Η «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΝΑΠΕ»

 Η «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΝΑΠΕ»

 Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Πηγή: katanixis

Τις άγιες αυτές μέρες μου έρχεται στον νου αυτό που πριν από 350 χρόνια είχε πει προφητικά ο Όσιος Νείλος από το Άγιο Όρος χωρίς φυσικά να γνωρίζει την σημερινή κατάσταση: «Θα έρθει η εποχή που οι αρχιερείς και ιερείς, (εκτός ολίγων εξαιρέσεων), θα είναι άντρες κενόδοξοι, παντελώς μη γνωρίζοντες την δεξιάν οδό από την αριστερά και οι εκκλησίες θα στερηθούν ευλαβών και ευσεβών ποιμένων και αλλοίμονο τότε σε αυτούς τους χριστιανούς που βρίσκονται στον κόσμο».
Σήμερα δυστυχώς ζούμε σε αυτή την εποχή. Μια ιεραρχία της ελληνορθόδοξου εκκλησιάς που είτε υπάρχει είτε δεν υπάρχει είναι ένα και το αυτό, γι αυτό και παίρνει να εύσημα, (στην ουσία είναι όνειδος), από τους πολιτικούς που τους βολεύει άριστα αυτή η κατάσταση. Το χειρότερο όμως είναι ότι ενώ η χώρα καταστρέφεται, ενώ η ορθοδοξία απαξιώνεται και διώκεται όλο και πιο φανερά, ενώ οι Έλληνες βυθίζονται στην απελπισία, η ιεραρχία της ελληνικής εκκλησίας είναι σκανδαλωδώς απούσα.
Πριν κοιμηθεί ο μεγάλος εκείνος γέροντας του αγίου Όρους, (ευλογημένο το όνομα του), είχε πει αυτά τα λόγια που ταιριάζουν τέλεια στην σημερινή συγκυρία: «Αν η εκκλησία δεν μιλά για να μην έρθει σε ρήξη με το κράτος, αν οι μητροπολίτες δεν μιλούν για να τα έχουν καλά με όλους γιατί τους βοηθούν σε ιδρύματα, τότε ποιος θα μιλήσει;».

Η ελληνική ιεραρχία ενδιαφέρεται για τους λαθρομετανάστες, για τους μουσουλμάνους, για το προδοτικό πολιτικό σύστημα, για τους απατεώνες που κατέκλεψαν το ελληνικό κράτος, για τους αρτίστες και για τις εμετικές δημόσιες σχέσεις της διεφθαρμένης ελίτ που έσυρε την χώρα στον γκρεμό. Καμία παρέμβαση για τον πόλεμο κατά της Ορθοδοξίας, καμία παρέμβαση για την εκστρατεία ηλεκτρονικού φακελώματος των Ελλήνων πολιτών, κουβέντα για το φασιστικό νομοσχέδιο που υποχρεώνει όλους τους Έλληνες να γίνουν άθελα τους δωρητές σώματος, κουβέντα για την εκστρατεία αποκαθήλωσης όλων των ελληνορθόδοξων θρησκευτικών συμβόλων από τους δημόσιους χώρους, κουβέντα για την εκστρατεία αποχριστιανοποίησης της ελληνικής νεολαίας, κουβέντα για την διάλυση μέσω νομοσχεδίων της ελληνικής οικογενείας, για την νομιμοποίηση της συμβίωσης. Η ίδια η κεφαλή της ιεραρχίας ευλόγησε αυτόν τον αρχηγό κόμματος που δηλώνει επίσημα άθεος, που δεν βαφτίζει τα παιδιά του, που συζεί με την γυναίκα του χωρίς να έχει τελέσει το μυστήριο του γάμου.
Και συνεχίζει ο μεγάλος γέροντας: «Αν δεν αντιδράσουμε θα σηκωθούν οι πρόγονοι μας από τους τάφους. Εκείνοι υπέφεραν τόσα για την πατρίδα μας εμείς τι κάνουμε γι αυτήν; Η Ελλάδα, η Ορθοδοξία με την παράδοση της τους αγίους και τους ήρωες της πολεμάτε από τους ίδιους τους Έλληνες και εμείς να μην μιλάμε. Είναι φοβερό!

Είπα σε κάποιο.

-Γιατί δεν μιλάτε; Τι είναι αυτά που κάνει ο τάδε;

-Τι να πεις μου λέει, αυτός όλος βρωμάει.

-Αν βρωμάει αυτός γιατί δεν μιλάτε; Χτυπήστε τον. Τίποτα τον αφήνουν. Ένα πολιτικό τον έφτυσα. Πες του λέω δεν συμφωνείς με αυτό; Τίμια πράγματα, θέλεις να εξυπηρετηθείς εσύ και να ρημάξουν όλα».

Αλήθεια και εμείς που είμαστε το «αγαθόν ποίμνιο» τι κάνουμε βλέποντας τους ιεράρχες να γίνονται σύγχρονοι πόντιοι Πιλάτοι και να προτιμούν την «εκκλησία του καναπέ»;

Θα περίμενε κανείς η ιεραρχία να σταθεί στο ύψος της και να στήσει «φράγμα» αντίστασης σε όλο αυτόν τον κατήφορο. Αντί αυτού έχουμε αλλεπάλληλα κηρύγματα στην γραμμή του, «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε». Αλλά το χειρότερο δεν είναι αυτό. Έχουμε γεμίσει από Φαρισαίους που είναι πρωταθλητές στου τεμενάδες όπως οι μουσουλμάνοι και που προβάλλονται σαν μεγάλοι ιεράρχες με δεκάδες συγγράμματα και «φλογερά κηρύγματα» την ίδια ώρα που το πλοίο βουλιάζει και μας παρασέρνει όλους στον βυθό. Γραμματείς και Φαρισαίοι που οργανώνουν συνέδρια με βαρύγδουπους τίτλους όπως, «Αριστερά και Εκκλησία», ευλογώντας κάθε προσπάθεια για την απαξίωση και στη συνέχεια εξαφάνιση της εκκλησίας. Γραμματείς και Φαρισαίοι που εμφανίζονται «εκσυγχρονιστές» και χαλιναγωγούν το ποίμνιο να κάνει υπομονή και να μην θυμώνει με τους κυβερνώντες που το έχουν καταδικάσει σε θάνατο. Γραμματείς και Φαρισαίοι που έκαναν δημόσιες σχέσεις με κοινούς απατεώνες γιατί τους έδιναν χρήματα να προβάλουν το δικό τους έργο. Μέχρι και με εμίρηδες είχαν επαφές για να τονώσουν τα οικονομικά της εκκλησίας. Αλήθεια η εκκλησία έχει την ανάγκη απο τον διάβολο για να σταθεί στα πόδια της;

Κάποτε ο μεγάλος δάσκαλος της Ορθοδοξίας, ο πατήρ Ρωμανίδης, είχε πει ότι η κρίση που περνά η εκκλησία είναι η τελευταία και αν δεν την ξεπεράσει τότε δεν θα υπάρχει πια τίποτα. Δεν γίνεται μια εκκλησία που έχει ιστορία μαρτύρων, που έχει θυσιάσει αμέτρητους ιεράρχες για τον ελληνισμό, που το ράσο της έγραψε την δική του μοναδική ιστορία, σήμερα να έχει καταντήσει άλλο ένα γρανάζι ενός κατεστημένου και ενός συστήματος που πρόδωσε ότι ιερό και όσιο έχει παρουσιάσει ο Ελληνισμός και η Ρωμιοσύνη. Οι λόγοι και τα κηρύγματα μας περίσσεψαν, οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι μας έπνιξαν, «οι συμφορές έρχονται καλπάζοντας», ήταν το μήνυμα του Εφραίμ της Αριζόνας. Εμείς θα καθίσουμε στον καναπέ να παρακολουθούμε από την οθόνη την καταστροφή μας; Θα τους επιτρέψουμε να μας δώσουν το τελειωτικό χτύπημα;

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ 
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Θέματα αιρέσεων Ζηζιούλα που δεν αγγίζουν Επίσκοποι, και διάφοροι αντι-Οικουμενιστές

Φιλορθόδοξος Ἕνωσις "Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος"

Δὲν εἶναι ἡ πρώτη φορὰ ποὺ ἀσχολούμαστε μὲ τὶς ἀτυχεῖς θέσεις καὶ διδασκαλίες τοῦ μητροπολίτη Περγάμου Ἰωάννη Ζηζιούλα. Καὶ σὲ ἄλλα ἄρθρα ἀσχοληθήκαμε μὲ τὶς κακοδοξίες του, χωρὶς ὁ ἴδιος νὰ θελήσει νὰ ἀπαντήσει καὶ νὰ διευκρινήσει αὐτά, ποὺ μὴ ἀντικρουόμενα, καταγράφονται ὡς αἱρετικὲς διδασκαλίες. Ἴσως, θεωρεῖ ὅτι εἶναι ἀνάξιο σὲ ἕνα Ἀκαδημαϊκὸ δάσκαλο τῆς περιοπῆς του, νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ ἀσημότητες. Τοῦτο ὅμως δὲν τὸν τιμᾶ ὡς ποιμένα, ἂν νιώθει ὅτι ἔχει (ἐκτὸς τὶς ἄλλες περγαμηνές) καὶ αὐτὴ τὴν ἰδιότητα. Ἐμεῖς, παρόλο ποὺ δὲν ἔχουμε τὶς περγαμηνές του, καὶ ἀφοῦ, ἐκεῖνοι ποὺ ἔπρεπε καὶ μποροῦν, οἱ Ἐπίσκοποι, δὲν ἀσχολοῦνται μὲ τὶς κατευθυνόμενες οἰκουμενιστικὲς ἰδέες του, θὰ συνεχίσουμε νὰ τὶς ὑπενθυμίζουμε, σύμφωνα μὲ τὶς μικρές μας δυνατότητες.

Ἐπανερχόμαστε λοιπόν, καὶ παραθέτουμε

Α. εἰσαγωγικὰ ἕνα ἐνημερωτικὸ μικρὸ τμῆμα ἀπὸ ἄλλο ἐκτενὲς ἄρθρο μας μὲ τίτλο «Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ κ. ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ» τὸ ὁποῖο ἔμεινε ἀναπάντητο (τὸ ἄρθρο στὴν διεύθυνση:

http://paterikiparadosi.blogspot.gr/2011_10_30_archive.html

καὶ στὴ συνέχεια, παραθέτουμε

Β. ἕνα τμῆμα ἀπὸ τὸ νέο βιβλίο «Χριστός, Κτιστὸς καὶ Ἄκτιστος, Ἕκτη Οἰκουμενικὴ Σύνοδος» τῆς Δρ θεολογίας Δέσποινας Ἀγορίτσα, διὰ τοῦ ὁποίου δίδονται οἱ δέουσες ἀπαντήσεις στὸν κ. Ζηζιούλα.

(Τὶς ὑποσημειώσεις τοῦ τμήματος τοῦ βιβλίου ποὺ παραθέτουμε, τὶς ἐντάξαμε στὸ κείμενο μὲ μικρότερα γράμματα).

Α. «Στὶς 23 Φεβρουαρίου 2008 στὴν Ἀκαδημία τοῦ Βόλου ὁ κ. Ζηζιούλας, ἐρωτώμενος γιὰ τὸ Μυστήριο τῆς Ἱεραρχίας, δὲν διστάζει νὰ συγκρίνει τὰ ἀσύγκριτα· τολμᾶ νὰ εἰσάγει τὴν «εἰδωλολατρικὴ» ἔννοια τῆς ἀναλογίας μεταξὺ τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ἱεραρχίας καὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος· καὶ θεολογεῖ περὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος μὲ ἐφόδιο ὄχι τὸν θεῖο φωτισμό, ἀλλὰ τοὺς φαυλεπίφαυλους ὀρθολογιστικοὺς συλλογισμούς, ποὺ ἀνέκαθεν ἐξάγουν τὰ βατικάνεια, προτεσταντικὰ καὶ οἰκουμενιστικὰ ἐργαστήρια. Καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ κάνει μὲ ποιά σκοπιμότητα; Γιὰ νὰ δικαιολογήσει τὸ Πρωτεῖο τοῦ Πάπα! Μᾶς διδάσκει, λοιπόν, τὴν κακόδοξη θεωρία ὅτι, μέσα στὴν Ἁγία Τριάδα ἔχουμε «διαβάθμηση»! Μᾶς λέγει, «οὔτε λίγο οὔτε πολύ, ὅτι ὁ Κύριος εἶναι δεύτερος Θεός». Ἂς ἀκούσουμε τοὺς κακόδοξους καὶ βλάσφημους λόγους του τοὺς ὁποίους δὲν εἴδαμε νὰ ἀναιρέσει:

«Ὁ πρῶτος λοιπὸν αὐτομάτως γεννᾷ τὴν Ἱεραρχία. Ὀντολογικὰ ἡ Ἱεραρχία ὑπάρχει καὶ στην Ἁγ. Τριάδα. Ἡ πηγή, ἡ Ἀρχή, εἶναι ὁ Πατήρ, ἀπὸ ’κεῖ πηγάζουν τὰ πρόσωπα τῆς Ἁγ. Τριάδος. Στὴν Ἁγία Τριάδα, λοιπόν, ἔχουμε μία διαβάθμιση,  δὲν ἔχουμε αὐτόματη συνύπαρξη, ἀλλὰ ἔχουμε ὕπαρξη ἡ ὁποία μεταφέρεται ἀπὸ τὸν ἕναν στὸν ἄλλον. Ἐὰν βάλουμε τὰ πρόσωπα νὰ ἐμφανίζονται ἔτσι ταυτόχρονα, τότε καταργοῦμε τὴν ἔννοια τῆς αἰτιότητος. Ἡ αἰτιότητα δὲν εἶναι κάτι ποὺ μποροῦμε νὰ παραβλέψουμε. Ἡ αἰτιότητα εἶναι βασικὸ στοιχεῖο τῆς Ἑτερότητος. Ἡ Ἑτερότητα στὴν Ἁγία Τριάδα δὲν ἀναδύεται ἔτσι φυσικά, αὐτομάτως. Ὑπάρχει ἕνα πρόσωπο, πρέπει νὰ προέρχεται ἐλεύθερα. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ὅμως ποὺ εἰσάγουμε αὐτὸ τὸ πρόσωπο, αὐτὴ τὴν αἰτιότητα, εἰσάγουμε Ἱεραρχία».

(Γιὰ τοὺς δύσπιστους, ὑπάρχει Video, στὸ ὁποῖο μπορεῖ κανεὶς νὰ δεῖ καὶ νὰ ἀκούσει τὸν κ. Ἰωάννη Ζηζιούλα νὰ διδάσκει μὲ στόμφο καὶ ἔμφαση τὶς κακοδοξίες του (ἰδιαίτερα ἀπὸ τὸ 26ο λεπτό καὶ μετά). Ἡ διεύθυνση εἶναι:

http://amethystosbooks.blogspot.gr/2013/02/blog-post_9372.html

Β. Ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Δέσποινας Ἀγορίτσα,

Χριστός, Κτιστὸς καὶ Ἄκτιστος

«1. Ἡ ἀρίθμηση στήν Πατερική θεολογία. Ἡ χρήση τῶν ἀριθμῶν

Στά θέματα τῆς ἀριθμολογίας, ἡ Ἐκκλησία ἦρθε ἀντιμέτωπη μέ τή μεγάλη παράδοση τοῦ Νεοπλατωνισμοῦ... Ἡ χρήση τῶν ἀριθμῶν ἀπό τούς Πατέρες ὑπηρετεῖ τήν ἀνάγκη γιά τή διάκριση καί διασάφηση ἐννοιῶν πού ὁρίζουν τό δόγμα... Οἱ Καππαδόκες ἀκολουθοῦν τήν Ἀριστοτελική θέση γιά νά ἐπισημάνουν πώς, ὅπως στά κοσμικά μεγέθη ἡ ἀνάγκη καί ἡ χρήση τῆς ἀριθμήσεως δέ μεταβάλλει τήν οὐσία τους, ἔτσι ὅσα ἡ θεολογία ἀριθμεῖ δέ μεταβάλλουν τήν οὐσία τους, οὔτε ὑποβιβάζεται ἡ ἀξία τους· οἱ ἀριθμοί, ἕνα στοιχεῖο τῆς λογικῆς γνώσεως, χρησιμοποιοῦνται γιά νά δηλωθεῖ τό ποσόν, τό πλῆθος τῶν πραγμάτων. (ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Καισαρείας, Περί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ΙΖ΄. PRUCHE, (SC 17bis), 43:29-31. PG 32, 148Β· «...Οὐ τοίνυν ἐπειδή ἑαυτοῖς σημεῖα πρός τήν τοῦ ποσοῦ γνῶσιν ἐπενοήσαμεν, ἤδη καί τήν φύσιν τῶν σημειωθέντων ἡλλάξαμεν»· καὶ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Καισαρείας, στὸ ἴδιο, 44:6. PG 32, 148D: «ὁ δέ ἀριθμός σημεῖον γνωριστικόν τοῦ ποσοῦ τῶν ὑποκειμένων ἐπινενόηται»).

Ἡ χρήση τοῦ ἀριθμοῦ στή μελέτη τοῦ Τριαδικοῦ δόγματος δέν σημαίνει σύνθεση ἤ διαίρεση, διότι ἡ θεία φύση εἶναι «ὑπέρ ἀριθμόν»(*), ἀλλά δηλώνει τήν ἑνότητα καί τήν Τριαδικότητα τῆς Θεότητας(**), τήν τάξη

Τα επιτυχή "μετα-πατερικα" συνέδρια της Ακαδ. Θεολ. Σπουδών Βόλου συνεχίζονται, υπο την αιγίδα του Δημητριάδος, «ἐκλεκτοῦ τοῦ Θεοῦ» κατά τον Πειραιώς

Συναφειακή θεολογία

 Διεθνές Συνέδριο Cluj-Napoca

 Ρουμανία, 23-26 Μαΐου 2013

Η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου, σε συνεργασία με το Ρουμανικό Ινστιτούτο Διορθοδόξων, Διαχριστιανικών και Διαθρησκειακών Σπουδών (INTER, Cluj-Napoca), το Κέντρο Ορθόδοξων Χριστιανικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Fordham (Νέα Υόρκη), την Έδρα Ορθοδόξου Θεολογίας του Πανεπιστημίου του Münster (Γερμανία), το Χριστιανικό Πολιτιστικό Κέντρο Βελιγραδίου/Κέντρο για τη Μελέτη του Πολιτισμού και του Χριστιανισμού (Σερβία), το Βιβλικό Θεολογικό Ινστιτούτο του Αγίου Ανδρέα (Μόσχα), και το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Ορθόδοξων Θεολογικών Σχολών (EFOST, Βρυξέλλες), με την υποστήριξη της Ορθοδόξου Μητροπόλεως του Cluj και της Ορθόδοξης Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Babes-Bolyai (Cluj-Napoca, Ρουμανία), διοργανώνει από τις 23 έως τις 26 Μαΐου 2013 διεθνές συνέδριο στο Cluj-Napoca της Ρουμανίας με θέμα: «Ορθοδοξία και συναφειακή θεολογία. Εναύσματα από την εκκλησιαστική Παράδοση».
    Όπως είναι γνωστό, τον Ιούνιο του 2010 πραγματοποιήθηκε στο Βόλο με μεγάλη επιτυχία διεθνές συνέδριο με θέμα: «“Νεο-πατερική” σύνθεση ή “Μετα-πατερική” Θεολογία; Το αίτημα της θεολογίας της συνάφειας στην Ορθοδοξία». Το συνέδριο αυτό συνδιοργανώθηκε από την Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών, σε συνεργασία με πολλούς από τους φορείς που συνδιοργανώνουν και το παρόν συνέδριο στο Cluj-Napoca.

       Στο συνέδριο εκείνο του Βόλου οι εισηγήσεις ήταν ιδιαίτερα υψηλού επιπέδου, η συμμετοχή του κόσμου μεγάλη, ενώ οι διαδικτυακές επισκέψεις της διοργάνωσης που μεταδίδονταν απευθείας (στα ελληνικά και αγγλικά) από την ηλεκτρονική τηλεόραση in.tv ανήλθαν στον αριθμό των 12.000 και κάλυψαν 32 χώρες. Το συνέδριο προκάλεσε επίσης -και συνεχίζει να προκαλεί- μια πολύ ζωντανή συζήτηση στην Ελλάδα και στον Ορθόδοξο κόσμο εν γένει, γεγονός που τεκμηριώνει περαιτέρω την επιτυχία του.
         Στο πλαίσιο αυτό κρίθηκε επιτακτική η διοργάνωση ενός δεύτερου συνεδρίου το οποίο θα προωθήσει ...περαιτέρω την προαναφερθείσα προβληματική, προβάλλοντας ταυτόχρονα συγκεκριμένα παραδείγματα ορθόδοξης συναφειακής θεολογίας.

         Με  τη  διοργάνωση  και  αυτού  του  συνεδρίου εκφράζεται ευκρινώς η πρόθεση των συνεργαζόμενων Ορθδόδοξων Ινστιτούτων, Θεολογικών Σχολών και Ακαδημιών για την επεξεργασία ενός ορθόδοξου θεολογικού λόγου ικανού να απαντήσει στις προκλήσεις και τα ερωτήματα του σύγχρονου κόσμου. Το συνέδριο ουδόλως θα επιχειρήσει να αγνοήσει τους Πατέρες. Αντιθέτως, φιλοδοξεί να αναδείξει τη σημασία του λόγου τους για το σήμερα. Λαμβάνοντας δε υπ’ όψιν σύγχρονα ερωτήματα και προκλήσεις, άγνωστες στην εποχή των Πατέρων, θα υπογραμμίσει την ανάγκη γόνιμης αφομοίωσης της σκέψης τους.
        Η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών θα φροντίσει με καθημερινά Δελτία Τύπου να κρατήσει ενήμερους τους φίλους της για την πρόοδο των εργασιών του εν λόγω συνεδρίου.

Σχόλιο:

Οι οικουμενιστές γλεντάνε και πανηγυρίζουν την νίκη τους και οι αντι-οικουμενιστές ας αρχίσουν καλύτερα να κλαίνε την μοίρα τους. ΤΑ ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΠΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ.

   Αμέθυστος

 

Μετὰ τὴν ἀνάρτησή μας ὁ "Τρελογιάννης"  δημοσίευσε τὸ ἀξιόλογο παρακάτω κείμενο τοῦ μητροπολίτη Πειραιῶς. Τὸ δημοσιεύουμε κι αὐτὸ γιατὶ συμπληρώνει τὸ προηγούμενο καὶ "ἐπεξηγεῖ" τὸ εἰσαγωγικό μας σημείωμα μὲ τὸν καλύτερο τρόπο,ὡς πρὸς τὸ γεγονὸς τοῦ νὰ συμπορεύεται κανεὶς μὲ τοὺς ἐκφραστὲς τῆς αἱρέσεως ποὺ κατηγορεῖ καὶ νὰ τοὺς βραβεύει! 

  

Γνήσιο τέκνο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ εἶναι καί ἡ ἐσχάτως ἀναφυεῖσα μεταπατερική ἤ νεοπατερική ἤ συναφειακή αἵρεση.

Απο Εγκύκλιο του  Μητρ. Πειραιώς π. Σεραφείμ για την Κυριακή της Ορθοδοξίας 

Ἡ μεταπατερική ἤ νεοπατερική αἵρεση κάνει λόγο γιά τήν ὑπέρβαση, τό ξεπέρασμα, τήν περιθωριοποίηση τοῦ συνόλου τῶν ἁγίων Πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τήν ἀντικατάστασή τους ἀπό τούς σημερινούς, συγχρόνους δῆθεν «νέους πατέρες», τούς μεταπατερικούς οἰκουμενιστές. Στόχος αὐτῆς τῆς πατρομαχίας εἶναι ἡ προλείανση τῆς ὁδοῦ πρός τήν ψευδοένωση μέ τούς αἱρετικούς καί τούς ἑτεροδόξους, ἐφόσον πλέον μεταίρονται τά ὅρια, «ἅ οἱ Πατέρες ἡμῶν ἔθεντο» μεταξύ ἀληθείας καί πλάνης, Ὀρθοδοξίας καί αἱρέσεως, ὅπως ἐπιτυχῶς ἀποδείχθηκε στό μεγάλο ἐπιστημονικό καί θεολογικό συνέδριο, πού διοργάνωσε πέρισυ τόν Φεβρουάριο τοῦ 2012 ἡ Ἱερά Μητρόπολή μας μέ θέμα : «Μεταπατερική αἵρεση καί πατερική θεολογία».

Ἡ συναφειακή αἵρεση ἀφορᾶ στήν Ἱεραποστολή καί στόν Εὐαγγελισμό καί νοεῖται ὡς ἡ ἀποφυγή τῶν διαφόρων χριστιανικῶν ὁμολογιῶν νά ἐμφανισθοῦν, ἐνώπιον τῶν μή χριστιανῶν, ὡς διχασμένες λόγω τῶν δογματικῶν διαφορῶν τους. Γι’αὐτό καί καλοῦνται νά δείξουν ἑνότητα, θέτοντας σέ προτεραιότητα θέματα κοινωνικῆς δικαιοσύνης καί καταπιέσεως τῶν κοινωνικῶν τάξεων. Αὐτό, ὅμως, ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα ἡ ἱεραποστολή καί τό κήρυγμα νά στραφοῦν στή διατύπωση τρόπων ἀποκαταστάσεως τῶν κοινωνικῶν ἀδικιῶν καί ὄχι στή μετάδοση τῶν ἀληθειῶν τοῦ Εὐαγγελίου .

Κανείς δέν ἀγνοεῖ ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀπό τή φύση της εἶναι ἀνοιχτή στό διάλογο. Ὁ Θεός πάντοτε διαλέγεται μέ τόν ἄνθρωπο καί οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας δέν ἀρνήθηκαν ποτέ τή διαλεκτική ἐπικοινωνία τους μέ τόν κόσμο. Οἱ Ἅγιοι, ἔχοντας αὐτοσυνειδησία τῆς κοινωνίας τους μέ τό Θεό, προσπαθοῦσαν μέ τό διάλογο νά μεταδώσουν τήν ἐμπειρία τῆς ἀληθείας, πού βίωναν. Γι΄ αὐτούς ἡ ἀλήθεια δέν ἦταν ἀντικείμενο ἔρευνας. Δέν τήν ἀναζητοῦσαν, δέν τήν διαπραγματεύονταν, ἁπλά τήν πρόσφεραν. Ἄν ὁ διάλογος δέν ὁδηγοῦσε τούς ἑτερόδοξους στήν ἀπόρριψη τῆς πλάνης τους καί στήν ἀποδοχή τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, δέν τόν συνέχιζαν.

Οἱ σύγχρονοι οἰκουμενιστικοί διάλογοι, πού γίνονται μεταξύ Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, Παπισμοῦ, Προτεσταντισμοῦ, Μονοφυσιτισμοῦ, Ἰσλαμισμοῦ καί Ἰουδαϊσμοῦ, διαφέρουν ριζικά ἀπό τούς διαλόγους τῶν Ἁγίων, γιατί διεξάγονται μέ βάση τίς ἀρχές τῆς διευρυμένης Ἐκκλησίας καί τοῦ δογματικοῦ μινιμαλισμοῦ. Γι΄ αὐτό εἶναι ἄκαρποι. Ἀπόδειξη ὅτι στά ἑκατό σχεδόν χρόνια της διεξαγωγῆς τους δέν ἔχουν προσφέρει τίποτε τό ἀξιόλογο στήν ἑνότητα τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου. Ἀντίθετα μάλιστα, κατάφεραν νά διχάσουν τούς Ὀρθοδόξους! «Δέν ὑφίσταται μεγαλυτέρα ἐπιτυχία τοῦ δολίου δράκοντος καί αἰσχίστου ἐχθροῦ τῆς ἀληθείας καί τῆς σωτηρίας καί ἀρχαίου πτερνιστοῦ δαίμονος ἀπό τίς ἀνωτέρω τραγικές ἐκδηλώσεις τοῦ συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ πού μέ τό πρόσχημα τῆς δῆθεν εἰρήνης ἀπομειώνει καί εὐτελίζει πλήρως τήν ἀλήθεια τῆς διά Χριστοῦ τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Σωτῆρος τοῦ κόσμου ἀποκαλύψεως. Μεγαλειωδῶς, ὁ θεῖος Παῦλος «προφητεύει» καί στηλιτεύει τό ὄνειδος καί τό κανονικό ἔγκλημα τοῦ συγκρητιστικοῦ οἰκουμενισμοῦ, πού ἀποτελεῖ τήν ἐσχάτη πλάνη καί τόν αἴσχιστο πρόδρομο τοῦ Ἀντιχρίστου.

 

 

Η συμφωνία των Ευαγγελίων για τις Μυροφόρες

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς:

"Ομιλία εις την Κυριακή των Μυροφόρων' 

(Όπου και αναφέρεται ότι πρώτη η Θεοτόκος είδε τον Κύριο μετά την εκ νεκρών ανάστασί του) 

Η ανάστασις του Κυρίου είναι ανανέωσις της ανθρωπίνης φύσεως. Και για τον πρώτο Αδάμ, πού λόγω της αμαρτίας καταπόθηκε από τον θάνατο και δια του θανάτου επέστρεψε στην γη, από οπού πλάσθηκε, είναι αναζώωσις και ανάπλασις και επάνοδος προς την αθάνατη ζωή. 

Εκείνον λοιπόν στην αρχή κανένας άνθρωπος δεν τον είδε να πλάθεται και να παίρνει ζωή (αφού κανένας άνθρωπος δεν υπήρχε ακόμη εκείνη την ώρα). Όταν όμως έλαβε την πνοή της ζωής με το θείο εμφύσημα, πρώτη από όλους τους άλλους τον είδε μια γυναίκα (διότι ή Εύα στάθηκε ό πρώτος άνθρωπος μετά από εκείνον). 

Με τον ίδιο τρόπο λοιπόν και τον δεύτερο Αδάμ, δηλαδή τον Κύριο, όταν ανίστατο από τους νεκρούς, κανένας άνθρωπος δεν τον είδε (αφού κανείς δικός του δεν παρευρισκόταν εκεί και οι στρατιώτες πού φύλαγαν το μνήμα, ταραγμένοι από τον φόβο, είχαν γίνει ωσεί νεκροί). 

Μετά την ανάσταση όμως, πρώτη από όλους τους άλλους τον είδε μία γυναίκα, όπως ακούσαμε να μας ευαγγελίζεται σήμερα ό Μάρκος. Διότι λέγει: αναστάς ο Ιησούς πρωί πρώτη Σαββάτου εφάνη πρώτον Μαρία τη Μαγδαληνή. Βέβαια ο Ευαγγελιστής φαίνεται σαν να δήλωσε σαφώς και την ώρα που αναστήθηκε ο Κύριος, δηλαδή το πρωί, και ότι πρώτα εμφανίσθηκε στην Μαρία την Μαγδαληνή και ότι εμφανίσθηκε την ίδια την ώρα της αναστάσεως. 

Όμως δεν λέει έτσι, όπως θα γίνει φανερό αν προσέξουμε λίγο. Διότι λίγο πιο πάνω και σε συμφωνία με τους άλλους Ευαγγελιστές λέγει κι αυτός ότι αυτή η ίδια Μαρία έχοντας μαζί της και τις άλλες Μυροφόρες ήλθε και νωρίτερα στον τάφο και τον είδε αδειανό και έφυγε. Αρα ο Κύριος αναστήθηκε πολύ νωρίτερα από το πρωί που τον είδε αυτή. Επισημαίνοντας μάλιστα και την ώρα εκείνη ο Ευαγγελιστής, δεν είπε απλώς πρωί, όπως εδώ, αλλά λίαν πρωί. Επομένως ανατολή ηλίου ονομάζει εκεί το αμυδρό φως που πρωτοεμφανίζεται στον ορίζοντα, το οποίο υπονοώντας και ο Ιωάννης λέγει ότι η Μαρία η Μαγδαληνή ήλθε πρωί σκοτίας έτι ούσης εις το μνημείον και είδε τον λίθον ηρμένον εκ του μνημείου. Και κατά τον Ιωάννη, αυτή τότε δεν ήλθε μόνο προς το μνήμα, άλλα και έφυγε από το μνήμα, χωρίς να εχη δει ακόμη τον Κύριο. 

Διότι τρέχει και έρχεται προς τον Πέτρο και τον Ιωάννη και αναγγέλλει όχι ότι αναστήθηκε ό Κύριος, αλλά ότι τον πήραν από τον τάφο. Αρα δεν γνώριζε ακόμη την ανάστασι. Συνεπώς ή Μαρία δεν ήταν άπλα ή πρώτη στην οποία εμφανίσθηκε ό Κύριος, αλλά ή πρώτη μετά την πλήρη έλευση της ημέρας. Υπάρχει λοιπόν κάτι πού αναφέρεται συγκεκαλυμμένα από τους Ευαγγελιστές, το όποιο και θα αποκαλύψω στην αγάπη σας. Διότι το ευαγγέλιο της αναστάσεως του Κυρίου, πρώτη από όλους τους άλλους ανθρώπους, όπως ήταν και πρέπον και δίκαιο, ή Θεοτόκος το δέχθηκε από τον Κύριο και αυτή πριν από όλους Τον είδε αναστημένο και απόλαυσε τη θεία Του ομιλία. 

Και όχι μόνο τον είδε με τα μάτια της και τον άκουσε με τα αυτιά της, αλλά και άγγισε, πρώτη αυτή και μόνη, τα άχραντα πόδια Του,

Γιατί δεν παίρνουν θέση οι Μητροπολίτες για το θέμα;

 

Βάσει πρόσφατων δηλώσεών του περί ιερωμένων Μασώνων, οφείλει μιαν απάντηση ο Πειραιώς κ. Σεραφείμ.

Και φυσικά, ο Μητροπολίτης Κηφισίας Κύριλλος πρέπει άμεσα να επιληφθεί του θέματος.

 

Πηγή: ΚΛΑΣΣΙΚΟΠΕΡΙΠΤΩΣΗ

 

Και Ιερέας,  υπεύθυνος  λογιστηρίου της Ι. Μητροπόλεως Κηφισίας στην τελετή μύησης νεοφωτίστων μασώνων

       Στις  17/5/2013  είχαμε δημοσιεύσει  μια  ακόμα  φωτογραφία  απο  μασωνική τελετή μύησης νεοφωτίστων  στην οποία  παρίστατο  ο  μητροπολίτης   Βελεστίνου, ο  αρχιμανδρίτης Στάχυς Καψής και ένας ακόμα ιερέας  του οποίου  το όνομα  μέχρι εκείνη την στιγμή δεν γνωρίζαμε .

  Και επειδή "ουδέν κρυπτόν  υπο τον ήλιον",μάθαμε  ότι  ο "άγνωστος" ιερέας  είναι ο  π. Ιωάννης Παντελίδης ο οποίος  σήμερα  υπηρετεί  στην Ι.Μ Κηφισίας ,Αμαρουσίου και Ωρωπού και μάλιστα  στην θέση  του  υπευθύνου  λογιστηρίου.

         Αν δεν γνωρίζαμε  το ήθος  και το πραγματικά ορθόδοξο φρόνημα  του  αξίου Μητροπολίτου Κηφισίας  Αμαρουσίου και Ωρωπού  κ. Κυρίλλου, θα  μπορούσαμε  να  υποθέσουμε πολλά και διάφορα.΄Ομως  για να είμαστε δίκαιοι  θα πρέπει να τονίσουμε:

Α) Ότι όταν  έγινε αυτή η  μασωνική τελετή  στην οποία  όπως έχουμε  γράψει παλιότερα , παρίσταντο  και  "ευλόγησαν"  οι  προαναφερθέντες ορθόδοξοι  κληρικοί,  ήταν μητροπολίτης ο νυν σεβασμιώτατος Κηφισίας και  Β) Ότι ο κ.Κύριλλος είναι ένας  απο τους ελαχίστους  αρχιερείς  που  ίδρυσε  στην μητρόπολή  του "αντιαιρετικό γραφείο" το οποίο  δεν "υπάρχει"   απλώς  λειτουργώντας  ως  "στάχτη στα μάτια" ή "αντιπερισπασμός" αλλά  προσφέρει με την στήριξη και την ευλογία του μεγάλο έργο στην προστασία  των πιστών απο  αιρέσεις και  καταστροφικές  λατρείες. Κατόπιν τούτων θεωρούμε  κάτι  παράπανω απο βέβαιο  πως  ο νυν Μητροπολίτης  Κηφισίας, θα επιληφθεί  άμεσα του θέματος  πράττοντας  τα  δέοντα  κατά  τις προσταγές των  Ιερών κανόνων, και ασφαλώς  κατα την  αναμφίβολα  ορθόδοξη  ποιμαντική του κρίση.

 

Σχετικές  αναρτήσεις:

•  Από πότε οι μασώνοι παριστάνουν την αντιτρομοκρατική υπηρεσία; 
•  Ο Αρχιμανδρίτης Στάχυς Καψής, είναι Μέγας Έπαρχος περιφερειακής στοάς Ναϊτών O.S.M.T.H. 
•  Τι δουλειά έχει ο Αρχιεπίσκοπος της Εκκλησίας της Ελλάδος με μασόνους και "ναϊτες"; 
•  Αν είναι γνήσια η φωτογραφία και η είδηση, τότε μάλλον πρέπει να μας εξηγήσει ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος τι ακριβώς σημαίνει η φράση "Εις τύπον και τόπον Χριστού" 
•  Τιτουλάριος Μητροπολίτης και τέως πρωτοσύγγελος του κ. Ιερώνυμου ευλογεί (!) τελετή μασόνων-φωτογραφίες - Τι θα πράξει ο Αρχιεπίσκοπος και η Ι.Σύνοδος

 

4 σχόλια  (Κλασσικοπερίπτωση):

Ανώνυμος είπε...

Γιατί καλύπτεται με αστεία και γελοία ψέματα τον Κύριλλο;
Σε λίγο θα μας πείτε ότι δεν είχε γεννηθεί κιόλας ή ότι διάβαζε και δεν πρόσεξε ότι ο πρωτοπρεσβύτερος του μασωνίζει. Αλήθεια αφού πήγε σε μια Μητρόπολη και έμαθε ότι έχει κληρικο μασώνο και μάλιστα στενο συνεργάτη του γιατίδεν τον έδιωξε αλλά τον προήγαγε κιόλας.
Λίγοι σοβαρότητα και λίγη αντικειμενικότητα δεν θα έβλαπτε κύριοι.
Περιμένουμε, αν φυσικα έχετε τα κότσια μια απάντηση.

ΚΛΑΣΣΙΚΟΠΕΡΙΠΤΩΣΗ on 22/5/13 - 9:50 π.μ. είπε...

Το αν "έχουμε τα κότσια" φαίνεται στις αναρτήσεις μας.Αν εσείς έχετε κάποια επαρκώς στοιχειοθετημένη κατηγορία στείλτε τη.Δεν "καλύπτουμε" κανέναν αρχιερέα ,όσο "ψηλά" κι αν βρίσκεται,πράγμα που θα είχατε αντιληφθεί αν διβάζατε απο παλιά την "Κλασσικοπερίπτωση".Αν μας αποδείξετε ότι ο νυν μητροπολίτης βαρύνεται με σοβαρές κατηγορίες οι οποίες αφορούν το ποιμαντικό του έργο, και όχι προσωπικές σας αβάσιμες εκτιμήσεις, τότε θα σας δείξουμε για άλλη μια φορά ποιός έχει τα κότσια.Μέχρι στιγμής πάντως αυτά που γράψαμε για τον κ. Κύριλλο είναι η αποδεδειγμένη αλήθεια και όχι η παροχή "κάλυψης".
Ως προς την σύστασή σας για "λίγη σοβαρότητα" και "λίγη αντικειμενικότητα", μεχρι να αποκτήσετε εσείς "κότσια" μιλώντας με αδιάσειστα στοιχεία, σας την επιστρέφουμε

Ανώνυμος είπε...

Όπως θα δείτε εδώ: http://www.osmth-greece.org/site/index.php/drastiriotites-dioikisewn/dioikhsh-peiraiws/374-teleth-eisdoxh-dokimwn
Ο πατήρ Παντελίδης παρίστατο στην τελετή που δείχνουν οι φωτογραφίες την 1/6/12
και όπως θα δείτε εδώ: http://www.imkifissias.gr/index.php?option=com_content&view=category&layout=blog&id=81&Itemid=481 ο σεβασμιώτατος Κηφισίας ενθρονίστηκε στη Μητρόπολη αυτή στις 8/6/10 γιατί λοιπόν γράφετε "όταν έγινε αυτή η μασωνική τελετή στην οποία όπως έχουμε γράψει παλιότερα , παρίσταντο και "ευλόγησαν" οι προαναφερθέντες ορθόδοξοι κληρικοί, δεν ήταν μητροπολίτης ο νυν σεβασμιώτατος Κηφισίας" ;
Ψεύδεσθε καλύπτοντας, για λόγους που μόνο εσείς ξέρετε και αποφύγατε στην υποτιθέμενη απάντηση να μας πείτε κάνοντας απλώς επίδειξη τραμπουκισμού, τον Κηφισίας και τα βάζετε μόνο με τον κληρικό του.
Περιμένουμε ικανοποιητικη, σοβαρή, αντικειμενική και ειλικρινη απάντηση για το τι σας οδήγησε στο ψεύδος αυτο και στο ερώτημα: είχε γεννηθεί ο Κύριλλος το 2012 ή διάβαζε;

ΚΛΑΣΣΙΚΟΠΕΡΙΠΤΩΣΗ on 22/5/13 - 1:06 μ.μ. είπε...

Εκ παραδρομής είχε γραφτεί το "δεν" στο αν ήταν μητροπολίτης, πραγμα που φυσικά δεν ισχύει αλλά και που δεν απιοδεικνύει οτι γνώριζε για αυτήν την υπόθεση .Κατα τα άλλα περαστικά σας.

Η εσχατολογική συνείδηση της Εκκλησίας στον αντίποδα της περί "εσχάτων"διδασκαλίας του Ζηζιούλα

"ΠΕΡΙ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ"

   

 Ομιλία Αρχιμ. Ζαχαρία

          «Η Θεία Λειτουργία μνημονεύει τη θυσία του Χριστού και διδάσκει την ταπεινή αγάπη Του και τον πόθο Του για τη σωτηρία μας... Η Θεία Λειτουργία μας συνδέει με τον Χριστό και μας εισάγει στο προαιώνιο σχέδιο του Θεού για τον άνθρωπο. Προξενεί δε μέσα μας μεσιτεία για όλη την οικουμένη...
   Ανταλλάσσοντας τη ζωή μας με τη ζωή του Χριστού, ανταλλάσσουμε τον χρόνο με την αιωνιότητα.
    Η ανταλλαγή είναι φυσικά άνιση. Η ανισότητα έγκειται στο γεγονός ότι η ζωή μας έχει δοθεί ως δάνειο. Όταν την προσφέρουμε στον Χριστό εκείνος μας προσφέρει τη δική του...
  Η Θεία Λειτουργία μας ενθαρρύνει να καλλιεργούμε εσχατολογική συνείδηση.
     Στη λειτουργική σύναξη συγκροτούμε το σώμα της Εκκλησίας, το σώμα του Χριστού. Παρρησία ή έπαρση δεν έχουν θέση στη Θεία Λειτουργία. Στόχος μας είναι να πορευόμαστε προς τα κάτω, να ταπεινώνουμε εαυτούς...

    Η Θεία Λειτουργία είναι ο τόπος του προφητικού χαρίσματός μας. Καθένας από τους πιστούς καταθέτει ό,τι καλύτερο διαθέτει. Η Λειτουργία είναι καιρός μεγάλου πνευματικού πλουτισμού...
   Όσο θα τελείται η Θεία Λειτουργία πάνω στη γη και ο άνθρωπος θα ανταλλάσσει τη ζωή του με την άφθαρτη ζωή του Ιησού Χριστού, η ελπίδα δεν θα εκλείψει»!

 
ΣΧΟΛΙΟ: ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΣΥΝΟΨΗ ΤΗΣ ΟΜΙΛΙΑΣ, ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΚΑΘΑΡΑ

Η ΠΛΗΡΗΣ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

ΤΗΣ ΑΘΕΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ

ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ.

Αμέθυστος 


 

Υπάρχουν Ελληνες για να αντιδράσουν;

Οἱ προθέσεις τῆς Ν. Τάξης Πραγμάτων ἔχουν καταγγελθεῖ ἀπὸ δεκαετίες. Τότε, οἱ περισσότεροι μᾶς ἐξηγοῦσαν ὅτι ὅλα αὐτὰ ἀποτελοῦν συνομωσιολογίες. Νά, ὅμως, ποὺ ἔρχεται τὸ ἀντιρατσιστικὸ νομοσχέδιο –ταφόπλακα στὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου– ποὺ στρέφεται ὁλοφάνερα κατὰ τῶν ὀρθοφρονούντων ἢ ἐπιχειρούντων νὰ ὀρθοφρονοῦν μὲ σωστὰ ἢ καὶ λαθεμένα ἐπιχειρήματα. Δηλαδὴ κατὰ τῆς ἐλευθερίας τοῦ σκέπτεσθαι, τῆς ἐλευθερίας τοῦ λόγου. Ἕνα νομοσχέδιο ποὺ θὰ δημιουργήσει μὴ σκεπτόμενους πολίτες!

Στὴν ὅλη τὴν ὑπόθεση ἀλγεινὴ ἐντύπωση ἐμποιεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ἐκκλησιαστικὴ Ἐπισκοπικὴ ἐξουσία, ἀλλὰ καὶ ὁ ἁπλὸς παπάς, ποὺ σὲ ἄλλες δουλεῖες (Τουρκικὴ καὶ Γερμανική) ἀντιτάχτηκε στοὺς κατακτητές, τώρα –ἐκ προοιμίου– ταυτίστηκε μὲ τὶς μαριονέτες τῶν νεοταξιτῶν στὴν Ἑλλάδα, καὶ σιώπησε ἢ συμπαρατάχτηκε. Χαρακτηριστικὸ παράδειγμα ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος καὶ οἱ δηλώσεις του μετὰ τοῦ Εὐάγγελου Βενιζέλου. Ἡ σοβαρότητα ὅποιας ἐπισκοπικῆς ἐξαίρεσης, θὰ φανεῖ ἀπὸ τὸ ἂν θὰ ὑπάρξει συνέχεια θυσιαστική.

Δὲν θέλουν νὰ καταλάβουν οἱ ἐκκλησιαστικοὶ ταγοὶ στὴν πλειονότητά τους, ὅτι σὲ μικρὸ χρονικὸ διάστημα θὰ ἀπαγορευθεῖ ἀκόμα καὶ ἡ δημόσια ἀνάγνωση τῶν Εὐαγγελίων καὶ ὁλόκληρου τοῦ πνευματικοῦ θησαυροῦ (πεζῶν καὶ ποιητικῶν κειμένων) τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἐφ’ ὅσον περιέχουν κρίσεις,  ὑπόνοια κριτικῆς π.χ. κατὰ τῶν Ἰουδαίων, τοῦ Ἰσλάμ, τῆς Ν. Τάξεως κ.λπ., ἐφ’ ὅσον θὰ τολμοῦν νὰ ἰσχυρίζονται τὴν Ἀλήθεια ἔναντι τοῦ ψεύδους. Καταργεῖται δηλαδὴ καὶ ἡ ὑπεράσπιση, ἡ ὁμολογία τῆς Ἀλήθειας.

Σὲ λίγο ὅλοι μας, δὲν θὰ τολμοῦμε νὰ ὀρθοφρονοῦμε, γιατὶ ἡ ὀρθοφροσύνη θὰ ἀπαγορεύεται ἀπὸ τὸ φασιστικὸ ἀντιρατσιστικὸ νομοσχέδιο.

Ἤδη στὸ χῶρο τῆς Παιδείας, (ἕνα σχετικὸ παράδειγμα) ἐπιστρατευτήκαμε ὅλοι, ὄχι γιατὶ κάναμε κάποια ἀπεργία, ἀλλὰ μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ κάποιοι (ποὺ στὴ συνέχεια, ὅπως ἀποδείχτηκε, μᾶς «πούλησαν») συζητοῦσαν καὶ ἐξέφραζαν τὴν θέλησή τους ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ἀπεργία. Καὶ ὅλοι, οἱ δάσκαλοι τάχα τῆς ἐλευθερίας, οἱ διαμορφωτὲς ἐλευθέρων ἀνθρώπων, σκύψαμε τὸ κεφάλι καὶ παραλάβαμε τὸ χαρτί τῆς ἐπιστράτευσης, φοβούμενοι νὰ ἀντισταθοῦμε στὴν κρατικὴ αὐθαιρεσία, φοβούμενοι νὰ καταφύγουμε στὴν   δικαιοσύνη καὶ νὰ ὑποστοῦμε τὴ δοκιμασία τῆς νόμιμης διεκδίκησης τῶν θεόσδοτων ἀνθρωπίνων ἐλευθεριῶν. Κι ἐμεῖς οἱ ὑποταγμένοι, θὰ δημιουργήσουμε ἐλεύθερους ἀνθρώπους! Κι ὅσοι ἀπὸ μᾶς συζητοῦμε αὐτὰ τὰ θέματα μὲ τὰ παιδιὰ σήμερα, θὰ τολμᾶμε νὰ τὰ συζητᾶμε μετὰ τὴν ψήφιση τοῦ νομοσχεδίου;

Τὰ παραπάνω ποὺ καταγράφω, ἀποτέλεσαν τὸ ἐπίκεντρο σημερινῆς συζήτησης μιᾶς συντροφιᾶς ἐκπαιδευτικῶν. Στὸ τέλος κάποιος ὑποστήριξε ὅτι ὁ ἀτομισμὸς καὶ ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ Εὐαγγελίου, μᾶς ἰσοπέδωσαν ὡς ἀνθρώπους, ξερίζωσαν τὸ ἀγωνιστικὸ φρόνημα καὶ ἔτσι νομοτελειακὰ, ἂν δὲν ἀντιδράσουμε καὶ τώρα, θὰ πάψουμε νὰ εἴμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ, καὶ ἔκανε μιὰ ΠΡΟΤΑΣΗ, ὑπὸ τύπον δοκιμῆς, ποὺ κι ἄλλοτε ἀνεπιτυχῶς προτάθηκε:

Νὰ ἀπομονώσουμε εἰρηνικὰ αὐτοὺς ποὺ εἶναι ὑπεύθυνοι νὰ ψηφίζουν αὐτὰ τὰ νομοσχέδια τοῦ στραγγαλισμοῦ τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς γενοκτονίας οὐσιαστικὰ τῶν Ἑλλήνων καὶ τὰ προωθοῦν· βουλευτὲς, ὑπουργούς, δημοσιογράφους. Ὅπου κι ἂν πᾶνε, ὅπου κι ἂν βρίσκονται. Νὰ τοὺς στερήσουμε τὰ ἀγαθὰ ποὺ στεροῦν ἀπὸ ἑκατομμύρια Ἑλλήνων. Ἂς προστρέξουν νὰ τὰ βροῦν ὑπὸ τὴν σκέπη τῆς Τρόϊκας, ὅπως ἄλλοτε οἱ προδότες ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς κατακτητές.

Θὰ βρεθοῦν κάποιοι ποὺ θὰ τὸ κάνουν, ποὺ θὰ δώσουν τὸ ἔναυσμα κάποιας ἀντίδρασης ἐλπίδας;

Σημάτης Παναγιώτης, ἐκπαιδευτικός

Παρέμβαση Ιερομόναχου π. Ευθύμιου Τρικαμηνά

Ἁπομάκρυνση τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας

 ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές

    
  Πρὶν ἀπὸ τὸ Πάσχα ὑπῆρξε ἕνας διάλογος μεταξὺ τῶν κ.κ. Ἄνδραλη καὶ Σημάτη ὡς πρὸς τὸ ἂν οἱ Ἅγιοι Πατέρες διδάσκουν τὴν δυνητικὴ ἢ ὑποχρεωτικὴ ἀπομάκρυνσή μας ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές.

 Ἕνα ἀπὸ τὰ σχόλια στήν 2^η ἀπάντησι τοῦ κ. Ἄνδραλη ἔλεγε τά ἑξῆς:

«Ἰσχύει ὅτι ὁ κ. Σημάτης θεωρεῖ μέλη τῆς Ἐκκλησίας τούς κοινωνοῦντας μετά τῶν οἰκουμενιστῶν, δηλαδή τούς μή ἀποτειχισθέντας; Ἐάν ἰσχύει τότε ὁ κ. Σημάτης κηρύττει νέα διδασκαλία, νέα Θεολογία καί νέα δογματική.

Ὁ μετά αἱρετικῶν κοινωνῶν δέν θεωρεῖται μέλος τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἀκοινώνητος, κατά τό ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω, ἀκοινώνητος ἐστι! Τά ὑπόλοιπα καί οἱ δικαιολογίες κατά τῶν ἀνωτέρω εἶναι ἐκ περισσοῦ καί κυρίως εἶναι ἐκ τοῦ πονηροῦ».

Στὸ σχόλιο αὐτό, λάβαμε μιὰ ἀπάντηση ἀπὸ τὸν π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ, τὴν ὁποία καὶ δημοσιεύουμε.

 Ἐπειδή ἡ ἐρώτησις καί ὁ προβληματισμός πού ἐτέθη στό ἱστολόγιό σας εἶναι ὄντως σοβαρός κι ἔφθασε σέ φωτοαντίγραφο στά χέρια μου, θά ἤθελα νά καταθέσω (ἔστω καί καθυστερημένα) δημοσίως τήν γνώμη μου, ὥστε νά γίνη ἀντικείμενο περαιτέρω προβληματισμοῦ καί ἐρεύνης, νά κατατεθοῦν καί ἄλλες ἀπόψεις εἰς τρόπον ὥστε νά προσανατολισθοῦμε πρός τήν ὀρθή ἄποψι καί νά μήν ὑφιστάμεθα καί ἐμεῖς τίς συνέπειες καί τίς ἀπόρροιες τῆς Ν. Ἐποχῆς, μία ἀπό τίς ὁποῖες εἶναι καί ἡ σύγχυσις.

 

   Νομίζω, κατ’ ἀρχάς ὅτι τό νά καθορίσωμε καί νά προσδιορίσωμε ἐμεῖς τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι στίς ἡμέρες μας καί αὐτό δύσκολο, διότι πέραν ὅλων τῶν ἄλλων, δέν ὑπάρχει ἡ ἀνάλογος εὐαισθησία γιά τά θέματα τῆς πίστεως καί ἡ ἀνάλογος γνῶσις διά νά χρησιμοποιήσωμε σωστά κριτήρια, ἀπαλλαγμένα ἀπό συμφέροντα, προσωπικές τοποθετήσεις πού μᾶς βολεύουν καί μᾶς ἐφησυχάζουν, ἤ τό χειρότερο κριτήρια τά ὁποῖα χρησιμοποιοῦν οἱ πνευματικοί μας ταγοί, προκειμένου νά μᾶς ὑπαγάγουν στήν ὁμάδα ἤ τή Σύνοδό των.

 

    Ἐκεῖνο τό ὁποῖο θά μᾶς βοηθοῦσε στίς ἡμέρες μας νά προσδιορίσωμε τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας θά ἦταν ἀκριβῶς μία ὄντως Ὀρθόδοξος ἤ Πανορθόδοξος Σύνοδος, ἡ ὁποία θά κατεδίκαζε τίς αἱρέσεις καί εἰδικά τήν αἵρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, θά ἐπανέφερε δέ στή θέσι του ὅ,τι εἶχε διασαλευθῆ ἐξ αἰτίας τῆς αἱρέσεως (π.χ. ἀναθέματα, διακοπή θεολογικῶν διαλόγων, ἀπομάκρυνσι ἀπό τό Π.Σ.Ε., ἀκύρωσι συμφωνιῶν κλπ.) καί κατ’ αὐτόν τόν τρόπο οἱ συντασσόμενοι μέ αὐτήν καί ἀγωνιζόμενοι διά τήν ἐπικράτησί της θά ἦταν προφανῶς καί τά πραγματικά μέλη τῆς Ἐκκλησίας. Κάτι τέτοιο φαίνεται ὅτι συνέβαινε στήν ἐποχή τοῦ Ἁγ. Ἀθανασίου Ἀλεξανδρείας καί δι’ αὐτό ἐδίδασκε ὁ ἅγιος τούς Ὀρθοδόξους νά ἐμμένουν καί νά ὑπερασπίζωνται τίς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου τῆς Νικαίας (Α’ Οἰκουμενική), διότι αὐτές ἦταν ἐπαρκεῖς διά τήν καταπολέμησι τῆς αἱρέσεως τῆς ἐποχῆς του, καί ἀσφαλεῖς διά τήν σωτηρία των. Γράφει ὁ ἅγιος σχετικά τά ἑξῆς: «Κρατείτω γάρ τά ἐν Νικαίᾳ παρά τῶν Πατέρων ὁμολογηθέντα∙ ὀρθά γάρ ἐστί καί ἱκανά πᾶσαν ἀσεβεστάτην αἵρεσιν ἀνατρέψαι, καί μάλιστα τήν Ἀρειανήν, τήν εἰς τόν Λόγον τοῦ Θεοῦ δυσφημοῦσαν καί ἐξ ἀνάγκης εἰς τό Πνεῦμα αὐτοῦ τό ἅγιον δυσσεβοῦσαν» (Ἐπιστολή πρός Μάξιμον Φιλόσοφον, ΒΕΠΕΣ 33, 168).

   Σήμερα δυστυχῶς δέν ἔχουμε αὐτό τό κριτήριο πού εἶχαν τότε οἱ Ὀρθόδοξοι καί ἴσως οὔτε καί τό κριτήριο τοῦ νά συνταχθοῦμε μέ ὁμολογητές καί ἀκραιφνεῖς Ὀρθοδόξους, εἰς τρόπον ὥστε ἀγωνιζόμενοι στό πλευρό τους καί ἀκολουθοῦντες τά ἴχνη των, νά εἴμεθα βέβαιοι ὅτι εἴμεθα πραγματικά μέλη τῆς Ἐκκλησίας.

   

    Ἐδῶ πρέπει νά ἀναφερθῆ ὅτι ἡ ἔνταξις σέ μία ἀπό τίς ὁμάδες τοῦ λεγομένου Παλαιοῦ Ἡμερολογίου, οὐδόλως μᾶς διασφαλίζει τήν ἰδιότητα τοῦ πραγματικοῦ μέλους τῆς Ἐκκλησίας, γιά τούς λόγους πού ἔχομε πολλές φορές ἐπισημάνει σέ γραπτά καί δημόσια κείμενα καί πού συνοψίζονται εἰς τό ὅτι ὑπάρχουν στό Π. Η. πολλές δογματικές καί ἐκκλησιολογικές ἐκτροπές καί ἐπί πλέον κάθε ὁμάδα θεωρεῖ τόν ἑαυτό της μοναδικό συνεχιστή τῆς «Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας» καί τίς ἄλλες ὁμάδες σχισματικές καί ἐκτός Ἐκκλησίας, τό δέ ὅλο μόρφωμα τοῦ Π. Η., ὅπως σήμερα παρουσιάζεται, ἔχει τήν μορφή τῶν «Ἐκκλησιῶν» τοῦ Προτεσταντισμοῦ, χωρίς κἄν τόν συνδετικό κρίκο τοῦ λεγομένου Π.Σ.Ε.

   Ἀπό τήν ἄλλη πλευρά οἱ ἀντιοικουμενιστές καί φαινομενικά πολέμιοι τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, οὐδόλως μᾶς διασφαλίζουν, κατά τήν γνώμη μου, τήν ἰδιότητα τοῦ πραγματικοῦ μέλους τῆς Ἐκκλησίας, μέ τίς διακηρύξεις των, τίς ὁμολογίες πίστεως, τίς συνάξεις καί τόν ἐν γένει πόλεμο καί ἐν τέλει χαρτοπόλεμο, διότι κατ’ οὐσίαν ἐπικοινωνοῦν ἐκκλησιαστικῶς πλήρως μέ τήν αἵρεσι, ὑπάγονται στούς αἱρετικούς Ἐπισκόπους καί στίς κατ’ ἐπέκτασι αἱρετικές Συνόδους τῶν Νεοημερολογιτῶν, τούς μνημονεύουν ὡς Ὀρθόδοξους, αὐτούς πού κατά τά ἄλλα καταδικάζουν ὡς αἱρετικούς καί δημιουργοῦν κατ’ οὐσίαν μία νέα ὁδό Ὀρθοδοξίας, ἄγνωστη παντελῶς στούς ἁγίους Πατέρες, ἡ ὁποία προσδιορίζει ἐν καιρῷ αἱρέσεως τόν ὄντως Ὀρθόδοξο μόνο ἀπό τό φρόνημά του καί ὄχι ἀπό αὐτούς μέ τούς ὁποίους ἐκκλησιαστικά ἐπικοινωνεῖ καί μνημονεύει, ἐπί πλέον δέ ἡ νέα αὐτή ὁδός τῆς Ὀρθοδοξίας τούς διασφαλίζει τά ἀξιώματα καί τίς θέσεις των μέσα στήν Ἐκκλησία καί τούς δίδει τόν τίτλο τοῦ Ὀρθοδόξου ἀκόπως καί χωρίς θυσίες οὐσιαστικές καί ἐπίπονες, πρᾶγμα ὄντως πρωτοφανές καί ἀδιανόητο στήν ἐν καιρῷ αἱρέσεως διαχρονική ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας. Συμβαίνει δηλαδή στίς ἡμέρες μας αὐτό τό ὁποῖο δριμύτατα κατηγορεῖ ὁ ὅσιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης, τό νά διώκεται δηλαδή ἡ Ὀρθόδοξος πίστις καί οἱ ὑπερασπιστές της καί εἰδικά οἱ ἀξιωματοῦχοι καί μεγαλόσχημοι «νά τελοῦν ἐν ἀδείᾳ»!

   Οὕτως ἐχόντων τῶν πραγμάτων νομίζω ὅτι, ἄν ἐξετάσωμε τό θέμα αὐτό μέ τήν ὁδό τῆς οἰκονομίας καί ὄχι τῆς ἀκριβείας, θά ἠδυνάμεθα, ἄν θεωρήσωμε μέλη τῆς Ἐκκλησίας τούς ἀκολουθοῦντας τό Π. Η., νά θεωρήσωμε καί ἐκ τοῦ ἀντιθέτου ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας τούς ἀντιοικουμενιστές τοῦ Ν. Η. Οἱ ἀντιοικουμενιστές τοῦ Ν. Η. ἄν καί ὑστεροῦν πρός τούς ἀκολουθοῦντες τό Π. Η., διότι ἀκολουθοῦν καί μνημονεύουν αἱρετικούς Ἐπισκόπους, ἐν τούτοις ὑπερτεροῦν πρός τούς Παλαιοημερολογίτες εἰς τό θέμα τῆς Ἀποστολικῆς διαδοχῆς. Διότι ὅπως εἶναι γνωστό καί αὐτό τό θέμα στό Π. Η. ἔχει διασαλευθῆ σέ σημεῖο νά καθιστᾶ προβληματικές τίς χειροτονίες, ἀκόμη καί μεταξύ τῶν ὁμάδων τοῦ Π.Η. Δηλαδή πολλές φορές ἡ μία ὁμάδα κατηγορεῖ τήν ἄλλη γιά τήν ἀντικανονικότητα τῶν χειροτονιῶν της, γιά τό ἀπό πόσους καί ποίους Ἐπισκόπους ἔγιναν οἱ χειροτονίες, γιά τίς ἀλληλοκαθαιρέσεις κλπ.

  Εἶναι γνωστό ὅτι ὑπάρχουν ἀρχιεπίσκοποι τοῦ Π. Η. πού ἐχειροτονήθηκαν ἀπό ἕναν μόνο Ἐπίσκοπο καί ἄλλοι πού καθαιρέθηκαν τρεῖς φορές, μία ἀπό τούς Νεοημερολογίτες Ἐπισκόπους καί δύο ἀπό τούς Παλαιοημερολογίτες, ἐν τούτοις δέ εἶναι πρόεδροι Συνόδων τοῦ Π.Η. Ἀκόμη καί μέ τό μάτι τῆς οἰκονομίας νά ἰδοῦμε τό θέμα αὐτό δέν σημαίνει ὅτι ἀμνηστεύονται οἱ εὐθύνες κάθε πλευρᾶς, εἴτε γιά τήν συμμετοχή τῶν ἀντιοικουμενιστῶν στήν αἵρεσι καί τήν λανθασμένη ὁδό πού ἐν καιρῷ αἱρέσεως ἐχάραξαν, εἴτε γιά τά σχίσματα καί τίς παρατάξεις καί τίς δογματικές καί ἐκκλησιαστικές ἐκτροπές τῶν ἀκολουθούντων τό Π.Η.

   

     Οἱ πατέρες γιά τόν προσδιορισμό τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας ἐν καιρῷ αἱρέσεως χρησιμοποιοῦν τήν ἀκρίβεια. Καί εἶναι φυσικό αὐτό διότι τά ἀληθινά μέλη τῆς Ἐκκλησίας τά χαρακτηρίζει ἡ Ὀρθόδοξος πίστις, εἰς δέ τά θέματα τῆς πίστεως δέν χωρεῖ οἰκονομία. Ὁ ἅγ. Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς συγκεκριμένα ἐπί τοῦ θέματος ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Ποῖος κλῆρος, ποία μερίς, τίς γνησιότης πρός τήν Χριστοῦ ἐκκλησίαν, τῷ συνηγόρῳ τοῦ ψεύδους, ἐκκλησίαν, ἥ “στύλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας” κατά Παῦλόν ἐστιν, ἥ καί μένει χάριτι Χριστοῦ διηνεκῶς ἀσφαλής καί ἀκράδαντος, ἐστηριγμένη παγίως οἷς ἐπεστήρικται ἡ ἀλήθεια; Καί γάρ οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσί · καί οἱ μή τῆς ἀληθείας ὄντες οὐδέ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας εἰσί, καί τοσοῦτο μᾶλλον, ὅσον ἄν και σφῶν αὐτῶν καταψεύδοιντο, ποιμένας καί ἀρχιποίμενας ἱερούς ἑαυτούς καλοῦντες καί ὑπ’ ἀλλήλων καλούμενοι· μηδέ γάρ προσώποις τόν χριστιανισμόν, ἀλλ’ ἀληθείᾳ καί ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα» (Γρηγ. Παλαμᾶ Συγγράμματα, Π. Χρήστου, τόμος 2, σελ. 627 καί ΕΠΕ 3, 606).

Ὁ ὅσ. Θεόδωρος ὁ Στουδίτης δέ ἀναφέρει τά ἑξῆς: «Διό ὑπομιμνήσκω ὡς ἐλάχιστος ἀδελφός καί τέκνον μή σιγήσωμεν ἵνα μή κραυγή Σοδόμων γενώμεθα· μή φεισώμεθα τῶν κάτω ἵνα μή ἀπολέσωμεν τά ἄνω· μή θῶμεν σκάνδαλον τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ, ἥτις ἐστί καί ἐν τρισίν ὀρθοδόξοις ὁριζομένη κατά τούς ἁγίους· ἵνα μή τῇ ἀποφάσει τοῦ Κυρίου καταδικασθῶμεν». (Φατ. Ἐπιστ. 39, 114, 78).

Ἐδῶ βλέπομε ὅτι τά χαρακτηριστικά τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὅτι εὑρίσκονται μέσα στήν ἀλήθεια καί δέν εἶναι συνήγοροι τοῦ ψεύδους, ὅτι δέν ἀκολουθοῦν πρόσωπα ἀλλά τήν ἀλήθεια καί τήν ἀκρίβεια τῆς πίστεως, οὔτε ἐντάσσονται σέ ἐκκλησιαστικά σχήματα τῶν ὁποίων οἱ ποιμένες καί ἀρχιποιμένες ψευδῶς φέρουν τούς τίτλους, ἕνεκα προφανῶς τῆς πλάνης εἰς τά θέματα τῆς πίστεως, καί τέλος τά ἀληθινά μέλη τῆς Ἐκκλησίας δυνατόν νά εἶναι καί ἐλάχιστα καί ἀποίμαντα καί ἀνεπίσκοπα, ἀλλά πραγματικά Ὀρθόδοξα, ἀπομακρυσμένα δηλαδή ἀπό κάθε πλάνη καί αἵρεσι.

Μέ βάσι λοιπόν αὐτά τά στοιχεῖα, τά ὁποῖα χαρακτηρίζουν τά ἀληθινά μέλη τῆς Ἐκκλησίας, νομίζω ὅτι εἶναι ἄστοχο νά ἀποφανθοῦμε γιά τό ποιούς θεωροῦμε μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά νά ἰδοῦμε σάν σέ καθρέπτη τήν πατερική διδασκαλία, τούς ἑαυτούς μας, ἄν δηλαδή ἐμεῖς εἴμεθα μέλη τῆς Ἐκκλησίας καί ποῦ ἀκριβῶς ὑστεροῦμε γιά νά διορθωθοῦμε. Διότι ἄν ἀσχολούμεθα μέ τό ποιούς θεωροῦμε μέλη τῆς Ἐκκλησίας, προφανῶς ἔχουμε ἐντάξει τούς ἑαυτούς μας στά μέλη της καί ἐρευνοῦμε γιά τούς ὑπολοίπους.

     Θεωρῶ ἐντέλει ὅτι εἰς τούς ἐσχάτους καιρούς πού εὑρισκόμεθα καί μέ ὅλα ὅσα οἱ καιροί αὐτοί ἔχουν ἐπισωρεύσει στόν καθένα ἀπό μᾶς, πάθη καί ἀδυναμίες, ἐάν εἰς τά θέματα τῆς πίστεως ἐξετασθοῦμε, οὐδείς θά εὑρεθῆ καθαρός ἀπό ρύπον καί ἡ δικαιοσύνη μας θά ἐμφανισθῆ «ὡς ράκος ἀποκαθημένης».

Ἱερομόναχος

Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς