶ ὁ κ. Ἱερώνυμος «φέρονται ὡς ἀποδεχόμενοι τὴν Μεταπατερικὴ Θεολογία καὶ ὡς ἐπευλογοῦντες ταύτην, καθ' ὅσον ἐδέχθησαν στὸ Γραφεῖο του ἕκαστος τὰ Μέλη τοῦ Προεδρείου τῆς ἐν λόγῳ κινήσεως»! (aktines.blogspot.gr/2012/03/blog-post_1762.html).
Ὥστε, λοιπόν, κατὰ τὴν διδασκαλίαν του, καὶ μόνο νὰ δεχθεῖς στὸ Γραφεῖο σου κάποιον, εἶναι σὰ νὰ ἀποδέχεσαι τὴν ἰδεολογία του! Τόσο αὐστηρὸς εἶναι γιὰ τοὺς ἄλλους. Ἂν ὅμως ἰσχύει αὐτό, τί σημαίνει γιὰ τὸν ἴδιο τὸ γεγονός, ὅτι ὄχι ἁπλῶς ἐδέχθη στὸ Γραφεῖο του, ἀλλὰ φιλοξένησε καὶ φιλοξενεῖ ἐπὶ χρόνια στὴν Μητρόπολη Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας Ἐπισκόπους πού, τὸν ἕνα ἔχει χαρακτηρίσει ὁ ἴδιος ὡς «ἀκατάλληλο πρόσωπο» γιὰ νὰ γίνει ἐπίσκοπος, ὁ δὲ ἄλλος, ὁ Σηλυβρίας, ἦταν ἐν ἔργοις καὶ λόγοις ἡγετικὸ στέλεχος τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ φιλικὰ προσκείμενος πρὸς τὴν Μασονία; Πῶς σ’ αὐτὸν εἶχε ἐμπιστευθεῖ τὴν διδαχὴ τοῦ ποιμνίου του, συλλειτουργοῦσε μαζί του, καὶ ἀποδέχθηκε τὸν καρπὸ τοῦ ἐν Εὐρώπῃ οἰκουμενιστικοῦ του κόπου, ἑκατομμύρια εὐρώ, γιὰ νὰ χτίσει οἰκήματα, «Μετόχια» καὶ «Σήμαντρα», καὶ παρευρέθη στὴν βράβευσή του ἀπὸ παπικούς; Ἄραγε, δὲν ταυτίστηκε μὲ αὐτόν, δὲν ἐπευλόγησε στὸ πρόσωπό του τὸν Οἰκουμενισμό του, δὲν καθίστασαι ὅμοιός του;

Ε. Ὁ κ. Ἀμβρόσιος τὸ 2003, καθὼς μεγάλωναν τὰ ἀνοίγματα τοῦ Ἀρχιεπ. Χριστόδουλου πρὸς τὸ Βατικανό, ἂν καὶ διέβλεπε ἐπερχόμενο σχίσμα, ἀδιαφοροῦσε. Σήμερα καταφέρεται ἐναντίον τῶν συνεπισκόπων του, ποὺ δὲν βλέπουν τὸν κίνδυνο σχίσματος Οἰκουμενιστῶν καὶ ἀντι-οικουμενιστῶν!
Ὅταν ὁ κ. Ἀμβρόσιος (ἐπὶ Χριστοδούλου) ἦταν «ὑπουργὸς τῶν ἐξωτερικῶν» τῆς Ἐκκλησίας, δὲν ἀντέδρασε στοὺς Οἰκουμενιστικοὺς σχεδιασμοὺς τοῦ Ἀρχιεπίσκοπου Χριστόδουλου (ποὺ τότε πλειοδοτοῦσε σὲ οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα, ξεπερνώντας καὶ τὸν πατριάρχη Βαρθολομαῖο), ἀλλὰ συνεργάστηκε μαζί του γιὰ τὴν ἐπιτυχία τῶν οἰκουμενιστικῶν του σχεδιασμῶν. Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ προσφώνηση τοῦ κ. Ἀμβρόσιου πρὸς τὸν καρδινάλιο Κάσπερ (11/2/2003), πρὸς τὸν ὁποῖο δήλωνε κυνικὰ πώς, παρὰ τὸν διαβλεπόμενο κίνδυνο σχίσματος ἐντὸς τῶν κόλπων τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας, λόγῳ τῶν ἀνοιγμάτων πρὸς τὸ Βατικανό, ἡ προσπάθεια προσεγγίσεως μεταξὺ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν(!) θὰ συνεχισθεῖ: «Διανοίγοντες τὰς ἀγκάλας μας πρὸς τὴν Ρωμαιοκαθολικὴν Ἐκκλησίαν», εἶπε ὁ κ. Ἀμβρόσιος, «ἀντιμετωπίζομεν τὸν κίνδυνον ἑνὸς νέου ἐσωτερικοῦ σχίσματος»! (π. «Ἐκκλησία» Μάρτιος 2003). Καὶ συνεχίζων, ἐπρότεινε τὴν «περαιτέρω ἀνάπτυξιν Διμερῶν Σχέσεων μεταξὺ  τῆς προκαθημένης(!) Ἐκκλησίας(!) τῆς Ρώμης καὶ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος».
Σήμερα, ὁ μὴ συνειδητοποιῶν τὴν βαρύτητα τῶν ὅσων ἑκάστοτε λέγει, κ. Ἀμβρόσιος, κατηγορεῖ τοὺς ἄλλους συνεπισκόπους του, ὅτι τοὺς ἐξέφυγε ἡ κατάσταση ἀπὸ τὰ χέρια τους, καὶ ὡς ἐκ τούτου ὑπάρχει κίνδυνος σχίσματος καὶ σχισμάτων. «Δὲν πρέπει (γράφει), ὑπαιτιότητι ἡμῶν, νὰ μονοπωλῆται ἡ Ὀρθοδοξία ἀπὸ ἐκκεντρικά τινα στοιχεῖα-Μέλη τῆς Ἐκκλησίας... Ἐπικρέμαται, φρονῶ ταπεινῶς, ὑπεράνω τῆς κεφαλῆς ἡμῶν ἡ ἀπειλὴ οὐχὶ ἁπλῶς ἑνὸς σχίσματος, ἀλλὰ περισσοτέρων τοιούτων, καθ’ ὅσον ἄλλοι μὲν θεωροῦν ὡς αἵρεσιν τὴν λεγομένην οἰκουμενικὴν κίνησιν, ἕτεροι δὲ τὴν θεωρίαν τῆς μεταπατερικῆς Θεολογίας, καὶ ἄλλοι τὴν μεταρρύθμισιν εἰς τὰ τῆς Ὀρθοδόξου λατρείας» (Φεβρ. καὶ Μάρτ. 2012). Τόσο γρήγορα ξέχασε ὅτι εἶναι συνδημιουργὸς τῆς καταστάσεως αὐτῆς· ἡ στάση του, τότε, ἔναντι τοῦ Πάπα, ἡ ἀδιαφορία του, τότε, γιὰ ἕνα «νέο ἐσωτερικὸ σχίσμα», μαζὶ μὲ ἄλλους παράγοντες, ὁδήγησαν σ’ αὐτὰ καὶ εἶναι οἱ πικροὶ καρποὶ αὐτῶν ποὺ τώρα κατηγορεῖ.
Ἂν πράγματι, ἐννοεῖ αὐτὰ ποὺ λέγει, πρέπει νὰ κάνει τὴν αὐτοκριτική του, νὰ ζητήσει συγγνώμη ἀπὸ τοὺς συλλειτουργούς του, ἀπὸ τοὺς πιστοὺς καὶ ἀπὸ ὅσους ἐδίωξε, ἐπειδὴ τοῦ ὑπενθύμιζαν τὰ αὐτονόητα, καὶ τότε θὰ θεωρηθεῖ εἰλικρινὴς (κατὰ ἄνθρωπον) ἡ σημερινή του «ἀγωνία»!

ΣΤ. Ὁ κ. Ἀμβρόσιος κατηγορεῖ τὸν Πατριάρχη γιὰ παράνομη καθαίρεση, ξεχνώντας ὅτι κι αὐτὸς ἔχει προβεῖ σὲ παράνομους καὶ ἄδικους ἀφορισμούς!
Θὰ προσθέσω κι ἕνα τελευταῖο, τὸ ὁποῖο, ἂν καὶ μὲ ἀφορᾶ προσωπικά, δὲν πρέπει νὰ παρασιωπήσω, γιατὶ δὲν τὸ ἀντιμετώπισα ἐξ ἀρχῆς καὶ (τώρα περισσότερο) δὲν τὸ ἀντιμετωπίζω ὡς προσωπικό, ἀλλὰ ὡς ἐκκλησιαστικὸ θέμα. Ὁ κ. Ἀμβρόσιος καταφέρεται κατὰ τῆς παράνομης (πράγματι) καρατόμησης τοῦ Πατριάρχη Ἱεροσολύμων Εἰρηναίου καὶ ἐπανέρχεται στὸ θέμα πολλὲς φορές. Γράφει: Ὁ «Πατριάρχης Εἰρηναῖος κηρύχθηκε ἔκπτωτος χωρὶς δικαστικὲς διατυπώσεις! ΔΕΝ ἀπαγγέλθηκε κατηγορία κατ’ Αὐτοῦ! ΔΕΝ διενεργήθησαν ἀνακρίσεις! ΔΕΝ ΤΟΥ ΕΔΟΘΗ ἡ δυνατότης νὰ ἀπολογηθῆ! ΔΕΝ ΔΙΚΑΣΘΗΚΕ λοιπὸν καθὼς οἱ Ἱεροὶ Κανόνες διακελεύουν!... Καὶ ὅλα αὐτὰ ἔγιναν …μὲ τὴν σύμπραξη τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου, δηλ. τοῦ θεματοφύλακος τῶν Ἱ. Κανόνων!».
Πῶς, ὅμως, «ξέχασε» ἐνσυνείδητα ὁ κ. Ἀμβρόσιος τὴν παροιμία, πὼς «στὸ σπίτι τοῦ κρεμασμένου δὲν μιλᾶνε γιὰ σκοινί»; Πῶς τοῦ διέφυγε ὅτι καταδικάζοντας τὶς ἐνέργειες τοῦ Πατριάρχη, καταδικάζει τὸν ἑαυτόν του, ἀφοῦ παρόμοια ἔκανε κι αὐτός, παρέβη δηλαδὴ ὅσα «οἱ Ἱεροὶ Κανόνες διακελεύουν»; Αὐτός, βέβαια, δὲν κατεδίκασε Πατριάρχη, ἀλλὰ λαϊκό. Τὸ 2006 παράνομα, ἀντικανονικά, ἐκδικητικὰ –καὶ χωρὶς ἴχνος μεταμελείας– καταδίκασε καὶ ἀφόρισε λαϊκὸ θεολόγο τῆς Μητροπόλεώς του, χωρὶς κατηγορία, ἀνάκριση, ἀπολογία, χωρὶς «δίκη». Τὴν αἰτία καὶ ἀστεία «κατηγορία», ποὺ ἐφηῦρε γιὰ νὰ τὸν καταδικάσει αὐθαίρετα, τὴν ἔγραψε στὴν (διὰ τοῦ Τύπου) Ἀνακοίνωση τοῦ ἀφορισμοῦ:
Ὁ θεολόγος ἔπραξε τὸ ἑξῆς ἀδίκημα: κληθεὶς «δὲν προσῆλθε στὸ γραφεῖο τοῦ Μητροπολίτη γιὰ νὰ συζητήσουν θεολογικὰ θέματα»!!! (αὐτὴ κατὰ λέξη ἦταν ἡ αἰτιολόγηση στὸ δημοσιευθὲν «Ἔγγραφο» τοῦ ἀφορισμοῦ. Ἀκολούθησε, βέβαια, καὶ μιὰ «Ἐγκύκλιος» μὲ διαφορετικὸ σκεπτικό, ποὺ ἀναιροῦσε τὴν πρώτη αἰτιολόγηση τοῦ «ἐπίσημου» ἀφορισμοῦ, δηλαδὴ τὸν ἑαυτόν του!). Μάλιστα, στὴ συνέχεια, ὑπερασπιζόμενος αὐτήν του τὴν ἐμπαθῆ ἐνέργεια ὑπέπεσε καὶ σὲ ἄλλα ἀδικήματα, γιὰ τὰ ὁποῖα παραπέμπεται ἀπὸ τὸν Εἰσαγγελέα νὰ δικασθεῖ στὸ Ἐφετεῖο Πατρῶν τὴν 1 Ὀκτωβρίου 2012!
* * *
Αὐτὰ εἶναι τὰ δικά μου συμπεράσματα γιὰ τὴν φαινομενικὴ ἀλλαγὴ πλεύσεως τοῦ Μητροπολίτη Καλαβρύτων κ. Ἀμβροσίου, τὸν ὁποῖο γνωρίζω «ἀπὸ τὴν ὄψη καὶ τὴν κόψη». Ἂν ὅμως, παρὰ τὰ συγκεκριμένα, πραγματικὰ γεγονότα καὶ κείμενα ποὺ παρουσίασα, ἔχει ἀλλάξει πραγματικὰ γνώμη καὶ δέχεται ὅ,τι καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πιστεύει, δηλαδή:
(α) ἂν δέχεται ὅτι ὁ Παπισμός, ὁ Προτεσταντισμὸς καὶ ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι αἱρέσεις· ἂν ἔπαψε πλέον νὰ θεωρεῖ ὅτι οἱ Παπικοὶ ἔχουν μυστήρια· ἂν ἔπαψε νὰ θεωρεῖ ὅτι τὸ Βατικανὸ εἶναι «Ἐκκλησία» καὶ μάλιστα «προκαθημένη»(!)·
(β) ἂν ἔπαψε νὰ θεωρεῖ ὅτι τὸ Filioque εἶναι θεολογούμενο, καὶ δέχεται τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἑκατοντάδων Συνόδων, ὅτι εἶναι αἵρεση καὶ φοβερὴ βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος·
(γ) ἂν ἄλλαξε γνώμη γιὰ τὴν ἐν ζωῇ ταυτότητα τοῦ Σηλυβρίας Αἰμιλιανοῦ μὲ τὸν ὁποῖο ταυτίστηκε (μακάρι ὁ –προσηνὴς ὡς ἄνθρωπος– Σηλυβρίας Αἰμιλιανὸς νὰ ἔφυγε μετανοημένος, πρᾶγμα ποὺ ἐμεῖς δὲν γνωρίζουμε, ἀλλὰ τὸ εὐχόμαστε)·
(δ) ἂν συνειδητοποίησε τὰ ἄλλα δημόσια ἐκκλησιαστικὰ λάθη του·
τότε, πράγματι μιὰ τέτοια ἀλλαγή, ἀποτελεῖ μεγάλη χαρὰ γιὰ κάθε ὀρθόδοξο καὶ παράδειγμα γιὰ μίμηση, ἰδιαίτερα γιὰ ἐμὲ προσωπικά.
Τότε μποροῦμε, ὁ καθένας στὸν τομέα του νὰ πολεμᾶ τὸν κοινὸ καὶ κυρίως ἐχθρὸ τῆς Ἐκκλησίας, τὸν Οἰκουμενισμό, ποὺ ἔχει βραχυκυκλώσει τὰ πάντα, ἔχει καταντήσει τὴν Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας θεραπαινίδα τῆς Πολιτείας καὶ τῆς Νέας Τάξης πραγμάτων, ἀνίκανη νὰ συμπαρασταθεῖ οὐσιαστικὰ στὸ σύγχρονο πιστό, καὶ ἐπὶ πλέον στέκεται ἐμπόδιο στὸ ἔργο ὅσων φωτισμένων ποιμένων ἀγωνίζονται θυσιαστικὰ καὶ ἔμπονα γιὰ τὸ ποίμνιό τους, πιστοὶ στὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση, σ’ αὐτοὺς τοὺς ἔσχατους  καιροὺς τῆς συγχύσεως καὶ τῆς ἀπελπισίας.

Σημάτης Παναγιώτης