Η Ορθόδοξη παράδοση δεν είναι μια αόριστη διατήρηση "φορκλορικών" στοιχείων

     Νά, μία, ἡ σημαντικότερη(;) ἀπὸ τὶς νῖκες τοῦ  Οἰκουμενισμοῦ:

«Τι είναι ακμή και τι είναι παρακμή στον Χριστιανισμό; Το ότι είμαστε τόσο επηρεασμένοι από τους Δυτικούς, Λατίνους και Προτεστάντες, είναι ολοφάνερο... Υπάρχει η Ορθόδοξη παράδοση που σώζεται μέχρι σήμερα σε μας, αλλά δεν καταλαβαίνει κανείς ακριβώς από τι συντίθεται αυτή η παράδοση και πώς μπορεί να κρίνη»!

(π. Ἰωάννης Ρωμανίδης)

  Πηγή: "Τρελογιάννης"

π. Ι. Ρωμανίδης

 Η Ορθόδοξη παράδοση είναι η μετάδοση όλης της αποκαλυπτικής αλήθειας των Προφητών, Αποστόλων και Πατέρων, αλλά συγχρόνως και η μετάδοση της μεθοδολογίας για να φθάση κανείς στην θεοπτία. Υπάρχουν μερικά ερμηνευτικά κλειδιά που δείχνουν τι είναι και τι δεν είναι παράδοση και πότε έχουμε ακμή και παρακμή της Ορθοδόξου παραδόσεως.

«Πρέπει να καθορίσουμε καθαρά το τι είναι παράδοση και το τι μπορεί να θεωρήται ακμή και παρακμή της παραδόσεως. Αν δεν καθορισθή αυτό το πράγμα σαφώς και με ακρίβεια, τότε συνέχεια, ως Ορθόδοξοι θα παραπαίουμε, και μπορεί να βρισκόμαστε σε κατάσταση ακμής και να λέμε ότι είμαστε σε παρακμή ή να βρισκόμαστε σε κατάσταση παρακμής και να το λέμε ακμή. Αυτό εξαρτάται από τα κριτήρια που χρησιμοποιεί ο καθένας.

Τι είναι ακμή και τι είναι παρακμή στον Χριστιανισμό; Το ότι είμαστε τόσο επηρεασμένοι από τους Δυτικούς, Λατίνους και Προτεστάντες, είναι ολοφάνερο».

Όλοι ομιλούμε για Ορθόδοξη παράδοση, αλλά δεν εντοπίζουμε τι ακριβώς είναι και από τι συντίθεται.

«Υπάρχει η Ορθόδοξη παράδοση που σώζεται μέχρι σήμερα σε μας, αλλά δεν καταλαβαίνει κανείς ακριβώς από τι συντίθεται αυτή η παράδοση και πώς μπορεί να κρίνη».

Το κέντρο της Ιεράς Παραδόσεως είναι η κάθαρση, ο φωτισμός και η θέωση. Δίνουμε σημασία στον φωτισμό που ακολουθεί την κάθαρση και προηγείται της θεοπτίας, γιατί ο φωτισμός, δηλαδή η μέθεξη της φωτιστικής ενεργείας του Θεού, είναι η βάση της μεθέξεως της θεοπτικής ενεργείας του Θεού.

Βασικά κριτήρια της Παραδόσεως είναι η Αγία Γραφή, μέσα στην οποία γίνεται συνεχώς λόγος για τα στάδια της τελειώσεως, την κάθαρση, τον φωτισμό και την θέωση, που οδηγεί στην Πεντηκοστή. Δεν μπορεί να αξιολογηθή η Ορθόδοξη παράδοση έξω από την Πεντηκοστή.

«Η Αγία Γραφή πάντοτε είναι το βασικό κριτήριο της παραδόσεως, οπότε όλοι οι Πατέρες που συμφωνούν με την Αγία Γραφή, είναι μέσα στην παράδοση.

Εξ επόψεως εμπειρίας της θεοπνευστίας ύψιστη μορφή αποκαλύψεως είναι η Πεντηκοστή. Η ανωτέρα περίπτωση θεοπνευστίας είναι η Πεντηκοστή, που είναι μετά την Παλαιά Διαθήκη και πριν από την Καινή Διαθήκη. Οπότε, το κριτήριο της θεοπνευστίας είναι η ίδια η Πεντηκοστή».

Αλλά η Ορθόδοξη παράδοση είναι συνεχής μέσα στην Εκκλησία και διατυπώνεται και στις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων και στα έργα των Πατέρων.

«Μετά, είναι η συνεχής παράδοση της Εκκλησίας, των Πατέρων, των Αγίων, η λεγομένη εκκλησιαστική παράδοση. Μετά έχουμε τις αποφάσεις των Τοπικών Συνόδων. Μετά, όμως έχουμε και την πνευματική κατάσταση των Επισκόπων, που συνέρχονται στις Συνόδους».

Πρέπει να βλέπουμε την παράδοση ολοκληρωμένα, ότι, δηλαδή, είναι ολόκληρη η ζωή της Εκκλησίας, ακόμη «και η μουσική της Εκκλησίας έχει δογματικό χαρακτήρα». Και όλες τις λειτουργικές τέχνες δεν μπορεί κανείς να τις βλέπη έξω από την ουσία της Ορθοδόξου παραδόσεως, που είναι τα στάδια της πνευματικής τελειώσεως, τα οποία οδηγούν στην Πεντηκοστή.

«Για ορισμένους παράδοση μπορεί να είναι, ας πούμε, ορισμένες λειτουργικές παραδόσεις, εικονογραφικές παραδόσεις, μουσικές παραδόσεις, παραδόσεις αμφιέσεως του κλήρου, μπορεί να είναι τα γένεια, ας πούμε.

Υπάρχει μια πολύ βαθιά αίσθηση στον ελληνικό λαό, ότι πρέπει να διατηρηθούν οι παραδόσεις, έχουν μια πεποίθηση, ότι κάποτε ο λαός αυτός ήτανε θαυματουργός, έκανε σπουδαία πράγματα ιστορικά και από εθνικής απόψεως και από θρησκευτικής απόψεως, και από αυτής της απόψεως μοιάζουν πολύ με τους Άραβες οι Έλληνες, διότι και οι Άραβες είχαν μια ένδοξη ιστορία με τεράστια πολιτική δύναμη».

Όταν δούμε την παράδοση έξω από την Πεντηκοστή και από ό,τι οδηγεί σε αυτή, είναι μια απλή δεισιδαιμονία.

«Δυστυχώς, εδώ στην Ελλάδα, το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι οι θρησκευόμενοι είναι θρησκευόμενοι δεισιδαιμονικά, δηλαδή έχουν μια συναίσθηση περί της διατηρήσεως της παραδόσεως, χωρίς να έχουν συναίσθηση του τι είναι αυτή η διατήρηση της παραδόσεως και ποιος είναι ο σκοπός».

Οι περισσότεροι που ομιλούν για παράδοση, είναι συντηρητές της παραδόσεως, δηλαδή διαφυλάσσουν τα εξωτερικά σχήματα της παραδόσεως και αγνοούν τον εσώτερο πυρήνα τους.

Πηγή: Σεβ. Ναυπάκτου Ιεροθέου Βλάχου: "Εμπειρική Δογματική τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας κατά τις προφορικές παραδόσεις του π. Ιωάννου Ρωμανίδη". Τόμος Α'.

Οι "Μεταπατερικές εκβλαστήσεις" επιβεβαιώνονται!

«Λίγα λόγια για την ανάρτηση του κ. Σημάτη "Μεταπατερικές εκβλαστήσεις".

Το πρόβλημα που έχει η συλλογιστική σας είναι ότι θεωρείτε ότι οι παλαιοί Πατέρες ήσαν Αγιοι (και πράγματι είναι), και επομένως οι γνώμες τους ισχύουν εσαεί, και για κάθε περίσταση, ενώ οι σημερινοί Επίσκοποι είναι ελεεινοί και τρισάθλιοι, ανίκανοι, αιρετικοί, ανόητοι να κατανοήσουν τα θέματα, φοβιτσιάρηδες, θεσιθήρες, αρχομανείς, κλπ.

Ομως, οι σημερινοί Επίσκοποι δεν προσεύχονται? Δεν λειτουργούν? Δεν παρθενεύουν? Δεν έλαβαν την Χάριν του Αγίου Πνεύματος κατά την χειροτονία τους? Δεν κάνουν όλα τα έργα που οφείλουν στην Μητρόπολη τους?

Για ποιό λόγο λοιπόν να τους θεωρήσουμε όπως ανέφερα προηγουμένως? Επειδή δεν αποτειχίζονται και δεν συμφωνούν με αυτή την τακτική?

Το Αγιον Πνεύμα που εφώτιζε τους παλαιούς Πατέρες, μπορεί να φωτίζη και τους σημερινούς να μήν αποτειχιστούν, πιθανόν διότι σήμερα είναι διαφορετικές οι συνθήκες. Εχουμε εμείς την διορατική ικανότητα να το διαψεύσουμε? Υποχρεούται το Αγιον Πνεύμα να συμφωνή με την αποτείχιση?

Ο Παράκλητος ευρίσκεται συνεχώς μέσα στην Εκκλησία. Οπως εφώτιζε τον Μέγα Βασίλειο τότε, έτσι φωτίζει και σήμερα τον τάδε Επίσκοπο, τον τάδε ασκητή, τον τάδε μοναχό.

Να μην έχετε αμφιβολία γι αυτό».

Μοῦ ἀποδίδετε θέσεις ποὺ δὲν διετύπωσα.

Ἀσφαλῶς καὶ δὲν ἦσαν Ἅγιοι ὅλοι οἱ παλαιοὶ Ἐπίσκοποι. Ἀνάμεσά τους ὑπῆρχαν καὶ ἀδιάφοροι, καὶ ἀνάξιοι, καὶ φοβιτσιάρηδες, καὶ ἔκφυλοι, καὶ αἱρετικοί. Ὅσων ὅμως φανέρωσε ὁ Θεὸς τὴν ἁγιότητα, εἶναι ἀναμφισβήτητα Ἅγιοι καὶ ἄξιοι μιμήσεως. Ἐκτὸς αὐτοῦ, ὅμως, ὅταν ἀναφερόμαστε στοὺς Ἁγίους, ἰδιαίτερα γιὰ θέματα Πίστεως, ἐπιλέγουμε τὴν διδασκαλία τους ἐκείνη, ποὺ ἐκφράζει τὶς διαχρονικὲς θέσεις τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ συμφωνεῖ μὲ τὶς θέσεις τῶν ἄλλων Ἁγίων, δηλαδὴ

Ακόρεστο σιωνιστικό κτήνος

Ισραήλ: Το ακόρεστο κτήνος που με το ματωμένο ρύγχος του καταβροχθίζει ανθρώπινες υπάρξεις, σπέρνει το θάνατο στη Γάζα και τη μετατρέπει σε καπνίζοντα ερείπια και στάχτες…
Ίσως να μην υπάρχει ιστορικό προηγούμενο σε τέτοια πλειοδοσία βαρβαρότητας και κτηνωδίας…
Οι βομβαρδισμοί της Γάζας συνεχίζονται με καταιγιστική παράνοια, οι νεκροί και οι σφαγές των παιδιών έχουν ξεπεράσει τους 1.100…
180.000 υπολογίζονται οι εκτοπισμένοι, που αναζητούν απεγνωσμένα καταφύγιο σε άλλες περιοχές…
Την ακόρεστη αυτή σιωνιστική κτηνωδία ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ των Παλαιστινίων έρχεται να τη συμπληρώσει το μακάβριο, φασιστικό εμβατήριο Ισραηλινών να πανηγυρίζουν στους δρόμους για το θάνατο των παιδιών, με το ανατριχιαστικό: «Δεν έχει σχολείο αύριο, γιατί δεν υπάρχουν άλλα παιδιά στην Γάζα!».

Ακούστε ΕΔΩ:

Μεταπατερικές εκβλαστήσεις

Ἐστάλη ἕνα σχόλιο ἀπὸ Ἀνώνυμο ποὺ ἀφορὰ τὴν προηγουμένη ἀνάρτηση:

http://paterikiparadosi.blogspot.gr/2014/07/blog-post_30.html

Τὸ σχόλιο δημοσιεύτηκε στὸ ἱστολόγιο «Ἀποτείχιση». Λέγει τὰ ἑξῆς:

«Ολα αυτά συνέβαιναν πριν 1700 έως 600 χρόνια, με τελείως διαφορετικές περιστάσεις.

Οι λόγοι των Πατέρων ισχύουν, ως παραδείγματα για κάθε εποχή, αλλά οι ιστορικές, κοινωνικές συνθήκες κάθε εποχής είναι διαφορετικές, και το πηδάλιο της Εκκλησίας στρέφεται κάθε φορά αναλόγως με τις σύγχρονες δυσκολίες και περιστάσεις».

Αὐτὴ ἡ τοποθέτηση-νοοτροπία τοῦ Ἀνώνυμου, δείχνει ἀκριβῶς, κατὰ τὴν γνώμη μου, τὴν ἀλλοίωση τῶν συνειδήσεων ἀπὸ τὸν Οἰκουμενισμό. Τοῦ Ἀνώνυμου ἐδῶ, ἄλλου πιστοῦ σὲ ἄλλα θέματα, ἐμένα σὲ κάποια ἄλλα. Ὅλοι μας ἔχουμε ἐπηρεασθεῖ (ἔστω κι ἂν νομίζουμε πὼς εἴμαστε ἀνεπηρέαστοι) καὶ τὸ καταλαβαίνουμε, ὅταν κάποιος μᾶς τὸ ὑποδείξει καὶ ἔχουμε τὴν ἑτοιμότητα καὶ τὴν ταπείνωση νὰ τὸ ἀποδεχτοῦμε.

 Αὐτὸς εἶναι ὁ Οἰκουμενισμός, αὐτὸς εἶναι ὁ ἐπηρεασμὸς ἀπὸ τὴν μετα-πατερικὴ θεολογία, ποὺ μᾶς τὴν ἐπιβάλλουν κι ἐμεῖς τὴν δεχόμαστε «ἀνεπαισθήτως», παρότι στὶς μέρες μας ἀκούγονται ὄχι ἁπλῶς διαδόσεις, ψίθυροι, κάποιοι κρότοι, ὄχι κανονιές, ἀλλὰ ἐκκωφαντικὲς δορυφορικὲς ἐκρήξεις.

Καιρὸς νὰ κλάψουμε τὴν κατάντια μας καὶ νὰ ξανασκεφτοῦμε τὰ λόγια ποὺ γιὰ ἄλλους λόγους εἶπε ὁ Καβάφης στὸ ποίημά του

«Τὸ ἐπισκοπικὸν ἀξίωμα κατήντησεν εἰς ἐλεεινοὺς ἀνθρώπους»!

  ΚΕΙΜΕΝΟ: «Αἴτει παρὰ τοῦ Κυρίου, ῥυσθῆναι ἡμᾶς ἀπὸ τῶν ἀτόπων καὶ πονηρῶν ἀνθρώπων, οἳ τοσοῦτον κατεκράτησαν τῶν λαῶν ὥστε οὐδὲν ἕτερον νῦν ἢ τὰ τῆς Ἰουδαϊκῆς ἁλώσεως ἡμᾶς ἐνεικονίζεσθαι πράγματα. Ὅσῳ γὰρ ἐπὶ τὸ ἀσθενέστερον ὑπορρέουσιν αἱ Ἐκκλησίαι, τοσούτῳ ἐπακμάζουσι τῶν ἀνθρώπων αἱ φιλαρχίαι. Καὶ εἰς δυστήνους ἀνθρώπους ...περιέστη νῦν τὸ τῆς ἐπισκοπῆς ὄνομα, οὐδενὸς αἱρουμένου ἀντεισάγειν ἑαυτὸν τῶν δούλων τοῦ Θεοῦ ἢ τῶν ἀπεγνωσμένων».

Τί ἄλλο κάνουν οἱ Ἐπίσκοποι ἀπὸ τὸ κατεξουσιάζουν τὸ Λαό, κατακρατοῦντες ἀξίωμα ποὺ δὲν τοὺς ἀξίζει, ἀφοῦ ἀρνοῦνται νὰ ἐκδιώξουν τοὺς λυκοποιμένες καὶ ψευδοποιμένες Οἰκουμενιστὲς συνεπισκόπους τους καὶ δὲν ὁμολογοῦνν κατενώπιον τῶν αἱρεσιαρχῶν Πατριαρχῶν καὶ Ἐπισκόπων ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ΜΙΑ. Ἔτσι ἐπιτρέπουν νὰ παγιώνεται στὴ συνείδηση τοῦ ἀποίμαντου λαοῦ ἡ —ἄλλοτε μὲ ὕπουλο κι ἄλλοτε μὲ φανερὸ τρόπο—νέα Ἐκκλησία τῶν κλάδων, δηλαδὴ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ἐν τέλει τῆς Πανθρησκείας, ὅπως ἀκριβῶς τὸ διετύπωσε ἄλλη μιὰ φορὰ προχθὲς ὁ Πάπας, χωρὶς καμιὰ ἀντίδραση ἀπὸ τοὺς ἡγέτες τῆς Ὀρθοδοξίας. (Ἢ μήπως κάποιος Πατριάρχης ἢ Ἐπίσκοπος ἀντέδρασε καὶ «δὲν τὸ πήραμε εἴδηση»;).

Εἶπε, ὡς γνωστόν, ὁ Πάπας:

«Πρέπει να ξεπερασθούν οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στις διάφορες χριστιανικές εκκλησίες... Το Άγιο Πνεύμα εμπνέει την διαφορετικότητα στην Εκκλησία. Η διαφορετικότητα είναι ωραία αλλά, παράλληλα, το Άγιο Πνεύμα εμπνέει και την ενότητα. Και έτσι η Εκκλησία είναι μία, ενωμένη. Για να χρησιμοποιήσουμε έναν ωραίο όρο, πρόκειται για μια συμφιλιωτική διαφορετικότητα»!

Καὶ μόνο γι’ αὐτὴν τὴν φράση, θὰ ἔπρεπε νὰ τοῦ ἀπονεμηθεῖ τριπλὸ βραβεῖο Νόμπελ διαστροφικότητας, παραλογισμοῦ καὶ ζαμανφουτισμοῦ!

Κι ἂν σὲ αὐτὸν τὸν αἱρετικὸ ταίριαζε αὐτὸ τὸ Βραβεῖο, ποιό ταιριάζει ἄραγε στοὺς «ὀρθόδοξους» Ἐπισκόπους σιγονταρο-Οἰκουμενιστές, ποὺ ἀνέχονται τέτοιες προσβολὲς τῆς Πίστεως, ποὺ ἀφήνουν τὸ λαὸ στὴν προπαγάνδα ἐλεεινῶν φίλαρχων καὶ ἐξουσιολάγνων ἀνθρώπων;

Οἱ Ἅγιοι Μάρτυρες, ὅμως, ἄλλα μᾶς ἐδίδαξαν: ὁμολογοῦσαν Χριστό, ἐνώπιον τῶν εἰδωλολατρῶν ἡγεμόνων, ἐλέγχοντας τὴν εἰδωλολατρία τους. Τὸ ἴδιο καὶ οἱ Ἅγιοι Ἱεράρχες, ἱερεῖς καὶ μοναχοὶ ὁμολογοῦσαν Χριστό, ἐνώπιον τῶν αἱρετικῶν Πατριαρχῶν, συνεπισκόπων τους καὶ Ἡγεμόνων, ἐλέγχοντας τὴν κακοδοξία τους, διακόπτοντας τὸ μνημόσυνό τους καί, φυσικά, ὑφιστάμενοι τὸ κόστος τῆς ὁμολογίας, αὐτὸ ποὺ ἐμεῖς σήμερα δυσκολευόμαστε νὰ τὸ ἀναλάβουμε. Αὐτὸ δίδασκε καὶ ὁ Μ. Βασίλειος, ὅπως φαίνεται σὲ πρόσφατη ἀνάρτηση στὸ http://www.paterikiparadosi.blogspot.gr/2014/07/blog-post_18.html

Θὰ ἐπαναλάβουμε κείμενα ποὺ καὶ πάλι ἀναρτήσαμε, γιὰ νὰ ξαναθυμηθοῦμε ἐμεῖς τὶς θέσεις τῶν Ἁγίων μας, νὰ στερεωθοῦμε μὲ διδασκαλία τους αὐτὴ καὶ νὰ τὴν θυμίσουμε ἐπίσης σὲ ὅσους ἀντιπαρέρχονται μὲ εἰρωνεία τὶς θέσεις αὐτές, ἢ μᾶς ἐπιτίθενται μὲ μόνο ἐφόδιο τὴν λογική τους ἢ τὴ διδασκαλία τῶν γεροντάδων τους, τοὺς ὁποίους τοποθετοῦν πάνω ἀπὸ τοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας, βιώνοντας μιὰ νεοπατερικὴ θεολογία, παρόλο ποὺ σὲ ἄλλα θέματα, κατηγοροῦν (καὶ σωστά) τὴ μεταπατερικὴ θεολογία τῆς Ἀκαδημίας Θεολ. Σπουδῶν Βόλου!

* * *

Τον 14^ο αιώνα, ο κανονικός πατριάρχης Καλέκας «ενέκλεισε τον Άγιο (Γρηγόριο Παλαμά) στην φυλακή των ανακτόρων «ως κακούργο». …Το 1344, ο αδίστακτος Καλέκας έφθασε στο σημείο να αναθεματίση τον Μέγα Γρηγόριο (Παλαμά)… Τον αναθεματισμό υπέγραψαν πολλοί (σ.σ. “ορθόδοξοι”  κατά τα “άλλα”) επίσκοποι…» (σελ. 267).

Ο αγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, όμως, θεωρούσε τον πατριάρχη Καλέκα αποκομμένο από την Εκκλησία με όσα έχει κάνει, διδάσκοντάς μας με συγκεκριμένο παράδειγμα, ποιοι αποτελούν μέλη της Εκκλησίας και ποιοι είναι αποκομμένοι απ’ αυτή, εξ αιτίας των αντικανονικών ενέργειών τους. Γράφει: «όποιος είναι αποχωρισμένος από τον Καλέκα, τότε ανήκει πράγματι στον κατάλογο των Χριστιανών και είναι ενωμένος με το Θεό κατά την ευσεβή πίστι» (στο ίδιο, σελ. 268).

Στο ίδιο πνεύμα κινείται και ο ιερός Ιωσήφ (συγκαταλεγόταν και αυτός στους διωχθέντας). Όταν  ο πατριάρχης Καλέκας αφόρισε τον αγ. Γρηγόριο Παλαμά και τους ομόφρονές του (1344), έγραφε: Ποια είναι η Εκκλησία» που μας «έχει αποδιώξει; Η των Αποστόλων; Εμείς όμως είμαστε υποστηρικταί της και συμφωνούμε μαζί της… Επομένως δεν μας έχει αποβάλει η Αποστολική Εκκλησία…αλλά η καινοφανής Εκκλησία και τα παράδοξα δόγματα που αυτός (σ.σ. ο Καλέκας τότε, ο Βαρθολομαίος που δέχτηκαν με τιμές οι Αγιορείτες, σήμερα) συνέστησε… Αφού λοιπόν έγινες εργαστήριον κάθε ψεύδους, κάθε συκοφαντίας, οποιουδήποτε φαύλου πράγματος,… πλεονεξίας, ιεροσυλίας,… έπειτα “χειροτονείς” και τον εαυτό σου Εκκλησία… σ.σ. (Αυτά τα λέει στον ΝΟΜΙΜΟ και ΜΗ καθαιρεθέτνα πατριάρχη). Γιατί είσαστε Εκκλησία; Από το ότι δωροδοκείς; Από το ότι εξαγοράζεις τις δίκες; Από το ότι δεν κάνεις διάκριση μεταξύ των ανιέρων και των αγίων; Από ότι επιτρέπεις την είσοδο του ιερού σε όλους τους μολυσμένους και βέβηλους;… Από το ότι πωλείς την χάρι του Αγ. Πνεύματος;…

Άλλοτε πάλι χαρακτηρίζει την ψευδοεκκλησία του Καλέκα “σφαλεράν και πόρω Θεού βάλλουσαν”. (σ.σ. Χωρίς κάποια Σύνοδος να καταδικάσει τον Καλέκα και όλους τους άλλους «ορθόδοξους» που τον ακολουθούσαν). Κατά συνεπεια ο πατριάρχης “δει υποταγήναι τη Εκκλησία, ης προ ολίγου αφηνίασεν αποσκιρτήσας”.. (σ.σ. Αλήθεια, πού βρισκόταν τότε η Εκκλησία; Ας απαντήσουν όσοι μας ρωτούν για το ίδιο θέμα σήμερα, και δεν καταλαβαίνουν το Μυστήριο της Εκκλησίας). Για όλα αυτά ο ιερός Ιωσήφ συνιστούσε: “Αποκοπτέον ημάς της εκείνου κοινωνίας”. Προσέθετε δε ότι χρειάζονται πηγές δακρύων για να κλαύση κανείς το “σύντριμμα” της Εκκλησίας… και την καινοτομία της πίστεως» (σελ. 274-275).

Ο ιερός Νικηφόρος Κάλλιστος έγραφε: Όταν «πίστεως συμβαίη γίνεσθαι την διαφοράν, ου μόνον πατέρες προς παίδας (και αντίστροφα), αλλά και γυνή» προς τον σύζυγόν της, «και ανήρ προς την σύζυγον διαστασιάζουσιν (επαναστατούν)» (στο ίδιο, σελ. 276).

«Οι ανθενωτικοί απεδοκίμασαν την ένωσι…και αποσχίσθησαν από τον πατριάρχη Βέκκο και τους ομόφρονές του. Τους κατηγορούσαν ότι εξέπεσαν της ιερωσύνης και ότι τελούσαν άκυρα μυστήρια. Αυτό ήταν σύμφωνο με τους κανόνες α΄  καὶ β΄ τῆς Γ  οἰκουμενικῆς Συνόδου. Γι’ αυτό προέτρεπαν τους πιστούς να μη εκκλησιάζονται με τον πατριάρχη και τους ενωτικούς κληρικούς. Ο Βέκκος…εξέδωσε “πατριαρχικό αφορισμό”, κατά των σχισματικών επισκόπων» (στο ίδιο, σελ. 237).

Γράφει ο ιερός Ιωσήφ Βρυέννιος: «Ορισμένοι τόλμησαν να αναγγείλουν ότι… η ένωσις (των εκκλησιών) θα γίνη χωρίς να μετατραπή κανένα από τα έθιμα και τα δόγματα… Εισηγήθηκαν μάλιστα, ότι δεν είναι καθόλου άτοπο να μνημονεύουμε τον πάπα ως άγιο… Αυτή είναι λοιπόν η ένωση;… Με αυτόν τον τρόπο σκέπτεσθε δήθεν να ενωθήτε μαζί μας, την στιγμή που η μεν προσθήκη μένει αδιόρθωτη, όλα δε όσα προξένησε το μακροχρόνιο και επάρατο σχίσμα μένουν αμετακίνητα; Άνθρωποι, αυτό δεν είναι διόρθωσις ούτε ένωσις των Εκκλησιών. Αντιθέτως, είναι χειρότερο σχίσμα από το προηγούμενο… Διότι πως θα γίνη η ένωσις, εφόσον υφίστανται μεταξύ μας μύρια διαφορετικά φρονήματα;… Αυτό το πράγμα δεν είναι ένωσις της Εκκλησίας της Ρώμης με μας… Αντιθέτως είναι παράλογη υποταγή στον πάπα της Ρώμης…» (στο ίδιο, σελ. 288).

Ο άγιος Μάρκος ο Ευγενικός σε άλλη επιστολή του έγραφε: «Οι περισσότεροι αδελφοί, έχοντας πάρει θάρρος από την εξορία μου, ελέγχουν με αυστηρότητα τους αλιτήριους (Λατινόφρονες) και παραβάτες της ορθής πίστεως και των πατρικών θεσμών. Τους διώχνουν επίσης από παντού ως καθάρματα, χωρίς να ανέχωνται να συλλειτουργούν μαζί τους, ούτε να τους μνημονεύουν καθόλου στα Μυστήρια  ως Χριστιανούς…

Να συμβουλεύσης δε τους ιερείς του Θεού να αποφεύγουν με κάθε τρόπο την εκκλησιαστική κοινωνία με τον λατινόφρονα μητροπολίτη τους και ούτε να συλλειτουργούν μαζί του, ούτε να τον μνημονεύουν καθόλου, ούτε να τον θεωρούν αρχιερέα, αλλ’ ως μισθωτό λύκο. Επίσης να μη λειτουργούν καθόλου σε λατινικές εκκλησίες, για να μη έλθη και σε μας η οργή του Θεού που επήλθε στην Κων/πολι, εξ αιτίας των παρανομιών που έγιναν εκεί…

Να αποφεύγεται λοιπόν και εσείς, αδελφοί, την εκκλησιαστική κοινωνία με τους ακοινωνήτους και το μνημόσυνο των αμνημονεύτων. Φευκτέον αυτούς (τους λατινόφρονες) ως φεύγει τις από όφεως» (στο ίδιο, σελ. 297-298).

Το 1452 ο Γεννάδιος προσκλήθηκε στο παλάτι «μαζί με πολλούς εκκλησιαστικούς άνδρες για να συσκεφθούν περί της ενώσεως. Ο Γεννάδιος αρνήθηκε να προσέλθη και τους δήλωσε δι’ επιστολής τα εξής: “…Εάν η σύναξη αυτή γίνεται για να ληφθή η συγκατάθεσις των εκκλησιαστικών για την ένωσι που έκανε ήδη η πολιτεία -αλίμονο! Αυτό είναι χωρισμός από το Θεό- τότε αφήστε με, μη με πειράζεται… Όποιος θα μνημονεύση τον πάπα η θα έχη εκκλησιαστική κοινωνία με αυτούς που τον μνημονεύουν η θα συμβουλεύση …κάποιον να μνημονεύση, θα τον θεωρήσω όπως και η αγία και μεγάλη Σύνοδος της Κων/πόλεως, η οποία εξέτασε το λατινικό δογμα και κατεδίκασε όσους το πίστεψαν, τον Βέκκο δηλ. και τους ομόφρονές του…Οι Σύνοδοι και οι άλλοι πατέρες ορίζουν ότι <αυτών που αποστρεφόμαστε το φρόνημα πρέπει να αποφεύγωμε και την κοινωνία>… Πάνω απ’ όλα όμως ο Κύριός μας λέγει: <Αλλοτρίω δε ου μη ακολουθήσωσιν, αλλά φεύξονται απ’ αυτού, ότι ουκ οίδασι των αλλοτρίων την φωνήν> (Ιω. ι , 5).

Μη γένοιτο να κάνω αιρετικήν την Εκκλησία μου, την αγία μητέρα των Ορθοδόξων. Δεχόμενος το μνημόσυνο του πάπα, εφόσον ομολογεί και πιστεύει εκείνα, για τα οποία δεν τον δέχεται η Εκκλησία μας… Και θα είμαι οπωσδήποτε ακοινώνητος προς τον πάπα και όσους έχουν εκκλησιαστική κοινωνία με αυτόν, όπως και οι Πατέρες μας. Διότι πρέπει να μιμούμαστε την ευσέβειά τους, αφού δεν έχουμε την αγιωσύνη και την σοφία τους”» (στο ίδιο, σελ. 303-304).

Ο ιερός Γεννάδιος, όταν και τότε συζητούσαν το θέμα της ενώσεως των Εκκλησιών, έγραφε:

«Αυτά όμως που λέγουν εκείνοι, δηλ. να αναβάλουμε προσωρινά την εξέτασι του θέματος, δεν είναι προσωρινή εκκλησιαστική Οικονομία. Είναι προσωρινή συγκατάθεσίς μας στην προσθήκη (του filioque) και στην ένωσι που επικυρώθηκε κακώς στην Φλωρεντία. Είναι πρόσκαιρος εκλατινισμός- αν είναι βέβαια πρόσκαιρος και όχι αιώνιος!- συμπεραίνοντας από τα πρόσωπα που τον πραγματοποιούν…» («Οι αγώνες των μοναχών υπέρ της Ορθοδοξίας», στο ίδιο, σελ. 304).

''Tράπεζα'' δανειζόμενων νοσοκομειακών κρεβατιών...

Εκείνη, στα εβδομήντα έξι της.

Εκείνος, γεμάτα ογδόντα.

Εκείνη, ευτυχώς, όρθια ακόμη.   

Εκείνος, εδώ και πέντε χρόνια, καθηλωμένος στο κρεβάτι του πόνου από βαρύ εγκεφαλικό. Το μισό του κορμί δεν ορίζεται. Είναι εντελώς παράλυτο.

Πάνω στο άβολο χαμηλό εναμισάρι η καθημερινή του φροντίδα καταντάει ολόκληρο μαρτύριο για την υπέργηρη αγαπημένη του.

Όσο δυνατός και να είναι κανείς, πόσο μπορεί να αντέξει σκυμμένος τόσο χαμηλά, για να ταΐσει, να δώσει νερό, να σκουπίσει τα δάκρυα και τον ιδρώτα, να αλλάξει τα λερωμένα ρούχα, να σαπουνίσει και να πλύνει τις ευαίσθητες περιοχές, να λούσει, να χτενίσει και να κάνει τόσα άλλα πράγματα,  που έχει ανάγκη ένας παράλυτος άνθρωπος; 

Το σώμα το ημιπληγικό γίνεται πολύ βαρύ. Ασήκωτο! Όσοι έχουνε φροντίσει άνθρωπο με ημιπληγία πάνω σε συνηθισμένο κρεβάτι, ξέρουνε πολύ καλά τι τραβάει κανείς σ' αυτές τις περιπτώσεις.

Υπάρχουν, όμως, μερικά πράγματα, που μπορούν να ελαφρύνουν κάπως την κατάσταση και να διευκολύνουν όχι μονάχα τον ασθενή αλλά και τους δικούς του, που τον περιποιούνται. Όπως, για παράδειγμα, ένα κατάλληλο στρώμα και ένα κρεβάτι ψηλό, σαν και εκείνα που έχουμε στα νοσοκομεία.

Το καλό το στρώμα -αερόστρωμα ή άλλης κατασκευής- ξεκουράζει το ακίνητο κορμί και απαλύνει τους πόνους.

Το κρεβάτι το νοσοκομειακό προσφέρει εύκολες αλλαγές στις θέσεις του σώματος και κάνει την φροντίδα του ασθενούς πιο εύκολη και πιο  αποτελεσματική.

Το πρόβλημα, όμως, εδώ, είναι το δυσβάσταχτο κόστος. Ζούμε σε καιρούς χαλεπούς και οι πιο πολλές οικογένειες αδυνατούν, δυστυχώς, να καλύψουν την απαιτούμενη δαπάνη. Σημειωτέον ότι το ειδικό κρεβάτι δεν χορηγείται μέσω Ταμείων στους ημιπληγικούς.(*)

Είναι όμως λόγος αυτός για να αφήσουμε παράλυτους συνανθρώπους μας, να βασανίζονται τόσο σκληρά;

Με μια απλή αλλά προσεκτική ματιά φαίνεται ότι το πρόβλημα δεν είναι απροσπέλαστο. Υπάρχει λύση και μάλιστα πατροπαράδοτη και οικονομική.

Πατροπαράδοτη, γιατί αναφερόμαστε στην πανάρχαια Ελληνική αρετή της Συλλογικής Ευθύνης, και οικονομική, διότι με την Συλλογική παρέμβαση το κόστος, μέσω κατάλληλων χειρισμών, μπορεί ακόμα και να μηδενιστεί.

Ο παππούς μας ο Ευριπίδης, απευθυνόμενος στον Αλκιβιάδη, είχε πει: ''Η πρώτη προϋπόθεση της ευτυχίας είναι να γεννηθείς σε μια λαμπρή πόλη''.

Εάν πράγματι επιθυμούμε κι εμείς να λέμε ότι ζούμε σε μια πόλη λαμπρή, δεν μένει παρά να αποδείξουμε εμπράκτως, ότι οι πολίτες της ευτυχούν. Ότι οι αξιωματούχοι της Πόλης νοιάζονται πραγματικά για τις ανημπόριες και τα βάσανα των πολιτών.

Να γιατί θεωρούμε την Πόλη, δηλαδή τον Δήμο,  ως την πλέον αρμόδια συλλογικότητα, που θα μπορούσε να χαρίσει ανακούφιση στους εμπερίστατους ημιπληγικούς συμπολίτες μας. Πολύτιμη εν προκειμένω θα μπορούσε να αναδειχθεί επίσης και μια καλή συνεργασία ανάμεσα στους Δήμους και τις Ενορίες, οι οποίες βρίσκονται πιο κοντά στον πόνο και έχουν ήδη εντοπίσει όλες αυτές τις περιπτώσεις ανάγκης.  

Ίσως κάποιοι, δικαιολογημένα, ρωτήσουν: Και πού θα βρουν οι Δήμοι τόσα χρήματα, ώστε να εξασφαλίσουν νοσοκομειακά κρεβάτια για όλους τους ημιπληγικούς;  

Εδώ θα πρέπει να προσέξουμε δύο κυρίως πράγματα, διότι μια αδικαιολόγητη αρχική απογοήτευση είναι ικανή να μας οδηγήσει τελικά στην απραξία. Το πρώτο είναι ότι, σε κάθε Δήμο, οι περιπτώσεις ημιπληγικών δεν είναι αναρίθμητες. Και το δεύτερο, και ίσως το πιο σημαντικό, ότι δεν χρειάζεται να αρχίσουμε κατευθείαν με αγορές νέων κρεβατιών. Κινητοποιώντας την αγάπη και το φιλότιμο των πολιτών, μπορούμε να ξεκινήσουμε  με την αξιοποίηση της ήδη υπάρχουσας παρακαταθήκης. Και ποια είναι αυτή;   

Πρόκειται για τα κρεβάτια εκείνα, τις περπατούρες, τις πατερίτσες και τα αναπηρικά καροτσάκια, που κάποτε έτυχε να τα έχουμε ανάγκη και τώρα είναι παρατημένα, κακήν κακώς, μέσα σε αποθήκες και υπόγεια.

Με μια πολύ ελαφρά συντήρηση, όλος αυτός ο παροπλισμένος υγειονομικός εξοπλισμός μπορεί άνετα να ξαναμπεί σε χρήση, διότι πρόκειται για είδος που δεν φθείρεται εύκολα.

Είναι κρίμα, τέτοια πολύτιμα και πανάκριβα εργαλεία, να χρησιμοποιούνται για έναν μονάχα ασθενή και στη συνέχεια να πετιούνται στα άχρηστα. Και ας μην ξεχνάμε ότι τα περισσότερα από αυτά αγοράστηκαν με δαπάνες των ασφαλιστικών μας ταμείων. Δηλαδή, από την τσέπη μας.

Σε μια Ελλάδα των μνημονίων, με ενάμισι εκατομμύριο ανέργους και με ανασφάλιστους, που ξεπερνάνε τα  τρία εκατομμύρια, είναι ολοφάνερο ότι οι ανάγκες των ημιπληγικών αδελφών μας, μέρα με την ημέρα, όλο και θα περισσεύουν.

Γι' αυτό και το ποθούμενο είναι να δημιουργηθεί σε κάθε Δήμο της Πατρίδας μας μια ''τράπεζα'' δανειζόμενων  νοσοκομειακών κρεβατιών και άλλων συναφών ειδών, η οποία  θα απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο και ταυτόχρονα θα αποκλείσει έμπρακτα, σε θέματα υγείας, κάθε ελλοχεύουσα διάκριση ανάμεσα σε φτωχούς και πλουσίους.

Ο μεγάλος μας ιστορικός, ο Πλούταρχος, μας διδάσκει διαχρονικά: ''Υγιεία τίμιον, αλλ' ευμετάστατον''. Τουτέστιν, η υγεία είναι πολύτιμη, αλλά ευμετάβλητη. Πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορούμε να ξέρουμε εάν και πότε θα έρθει και η δική μας σειρά...

_____________________________________________________

(*) http://orthopediclife.com/el/content/6-paroxes-tameivn

29.7.2014

“Μακρὰν τῆς ὁδοῦ τῶν ἁγίων Πατέρων...”: Η σιωπή είναι τρίτο είδος αθεΐας!!!

1990 ΥΠΟΔΟΧΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓ. ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ, Ι. Μ. ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΟΥ

    ΥΠΟΔΟΧΗ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ, ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΤΟΥ 1990, ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ, ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΟΥ ΠΡΩΤΗ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΦΟΡΕΣΕ ΜΑΝΔΥΑ ΑΠΟ ΥΠΑΚΟΗ ΩΣ ΑΠΛΟΣ ΜΟΝΑΧΟΣ 
  Συγκινημένος ο ηγούμενος τον υποδέχεται και τον προσφωνεί.

   Σήμερα αυτοί οι πατέρες που τόσο ψηλά έχουν την Ορθοδοξία γιατί σιωπούν και υποδέχονται αδιαμαρτύρητα τον πατριάρχη στο Αγιον Όρος; Η σιωπή λέει ο Γέροντας αγωνιστής ιεράρχης π. Αυγουστίνος Καντιώτης είναι έγκλημα.

 Πηγή: "Κατάνυξις"

Ο φύλακας άγγελος αποχωρεί απο το Ναό, όπου λειτουργούν αιρετικοί!

[Ἡ μετάφραση καὶ τὰ σχόλια μὲ πλάγια καὶ ἐντὸς

εἰσαγωγικῶν, εἶναι τοῦ ἁγιορείτη μοναχοῦ

Νικοδήμου Μπιλάλη,τοῦ ὁποίου στὶς 17 Ἰουλίου

Τελέστηκε τὸ τεσσαρακονθήμερον μνημόσυνον].

Ὁ Μ. Βασίλειος μὲ τὴν ἐπιστολή του αὐτή, ἀπαντᾶ στοὺς πρεσβυτέρους τῆς Νικοπόλεως, ποὺ ἦτο Μητρόπολις τῆς Μικρᾶς Ἀρμενίας. Ἡ ἐπιστολή –ποὺ ἐγράφη σὲ καιρὸ αἱρέσεως– περιέχει κάποιες ἀλήθειες, ποὺ εἶναι χρήσιμες στὸν καιρὸ τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ (ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς), τῆς ἐσχάτης αἱρέσεως τῆς ἱστορίας (π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος), τῆς «πιὸ μεγάλης αἱρέσεως, ποὺ ἔχει μέσα της ὅλες τὶς αἱρέσεις» (μητροπ. Γόρτυνος Ἱερεμίας).

Τὸ πρόβλημα ποὺ ἀντιμετώπιζαν τότε οἱ πιστοὶ τῆς Νικοπόλεως ἦταν ὅτι ὁ Ἐπίσκοπος Φρόντων «ἐγκατέλειψε τὴν Ὀρθοδοξίαν, γενόμενος ὄργανον τῶν Ἀρειανῶν, χάριν τοῦ “δυστήνου δοξαρίου”» (“Δύστηνον δοξάριον”=ἀθλία καὶ ποταπὴ δόξα. Ἡ φράσις ἔχει γίνει παροιμιώδης καὶ λέγεται περὶ τῆς ἀρχιερατικῆς ράβδου, ἤτοι τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος).

Οἱ Νικοπολίτες, ὅμως, δὲν τὸν ἀποδέχτηκαν ὡς Ἐπίσκοπο, καὶ γι’ αὐτή τους τὴ στάση ὁ Μ. Βασίλειος τοὺς ἐπαινεῖ· τοὺς διαβεβαιώνει ταυτόχρονα ὅτι ὁ Φρόντων «διὰ τῆς παρούσης διαγωγῆς του παρέσχε σαφεστάτην ἀπόδειξιν τῆς ὅλης ζωῆς του, ὅτι δηλαδὴ οὐδέποτε ἔζη μὲ τὴν ἐλπίδα εἰς τὰς περὶ τοῦ μέλλοντός μας ὑποσχέσεις τοῦ Κυρίου.Τοὐναντίον, ὅ,τιδήποτε καὶ ἂν ἔπραττεν ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα ἔργα, ἀκόμη καὶ τοὺς λόγους περὶ τῆς πίστεως καὶ τὴν ἐπίδειξιν εὐλαβείας, ὅλα τὰ ἐχρησιμοποίει διὰ νὰ ἐξαπατᾶ ὅσους τὸν συνανεστρέφοντο».

Στὴν συνέχεια ὁ Μ. Βασίλειος προτρέπει νὰ μὴ καταθλίβονται ἀπὸ αὐτὸ τὸ γεγονός, διότι ἂν ἔφυγε ὁ Φρόντων καὶ ἕνας δυὸ μαζί του «αὐτοὶ εἶναι ἀξιοθρήνητοι λόγῳ τῆς πτώσεώς των, ἐνῶ τὸ ἰδικόν σας (ἐκκλησιαστικὸ) σῶμα παραμένει ὁλόκληρον μὲ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ. Διότι πράγματι καὶ τὸ μέλος (ὁ Φρόντων) τὸ ὁποῖον κατέστη ἄχρηστον ἀπεκόπη (ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίας, ἔστω κι ἂν δὲν εἶχε καθαιρεθεῖ ἀκόμα ἀπὸ κάποια Σύνοδο) καὶ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο παραμένει (οἱ ὑπόλοιποι πιστοί) δὲν ἐκολοβώθη».

Καὶ σχολιάζει ἐδῶ ὁ ἀείμνηστος γέρων Νικόδημος: «Χαρακτηριστικὴ ἡ ἄποψις τοῦ Μ. Β. διὰ τὸ βαθύτατον ἐκκλησιολογικόν της νόημα. Ἡ ἔκπτωσις–ἀποκοπὴ μέλους ἢ μελῶν ἀπὸ τῆς Ἐκκλησίας δὲν “σχίζει” τὸ σῶμα αὐτῆς, τὸ ὁποῖον παραμένει ὁλόκληρον καὶ “ἀκολόβωτον”. Ἡ Ἐκκλησία παραμένει Μία καἰ ἀκεραία–ἀδιαίρετος, ἐφ’ ὅσον μόνον παραμένει “στύλος καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας” (Α΄ Τιμ. 3, 15), ἀντιθέτως πρὸς τὰ ἐκπεσόντα εἰς αἵρεσιν μέλη, τὰ ὁποῖα καθίστανται “νεκρά”.

Ἐντεῦθεν φαίνεται πόσον ἕωλος καὶ ψευδὴς εἶναι ἡ “οἰκουμενιστικὴ” “κε(αι)νοφωνία” περὶ τῆς λεγομένης “θεωρίας τῶν κλάδων”, ὅτι δηλαδὴ αἱ σύγχρονοι αἱρέσεις τῆς Δύσεως (Παπισμὸς καὶ αἱ ἐξ  αὐτοῦ ἀποσπασθεῖσαι προτεσταντικαὶ παραφυάδες) ἀποτελοῦν “ζῶντας κλάδους” τῆς Μίας Ἁγίας Ἐκκλησίας, πρὸς “ἐπανίδρυσιν” τῆς ὁποίας ἐργάζεται ὁ Οἰκουμενισμός!».

Καὶ συνεχίζει ὁ Μ. Βασίλειος:

«Ἐὰν ἐξ ἄλλου σᾶς λυπῇ τὸ ὅτι ἐξεδιώχθητε ἀπὸ τοὺς τοίχους (τῶν ναῶν), ὅμως “θὰ ἐκκλησιάζεσθε (ἤδη) κάτω ἀπὸ τὴν σκέπην τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ” καὶ ὁ φύλαξ Ἄγγελος(*) τῆς Ἐκκλησίας σας (τὸν μὲν Ναὸν ἐγκατέλειψε, ἐσᾶς δὲ) σᾶς ἔχει ἀκολουθήσει(**).

Ἑπομένως εἰς κενοὺς οἴκους συναθροίζονται καθημερινῶς καὶ ἐξ αἰτίας τῆς διασπορᾶς τοῦ λαοῦ ἑτοιμάζουν διὰ τοὺς ἑαυτούς των βαρεῖαν καταδίκην. Ἐὰν πάλιν ἡ περίστασις ἀπαιτεῖ καὶ κάποιαν ταλαιπωρίαν, ἔχω πεποίθησιν εἰς τὸν Κύριον ὅτι αὕτη δὲν θὰ καταλήξῃ εἰς τὸ κενόν. Συνεπῶς ὅσον περισσοτέρους πειρασμοὺς θὰ ἀντιμετωπίσετε, τόσον πλουσιότερον μισθὸν θὰ ἀναμένετε ἀπὸ τὸν Δίκαιον Κριτήν. Μήτε λοιπὸν νὰ δυσφορῆτε ἐξ αἰτίας τῶν παρόντων γεγονότων μήτε νὰ ἀπελπίζεσθε».

* * *

Καὶ σήμερα ὑπάρχει αἵρεση καὶ αἱρετικοί. Εἶναι ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ οἱ Οἰκουμενιστές, ποὺ ἅγιοι ἄνδρες, ἀλλὰ καὶ ἡ συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας, ἀποκαλεῖ μεγάλη, ἐσχάτη Παναίρεση, ποὺ συγκεντρώνει ἐν ἑαυτῇ ὅλες τὶς ἄλλες αἱρέσεις (αἱρετικὲς δοξασίες, δηλαδή, καταδικασμένες ἀπὸ Οἰκουμενικὲς Συνόδους).

Καὶ ὅπως τότε, κάποιοι Ἐπίσκοποι (ὅπως ἐδῶ ὁ Φρόντων) ἐγίνοντο ὄργανα τῶν Ἀρειανῶν, ἔτσι καὶ σήμερα κάποιοι Ὀρθόδοξοι Πατριάρχες καὶ Ἐπίσκοποι γίνονται ὄργανα καὶ τῶν Παπικῶν, καὶ τῶν Προτεσταντῶν καὶ τῶν Οἰκουμενιστῶν!

Τότε, ὅμως, κάποιοι ἀκολουθοῦσαν τὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καὶ διέκοπταν τὴν ἐπικοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς (ποὺ δὲν εἶχαν ἀκόμα καθαιρεθεῖ ἀπὸ Σύνοδο).

Σήμερα ὅμως, ὅποιος ἐφαρμόζει τὴν Πατερικὴ Παράδοση λοιδωρεῖται καὶ διώκεται ἀκόμα καὶ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ διδάσκουν ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς συγκεντρώνει ἐν ἑαυτῷ ὅλες τὶς ἄλλες αἱρέσεις.

Ἂς ἐλπίσουμε ὅτι τὰ Οἰκουμενιστικὰ καμώματα ποὺ ξεδιάντροπα πλέον καὶ χυδαία παρελαύνουν στὶς τηλεοράσεις, τὰ ἱστολόγια, τὰ περιοδικὰ καὶ τὰ βιβλία θὰ ξυπνήσουν τοὺς κοιμωμένους.

__________________

(*) Χαρακτηριστικὴ ἡ διδασκαλία περί "φύλακος Ἀγγέλλου" τῆς Τοπικῆς Ἐκκλησίας. Πλὴν τῶν "φυλάκων Ἀγγέλων" τῶν ἐθνῶν (βλ. Δανιὴλ 10, 12-13, 20-21), ἔχομεν καὶ "φύλακα Ἄγγελον" εἰς ἑκάστην Τοπικὴν Ἐκκλησίαν (καὶ παροικίαν-ἐνορίαν. Πρβλ. Μ. Β., Κατὰ Εὐνομίου, Λόγ. Γ΄, P.G. 29, 656) (στὸ ἴδιο, σελ. 47).
(**) Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Μ. Βασίλειο, καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος παρόμοια θέση διετύπωσε. Ὅταν εἶχε καταδικαστεῖ ὁ ἅγιος ἀπὸ τὴ σύνοδο στὴ Δρῦ ζήτησε ἀπὸ τὸν λαὸ ποὺ παρευρίσκονταν στὸ ναὸ νὰ προσευχηθοῦν λίγο πρὶν ἀναχωρήσει γιὰ τὴν ἐξορία:

«Ἐλᾶτε, εἶπε, κι ἀφοῦ προσευχηθοῦμε ἂς συνταχθοῦμε μὲ τὸν ἄγγελο τῆς Ἐκκλησίας».

Νὰ συνταχθοῦμε μὲ τὸν ἄγγελο τῆς ἐκκλησίας. Ὁ ἅγιος Χρυσόστομος μᾶς βεβαιώνει μὲ τὴ γνωστή του σαφήνεια, ὅτι παίρνει τὰ “πράγματά” του κι ὁ ἄγγελος καὶ φεύγει κι αὐτὸς μαζί μας ὅταν οἱ ἐκκλησιαστικὲς προδιαγραφὲς ἀλλοιώνονται.

Καθὼς κι ὁ βιογράφος του Παλλάδιος στὴ συνέχεια ἀναφέρει:

«Συνεξῆλθε μαζί του [μὲ τὸν ἅγιο] καὶ ὁ ἄγγελος τῆς ἐκκλησίας, ἐπειδὴ δὲν ὑπέφερε τὴν ἐρημία της, γιὰ τὴν ὁποία εἶχαν ἐργαστεῖ οἱ ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες τῶν πονηρῶν πνευμάτων, οἱ ὁποῖες κατάντησαν τὴν ἐκκλησία ἁμαρτωλὸ θέατρο».

Ἀλλὰ καὶ ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης παρόμοια θέση διετύπωσε, ὅταν ρωτήθηκε, ἂν μποροῦν νὰ μπαίνουν γιὰ νὰ προσευχηθοῦν σὲ ναοὺς στοὺς ὁποίους λειτουργοῦσαν οἱ αἱρετικοί. Ὁ ἅγιος, ἀφοῦ μνημόνευσε τὰ λόγια του Μ. Βασιλείου ποὺ ἀναφέραμε πιὸ πάνω, ἀπάντησε ἀποκλείοντας τέτοιο ἐνδεχόμενο καὶ πρόσθεσε ὅτι οἱ ναοὶ αὐτοὶ ἔχουν ἐρημωθεῖ. Ἀπὸ τότε, λέει, ποὺ μπῆκε ἡ αἵρεση ἔφυγε (“πέταξε” λέει ἐπὶ λέξει) ὁ ἄγγελος καὶ ἔγινε κοινὸ σπίτι ὁ ναός.

Οἱ πληροφορίες αὐτὲς ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα: http://megalomartys.wordpress.com

Ὁλόκληρη ἡ ἐπιστολὴ 238 (ΣΛΗ΄) τοῦ Μ. Βασιλείου:

«ΝΙΚΟΠΟΛΙΤΑΙΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΙΣ

Ἐδεξάμην τὰ γράμματα τῆς εὐλαβείας ὑμῶν, καὶ οὐδὲν ἔσχον καινότερον τῶν ἐγνωσμένων ἤδη παρ' αὐτῶν διδαχθῆναι. Καὶ γὰρ ἔφθασεν ἡ φήμη εἰς πᾶσαν τὴν περιοικίδα, τοῦ παρ' ὑμῖν καταπεσόντος τὴν αἰσχύνην περιαγγέλλουσα, ὃς ἐπιθυμίᾳ δόξης κενῆς τὴν αἰσχίστην ἑαυτῷ συνήγαγεν ἀτιμίαν καὶ εὑρέθη τῶν μὲν ἐπὶ τῇ πίστει μισθῶν διὰ τὴν φιλαυτίαν ἐκπεσών, αὐτὸ δὲ τὸ δύστηνον δοξάριον, οὗ ἐπιθυμήσας ἐπράθη τῇ ἀσεβείᾳ, οὐκ ἔχων διὰ τὸ δίκαιον μῖσος τῶν φοβουμένων τὸν Κύριον. Ἀλλὰ ἐκεῖνος μὲν τοῦ παντὸς ἑαυτοῦ βίου ἐναργέστατον ἐξήνεγκε δεῖγμα ἐκ τῆς νῦν προαιρέσεως, ὅτι οὐδέποτε ἔζη ἐπ' ἐλπίδι τῶν ἀποκειμένων ἡμῖν ἐπαγγελιῶν παρὰ τοῦ Κυρίου· ἀλλὰ εἴ τι αὐτῷ ἐπραγματεύετο τῶν ἀνθρωπίνων καὶ ῥήματα πίστεως καὶ πλάσμα εὐλαβείας, πάντα πρὸς τὴν τῶν ἐντυγχανόντων ἀπάτην ἐπετηδεύετο. Ὑμᾶς δὲ τί καταπονεῖ τὸ συμβάν; Τί χείρους ἑαυτῶν γεγόνατε παρὰ τοῦτο; Ἔλειψεν εἷς ἐκ τοῦ πληρώματος ὑμῶν· εἰ δὲ καὶ συναπῆλθέ που ἄλλος εἷς ἢ δεύτερος, ἐλεεινοὶ τοῦ πτώματος οὗτοι, ὑμῶν δὲ τὸ σῶμα ὁλόκληρόν ἐστι τῇ τοῦ Θεοῦ χάριτι. Καὶ γὰρ καὶ τὸ ἀχρειωθὲν ἀπερρύη καὶ οὐκ ἐκολοβώθη τὸ μένον. Εἰ δὲ ἀνιᾷ ὑμᾶς ὅτι τῶν τοίχων ἐξεβλήθητε, ἀλλ' ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεσθε καὶ ὁ ἄγγελος ὁ τῆς Ἐκκλησίας ἔφορος συναπῆλθεν ὑμῖν. Ὥστε κενοῖς τοῖς οἴκοις ἐγκατακλίνονται καθ' ἑκάστην ἡμέραν, ἐκ τῆς διασπορᾶς τοῦ λαοῦ βαρὺ ἑαυτοῖς τὸ κρίμα κατασκευάζοντες. Εἰ δέ τις καὶ κόπος ἐστὶν ἐν τῷ πράγματι, πέπεισμαι τῷ Κυρίῳ μὴ εἰς κενὸν ὑμῖν ἀποβήσεσθαι τοῦτο. Ὥστε ὅσῳ ἂν ἐν πλείοσι πειρατηρίοις γένησθε, τοσούτῳ πολυτελέστερον τὸν παρὰ τοῦ δικαίου Κριτοῦ μισθὸν ἀναμένετε. Μήτε οὖν δυσφορεῖτε τοῖς παροῦσι μήτε ἀποκάμνετε τῇ ἐλπίδι. Ἔτι γὰρ μικρὸν ὅσον ὅσον, ἥξει πρὸς ὑμᾶς ὁ ἀντιλαμβανόμενος ὑμῶν καὶ οὐ χρονιεῖ».

Ὁ Γκεμπελισμὸς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Πηγή: "Ακτίνες"

Ο ΠΙΟ πρόσφορος τρόπος νὰ ἀντιμετωπισθεῖ ὁ ἰσχυρὸς ἰδεολογικὸς ἀντίπαλος εἶναι ἡ «ρετσινιά», ἤτοι: ἡ ἐτικέτα! Αὐτὸ κάνουν μετὰ μανίας οἱ θιασῶτες τοῦ οἰκουμενισμοῦ κατὰ ὅσων ἀγωνίζονται γιὰ τὴ διάσωση τῆς αὐτοσυνειδησίας τῆς Ὀρθοδοξίας μας, ὡς τῆς Μίας, Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Ὅλοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι ἀρνοῦνται τὴ μοναδικότητα τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, θεωρώντας τὴν Ἐκκλησία καὶ τὴν σώζουσα ἀλήθειά της, κατακερματισμένη στὶς ἀμέτρητες «ἐκκλησίες» τῆς αἱρετικῆς ἑτεροδοξίας καὶ ἄρα ὑπάρχει ἀνάγκη «συγκόλλησής» τους. Ἐπειδὴ τὰ ἐπιχειρήματά τους εἶναι ἀδύναμα, σαθρά, παιδαριώδη καὶ ἀφελῆ, ἀποφεύγουν τὸ διάλογο καὶ γιὰ τοῦτο καταφεύγουν στὶς «ἐτικέτες», οἱ ὁποῖες συχνὰ «λειτουργοῦν» θετικὰ γιὰ ἐκείνους.

 Τὰ συγγράμματα τῶν οἰκουμενιστῶν βρίθουν ἀπίστευτων χαρακτηρισμῶν γιὰ τοὺς ἀντιοικουμενιστὲς ἀντιπάλους τους, ὅπως «σοῦπερ ὀρθοδόξους», «ἡρακλεῖδες τῆς Ὀρθοδοξίας», «φανατικούς», «ἀκραίους», «φονταμενταλιστὲς τῆς Ὀρθοδοξίας», ἀλλὰ καὶ «ψυχοπαθεῖς», «ναρκισσιστὲς τοῦ παρελθόντος», «συμπλεγματικούς», καὶ ἕνα σωρὸ ἄλλα «στολίδια»! Ἀντίθετα τοὺς ἑαυτούς τους χαρακτηρίζουν ὡς «προοδευτικούς», «διαλλακτικούς», «ἀνεκτικούς», «πολιτισμένους», «εἰρηνιστές», «ἀδογμάτιστους», κλπ. Μὲ αὐτὰ τὰ «προσωπικὰ εὔσημα» ἐναγκαλίζονται μὲ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς ἀλλοθρήσκους, καταπατώντας Ἱεροὺς Κανόνες καὶ περιφρονώντας τοὺς ἁγίους Πατέρες, οἱ ὁποῖοι μᾶς παρέδωσαν τὴν Ὀρθοδοξία μας ἀνόθευτη μὲ τιτάνιους ἀγῶνες, δίνοντας ἀκόμα και τὴ ζωή τους γιὰ τὴ σώζουσα ἀλήθεια τῆς ἁγίας μας Ἐκκλησίας.

Ἀλλὰ δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι ὁ «γκεμπελισμὸς» τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ οἱ χαρακτηρισμοί του, εἶναι στεφάνια δόξας γιὰ τοὺς ἀντιοικουμενιστές!

Ορθόδοξος Τύπος,18/07/2014

Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ οἱ ἐκφραστές της χρησιμοποιοῦν μεθόδους «γκαῖμπελς». Οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς νιώθουν στὸ πετσί τους αὐτὲς τὶς μεθόδους, παρόλο ποὺ ἀντιμετωπίζουν ὀρθῶς «τὸν “γκεμπελισμὸ” τοῦ οἰκουμενισμοῦ καὶ τοὺς χαρακτηρισμούς του» ὡς «στεφάνια δόξας γιὰ τοὺς ἀντιοικουμενιστές!».

Ἐμεῖς, ὅμως, λυπούμαστε, ὄχι γιὰ τὶς ὕβρεις καὶ τὶς μεθόδους τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἀλλὰ γιατὶ οἱ «ἀντιοικουμενιστὲς» χρησιμοποιοῦν παρόμοιες μεθόδους.

Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἐφαρμόσαμε τὴν ὀρθόδοξη πρακτικὴ τῆς Ἀποτειχίσεως, δεχθήκαμε τὴν περιφρόνηση, τὸν ἀποκλεισμό, τὶς ὕβρεις τῶν πρὶν συναγωνιστῶν μας! Ἔφτασαν στὸ σημεῖο νὰ μᾶς θεωροῦν σχισματικοὺς καὶ ἐκτὸς Ἐκκλησίας· νὰ διαφημίζουν δὲ στὰ ἱστολόγιά τους καὶ νὰ μοιράζουν στὶς Συνάξεις τους, τὸ προτεσταντικῶν προδιαγραφῶν βιβλίο ποὺ κυκλοφορήθηκε ἀπὸ τὴν Ἱ. Μ. Πειραιῶς, διὰ τοῦ ὁποίου διέβαλαν καὶ συκοφαντοῦσαν τὴν ἐφαρμογὴ τῆς διαχρονικῆς στάσεως τῆς Ἐκκλησίας (ποὺ ἀποκρυσταλλώθηκε στὸν ΙΕ΄ Κανόνα)· καὶ ὅταν δώσαμε τὴν πρέπουσαν ἁγιοπατερικὴ ἀπάντηση, ὑποσχέθηκαν ὅτι θὰ ἀνταπαντήσουν, ἀλλὰ μὴ ἔχοντας ἐπιχειρήματα, σιώπησαν!

Γι’ αὐτὸ δὲν μποροῦμε νὰ μὴ σχολιάσουμε μὲ λύπη καὶ νὰ μὴν ἐπισημάνουμε, ἀποβλέποντες στὸν προβληματισμό τους, ὅτι αὐτὸ ποὺ κατηγοροῦν ὅτι τοὺς κάνουν οἱ Οἰκουμενιστές, τὸ ἴδιο κάνουν κι αὐτοὶ σ’ ἐμᾶς.

Ὅσοι, λοιπόν, λέγουν ἀλήθειες, ἂς μὴν ἐνοχλοῦνται ἀπὸ τὴν ἀλήθεια! Καὶ ἡ ἀλήθεια ἐπὶ τοῦ προκειμένου εἶναι πὼς τὸν "Γκεμπελισμὸ" τῶν Οἰκουμενιστῶν μιμοῦνται οἱ ...Ἀντι-Οἰκουμενιστές!