Η υπεροψία και η θεολογική εκτροπή επίδοξων μεταπατερικών θεολόγων, Τσελεγγίδη Δ.

Οἱ σύγχρονοι μετα-πατερικοὶ θεολόγοι (αὐθεντικοὶ ἤ πιθηκίζοντες), ἐὰν δὲν ἐκτελοῦν διατεταγμένη ὑπηρεσία τῆς ἡγεσίας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀνέχονται τὴν ἐπέκταση αὐτῆς τῆς παναιρέσεως ἀπὸ συμφέρον ἢ ἐκ χαρακτῆρος.

Παράλληλα ἀρνοῦνται τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ Οἰκουμενιστῆ σὲ πρόσωπα ποὺ ἔχουν διατυπώσει–διδάξει πτυχὲς τῆς Οἰκουμενιστικῆς αἱρέσεως, ποὺ καυχῶνται γι’ αὐτὲς καὶ ἐπιμένουν κακόδοξα στὴν πλάνη τους, ἐπαναδιατυπώνοντας δολιότατα -πρὸς ἀπάτη τῶν ἁπλουστέρων- τὶς κακοδοξίες τους.

Τέλος, ἐνῶ ἡ αἵρεση βοᾶ, περιμένουν νὰ καταδικάσει τὸν Οἰκουμενισμὸ Σύνοδος γιὰ νὰ ἀντιδράσουν, α) εἴτε μὲ τὸ νὰ κατονομάσουν τοὺς αἱρετικούς, β) εἴτε μὲ τὸ νὰ ἀναιρέσουν τὶς κακόδοξες θέσεις τῶν αἱρετικῶν, γ) εἴτε –τὸ σημαντικότερο– μὲ τὸ νὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπ’ αὐτούς, κατὰ τὸ παράδειγμα τῶν Ἁγίων Πατέρων!

Αὐτὸ ὅμως προδίδει τὴν σύγχυση ἀπὸ τὴν ὁποία διακατέχονται, συνιστᾶ παραλογισμό.   Τέτοια  περί- πτωση  δὲν  ΥΠΑΡΧΕΙ  στὴν συνείδηση τῶν Ὀρθοδόξων,  στὴν δική μας Παράδοση:

Ὅπως δὲν περίμεναν οἱ Ὀρθόδοξοι (ἱερωμένοι, μοναχοί, λαϊκοὶ πιστοί) τοὺς αἱρετικοὺς Πατριάρχες Νεστόριο, Βέκκο, Πύρρο, τὸν Καλέκα κ.ἄ., νὰ καταδικάσουν τὴν αἵρεση ποὺ οἱ ἴδιοι δίδασκαν, ἄλλο τόσο εἶναι δυνατὸν νὰ περιμένουμε σήμερα νὰ συγκαλέσουν Σύνοδο οἱ Παναιρετικοὶ Οἰκουμενιστές (Πατριάρχες Βαρθολομαῖος, Εἰρηναῖος, Θεόδωρος, μὲ τοὺς Περγάμου Ἰωάννη (Ζηζιούλα), Μεσσηνίας Χρυσόστομο, Δημητριάδος Ἰγνάτιο κ.ἄ.), διὰ τῆς ὁποίας θὰ καταδικάσουν τὸν ἑαυτό τους!

Τὸ παρακάτω ἀπόσπασμα τοῦ καθηγητῆ δογματικῆς Δ. Τσελεγγίδη, ἀποτελεῖ ἀκτινογραφία τῆς διαταραγμένης δογματικῆς συνειδήσεως τῶν σύγχρονων Οἰκουμενιστῶν μετα-πατερικῶν θεολόγων.

«Πατερικὴ Παράδοση»

Τοῦ  Δημητρίου  Τσελεγγίδη

Καθηγητής  Α.Π.Θ

...Τό καταστρεπτικότερο ἔργο στή δογματική συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τό ἔκανε καί ἐξακολουθεῖ νά τό κάνει ὁ Οἰκουμενισμός. Ὁ Οἰκουμενισμός ἀποτελεῖ σήμερα τόν δυσώδη φορέα τοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ καί κατά συνέπεια τόν πιό ἐπίσημο φορέα τῆς ἐπικινδυνότερης πολυ-αιρέσεως ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἐπειδή συμβάλλει ἀποφασιστικά στήν ἄμβλυνση τοῦ ὀρθοδόξου κριτηρίου καί τῆς ὀρθοδόξου αὐτοσυνειδησίας.

Συγκεκριμένα, διά τῶν ἐκπροσώπων του, τοπικῶς καί διεθνῶς, ἐπιχειρεῖ διαρκῶς καί βαθμιαίως ὅλο καί μεγαλύτερες «ἐκπτώσεις» στήν ἐκκλησιολογική-δογματική συνείδηση τῶν ἀνυποψίαστων πνευματικῶς ὀρθοδόξων πιστῶν. Καί αὐτό τό ἐπιτυγχάνει εἰδικότερα μέ τή σχετικοποίηση ἤ καί τήν ἀκύρωση στήν πράξη τοῦ κύρους τῆς διδασκαλίας τῶν ἁγίων Πατέρων, καί μάλιστα συλλογικῶν ἀποφάσεών τους, στό πλαίσιο τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Βλέπε λ.χ. τήν κατάφορη καί κατ’ ἐξακολούθηση, ἐδῶ καί χρόνια, παραβίαση τοῦ Β΄ Κανόνα τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, πού ἀπαγορεύει ρητῶς συμπροσευχή μέ ἀκοινώνητους καί ἑτερόδοξους, μέ τή σαφῆ ἀπειλή τῆς καθαιρέσεως τῶν κληρικῶν καί τοῦ ἀφορισμοῦ τῶν λαϊκῶν, πού τόν παραβιάζουν.

Στό παραπάνω εὐρύτερα ἐκκοσμικευμένο θεολογικό κλῖμα, καί εἰδικότερα καί κατεξοχήν στό καθαυτό πνεῦμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πού περιγράψαμε, ἐντάσσεται ὀργανικά καί τό ἐμφανιζόμενο τόν τελευταῖο καιρό κίνημα τῶν ἐπίδοξων «μετα-πατερικῶν» θεολόγων. Ἀσφαλῶς, τό κίνημα αὐτό ἔχει σαφῶς καί προτεσταντικές ἐπιδράσεις, οἱ ὁποῖες εἶναι ἐμφανέστερες,

Καντιώτης Αυγουστίνος. Εν μέσω συκοφαντών και κακών Επισκόπων

Aπο το βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου    
«ΟΙ  ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ  ΣΤΟΥΣ  ΕΣΧΑΤΟΥΣ  ΚΑΙΡΟΥΣ»
                     εκδοση Β΄, 2008, σελ 57-58
 

ΕΝ  ΜΕΣΩ  ΣΚΟΡΠΙΩΝ  ΕΙΜΕΘΑ

 

   Διάβασα προχθές στον Ιεζεκιήλ, ότι τον έστειλε ο Θεός «εν μέσω σκορπίων»

  Τώρα η κοινωνία μας  έχει φοβερούς «σκορπιούς» που σε κεντούν, με συκοφαντίες και διαβολές. Πράγματα φοβερά και απαίσια προσπαθούν να θλίψουν την ψυχήν σου. «εν μέσω σκορπίων» είμεθα. Και αυτός που σήμερα φαίνεται ότι τάχατες σ’ ακούει, αν δεν κάνεις το θέλημα του που ζητά δεν το’ χει σε τίποτε αύριο να γίνει σκορπιός και να σε κεντά.

     Προχθές στη μητρόπολη σε ένα δικηγόρο

Ένα κείμενο τραγικών αντιφάσεων και παραλογισμού του κ. Κ. Νούση

Εἶναι γνωστὸς ὁ σύνδεσμος τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἱστολογίου μὲ τὸν π. Εὐθύμιο. Γνωρίζουμε ὅτι ὁ π. Εὐθύμιος λαμβάνει γνῶσιν ὅσων κατ’ αὐτοῦ γράφονται συνήθως μὲ καθυστέρηση κάποιων ἡμερῶν, καὶ οἱ ἀσχολίες του, ἡ μὴ χρῆσις ὑπ’ αὐτοῦ τοῦ internet ἢ ὑπολογιστὴ καὶ ἄλλων μέσων ἐπικοινωνίας, δὲν ἐπιτρέπουν (ἀκόμα καὶ ὅταν λαμβάνει γνῶσιν τῶν γραφομένων) νὰ δακτυλογραφηθοῦν καὶ νὰ κυκλοφορήσουν ἄμεσα οἱ ἀπαντήσεις του.

Γι’ αὐτό, χωρὶς νὰ προκαταλαμβάνουμε τὶς ἀπαντήσεις του, ἐνίοτε δίνουμε ἀπαντήσεις δικές μας σὲ θέματα ἐπίκαιρα. Ἀπαντᾶμε καὶ σὲ αὐτὴ τὴν ἀτυχέστατη «μικρὴ ἁγιολογικὴ μελέτη» τοῦ κ. Νούση (ὅπως ὁ ἴδιος τὴν χαρακτήρισε) καὶ ἂν καὶ ὅταν ὑπάρξει ἡ ἀπάντηση τοῦ π. Εὐθύμιου, θὰ τὴν ἀναρτήσουμε. Τὸ ἄρθρο-ἀπάντηση τοῦ κ. Νούση δημοσιεύτηκε μὲ τίτλο: «ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΗΣ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΣΜΥΡΝΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝ ΑΥΤΩ» στὴν διεύθυνση:

http://panagiotisandriopoulos.blogspot.gr/2013/10/blog-post_4.html

Ὁ προκατειλημμένος μιλᾶ γιὰ προκατάληψη καὶ γράφει:

Κ. Νούσης: «Όταν ξεκινάς έναν διάλογο για τέτοια ζητήματα, ευθύς αμέσως προβληματίζεσαι για το ατελέσφορον αυτού, τη στιγμή που προγνωρίζεις την προΰπαρξη συγκεκριμένης και προκατειλημμένης στάσης από την αντίπερα όχθη».

Ὁ π. Εὐθύμιος μετὰ ἀπὸ μελέτη πλέον τῶν εἴκοσι χρόνων ἐπάνω στὸν Χρυσόστομο Σμύρνης, διατυπώνει μία θέση, τὴν ὁποία ἔχει ἐπαρκῶς ἀποδείξει. Ὁ κ. Νούσης ποὺ ξεκίνησε αὐτὴ τὴ συζήτηση μαζί του, γιατί τὸν κατηγορεῖ γιὰ «προκατειλημμένη στάση», χωρὶς νὰ ἔχει μελετήσει, ὅσα μελέτησε ὁ π. Εὐθύμιος, πρὶν ἀποδείξει μὲ στοιχεῖα τὸ ἀντίθετο, πρὶν πάρει τὶς ὅποιες ἀπαντήσεις ἀπὸ τὸν π. Εὐθύμιο (ἀφοῦ ἡ ἀντιπαράθεση στοιχείων συνεχίζεται) καὶ μετὰ ἀπὸ τὴν ἀνταλλαγὴ ἑνὸς μόνο ἄρθρου; Ποιός λοιπόν εἶναι ἐξ ἀρχῆς προκατειλημμένος καὶ ἐμπαθῶς διακείμενος; Ἡ ἐμπάθεια φαίνεται σὲ πολλὰ σημεῖα, ἀλλὰ καὶ στὴν ἀμέσως ἑπόμενη φράση τοῦ κ. Νούση.

Κ. Νούσης: «Ωστόσο, επειδή» δεν έχω «ουδεμία προκατάληψη κατά του π. Ευθυμίου», θα προβώ «σε απάντηση επιστολής» του προς εμέ, όχι  «σαν αφορμή εκτόνωσης προσωπικών παθών και προσπάθεια αυτοδικαίωσης» (σ.σ. ἄριστη ἀλλ’ ὑπολανθάνουσα αὐτοκριτική), αλλά ως μια μικρή αγιολογική μελέτη, αποδεικτική της άκυρης, άλογης, σφοδρής, άκοσμης, αδικαιολόγητης, αθέμιτης, βλάσφημης, (αγιομάχου) και (από εκκλησιολογική υποχονδρία) επίθεσης που δέχεται τα τελευταία χρόνια ο Άγιος, καθώς και των σκοτεινών, δαιμονιωδών, δυσσεβών και άνομων (εξ αγνοίας ή όχι) προθέσεων των μετά θάνατον διωκτών και νεοφανών “δημίων” του».

Ὁ π. Εὐθύμιος, στὸ δικό του πρῶτο ἄρθρο πρὸς τὸν κ. Νούση, δὲν διετύπωσε κανένα χαρακτηρισμὸ κατὰ τοῦ κ. Νούση, ἁπλῶς μὲ εὐγένεια τὸν προσκάλεσε νὰ «καταθέσει ἀνάλογα στοιχεῖα σχετικά μέ τήν προσωπικότητα τοῦ Χρυσοστόμου Σμύρνης, τά ὁποῖα νά συνηγοροῦν ὑπέρ τῆς ἁγιότητός του ἤ νά διαψεύδουν τά ἰδικά μας». Ἐδῶ, ὅπως βλέπουμε, ὁ κ. Νούσης στὴν ἴδια παράγραφο δηλώνει μὲν ἀπροκατάληπτος καὶ ἀπαθής, καὶ στὴ συνέχεια περιλούει τὸν π. Εὐθύμιο μὲ πληθώρα ἄμεσων καὶ ἔμμεσων κοσμητικῶν ἐπιθέτων ἀφάνταστα ὑβριστικῶν! Εἶναι καὶ αὐτὰ μέρος τῆς "μικρῆς του ἁγιολογικῆς μελέτης";

Κ. Νούσης: «Ένα ακόμα επί της ουσίας καίριο και χρήζον άμεσης απάντησης ερώτημα είναι πλέον το κατά πόσο ο π. Ευθύμιος γνωρίζει την ηθική ποιότητα των ιστολογίων που φιλοξενούν τα κείμενά του... Τον προκαλώ να μας ξεκαθαρίσει δημόσια τη θέση του απέναντι στους απαράδεκτους ιστότοπους με τον διαχωρισμό της θέσης του» από το «φονταμενταλιστικό ιστολόγιο» (σ.σ. τὸ δικό μας) «και από έτερο πάντη χυδαίο και συκοφαντικό, στο οποίο έχει χαθεί όχι απλά κάθε έλεγχος και αιδώς, αλλά και η υποτιθέμενη χριστιανική του ταυτότητα».

Ἐδῶ σηκώνουμε τὰ χέρια ψηλὰ καὶ δὲν μποροῦμε νὰ μὴ ἐπισημάνουμε τὴν αὐταπόδεικτη τυφλότητα, τὸν ἀμοραλισμό, τὴν ὑποκρισία, τὸν φαρισαϊσμὸ καὶ τὴν ἐμπάθεια τοῦ κ. Νούση. Ἂς ὑποθέσουμε ὅτι εἶναι σωστὸς ὁ χαρακτηρισμός του γιὰ τὸ ἱστολόγιό μας. Πῶς καλεῖς, κ. Νούση, νὰ διαχωρίσει τὴ θέση του ἀπὸ τὸ ἱστολόγιό μας, τὴ στιγμὴ ποὺ ἐσὺ γράφεις σὲ ἕνα ἱστολόγιο, ποὺ διακινεῖ «ὁμοφυλοφιλικὲς» ἰδέες, εἰκόνες καὶ ἦθος; Δὲν γνωρίζεις ὅτι ἡ ὁμοφυλοφιλία θεωρεῖται ἀπὸ τὸν Θεὸ ὡς τὸ αἰσχρότερο ἁμάρτημα, ὡς ἐκφράζον ψηλαφητὸ καὶ σκοτεινότατο βάθος ἐγωϊσμοῦ; «Τί δὲ βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ ἐν τῷ σῷ ὀφθαλμῷ δοκὸν οὐ κατανοεῖς;» (Λουκ. 6, 41).

Κ. Νούσης: «Ισχυρίζεται ο π. Ευθύμιος ότι η “ἁγιοποίησις αὐτή εἶναι ...ἀσυμβίβαστη κατά πάντα μέ ὅλο τό Ὀρθόδοξο ἁγιολόγιο”. Αλλά προφανώς δεν έχει δίκιο, διότι αν του παραθέσω αδρομερώς και απλώς ενδεικτικά μερικές “σκανδαλώδεις” αντίστοιχες ή και “χείριστες” περιπτώσεις, είμαι σιγουρότατος ότι δεν θα έχει να απαντήσει. Ποιον να πρωτοθυμηθώ; Τον Μ. Κωνσταντίνο; Και δεν αναφέρομαι απλά στο θέμα των εγκλημάτων που τον βαρύνουν αναπόφευκτα ως Ρωμαίο αυτοκράτορα, αλλά και στο ζήτημα της βάπτισής του πιθανώς υπό αρειανιστή Επισκόπου». Στὴ συνέχεια ἀναφέρεις καὶ περὶ τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου, .

Νά, λοιπόν, κ. Νούση ποιός εἶναι ἁγιομάχος καὶ προσβάλλει τοὺς Ἁγίους, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ ἀποδείξει τὶς ἀρρωστημένες θέσεις του. Ἐσύ, ποὺ παραθέτεις ἀνακρίβειες γιὰ αἰωνόβιους Ἁγίους! Καὶ μόνο αὐτὸ σὲ καθιστᾶ ἀναξιόπιστο. Λές, πὼς τάχα δὲν ἀναφέρεσαι στὰ «ἐγκλήματα ποὺ βαρύνουν τὸν ἅγιο Κωνσταντῖνο», ἀναφέρεις ὅμως αὐτὲς τὶς ἱεροκατηγορίες ἀθέων ἐναντίον τοῦ Ἁγίου, γιὰ νὰ λειτουργήσει αὐτὸ συνειρμικὰ ὡς ἡ πρώτη ἔμμεση μομφὴ κατὰ τοῦ Ἁγίου καὶ νὰ στηρίξει τὴν ἀμέσως ἑπόμενη ἀστήρικτη ἀναφορά σου, ὅτι «ὁ Ἅγιος ἐβαπτίστη πιθανῶς ὑπὸ ἀρειανιστὴ Ἐπισκόπου». Ἐφ’ ὅσον λοιπόν αὐτό, ὁ ἴδιος τὸ θεωρεῖς  ἁ π λ ῶ ς  πιθανό,  ἐφ’ ὅσον ξέρεις ὅτι διὰ τοῦ βαπτίσματος ἐκαθαρίσθησαν ὅλα τὰ ἁμαρτήματα τοῦ ἁγίου Κωνσταντίνου, γιατί ἀναφέρεις αὐτό τὸ παράδειγμα; Ποιός λοιπὸν προσβάλλει τὴ μνήμη τῶν Ἁγίων;

Πρόσεξε τολμητία κ. Νούση, γιατὶ μὲ αὐτὸ προσβάλλεις ἕναν καταξιωμένο Ἅγιο μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ ὑπερασπισθεῖς τὸν κατασκευασμένο «ἅγιο» τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ τῶν Μασόνων!

Παραθέτω πρόχειρα σημερινὸ σχετικὸ σχόλιο τοῦ ἄρθρου σου ἀπὸ τὸν «sotirio»:

«Λέει ο κ. Νούσης “Ερωτώ, λοιπόν, και πάλι: ο Μ. Κων/νος πώς είναι Άγιος, αφού βαπτίστηκε από αρειανιστή Επίσκοπο;”. Η απάντηση στην ερώτηση του εκ του Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου: “Ου λέγει όμως ο Δοσίθεος, ότι εβάπτισε τον Άγιον Κωνσταντίνον ο Aρειανός Ευσέβιος. Όχι. Καθότι ουδέ αυτός ο Ευσέβιος αναφέρει τούτο. Ει γαρ αυτός εβάπτισε τον Μέγαν Κωνσταντίνον, βέβαια ήθελεν ειπή τούτο εις καύχημά του. Αλλ’ ουδέ εν Νικομηδεία εβαπτίσθη, αλλ’ εν προαστείω της Νικομηδείας, υπό της κοινότητος των Επισκόπων. Ήτις ουκ ην αιρετική, αλλ’ ορθόδοξος και ομόπιστος αυτώ. Και μάλιστα οι έγκριτοι των εν Κωνσταντινουπόλει παρευρεθέντων Επισκόπων ήσαν οι ακολουθήσαντες αυτώ....”.

Και για το ερώτημα του κ. Νούση: “Πώς κρατάει η Εκκλησία έναν Άγιο Αυγουστίνο με τόση κακόδοξη προβληματική;”. Η απάντηση είναι απλή! Ο Θεός τους φώτισε και αποτειχίστηκαν και όταν παρέδωσαν το πνεύμα δεν ήταν αιρετικοί. Ο δε Άγιος Αυγουστίνος ναι μεν έσφαλε σε θεολογούμενο ζήτημα πλήν όμως επι αυτού του ζητήματος δεν είχε καταγνωστεί ως αίρεση. ΕΝΩ η αναθεματισμένη μασωνία είχε καταγνωστεί πριν την καταστροφή της Σμύρνης.

Λέει ο κ. Νούσης “Θα πρόσθετα εδώ ένα επιπλέον στοιχείο συγκριτικά υπέρ του Σμύρνης: δεν είχε επισήμως και συνοδικώς καταγγελθεί εισέτι η “φιλανθρωπική” οργάνωση της Μασονίας”. Σε απάντηση αναφέρω: Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία στό ἑλληνόφωνο τμῆμά της, ἔλαβε ἐνωρίς θέση ἀπέναντι στόν Τεκτονισμό, ὑπογραμμίζοντας τόν σκοτεινό ρόλο του καί τήν ἀντιχριστιανικότητά του. Ἡ πρώτη θεωρητική καταδίκη τοῦ Τεκτονισμοῦ στό κλίμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἔγινε σχεδόν σύγχρονα μέ τήν ἵδρυση Στοῶν στήν “καθ᾽ ἡμᾶς Ἀνατολήν”. Μαρτυρία ἁγιορειτικοῦ χειρογράφου ἀναφέρει τήν ἔκδοση συνοδικοῦ καταδικαστικοῦ γράμματος κατά τῆς Μασονίας τό 1745”. Αρα ΠΡΙΝ την καταστροφή της Σμύρνης...».

(apotixisi.blogspot.gr/2013/10/blog-post_3675.html#comment-form).

Ὑπάρχει ὅμως καὶ ἀφορισμός–καταδίκη κατὰ τῆς Μασονίας τοῦ Ἐθνομάρτυρος Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου Κυπριανοῦ (ἀπαγχονισθέντος ὑπὸ τῶν Τούρκων στὴ Λευκωσία τὸ 1821) ὁ ὁποῖος κατεδίκασε κι ἀφώρισε τὴν Μασονία τὸ 1815 (2 Φεβρουαρίου) καὶ τὸν ὁποῖο παρεμπιπτόντως δὲν ἁγιοκατέταξαν, ἀκριβῶς διότι ἦτο κατήγορος τῆς  σατανικῆς φαρμασονίας (καὶ κρυφιομύστου διδασκαλίας τοῦ διαβόλου σύμφωνα μὲ τὰ λεγόμενά του)  στὴν ἐποχή του.

Καὶ συνεχίζει ὁ κ. Νούσης: «Ο Ευθύμιος προβάλλει “λογικά” και πομπώδη επιχειρήματα. Ημείς το κατά δύναμιν “υπερλογικά”, θεολογικά... (Στὸν π. Εὐθύμιο) δεν υφίστανται οι ορθόδοξες θεολογικές υπερβατικές και υπερλογικές προϋποθέσεις του αποφατισμού και της χαρισματικής εμπειρίας, καθώς και η εσχατολογική θεώρηση και οντολογία της αγιότητας, κάτι για το οποίο μίλησε πολύ ωραία και ικανά ο επί πολλών κατηγορούμενος Περγάμου...».

Ὅλο τὸ μυστικὸ εἶναι ἐδῶ. Ὁ π. Εὐθύμιος δὲν ἔχει «προϋποθέσεις καὶ ἐπιχειρήματα “υπερλογικά”, θεολογικά», ἀντίθετα δυσσεβῆ και άνομα (κατὰ τὸν κ. Νούση), ἐνῶ ὁ κ. Νούσης, ὅλα αὐτὰ τὰ κατέχει ἢ τὰ κατανοεῖ ἄριστα καὶ τὰ βιώνει! Καὶ αὐτὸ εἶναι εὐεξήγητο. Ἔχει αὐτὲς τὶς «πνευματικὲς» ἐπιδόδεις ὁ κ. Νούσης, γιατὶ ὁ κ. Νούσης ἔχει μαθητεύσει καὶ τροφοδοτεῖται ἀπὸ τὸν θεωρητικὸ τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ Ζηζιούλα, ὁ ὁποῖος διαθέτει καὶ διδάσκει τὴν «εσχατολογική θεώρηση και οντολογία της αγιότητας»!

Ἄρα, ὅλα τὰ βλέπει ὁ κ. Νούσης κάτω ἀπὸ τὸ ἐσχατολογικὸ πρῖσμα τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πρᾶγμα ποὺ ὁ π. Εὐθύμιος δὲν διαθέτει! Ὅτι ἔτσι εἶναι τὸ πρᾶγμα τὸ λέει ξεκάθαρα ἀμέσως παρακάτω ὁ κ. Νούσης. «Φαίνεται όμως ότι ο π. Ευθύμιος, έχων πνεύμα εκκλησιομαχικής πολιτείας, χρησιμοποίησε και το αγιομαχικό όχημα της πρωτοφανούς κατ’ αυτόν Συνοδικής πράξης των «Οικουμενιστών» επισκόπων του 1992, κυρίως για να στοιχειοθετήσει τις ευρύτερες εγκλήσεις του κατά της Εκκλησίας και να εξέλθει αυτής».

Ἔτσι λοιπόν. Τί παραπάνω ζητᾶμε; Ποιά περαιτέρω συζήτηση νὰ γίνει μὲ τὸν κ. Νούση; Ἡ Ἐκκλησία γι’ αὐτὸν εὑρίσκεται ἐκεῖ ποὺ ὑπάρχει ἡ αἵρεση. Ὅποιος μιμεῖται τοὺς Ἁγίους Πατέρες καὶ ἐφαρμόζει τοὺς ἱεροὺς Κανόνες, εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας. Ἀντίθετα ὅποιος ἀκολουθεῖ τὴν «εσχατολογική θεώρηση και οντολογία της αγιότητας» τοῦ Οἰκουμενιστὴ Ζηζιούλα, εἶναι ἐντὸς τῆς νεοφανοῦς «ἐκκλησίας» τῶν Οἰκουμενιστῶν!

 «Πατερικὴ Παράδοση»

H Αγία Γραφή και η αξία των Αρχαίων Ελληνικών

H ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ ΚΑΙ Η ΑΞΙΑ

ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ

       Ένα ανεκτιμήτου αξίας προνόμιο κατέχει ο ελληνισμός και αυτό είναι η συγγραφή του αιωνίου και θεοπνεύστου βιβλίου της Αγίας Γραφῆς στην ελληνική γλώσσα. Ο διανοούμενος Α. Franke έγραφε ότι: «Η αρχαία ελληνική γλώσσα αποτελεί το κλειδί, με το οποίο ανοίγονται οι άγιες σελίδες της Βίβλου».

            Αξιοσημείωτο, εν προκειμένῳ, χαρακτηριστικό είναι ότι όταν εγράφη η Καινή Διαθήκη οι συγγραφείς της, οι Ιεροί Ευαγγελιστές, Ματθαίος, Μάρκος, Λουκάς και Ιωάννης και αυτός ο Απ. Παύλος δεν έγραψαν στην αραμαϊκή, ούτε στην λατινική επίσημη γλώσσα της κοσμοκράτειρας Ρώμης, αλλά στην «κοινή» ελληνική γλώσσα. Μάλιστα γνωστόν είναι ότι η ονομαζομένη, επειδή το πολιτιστικόν κέντρον της αναπτύξεώς της ήταν η Αλεξάνδρεια, «Αλεξανδρινή κοινή διάλεκτος», ωμιλείτο από την Μασσαλία μέχρι τις Ινδίες και από τον Καύκασο μέχρι την Αφρικανική ήπειρο και ως βάση είχε την αττική διάλεκτο.

            Συνεπώς, ο Ελληνισμός έδωσε την πανάρχαια γλώσσα του στην Αγία Γραφή, ειδικότερα στην μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης (την λεγομένη των Εβδομήκοντα), στα Ιερά Ευαγγέλια, στις Πράξεις των Αποστόλων, στις Επιστολές του Παύλου, στην Αποκάλυψη του Ιωάννη. Ως προσφυώς έχει λεχθεί η Καινή Διαθήκη είναι «ο καθρέπτης της εν Παλαιστίνη λαλουμένης κοινής» (Καθ. Γ. Γαλίτης) και η σημερινή νέα ελληνική γλώσσα αποτελεί εξέλιξη της γλώσσας, της κοινής που γράφτηκε η Κ. Διαθήκη. Έτσι ως αναφέρεται στην Επετηρίδα του Πανεπιστημίου Αθηνών 1908-96, σελ.141 (παρά Χατζηδάκη, Σύντομος ιστορία της ελληνικής γλώσσας), «εκ των 4900 περίπου λέξεων τας οποίας χρησιμοποιεί η Κ. Διαθήκη, αι 2280 λέγονται σήμερον κοινώς, αι 2200 νοούνται καλώς υπό πάντων των Ελλήνων και μόνον 400 παραμένουν άγνωστοι».  Κατ’ακολουθίαν είναι μοναδικόν και λίαν αξιόλογον το γεγονός, αλλά συνάμα και μέγα ευεργέτημα στην ανθρωπότητα, η γραφή στην ελληνική γλώσσα, της Αγίας Γραφής, του τελειοτέρου μεταξύ των γλωσσικών οργάνων της εκφράσεως του ανθρωπίνου λόγου.  Εμείς οι Έλληνες οφείλουμε καθημερινώς να συνειδητοποιούμε το γεγονός αυτό, την και διά μέσου της Αγίας  Γραφής αδιάσπαστη ιστορική συνέχεια της ελληνικής γλώσσας από την απωτάτη αρχαιότητα ως σήμερα και συγχρόνως να είμεθα ευγνώμονες στο Θεό, που κατέχουμε στην αυθεντική γλώσσα μας την υψηλή θεία διδασκαλία, καθ΄ότι κάθε μετάφραση σ΄άλλο γλωσσικό ιδίωμα δεν αποδίδει επακριβώς το πρωτότυπο.

           Ιδιαίτερα σήμερα, η αναγκαιότητα εκμάθησης των αρχαίων ελληνικών στα σχολεία μας καθίσταται λίαν επιτακτική για την καλλιέργεια και ευρύτητα του πνεύματος τόσο από τα κλασσικά όσο και από τα θεόπνευστα ιερά κείμενα. Αναμφίβολα στις μέρες μας ισχύει απόλυτα ο λόγος του ιστορικού Πολυβίου:«Εν καιροίς χαλεποίς μέμνησο της γλώσσης».

                      Αρχιμ. Χρυσόστομος Παπαθανασίου                        Δρ. Νομικής και Θεολογίας Ιεροκ. Καθεδρικού Ναού Αθηνών.

Το παρόν άρθρο αναδημοσιεύεται από την Εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος» (27.9.2013)

 Επιμέλεια  Χριστίνα Ξανθά -Νάκου

Για τη μεταγλώττιση των Λειτουργικών κειμένων, Χολέβα Κ.

ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΚΑΤΗΧΗΣΗ

ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕΤΑΓΛΩΤΤΙΣΗ

ΤΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ

Του  Κωνσταντίνου Χολέβα

Το αίτημα για την αλλαγή της γλώσσας των λειτουργικών κειμένων με βρίσκει ριζικά αντίθετο. Πολλοί έγραψαν σχετικά και εξέφρασαν ουσιαστικά επιχειρήματα κατά των καινοτομιών που άκριτα ζητούνται από ορισμένους. Θα εξηγήσω την αντίθεσή μου στη μεταγλώττιση (δεν χρησιμοποιώ τον όρο μετάφραση, διότι πρόκειται για διαφορετικές μορφές της ίδιας γλώσσας) και θα ήθελα να μείνω λίγο περισσότερο στο επιχείρημα των «καινοτόμων» ότι δήθεν θα φέρουμε τους νέους στην Εκκλησία αν χρησιμοποιηθεί επισήμως η απλή νεοελληνική στη Θεία Λειτουργία και γενικά στις Ακολουθίες και στην υμνογραφία.

Πρώτον: Θυμίζω ότι ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος πειραματίσθηκε επί ένα έτος στο θέμα αυτό. Δηλαδή επί ένα χρόνο ο Απόστολος και το Ευαγγέλιο διαβάζονταν στους Ναούς της Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών και στο πρωτότυπο και στη νεοελληνική απόδοση από το Εκλογάδιον. Ο ίδιος διεπίστωσε ότι δεν υπήρξε αυξημένη προσέλευση των νέων αγοριών και κοριτσιών και τελικά κατήργησε τον πειραματισμό. Άλλα είναι τα εμπόδια για τη μειωμένη προσέλευση νέων και όχι η γλώσσα.

Δεύτερον: Ο νέος και η νέα θέλουν πρωτίστως ζεστασιά ψυχής, ενδιαφέρον, αγάπη. Αν ο εφημέριος, ο πνευματικός, ο κάθε κληρικός ή και ο κατηχητής τους προσεγγίσουν με ειλικρίνεια τότε θα ξεπερασθούν τα οποιαδήποτε γλωσσικά προβλήματα. Σε ενορίες που έχω δει στην Ελλάδα και στην Κύπρο, όταν υπάρχουν κληρικοί με αγάπη για τη νεότητα εκεί γεμίζουν οι ναοί από εφήβους και κορίτσια ακόμη και στις αγρυπνίες. Η παραδοσιακή γλώσσα και η βυζαντινή Υμνογραφία έλκουν τους νέους μας αν κάποιος είναι κοντά τους και τους βοηθεί να καταλάβουν. Τα παιδιά, τα οποία από μικρά εκκλησιάζονται και κυρίως εκείνα που πηγαίνουν κοντά στους ψάλτες και μαθητεύουν δεν έχουν κανένα πρόβλημα γλωσσικής κατανοήσεως. Αντιθέτως τα παιδιά που μεγαλώνουν μακριά από τον Ναό θα έχουν μονίμως πρόβλημα κατανοήσεως έστω κι αν «μεταφρασθούν» τα λειτουργικά κείμενα.

Τρίτον: Πιστεύω ότι το πρόβλημα για τους νέους είναι κυρίως η ελλιπής κατήχησή τους στα δόγματα και στις αλήθειες της Ορθοδόξου Πίστεως. Κι αν ακόμη αποδώσουμε «Τα Σα εκ των Σων» και πούμε «τα δικά Σου από τα δικά Σου» τι θα καταλάβει ο ακατήχητος; Ποια δικά Σου; Σε ποιόν αναφερόμαστε και γιατί; Ομοίως αν ακούσει ο νέος τη φράση «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατέρα» αντί «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός» ποια η διαφορά; Το πρόβλημά του παραμένει είτε ακούσει την παραδοσιακή ελληνική του Ιω. Χρυσόστομου και του Μ. Βασιλείου είτε ακούσει τη σύγχρονη ελληνική. Το τι εννοούμε «Βασιλεία του Θεού» είναι το ζητούμενο και τα τυχόν κενά κατανοήσεως δεν οφείλονται στη γλωσσική μορφή, αλλά στην κατήχηση που γίνεται πλημμελώς ή δεν γίνεται διόλου στον Ναό, στο σπίτι και στο σχολείο.

Τέταρτον: Η γλωσσική πενία πολλών νέων έχει φθάσει σε τέτοιο βαθμό που ακόμη και μία δόκιμη νεοελληνική (ευπρεπή και όχι ακραία) δεν την καταλαβαίνουν πλήρως. Άρα διαρκώς θα υπάρχει το αίτημα και νέας μεταγλωττίσεως στο όνομα της καλύτερης κατανοήσεως. Θα προκληθεί σύγχυση και ανταγωνισμός μεταξύ διαφόρων νεοελληνικών αποδόσεων που θα διαφημίζονται, άλλη μεν ως πιο συντηρητική, άλλη ως πιο προοδευτική κ.λπ. Όμως η Εκκλησία πρέπει να λειτουργεί παιδευτικά και μορφωτικά. Δεν θα υποβιβάσουμε την ιερότητα της Θείας Λειτουργίας στο όνομα του λαϊκισμού και της δήθεν προσεγγίσεως των νέων. Αλλά θα προσπαθήσουμε να αναβιβάσουμε το γλωσσικό επίπεδο των παιδιών μας μέσω και της Θείας Λειτουργίας, αλλά και με άλλους τρόπους. Παραμένει πάντα η θεμελιώδης αρχή ότι η συμμετοχή στη λατρευτική ζωή είναι για τον Ορθόδοξο Χριστιανό μία βιωματική και όχι ορθολογιστική προσέγγιση.

Πέμπτον: Γράφουν κάποιοι ότι ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος βοήθησαν τους σλαβικούς λαούς να αποκτήσουν λειτουργικά κείμενα στη γλώσσα τους, διότι δεν καταλάβαιναν τα ελληνικά. Σύμφωνοι, αλλά για τους Σλάβους πράγματι η βυζαντινή ελληνική ήταν ξένη γλώσσα. Ενώ για τα ελληνόπουλα η λειτουργική και υμνογραφική μας γλώσσα ΔΕΝ είναι ξένη γλώσσα. Είναι απλώς μια παλαιότερη μορφή της δικής τους γλώσσας. Πώς γίνεται όλα τα νέα παιδιά μας, αγόρια και κορίτσια, να μαθαίνουν άριστα μία και δύο ξένες γλώσσες και από την άλλη πλευρά να τα θεωρούμε ανίκανα να μάθουν τις ελληνικότατες 100-200 λέξεις που πιθανόν να τους δυσκολεύουν μέσα στα εκκλησιαστικά κείμενα; Άλλωστε όσοι τελείωναν μέχρι το 1980 το Εξατάξιο Γυμνάσιο είχαν διδαχθεί επί 6 χρόνια Αρχαία Ελληνικά σε επίπεδο ικανοποιητικό ώστε να κατανοούν την Καινή Διαθήκη στο πρωτότυπο. Και εν πάση περιπτώσει αν το σημερινό σχολείο αφήνει γλωσσικά κενά ας βελτιώσουμε την ελληνομάθεια στο σχολείο. Όχι να μεταφέρουμε το πρόβλημα μέσα στην Εκκλησία!

Έκτον: Οι Πατέρες της Εκκλησίας, που συνέταξαν τη Θεία Λειτουργία, όπως ο Μέγας Βασίλειος και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, σκοπίμως χρησιμοποίησαν μία αττικίζουσα μορφή της ελληνικής και όχι την καθομιλουμένη της εποχής τους. Οι θεόπνευστοι αυτοί άνδρες ήθελαν για λόγους ιεροπρεπείας να διαφοροποιείται η γλώσσα της επικοινωνίας μας με τον Θεό από τη γλώσσα, την οποία χρησιμοποιούμε στις καθημερινές μας συζητήσεις και συναλλαγές. Άραγε οι οπαδοί της μεταγλωττισμένης Θείας Λειτουργίας πιστεύουν ότι είναι θεόπνευστοι και μπορούν να καταργήσουν ή να διορθώσουν τους Πατέρες του 4ου  αιώνος;

Έβδομον. Στη γλώσσα της Εκκλησίας μας δεν ενοχλούν ορισμένες ποιητικές αναφορές και παρομοιώσεις εμπνευσμένων υμνογράφων. Επί παραδείγματι στον Ακάθιστο Ύμνο η Θεοτόκος τιμάται ως «δάμαλις τον μόσχον η τεκούσα». Όμως αν πούμε στη δημοτική «αγελάδα που γέννησες το μοσχαράκι», τότε θα σχηματισθεί η εντύπωση ότι προσβάλλουμε και δεν τιμούμε την Παναγία μας. Έχει η λειτουργική γλώσσα την χάρι της και αυτή η χάρις χάνεται με τη μεταγλώττιση. Άλλωστε οι Ιταλοί έχουν μία παροιμία, η οποία λέγει: Tradutore – tradittore. Δηλαδή ο μεταφραστής είναι προδότης, όσο καλή και να είναι η μετάφραση προδίδει, δεν αποδίδει πιστά το πρωτότυπο.

Όγδοον. Ακούσαμε προσφάτως και το πρωτάκουστο. Σε θεολογικό περιοδικό κατετέθη η πρόταση να γίνει δημοσκόπηση σε συγκεκριμένη εκκλησιαστική επαρχία για να φανεί ή άποψη των πιστών περί μεταγλωττίσεως ή μη της Θείας Λειτουργίας και της Υμνογραφίας. Ήμαρτον! Τί άλλο θα ακούσουμε; Μήπως το επόμενο αίτημα θα είναι να διενεργήσει η Ιερά Μητρόπολις δημοσκόπηση ή και δημοψήφισμα με το ερώτημα αν υπάρχει Θεός; Τα της τελέσεως της Θείας Λατρείας είναι πολύ σοβαρά ζητήματα και αποφασίζονται με Συνοδικές Αποφάσεις και όχι με προσωπικές πρωτοβουλίες, έστω και αν αυτές προέρχονται από αξιοσέβαστα πρόσωπα.

Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, ο οποίος ευλόγησε την Ήπειρο με τη διδασκαλία του και με τον μαρτυρικό του θάνατο,  τόνιζε ότι «Ψυχή και Χριστός σάς χρειάζονται»! Και προσέθετε: «Να έχετε στο χωριό σας σχολείον ελληνικόν, διότι και η Εκκλησία μας είναι εις την ελληνικήν»! Αν και υπήρχε  μεγάλη αμάθεια στην εποχή του εν τούτοις ουδέποτε πρότεινε τη μεταγλώττιση των Λειτουργικών κειμένων. Το 2014 συμπληρώνονται 300 χρόνια από τη γέννησή του. Ας διδαχθούμε από τις παρακαταθήκες του!

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

1) Θα προτείναμε στο δημοψήφισμα να τεθεί και το ερώτημα, αν θέλουν οι ιερείς να πληρώνονται από το κράτος και οι επίσκοποι να έχουν το τρόπο διαβίωσης που έχουν και μάλιστα οι πρωταγωνιστές των μεταφράσεων όπως ο Δημητριάδος Ιγνάτιος !! Εάν θέλουν λαϊκισμό άς τον έχουν !!
2) Το ΄΄.γειά σου μοσχάρα που γέννησες το μοσχαράκι΄΄ δεν είναι αστείο Στο Βόλο στον ναό του παλαιού κοιμητηρίου, όπου λειτουργεί ο π. Αλέξανδρος Σαγάνης , ακούσαμε το ΄΄ελάτε να φάτε παχιά κρέατα ΄΄ προφανώς μεταφράζοντας το ΄΄στέαρ΄΄ και η αντανακλαστική μου σκέψη ήταν , μήπως βρίσκομαι σε κάποιο τζαμί ; Δεν είναι δύσκολο να φτιάξουν μουσουλμανικούς παραδείσους με παχιά κρέατα και πλούσια γυναικεία στήθη !! Προφανώς ο σκοπός τους είναι αυτός και η νεολαγνεία είναι απλώς το φύλλο της συκής , για να καλύψει την γύμνια τους!!
΄΄Ωραίος κάλλει΄΄.

Πηγή: "Τρελογιάννης"

Άριστος στην εφαρμογή της Οικουμενιστικής Πρακτικής ο Δημητριάδος Ιγνάτιος, αλλά και άλλοι ποιμένες

Πραγματοποιήθηκε (19-22/9) ἡ ΣΤ' Συνάντηση τοῦ Διορθοδόξου Δικτύου Πρωτοβουλιῶν Μελέτης Θρησκειῶν καὶ καταστροφικῶν λατρειῶν στὴν Βουλγαρία.

Κατ’ αὐτὴν συμμετεῖχαν ἐκπρόσωποι τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν’, οἱ ὁποῖοι διεπίστωσαν, ὅτι «πλειάδα αἱρετικῶν καὶ παραθρησκευτικῶν ὁμάδων ἁλωνίζουν, κυριολεκτικά, τὶς χῶρες μας, προκαλώντας, πολλὲς φορές, κοινωνικές συγκρούσεις καθὼς καὶ παραβιάσεις ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων.  Στὴν Συνάντηση παρόντες ἦσαν καὶ ἐκπρόσωποι τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Δημητριάδος, ὁ δὲ Μητροπολίτης κ. Ἰγνάτιος σέ  μήνυμά του, «ἐνημέρωσε τοὺς συνέδρους γιὰ τὶς πρωτοβουλίες τῆς Τοπικῆς μας Ἐκκλησίας ὡς πρὸς τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ σύγχρονου σκηνικοῦ τῶν αἱρέσεων, κάνοντας ἀναφορά στὴ λειτουργία τοῦ Ἀντιαιρετικοῦ Γραφείου, στὸ Ἀντιαιρετικὸ Σεμινάριο Στελεχῶν Νεότητος σὲ θέματα αἱρέσεων καὶ παραθρησκείας, στὰ τριήμερα σχετικὰ Ἱερατικὰ Σεμινάρια, ὅσο καὶ στὴν ΚΕ΄ Πανορθόδοξη Συνδιάσκεψη ἐντεταλμένων Ἱερῶν Μητροπόλεων γιὰ θέματα αἱρέσεων καὶ παραθρησκείας, ἡ ὁποία θὰ φιλοξενηθεῖ στὸ Συνεδριακὸ Κέντρο Θεσσαλίας, ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Ἱ. Συνόδου» (Ἀπὸ τὴν Ἱ. Μητρόπολη Δημητριάδος, www.amen.gr/article15420).

Δηλαδὴ ὁ κ. Ἰγνάτιος καταδικάζει αἱρέσεις μὲ ὀλίγους ἢ καὶ ἐλάχιστους ὀπαδούς, ἐνῶ ταυτόχρονα στὴν Μητρόπολή του προωθεῖται ἡ παναίρεση τῆς ἐποχῆς μας ὁ Οἰκουμενισμός (κατὰ τὸν Ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς), μὲ ἐνεργὰ μέλη τὸν ἴδιο τὸν κ. Ἰγνάτιο, τὸν τιμώμενο καὶ βραβευμένο ἀπ’ αὐτὸν κ. Ζηζιούλα καὶ τὸν ἀρχηγέτη (ἀπὸ Ὀρθοδόξου πλευρᾶς) αὐτῆς τῆς αἱρέσεως, τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο. Μάλιστα ὁ κ. Βαρθολομαῖος ἔχει ἐπαινέσει καὶ συνδράμει ποικιλοτρόπως τὴν «Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου», γέννημα καὶ θρέμμα τοῦ κ. Ἰγνάτιου, στὴν ὁποία διδάσκεται καὶ ἀνδρώνεται ὁ Οἰκουμενισμὸς, ἡ μεταπατερικὴ Θεολογία!  Στὴ μητρόπολη Δημητριάδος, ἐπίσης, ἐπιχειρεῖται ἐδῶ καὶ κάποια χρόνια καὶ ἡ μεταγλώττιση τῶν ἁγιογραφικῶν κειμένων καὶ εὐχῶν στὴ Θ. Λατρεία καὶ τὶς ἱερὲς ἀκολουθίες καὶ μάλιστα  ἀκόμη καὶ στὴ Θ. Λειτουργία!

Ποτὲ δὲν μᾶς εἶπαν οἱ Οἰκουμενιστὲς καὶ τὰ θλιβερὰ «βαποράκια» τους στὸν ἑλλαδικὸ χῶρο, πὼς νομιμοποιοῦνται νὰ χαρακτηρίζουν ἑκατοντάδες ὁμάδες ὡς αἱρετικές, ἐπικίνδυνες καὶ ὡς ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ΧΩΡΙΣ ἀπόφαση Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἐνῶ ἀντίθετα τὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ποὺ ἀλλοιώνει τὴν συνείδηση τῶν Ὀρθοδόξων καὶ ξεθεμελιώνει συθέμελα τὴν Ἐκκλησία τοῦ Κυρίου, ἰσχυρίζονται πὼς δὲν ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ τὴν ἀποκόψουν ὡς αἵρεση καὶ νὰ λάβουν μέτρα ἐναντίον της, διότι δὲν ἔχει ἀποφανθεῖ γι’  αὐτὴ Οἰκουμενική Σύνοδος;

Καὶ τὸ ἀκόμα πιὸ τραγικό! Οἱ πνευματικοὶ Πατέρες, ἀπὸ τοὺς ὁποίους οἱ πιστοὶ περιμένουν ἐνίσχυση καὶ ἀφύπνιση γιά ἀντίσταση καί ἐγρήγορση, συνιστοῦν ὑπακοὴ στοὺς θλιβεροὺς αὐτοὺς Ἐπισκόπους, ἐπειδὴ δὲν ἔχουν καταδικαστεῖ ἀπὸ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο!

Ὅσο εἶναι ἀκόμα καιρός, ὅμως, πρέπει οἱ πιστοὶ νὰ καταλάβουμε, πόσο πιὸ πονηρὴ καὶ ἐπικίνδυνη εἶναι ἡ ἐποχή μας, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ καὶ αὐτῶν τῶν κατεγνωσμένων καὶ καταδικασμένων παλαιῶν αἱρετικῶν, ἀφοῦ σήμερα κυριαρχεῖ ἡ διγλωσσία ποὺ ἀποκοιμίζει, προκαλεῖ φοβερὴ σύγχυση καὶ μπερδεύει τοὺς πιστούς. Κι ἂν σημερινοὶ Ποιμένες οἰκουμενίζουν, ὑπάρχουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ποὺ ἀπὸ αἰῶνες ἔχουν ξεκαθαρίσει τὰ πράγματα. Ἕνας ἀπὸ αὐτούς, ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος γράφει:

«Ἀλλά μοῦ ἀποκρίνεσθε· ἄν εἶναι κακός (ὁ προεστώς, Ἐπίσκοπος ἢ ἱερέας) καί δέν πειθώμεθα, τί ἔχομεν νά γίνομεν; Κατά τί λέγεις ὅτι εἶναι κακός ὁ προεστώς σου; Εἰ μέν εἶναι σφαλερός περί τήν πίστιν, φῦγε καί παραίτησαί τον, ὄχι μόνο ἀν εἶναι ἄνθρωπος, ἀλλά κἄν ἄγγελος εἶναι ἀπό τόν οὐρανόν· εἰ δέ καί εἶναι σφαλερός εἰς τήν πολιτείαν καί τά ἔργα του, μή περιεργάζεσαι...διότι ἀπό τήν πολιτείαν καί τά ἤθη των κανένας δέν βλάπτεται· ἐπειδή εἶναι φανερά εἰς ὅλους καί ἐπειδή οὔτε αὐτός ὁ διδάσκων, ὅσο πονηρός καί ἁμαρτωλός ἄν εἶναι δέν ἠμπορεῖ νά διδάξη νά κάμουν οἱ ἄνθρωποι κακά. Ἀλλά ἡ πίστις καί τά πονηρά δόγματα ὅσα ἔχει, οὔτε φανερά εἶναι εἰς ὅλους ἀλλά οὔτε καί αὐτός θέλει παύσει νά διδάσκη· ὅθεν καί ἡ ἐντολή ἥν παρήγγειλεν ὁ Κύριος, δηλαδή, «τό μή κρίνετε διά νά μή κριθῆτε» εἰς τήν ζωήν ἀποβλέπει καί ὄχι εἰς τά τῆς πίστεως δόγματα» (Ἁγ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου, λόγος 34, μετάφρασις Ἁγ. Νικοδήμου).

Συνεπῶς, καταλαβαίνουμε τί πρέπει νὰ κάνουμε, ὅταν βλέπουμε ἐπισκόπους ὅπως ὁ Δημητριάδος, ἄλλα νὰ λένε τὴ μιὰ καὶ ἄλλα νὰ πράττουν τὴν ἄλλη. Μὴ λοιπὸν «πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις» τῶν ὁποίων ἡ διγλωσσία εἶναι χαρακτηριστικό γνώρισμα, ὅπως αὐτὸ συμβαίνει μὲ ὅλους τοὺς οἰκουμενιστές.

Χριστίνα Ξανθά—Νάκου

Ἡ Πίστις μας δεν στηρίζετε σε πρόσωπικότητες, ἀλλὰ στὸ Πρόσωπο τοῦ Κυρίου.

Πηγή: «Τρελογιάννης»

«Ἐμπρὸς λοιπὸν Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί,ὁρμεῖστε στὰ τζαμιά, πάτε γιὰ προσκύνημα στὴ Μέκκα, διαβάστε τὸ Κοράνι μὲ εὐλάβεια γιὰ νὰ ἀνακαλύψετε τὴν εὐρύτητα τῶν κοινῶν πεποιθήσεων χριστιανῶν-Μουσουλμάνων(!)»,

(σύμφωνα μὲ τὶς διδασκαλίες τοῦ Ἀρχιεπισκόπου  Ἀναστάσιου Γιαννουλάτου)

«Ἕνας διάλογος ποὺ σκοπεύει στὴν ἀντικειμενικὴ καὶ νηφάλια κατανόηση τῶν θρησκευτικῶν ἀπόψεων καὶ τῶν ἐμπειριῶν τῶν ἄλλων ἀνθρώπων ἀναδεικνύει τὴν εὐρύτητα τῶν κοινῶν θεμελιωδῶν πεποιθήσεων, στὶς ὁποῖες στηρίζεται τόσο τὸ Ἰσλὰμ ὅσο καὶ ὁ Χριστιανισμός.

Σὲ μερικὰ μάλιστα σημεῖα οἱ χριστιανοὶ μποροῦμε νὰ ἀνακαλύψουμε καὶ πάλι λησμονημένες θεμελιώδεις ἐντολὲς—τὴν ἔντονη βίωση τῆς ὑπερβατικότητος τοῦ Θεοῦ, τὴν ὑπακοὴ στὸ θέλημά Του, τὸ δέος στὴν ἐπικοινωνία μαζί Του, τὴν κινητοποίηση ὁλοκλήρου του ψυχοσωματικοῦ εἶναι στὴν προσευχὴ κτλ.» (σ. 157)

Τὸ ἀπόσπασμα αὐτὸ εἶναι ἀπὸ εἰσήγηση ποὺ ἔκαμε

ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀναστάσιος σὲ ἕνα διεθνὲς συμπόσιο στὴ Βιέννη τὸ 1986

Ἐμπρὸς λοιπὸν Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ὀρμεῖστε στὰ τζαμιά, πάτε γιὰ προσκύνημα στὴ Μέκκα, διαβάστε τὸ Κοράνι

μὲ εὐλάβεια γιὰ νὰ ἀνακαλύψετε τὴν εὐρύτητα τῶν κοινῶν πεποιθήσεων χριστιανῶν-Μουσουλμάνων(!) 

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ: ΘΕΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΚΑΘΟΛΙΚΟΤΗΤΑ Ή ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑΚΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΤΗΤΑ

ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΕΔΩ

Διδακτικές ιστορίες για "ωτα ακουόντων".

Η ΔΙΑΦΩΝΙΑ ΤΟΥ ΚΟΡΑΚΑ ΜΕ ΤΟΝ ΤΕΙΣΙΑ

«Εκ κακού κόρακος κακόν ωόν»

Πηγή: agonasax.blogspot.gr

Ο Τεισίας ήταν μαθητής του φημισμένου εξίσου ρητοροδιδάσκαλου και πολιτικού Κόρακα, που είχε διακριθεί τον πέμπτο αιώνα στις Συρακούσες, ως έξοχος δικανικός ρήτορας. Χαρακτηριστική της ρητορικής δεινότητας των δύο ρητόρων, μαθητού και δάσκαλου ήταν η εξής ιστορία, που διηγούνταν στις Συρακούσες:

Όταν ο Τεισίας ήταν νεαρός ακόμη, επισκέφθηκε τον Κόρακα και του ζήτησε να του μάθει την τέχνη της ρητορικής.  Όμως επειδή ακόμη κι αν πουλούσε όλη του την περιουσία δεν θα έφτανε να πληρώσει ούτε τα μισά δίδακτρα συμφώνησαν ότι θα τον πλήρωνε, όμως, μόνο αν τον έκανε καλό ρήτορα και κέρδιζε την πρώτη του δίκη στο δικαστήριο.

Ο Κόρακας δέχτηκε. Ο Τεισίας έγινε, μετά τετραετή διδασκαλία, εξαίρετος πράγματι ρήτορας, αλλά δεν ανελάμβανε να συνηγορήσει σε δικαστήριο, για να αποφύγει την πληρωμή. Ο Κόρακας αναγκάστηκε να καταγγείλει το μαθητή του στα δικαστήρια.Πολύς κόσμος συγκεντρώθηκε τότε σ’ αυτή τη δίκη, για να παρακολουθήσει τη μονομαχία ανάμεσα σε δάσκαλο και σε μαθητή.

Ας διαβάσουμε την επιχειρηματολογία και των δύο:

Ο Κόρακας εξήγησε στους δικαστές τη συμφωνία, που είχε κάνει με τον Τεισία και τέλειωσε με αυτά τα λόγια:

«Και τώρα, ω δικαστές, αποφασίστε. Σας ειδοποιώ όμως, πως μου είναι αδιάφορο τι απόφαση θα βγάλετε. Γιατί είτε τον καταδικάσετε τον Τεισία είτε τον αθωώσετε, εγώ τα λεφτά μου θα τα πάρω»! Οι δικαστές του ζήτησαν να εξηγήσει. Ο Κόρακας συνέχισε: «Αν το δικαστήριο αποφανθεί, πως οφείλει να με πληρώσει ο μαθητής, σύμφωνα με την απόφασή του, θα με πληρώσει φυσικά. Αν όμως αποφασίσετε, πως δεν υποχρεούται να με πληρώσει, τότε ο μαθητής μου θα έχει κερδίσει την πρώτη του δίκη, οπότε, με βάση τη συμφωνία μας, οφείλει να με πληρώσει».

Οι δικαστές έμειναν έκπληκτοι. Αλλά ανέβηκε τότε στο βήμα ο νεαρός Τεισίας και είπε:

«Και εγώ αδιαφορώ για την απόφαση του δικαστηρίου. Γιατί ότι και αν αποφασίσετε, δεν οφείλω καμιά πληρωμή». 
Στην νέα έκπληξη των δικαστών ο Τεισίας συνέχισε: 
«Αν το δικαστήριο, δηλαδή, αποφασίσει να μην πληρώσω το δάσκαλο, τότε δεν θα τον πληρώσω φυσικά. Αν όμως αποφασίσετε πως πρέπει να τον πληρώσω, τότε θα έχω χάσει την πρώτη μου δίκη, οπότε, κατά τη συμφωνία μας, δεν του οφείλω πληρωμή»! 

Οι δικαστές, μη ξέροντας ποιόν να πρωτοθαυμάσουν, το δάσκαλο ή το μαθητή είπαν τότε την παροιμιώδη έκτοτε φράση:

«Εκ κακού κόρακος κακόν ωόν»


Δεν ξέρει κανείς, τι να πρωτο-θαυμάσει σ' αυτήν την ιστορία :
Την λογική, την εξυπνάδα, την ευστροφία ή τη ρητορική δεινότητα αμφοτέρων !...

Νομίζω, ότι κι αν ακόμη δεν είχαν περισωθεί όλα τα άλλα κείμενα των αρχαίων Ελλήνων,
θα αρκούσε μόνο το ανωτέρω, για να πιστοποιήσει το απίστευτο ζενίθ, που είχε φθάσει η αρχαιοελληνική σκέψη.
Προκαλεί πάντοτε δέος σε όλους τους διανοούμενους της γης !....

Περί Ημερολογίου. Άπάντηση προς κ. Ν. Μάννη από π. Ευθ. Τρικαμηνά

Ἀγαπητέ ἀδελφέ κ. Ν. Μάννη χαῖρε ἐν Κυρίῳ.

Μοῦ ἀπεστάλη ἀντίγραφο τῆς ἀπαντήσεώς σας ἡ ὁποία καταχωρήθηκε μέ ἡμερομηνία 19-9-2013 στήν ἱστοσελίδα «Κρυφό Σχολειό». Εἰς αὐτήν δείχνετε ὅτι δέν ἐπιθυμεῖτε περαιτέρω διάλογο. Αὐτό νομίζω ἐννοεῖτε, ὅταν στήν ἐπικεφαλίδα γράφετε «Πρός τόν ἱερομόναχο π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ (τρίτη καί τελευταία ἀπάντησι)» καί στό τέλος τοῦ κειμένου σας «Ἐν κατακλεῖδι ὁλοκληρώνοντας μία καί καλή αὐτόν τόν διάλογο...» καί, ἐπίσης, «ἴσως κάποια στιγμή ἄν εἶναι θέλημα Θεοῦ νά συζητήσουμε ἀπό κοντά».

Μέ τόν τρόπο αὐτόν πού γράφετε μοῦ δημιουργεῖτε τήν ἐντύπωσι ὅτι ἐκφράζεσθε καί ἀποφασίζετε ὡς ἐκπρόσωπος πάντων τῶν Παλαιοημερολογιτῶν, ἀνεξαρτήτου παρατάξεως καί παραιτεῖσθε ἀπό τήν συζήτησι, βλέποντας κάποιον ἀμετανόητο, ὁ ὁποῖος δέν θέλει νά ἀναγνωρίση τίς ἀπόψεις σας ὡς ὀρθές.

Ἴσως κάποιος ἀπό τούς δυό μας παρανόησε τόν σκοπό καί στόχο τοῦ διαλόγου αὐτοῦ. Ἐγώ προσωπικά ἐνόμιζα ὅτι στόν διάλογο αὐτόν ἐκθέτουμε τά γεγονότα, στηρίζουμε τίς ἀπόψεις μας, ἁγιογραφικά καί πατερικά, ὑποδεικνύουμε τά λάθη τῶν ἄλλων καί τίς ἐκτροπές των ἀδελφικά, ἀπαντοῦμε στίς ἐρωτήσεις των κλπ. προσπαθώντας νά ἀνιχνεύσουμε τό δέον γενέσθαι σήμερα, μέ τήν ἤδη διαμορφωμένη κατάστασι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τοῦ Παλαιοημερολογιτισμοῦ. Ὅλα δέ αὐτά πού καταθέτει ἑκάστη πλευρά, νομίζω ὅτι δέν εἶναι ἀπαραίτητο νά γίνουν ἀποδεκτά ἀπό τήν ἄλλη, ἀλλά νά ἀξιολογηθοῦν ἀπό ὅλους τούς ἀδελφούς πού παρακολουθοῦν αὐτόν τόν διάλογο, ὥστε νά ὑπάρχη ὠφέλεια καί διά τῆς ἐνημερώσεως περί τῶν γεγονότων καί τῶν κειμένων καί διά τῆς καταθέσεως πατερικῶν κειμένων σχετικῶν βεβαίως μέ τό ὑπό ἐξέτασιν θέμα.

Ἡ διακοπή λοιπόν ἐκ μέρους σας τοῦ διαλόγου μοῦ πιστοποιεῖ αὐτό πού πάντοτε διεπίστωνα, ὁσάκις συζητοῦσα μέ τούς ἀκολουθοῦντες τό Π. Ἡμερολόγιο, ὅτι δηλαδή σέ κάθε συζήτησι ἀπαιτοῦν οἱ ἀπόψεις των νά γίνουν ἀποδεκτές καί, ἐν ἐναντίᾳ περιπτώσει, σταματοῦν τήν συζήτησι καί τόν διάλογο. Κατ’ αὐτόν ὅμως τόν τρόπο, νομίζω δέν εἶναι ἀνάγκη νά γίνη διάλογος, ἀλλά νά κάνετε μία στρατιωτική ἀναφορά τῶν ἀπόψεών σας καί ἐμεῖς σκύβοντας τό κεφάλι νά τίς ἀποδεχθοῦμε ἀναντιρρήτως.

Τό λυπηρό ὅμως στήν ὅλη αὐτή συζήτησι, δέν εἶναι μόνο αὐτό πού προανέφερα, ἀλλά καί τό ὅτι, ἐνῶ ἐγώ ἀπήντησα κατά τό δυνατόν στίς ἐρωτήσεις σας, ἐσεῖς δέν ἀπαντήσατε στή μία καί μοναδική πού ἐγώ σᾶς ἔθεσα. Καί ὄχι μόνο δέν ἀπαντήσατε, ἀλλά