Η «Ουρανια Ιεραρχια»

Αγ. Διονυσίου Αρεοπαγίτη

     «Κάθε αγαθή προσφορά και κάθε τέλειο δώρημα κατεβαίνει άνωθεν από τον Πατέρα των Φώτων» (Ιακ. 1:17). Με αυτά τα λόγια της Αγίας Γραφής αρχίζει ο Διονύσιος να γράφει “περί της Ουρανίας Ιεραρχίας”. Το κάνει, ίσως, αυτό για να τοποθετηθεί το όλο πλαίσιο στο Φως, το πραγματικό φως. Δεν πρέπει δε να λησμονούμε ούτε προς στιγμή ότι από τον Έναν, τον Κύριο του παντός, πηγάζει κάθε ευλογία. Ακόμα και τα αγγελικά πνεύματα – “το τέλειο δώρημα” – μας έρχονται από το Θεό και μας καλούν να επανέλθουμε στην ποίμνη του Πατέρα. Και ο Διονύσιος συνεχίζει: «Για το λόγο αυτό, αφού επικαλεστούμε τον Ιησού, το Φως το αληθινό που φωτίζει κάθε άνθρωπο ερχόμενο στον κόσμο· (Ιω. 1:9) και διά του οποίου πετύχαμε την προσέγγισή μας προς τον αρχίφωτο Πατέρα, ας κοιτάξουμε επάνω προς τον ουρανό, όσο μας είναι δυνατό, προς τις ιεραρχίες των ουρανίων νόων που μας αποκαλύφτηκαν με σύμβολα για την καλύτερη κατανόησή μας». Πραγματικά τα ιερά Λόγια χρησιμοποίησαν θεία σύμβολα και εικόνες αφού η εκτυφλωτική θεία ακτίνα ήταν αδύνατο να φτάσει στους ανθρώπους χωρίς παραπέτασμα.

      «Για το λόγο αυτό οι υπερκόσμιες ουράνιες ιεραρχίες των αγγέλων ενδύονται με υλικά σχήματα και σύνθετες μορφές ώστε από αυτά τα πλασματικά ιερά σύμβολα να φτάσουμε, ανάλογα με την ικανότητά μας, στην άϋλη μίμηση και θεωρία των ουρανίων Ιεραρχιών. Και αυτό δεν γίνεται χωρίς την κατάλληλη υλική χειραγωγία». Με κάθε τρόπο προσπαθεί ο Διονύσιος να μας δείξει ότι μόνο αν φτάσει και σε μας ο φωτισμός μπορεί ο νους μας «να καταλάβει τα φαινόμενα κάλλη ως απεικόνισμα της αφανούς ωραιότητας, τις ευωδιές ως εκτυπώματα της νοητής διαχύσεως, τα υλικά φώτα ως εικόνα της άϋλης φωτοχυσίας…».

     Μας λέει ακόμα ότι οι λέξεις και οι ποικίλες εκφράσεις δεν είναι παρά ανεπαρκή σύμβολα που επιχειρούν να περιγράψουν την απερίγραπτη θεία δόξα της οποίας μια παροδική ματιά μπορούμε να έχουμε. «Όλα αυτά έχουν παραδοθεί στις μεν ουράνιες δυνάμεις υπερκόσμια, σε μας δε συμβολικά». Και συνεχίζει: «Για χάρη αυτής της θεώσεώς μας λοιπόν, της ανάλογης με τις ικανότητές μας, οι ιεροί συγγραφείς της Αγίας Γραφής μας φανέρωσαν τις ουράνιες ιεραρχίες έτσι, με αισθητά μέσα και σύμβολα, ώστε να αποδεσμευτούμε από τη βαριά ύλη που μας κρατάει και να φτάσουμε στις κορυφές των ουρανίων ιεραρχιών».

      Ο Διονύσιος δεν μας λέει αν ο ίδιος είχε κάποιο ουράνιο όραμα. Βασίζει αυτά που λέει στις Γραφές. Φαίνεται όμως ότι είχε μια καταπληκτική ενόραση που δείχνει ότι έβλεπε και κατανοούσε πράγματα πολύ πέρα από τις δικές μας δυνατότητες. Κάνει κάθε δυνατή προσπάθεια να μας απομακρύνει από το λάθος που κάνουμε νομίζοντας ότι οι άγγελοι είναι κάτι σαν «χρυσά όντα ή φωτεινοί άνθρωποι που λάμπουν αδιάκοπα και αξίζει να τα παρατηρεί κανείς»· και να μας αποτρέψει από το «δύσμορφο χαρακτήρα της απεικόνισης των αγγέλων». Αυτή η δυσμορφία όχι μόνο δεν αφήνει το νου μας να αναπαυθεί αλλά τον ερεθίζει ν’ αποφεύγει τις υπερκόσμιες πνευματικές καταστάσεις.

      Ύστερα από πολλή μελέτη της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, ο Διονύσιος κατανέμει τις ουράνιες δυνάμεις σε μια ιεραρχία. «Κατά την άποψή μας, λέει, η ιεραρχία είναι ιερή τάξη, γνώση και ενέργεια που είναι κατά το δυνατόν αφομοιωμένη προς τη Θεία ομοιότητα και οδηγείται προς τη θεία μίμηση ανάλογα με τη δεδομένη από το Θεό έλλαμψη… Σκοπός της ιεραρχίας είναι η κατά το δυνατό αφομοίωση και ένωση με το Θεό. Κάθε πρόσωπο που ανήκει σε μια ιεραρχία γίνεται τελειότερο σύμφωνα με τη δύναμη μιμήσεως που έχει· γίνεται δηλαδή “συνεργός Θεού” (Α ‘ Κορ. 3:9, Γ’ Ίω. 8)».

     Ο Διονύσιος ταξινομεί τους ουράνιους Νόες σε τρεις τριάδες και σε κάθε τριάδα υπάρχουν τρεις τάξεις Νόων (αγγέλων) των οποίων τα ονόματα έχουν σχέση με τις Θείες ιδιότητες. Οι αγγελικές τάξεις μεταδίδουν το θείο Φως η μια στην άλλη έως ότου φτάνει σε μας και μας φωτίζει σύμφωνα με τις διάφορες ικανότητες μας. «Δι’ αγγέλων, λέει η Γραφή, (Γαλ. 3:19) μας δόθηκε ο νόμος και άγγελοι ανέβαζαν προς το θείο τους πιστούς πατέρες μας (Πράξ. 7:53). Αυτοί απεκάλυπταν προφητικώς ιερά παραγγέλματα ή απόκρυφα οράματα υπερκοσμίων μυστηρίων ή τέλος θείες προρρήσεις».

      Οι ουράνιοι άγγελοι έχουν κατευθείαν σχέση με κάθε μια ψυχή ξεχωριστά. Με τη δική τους βοήθεια το πνεύμα του ανθρώπου ελευθερώνεται από τα υλικά δεσμά και γνωρίζει την πραγματική αιτία της ύπαρξης. Όσο περισσότερο φωτίζεται η ψυχή τόσο πιο πολύ βρίσκει το σκοπό της ύπαρξής της και έρχεται εγγύτερα στον τελικό στόχο της: το «καθ’ ομοίωσιν».     Ο Διονύσιος λέει: «Το μυστήριο της θείας φιλανθρωπίας του Ιησού πρώτοι οι άγγελοι το πληροφορήθηκαν κι έπειτα η χάρη της γνώσεως πέρασε σε μας διά μέσου αυτών. Ο Γαβριήλ διαφώτισε τον αρχιερέα Ζαχαρία και έπειτα την Παρθένο Μαρία. Άλλος πάλι άγγελος δίδαξε τον Ιωσήφ; και άλλος έφερε την καλή αγγελία στους ποιμένες. Εκείνοι δε ζώντας μακρυά από τα πλήθη και μέσα στην ησυχία, καθάρισαν την ψυχή τους, δέχτηκαν το μήνυμα και μαζί με πλήθος ουράνιας στρατιάς παρέδωσαν στους επί της γης την πολυύμνητη δοξολογία» (Λουκ. 2:8-14).

      Ο Διονύσιος περιγράφει αναλυτικά την Ουράνια Ιεραρχία. Η πρώτη τάξη σχηματίζεται από τα Σεραφίμ, τα Χερουβίμ και τους Θρόνους. Όλοι αυτοί στέκουν πολύ κοντά στο θρόνο του Θεού όπως τους είδαν ο Ησαΐας και ο Ιεζεκιήλ. Τα «Σεραφίμ» ονομάζονται και «θερμαστές και θρόνοι και έκχυση σοφίας· ονόματα που αποκαλύπτουν τις θεοειδείς ιδιότητές τους». Η θερμή έκχυση της αγάπης τους κατακαίει ό,τι τυχόν βρεθεί ανάμεσα στον άνθρωπο και το Θεό, και ενισχύει τον άνθρωπο να φτάσει στα ύψη της προσωπικής του τελειότητας. Η ονομασία των «Χε­ρουβίμ» φανερώνει την ικανότητα να γνωρίζουν και να βλέπουν το Θεό, να δέχονται από Εκείνον το φως και τη σοφία και να παρέχουν αυτά τα δώρα άφθονα σε όσους είναι έτοιμοι να τα δεχτούν. Τέλος το όνομα των υψηλών «Θρόνων» διδάσκει ότι είναι τελείως ξένα προς κάθε γήινο και χαμηλό και τείνουν πάντα προς τα υπερκόσμια, πάνω από κάθε κατώτερο.

     Η δεύτερη τάξη είναι οι Κυριότητες, οι Δυνάμεις και οι Εξουσίες. Η ονομασία «Κυριότητες» δηλώνει μια κατάσταση αδούλωτη και ελεύθερη από κάθε «πεζή χαμέρπεια» και δεν έχει καμιά σχέση με τυραννία και δουλοπρέπεια. Είναι ανένδοτη σε κάθε άρνηση και επιθυμεί την πραγματική κυριότητα και κυριαρχία. Είναι πάντα στραμμένη ολοκληρωτικά όχι σε ό,τι μάταιο που φαίνεται κυρίαρχο, αλλά προς τον πραγματικά κυρίαρχο, το Θεό. Το όνομα «Δυνάμεις» δηλώνει μια ακλόνητη και αρρενωπή ανδρεία σε όλες τις θεοειδείς ενέργειες αυτής της τάξης. Δεν πέφτει ποτέ σε αδράνεια και ανεβαίνει διαρκώς προς τη θεομίμηση. Τέλος το όνομα «Εξουσίες» δηλώνει την κοινή θέση αυτής της τάξης με τις θείες Κυριότητες και Δυνάμεις. Έχει, η τάξη αυτή, μια αρμονική και ασύγχυτη υποδοχή των θείων δώρων και ανυψώνει προς το αγαθό τους κατωτέρους της.

       Ας δούμε και την τρίτη τάξη της Ουράνιας Ιεραρχίας που την απαρτίζουν οι αγγελικές ιεραρχίες: οι Αρχές, οι Αρχάγγελοι και οι Άγγελοι. «Αρχές» σημαίνει τη θεϊκή αρχή, την ηγεμονικότητα μαζί με την ιερή, ταιριαστή στις αρχικές δυνάμεις, τάξη. Το όνομα των αγίων «Αρχαγγέλων» δηλώνει ότι η τάξη τους είναι ομοταγής με τις ουράνιες Αρχές και μετέχει εξ ίσου και στην τάξη των Αγγέλων. Μέσω των Αρχών στρέφονται οι Αρχάγγελοι προς την υπερούσια Αρχή, το Θεό και μέσω των Αγγέλων φανερώνουν σε μας τη θεία βούληση. Αυτοί – στην Αποκάλυψη του Ιωάννου – φέρνουν τη θεϊκή Σφραγίδα που σφραγίζει την ψυχή με τον ζώντα Λόγο του Θεού. Οι «Άγγελοι» συμπληρώνουν και ολοκληρώνουν όλες τις τάξεις των Ουρανίων Νόων. Ονομάζονται Άγγελοι αφού είναι τα αποστελλόμενα πνεύματα προς διακονίαν των ανθρώπων. Μέσω αυτών γίνεται ευκολότερη η κοινωνία και η ένωση μετά του Θεού. Η Γραφή αποδίδει στους Αγγέλους τη φροντίδα για τη δική μας ζωή ονομάζοντας άρχοντα του λαού των Ιουδαίων τον Μιχαήλ και άλλους αγγέλους άρχοντες άλλων λαών. Διότι, όπως λέει στη Γραφή (Δευτ. 32,) ο «Ύψιστος ώρισε τα σύνορα των εθνών σύμφωνα με τον αριθμό των αγγέλων».

      Όλα τα πνευματικά όντα της Ουράνιας Ιεραρχίας έχουν πραγματική υπόσταση και καθιερώθηκε να ονομάζονται άγγελοι. Ο Διονύσιος λέει: «θα μπορούσα, όχι χωρίς λόγο, να προσθέσω ότι κάθε ουράνιος και ανθρώπινος νους κατέχει και καθεαυτόν ιδιαίτερες τάξεις και δυνάμεις, πρώτες και μεσαίες και τελευταίες…» Ο καθένας γίνεται, όσο του είναι αυτό επιθυμητό και δυνατό, μέτοχος της τελειότητας κατά τη θεία Χάρη. Όσα νοερά και λογικά όντα στρέφονται ολοκληρωτικά προς την τελειότητα αυτή, κατά  τη δύναμή τους, θεούνται δηλαδή γίνονται, σύμφωνα με τη γραφική ρήση, «θεοί κατά χάριν». Ο άγγελος φύλακάς μας δίνεται ακριβώς για να πορευτούμε προς αυτή την τελειότητα».

    Διαβάζοντας τα γραπτά του Διονυσίου Αρεοπαγίτου νιώθουμε έναν απέραντο θαυμασμό, για να μην πω ότι στεκόμαστε εκστατικοί. Κάθε λέξη του είναι γεμάτη με βαθιά νοήματα. Δεν υπάρχει στην έκφρασή του τίποτε ελαφρό, υπερφίαλο ή προσποιητό. Η φωνή της Αγίας Γραφής, στην οποία διαρκώς αναφέρεται, παίρνει σάρκα με τα λόγια του. Δεν ασχολείται με φανταστικές διηγήσεις αλλά οικοδομεί σε στέρεο βράχο στρώνοντας δρόμους με γερές πλάκες σχολαστικά διαλεγμένες. Δεν μας κάνει να πετάμε στον αέρα σε ουράνια ύψη χαμένοι σε χρυσή ομίχλη. Ο ουράνιος κόσμος που μας δείχνει δεν είναι καθόλου φτιαγμένος με βαμβακένια ροζ συννεφάκια και αγγελάκια με χρυσές άρπες. Είναι πραγματικός κόσμος του ουρανού και το εκθαμβωτικό φως του Θείου Γνόφου. Μόνο με νηφάλιο νου ας προσεγγίσουμε τα κείμενα του και με πολύ καλή γνώση των Γραφών. Χωρίς αυτή τη γνώση δεν θα κατανοήσουμε τον Διονύσιο Αρεοπαγίτη, ο οποίος κλείνει το έργο του, «Ουράνιες Ιεραρχίες» με τα λόγια: «τα κρυμμένα Μυστήρια που βρίσκονται πέρα από μας τα προσεγγίζουμε μόνο εν σιωπή».

(Αλεξάνδρας Μοναχής, «Οι Άγγελοι. Μια ζωντανή παρουσία»,

εκδ. Έλαφος, σ. 248-253) Θησαυρός Γνώσεων και Ευσεβείας).

Πηγή: http://blogs.sch.gr/kantonopou

Αve New World Order

Όταν πουλήσουν τα πάντα...

Όταν χάσεις το χρεωμένο στην Αγροτική χωραφάκι σου για χρέη στο κράτος και δεις τους ξένους να το κάνουν ηλιακό πάρκο...

Όταν θα δεις τις ορδές των λαθρομεταναστών να επιβιώνουν δουλεύοντας για 200 ευρώ σαν σκλάβοι στις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες που θα ιδρύσουν σε κάθε πλούσια περιοχή της Ελλάδας ενώ εσύ θα ψάχνεις στα σκουπίδια τους γιατί δεν θα γνωρίζεις Τουρκικά...

Όταν θα λες κι ευχαριστώ για το αμφιβόλου ποιότητας νερό που θα σου δίνουν οι ιδιώτες στους οποίους θα ανήκει....

Όταν ακόμη και η συλλογή βρόχινου νερού θα αποτελεί αδίκημα για να πρέπει να πληρώσεις για τον μικρό σου μπαχτσέ...

Όταν δεν θα μπορείς ούτε ντοματιά να φυτεύσεις αν δεν αγοράσεις τους σπόρους μιας χρήσης που μόνο οι πολυεθνικές τους θα σου πουλάνε....

Όταν θα τρως φρούτα χωρίς βιταμίνες γιατί θα θεωρούνται τοξικές από τον Κώδικα Alimentarious και αν δεν έχεις φράγκα να αγοράσεις τα συμπληρώματα διατροφής που θα σου πουλάνε χρυσάφι, το σώμα σου και το μυαλό σου θα υπολειτουργούν....

Όταν, όσο υπάκουος κι αν είσαι στις προσταγές τους δεν θα ξέρεις αν την επόμενη μέρα σου επιτρέψουν να συνεχίσεις να υπάρχεις...

Όταν θα αντιληφθείς πως με το να μην αντιδράσεις ΕΠΕΛΕΞΕΣ να περιφέρεσαι ζωντανός-νεκρός....

Τότε ΙΣΩΣ να καταλάβεις το ΕΓΚΛΗΜΑ που διέπραξες ΕΣΥ που ψήφισες τους δωσίλογους κι ΕΣΥ που αδιαφόρησες...
Γιατί θα προλάβεις να τα βιώσεις όλα αυτά...
Τόσο κοντά είναι !!!!
Μόνο που τότε θα είναι αργά, καθώς θα φωνάζεις με την ψυχή σου να αργοπεθαίνει....

Αve New World Order, Morituri te salutant !!!

Το παρόν εστάλη στο email του Ramnousia από αναγνώστη

 Πηγή: amethystosbooks.blogspot.gr

Οικουμενισμός, αποπλανά, διαβρώνει

Ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ ὁ Ἐθνομάρτυς Χρυσόστομος Σμύρνης

 

Πολλές φορές συνέβη στήν ἱστορική πορεία τῆς Ἐκκλησίας νά παρεκκλίνουν ἄτομα, μεμονωμένα ἤ ὁμαδικά, ἀπό τήν ὀρθόδοξη ᾿Αποστολική Παράδοσι. Πολλές φορές συνέβη ἡγετικά στελέχη τῆς Ἐκκλησίας νά πέσουν σέ πλάνες καί αἱρέσεις. Πολλές φορές συνέβη νά ἐπικρατήσουν ἤ νά ἐπιβληθοῦν στήν Ἐκκλησία συνήθειες ἀλλότριες πρός τό πνεῦμα καί τό γράμμα τῶν ἁγίων καί τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Πάντοτε ὅμως τό κακό ἐπικρατοῦσε περιορισμένα  καί προσωρινά καί δέν ἀπεκλείετο ἡ ἐπάνοδος στήν ἀλήθεια καί τήν Ὀρθοδοξία. ῎Ισως αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ δοκιμασίες νά ἀποτελοῦν καί ἕνα μέρος ἀπό τό κατά παραχώρησι θέλημα τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος θέλει νά δοκιμάζεται παντοιοτρόπως ἡ Ἐκκλησία του καί ἡ γνησιότης τῶν μελῶν της. ῎Ισως ἀκόμη αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ δοκιμασίες, οἱ ὁποῖες ἔχουν σχέσι μέ τήν πλάνη καί τήν ἐκτροπή ἀπό τήν Ὀρθόδοξη Παράδοσι, νά εἶναι οἱ πλέον δύσκολες καί ὕπουλες, ὡς πρός τήν διάγνωσι καί ἀντιμετώπισί των ἀπό τόν λαό τοῦ Θεοῦ.

Στούς ἐσχάτους καιρούς πού ζοῦμε, συμβαίνει αὐτό τό μοναδικό γιά τήν ἱστορία καί τήν ἱστορική πορεία τῆς Ἐκκλησίας. Νά ὑπάρχη δηλαδή μία συστηματική, μεθοδευμένη καί δαιμονική προσπάθεια ἀλλοτριώσεως καί ἀπομακρύνσεως ἀπό τήν Ἀποστολική καί Ὀρθόδοξη Παράδοσι καί προσεγγίσεως στίς αἱρετικές παραδόσεις τῆς Δύσεως, τοῦ Παπισμοῦ δηλαδή καί τοῦ Προτεσταντισμοῦ. ῾Η ἔννοια τοῦ μοναδικοῦ, ἡ ὁποία προανεφέρθη, εἶναι ὅτι οἱ φορεῖς αὐτῆς τῆς προσπαθείας εἶναι κυρίως οἱ ποιμένες καί δή οἱ ἐπίσκοποι, ἡ δέ σκευωρία εἶναι τόσο ὀργανωμένη καί μελετημένη, ὥστε ἀποκλείει ἀνθρωπίνως τήν ἐπάνοδο καί ἐπανατοποθέτησι  στά Ὀρθόδοξα καί Ἀποστολικά πλαίσια τῆς ἀληθινῆς Ἐκκλησίας.

῎Ετσι λοιπόν ὁ κάθε ἐνσυνείδητος χριστιανός εὑρίσκεται πρό τοῦ διλήμματος, τοῦ νά ἀνήκη δηλαδή, ἀκολουθώντας τούς στρατωνισμένους καί προγραμματισμένους ποιμένες, σέ μία κοσμική, ἀνελεύθερη καί διαβρωμένη ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἔχει ἀπολέσει τόν σταυρικό της χαρακτήρα καί τόν σύνδεσμό της μέ τούς ἁγίους, ἤ νά βαδίση ξέχωρα ἀπό τήν πορεία αὐτῶν τῶν ποιμένων καί αὐτῆς τῆς νοοτροπίας ἤ καλλίτερα αὐτῆς τῆς κοσμικῆς καί ἐκκοσμικευμένης ἐκκλησίας, μέ τόν σκοπό νά ἀνήκη στήν ἀληθινή ἐκκλησία τῶν ἁγίων, τῶν μαρτύρων,  τῶν Ἱ. Συνόδων καί τῶν ἱερῶν κανόνων.

῞Ολη αὐτή ἡ προσπάθεια καί ἡ μέθοδος διαβρώσεως τῆς ᾿Ορθοδοξίας καί προσεγγίσεως στήν νοοτροπία τῶν αἱρετικῶν ὀνομάζεται «Οἰκουμενισμός» καί εἶναι αἵρεσις, ὡς ἐκτροπή ἀπό τό γράμμα καί τό πνεῦμα τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τῶν Ἱερῶν Κανόνων καί τῶν Πατέρων. Ὁ Οἰκουμενισμός ἔχει αὐτό τό ξεχωριστό ἀπό τίς ἄλλες αἱρέσεις, τό ὅτι δηλαδή βαδίζει μακροχρονίως καί συστηματικῶς πρός ἕναν καθορισμένο σκοπό, χωρίς νά ἀποκαλύπτη ὅλο του τό πρόσωπο καί τό προσωπεῖο, καί ἔχοντας τό ἐπικάλυμμα καί τό ἐπίχρισμα τῆς ᾿Ορθοδοξίας, διά νά ἀποπλανᾶ καί ἀποκοιμίζη τούς ἀφελεῖς καί ἀστηρίκτους χριστιανούς. Βοηθοῦν δέ ἀφάνταστα τά σχέδιά του ἡ τυφλή ὑπακοή στούς ποιμένες καί ἡ ἀνεξέταστη παραδοχή ὅλων ὅσων σερβίρουν αὐτοί, εἴτε ὡς ἄτομα εἴτε ὡς  Σύνοδοι.

Τά μέχρι στιγμῆς ἐπιτεύγματα αὐτῆς τῆς δαιμονικῆς πλάνης εἶναι ὅτι κατορθώθηκε ἡ λειτουργική προσέγγισις μέ τούς αἱρετικούς, διά τῶν συμπροσευχῶν καί συνιερουργιῶν, ἡ ἀμνήστευσις τῶν πλανῶν καί αἱρέσεών των, ἡ ἀναγνώρισίς των ὡς ἀδελφῶν ἐκκλησιῶν πού ἔχουν ἔγκυρα μυστήρια, διά συνυπογραφῶν καί κοινῶν ἀποφάσεων καί ἡ ἀλλαγή τῆς ἐξ ἐνστίκτου νοοτροπίας τοῦ λαοῦ, πρός τούς αἱρετικούς, ὡς ἐχθρούς τοῦ Θεοῦ καί τῆς ἐκκλησίας, διά τῆς ἀμβλύνσεως τοῦ κριτηρίου τῆς πίστεως.

Μέσα στά πλαίσια αὐτῆς τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐντάσσεται καί ἡ δημιουργία, ἐκ μέρους τῶν Οἰκουμενιστῶν Ποιμένων, ἁγίων μή μαρτυρημένων ὑπό τοῦ Θεοῦ, μή ἐπικυρωθέντων ὑπό τῆς συνειδήσεως τοῦ λαοῦ καί μή ἐχόντων οὐδεμία σχέσι πρός τούς παλαιοτέρους ἁγίους, ὅσον ἀφορᾶ στήν πίστι των, τήν διδασκαλία των καί τήν ζωή των. Δηλαδή ἡ ἔκφρασις «νέος ἅγιος» πού προανεφέρθη, δέ σημαίνει τήν χρονική θέσι τοῦ ἁγίου στό ἁγιολόγιο τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά τήν ἐκ διαμέτρου ἀντίθετη πίστι καί ζωή ἀπό τούς πραγματικούς ἁγίους, καθώς ἐπίσης καί τά ἐκ διαμέτρου ἀντίθετα κριτήρια αὐτῶν, πού τόν ἀνεγνώρισαν, ἀπό τά πραγματικά κριτήρια τῶν πατέρων. Οἱ νεόκοποι αὐτοί ἅγιοι, ἀντίθετα ἀπό τούς πραγματικούς ἁγίους, ἔχουν ποικίλες σχέσεις μέ τούς αἱρετικούς, ἐκφράζονται δι' αὐτούς μέ τά καλλίτερα λόγια, καθοδηγοῦν τόν λαό σύμφωνα μέ τά «πιστεύω» των, σέ ἕνα ἄχρωμο χριστιανισμό, χωρίς σταυρό καί ἀλήθεια καί γενικῶς εἶναι μεγάφωνα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὡς ἐμποτισμένοι στό πνεῦμα του.

῞Ενας τέτοιος νεόκοπος ἅγιος, χαλκευμένος διά νά γεφυρώση τό χάσμα τῆς νοοτροπίας τῶν πραγματικῶν ἁγίων μέ τήν νοοτροπία τῶν σημερινῶν οἰκουμενιστῶν ποιμένων, εἶναι καί ὁ ᾿Εθνομάρτυς Χρυσόστομος Καλαφάτης,  μητροπολίτης  Σμύρνης. Ἀνεκηρύχθη ὡς ἅγιος ἀπό τήν Διαρκή Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τό 1992. Κατηγγέλθη κατ᾿ ἐπανάληψι  καί δημοσίως διά τοῦ τύπου, ὡς ἀνήκων στήν μασονική στοά «ΙΩΝΙΑ» καί ὡς μέγας οἰκουμενιστής καί πρωτοπόρος αὐτῆς τῆς αἱρέσεως. Δυστυχῶς, μέχρι τήν στιγμή πού γράφονται αὐτά, δέν ἔδειξαν οἱ οἰκουμενιστές ἐπίσκοποι κανένα ἐνδιαφέρον πρός ἐξέτασι τῶν στοιχείων πού κατετέθησαν διά τόν Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο, πρᾶγμα τό ὁποῖο δείχνει τόν βαθμό τῆς διαβρώσεώς των καί τήν κυνική ἀδιαφορία των διά τήν ἀλήθεια, καθώς ἐπίσης καί τό ὅτι θέλουν νά τόν ἐπιβάλλουν ὡς ἅγιο στό λαό πρός ἐξυπηρέτησι σκοτεινῶν σκοπῶν, κατευθύνοντας μέ αὐτόν τόν τρόπο τήν ἐκκλησιαστική του συνείδησι.

Θεωρώντας ὅτι εἶναι ἄκρως ἐπικίνδυνο διά τήν σωτηρία μας καί δαιμονικό, τό νά προσκυνοῦμε καί νά τιμοῦμε ὡς ἅγιο κάποιον, ὁ ὁποῖος δέν ἔχει καμμία σχέσι μέ τούς πραγματικούς ἁγίους, οἱ ὁποῖοι εἶναι πρότυπα πρός μίμησι καί ὡς πρός τήν πίστι των καί ὡς πρός τήν ζωή των, καθώς ἐπίσης ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἡ ὁποία ἔχει τέτοιους ἁγίους εἶναι «ἐκκλησία πονηρευομένων καί συνέδριο ματαιότητος» (Ψαλμ. 25, 4,5) κατά τόν ψαλμωδό, καταθέτω ὅσα στοιχεῖα συγκέντρωσα καί τά ὁποῖα πιστοποιοῦν τήν ζωή καί τήν πίστι τοῦ Μητροπολίτου Σμύρνης Χρυσοστόμου Καλαφάτη. Ἡ προσπάθεια καί καταγραφή αὐτῶν τῶν στοιχείων σκοπό ἔχει τήν ἐνημέρωσι καί περιφρούρησι τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ὅσον ἀφορᾶ στόν Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο  Καλαφάτη, καθώς ἐπίσης καί τήν προάσπισι τῆς ᾿Ορθοδόξου Παραδόσεως, ὅσον ἀφορᾶ στήν ἀναγνώρισι τῶν ἁγίων. Οἱ ἐλπίδες διά τήν ἀφύπνισι καί ἐπαναφορά ἐκ τῆς πλάνης, ὅσων ταυτίζονται μέ τήν πίστι καί τήν ζωή τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης, καθώς ἐπίσης καί ὅσων τόν ἀνεγνώρισαν ὡς ἅγιο, εἶναι ἀπό ἐλάχιστες ἕως ἀνύπαρκτες. Καί τοῦτο διότι πιστεύω ὅτι ἡ παρουσίασις τῆς ἀληθείας ματαιώνει τά σχέδια τῶν οἰκουμενιστῶν καί τούς ἀπομακρύνει ἀπό τό ποθητό τέρμα των, δηλαδή τήν τέλεια ἕνωσι καί συνύπαρξι σέ ἐκκλησιαστικό ἐπίπεδο μέ ὅλους τούς αἱρετικούς. ῞Οπως λοιπόν ἐπί τόσα ἔτη οἱ Εὐρωπαῖοι μᾶς κάνουν πλύσι ἐγκεφάλου λέγοντάς μας ὅτι διά νά ἐνταχθοῦμε στήν Εὐρωπαϊκή ῞Ενωσι, πρέπει νά μάθωμε νά σκεπτώμεθα καί νά ἐνεργοῦμε εὐρωπαϊκά ὅσον ἀφορᾶ στήν πατρίδα μας,τά ἤθη καί τά ἔθιμά μας, τήν γλῶσσα μας, τά σύνορά μας, τήν ὁμοιογένειά μας, τήν πίστι μας κλπ., ἔτσι καί ὁ οἰκουμενισμός ἐπί δεκαετίες τώρα μᾶς κάνει πλύσι ἐγκεφάλου λέγοντάς μας ὅτι πρέπει νά ἐγκαταλείψωμε τά εὐσεβιστικά στεγανά τοῦ παρελθόντος καί  τήν ἀπαρχιωμένη νοοτροπία τῶν ἁγίων, ὅσον ἀφορᾶ στούς αἱρετικούς, στήν Ἐκκλησία, στήν ἀλήθεια, στό σταυρικό εὐαγγέλιο κλπ. καί νά ἐγκολπωθοῦμε τίς σύγχρονες καί μοντέρνες ἰδέες τῶν νέων ἁγίων, τῶν νέων πατέρων καί τῶν νέων Συνόδων ὅσον ἀφορᾶ σ' αὐτά τά θέματα. ῎Ετσι λοιπόν ὁ οἰκουμενισμός ἔρχεται ἀρωγός τῆς νέας εὐρωπαϊκῆς νοοτροπίας καί οἱ νεόκοποι ἅγιοι καί σύνοδοι ἀναδεικνύονται οἱ θεωρητικοί του ἰδεολόγοι καί ἡ βιτρίνα στά μάτια τοῦ λαοῦ.

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ λαός μας σήμερα ἀρέσκεται στό νά μελετᾶ εὔκολα καί εὐχάριστα πράγματα, δηλαδή διηγήσεις πατέρων, περιγραφές, βιογραφικές ἐξιστορήσεις κλπ., δέν τόν εὐχαριστοῦν ὅμως καθόλου θέματα πού ἔχουν σχέσι μέ δογματικές ἀποκλίσεις, παραποιήσεις τῆς ἀληθείας, σύγχρονες πλάνες καί αἱρέσεις, ἀγῶνες ἐναντίον τοῦ κακοῦ καί ἄλλα παρόμοια καί ἀποφεύγει συστηματικά ἀκόμη καί τή μελέτη πρός ἐνημέρωσι. Αὐτά ὅμως τά θέματα πού ἀποφεύγει εἶναι τά βασικώτερα μέ τά ὁποῖα πρέπει νά ἀσχοληθῆ, διότι αὐτά προφυλάσσουν καί προασπίζουν τήν ἀλήθεια, ἄνευ τῆς ὁποίας ἡ ἐκκλησία αὐτομάτως καταπίπτει ἀπό σῶμα Χριστοῦ σέ συναγωγή τοῦ σατανᾶ. Ἄς εἶναι λοιπόν ὁδηγός στήν παρουσίασι αὐτῶν τῶν στοιχείων, τά λόγια τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ, οἱ δέ ἀναγνῶστες ἄς τοποθετηθοῦν ἀναλόγως τῶν καιρῶν καί τῶν περιστάσεων:

«Καί γάρ οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσί καί οἱ μή τῆς ἀληθείας ὄντες, οὐδέ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας εἰσί, καί τοσοῦτο μᾶλλον, ὅσον ἄν καί σφῶν αὐτῶν καταψεύδοιντο, ποιμένας καί ἀρχιποιμένας ἑαυτούς καλοῦντες καί ὑπ᾿ ἀλλήλων καλούμενοι μηδέ γάρ προσώποις τόν χριστιανισμόν, ἀλλ᾿ ἀληθείᾳ καί ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα» (Γρηγορίου Παλαμᾶ, ΕΠΕ  3,  608 σελ.)

(Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ, Ὁ Ἐθνομάρτυς Χρυσόστομος Σμύρνης καί ἡ παράνομη κατάταξίς του στὴ χορεία τῶν Ἁγίων, Πρόλογος)

Ατέλειωτες συκοφαντίες δημοσιογράφου

ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ, Η ΕΣΗΕΑ ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΑ

ΠΟΥ ΔΥΣΦΗΜΟΥΝ ΤΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ

Πάλι, ἡ κ. Πάλλη Μαρίτα, ἀσχημονεῖ καὶ συκοφαντεῖ

συνηγορώντας ὑπὲρ τοῦ Καλαβρύτων Ἀμβροσίου

Ἡ κ. Πάλλη Μαρίτα, μέλος τῆς ΕΣΗΕΑ, μὲ ἐξύβρισε, δημοσιεύοντας δύο 8σέλιδα ἄρθρα συκοφαντικὰ κατὰ τοῦ προσώπου μου καὶ ὑπὲρ τοῦ Μητροπολίτη Καλαβρύτων, ἐνῶ διεξαγόταν ἀκόμα ἡ δίκη στὸ Ἐφετεῖο Πατρῶν. Ἀπάντησα στὸ πρῶτο της ἄρθρο, ἐπισημαίνοντας ὅτι περιέχει σαράντα ένα (41) ψεύδη, ἀνακρίβειες καὶ συκοφαντίες, καὶ κατήγγειλα αὐτή της τὴν ἐνέργεια στὴν ΕΣΗΕΑ. Ἡ κ. Πάλλη, ὅμως, ἀπτόητη, συνέχισε τὶς ὕβρεις καὶ μὲ δεύτερο ἄρθρο, στὸ ὁποῖο δὲν ἀπάντησα ἐλπίζοντας ὅτι θὰ σταματήσει τὶς ἐναντίον μου ὕβρεις. Ἀλλὰ μάταια ἤλπισα.

Μετὰ τὴ δίκη τοῦ Καλαβρύτων στὸ Ἐφετεῖο, πάλι ἡ κ. Πάλλη συνεχίζει νὰ μὲ συκοφαντεῖ σκαιότατα καὶ ἀσύστολα (τρίτο δημοσίευμά της μέσα σὲ λίγες μέρες), καὶ παρὰ τὴν κοινοποίηση στὴν ΕΣΗΕΑ τῶν 41 κακόβουλων συκοφαντιῶν της.

Στὸ πρῶτο ἄρθρο της ἔγραφε:

«Θεολόγος» καθηγητής σχολείου σπέρνει δηλητήριο φανατισμού σε μαθητές... Ο θεολόγος κ. Σημάτης, διδάσκων θρησκευτικά στο σχολείο, άρχισε να διαδίδει σε μαθητές, γονείς και κοινωνία, ότι ο Μητροπολίτης “είναι αιρετικός”».

Στὸ ἄρθο της ὑπάρχουν  καὶ ἄλλες σαράντα παρόμοιες συκοφαντίες, ὅπως μπορεῖ νὰ διαπιστώσει κανεὶς στὴν ἀπάντησή μου στὸ ksipnistere.blogspot.gr/2012/10/blog-post_5473.html

Στὸ τρίτο ἄρθρο της, προχωρᾶ ἀκόμα περισσότερο καὶ χωρὶς ντροπὴ γράφει:

Ὁ Σημάτης «διδάσκει δημόσια καὶ διὰ τοῦ διαδικτύου,  φανατισμό,  προτρέποντας  ἀκόμη καὶ σὲ πράξεις βίας».

Διαψεύδω ὅλα τὰ παραπάνω. Δὲν ἔχω χρόνο γιὰ νὰ ἀναιρῶ τὶς ὕβρεις της. Καταγγέλλω καὶ πάλι στὴν ΕΣΗΕΑ τὸ γεγονός, καὶ τὴν καλῶ καὶ τὴν προσκαλῶ νὰ ἀναιρέσει τὰ ὅσα ἐσκεμμένα συκοφαντικὰ διέδωσε γιὰ τὸ πρόσωπό μου, ἄλλως ἐπιφυλάσσομαι παντὸς νομίμου δικαιώματός μου σὲ βάρος της.

Παρακαλῶ, ὅμως, καὶ τὸ ἱστολόγιό σας, ποὺ δημοσίευσε τόσο βαριὲς κατηγορίες ἐναντίον μου ἀνεξέλεγκτα καὶ χωρὶς νὰ διασταυρώσει τὶς πληροφορίες ποὺ περιεῖχε τὸ ἄρθρο της, νὰ δημοσιεύσει  τὴν παρακάτω δήλωσή μου, διότι μὲ δυσφημεῖ ἐξωφθάλμως στοὺς μαθητές μου, στοὺς γονεῖς τους, στὴν κοινωνία τοῦ Αἰγίου, στοὺς συναδέλφους μου στὸ χῶρο τῆς ἐκπαίδευσης καὶ τοὺς προϊσταμένους μου.

Δηλώνω, λοιπόν,  ὅτι  οὐδένα  καὶ  οὐδέποτε προέτρεψα σὲ πράξεις βίας καὶ φανατισμοῦ, καὶ ἀσφαλῶς οὔτε τοὺς μαθητές μου. Ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο κάνω. Ἀρκεῖ μιὰ βόλτα στὸ σχολεῖο ποὺ διδάσκω γιὰ νὰ τὸ ἐξακριβώσετε.

Δηλώνω, πὼς ὅλα  τὰ  ἀποσπάσματα, περὶ προτροπῆς σὲ πράξεις βίας, ποὺ ἀνεντίμως ἀποδίδει σὲ μένα ἡ κ. Πάλλη μὲ τὸ τρίτο ἄρθρο της (συκοφαντώντας με ἐν γνώσει της), δὲν ἀνήκουν σὲ μένα, ἀλλὰ ἀνήκουν στὸν διαχειριστὴ τοῦ ἱστολογίου «Ἀποτείχιση», ὁ ὁποῖος -ὅπως εἶδα ἀπόψε στὸ ἱστολόγιό του- διαψεύδει κι αὐτὸς ἀπὸ μέρους του τὶς ἐναντίον μου συκοφαντίες της. Κανένα κείμενο ἀπὸ ὅσα μοῦ ἀποδίδει δὲν ἔγραψα, οὔτε μὲ ἐκφράζουν. Ἀλλὰ καὶ τὰ δικά μου κείμενα, τὰ ὁποῖα δημοσιεύει ὁ συγκεκριμένος ἱστότοπος, δὲν τὰ στέλνω ἐγὼ στὸ ἱστολόγιο «Ἀποτείχιση», ἀλλὰ ὁ διαχειριστής του τὰ παίρνει ἀπὸ τὸ ἱστολόγιο «paterikiparadosi» στὸ ὁποῖο τὰ δημοσιεύω.

Οὐδεὶς μέχρι σήμερα ἔχει ἰσχυριστεῖ ὅτι τὸ ἱστολόγιο «Ἀποτείχιση» εἶναι δικό μου ἢ τὸ διαχειρίζομαι ἐγώ, πλὴν τοῦ Καλαβρύτων Ἀμβρόσιου. Kαὶ αὐτὴ τὴν ἀνακρίβεια, παρόλο ποὺ διεψεύσθη, τὴν ἀναπαράγει ἡ σύμμαχος τοῦ Καλαβρύτων στὸ Ἐφετεῖο Πατρῶν, κ. Πάλλη Μαρίτα.

Πράγματι ὁ Μητροπολίτης Καλαβρύτων, ἀπέστειλε στὶς 19 Νοεμβρίου 2011 ἐπιστολὴ πρὸς τὴν «Φιλορθόδοξη Ἕνωση “Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος”» (Φ.Ε.Κ.Φ.), στὴν ὁποία γράφει:

«...ὅσα ἀναγράφονται καὶ δημοσιοποιοῦνται σήμερον διὰ τῆς ἱστοσελίδος σας www.apotixis.blogspot.com καὶ ἀναφέρονται εἰς τὸ προσωπόν μου...».

Τοῦ ἀπαντήσαμε ὡς Φ.Ε.Κ.Φ. στὶς 6/3/2012:

«Οὐδὲν τούτου ἀναληθέστερον. Ἡ ἀνωτέρω ἱστοσελίδα δὲν εἶναι δική μας καὶ εἴμαστε βέβαιοι πὼς τὸ γνωρίζετε πολὺ καλά... Ἄρα σκοπίμως (καὶ γιὰ λόγους ποὺ φανταζόμαστε) θέλετε νὰ μᾶς παρουσιάσετε ὡς διαχειριστὲς μιᾶς ἱστοσελίδας, τῆς ὁποίας δὲν ἔχουμε οὔτε τὴν ἰδιοκτησία, οὔτε τὴν διαχείριση, ἁπλῶς ἐκεῖ φιλοξενοῦνται κείμενά μας, ὅπως καὶ σὲ πολλὲς ἄλλες ἱστοσελίδες. Δηλώνουμε δέ, ὅτι δὲν μᾶς ἐκφράζουν ὅλα ὅσα δημοσιεύονται σ’ αὐτήν, ὅπως καὶ ἐκεῖνα ποὺ δημοσιεύονται σὲ ἄλλες ἱστοσελίδες».

www.blogger.com/blogger.g?blogID=8461218371580949598#editor/target=post;postID=7280145457984290114

Εἶναι φανερό, ὅτι τέτοια κακόβουλα δημοσιεύματα, ἀνθρώπων ποὺ ὑποστηρίζουν τὸν Καλαβρύτων Ἀμβρόσιο, ὑποβαθμίζουν ὅλο καὶ περισσότερο τὴν κοινωνία μας.

Σημάτης Παναγιώτης

Πού είναι η πνευματική ηγεσία;

«Φιλοδοξεῖτε νὰ σωθεῖτε;»

Δυὸ μικρὰ ἀποσπάσματα ὁμιλιῶν

π. Ἀθανάσιου Μυτιληναίου

(Ἐκφωνήθηκαν τὸ 1994) (*)

«Ἡ Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας

ἐπροδόθη καὶ προδίδει»

«Ἀλλοίμονο σὲ κεῖνον ποὺ δὲν θὰ ἀντιδράσει

στὸν  Οἰκουμενισμό»!

 

«Διὰ τοῦτο δεῖ περισσοτέρως ἡμᾶς προσέχειν τοῖς ἀκουσθεῖσι,

μή ποτε παραρρυῶμεν... πῶς ἡμεῖς ἐκφευξόμεθα

τηλικαύτης ἀμελήσαντες σωτηρίας;» (Ἑβρ. 2, 3).

«Σᾶς λέω τώρα τί συντελεῖ, στὸ νὰ ἀκολουθεῖ ὁ πολὺς ὁ κόσμος τὴν πλατεῖαν ὁδόν, τὴν ἐξομαλισμένη, ποὺ δὲν ὑπάρχουν πέτρες τάχα, ὅλα εἶναι ὁμαλά, ὡραῖα...

Σὲ ὅλη αὐτὴ τὴν κατάσταση (ἐδῶ εἶναι τώρα) δὲν ὑπάρχουν πνευματικά ἀντισταθμίσματα. Πόσες φορὲς λέμε: ποῦ εἶναι ἡ πνευματικὴ ἡγεσία; Ποῦ εἶναι! Ποῦ εἶναι! Ποιά πνευματικὴ ἡγεσία; Ὅλοι εἶναι προδομένοι κι ὅλοι ἔχουν γίνει τὸ ἴδιο. Δὲν ὑπάρχουν πνευματικὰ ἀντισταθμίσματα. Μὴ μοῦ πεῖτε, ὅτι θὰ μποροῦσε νὰ προκαλέσει αὐτὰ τὰ πνευματικὰ ἀντισταθμίσματα ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας. Ναί, (θὰ μποροῦσε), ἀλλὰ φρόντισαν οἱ ἐχθροὶ τῆς ἀνθρωπότητος, αὐτὲς οἱ ἀντίθεες δυνάμεις, οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις, νὰ ἐγκλωβίσουν κάθε προσπάθεια τῆς Ἐκκλησίας, ἀκριβῶς γιὰ νὰ ἐπιτύχουν τοῦ σκοποῦ των· νὰ καταστρέψουν τὴν ἀνθρωπότητα.

Ἡ Διοίκηση τῆς Ἐκκλησίας. Χμ! Ἐπροδόθη καὶ προδίδει. Ναί. Ἐπροδόθη καὶ προδίδει. Βλέπει κανεὶς μία κατάσταση ποὺ λυπᾶται κατάβαθα. Ἐκεῖνοι ποὺ θὰ ἦσαν φύσει-θέσει οἱ ἁρμόδιοι νὰ βοηθήσουν τὸν σύγχρονον κόσμο καὶ τὴ νέα γενεά, δὲν κάνουν τίποτα, ἔξω ἀπὸ κάποιες, ἴσως, ἐξαιρέσεις. Γιατί; Ὅταν ἀκοῦτε ἐπὶ παραδείγματι τὸ τάδε στέλεχος τῆς Ἐκκλησίας..., ὅτι εἶναι μασῶνος, ὅτι εἶναι ἄνθρωπος τῆς «ντόλτσε βίτα», τῆς γλυκειᾶς ζωῆς... Τέτοιοι ἄνθρωποι πῶς θὰ ποδηγετήσουν τὴν ἀνθρωπότητα; Ναί, κατ’ ὄνομα εἶναι ὀρθόδοξοι, χριστιανοί, ἐπίσκοποι, εἶναι Ἐκκλησία. Ἀλλὰ ἔχουν ἐγκλωβιστεῖ. Ἔχουν δεθεῖ. Ἔχουν ἀπομονωθεῖ. Φρόντισαν οἱ σκοτεινὲς δυνάμεις νὰ τοὺς βάλουν ν’ ἀγαπᾶνε αὐτὰ τὰ πράγματα, νὰ ἐπιθυμοῦν αὐτὰ τὰ πράγματα ἤ, ἄν θέλετε καλύτερα, νὰ ἀναδεικνύουν μὲς στὴν Ἐκκλησία ἀνθρώπους ποὺ ἁλώνονται ἀπὸ τὶς ἡδονὲς καὶ τὸ χρῆμα. Αὐτοὺς προβάλλουν. Καὶ ἔτσι δὲν ὑπάρχουν τὰ πνευματικὰ ἀντισταθμίσματα...».

«Πρέπει νὰ παίρνουμε «πολλὲς στροφές», γιὰ νὰ ἀντιλαμβανόμεθα τὴν Εὐαγγελικὴ ἀλήθεια, γιὰ νὰ ὀσφραινόμεθα τὴν πλάνη, τὴν αἵρεση, τὴν κακία καὶ τὸν δόλον... «Ἀδελφοί, μὴ παιδία γίνεσθε ταῖς φρεσίν· ἀλλὰ τῇ κακίᾳ νηπιάζετε, ταῖς δὲ φρεσὶ τέλειοι γίνεσθε» (1Κορ. 14, 20)... Ἀγαπητοί, λέμε ὅτι πρέπει νὰ εἴμεθα ἔξυπνοι· ἔξυπνος θὰ πεῖ ξύπνιος, δὲν κοιμᾶται κανείς· θυμηθεῖτε πόσες φορὲς ὁ Χριστὸς εἶπε τὸ ρῆμα «γρηγορεῖτε». Ἔτσι, ἀγαπητοί, εἶναι γραμμένο, ὅταν θὰ ‘ρθεῖ ὁ Ἀντίχριστος, πάρα πολλοὶ χριστιανοί μας –τώρα δὲν μιλᾶμε μὲ ποσοστά, ἂς ποῦμε τὸ 95%, τὸ 97% τῶν χριστιανῶν (θὰ σᾶς πῶ ἀπὸ ποῦ τὸ βγάζουμε)– θὰ προσκυνήσει τὸν Ἀντίχριστο. Καὶ κληρικοί, καὶ Πατριάρχες, καὶ Ἐπίσκοποι, καὶ λαός, καὶ ἐπιστήμονες καὶ σπουδαῖοι καὶ τρανοί. Γιατί; Γιατὶ δὲν θάχουν τὴν ἐν Χριστῷ ἐγρήγορση.

Ἀπὸ ποῦ τὸ βγάζω; Στὴν «Ἀποκάλυψη» εἶναι γραμμένο τὸ ἑξῆς. Λέει ὁ Ἄγγελος εἰς τὸν Ἰωάννην. Τοῦ δίνει ἕνα καλάμι καὶ τοῦ λέει, μέτρα. Μετράει τὸ Ναό, ποὺ ἦταν κάπου 30-33 μέτρα... Καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ Ναοῦ, λίγα μέτρα, 5-6 μέτρα, πολύ κοντά, ἦταν τὸ μεγάλο θυσιαστήριο τῶν ὁλοκαυτωμάτων. Καὶ τοῦ λέει, μέτρα τὸ Ναό, πόσες καλαμιές εἶναι. Μέτρα καὶ τὸ θυσιαστήριο. Σταμάτα. Τί λέει (στὴ συνέχεια); Ὅλα τὰ ὑπόλοιπα –ποιά ὑπόλοιπα; ὅ,τι ἦταν πάνω εἰς τὸν λόφον Σιών, ἦταν πολλὰ κτίσματα– καὶ ὅλη ἡ πόλις Ἱερουσαλήμ, θὰ πατηθεῖ ὑπὸ τῶν Ἐθνῶν τρισήμιση χρόνια.

Ὅλοι οἱ Πατέρες λέγουν ὅτι: Ἱερουσαλὴμ εἶναι εἰκόνα τῆς Ἐκκλησίας· πολὺ δὲ περισσότερο εἶναι ὁ λόφος Σιών· ἀκόμα δὲ περισσότερο ὁ ναὸς Σολομῶντος. Ἀλλὰ ἡ πόλις ὁλόκληρη καὶ ὅλα τὰ λοιπὰ κτίσματα τοῦ λόφου Σιὼν θὰ πατηθοῦν ὑπὸ τῶν Ἐθνῶν. Δηλαδὴ τί θὰ πεῖ αὐτό; Τὰ ἔθνη εἶναι οἱ μὴ χριστιανοί. Θὰ εἶναι ὁ Ἀντίχριστος ποὺ θὰ ἔχει ἐπιβάλει τὴν θέλησή του. Αὐτὸ θὰ γίνει τρισήμισυ χρόνια, ὅσο θὰ εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ Ἀντιχρίστου.

Συγκριτικὰ τώρα, ...τοπογραφικὰ πάρτε το, πάρτε την πόλη, πάρτε καὶ τὸ Ναό. Εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ δὲν θὰ προσκυνήσουν τὸν Ἀντίχριστο. Αὐτὸ ἀντιπροσωπεύει ὅ,τι μετρήθηκε. Γιατί; Διότι ὅ,τι μετρᾶται, ἀνήκει στὴ γνώση τοῦ Θεοῦ, ἀνήκει στὴ μνήμη τοῦ Θεοῦ. Ὅ,τι δὲν μετρᾶται, δὲν ἀνήκει στὴ μνήμη τοῦ Θεοῦ. Εἶναι ἐκεῖνο ποὺ λέει ὁ Θεός: «Οὐ μὴ μνησθῶ»=δὲν θὰ σὲ θυμηθῶ, ...δὲν σὲ ἀναγνωρίζω. Πάρτε λοιπόν, συγκριτικά, τὸ ἕνα ποσὸν καὶ τὸ ἄλλο ποσόν. Ὁλόκληρη τὴν πόλη, μ’ ἕνα μικρὸ μέρος μόνο ἐπάνω στὸ λόφο Σιών. Γι’ αὐτὸ σᾶς εἶπα, ἀπὸ κεῖ, πάνω-κάτω, καταλαβαίνουμε ὅτι λίγοι θὰ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ θὰ σωθοῦν.

Μὲ τὴν καλὴ σημασία: φιλοδοξεῖτε νὰ σωθεῖτε; Ἐὰν ναί, πρέπει νάχουμε ἐγρήγορση. Καὶ τὰ λέμε αὐτά, γιατὶ δὲν ξέρουμε αὔριο τί ἔρχεται. Ὄχι ἐπὶ θύραις, ἔχει μπεῖ μέσα ὁ ἐχθρός. Δὲν λέω τὶς αἱρέσεις μόνο, δὲν λέω ...πάμπολλα. Ἕνα θὰ πῶ μόνο, τὸν Οἰκουμενισμό. Ὁ ὁποῖος Οἰκουμενισμός, φορεῖς του ἔχει αὐτὴ τὴν στιγμὴ Πατριάρχες, Ἀρχιεπισκόπους, Ἐπισκόπους κ.ο.κ. Τὰ ἀκούσατε; Ὁ Οἰκουμενισμὸς ἔχει φορεῖς του: Πατριάρχες, Ἀρχιεπισκόπους, Ἐπισκόπους κ.ο.κ. Τὸ καταλάβατε; Πῶς λοιπόν, θὰ παίρνει τὸ μυαλό μας στροφές, ὅταν αὔριο θὰ μᾶς ποῦν –προοδευτικὰ ἐννοεῖται, μὲ τὴ μέθοδο τοῦ σαλαμιοῦ, λίγο-λίγο–  καὶ τοῦτο κι ἐκεῖνο. Δὲν θὰ ἀντιδράσουμε; Θὰ πιαστοῦμε στὸν ὕπνο; Ἀλλοίμονο σὲ κεῖνον ποὺ δὲν θὰ ἀντιδράσει.

Κι ἂν εἶναι λίγοι, ἐκεῖνοι ποὺ θάχουν μείνει ὄρθιοι (δὲν ξέρω, πάντως δὲν θὰ προσκυνήσουνε, πάντως δὲν θὰ δεχθοῦν), μπορεῖ ἡ φωνή τους νὰ μὴν ἀκουστεῖ, μπορεῖ χίλια δυό, μπορεῖ νάχουμε τὸ μαρτύριο, ...ἀλλὰ δὲν θὰ ἀποδεχθοῦν, δὲν θὰ ἀποδεχθοῦν. Παρακαλῶ προσέξατέ το.

Γι’ αὐτὸ λέγει ἡ Σοφία Σειράχ, «οὐαὶ τοῖς ἀπολωλεκόσι τὴν ὑπομονὴν [καρδίαν] καὶ τί ποιήσουσιν ὅταν ἐπισκέπτηται ὁ Κύριος;» (Σοφία Σειρὰχ 2, 14). Τὸ κείμενον ἔχει ὑπομονήν, ἀλλὰ οἱ Πατέρες βάζουν τὴν λέξη «καρδίαν». Ἀλλοίμονο σὲ κείνους, λέει, πούχουν χάσει τὴν καρδιά τους, τὸ νοῦ τους. Κι ὅταν θὰ τοὺς ἐπισκεφθεῖ ὁ Κύριος, τί θὰ κάνουν;».

Ἀπομαγνητοφώνηση:

«Φιλορθόδοξος Ένωσις "Κοσμάς Φλαμιάτος"»

__________________________________

(*) Ἀπὸ ὁμιλίες π. Ἀθανάσιου Μυτιληναίου στὴ Σοφία Σειρὰχ  μὲ ἀριθ. 172 (ἀπὸ 53:00 ἑξῆς) καὶ 173 (ἀπὸ 41:00 ἑξῆς). Διεύθυνση ἱστολογίου: http://www.pantocrator.info/gr/modules.php?name=Downloads&d_op=viewdownload&cid=41&min=170&orderby=titleA&show=10

28η Οκτωβρίου, Εορτη της Αγίας Σκέπης

Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΚΕΠΗΣ

Νικολάου Κ. Δρατσέλλα Θεολόγου M.Th.

   Η εορτή της Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου, η οποία αναγράφεται στο Μέγα Συναξαριστή την 1^η Οκτωβρίου, αλλά τιμάται στις 28 Οκτωβρίου για να συμ­πίπτει με την Εθνική Επέτειο, ανήκει στις εορτές προς τιμήν των θεομητορικών άμφιων, δηλαδή της Τίμιας Εσθήτος και της Τίμιας Ζώνης και έχει ως υπόθεση την εμφάνιση της Θεοτόκου στον Ναό των Βλαχερνών της Κωνσταντινουπόλεως επί αυτοκράτορος Λέοντος τού Σοφοί (βλ. Ράμφου Ιω. «Σκέπης, Θεοτόκου Εορτή», άρθρον εν Θ.Η.Ε., τόμος 11ος, Αθήναι 1967, στ. 218).

Σύμφωνα με τον βίο τού Αγίου Ανδρέου τού δια Χριστόν σαλού, τον οποίο έγραψε ο Νικη­φόρος ο πρεσβύτερος και επεξεργάστηκε ο Αγιολόγος Σέργιος, αρχιεπίσκοπος Βλαδιμήρου (βλ. Ράμφου Ιω. έ.α.), ο Αγιος Ανδρέας ο δια Χριστόν σαλός και ο συνοδός του Επιφάνιος βρίσκονταν στον Ιερό Ναό της Παναγίας των Βλαχερνών, ενώ ετελείτο δοξολογία ολονύ­χτια (P.G. 11,848). Κατά την τέταρτη ώρα της νύχτας ο Αγιος Ανδρέας είδε μία γυναικεία μορφή και δίπλα τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και άλλους Αγίους ενδεδυμένους στα λευκά, οι οποίοι ακολουθούσαν με υμνωδίες και άσματα πνευματικά. Όταν έφτασε κοντά στον άμβω­να, ρώτησε τον Επιφάνιο: «Οράς την Κυρίαν και Δέσποιναν τού κόσμου;» (P.G. 111,848). Και η απάντηση τού Επιφανίου ήταν «Ναι, Πάτερ μου πνευματικέ» (P.G. 111,848).

Και ενώ αυτοί έβλεπαν το όραμα, η Θεοτό­κος, της οποίας την μορφή εθεώντο, προσευχό­ταν κλαίοντας. Μετά την προσευχή της, πλη­σίασε στο θυσιαστήριο και δεόταν για τον λαό τού Θεού, ο οποίος βρισκόταν σε εκείνο τον ναό. Και όταν τελείωσε την δέησή της, άφησε σε όλο τον λαό το κάλυμμα της κεφαλής της, αφού το απετύλιξε με την ωραία σεμνότητα και με τα πανάχραντα χέρια της (P.G. 111,848- 849). Ο όσιος Ανδρέας και ο συνοδός του Επιφάνιος έβλεπαν για πολλή ώρα το κάλυμμα αυτό πάνω από τον λαό να ακτινοβολεί την δό­ξα τού Θεού.

Όσο η Υπεραγία Θεοτόκος βρισκόταν εκεί φαινόταν και εκείνο. Όταν η Θεοτόκος αναχώρησε, δεν ξαναφάνηκε. Το βέβαιο είναι ότι η Παναγία έλαβε αυτό το κάλυμμα μαζί της, άφησε όμως την χάρη της σε όσους βρίσκο­νταν εκεί (P.G. 111,849). Αυτά τα είδε ο Επιφάνιος με την μεσιτεία τού Άγιου Ανδρέα. Διότι, επειδή ο τελευταίος είχε παρρησία προς τον Θεό, τού χαριζόταν ως δώρο η θέα τού Θεού και αποκτούσε δόξα (P.G. 111,849).

Ο αρχιεπίσκοπος Βλαδιμήρου Σέργιος απέδειξε ότι «η εν τω ναώ των Βλαχερνών εμφάνισις, εν οράματι, της Θεομήτορος εις τον Άγιο Ανδρέα και τον συνοδόν του Επιφάνιον, εγένετο πιθανώς κατά το β' τέταρτον τού I' αι., μικρόν προ της Κοιμήσεως τού Άγιου Ανδρέου (936)» (Ράμφου Σπ. Ιω. έ.α.).

Στην Ελλάδα στις 31 Οκτωβρίου 1952 σε Εγκύκλιο προς τους Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος τονίζεται: «Η Ιερά Σύνοδος εν τη συνεδρία αυτής εισηγουμένου, όπως η εορτή της Αγίας Σκέπης της Υπεραγίας Θεοτόκου, αγομένη τη 1^η Οκτωβρίου, συμπανηγυρίζηται τη 28^η αυτού εν συνδυασμώ προς την κατ’ αυτήν την ημέραν τελουμένην Εθνικήν Εορ­τήν, δεδομένου ότι το Έθνος ημών ανέκαθεν συνέδεσε τα μεγάλα αυτού εθνικά γεγονότα μετά θρησκευτικών εκδηλώσεων και δη και μάλιστα εορταστικώς απέδωκε τα ευχαριστήρια αυτού εις την Υπέρμαχον Στρατηγόν, την αείποτε προστατεύσασαν και σωτηρίω σκέπη σκεπάσασαν το ευσεβές των Ελλήνων Γένος» («Εκκλησία», επίσημον δελτίον της Εκκλη­σίας της Ελλάδος, Αριθ. 20, 1 Νοεμβρίου 1952, σελ. 305).

Σύμφωνα με τον π. Ιω. Σπ. Ράμφο «την Ακο­λουθίαν της εορτής ταύτης εν συνδυασμώ προς το περιεχόμενον της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου συνέταξεν ο εν τω αγιωνύμου Όρει, υμνογράφος της Μεγάλης τού Χριστού Εκκλη­σίας μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης» (Ράμφου Σπ. Ιω, ε.α., στ. 219). Όπως παρατη­ρεί ο ανωτέρω σημειωθείς συγγραφεύς, «ανέκ­δοτοι Ακολουθίαι της εορτής ως και υπομνή­ματα, διηγήσεις και εγκώμια εύρηνται εις κώ­δικας των Αγίω Όρει μονών» (Ράμφου Σπ. Ιω., ε.α., στ. 219).

Ο Μέγας Συναξαριστής δικαιολογεί την κα­θιέρωση της εορτής της Αγίας Σκεπής ως εξής: 

«Θυμόμαστε την ένδοξη φανέρωση της Υπε­ραξίας Θεοτόκου στις Βλαχέρνες, την οποία είδαν οι Άγιοι Ανδρέας και Επιφάνιος. Κατά την εορτή ευχαριστούμε την προστάτιδά μας για την τόση ευσπλαχνία της και την παρακαλούμε να σκεπάζει πάντοτε εμάς, οι οποίοι ζη­τούμε την Σκέπη της. Διότι χωρίς την Σκέπη και Βοήθεια της Θεοτόκου είναι αδύνατο να ζούμε πάνω στην γη εμείς, οι οποίοι παροργί­ζομε τον Θεό. Επομένως αν δεν προσευχόταν για μας η προστάτιδά μας, κανείς δεν θα μας λύτρωνε από τόσους κινδύνους, κανείς δεν θα μας διατηρούσε ελεύθερους μέχρι σήμερα. Σε κανένα άλλο πρόσωπο δεν βρίσκομε σκέπη, για να καταφύγομε, παρά μόνο στην Δέσποι­να τού κόσμου». (πρβλ. Κ. Χρ. Δουκάκη, Μέγας Συναξαριστής, Έκδοσις δευτέρα, Μην Οκτώ­βριος, Αθήναι 1949, σελ. 21).

Ο Μέγας Συναξαριστής καταλήγει τον λόγο του στην Aγία Σκέπη της Θεοτόκου ως εξής: «Σκέπασον ημάς εν τη Σκέπη σου η Προστα­σία ημών, Παναγία Παρθένε˙ εν ταις πονηραίς ημέραις σκέπασον ημάς. Πάσαι γαρ αι ημέραι της ζωής ημών πονηραί εισί, και βλέπομεν εν αυταίς πονηρά και πράττομεν εν αυταίς πονη­ρά, θησαυρίζοντες εαυτοίς οργήν εν ημέρα οργής. Άπασαι δε αι πονηραί εκείναι ημών ημέραι χρήζονσι της σης, παvευσπλάγχνου Σκέπης. Σκέπασον ουν ημάς εν πάσαις ταις ημέραις ημών, μάλιστα δε εν τη δεινή ημέρα, εν η η ψυχή ημών μέλλει τού σώματος χωρισθήναι, πρόστηθι ημίν εις βοήθειαν, και σκέπασον ημάς εκ των εναερίων πονηρών πνευμά­των αλλά και εν τη φοβερά ημέρα της κρίσεως σκέπασον ημάς εν τη μυστική σου Σκέπη, Αμήν» (Κ. Χρ. Δουκάκη, ε.α.).

πηγή

Και πάλι περι Αποτειχίσεως

ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΣΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ Ι. Μ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Οἱ συγγραφεῖς τῆς νέας αὐτῆς ἐκδόσεως τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς, ἀσχολοῦνται μὲ τὸ βιβλίο τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ, ποὺ ἀναφέρεται στὸν ΙΕ΄ ἱερὸ Κανόνα. "Κόλλησαν", ὅμως, σὲ λέξεις τοῦ Κανόνα, ἐνῶ ὁ συγγραφέας τοῦ κρινόμενου βιβλίου, μὲ ἀφορμὴ τὸν ΙΕ΄ Κανόνα παρουσιάζει τὴν διαχρονικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας ὡς πρὸς τὴν στάση μας ἀπέναντι στοὺς ἐπισκόπους ποὺ διδάσκουν κακοδοξίες, μὲ ἰδιαίτερη ἀναφορὰ στὴν ἐσχατολογικὴ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἀρνοῦνται δὲ κι αὐτοί, ὅπως καὶ ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς, νὰ κατονομάσουν, ποιοί ἐπιτέλους εἶναι αὐτοὶ οἱ αἱρετικοὶ Οἰκουμενιστὲς Ἐπίσκοποι. Πρόκειται, δυστυχώς, γιὰ μιὰ ἐπιπόλαια κριτικὴ συγχύσεως ἐννοιῶν καὶ πραγμάτων, ἀποπροσανατολισμοῦ καὶ διαστρέβλωσης τῆς διδασκαλίας τῶν Πατέρων.

Γνωρίζω ὅτι ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς ἑτοιμάζει ἀπάντηση στὰ ὅσα γράφονται στὸ βιβλίο ποὺ ἐξέδωσε ἡ Μητρόπολη Πειραιῶς «15ος ΚΑΝΩΝ ΠΡΩΤΟΔΕΥΤΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΙΣ».

Επειδή, ὅμως, τὸ βιβλίο αὐτὸ ἀναφέρεται καὶ σὲ ὅσους ἔχουμε προχωρήσει σὲ ἀποτείχιση, κακίζοντάς μας, δημοσιεύουμε μιὰ πρώτη ἀπάντηση, ποὺ προέρχεται ὄχι ἀπὸ μᾶς, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν π. Θεόδωρο Ζήση, κείμενα δηλαδὴ τοῦ π. Θε­όδω­ρου, ὁ ὁποῖος θεωρεῖται ἀπὸ πολλοὺς ὡς ὁ ἀρχηγὸς του ἀντι-οικουμενιστικοῦ ἀγῶνος.

Ὁ π. Θεόδωρος, εἶναι κα­θη­γη­τὴς Πα­τρο­λο­γί­ας, καὶ γνω­ρί­ζει πο­λὺ κα­λά, ποι­ά εἶ­ναι ἡ θέ­ση τῶν Πα­τέ­ρων σχε­τι­κὰ μὲ τὴν στά­ση μας ἀ­πέ­ναν­τι στοὺς αἱ­ρε­τί­ζον­τες «ὀρ­θό­δο­ξους» ἐ­πι­σκό­πους. Ἔχει πάρει σαφῆ θέση ὑπὲρ τῆς διακοπῆς μνημονεύσεως τῶν Οἰκουμενιστῶν ἐπισκόπων καὶ τῆς ἀποτειχίσεως. Δὲν ἔχει ὡς πρὸς αὐτὸ ἐνδοιασμούς. Ἀπὸ τὰ κείμενά του βγαίνει ὅτι πρέπει νὰ προχωρήσουμε στὴν διακοπὴ κοινωνίας ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές. Δὲν προχώρησε, ὅμως, ὁ ἴδιος στὴν ἀποτείχιση, περιμένοντας τὴν κατάλληλη περίσταση-χρόνο (ὅπως μᾶς δήλωσε). Γιὰ ὅσους ὅμως ἀποτειχίστηκαν, θεώρησε ὅτι ἔπραξαν κατὰ συνείδηση, ἐφαρμόζοντες ἕνα Ἱ. Κανόνα. Ὡς ἐκ τούτου οἱ θέσεις του εἶναι ἄκρως ἀντίθετες μὲ αὐτὲς τῆς ἀντι-αιρετικής ὁμάδος τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Πειραιῶς.

Τί συμβαίνει λοιπόν; Τί εἶναι ἐκεῖνο ποὺ κάνει τὸν Μητροπολίτη Πειραιῶς νὰ προχωρήσει σ’ αὐτὴ τὴ διχαστικὴ κίνηση, ἐναντιούμενος σὲ Ἱ. Κανόνα τῆς Ἐκκλησίας, ἔστω προαιρετικό; Γιατί, μὲ τὸ βιβλίο αὐτό, δὲν κάνει κριτικὴ μόνο στὶς θέσεις τοῦ π. Εὐθύμιου, γιὰ τὸ ὑποχρεωτικὸ ἢ μὴ τοῦ ΙΕ΄ Ἱ. Κανόνος, ἀλλὰ ἀρνεῖται καὶ αὐτὴν τὴν προαιρετικὴ ἀποτείχιση στὴν ὁποία προχωρήσαμε.

Ἐπικαλοῦνται οἱ συγγραφεῖς τοῦ βιβλίου τὸν π. Ἐπιφάνιο, διαστρέφοντας οὐσιαστικὰ –μὲ ὅσα γράφουν–, ὅσα ὁ π. Ἐπιφάνιος δίδασκε. Ὁ π. Επιφάνιος, π.χ., ἔχοντας ὑπ’ ὄψιν τὶς ἀπαρχὲς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τότε ποὺ ἐλάχιστες ἦταν οἱ παρεκτροπὲς τῶν Οἰκουμενιστῶν, ποὺ ἐλάχιστες πληροφορίες καὶ φωτογραφίες ἀπὸ τὶς συμπροσευχὲς ὑπῆρχαν, οὐδένα δὲ βίντεο, ἀποδέχεται τὴν ἀποτείχιση ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, καὶ ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, ὡς προαιρετική· γράφει: Ὁ ΙΕ΄ Κανών «εἶναι δυνητικὸς καὶ οὐχὶ ὑποχρεωτικός. Δὲν ἀξιοῖ, ...ἀλλ’ ἁπλῶς παρέχει εἰς αὐτοὺς τὴ δυνατότητα. Ἄν τις κληρικός, λέγει ὁ Κανών, ἀποκοπῆ ἀπὸ τοιούτου Ἐπισκόπου “πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως”, οὐδαμῶς παρανομεῖ, διὸ καὶ δὲν ὑπόκειται εἰς ἐπιτίμησιν, ἀλλὰ μᾶλλον ἄξιος ἐπαίνου εἶναι» (Θεοδωρόπουλου Ἐπιφάνιου, ἀρχιμ., Τὰ δύο Ἄκρα, σελ. 75-76).

Ἂς ἔλθουμε, ὅμως, στὶς θέσεις τοῦ π. Θεοδώρου:

Ἤ­δη ἀ­πὸ τὸ 2001 ὁ π. Θ. Ζή­σης ἔ­γρα­φε: «Ὑ­πο­μεί­να­με, ὑ­πο­μεί­να­με, ὑ­πο­μεί­να­με τοὺς οἰ­κου­με­νι­σμοὺς καὶ τοὺς ἐκ­συγ­χρο­νι­σμοὺς ἐ­πὶ ἕ­να αἰ­ῶ­να. Κά­να­με ὑ­πο­μο­νὴ καὶ ὑ­πα­κο­ή∙ πε­ρι­μέ­να­με καὶ ἐλ­πί­ζα­με νὰ παύ­σουν οἱ συμ­προ­σευ­χές, οἱ συγ­χρω­τι­σμοί, οἱ συγ­κρη­τι­σμοί∙ .­..ἐ­νι­στά­με­θα καὶ δι­α­μαρ­τυ­ρό­με­θα. Θὰ δι­α­κό­ψου­με τὴν κοι­νω­νί­α μὲ ὅ­σους κοι­νω­νοῦν μὲ τὸν ἀ­κοι­νώ­νη­το, αἱ­ρε­τι­κὸ καὶ σχι­σμα­τι­κὸ πά­πα» (Ζή­ση Θ., “Μὲ τὸ ἀρ­νί­ο ἢ μὲ τὸ θη­ρί­ο; Μὲ τὸν Χρι­στὸ ἢ μὲ τὸν πά­πα;­”, Θε­ο­δρο­μί­α, Ἰ­α­νου­ά­ρι­ος‒Μάρ­τι­ος 2001).

Κι αὐ­τὲς οἱ ἐκ­φρά­σεις ἐ­πα­να­λή­φθη­καν μὲ τὴν «Δι­α­κή­ρυ­ξη κλη­ρι­κῶν καὶ μο­να­χῶν» τὴν ὁ­ποί­α προ­συ­πο­γρά­φουν πλὴν τοῦ π. Θ. Ζή­ση καὶ ὁ ―δι­ω­κό­με­νος ἀ­πὸ τὴν οἰ­κου­με­νι­στι­κὴ Ἱ­ε­ραρ­χί­α τῆς Σερ­βι­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καὶ τὴν νε­ο­τα­ξι­κὴ Πο­λι­τεί­α τῆς Σερ­βί­ας― Μη­τρο­πο­λί­της Ρά­σκας κ. Ἀρ­τέ­μι­ος, ὁ π. Γ. Με­ταλ­λη­νὸς καὶ πολ­λοί ἄλ­λοι: «Τὸ θέ­μα τῆς κοι­νω­νί­ας μὲ τοὺς αἱ­ρε­τι­κούς, ὡς καὶ τῆς ἐν συ­νε­χεί­ᾳ κοι­νω­νί­ας μὲ τοὺς κοι­νω­νοῦν­τες, οἱ ὁ­ποῖ­οι μὲ τὴν πρά­ξη τους αὐ­τὴ ἀ­πο­βαί­νουν ἀ­κοι­νώ­νη­τοι, εἶ­ναι τὸ μεῖ­ζον καὶ ἐ­πεῖ­γον θέ­μα στὴν ση­με­ρι­νὴ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὴ ζω­ή. Τὸ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὸ σῶ­μα νο­σεῖ ἐ­πι­κίν­δυ­να· ὑ­πεύ­θυ­νοι γι­ὰ τὴν νό­σο εἴ­μα­στε ὅ­λοι, ὄ­χι μό­νον οἱ κοι­νω­νοῦν­τες μὲ τοὺς ἑ­τε­ρο­δό­ξους, ἀλ­λὰ καὶ ὅ­σοι κοι­νω­νοῦ­με μὲ τοὺς κοι­νω­νοῦν­τες· ἡ ἐ­κτρο­πὴ καὶ ἡ πα­ρά­βα­ση μοι­ά­ζει μὲ τὰ συγ­κοι­νω­νοῦν­τα δο­χεῖ­α…» (“Μαρ­τυ­ρί­α ἢ ἀ­πο­στα­σί­α; Σκέ­ψεις καὶ ἐ­κτι­μή­σεις με­τὰ τὴ Ρα­βέν­να”, Ὀρ­θό­δο­ξος Τύ­πος, φ. 1466, 12.7.2002).

Δὲν εἶ­ναι σα­φὲς Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε, ὅ­τι ἑρ­μη­νεύ­ον­τες οἱ πα­ρα­πά­νω πα­τέ­ρες ὀρ­θὰ τὸν 15ο Κα­νό­να, θε­ω­ροῦν τὴν Δι­α­κο­πὴ Μνη­μο­σύ­νου ὡς τὸ μό­νο μέ­σο ἀν­τι­στά­σε­ως στὴν αἵ­ρε­ση τοῦ Οἰ­κου­με­νι­σμοῦ; Δὲν εἶ­ναι σα­φὲς ὅ­τι ἀ­γνο­οῦν τὴν ἐ­φευ­ρε­τι­κὴ θε­ω­ρί­α σας πε­ρὶ i­n­t­e­r­c­o­m­m­u­n­io, ἀ­φοῦ αὐ­τὴ εἶ­ναι ἕ­να ἀ­πὸ τὰ ἐν­δει­κτι­κὰ ση­μεῖ­α καὶ ὄ­χι τὸ μο­να­δι­κὸ τῆς ἀ­πο­δο­χῆς τῆς αἱ­ρέ­σε­ως; Μή­πως θὰ ἐ­πι­κολ­λή­σε­τε τὴν κα­τη­γο­ρί­α τῆς «κα­κο­δο­ξί­ας» καὶ σ’ αὐ­τούς; Κι ἂν ὄ­χι σ’ αὐ­τούς, γι­α­τί σ’ ἐ­μᾶς ποὺ ἐ­φαρ­μό­σα­με τὴν Πα­τε­ρι­κὴ δι­δα­σκα­λί­α ποὺ με­τὰ λό­γου γνώ­σε­ως ἐ­κεῖ­νοι τό­σα χρό­νι­α μᾶς δί­δα­ξαν;

Καὶ λί­γο ἀρ­γό­τε­ρα ὁ π. Θε­ό­δω­ρος ἔ­γρα­φε: «Ἔγ­γα­μος ἱ­ε­ρε­ύς, πο­λύ­τε­κνος, τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λε­ως Δη­μη­τρι­ά­δος, ἀ­πο­φα­σι­σμέ­νος νὰ δι­α­κό­ψῃ τὸ μνη­μό­συ­νο τοῦ συμ­φω­νοῦν­τος μὲ ὅ­λα αὐ­τὰ ἐ­πι­σκό­που του, ὅ­ταν δι­α­κρι­τι­κὰ τοῦ ὑ­πεν­θύ­μι­σα τὶς πι­θα­νὲς δι­ώ­ξεις καὶ ποι­νὲς μοῦ εἶ­πε:

»“Προ­τι­μῶ νὰ καλ­λι­ερ­γῶ τὰ χω­ρά­φι­α μου, ὡς ἁ­πλὸς ἀ­γρό­της, καὶ νὰ κρα­τή­σω τὴν πί­στη μου, πα­ρὰ νὰ συ­νερ­γή­σω στὴν κα­τε­δά­φι­σή της καὶ νὰ πά­ω στὴν κό­λα­ση μα­ζὶ μὲ τὸν πα­τρι­άρ­χη καὶ τοὺς ἐ­πι­σκό­πους”­.­.. Αὐ­τὰ ποὺ εἶ­πε ὁ ὀ­λι­γο­γράμ­μα­τος ἱ­ε­ρεὺς .­..ἐκ­φρά­ζουν τὴν δι­α­χρο­νι­κὴ συ­νε­ί­δη­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας γι­ὰ τὴν στά­ση ὅ­λων τῶν πι­στῶν καὶ τῶν λα­ϊ­κῶν ἀ­πέ­ναν­τι τῶν ἐ­πι­σκό­πων καὶ τῶν πρε­σβυ­τέ­ρων σὲ πε­ρί­πτω­ση ποὺ δὲν ὀρ­θο­το­μοῦν τὸν λό­γο τῆς ἀ­λη­θε­ί­ας, ἀλ­λὰ ἐ­νι­σχύ­ουν τὴν αἵ­ρε­ση καὶ τὴν πλά­νη. Τὸ πλῆ­θος τῶν σχε­τι­κῶν πα­τε­ρι­κῶν μαρ­τυ­ρι­ῶν ὑ­πάρ­χει τώ­ρα στὸ βι­βλί­ο μας “Κα­κὴ Ὑ­πα­κο­ὴ καὶ Ἁ­γί­α Ἀ­νυ­πα­κοή”» (πε­ρι­οδ. Θε­ο­δρο­μί­α, καὶ w­ww.t­h­e­o­d­r­o­m­ia.gr/87D26F7F.p­r­i­nt.el.a­s­px).

Βλέ­πε­τε, Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε, ποι­ά εἶ­ναι ἡ δι­α­χρο­νι­κὴ συ­νεί­δη­ση τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας; Αὐ­τὴν ἐκ­φρά­ζει καὶ ὁ π. Εὐ­θύ­μι­ος στὸ βι­βλί­ο του. Κι ἂν κά­που σφάλ­λει, ἔ­χει ζη­τή­σει νὰ τὸν δι­ορ­θώ­σε­τε, ἀλ­λὰ ὀρ­θό­δο­ξα, βά­σει τῆς Ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κῆς Δι­δα­σκα­λί­ας καὶ Πρα­κτι­κῆς, ὄ­χι κα­κό­δο­ξα, βά­σει τῶν αὐ­θαι­ρέ­των προ­σω­πι­κῶν σας ἀ­πό­ψε­ων. Αὐ­τὴν ἀ­κο­λου­θοῦ­με κι ἐ­μεῖς, κι ὄ­χι κά­ποι­ες δι­κές μας τά­χα ὑ­περ­βάλ­λον­τος ζή­λου πρα­κτι­κές. Χω­ρᾶ, λοι­πόν, με­τὰ ἀ­πὸ αὐ­τὴν τὴν ξε­κά­θα­ρη Πα­τε­ρι­κὴ θέ­ση ποὺ ἐκ­φρά­ζει ὁ π. Θε­ό­δω­ρος καὶ ἀ­κο­λου­θεῖ ὁ π. Εὐ­θύ­μι­ος, ἡ δι­κή σας ἄ­στο­χη ἑρ­μη­νεί­α, καὶ ἐ­ναν­τί­ον μας κα­τη­γο­ρί­α, καὶ ἡ πε­ρὶ i­n­t­e­r­c­o­m­m­u­n­io καινοφανὴς θέση;

Στὸ ἴ­δι­ο κεί­με­νο, λί­γο πα­ρα­κά­τω, ὁ π. Θε­ό­δω­ρος ἐ­παι­νεῖ ἱ­ε­ρο­μό­να­χο ποὺ δι­έ­κο­ψε τὸ μνη­μό­συ­νο του Πα­τρι­άρ­χη. Γρά­φει: Ὁ Μ. Ἀ­θα­νά­σι­ος λέ­γει, πὼς «στὴν πε­ρί­πτω­ση ποὺ ὁ ἐ­πί­σκο­πος ἢ ὁ πρε­σβύ­τε­ρος, οἱ ὀ­φθαλ­μοὶ τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, συμ­πε­ρι­φέ­ρον­ται κα­κῶς καὶ σκαν­δα­λί­ζουν τὸν λα­ό, πρέ­πει νὰ ἐκ­δι­ώ­κον­ται, ἔ­στω καὶ ἂν ὑ­πάρ­χῃ κίν­δυ­νος νὰ με­ί­νουν οἱ πι­στοὶ χω­ρὶς ποι­μέ­να. Εἶ­ναι κα­λύ­τε­ρα, συμ­φέ­ρει, χω­ρὶς ἐ­πι­σκό­πους καὶ ἱ­ε­ρεῖς νὰ γί­νον­ται οἱ συ­νά­ξεις στοὺς να­ο­ύς, πα­ρὰ νὰ ρι­φθοῦν οἱ πι­στοὶ μα­ζὶ μὲ τὸν ἐ­πί­σκο­πο καὶ τοὺς ἱ­ε­ρεῖς στὴν κό­λα­ση, ὅ­που πῆ­γαν οἱ Ἑ­βραῖ­οι τῆς ἐ­πο­χῆς τοῦ Χρι­στοῦ μα­ζὶ μὲ τοὺς ἀρ­χι­ε­ρεῖς τους.­..

»Αὐ­τὸ ἔ­πρα­ξε στὶς ἡ­μέ­ρες μας ὁ Ἁ­γι­ο­ρε­ί­της Ἱ­ε­ρο­μό­να­χος Γα­βρι­ὴλ καὶ μὲ μί­α ὀ­λι­γό­λο­γη καὶ θαρ­ρα­λέ­α Δή­λω­ση καὶ Ὁ­μο­λο­γί­α δι­έ­κο­ψε τὸ μνη­μό­συ­νο τοῦ Οἰ­κου­με­νι­κοῦ Πα­τρι­άρ­χου κ. Βαρ­θο­λο­μα­ί­ου, με­τὰ τὶς συμ­προ­σευ­χὲς καὶ τὶς κοι­νὲς δη­λώ­σεις μὲ τὸν προ­η­γο­ύ­με­νο πά­πα. Στὸ ἑ­ξῆς, γρά­φει, γι­ὰ νὰ μὴ θε­ω­ρη­θῇ ὅ­τι μὲ τὴν σι­ω­πή μου συμ­φω­νῶ μὲ ὅ­σα γί­νον­ται, δὲν θὰ συμ­με­τέ­χω στὶς ἀ­κο­λου­θί­ες ποὺ μνη­μο­νε­ύ­ε­ται τὸ ὄ­νο­μα τοῦ οἰ­κου­με­νι­κοῦ πα­τρι­άρ­χου».

Καὶ σὲ ἄλ­λο ση­μεῖ­ο ση­μει­ώ­νει: «Αὐ­τὰ γρά­φον­ται ἐν πλή­ρει συ­νει­δή­σει τῶν ἱ­στο­ρι­κῶν ὄν­τως στιγ­μῶν ποὺ ζοῦ­με, ἀ­πὸ τὶς ἀρ­νη­τι­κὲς καὶ κα­τα­στρο­φι­κὲς τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας ἐ­νέρ­γει­ες καὶ ἐκ­δη­λώ­σεις. Ἐν πλή­ρει συ­νει­δή­σει ἐ­πί­σης τῶν εὐ­θυ­νῶν καὶ τῶν συ­νε­πει­ῶν αὐ­τῆς μας τῆς στά­σε­ως. Προ­τι­μοῦ­με νὰ δι­ω­κό­με­θα καὶ νὰ συ­κο­φαν­το­ύ­με­θα, πα­ρὰ νὰ μέ­νου­με σι­ω­πη­λοὶ καὶ ἀ­φω­νό­τε­ροι ἰ­χθύ­ος μπρο­στὰ στὴν ἐμ­φα­νῆ κα­κο­πο­ί­η­ση τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Πί­στε­ως, νὰ εἴ­μα­στε μὲ τοὺς Ἁ­γί­ους, πα­ρὰ νὰ ἔ­χου­με τὴν φι­λί­α καὶ τὴν συμ­πά­θει­α τῶν φι­λο­πα­πι­κῶν καὶ λα­τι­νο­φρό­νων». Πολ­λοί πλέ­ον «δι­α­πι­στώ­νουν ὅ­τι κιν­δυ­νε­ύ­ει πλέ­ον ἡ ἀ­κε­ραι­ό­τη­τα τῆς ἀ­λή­θει­ας, ὅ­τι οἱ μνη­μο­νευ­ό­με­νοι στὴ Θ. Λει­τουρ­γί­α ἐ­πί­σκο­ποι, ὡς ἐγ­γυ­η­τὲς τῆς ἐν τῇ πί­στει ἑ­νό­τη­τος δὲν ὀρ­θο­το­μοῦν τὸν λό­γον τῆς ἀ­λη­θε­ί­ας, δὲν εὑ­ρί­σκον­ται σὲ κοι­νω­νί­α μὲ τοὺς πρὸ αὐ­τῶν Ἁ­γί­ους, ἀλ­λὰ οὐ­σι­α­στι­κὰ εἶ­ναι ἀ­κοι­νώ­νη­τοι, ὡς κοι­νω­νοῦν­τες μὲ τοὺς ἀ­κοι­νω­νή­τους» (Ζή­ση Θε­όδ., Κα­κὴ Ὑ­πα­κο­ή…, σελ. 23).

Ἀλ­λὰ καὶ στὰ «Πο­ρί­σμα­τα τοῦ Συ­νε­δρί­ου γι­ὰ τὸν Οἰ­κου­με­νι­σμό: «Γέ­νε­σις – Προσ­δο­κί­αι - Δι­α­ψεύ­σεις» καὶ στὴν § 8 δι­α­βά­ζου­με: «Νὰ δι­α­τρα­νω­θεῖ πρὸς τὶς Ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὲς ἡ­γε­σί­ες ὅ­τι σὲ πε­ρί­πτω­ση ποὺ ἐ­ξα­κο­λου­θή­σουν νὰ συμ­με­τέ­χουν καὶ νὰ ἐ­νι­σχύ­ουν τὴν πα­να­ί­ρε­ση τοῦ Οἰ­κου­με­νι­σμοῦ, δι­α­χρι­στι­α­νι­κοῦ καὶ δι­α­θρη­σκει­α­κοῦ, ὁ ἐ­πι­βε­βλη­μέ­νος σω­τή­ρι­ος, κα­νο­νι­κὸς καὶ ἁ­γι­ο­πα­τε­ρι­κὸς δρό­μος τῶν πι­στῶν, κλη­ρι­κῶν καὶ λα­ϊ­κῶν, εἶ­ναι ἡ ἀ­κοι­νω­νη­σί­α, ἡ δι­α­κο­πὴ δη­λα­δὴ τοῦ μνη­μο­σύ­νου τῶν ἐ­πι­σκό­πων, οἱ ὁ­ποῖ­οι κα­θί­σταν­ται συ­νυ­πε­ύ­θυ­νοι καὶ συγ­κοι­νω­νοὶ τῆς αἱ­ρέ­σε­ως καὶ τῆς πλά­νης. Δὲν πρό­κει­ται πε­ρὶ σχί­σμα­τος, ἀλ­λὰ πε­ρὶ θε­α­ρέ­στου ὁ­μο­λο­γί­ας, ὅ­πως τὸ ἔ­πρα­ξαν πα­λαι­οὶ Πα­τέ­ρες, ἀλ­λὰ καὶ στὶς ἡ­μέ­ρες μας ὁ­μο­λο­γη­ταὶ ἐ­πί­σκο­ποι, με­τα­ξὺ τῶν ὁ­πο­ί­ων ὁ γε­ρα­ρὸς καὶ σε­βα­στὸς μη­τρο­πο­λί­της πρώ­ην Φλω­ρί­νης Αὐ­γου­στῖ­νος, καὶ τὸ Ἅ­γι­ον Ὄ­ρος…» (πε­ρι­οδ. Θε­ο­δρο­μί­α καὶ t­h­e­o­d­r­o­m­ia.gr/0A96DE2C.el.a­s­px).

Βλέ­πε­τε νὰ κά­νου­με ἐ­μεῖς κά­τι δι­α­φο­ρε­τι­κὸ Σε­βα­σμι­ώ­τα­τε κ. Σε­ρα­φείμ; Ἢ μή­πως βλέ­πε­τε στὰ κεί­με­να αὐ­τά, νὰ ἀ­νε­φέ­ρε­ται κά­τι, ποὺ νὰ δι­και­ο­λο­γεῖ τὴν μο­νο­δι­ά­στα­τη μι­νι­μα­λι­στι­κὴ καὶ κα­κό­δο­ξη θέ­ση σας πε­ρὶ i­n­t­e­r­c­o­m­m­u­n­io; Ἀ­σφα­λῶς ὄ­χι.

Ὑ­πάρ­χει, ὅ­μως, καὶ ἄλ­λο κεί­με­νό τοῦ π. Θε­ό­δω­ρου, τὸ ὁ­ποῖ­ον ἐ­ξε­τά­στε σο­βα­ρὰ μή­πως σᾶς ἀ­φο­ρᾶ. Γρά­φει: «Ἂς μᾶς ξε­κα­θα­ρί­σουν λοι­πὸν με­ρι­κοὶ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοὶ ἡ­γέ­τες ὅ­τι ἔ­χουν προ­σχω­ρή­σει σ' αὐ­τὴν τὴν “προ­ο­δευ­τι­κὴ” ἄ­πο­ψη, γι­ὰ νὰ κα­θο­ρί­σου­με καὶ ἐ­μεῖς τὴν στά­ση μας ἀ­πέ­ναν­τί τους, τὴν ὁ­ποί­α οὕ­τως ἢ ἄλ­λως εἴ­μα­στε ὑ­πο­χρε­ω­μέ­νοι νὰ κα­θο­ρί­σου­με, δι­ό­τι δι­α­φο­ρε­τι­κά, κοι­νω­νοῦ­με καὶ ἐ­μεῖς “τοῖς ἔρ­γοις αὐ­τῶν τοῖς πο­νη­ροῖς” (Β' Ἰ­ω. 11). Ἐ­μεῖς ἐ­πι­θυ­μοῦ­με νὰ ἔ­χου­με κοι­νω­νί­α ὄ­χι πρὸς τοὺς ἀ­κοι­νω­νή­τους, ἀλ­λὰ πρὸς τοὺς ἁ­γί­ους καὶ πι­στοὺς ὅ­λων τῶν ἐ­πο­χῶν, νὰ πι­στεύ­ου­με ὅ­πως ἐ­πί­στευ­αν ὅ­λοι οἱ πρὸ ἡ­μῶν Ἅ­γι­οι Πα­τέ­ρες, στοὺς ὁ­ποί­ους πει­θό­με­θα καὶ ὑ­πα­κού­ου­με» (Ζή­ση Θ., Δι­α­θρη­σκει­α­κὲς Συ­ναν­τηήσεις, Ἄρ­νη­σις τοῦ Εὐ­αγ­γε­λί­ου καὶ προ­σβο­λὴ τῶν Ἁ­γί­ων Μαρ­τύ­ρων».

Μετὰ ἀπὸ αὐτά, δὲν νομίζουν, οἱ τῆς ἀντιαιρετικῆς ὁμάδος Πειραιῶς, ὅτι ακόμα κι ἂν εἶχαν ἐπισημάνει κάποιες συζητήσιμες θέσεις τοῦ π. Εὐθύμιου, δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπορρίπτουν ὅλους, ὅσους ἔχουν ἀποκοπῆ ἀπὸ αἱρετίζοντες ἐπισκόπους,;

Καὶ δεύτερον. Γιατί προσωποληπτοῦν καὶ κρίνουν ἐπιλεκτικὰ ἐμᾶς, τὶς θέσεις δὲ τοῦ π. Θεοδώρου (τὰ κείμενα τοῦ ὁποίου συνετέλεσαν στὴν ἀπόφασή μας)  τὰ παραβλέπουν; Ἢ μήπως ἔχουν κατὰ νοῦν, νὰ ἀναιρέσουν καὶ τὶς θέσεις τοῦ π. Θεοδώρου;

Σημάτης Π.

π. Σαράντης Σαράντος και Corpus Christi

Δὲν προλάβατε τότε. Γιατί δὲν πᾶτε τώρα,

νὰ σβήσετε τὴ ντροπή σας π. Σαράντη;

«Ἀρχιμ. Σαράντης Σαράντος:  “Ντροπή μου πού δέν πῆγα στό Γκάζι γιά ὁμολογία Χριστοῦ…”

Ἔγραφε ὁ π. Σαράντης στὶς 21 Οκτωβρίου 2012:

«Ὅσοι λοιπόν ἀπό μᾶς τούς ὀρθοδόξους πιστούς χριστιανούς δέν βρεθήκαμε ἐκεῖ, ἔξω ἀπό τό θέατρο τῆς Νέας Ἐποχῆς, στό Γκάζι, ἀσφαλῶς εἴμαστε ἔνοχοι μέ βάση τὰ λόγια τοῦ ἰδίου τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ πού προαναφέραμε.

Αἰσθάνομαι ντροπή, πού δέν πρόλαβα ἔγκαιρα νά βρίσκομαι ὡς ὀρθόδοξος κληρικός ἔξω ἀπό τό θέατρο, στό Γκάζι, καί νά κλαίω μετά τῶν πιστῶν χριστιανῶν, γιατί μέ τό χειρότερο τρόπο κάποιοι ἐπώνυμοι ἤ μή, ἀποφασίζουν «δυναμικά» νά ξανασταυρώσουν τό τίμιο πρόσωπο καί νά βεβηλώσουν τό Ὄνομα καί τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.  Ζητῶ εἰλικρινά ἄπειρα συγγνώμη γι’ αὐτή τήν σοβαρή ἔλλειψη ταπεινῆς, εὐτελοῦς ἀλλά ἀπαραίτητης φυσικῆς παρουσίας μου, γιά ὁμολογία Ἰησοῦ Χριστοῦ.  Γιαυτό ἄλλωστε δημόσια καταθέτω αὐτήν τήν ὁμολογία, ἐπιφυλασσόμενος τό συντομότερο νά ἐξομολογηθῶ αὐτή τήν παράλειψη ὡς ἁμαρτία, στόν ἅγιο πνευματικό μου πατέρα». 

Ἐφόσον συνεχίζει νὰ παίζεται τὸ βλάσφημο ἔργο, ἐφόσον νιώσατε, π. Σαράντη, ντροπὴ ποὺ δὲν πήγατε νὰ ὑπερασπισθεῖτε  τὸ Χριστό, ἐλπίζουμε ὅτι σήμερα τὸ βράδυ, θὰ βρεθεῖτε μὲ μερικὲς ἑκατοντάδες ὀπαδούς σας ἔξω ἀπὸ τὸ θέατρο, (καλὸ θὰ ἦταν νὰ πάρετε μαζί σας καὶ  τὸ Μητροπολίτη Πειραιῶς, ὁ ὁποῖος διαμαρτυρήθηκε, ἀλλὰ μόνο μὲ λόγια), γιὰ νὰ ξεπλύνετε τὴν πρώτη ντροπή σας. Αὐτοὺς ποὺ διαδηλώνουν μαζί σας γιὰ τὴν ἠλεκτρονικὴ κάρτα, φοβούμενοι μήπως ἂν δὲν τὴν πάρουν, θὰ χάσουν τὰ ὑλικὰ ἀγαθά.

Λεόντιος Διονυσίου

Μητροπ. Σιατίστης περί "Ζωντανης εικόνας Χριστού"

"Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου" εἶπε ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὑποδεχόμενος (μὲ τὸν Χριστολογικὸ αὐτὸ ὕμνο) τὸν Πάπα Βενέδικτο στὸ Φανάρι τὸ 2006.

Καὶ ὁ μητροπολίτης κ. Παῦλος, προσφωνώντας τὸν Πατριάρχη στὸ Μητροπολιτικὸ Ναὸ Ἁγίου Δημητρίου Σιατίστης σήμερα τὸ πρωΐ, ἀναφώνησε κι αὐτός:

«Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου» καθότι ὁ Παναγιώτατος –εἶπε ὁ Σιατίστης– «εἶναι ἡ ζωντανὴ εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ»!

α) Ἐζήλωσεν δόξαν Ζηζιούλα καὶ ἀποδεικνύεται καλὸς μαθητής του, ὁ μητροπολίτης Σιατίστης.

β) Ἀλήθεια, κ. Παῦλε, πιστεύετε ὅτι ὁ Χριστὸς θὰ ἔκανε ὅ,τι κάνει και η «ζωντανή εἰκόνα του», ὁ κ. Βαρθολομαῖος: θὰ συμπροσευχόταν, λόγου χάριν, μὲ ἀμετανόητους αἱρετικοὺς καὶ μὲ μουσουλμάνους, ἢ θὰ πρόσφερε ἱερὸ «Κοράνιο» στὸν πρόεδρο τῆς Coca-Cola;

γ) Καὶ γιὰ προσέξτε, πῶς δένουν συνειρμικὰ αὐτὲς οἱ δυὸ προσφωνήσεις. Ἐπίσκοπος κι ὁ Πάπας, ἐπίσκοπος κι ὁ Πατριάρχης. Καὶ τί ἐπίσκοπος ὁ Πάπας: ὁ Πρῶτος τῶν ἐπισκόπων, ὅπως ἐπιδιώκουν νὰ τὸν παρουσιάσουν οἱ Οἰκουμενιστές.

Κι ὅμως. Ὑπάρχουν ἀκόμα χριστιανοί, ποὺ ἀνέχονται αὐτοὺς τοὺς ψευδεπισκόπους! Ὑπάρχουν ἀκόμα Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι, ποὺ ὑποδέχονται αὐτὸν τὸν Πατριάρχη!

Λεόντιος Διονυσίου

  

__________________________

Σημ.: Ὁ Πατριάρχης κόπτεται καὶ ἀγωνίζεται γιὰ τὸ περιβάλλον, γιὰ τὴν αἵρεση τοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ κ.λπ. Καὶ γιὰ μὲν τὴν αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ, ποὺ βλασφημεῖ τὸ Ἅγιον Πνεύμα, εἶναι γνωστὸ ὅτι δὲν μιλᾶ. Γιατί σιωπᾶ, ὅμως, ἄν καὶ βρίσκεται στὴν Ἑλλάδα, γιὰ τὸ "ἐσχατολογικὸ βδέλυγμα" «Corpus Christi», ὅπως ὀνομάστηκε αυτὸ τὸ βλάσφημο ἔργο; Φαίνεται ὅτι τὸν ἔπεισε ὁ "ἅγιος" Σιατίστης, νὰ σιωπήσει. Ἐκτὸς ἂν συμβαίνει τὸ ἀντίθετο.