Αλωμένο από τον ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟ και τα αργύρια της άθεης Ευρώπης, υποδέχτηκε το ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ «μετά βαΐων και κλάδων» τον Πρωθυπουργό της μνημονιακής κατοχής της χώρας"!

ΤΟ «ΘΕΑΤΡΟ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

ΚΑΙ ΟΙ ΑΘΛΙΟΤΗΤΕΣ ΤΩΝ ΜΜΕ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης 

Το τελευταίο σαββατοκύριακο το άγιο Όρος  «προ(σ)βλήθηκε» με ένα άθλιο μιντιακό τρόπο και αυτό είναι ότι πιο δυσάρεστο για όσους πηγαίνουν επί χρόνια στο περιβόλι της Παναγίας, προσεύχονται στην χάρη της, συνδιαλέγονται με πραγματικά άγιους γέροντες και προσκυνούν τα άπειρα προσκυνήματα και αγιάσματα που αγίασαν δια μέσω των αιώνων.
Για τα πέντε αργύρια της διεφθαρμένης και άθεης Ευρώπης, οι σύγχρονοι ρασοφόροι εκπρόσωποι του υποδεχτήκαν  «μετά βαΐων και κλάδων» τον εκπρόσωπο της μνημονιακής κατοχής της χώρας.  Αλλά ακόμα πιο ελεεινό για το τον Άθω, ήταν εκείνες οι τραβηγμένες σκηνές που προβληθήκαν από όλα τα κατοχικά ΜΜΕ δείχνοντας κάποιο γέροντα να αποθεώνει έναν από του πιο ξεπουλημένους πολιτικούς στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, που το τελευταίο του κατόρθωμα, αφού κατέστρεψε τον ελληνικό λαό, είναι η μεγάλη προδοσία της Κύπρου. Αυτό δεν είναι το άγιο Όρος των χιλιάδων προσκυνητών. Είναι το άγιο Όρος της υποκρισίας και του ξεπουλήματος. Αντί για υποδοχές με καμπανοκρουσίες οι ρασοφόροι θα έπρεπε να δηλώσουν ξεκάθαρα στον κ. πρωθυπουργό, πως η Ορθοδοξία δεν είναι… «εικονική προπαγάνδα» κάλυψης πολιτικών απατεώνων και των συνενόχων τους, που τρέμουν μην τυχόν και χάσουν την καρέκλα τους και δώσουν λόγο για τα εγκλήματα τους.

Η τελευταία επίσκεψη του πρωθυπουργού της Ελλάδας στο άγιο Όρος ήταν το αποκορύφωμα της εικονικής υποκρισίας ενός κατοχικού, αλλά και σφόδρα αντιχριστιανικού καθεστώτος, που δεν διστάζει να ψηφίζει νόμους διάλυσης της οικογένειας, αλλοίωσης της ελληνορθόδοξης ταυτότητας και αντικατάστασης του μαθήματος των θρησκευτικών με ένα πολυθρησκευτικό μόρφωμα. Ποιοι ψήφησαν το σύμφωνο συμβίωσης; ποιοι προωθούν αντιρατσιστικά νομοσχέδια με ρατσιστικό μένος κατά του ελληνισμού;  ποιοι προωθούν νομοσχέδια «δήμευσης» ανθρωπινών οργάνων; ποιοι προωθούν την αποχριστανοποίηση της παιδείας και την διαστρέβλωση της ελληνικής ιστορίας ; Και όμως, κανείς από τους άγιους πατέρες δεν μίλησε για όλα αυτά» Το μόνο που τους ενδιέφερε, όπως τουλάχιστον μετέδωσαν και τα κατοχικά ΜΜΕ, ήταν τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης!

        Τα τριάκοντα αργύρια σε νέα έκδοση!

Πολλοί ισχυρίζονται  ότι αν ζούσε σήμερα ο μακαριστός Χριστόδουλος δεν θα είχαμε φτάσει σε αυτή την κατάσταση. Πράγματι ο Χριστόδουλος, παρά τα  αρνητικά του στοιχεία, είχε την ικανότητα να κινητοποιεί τον κόσμο και κυρίως να γοητεύει την νεολαία και να την ξεσηκώνει κατά της αποταύτησης της Ελλάδας  ενώ είχε προφητέψει ακόμα απο τότε την επερχόμενη «καταιγίδα» που θα μας μετέτρεπε σε άμορφο κιμά στο μπλέντερ της Νέας Τάξης. Σήμερα όμως δεν υπάρχει Χριστόδουλος. Ο διάδοχος  του είναι ότι πιο θλιβερό  θα μπορούσε να υπάρξει για την ηγεσία της ελληνορθόδοξης εκκλησιάς σε αυτή την κρισιμότατη συγκύρια. Χαριεντίζετε με τους ληστές και τους πολιτικούς προδότες, απολαμβάνει την εύνοια όλων των καταστροφέων του ελληνισμού και της πατρίδας και το πιο χειρότερο, προωθεί όλους τους φιλοπαπικούς ιεράρχες ενώ αγωνίζεται να βάλει φίμωτρο σε όσους θα μπορούσαν να αντισταθούν σε όλη αυτή την «λαίλαπα». Κάποιες εξαιρέσεις από κάποιους ιεράρχες που προσπαθούν να αρθρώσουν λόγο αντίστασης, αποτελούν μόνο την επιβεβαίωση του κανόνα.

Παρά όμως τις λυσσαλέες προσπάθειες όλων αυτών να εξαφανίσουν το ποίμνιο, αυτό όχι μόνο υπάρχει αλλά συνεχίζει να γεμίζει του ναούς και να στέκεται όρθιο επί ώρες για να προσκυνήσει κάποιο άγιο που επιβεβαίωσε με την προσωπική του εμπειρία την αγιοσύνη του. Αυτό θα το δει κατάματα κάθε επισκέπτης όταν στις 11 Ιουλίου κάθε καλοκαίρι θα πάει στο μοναστήρι της Σουρωτής και θα δει τους προσκυνητές να περιμένουν επί ώρες στην ατελείωτη ουρά για να  προσκυνήσουν το μνήμα του πάτερ Παΐσιου, που πολλοί αγωνίστηκαν χωρίς επιτυχία να τον γελοιοποιήσουν.

Πως μπορεί όμως όλο αυτό το υπέροχο κομμάτι του ελληνισμού που δεν ταυτίζεται με τους υποκριτές ρασοφόρους και  ακόμα ζει και πιστεύει, να αξιοποιηθεί για να μην χαθεί αυτή η πατρίδα ; Ένα ερώτημα που βασανίζει όλους όσους αγωνιούν μπροστά στον γκρεμό που σπρώχνουν τον  ελληνισμό. Πως μπορεί η εκκλησία να αποβάλει τους υποκριτές, «φαρισαίους» και «κόλακες»  και να καθοδηγήσει το ποίμνιο για να σώσει την πατρίδα από τους πολιτικούς καταστροφείς της, από αυτούς που εχθρεύονται κάθε τι το ελληνικό και ορθόδοξο, από τους Νεοταξικούς που κατάκλυσαν και κατακυρίευσαν τις αρχές του τόπου ; Έχει την μεγάλη δύναμη αλλά δεν έχει να  την ηγεσία. Η επίσημη ιεραρχία είναι στο, «άλλα λόγια να αγαπιόμαστε» και στο «προσεύχεστε και.. κάνετε τα στραβά μάτια στην καταστροφή του τόπου». Ποιοι φωτισμένοι ιεράρχες, και υπάρχουν τέτοιοι, θα σηκώσουν ξανά το λάβαρο της αντίστασης για να αποφευχθεί η τελική καταστροφή και η εξαφάνιση του ελληνισμού; Φωτεινά παραδείγματα υπάρχουν δόξα το Θεό πάρα πολλά στην ιστορία μας. Ο άγιος γέροντας Παΐσιος εύχονταν «να αναστήσει ο Θεός Μακκαβαίους». Ο χρόνος όμως είναι εναντίον μας και η τελική καταστροφή επέρχεται γοργά.

Μετά, θα είναι πολύ αργά και αυτή την φορά η «άλωση» θα είναι τελειωτική, γιατί η «άλωση» δεν θα είναι μόνο των σωμάτων ημών, αλλά και των ψυχών.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Πηγή:"Κατάνυξις" 

Η δημοσίευση  των άρθρων, δεν συνεπάγεται και την αποδοχή όλων των θέσεων των διαφόρων αρθρογράφων.

Τρόπος αντιμετώπισης των συκοφαντιών, με ή χωρίς « »

 

Πηγή: "Τρελογιάννης"

Στο όρος  Σινά ζούσε, ανάμεσα στους άλλους πατέρες, και κάποιος πού λεγόταν Νίκων. "Όχι πολύ μακριά του κατοικούσε κάποιος Φαρανίτης, πού είχε μια κόρη.
Ένας άνθρωπος λοιπόν, πού πήγε στο σπίτι του Φαρανίτη και βρήκε την κόρη του μονάχη, γιατί ο ίδιος έλειπε, τη διέφθειρε. Με τα τη συμβούλεψε να πει στον πατέρα της, ότι ο άββάς Νίκων της έκανε το κακό.
Όταν γύρισε ο Φαρανίτης κι έμαθε τι είχε γίνει, άναψε άπ' την οργή και τη στενοχώρια. Άρπαξε το ξίφος του κι έτρεξε στο γέροντα. Στάθηκε έξω (από το κελί του) και χτύπησε (την πόρτα).
Μόλις πρόβαλε ο γέροντας, ο Φαρανίτης άπλωσε το χέρι για να τον χτυπήσει με το ξίφος. Μα παρευθύς το χέρι του ξεράθηκε!
Έτσι, μην μπορώντας πια να σκοτώσει το γέροντα, πήγε και τον κατήγγειλε στους πρεσβυτέρους, πού αμέσως έστειλαν και κάλεσαν το γέροντα.
Όταν ήρθε, του επέβαλαν πολλές σωματικές τιμωρίες, και μετά αποφάσισαν να τον διώξουν. Μα εκείνος τους παρακαλούσε: Αφήστε με εδώ, για το θεό, να μετανοήσω!
και τότε τον απομάκρυναν για τρία χρόνια από την εκκλησία και τη μετάληψη των θείων Δώρων, δίνοντας εντολή να μην τον πλησιάσει κανείς (σ' όλο αυτό το διάστημα).

Έτσι πέρασε τρία χρόνια, μένοντας κάθε Κυριακή γονατιστός στην είσοδο της εκκλησίας και παρακαλώντας όλους: Κάντε προσευχή για μένα!
Ύστερα όμως (άπ' αυτόν τον κανόνα του άββά Νίκωνα), δαιμονίστηκε εκείνος πού έκανε την αμαρτία και συκοφάντησε το γέροντα. και καθώς τον τυραννούσε ο δαίμονας, ομολόγησε στην εκκλησία (την αλήθεια).
Τίποτα δεν ξέρει ο δούλος του Θεού, είπε. Εγώ έκανα την αμαρτία, και έβαλα (την κόρη) να συκοφαντήσει αυτόν!
Το εκκλησίασμα, μόλις το άκουσε, κίνησε σύσσωμο για το γέροντα, πού ησύχαζε στο κελί του. Του έβαλαν μετάνοια και του είπαν: Συγχώρεσέ μας, αββά.
Κι εκείνος τους αποκρίθηκε:
Ό Θεός να σας συγχωρέσει! Εγώ όμως δεν μένω πια μαζί σας, γιατί δεν βρέθηκε ούτε ένας (ανάμεσα σας) με διάκριση, για να μου δείξει κάποια συμπάθεια.
και αμέσως ο γέροντας αναχώρησε από κει. Νομίζω πάντως ότι ο γέροντας δεν έφυγε μόνο γι' αυτό πού τους είπε, καυτηριάζοντας τη σκληρότητα και την αδιακρισία τους και παρακινώντας τους έτσι σε διόρθωση, αλλά και για ν' αποφύγει την τιμή και τον έπαινο τους. Γιατί θα τον τιμούσαν βέβαια από τότε κι έπειτα, γνωρίζοντας πια τη μεγάλη του αρετή και την πνευματική ανδρεία και γενναιοφροσύνη του.

Του αγίου Μαξίμου

Όταν δουν οι δαίμονες ότι καταφρονούμε τα πράγματα του κόσμου, με σκοπό να μη μισήσουμε για χάρη τους τους ανθρώπους και ξεπέσουμε έτσι από την αγάπη, τότε ξεσηκώνουν εναντίον μας συκοφαντίες, για να μισήσουμε τους συκοφάντες, μην υποφέροντας τη λύπη.
Δεν υπάρχει βαρύτερος πόνος από τη συκοφαντία, είτε στην πίστη του είτε στη διαγωγή του συκοφαντείται κάποιος. και κανείς δεν μπορεί να μείνει αδιάφορος μπροστά στη συκοφαντία, παρά μόνο οποίος στρέφει το βλέμμα του στο Θεό, όπως ή Σωσάννα (Δαν. Σωσ.: 35, 60, 62). Μόνο Εκείνος μπορεί να μας λυτρώσει από τις δύσκολες περιστάσεις, όπως έκανε και στην περίπτωση της Σωσάννας, και να φανερώσει στους ανθρώπους την αλήθεια και να παρηγορήσει την ψυχή με την ελπίδα.
Όσο εσύ προσεύχεσαι με την -ψυχή σου για χάρη εκείνου πού σε συκοφάντησε, τόσο και ο Θεός πληροφορεί (για την αθωότητα σου) όσους σκανδαλίστηκαν (λόγω της συκοφαντίας).

Ιλαροτραγωδία, Ο Πρωθυπουργός στο Άγιο Όρος ...για να δηλώσει την …ευσέβειά του!

«Βλέπουμε να χρησιμοποιείται, ανοικτά και χωρίς τσίπα η Ορθοδοξία σαν εμπόρευμα των πολιτικών κερδοσκόπων…»!!!

Πηγή: ΚΛΑΣΣΙΚΟΠΕΡΙΠΤΩΣΗ 

"Οὐαὶ δὲ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κατεσθίετε τὰς οἰκίας τῶν χηρῶν καὶ προφάσει μακρὰ προσευχόμενοι· διὰ τοῦτο λήψεσθε περισσότερον κρῖμα...Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι καθαρίζετε τὸ ἔξωθεν τοῦ ποτηρίου καὶ τῆς παροψίδος, ἔσωθεν δὲ γέμουσιν ἐξ ἁρπαγῆς καὶ ἀδικίας.  26 Φαρισαῖε τυφλέ, καθάρισον πρῶτον τὸ ἐντὸς τοῦ ποτηρίου καὶ τῆς παροψίδος, ἵνα γένηται καὶ τὸ ἐκτὸς αὐτῶν καθαρόν.  27 Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οἵτινες ἔξωθεν μὲν φαίνονται ὡραῖοι, ἔσωθεν δὲ γέμουσιν ὀστέων νεκρῶν καὶ πάσης ἀκαθαρσίας.  28 οὕτω καὶ ὑμεῖς ἔξωθεν μὲν φαίνεσθε τοῖς ἀνθρώποις δίκαιοι, ἔσωθεν δὲ μεστοί ἐστε ὑποκρίσεως καὶ ἀνομίας..."

Κατα Ματθαίον Κεφ. 23

  Γράφει ο Θύμιος Παπανικολάου,  "Ρεσάλτο"

 

Στην Ελλάδα τείνει να γίνει καθεστώς το προσκύνημα του Αγίου Όρους από τα πρωθυπουργικά ανδρείκελα: Τους πρωθυπουργούς και πολιτικούς που έχουν πουλήσει στο «διάβολο» (στο φασισμό της Νέας Τάξης) την ψυχή τους…
Μετά το διαβόητο ΓΑΠ, τώρα και ο Σαμαράς σπεύδει στο Άγιον Όρος!!!

Οι εκτελεστές «συμβολαίων θανάτου» των μαφιόζων του χρήματος, τόσο αμετανόητοι και ποτισμένοι με δωσιλογισμό που εμφανίζουν τον όλεθρο που έσπειραν και σπέρνουν, σαν καρπό «σωτηρίας» δεν ξεχνούν και την «ευσέβεια» (την εμπορία της Ορθοδοξίας): τρέχουν στο Άγιον Όρος να τη διαλαλήσουν την «πίστη» τους, να την κάνουν και πολιτικό θέαμα, εκλογική κερδοσκοπία…

Φυσικά αυτό το εμπόριο της Ορθόδοξης Πίστης είναι σήμερα ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΟ σε όλο το φάσμα των πολιτικών απατεώνων: Κάθε πολιτικός έμπορας κερδοσκοπεί στο θρησκευτικό φρόνημα, ιδιαίτερα παραμονές εκλογών…

Κερδοσκοπούν και πολλοί διαχειριστές της Ορθοδοξίας: Από την κορυφή της ιεραρχίας μέχρι τα ανώτατα στελέχη της εκκλησιαστικής γραφειοκρατίας…

Τη συνταγή την εφαρμόζει με επιτυχία και ο «αριστερός» αρχηγός της Αντιπολίτευσης, ο Τσίπρας. Και αυτός «ασπάζεται» τις κορυφές. Άλλη προκλητική υποκρισία και από την πλευρά του Τσίπρα και από την πλευρά των εκκλησιαστικών κορυφών: Φυσικά μικρότερων διαστάσεων γιατί οι κορυφές της Εκκλησίας και ο Τσίπρας δεν κρύβουν την προσήλωσή τους στα ιδεώδη της Νέας Τάξης…

Αυτό, όμως, το εμπορικό, τελετουργικό παιχνιδάκι αρχίζει να γίνεται αφόρητο και σκανδαλώδες. Να βλέπουμε να χρησιμοποιείται, ανοικτά και χωρίς τσίπα η Ορθοδοξία σαν εμπόρευμα των πολιτικών κερδοσκόπων…

Να μπαίνουν σ’ αυτό το άθλιο παιχνίδι και πολλοί «μοναχοί» που βγάζουν πολιτικά μανιφέστα για την «αθεΐα» των αντιπάλων της δωσίλογης κυβέρνησης…

 

Διαβάστε ΕΔΩ:

http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?p=32338#32338
Και εδώ:
http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=8326

ΤΩΡΑ, με στρωμένο το έδαφος για το «ευσεβές» πρόσωπο του πρωθυπουργού της αποτέφρωσης και της δολοφονίας της Ελλάδας, πετάει, παραμονές εκλογών, αυτός ο πρωθυπουργός στο Άγιον Όρος, για να δηλώσει την …ευσέβειά του… 

 

"Μετανοοῦντας δέξαι, στήριξον ὀρθοδοξίᾳ τὴν Ἐκκλησίαν...".

«Ἰησοῦ ὁ Θεός, μετανοοῦντας δέξαι ἡμᾶς

    καὶ στήριξον ὀρθοδοξίᾳ τὴν Ἐκκλησίαν σου»

 

Ιωάννης Κορναράκης, Ψυχολογική εμβάθυνση στην παραβολή του ασώτου

Ιωάννης Κορναράκης:

"Ψυχολογική εμβάθυνση

       στην παραβολή του ασώτου"

 
Η παραβολή του Ασώτου εκτιμάται ιδιαιτέρως υπό του πληρώματος εν γένει της Εκκλησίας. Η ευσπλαγχνία και η απεριόριστος αγάπη του ουρανίου Πατρός προς τον αμαρτωλόν άνθρωπον, η τονιζομένη μεγαλειωδώς εις την όλην ευαγγελικήν περικοπήν, προκαλεί έντονον αίσθησιν εις τας ψυχάς των πιστών.

Λόγω δε της τοιαύτης εντυπώσεως, την οποίαν η παραβολή του Aσώτου δημιουργεί, εξισούται αύτη, ως γνωστόν, πολλάκις πλήρως προς το λοιπόν περιεχόμενον της Αγίας Γραφής. Ούτως αναγνωρίζεται ότι η παραβολή αύτη είναι μεστή σωτηριολογικών νοημάτων και ότι εν αυτή εύρηται συμπεπυκνωμένη η όλη χριστιανική διδασκαλία περί της σωτηρίας του ανθρώπου δια της εν Χριστώ Θείας Αποκαλύψεως.

Αλλ' επίσης και εκ της επόψεως των ψυχολογικών διαδικασιών η παραβολή του Ασωτου αποτελεί ασφαλώς ανεξάντλητον μεταλλείον. Επί τη βάσει οιασδήποτε ψυχολογικής θεωρίας, αντιμετωπιζούσης την ψυχικήν υπόστασιν μετά της οφειλομένης εΙς αυτήν αξιοπρέπειας και αν ερευνήσει τις το κείμενον της παραβολής ταύτης, θα επισημάνη πλούτον και ποικιλίαν ψυχικών διαδικασιών, δι' ων διαφωτίζεται πως το σχήμα της πτώσεως του ανθρώπου εις την αμαρτίαν και της επιστροφής αυτού εις τον Θεόν. Το θέμα δηλονότι ή το πρόβλημα, το οποίον η παραβολή απεικονίζει, είναι πάντοτε πνευματικόν. Το γενικόν σχήμα της συμπεριφοράς του Ασώτου υιού αλλά και του πρεσβυτέρου αφορά εις την πνευματικήν υπόστασιν και ζωήν αυτών.

Εν τούτοις όμως εις την πορείαν της όλης περικοπής διαφαίνεται εις κεντρικάς γραμμάς το ψυχολογικόν σχήμα της πτώσεως του ανθρώπου εις την αμαρτίαν και της αφυπνίσεως και επιστροφής αυτού εις την αγκάλην του ουρανίου Πατρός. Δια τούτο και εκ της ψυχολογικής επόψεως η σημασία της παραβολής είναι εξαιρετικώς μεγάλη. Τα κύρια δέ σημεία του εν λόγω σχήματος θα ηδύναντο να καθορισθούν ως εξής:

Α' Η ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗ (ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ) ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΙΣ ΕΚ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΚΗΣ ΑΥΘΕΝΤΙΑΣ

«Πάτερ, δός μοι τό επιβάλλον μέρος τής ουσίας» (στχ. 12). Ο νεώτερος υιός προβάλλει το αίτημα της χειραφετήσεως εκ της πατρικής αυθεντίας δια της λήψεως των περιουσιακών στοιχείων, τα οποία κληρονομικώ δικαίω ανήκουν εις αυτόν. Αλλ' ενταύθα πρόκειται περί ψυχολογικής (και πνευματικής) αποδεσμεύσεως και χειραφετήσεως, η οποία, κατά την αντίληψιν του νεωτέρου υιού, θα παράσχη εις αυτόν την δυνατότητα της ανεξαρτησίας και δή της ψυχολογικής αυτοτελείας της προσωπικότητος αυτού. Δια τούτο, αφού ο πατήρ «διείλεν αυτοίς τον βίον» και «μετ' ου πολλάς ημέρας», «συναγαγών άπαντα ο νεώτερος υιός απεδήμησεν εις χώραν μακράν» (στχ. 12-13). Το πρόβλημα της ψυχολογικής χειραφετήσεως από των παραδεδομένων ή καθιερωμένων αυθεντιών αντιμετωπίζεται συχνάκις εντός της περιοχής της Κοινωνικής Ψυχολογίας (της ψυχολογίας της οικογενείας) και της Ψυχοθεραπείας. Είναι δε γεγονός, μη δυνάμενον να αμφισβητηθεί υπό τινος, ότι η ψυχαναλυτική μέθοδος σκοπεί συνήθως εις την ψυχολογικήν αυτοτέλειαν της προσωπικότητος. 

Εξ άλλου ο Jung υπεγράμμισε ζωηρώς την ψυχολογικήν σχέσιν του υιού προς την μητέρα, η οποία απεικονίζει την ψυχολογικήν σχέσιν του ατόμου προς το ασυνείδητον αυτού, το οποίον είναι το «μητρικόν έδαφος» εκ του οποίου η συνειδητή προσωπικότης γεννάται. Αλλ' ακριβώς το ψυχολογικόν νόημα της περικοπής επί του σημείου τούτου είναι, ότι η απόλυτος ψυχολογική καί πνευματική αυτοτέλεια είναι ουτοπία. Διότι η επιδίωξις της χειραφετήσεως εκ μιας «αρχετυπικής» αυθεντίας, ως είναι ο πατήρ, δεν παρέχει εις το άτομον δημιουργικήν ή αναγεννητικήν ελευθερίαν αλλά ψυχολογικήν (και πνευματικήν) μόνωσιν.

Β'.  Η ΑΠΟΞΕΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΙΣ ΕΚ ΤΗΣ ΙΔΙΑΣ ΑΤΟΜΙΚΟΤΗΤΟΣ

Ο νεώτερος υιός δεν απομακρύνεται μόνον εκ της πατρικής αυθεντίας αλλά και του πατρικού οίκου, τ.έ. του «οικείου» περιβάλλοντος αυτού. Δεν πρόκειται λοιπόν μόνον περί «αποδεσμεύσεως» αλλά και περί «φυγής». Το αίτημα της ψυχολογικής (και πνευματικής) αυτοτέλειας φαινομενικώς μόνον θεωρείται ως εύλογον. Κατά βάθος αποτελεί ασυνείδητον διαδικασίαν φυγής εκ της περιοχής της ίδιας άτομικότητος.

Υπό τον όρον αυτόν η αμαρτία δεν νοείται απλώς ως μία πράξις αλλά κυρίως ως χωρισμός από του Θεού, ως «πτώσις» εις ψυχικήν και πνευματικήν κατάστασιν κατωτέραν εκείνης, την οποίαν συνιστά η μετά του Θεού πατρός σχέσις και κοινωνία. Εν τη περιπτώσει δε ταύτη η αμαρτία δεν είναι εν απλούν σχήμα ωρισμένης διαδικασίας αλλά ψυχολογικώς εν πλήρες δράμα.

Εκείνος, ο οποίος «αποδημεί εις χώραν μακράν» ακολουθεί εξωστρεφικήν πορείαν, η οποία δεν εξασφαλίζει εις αυτόν «ελευθερίαν» ή «αυτοτέλειαν» αλλά δραματικάς εσωτερικάς περιπέτειας. Η φυγή μακράν εαυτού αποτελεί ψευδαισθησίαν χειραφετήσεως και αποδεσμεύσεως, η οποία εκφράζει υπαρξιακώς το δραματικόν γεγονός της αμαρτίας. Το γεγονός τούτο είναι πράγματι «πτώσις» πλήρης δραματικών εξελίξεων εις την κατάστασιν της ψυχικής και πνευματικής αποδιοργανώσεως.

Αλλ' η δραματική αύτη εξέλιξις της αμαρτίας βιούται κυρίως ψυχολογικώς ως αποξένωσις εκ της ιδίας ατομικότητος. Διότι ο ενεργών δια της φυγής

Διευκρινίσεις σε σχόλιο γιά την Αποτείχιση, π. Ευθ. Τρικαμηνά

«Αδελφοί..."δέρετε αέρα"! Κι εσείς επικοινωνείτε με τους αιρετικούς Οικουμενιστές μέσω του μητροπολίτη Αρτέμιου, ο οποίος έχει κοινωνία με κληρικούς που μνημονεύουν Βαρθολομαίο» (Σχόλιο).

Στήν ἐποχή μας μπορεῖ κανείς νά διαπιστώση ὅλα τά παράδοξα πράγματα καί αὐτά πού δέν συνέβησαν, οὔτε τά διενοήθησαν ποτέ σέ ἄλλες ἐποχές. Αὐτό συμβαίνει ὄχι μόνον στήν κοσμική πραγματικότητα ἀλλά καί στήν ἐκκλησιαστική.

Ἐδῶ ἔχομε τά πρωτάκουστα καί πρωτοφανῆ γεγονότα τά ὁποῖα προσβάλλουν εὐθέως τήν πίστι, ὅπως π.χ. τήν ἔνταξι τῶν Ὀρθοδόξων τοπικῶν Ἐκκλησιῶν στό δαιμονικό Π.Σ.Ε., τήν ἀναγνώρισι τῶν μυστηρίων τῶν αἱρετικῶν, τήν ἀποδοχή των ὡς «ἀδελφές Ἐκκλησίες», τήν ἄρσι τῶν ἀναθεμάτων τῶν Παπικῶν καί Μονοφυσιτῶν, τόν μολυσμό τῶν Ὀρθοδόξων ναῶν διά τῶν πανηγυρικῶν συμπροσευχῶν, συνιερουργιῶν καί συναγελασμῶν μετά τῶν πάσης φύσεως αἱρετικῶν, τήν δημιουργία νέων θεωριῶν, οἱ ὁποῖες ἀγκαλιάζουν καί ἐκκλησιαστικοποιοῦν τούς αἱρετικούς (βαπτισματική θεολογία, θεωρία τῶν δύο πνευμόνων, θεωρία τῶν κλάδων κλπ.) καί τήν Συνοδική κάλυψι ὅλων αὐτῶν τῶν θεωριῶν καί καταστάσεων, τά ὁποῖα ὄχι μόνο τούς δίδουν ἰσχύ, ἀλλά τά καθιστοῦν αἱρετική πλέον γραμμή καί πορεία τῆς Ἐκκλησίας.

Ἕνα ἄλλο πρωτοφανές καί πρωτάκουστο γιά τά ἐκκλησιαστικά δεδομένα, τό ὁποῖο καί αὐτό εἶναι καρπός τῆς ἐποχῆς μας καί, συνεπῶς, καί τῆς Ν. Ἐποχῆς, εἶναι ὅτι πρώτη φορά συμβαίνει νά ὑποστηρίζουν οἱ Ὀρθόδοξοι μέ πάθος καί νά ἀκολουθοῦν κατά γράμμα καί νά καλύπτωνται πίσω ἀπό μία θεωρία, ἡ ὁποία ὅπως ἀποδεικνύεται δέν ἔχει στήριγμα οὔτε κἄν βακτηρία, οὔτε στήν ἁγ. Γραφή, οὔτε στούς ἱερούς Κανόνες, οὔτε στήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων. Τό ἐντελῶς, μάλιστα, ἀντίθετο συμβαίνει, δηλαδή καί ἡ ἁγ. Γραφή, καί οἱ ἱεροί Κανόνες, καί ἡ διδασκαλία τῶν Ἁγίων ὑπαγορεύουν εὐθέως καί εὐθαρσῶς τήν ἀπομάκρυνσι ἀπό τήν αἵρεσι καί τούς φορεῖς της.

Πρόκειται λοιπόν ἐδῶ γιά μιά νέα ἀντιπατερική στάσι καί γραμμή τῶν Ὀρθοδόξων ὅταν ὑπάρχει αἵρεσις καί διωγμός τῆς πίστεως. Πρόκειτα γιά τή θεωρία πού διδάσκει ὅτι, ὅταν ὑπάρχει αἵρεσις στήν Ἐκκλησία, ὅπως σήμερα ὁ Οἰκουμενισμός, οἱ Ὀρθόδοξοι ὄχι μόνο δέν ἀπομακρύνονται ἐκκλησιαστικά ἀπό τούς αἱρετικούς, ἀλλά τούς ἀναγνωρίζουν ὡς εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ, τούς μνημονεύουν ὡς Ὀρθοδόξους, ἔχουν πλήρη ἐκκλησιαστική κοινωνία μαζί των, συμπορεύονται ἐκκλησιαστικά μέ αὐτούς στίς ἀποφάσεις πού αὐτοί λαμβάνουν, καί ἁπλῶς διαμαρτύρονται γιά ὅλα αὐτά διακηρύσσοντας τό ὀρθόδοξο φρόνημά των καί στιγματίζοντας τίς ἐκτροπές καί αἱρέσεις των.

Διδάσκει ἀκόμη αὐτή ἡ θεωρία ὅτι, ἄν ἀπομακρυνθοῦν ἀπό τούς αἱρετικούς αὐτούς, δημιουργοῦν σχίσμα, ἐξέρχονται τῆς Ἐκκλησίας καί ἀποδυναμώνουν τόν ἀγῶνα ἐναντίον τῆς αἱρέσεως καί, ἀκόμη, ὅτι μέ τήν ἐκκλησιαστική κοινωνία μετά τῶν αἱρετικῶν αὐτῶν δέν ὑπάρχει συμμετοχή στήν αἵρεσι, οὔτε μολυσμός ἀπό τούς αἱρετικούς, ἐφ’ ὅσον δηλαδή ἔχομε ὀρθόδοξο φρόνημα.

Ὅλα αὐτά τά ἔγραψα ἐξ αἰτίας κάποιου σχολίου ἀνωνύμου, τό ὁποῖο μοῦ ἐδόθη σέ ἀντίγραφο καί εἶναι ἐναρμονισμένο πλήρως στίς θεωρίες αὐτές τῆς Ν. Ἐποχῆς. Τό σχόλιο αὐτό λέγει τά ἑξῆς:

«Αδελφοί..."δέρετε αέρα"! Κι εσείς επικοινωνείτε με τους αιρετικούς Οικουμενιστές μέσω του μητροπολίτη Αρτέμιου, ο οποίος έχει κοινωνία με κληρικούς που μνημονεύουν Βαρθολομαίο. Αφού, λοιπόν, θα επικοινωνήσει κάποιος με τους Οικουμενιστές και ως "αποτειχισμένος" γιατί να μην μείνει εκεί που βρίσκεται, αλλά να μπει στον κόπο να σας ακολουθήσει;

Το ερώτημα δεν είναι μόνο "Ποιός καθοδηγεί τους Επισκόπους να μένουν απαθείς" αλλά και το "Ποιός καθοδηγεί κάποιους να προκαλούν εμφύλιο μέσα στην Εκκλησία;" και "Ποιός καθοδηγεί κάποιους να προκαλούν σχίσμα;" γιατί η "απομάκρυνση" που εννοείτε εσείς είναι αίρεση και σχίσμα αφού: 1ον Δεν δέχεστε την οικονομία για θέματα πίστεως (η αίρεση αυτή καταδικάστηκε τον 3ο αιώνα) και 2ον Αποκηρύσσετε ως εκπεσούσες στην αίρεση όλες τις τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες (Η αίρεση αυτή καταδικάστηκε από την Β΄ Οικουμενική Σύνοδο τον 4ο αιώνα)».

Σχολιάζω αὐτό τό κείμενο διότι εἶναι πανομοιότυπο καί προφανῶς ὁ συντάκτης του στηρίχθηκε σέ μία σκέψι τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου, ὁ ὁποῖος ἀντικρούοντας τούς Παλαιοημερολογίτες εἶχε ἀναφέρει ὅτι, ἐφ’ ὅσον αὐτοί ἐπῆραν τίς χειροτονίες ἀπό Ἐπισκόπους πού εἶχαν ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τούς Νεοημερολογίτες Οἰκουμενιστές, ποῖος ὁ λόγος νά ἀποτειχισθῆ κάποιος καί νά συνταχθῆ μέ τούς Παλαιοημερολογίτες καί νά μήν παραμείνη ἐκεῖ ὅπου εὑρίσκεται, ἐνσωματωμένος δηλαδή μέ τούς αἱρετικούς;

Ἐδῶ ὁ σχολιαστής δέν ἀναφέρει μέ ποιούς Οἰκουμενιστές ἔχει ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ράσκας καί Πριζρένης Ἀρτέμιος ἐκκλησιαστική κοινωνία, διά νά πιστέψωμε στήν εἰλικρινῆ πρόθεσί του γιά ἐνημέρωσι. Οὔτε βεβαίως, ἄν ἡ διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῶν Ἁγίων Πατέρων προτρέπει ἐν καιρῷ αἱρέσεως νά παραμένωμε ἐνσωματωμένοι μέ τούς αἱρετικούς ἤ νά ἀπομακρυνώμεθα ἐκκλησιαστικῶς ἀπό αὐτούς, πρᾶγμα τό ὁποῖο εἶναι καί το ζητούμενο.

Διότι ἄν ἡ διδασκαλία τῶν Γραφῶν καί τῶν Ἁγίων εἶναι ἡ ἄμεσος ἀπομάκρυνσις ἀπό τούς αἱρετικούς, τότε γιατί αὐτός (καί ὅλοι βεβαίως οἱ ἀντιοικουμενιστές) παραμένει ἐνσωματωμένος μαζί τους;

Ἄν πάλι ἐμεῖς κάπου σφάλλουμε στήν ἀποτείχισι καί δέν ἐτηρήσαμε τήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων, τότε θά ἔπρεπε ἀδελφικά νά μᾶς ὑποδείξη τά λάθη μας καί τόν ὀρθό τρόπο τῆς ἀποτειχίσεως, τόν ὁποῖο ἔπρεπε νά ἀκολουθήση καί αὐτός.

Τό νά παραμένη ὅμως στήν αἵρεσι μέ τήν δικαιολογία τῶν λαθῶν τῶν ἀποτειχισμένων, αὐτό νομίζω ὅτι σημαίνει μέ ἁπλά λόγια, τό νά παραμένη στό στόμα τοῦ λύκου, ἐπειδή αὐτοί πού ἐξῆλθον ἔκαναν κάποια λάθη. Τό νά κατατάσση δέ ἐπί πλέον τήν ἀποτείχισι στόν χῶρο τοῦ σχίσματος, αὐτό δείχνει αὐθαιρεσία, ἄγνοια παντελῆ τῆς διδασκαλίας τῆς ἁγ. Γραφῆς καί τῶν Ἁγίων, καί προφανῆ συγκάλυψι καί ἀμνήστευσι τῆς αἱρέσεως καί τῶν αἱρετικῶν.

Τά περί οἰκονομίας δέ τά ὁποῖα στό τέλος ἀναφέρει ἀνήκουν στόν χῶρο τῆς ἐκκλησιαστικῆς φαντασίας, διότι δέν ὑπάρχει νόμιμος οἰκονομία εἰς τά θέματα τῆς πίστεως, ὅταν ἡ αἵρεσις κηρύσσεται δημοσίως καί Συνοδικῶς καί μάλιστα ἔχει ἀλλοιώσει τό φρόνημα τοῦ λαοῦ, σέ τέτοιο σημεῖο καί βαθμό ὥστε νά ἀντιμετωπίζωμε τούς αἱρετικούς καί τίς ἐκτροπές των μέ βουδιστική ἀπάθεια καί νά τούς θεωροῦμε ποιμένες καί προστάτες τοῦ ποιμνίου, ἐνῶ εἶναι «λύκοι ἅρπαγες μή φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου».

Αὐτό δέ τό ὁποῖο λείπει παντελῶς ἀπό τό συγκεκριμένο σχόλιο, καί τό κατατάσσει κατ’ αὐτόν τόν τρόπο στόν χῶρο τοῦ ὀρθολογισμοῦ καί τῆς δολιότητος, εἶναι ἡ ἁγιογραφική καί πατερική στήριξις. Εἶναι προφανής ὡς ἐκ τούτου ἡ ἐμμονή τῶν ἀντιφρονούντων εἰς τό νά ὑποστηρίζουν μία θεωρία, ἡ ὁποία κατ’ οὐσίαν βοηθεῖ τήν ἐξάπλωσι τῆς αἱρέσεως καί τήν ἀθώωσι τῶν αἱρετικῶν, χωρίς κανένα, ἀπολύτως κανένα, στήριγμα στήν Ἁγία Γραφή καί στήν διδασκαλία τῶν Ἁγίων.

  Εἰς αὐτήν τήν θεωρία, ἡ ὁποία ἀλλάσσει ἐκ διαμέτρου τήν ἐν καιρῷ αἱρέσεως γραμμή καί στάσι τῶν Ὀρθοδόξων, πρέπει, ὅπως φαίνεται, ἅπαντες νά ὑποταχθοῦμε διότι ἡ Ν. Ἐποχή δέν σηκώνει ἀποτειχίσεις καί ἀνταρσίες στόν διάβολο, οὔτε διδασκαλίες Ἁγίας Γραφῆς καί Ἁγίων, ἀλλά ἁπλῶς ἀνέχεται ἤπιες καί ἐλεγχόμενες διαμαρτυρίες, ὑπό τήν αὐστηρά προϋπόθεσι τῆς συμπορεύσεως τῶν διαμαρτυρομένων μέ τούς αἱρετικούς. Δηλαδή ἁπλῶς ἀνέχεται πρός τό παρόν τήν ἐκτόνωσι τῶν ἀντιφρονούντων καί τήν καθησύχασι τῆς συνειδήσεώς των.

Ἐμεῖς πάντως συνεχίζουμε νά ζητοῦμε τήν ἁγιογραφική καί πατερική διδασκαλία ἐπί τοῦ θέματος, πρᾶγμα τό ὁποῖο, ὅπως φαίνεται ἐκνευρίζει τούς ἀντιοικουμενιστές, ἐνῶ παράλληλα ἀποκαλύπτει τίς προθέσεις των. Ἄν ἡ διδασκαλία τῶν Γραφῶν καί τῶν Ἁγίων συμφωνῆ μέ ὅσα ὑποστηρίζουν, τότε, μόνο τότε, θά πεισθοῦμε ὅτι ὄντως ὑπάρχει καί ἕτερος δρόμος ἀπό τήν στενή καί τεθλιμμένη ὁδό, ὅτι ἐν καιρῷ αἱρέσεως θά σωθοῦμε μέ τόν ἐφησυχασμό, τήν ἀναμονή «ἄχρι καιροῦ» καί τό βόλεμα, ὅτι ἐν καιρῷ αἱρέσεως ἡ Ἐκκλησία ὁριοθετεῖται, ὄχι μέσα στήν ὁμολογία τῆς ἀληθινῆς πίστεως, ἀλλά μέσα στήν αἵρεσι καί τούς αἱρετικούς καί βεβαίως ὅτι ὁ ποιμένας (Ἐπίσκοπος) γίνεται λύκος, ὄχι μέ τά αἱρετικά του φρονήματα, τά ὁποῖα κηρύττει μάλιστα δημοσίως, ἀλλά κατόπιν ἀποφάσεως τῆς Συνόδου.

Ἱερομόναχος Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς

Ο κ. Ι. ΚΑΡΔΑΣΗΣ ΑΘΩΩΝΕΙ ΤΟΝ ΛΑΤΙΝΟΦΡΟΝΑ ΒΕΚΚΟ

Ο κ. Ι. ΚΑΡΔΑΣΗΣ ΑΘΩΩΝΕΙ

ΤΟΝ ΛΑΤΙΝΟΦΡΟΝΑ ΒΕΚΚΟ

ΕΠΙΚΑΛΟΥΜΕΝΟΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ

ΚΑΙ ΠΑΡΑΒΛΕΠΟΝΤΑΣ

ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Γιατί ἄραγε; Γιὰ νὰ ἀθωώσει καὶ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, ὁ ὁποῖος χρησιμοποιεῖ γιὰ τοὺς Παπικοὺς τὸν ὅρο «ἀδελφὴ Ἐκκλησία», δικαιολογούμενος ὅτι αὐτὸν τὸν ὅρο τὸν χρησιμοποίησε πρῶτος ὁ αἱρετικὸ Πατριάρχης Βέκκος;

Μερικοί, ἀγνοοῦντες (στὴν πράξη) τὸ consensus patrum (Συμφωνία τῶν Πατέρων) ἀνακαλύπτουν κάθε τόσο κάποια θέση ἁγίου Πατρός ἢ κάποιο γεγονός στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, τὰ ὁποῖα κατὰ τὴν γνώμην τους, ἢ καὶ πράγματι, δὲν συνταιριάζει μὲ τὸ ὅλο πνεῦμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ κραδαίνουν ὡς ὅπλο, γιὰ νὰ ὑποστηρίξουν Οἰκουμενιστικὲς πρακτικὲς Πατριαρχῶν καὶ Ἐπισκόπων.

Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι καὶ ὁ κ. Ἰωάννης Καρδάσης, ὁ ὁποῖος γιὰ πολλοστὴ φορὰ κατέθεσε σχόλια στὸ ἱστολόγιο «Ἀποτείχιση», διὰ τῶν ὁποίων ὑποστηρίζει τήν θέση ὅτι ὁ Βέκκος δὲν ἦταν λατινόφρων.

    Αὐτὴν τὴν θέση, βέβαια, τὴν ἀποδίδει στὸν ἅγιο Νεκτάριο, παραπέμποντας σὲ κείμενα τοῦ Ἁγίου. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο σπέρνει τὴν ἀμφιβολία σὲ ψυχὲς τῶν πιστῶν, ἀντὶ νὰ οἰκοδομήσει. Σὲ πολλοὺς δὲ ἀπὸ αὐτούς, ποὺ δὲν ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ ἐρευνήσουν, προκαλεῖ σύγχυση καὶ κρημνίζει μέσα τους τὴν βεβαιότητα ὅτι, οἱ Ἅγιοί μας, μᾶς διδάσκουν τὴν ἀλήθεια· κλονίζει τὴν βεβαιότητα ὅτι ἔχουν πάρει σωστὲς ἀποφάσεις π.χ. γιὰ τὸν αἱρετικὸ Βέκκο. Καὶ ἀντὶ νὰ προσπαθήσει, ὅπως τοῦ εἶχε ὑποδείξει παλαιότερα ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς, νὰ ἐξηγήσει ποῦ ὀφείλεται μιὰ ἀντίφαση ποὺ τυχὸν παρατηρεῖται μεταξὺ τῶν Ἁγίων (ὅπως ἔκαναν οἱ Ἅγιοι Πατέρες), συνεχίζει νὰ ἐπισημαίνει αὐτὲς τὶς πραγματικὲς ἢ φαινομενικὲς ἀντιφάσεις, συνεχίζει δηλαδὴ τὸ διαλυτικὸ ἔργο τοῦ σκανδαλισμοῦ τῶν πιστῶν.

Ἡ θέση αὐτή, ὅμως, τὴν ὁποία διετύπωσε ὁ ἅγιος Νεκτάριος, εἶναι θέση ποὺ διετύπωσε ἐπηρεασθεὶς ἀπὸ ἱστορικὲς πηγές (ὅσες εἶχε πρόσφορες στὴν ἐποχή του), οἱ ὁποῖες πιθανὸν δὲν ἦσαν ἀκριβεῖς. Μήπως, γι’ αὐτές, πρέπει νὰ ἀφαιρεθεῖ και ὁ τίτλος τοῦ Ἁγίου ἀπὸ τὸν Ἅγιο Νεκτάριο Αἰγίνης; Θὰ χαρεῖ, ἄραγε, ὁ κ. Καρδάσης, ἂν -ὅπως ζητᾶ- τοῦ ἀποδείξουμε ὅτι ὁ Ἅγιος ἔσφαλε; Αὐτὸ εἶναι τὸ ζητούμενο;

Ὁ ἴδιος εἶναι ἐρευνητής, καὶ ὅπως εἴδαμε στὸ διαδίκτυο (παρότι ἐπιστήμων χημικός) ἔχει γράψει πολλὰ καὶ καλὰ θεολογικὰ δοκίμια ἢ ἄρθρα. Γιατί δὲν μελετᾶ καὶ τὸ θέμα αὐτὸ περισσότερο, ἀλλὰ μένει στὴν πρώτη ἐπισήμανση, παρότι τοῦ ἔγραψαν ὅτι προσεγγίζει τὸ θέμα μὲ λάθος τρόπο; Καὶ χρόνο ἔχει γι’ αὐτό, ἀλλὰ καὶ ἱκανότητες. Δύσκολο τοῦ ἦταν, νὰ ἐρευνήσει καὶ νὰ βρεῖ τί γράφουν οἱ Ἅγιοι ποὺ ἔζησαν πλησιέστερα στὴν ἐποχὴ τοῦ Βέκκου, ὅπως ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς; Δύσκολο τοῦ εἶναι νὰ δεῖ τί ἀποφάσισαν οἱ Σύνοδοι τῆς ἐποχῆς τοῦ Βέκκου; Δὲν γνωρίζει ὅτι μία ἀναγνωρισμένη ἀπὸ τὴν συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας Σύνοδος, ὑπέρκειται τῆς γνώμης ἑνὸς Ἁγίου; Ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὡς σῶμα Χριστοῦ εἶναι ἀλάθητος κι ὄχι ἕνας Ἅγιος, τοῦ ὁποίου κάποια θέση-ἐκτίμηση (ἱστορικῆς μάλιστα ὑφῆς) μπορεῖ νὰ εἶναι λανθασμένη;

Ἡ τοποθέτησή του δέ, ποὺ τὴν περιφέρει ὡς δικαιολογία (ἐπισημαίνοντας ὅτι αὐτὰ ποὺ γράφει δὲν εἶναι δική του θέση, ἀλλὰ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου), εἶναι ἡμαρτηρμένη καὶ ἀπαράδεκτη, διότι ὄφειλε (ἐφ’ ὅσον οἱ συγγραφές του δείχνουν ὅτι γνωρίζει πολλὰ πράγματα ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία) νὰ ἐρευνήσει ὡς ἐξοικειωμένος μὲ αὐτή, καὶ νὰ μᾶς παρουσιάσει τὴν θέση τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὸν Βέκκο, κι ὄχι ἑνὸς μεμονωμένου Ἁγίου. Καὶ ὄφειλε νὰ τὸ κάνει, γιατὶ ἀπὸ τότε ποὺ πρωτόγραψε γιὰ τὸ θέμα καὶ προκάλεσε σκανδαλισμό, πέρασαν πολλοὶ μῆνες· εἶχε λοιπόν τὸν καιρὸ (ἂν ἤθελε) νὰ ἐρευνήσει.

Παρακάτω παραθέτουμε κάποια στοιχεῖα περὶ τοῦ θέματος, ποὺ ἀποδεικνύουν ὅτι καλα τὰ λέει ὁ π. Νικόλαος Μανώλης (τὸν ὁποῖο ἔμμεσα ψέγει) καὶ ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ποὺ θέλει τὸν Βέκκο αἱρετικό, καὶ πιστεύουμε (ἂν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν ἀλήθεια ὁ κ. Καρδάσης) ὅτι θὰ ἐρευνήσει πλέον ἐνδελεχῶς τὸ θέμα, γιὰ νὰ μᾶς διαφωτίσει θεοφιλῶς κι ἐμᾶς, ποὺ δὲν ἔχουμε τὸ δικό του ἐλεύθερο χρόνο, ὥστε νὰ ἄρει ἔτσι τὴν σύγχυση ποὺ ὁ ἴδιος προκάλεσε μὲ τὴν ἐπιμονή του νὰ ἐπανέρχεται στὸ θέμα μὲ αὐτὴν τὴν ἀντιπατερικὴ νοοτροπία, διὰ τῆς ὁποίας προκλητικὰ σπρώχνει τοὺς ἀγνοοῦντες πιστοὺς στὸ δίλλημμα: ἢ ὁ ἅγιος Νεκτάριος κάνει λάθος ἢ ἡ Ἐκκλησία ποὺ καταδίκασε τὸν Βέκκο.

Πρῶτα δημοσιεύουμε ἕνα τμῆμα ἀπὸ τὸ τελευταῖο σχόλιο τοῦ κ. Καρδάση.

Γιὰ νὰ δεῖτε ὁλόκληρο τὸ σχόλιό του, ἀλλὰ καὶ ἄλλα παλαιότερα σχόλιά του γιὰ τὸ ἴδιο θέμα μπορεῖτε νὰ ἀνατρέξετε στὶς διευθύνσεις:

http://www.apotixisi.blogspot.gr/2014/02/blog-post_2379.html#comment-form

http://www.apotixisi.blogspot.gr/2013/09/blog-post_23.html#comment-form

 Διαβάζουμε στὸ σχόλιο τοῦ κ. Καρδάση: 

«Καταγράφει ο π. Νικόλαος Μανώλης: "Μα το πνεύμα του πατριάρχου Ιωάννου του Βέκκου το δαιμονικό είναι αυτό το οποίον κατευθύνει τα βήματά μας;".

Δεν γνωρίζουμε αν τα έλεγε ξεκάθαρα ο π. Νικόλαος, πάντως βρίσκεται να είναι σε πλήρη αντίθεση με τον άγιο Νεκτάριο, ο οποίος όχι μόνον δεν αναφέρει τον Βέκκο ως αιρετικό, αλλά τουναντίον τον επαινεί, ως ορθοδοξότατο!
   Γράφει ο άγιος Νεκτάριος, στο βιβλίο του: Τα αίτια του Σχίσματος, τ. Β:

«Λέγουσι περί του Βέκκου ότι «ώσπερ κύων επί τον ίδιον επέστρεψεν έμετον» οι λέγοντες αδικούσι τε μεγάλως τον άξιον ανωτέρας φήμης Βέκκον, και ανιστόρητα λέγουσιν. Ο Βέκκος ουχί παλινωδήσας αύθις επάπισεν, αλλά γενναιόφρων ων ανήρ δεν ηνείχετο να διαπράττωνται υπό των άκρως ζηλωτών δήθεν του δόγματος αδικίαι, να εξορίζωνται και διώκωνται αρχιερείς και ιερείς (οι ομόφρονες του Βέκκου)...

Καλόν είναι να μεταδίδουμε κάθε βράδυ παρακλητικούς κανόνες για τον άγιο Νεκτάριο, αλλά ακόμη καλύτερα είναι να μελετούμε τα έργα του (πράγμα σπάνιο) και εάν βρίσκουμε παράδοξα πράγματα να τα σχολιάζουμε.

Επομένως είτε ο π. Νικόλαος έχει δίκιο και ο Βέκκος έχει δαιμονικό πνεύμα και είναι αιρετικός, είτε ο άγιος Νεκτάριος έχει δίκιο και ο Βέκκος είναι ορθοδοξότατος και ευσεβέστατος. Πάντως και οι δυο αποκλείεται να έχουν δίκιο. Απομένει λοιπόν να διαλέξουμε».

ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ κ. Ι. ΚΑΡΔΑΣΗ

Τοῦ κ. Οἰκονόμου Χρήστου Σεϊταρίδη

«H εκπόρευση του Αγ. Πνεύματος

κατά τους συγγραφείς του ΙΓ΄ αιώνα»

Τα αποτελέσματα της συνόδου επιβεβαιώνουν για μία ακόμη φορά την εμμονή των δυτικών στο  filioque. Σύμφωνα με τη διδασκαλία της συνόδου η εκπόρευση του Αγίου Πνεύματος και εκ του Υιού δεν εισάγει δύο αίτια, αλλά ο Πατήρ είναι το πρώτο και το αρχικό αίτιο. Οι αποφάσεις της συνόδου σχετικά με το filioque είναι όσα μέχρι τότε είχε αναπτύξει ο Αυγουστίνος, τα οποία αποτέλεσαν και την επίσημη διδασκαλία της Δυτικής Εκκλησίας. Αυτήν άλλωστε αποδέχθηκαν και οι Λατινόφρονες του ΙΓ΄ αι. με πρώτο τον Πατριάρχη Κων/πόλεως Ιωάννη Βέκκο.

Τα μετά τη Β΄ σύνοδο της Λυώνος γεγονότα κρίνονται ιδιαίτερα θερμά και κρίσιμα. Ο πατριάρχης Ιωσήφ αντέδρασε έντονα στις ενωτικές προσπάθειες και αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την έκπτωσή του από τον Πατριαρχικό θρόνο και την άνοδο του λατινόφρονα Ιωάννη Βέκκου.

Με διάφορες κινήσεις του ο Βέκκος διαβεβαίωνε τον Πάπα Γρηγόριο Ι΄ ότι οι αποφάσεις της Λυώνος έγιναν αποδεκτές από την Ανατολή. Είχε μάλιστα την κάλυψη και υποστήριξη του αυτοκράτορα Μιχαήλ του Η΄. Η στάση του αυτή είχε ως αποτέλεσμα τις πιο έντονες αντιδράσεις των ορθοδόξων και τον κίνδυνο σχίσματος. Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση ο Βέκκος προέβη σε παραίτηση χωρίς ωστόσο να γίνει αποδεκτή από τον αυτοκράτορα.

Η άνοδος ωστόσο του ανθενωτικού αυτοκράτορα Ανδρονίκου Β΄ άλλαξε άρδην το σκηνικό και τις μέχρι τότε ενωτικές κινήσεις. Ο Ανδρόνικος απομάκρυνε τον Βέκκο και επανέφερε τον Πατριάρχη Ιωσήφ στο θρόνο. Συγκάλεσε μάλιστα και δύο συνόδους στις Βλαχερνές προς επιβεβαίωση αυτών των ενεργειών του.

Η Α΄ Σύνοδος των Βλαχερνών συνεκλήθη το 1283. Οι αποφάσεις ήταν κυρίως εκκλησιαστικές και αφορούσαν την αντιμετώπιση λατινοφρόνων και κυρίως του Ιωάννη Βέκκου. Της συνόδου προήδρευσε ο Αθανάσιος Αλεξανδρείας λόγω ασθενείας του Πατριάρχου Ιωσήφ. Ο Βέκκος κλήθηκε σε απολογία για αλλοίωση των δογμάτων και αποδοχή της ενώσεως. Στις κατηγορίες αυτές ο Βέκκος κατέθεσε, σύμφωνα με τον Γρηγόριο Κύπριο, λίβελλο. Η σύνοδος πλέον αποφάσισε την καθαίρεση του όπως και άλλων λατινοφρόνων κληρικών. Προχώρησε μάλιστα και σε αφορισμό λαϊκών σκληρύνοντας τρόπον τινά τη στάση των Ορθοδόξων.

Η εμμονή του Ιωάννη Βέκκου στις λατινόφρονες απόψεις στις λατινόφρονες απόψεις περί εκπορεύσεως του Αγ. Πνέυματοςκαι εκ του Υιού προκάλεσε τη σύγκληση της Β΄ συνόδου των Βλαχερνών το 1285. Με την παρουσία του αυτοκράτορα Ανδρονίκου του Β΄, του Πατριάρχου Γρηγορίου του Κυπρίου και του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Αθανασίου ξεκίνησε η σύνοδος, στις πρώτες συνεδρίες της οποίας ανέπτυξαν τις θέσεις τους οι λατινόφρονες Ιωάννης Βέκκος, Κωνσταντίνος Μελιτηνιώτης και Γεώργιος Μετοχίτης. Οι σύνεδροι βλέποντας ότι οι λατινόφρονες εμμένουν στις θέσεις των προχώρησε σε αφορισμό και αποκλεισμό τους στη μονή του Κοσμιδίου. Με εντολή της συνόδου ο Γρηγόριος Κύπριος συνέθεσε “Τόμον Πίστεως” ο οποίος αποτέλεσε την επίσημη διδασκαλία της συνόδου.

Πηγή: www.imkitrous.gr/ArticlesDetails.aspx?articleId=4

Ἄλλη ἀπάντηση ἀπὸ τὸ Ἰντερνετ:

Καὶ ἕνα σχόλιο ποὺ ἐστάλη καὶ εἶναι δημοσιευμένο σὲ ἄλλη ἀνάρτησή μας, τὴν παρακάτω.

http://paterikiparadosi.blogspot.gr/2014/02/blog-post_325.html

sotirio14 Φεβρουαρίου 2014 - 5:02 μ.μ.

Σύνοδος, τον Ιανουάριο του 1283 τον καταδίκασε τον Βέκκο σας ως αιρετικό και τον εξόρισε στην Προύσα. Νέα Σύνοδος, που συνεκλήθη στο παλάτι των Βλαχερνών το 1285 επανέλαβε την καταδίκη του . Εσείς κύριε ξέρετε συνοδική απόφαση που τον αθωώνει? ΕΙΣΤΕ ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ? Και αρνητές όντες , και αιρούμενοι μόνο τα ευάρεστα σε εσας είστε αιρετικοί?
Ο Αγ Νεκτάριος με τα σχόλια του δεν αναιρεί απόφαση ιεράς συνόδου. Αν βεβαίως όντως το έγραψε και δεν είναι πλαστογραφία των τσιρακιών του παπικού Βαρθολομαίου, του αιρεσιάρχη του εχθρου του Θεού. Οχι απλά δεν αγιάζει ένας άνθρωπος αλλά ουτε απλά σώζεται αν δεν αναθεματίζει οσα η ορθοδοξία αναθεματίζει. Αν Ο Αγιος Νεκτάριος δε διάβαζε κανονικά τους αναθεματισμούς του συνοδικού της ορθοδοξίας δεν θα αγίαζε. Και να ξέρεις εσύ που προκαλείς οτι ακόμα και αν είχε άλλη γνώμη στα γραφτά του η ΥΠΑΚΟΉ μετρά στην λειτουργική πράξη. Ο Αγιος Νεκτάριος δεν σταμάτησε να αναθεματίζει ΠΑΠΑ και φυσικά ο Αγιος Νεκτάριος ΔΕΝ ΜΝΗΜΟΝΕΥΣΕ ΠΑΠΑ. Είναι ΕΝΑΝΤΙΑ στον ΠΑΠΑ!
Αλλά είναι τόσο το θράσος των κοπελιών του παπικού Βαρθολομαίου, του αιρεσιάρχη του εχθρου του Θεού που θέλουνε να κάνουνε το άσπρο μαύρο. Και μας παρουσιάζουνε Αντιπαπικούς Αγίους και τον Αγιο Νεκτάριο και τον Αι Μαρκο τον Ευγενικό σαν φιλοπαπικούς! Παπάκια χάνεται τον κόπο σας! Λεει αντίθετα στο ευαγγέλιο ο Πάπας και μείς αναθεματίζουμε τον Αντίχριστο τον Παπα και όποιον τον μνημονεύει οπως κανει ο κακορίζικος ο πατριαρχης σας ο νέος Βεκκος ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ βρείτε γραμμένο ακόμα και αν μας φέρετε άγγελο απο τον ουρανό να σας υποστηρίξει.

Οι συμπροσευχές πτυχή της αιρέσεως του Οικουμενισμού.

ΟΙ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ

ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΤΥΧΕΣ

ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΗΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

 κι ὄχι μόνο μιὰ «ἀσχήμια» ὅπως οἱ οἰκουμενίζοντες λέγουν

Διότι ἀποτελοῦν συνειδητὴ πράξη τῶν Οἰκουμενιστῶν γιὰ τὴν ἀλλοίωση τῆς ὀρθοδόξου συνειδήσεως τῶν πιστῶν καί, παρὰ τὴν ἐπὶ δεκαετίες καταγγελία τῶν Ὀρθοδόξων, αὐτοὶ ἐπιμένουν.

Διὰ τῶν συμπροσευχῶν διδάσκονται «πρακτικὰ» οἱ αἱρετικὲς θεωρίες τῶν «Ἀδελφῶν Ἐκκλησιῶν», τῆς θεωρίας «τῶν Κλάδων» καὶ τῆς «Βαπτισματικῆς Θεολογίας».

Ὅπως ἐπὶ τῆς αἱρέσεως τῆς Εἰκονομαχίας ὁ ἀγώνας γιὰ τὶς Εἰκόνες εἶχε σχέση μὲ τὸ Χριστολογικὸ δόγμα, ἔτσι καὶ τώρα οἱ Συμπροσευχὲς ἔχουν σχέση μὲ τὴν Ἐκκλησιολογία καὶ ἐπίσης μὲ τὸ Χριστολογικὸ Δόγμα, ἀφοῦ ἡ ἀποδοχὴ ὡς πηγῶν ΣΩΤΗΡΙΑΣ τῶν «ἐκκλησιῶν» τοῦ Παπισμοῦ καὶ τῶν Προτεσταντῶν (στὸ βάθος καὶ τῶν ἄλλων Θρησκειῶν), ἐξισώνει τὴν «Μία Ἐκκλησία» μὲ τὶς αἱρέσεις καὶ τὸν Ἕνα Χριστὸ καὶ Θεὸ μὲ τὶς κακόδοξες ἀπομιμήσεις Του, ὅπως τὶς διδάσκουν οἱ αἱρετικοί.                           Π.Σ.