Ἀνταπάντηση στον π. Βασίλειο Βολουδάκη, Β΄ μέρος

Β΄ Μέρος 

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι δὲν ἄξιζε ἄλλης ἀπαντήσεως τὸ β΄ ἄρθρο τοῦ π. Β. Βολουδάκη «Ἀπάντηση σὲ ἐπικριτάς» (ἐδῶ), διότι ὄχι μόνο δὲν ἀπάντησε σὲ ὅσα ἐπισημάναμε  μὲ ἄρθρα μας (ἐδῶ κι ἐδῶ κι ἐδῶ) στὴν ἐπίθεση ποὺ ἔκανε ἐναντίον μας, ἀλλὰ γιὰ νὰ δικαιολογήσει ὅσα θλιβερὰ καὶ ἀντιεκκλησιαστικὰ εἶπε, ἔπεσε σὲ νέες ἀντιφάσεις καὶ ἀντιπατερικὲς θέσεις. Ὅμως ξεκινήσαμε νὰ ἀπαντᾶμε στὴν νέα του ἀνάρτηση (Α΄ μέρος ἐδῶ) καὶ συνεχίζουμε σήμερα μὲ τὸ Β΄ μέρος, διότι οἱ θέσεις του (ποὺ ἀπηχοῦν τὶς θέσεις πολλῶν “ἀντι-Οἰκουμενιστῶν” ποιμένων, κυρίως τῆς “Συνάξεως Κληρικῶν”) οὐσιαστικὰ εἶναι μετα-πατερικὲς καὶ ἀλλοιώνουν τὴν διαχρονικὴ ποιμαντικὴ πρακτικὴ τῆς Ἐκκλησίας σὲ καιρὸ αἱρέσεως. (Καὶ νὰ σκεφτεῖ κανεὶς ὅτι οἱ τῆς “Συνάξεως” κατηγοροῦν τὸν Δημητριάδος, τὸν Ζηζιούλα, τὸν Καλαϊτζίδη κ.ἄ. γιὰ μετα-πατερικὴ θεολογία!).

Γ) ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ τῆς ἀπαντήσεώς σας:

Γράφετε: «Ὁ ὅρος ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ εἶναι ἄγνωστος ὡς ἐκκλησιαστικὴ πρακτική. Ἡ φράση "…οἱ ἑαυτούς της πρὸς τὸν καλούμενον Ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες…" χρησιμοποιεῖται ἀπὸ τὸν ΙΕ Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου γιὰ νὰ ἐξηγήση ὅτι ἡ διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου ἐπισκόπου εἶναι θεμιτὴ προστασία τῶν κληρικῶν ἔναντι τοῦ "γυμνῆ τῆ κεφαλῆ κηρύσσοντος αἵρεσιν" ἐπισκόπου καὶ ὄχι ὡς ὑποδηλωτικὸς συγκεκριμένης πρακτικῆς, ποὺ ὑπαγορεύει ἡ Ἐκκλησία μας γιὰ νὰ ἐφαρμοσθῆ ὑποχρεωτικά, ὡς ἔνδειξη γνησίου Ὀρθοδόξου φρονήματος! Ἡ μετοχή "ἀποτειχίζοντες"» (=προστατεύοντες), στὴ συγκεκριμένη χρήση της ἔχει νόημα λόγω τῶν συμφραζομένων της ἀλλὰ δὲν προσφέρεται γιὰ τὴ μετατροπή της σὲ οὐσιαστικό=ἀπο-τείχιση, μὲ σκοπὸ νὰ δηλώση μιὰ ἐκκλησιαστικὴ πρακτική, δεδομένου ὅτι χωρὶς ἄλλο προσδιοριστικὸ δὲν σημαίνει ἀπολύτως τίποτα, οὔτε εἶναι καταγεγραμμένη σὲ κάποιο λεξικό... Νὰ σημειωθῆ, ἐπίσης, ὅτι οἱ Ι. Μονὲς τοῦ Ἁγ. Ὄρους, ποὺ ἐπέλεξαν τὸ 1969 νὰ διακόψουν τὸ μνημόσυνον τοῦ αἱρετικὰ φρονοῦντος Πατριάρχου Ἀθηναγόρου δὲν χρησιμοποίησαν ποτὲ τὸν ὅρο "ἀποτείχιση" ἀλλὰ μόνο τὴ φράση: "Διακοπή μνημονεύσεως τοῦ Πατριαρχικοῦ ὀνόματος"».

α. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς στὴν ἐπιστολὴν «Πρὸς εὐλαβέστατον ἐν μοναχοῖς κυρ Διονύσιον» μᾶς διδάσκει ὅτι οἱ Πατέρες δὲν πρόσεχαν-ἐξέταζαν κυρίως τὶς λέξεις καὶ τὰ λεξικά (καλύτερα, ἀδιαφοροῦσαν γιὰ τὶς λέξεις), ὅσο πρόσεχαν τὸν νοῦν, τὴν πραγματικότητα ποὺ ἐκφράζουν αὐτὲς οἱ λέξεις· καὶ παραθέτει μιὰ μικρὴ ἀνθολόγηση φράσεων Πατέρων, ὅπως (ἁγ. Κυρίλλου): «Εἴωθεν ἐξ ἀρχῆς οὐ μόνον ἡ θεία Γραφή, ἀλλά καί οἱ τῆς ἐκκλησίας διδάσκαλοι περί τάς λέξεις ἀδιαφορεῖν, εἰδότες ὅτι οὐδέν ἀδικοῦσιν αἱ λέξεις, ὅταν ἄλλως ἔχῃ τά πράγματα», (Μ. Βασιλείου): «οὐ χρή προσέχειν λέξεσιν, ἀλλά τῇ τοῦ σκοποῦ δυνάμει», (Γρηγορίου Θεολόγου): «ὅτι οὐκ ἐν ρήμασιν ἡμῖν, ἀλλ᾿ ἐν πράγμασιν ἡ εὐσέβεια», καί (ἱ. Χρυσοστόμου): «οὐ δεῖ τήν λέξειν καθ᾿ ἑαυτήν βασανίζειν, ἀλλά τῇ διανοίᾳ προσέχειν τοῦ γράφοντος».

Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες χρησιμοποίησαν λέξεις, ἐπίθετα ἢ «οὐσιαστικὰ» ποὺ δὲν ἦταν «καταγεγραμμένα σὲ κάποιο λεξικό»,  ὅπως “ὁμοούσιος”, “θεοτόκος” κ.λπ., καὶ ποὺ φυσικά, δὲν τὰ ἀποδέχονταν οἱ αἱρετικοί. Αὐτά, ὅμως, ἐξέφραζαν τὴν Πίστη τῆς Ἐκκλησίας.

Διαβάστε, π. Βασίλειε, τὸ βιβλίο τοῦ π. Εὐθύμιου Τρικαμηνᾶ «Ἡ διαχρονικὴ Συμφωνία τῶν Πατέρων... περὶ Διακοπῆς Μνημονεύσεως» γιὰ νὰ δεῖτε τὸν «νοῦν» τῶν Ἁγίων Πατέρων γύρω ἀπὸ τὴν ἀνάλυση τῆς λέξεως καὶ τὴν διαχρονικὴ πρακτικὴ τῆς Διακοπῆς τῆς Μνημονεύσεως καὶ τῆς Ἀποτειχίσεως, ἀφοῦ ἀσφαλῶς δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παρουσιαστοῦν ὅλα τὰ πατερικὰ κείμενα ἐδῶ, στὴν μικρή μας ἀπάντηση. Ἂν ἔχετε κι ἐσεῖς αὐτὴν τὴν καλὴ προαίρεση τῶν Ἁγίων Πατέρων, θὰ σᾶς χαροποιήσει ἡ ἀνακάλυψη, ὅτι οἱ Ἅγιοι εἶχαν ἄλλη θέση ἀπὸ σᾶς, εἶχαν «νοῦν Χριστοῦ», τὸν ὁποῖον ὅλοι ἐπιδιώκουμε (κι ἐσεῖς) νὰ ἀποκτήσουμε. Αὐτό, τὴν ἀπόκτηση «νοῦν Χριστοῦ», δὲν διδάσκετε κι ἐσεῖς; Κι ἂν μέχρι τώρα δὲν εἴχατε ἀντιληφθεῖ τὴν σημασία τῆς Ἀποτειχίσεως, ἔ, δὲν χάθηκε ὁ κόσμος. Ὅλοι μας κάποτε μαθαίνουμε κάτι ποὺ δὲν γνωρίζαμε. Καὶ «ἡ λύπη εἰς χαρὰν γενήσεται»!

β. Στὴν ὁμιλία σας εἴχατε πεῖ: «Ὁ ὅρος “Ἀποτείχιση” εἶναι ἀπορριπτέος, διότι (ὅταν) ἀποτειχίζεται κάποιος,  βγαίνει  ἀπὸ τὰ τείχη τῆς Ἐκκλησίας. Δηλαδή, ἐκτὸς τῶν τειχῶν,  εἶσαι ἔξω ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία». Λανθασμένη, ἀλλὰ ὁλοκάθαρη ἡ ἑρμηνεία τῆς ἀποτειχίσεως, ὅπως τότε τὴν παρουσιάσατε. Μετὰ τὴν παρέμβασή μας, ἀλλάξατε γνώμη. Τώρα γιὰ σᾶς ἡ ἀποτείχιση («ἀποτειχίζοντες»=προστατεύοντες») ἔχει ἄλλη ἔννοια, τὴν ἔννοια τοῦ προστατεύω-ομαι!

Ὅταν, πάτερ, ἀποφασίσετε ποιά εἶναι ἡ ἑρμηνεία τῆς λέξεως, τότε συζητᾶμε  περισσότερο σοβαρά! Πάντως σᾶς παρακαλοῦμε νὰ διαβάσετε ἐπισταμένως τὴν παραπάνω μελέτη τοῦ π. Εὐθύμιου. Θὰ βρεῖτε τὴν σύμφωνη διαχρονικὴ ἑρμηνεία τῶν Πατέρων. Καὶ μιὰ ἐπισήμανση: Ἡ μελέτη εἶναι πρωτότυπη, ἀπ’ ὅ,τι γνωρίζω, καὶ τὸ Ἀντιαιρετικὸ Γραφεῖο τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς, προσπάθησε πρόχειρα νὰ τὴν ἀναιρέσει, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐκτεθεῖ ἀνεπανόρθωτα, ἀφοῦ οἱ ἐντολοδόχοι τοῦ μητροπ. Πειραιῶς δὲν βρῆκαν ὡς σύμμαχο στὴν διατεταγμένη αὐτὴ προσπάθειά τους, οὔτε ἕνα χωρίο Πατερικό!

γ. Στὸ ἴδιο βιβλίο, πάτερ, θὰ διδαχθεῖτε ἀπὸ τὴν ζωὴ καὶ τὰ λόγια τῶν Ἁγίων, ὅτι ἡ Διακοπὴ Μνημονεύσεως τοῦ ἐπισκόπου δὲν ἀποτελεῖ (ὅπως ἐσεῖς ἰσχυρίζεσθε) ἁπλῶς «θεμιτὴ προστασία τῶν κληρικῶν ἔναντι τοῦ “γυμνῆ τῆ κεφαλῆ κηρύσσοντος αἵρεσιν” ἐπισκόπου καὶ ...ἔνδειξη γνησίου Ὀρθοδόξου φρονήματος!», ἀλλὰ ἀντίθετα ἀναγκαῖον καθῆκον καὶ πράξη σωτηρίας, ἀφοῦ ἡ ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς, κολάζει. Πάντα στὴν ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς σὲ καιρὸ αἱρέσεως καὶ ἡ μὴ κοινωνία μαζί τους, ἦταν πρώτιστο μέλημα τῶν πιστῶν, ἐξ ἐνστίκτου ἀντίδρασις!

δ. Σὲ ἄλλο σημεῖο γράφετε: «Νὰ σημειωθῆ ὅτι ὁ Κανὼν τῆς Πρωτοδευτέρας ἀφορᾶ ἀποκλειστικὰ σὲ Κληρικοὺς καὶ ὄχι σὲ λαϊκούς, ἐφ’ ὅσον οἱ λαϊκοὶ δὲν ἔχουν ἐξουσία οὔτε νὰ μνημονεύουν τοῦ Ἐπισκόπου τῆς Ἐπαρχίας τους, οὔτε νὰ παύουν τὸ μνημόσυνον αὐτοῦ. Αὐτὸ δὲν εἶναι λεπτομέρεια ἀλλὰ τὸ ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ, δεδομένου ὅτι οἱ μέχρι σήμερα φανερὰ "ἀποτειχισμένοι" εἶναι ὅλοι λαϊκοί, πλὴν ἑνὸς καθηρημένου κληρικοῦ!».

Ι) Ἀσφαλῶς, ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς (ἀποτείχιση, διακοπὴ μνημοσύνου) δὲν εἶναι προνόμιο τῶν κληρικῶν μόνο. Ἂν ἡ ἐπικοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικοὺς μολύνει, τότε μολύνονται καὶ οἱ λαϊκοί (ὡς ἔχοντες λιγότερη γνώση) καὶ κατὰ περίπτωση περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι μολύνονται οἱ κληρικοί. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ Ἅγιοι δίδασκαν τὴν ἀπομάκρυνση καὶ τῶν λαϊκῶν, χωρὶς νὰ τοὺς προτρέπουν νὰ ἀπομακρύνονται συντεταγμένα (ὅπως ἀντιπατερικὰ καὶ κακόδοξα ὁ Τελεβάντος διὰ τοῦ ἱστολογίου του προπαγανδίζει ὅτι πρέπει νὰ γίνεται) ἀπὸ αἱρετικούς, ποὺ δὲν ἔχουν καταδικασθεῖ ἀπὸ Σύνοδο (ὅπως οἱ Οἰκουμενιστές), ἀρκεῖ ἡ αἵρεσή τους νὰ εἶναι ἐξακριβωμένη (ὅπως εἶναι ἡ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀφοῦ ἔχει ὀνομαστεῖ Παναίρεση ἀπὸ Ἅγιο, τὸν ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς καὶ πολλοὺς Πατέρες).

Ἄρα, λοιπόν, καὶ ὡς πρὸς αὐτὸ τὸ σημεῖο παραπληροφορήσατε καὶ διαστρέψατε τὴν ἀλήθεια, π. Βασίλειε· διαβάζουμε τὴν διαστροφὴ αὐτὴ στὴ πρῶτο σας κείμενο: «εἶναι πολὺ λεπτὰ θέματα αὐτά, διότι, ἐὰν ἀκολουθήσουμε αὐτὴν τὴν λογικὴ καὶ ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς ἀποφασίζει ποιός εἶναι ἀκοινώνητος, τότε πλέον θὰ γίνουμε χίλια κομμάτια ὡς Ἐκκλησία. Θέλει πάρα πολὺ προσοχὴ λοιπόν»! Ἀκριβῶς, πάτερ, «πολὺ προσοχή», ποὺ δυστυχῶς ὅταν ἀσχολεῖστε πρωτίστως μὲ τὸ κόμμα «Κοινωνία», δὲν τὴν ἔχετε. Δὲν καταλάβατε, δηλαδή, ἀκόμα ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι αἵρεση; Ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτὸς εἶναι ἄστοχος; Ἔγινε ἀπὸ ζηλωτὲς καὶ ἀδιάκριτους πιστούς; Ὁ «καθένας» τὸ λέει αὐτό; (Ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος, πάτερ μου, εἶναι ὁ «καθένας»;).

Ἂς δοῦμε δυό-τρεῖς θέσεις τῶν Ἁγίων. Γράφει ὁ Μ. Ἀθανάσιος: Ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν, χρή (=πρέπει) αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον, ἢ μετ' αὐτῶν ἐμβληθῆναι, ὡς μετὰ Ἄννα καὶ Καϊάφα, εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός» (Μ. Ἀθανασίου, ΒΕΠΕΣ, 33, 199) καὶ «ὧν τὸ φρόνημα ἀποστρεφόμεθα, τούτους ἀπὸ τῆς κοινωνίας προσήκει (=ἁρμόζει) φεύγειν» (P.G. 26, 1188Β).

Ὁ Μ. Βασίλειος διδάσκει «ὅτι ὅσους ("ὀρθόδοξους") κοινωνοῦν μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, ὄχι μόνον πρέπει νὰ τοὺς θέτουμε σὲ ἀκοινωνησία, “ἀλλὰ μηδὲ ἀδελφοὺς ὀνομάζειν”». Kαὶ ὁ ἅγιος Μᾶρκος: «Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας Διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ Σύνοδοι καὶ πᾶσαι αἱ θεῖαι Γραφαὶ φεύγειν τοὺς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καὶ τῆς αὐτῶν κοινωνίας διίστασθαι».

Ἀλλὰ καὶ ὁ ἅγιος Γερμανός: «Ἐξορκίζω ὅλους τοὺς λαϊκούς, ὅσοι εἴστε γνήσια τέκνα τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, νὰ φεύγετε ὁλοταχῶς ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς ποὺ ὑπέπεσαν στὴν ὑποταγὴ στοὺς Λατίνους, καὶ μήτε σὲ ἐκκλησία νὰ συγκεντρώνεστε μαζί τους, μήτε νὰ παίρνετε ὁποιαδήποτε εὐλογία ἀπὸ τὰ χέρια τους. Εἶναι καλύτερα νὰ προσεύχεσθε εἰς τὸν Θεὸ στὰ σπίτια σας μόνοι, παρὰ νὰ συγκεντρώνεσθε στὴν ἐκκλησία μαζὶ μὲ τοὺς Λατινόφρονες. Εἰ δ’ ἄλλως, θὰ ὑποστῆτε τὴν ἴδια κόλασι μ’ αὐτούς» (Ἅγιος Γερμανὸς Β΄, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, 1222-1240).

ΙΙ. Πολὺ «χολὴ» καὶ «κακία» ὑποκρύπτει καὶ ἡ φράση σας: «Οἱ μέχρι σήμερα φανερὰ "ἀποτειχισμένοι" εἶναι ὅλοι λαϊκοί, πλὴν ἑνὸς καθηρημένου κληρικοῦ!».

i Νὰ θυμίσω κατ’ ἀρχάς, π. Βασίλειε, πώς, ὅταν πάλι γράψατε κάτι ἐναντίον τῶν ἀποτειχισμένων, σᾶς ἐρώτησε ὁ κ. Τσολογιάννης, καὶ μὲ e-mail τὸν διαβεβαιώσατε «ότι οσα έχω γραψει δεν αφορουσαν τους Αποτειχισμενους αλλα … καποιους αλλους»! Σήμερα, μὲ αὐτὸ ποὺ γράφετε, ἐπιβεβαιώνετε ὅτι δὲν τοῦ εἴπατε τὴν ἀλήθεια, λόγῳ τῶν πολιτικῶν ἐκλογῶν, στὶς ὁποῖες ἐμπλεκόταν τὸ κόμμα «Κοινωνία», ποὺ ὡς «πνευματικός» καὶ καθοδηγητής του ὑποστηρίζετε. Ἐπιβεβαιώνετε δηλαδὴ ὅτι ἐμᾶς ἐννοούσατε, ἀφοῦ δὲν ὑπάρχουν (σύμφωνα μὲ αὐτὰ ποὺ τώρα δηλώνετε) ἄλλοι φανερὰ ἀποτειχισμένοι!

ii. Καὶ ἂς ἔρθουμε στὴν φράση σας: «πλὴν ἑνὸς καθηρημένου κληρικοῦ!». Μὲ αὐτὴ ἀποδεικνύετε ἢ ὅτι ἀγνοεῖτε τελείως τὰ πράγματα (καὶ δὲν σᾶς τιμᾶ νὰ γράφετε γιὰ πράγματα ποὺ ἀγνοεῖτε) ἢ ὅτι τὰ διαστρέφετε ἐνσυνειδήτως.

Πρῶτα-πρῶτα. Δὲν ὑπάρχει μόνο ἕνας ἀποτειχισμένος κληρικός, ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς. Ἤδη στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ὑπάρχουν τουλάχιστον τέσσερις, τοὺς ὁποίους ἐμεῖς γνωρίζουμε, οἱ ὁποῖοι ἔχουν διακόψει τὴν Μνημόνευση τοῦ Ἐπισκόπου τους. Τὰ ὀνόματά τους εἶναι γνωστά· ὁ τελευταῖος μάλιστα (ὁ π. Εὐθυμιος Χαραλαμπίδης) δὲν ἔχει καθαιρεθεῖ ἀκόμα, ἀλλὰ τὸν ἀπείλησε ὅτι θὰ τὸν καθαιρέσει ὁ μητροπολίτης Σύρου Δωρόθεος, ἂν δὲν ἐπαναλάβει τὴν μνημόνευση τοῦ ὀνόματός του μέχρι τὰ μέσα Σεπτεμβρίου 2014! Βλέπετε, π. Βασίλειε, ποιά εἶναι ἡ μοῖρα τῶν ἀποτειχισμένων; Ἡ καθαίρεση. Κάτι ποὺ ἐσεῖς, ἐφ' ὅσον κοινωνεῖτε μὲ τοὺς Οἰκουμενιστὲς, δὲν θὰ τὸ ὑποστεῖτε, γιὰ διαφορετικὰ πῶς θὰ μπορεῖτε -ὡς καθηρημένος- νὰ καθοδηγεῖτε ἕνα κόμμα!

Δεύτερον. Ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς, τὸν ὁποῖο λεκτικὰ ἀπαξιώνεται μὲ τὴν ἀπάντησή σας (καὶ μαζί του κι ἐμᾶς, οἱ ὁποῖοι τὸν ἔχουμε πνευματικό), σημειώνοντας ὅτι εἶναι καθηρημένος κληρικός, πράγματι, πάτερ, εἶναι καθηρημένος, ἀλλὰ διὰ τὴν Πίστιν. Καὶ ξέρετε ὅτι καμιὰ ἰσχὺ δὲν ἔχει ἡ καθαίρεση γιὰ τὴν Πίστη. Δὲν τὸ λένε μόνο οἱ Ἅγιοι, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὁ Κύριος: «Μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι..., μακάριοί ἐστε ὅταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσιν καὶ εἴπωσιν πᾶν πονηρὸν καθ' ὑμῶν ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ· χαίρετε καὶ ἀγαλλιᾶσθε...» (Ματθ. 5, 10-11). Τὸν καθαίρεσαν οἱ Ἐπίσκοποι ὅλως παράνομα καὶ ἀντικανονικά, ἕνα Καϊαφικὸ δηλαδὴ ἐκκλησιαστικὸ δικαστήριο. Τοῦτο μπορεῖτε καὶ ἰδίοις ὄμμασι νὰ ἐξακριβώσετε, ἂν κάνετε τὸν κόπο νὰ δεῖτε τὸ βίντεο ποὺ ἔχουμε στὴ διπλανὴ στήλη τῆς ἱστοσελίδας ἀναρτήσει. Ἄν, ἐπίσης, ἀναζητήσετε τὴν δημοσιευμένη εἴδηση ὅτι, ὁ Πρόεδρος τοῦ Συμβουλίου Ἐπικρατείας κατὰ τὴν ἐξέταση τοῦ θέματος, διέκοψε τὸν δικηγόρο-ἐκπρόσωπο τῆς Ἱ. Συνόδου καὶ τοῦ εἶπε ὅτι ἡ ἐκκλησιαστικὴ δίκη τοῦ π. Εὐθυμίου νομικὰ εἶναι διάτρητη!

Ὁ π. Εὐθύμιος Τρικαμηνᾶς, λοιπόν, καθαιρέθηκε γιὰ τὴν Πίστη. Γι’ αὐτὸ πρεσέτρεξαν νὰ τὸν ὑποστηρίξουν πλῆθος Ἱερομονάχων, ἱερέων, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν στὸ Βόλο ἢ στὴν Ἀθήνα, ὅταν διεξάγετο τὸ ἐκκλησιαστικὸ Δικαστήριο, ὁ δὲ π. Δ. Τάτσης ἔγραψε στὸν «Ὀρθόδοξο Τύπο» (φ. 1773, 27 Φεβρουαρίου 2009) στὸν ὁποῖο εἶστε καὶ σεῖς συνεργάτης: «Πρόσφατα ἐξεδόθη ἡ καταδικαστικὴ ἀπόφαση γιὰ τὸν γνωστὸ ἱερομόναχο (π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ), ὁ ὁποῖος μάχεται κατὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν... Τὸ μεγάλο του παράπτωμα ἦταν ὅτι δὲν μνημόνευσε τὸ Μητροπολίτη του... Δυστυχῶς, ἡ ἐκκλησιαστικὴ δικαιοσύνη ἀποφασίζει μὲ τρόπο παράλογο, πιστεύοντας ὅτι ἔτσι θὰ προστατεύσει κάποιους ...μεγαλόσχημους κληρικούς». Οἱ ἔπαινοι τοῦ π. Διονυσίου Τάτση καὶ τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση γιὰ τὸν π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ (ἐδῶ).

Θὰ σᾶς παραθέσουμε δυό-τρία ἐνδεικτικὰ ὀνόματα, ποὺ τὸν ὑποστήριξαν, καὶ ἀνῆκαν στὴν «Σύναξη κληρικῶν καὶ μοναχῶν» στὴν ὁποία καὶ ἐσεῖς συμμετείχατε: Ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱ. Μονῆς Μελισσοχωρίου Λαγκαδᾶ Κύριλλος μετὰ τῆς Συνοδείας του· ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱ. Μ. Μηλοχωρίου Πτολεμαϊδος Μάξιμος· ὁ ἀείμνηστος καθηγητὴς Ἰωάννης Κορναράκης· ὁ ἀείμνηστος Νικόλαος Σωτηρόπουλος· ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης· ὁ π. Διονύσιος Τάτσης.
Θὰ σᾶς πληροφορήσω, ἐπίσης, ὅτι πολλοὶ ἀπ' αὐτούς (ἰδίως Ἁγιορεῖτες) προέτρεπαν τὸν π. Εὐθύμιο νὰ μὴν δεχθεῖ τὴν καταδίκη ἀπὸ τὸ Συνοδικὸ Δικαστήριο, ἐφ' ὅσον οἱ καταδίκες γιὰ θέματα Πίστεως δὲν ἰσχύουν, ἀλλὰ νὰ συνεχίσει νὰ λειτουργεῖ. Αὐτὸ ἄλλωστε διδάσκουν οἱ Ἅγιοι, κι αὐτὸ ἔκαναν, ὅταν καταδικάστηκαν ἀπὸ "ὀρθόδοξους" τυπικὰ Πατριάρχες, ἀλλὰ γιὰ τὴν Πίστη ποὺ ἐκεῖνοι διέφθειραν, ὅπως οἱ ἀλήστου μνήμης πατριάρχες Καλέκας και Βέκκος!
Ὅμως ὁ π. Εὐθύμιος, ἂν καὶ δεχόταν τὴν θέση τους, δὲν λειτουργοῦσε γιὰ 3-4 χρόνια περίπου, ὄχι γιατὶ ἀναγνώριζε μιὰ ἀπόφαση οἰκουμενιστικῆς "λογικῆς", ἀλλὰ γιατὶ δὲν ἤθελε ἀπὸ μόνος του νὰ δικαιώσει τὸν ἑαυτό του. Γι' αὐτὸ καὶ τοὺς παρακάλεσε, αὐτὰ ποὺ λέγουν κατ' ἰδίαν, νὰ τὰ ὑπογράψουν. Κάτι ποὺ ποτὲ δὲν ἔκαναν, παρότι ἔγινε λόγος στὴ "Σύναξη Κληρικῶν" τῆς Γατζέας καὶ παρουσιάστηκε σχετικὸ αἴτημα!!!

Καὶ ἄρχισε πάλι νὰ λειτουργεῖ ὁ π. Εὐθύμιος, ὅταν ὁ Μητροπολίτης Ράσκας Ἀρτέμιος μὲ τοὺς περὶ αὐτὸν Πατέρες καὶ μοναχούς, ἐπιβεβαίωσαν ἐγγράφως ὅτι αὐτὴ εἶναι ἡ ἐκκλησιαστικὴ πρακτικὴ σὲ καιρὸ αἱρέσεως καὶ τὸν προέτρεψαν νὰ λειτουργεῖ.

Θὰ σᾶς θυμήσω, ἐπίσης, τί εἶπαν δύο ἀπὸ αὐτοὺς γιὰ τὸν π. Εὐθ. Τρικαμηνᾶ ὡς διωκόμενο γιὰ τοὺς ἀγῶνες κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ:

Ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης εἶπε σὲ ὁμιλία του στὸ Βόλο, παρουσία ἱερέων, μοναχῶν καὶ ἑκατοντάδων πιστῶν: «Ἐν πρώτοις νὰ φροντίσουμε νὰ μὴ μιανθοῦμε κι ἐμεῖς ἀπὸ τὶς  αἱρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Νὰ μὴν ἔχουμε καμία ἐπικοινωνία μαζί τους, ὅπως συνιστοῦν ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ οἱ Πατέρες... Νὰ ἐνισχύσουμε καὶ νὰ συμπαρασταθοῦμε πρὸς τοὺς ἀγωνιστὰς τῆς Ὀρθοδοξίας ποὺ διώκονται, τιμωροῦνται, συκοφαντοῦνται... Ἡ ἀποψινή μας παρουσία ἐδῶ ...εἶναι καὶ μία συμπαράσταση πρὸς τὸν ταλαιπωρούμενο ἀδελφὸ καὶ πατέρα, πρὸς τὸν ἀδίκως τιμωρηθέντα π. Εὐθύμιο Τρικαμηνᾶ, ὁ ὁποῖος ἐτόλμησε καὶ ἐσήκωσε μόνος ἐπὶ ἔτη τὸ «βάρος τῆς ἡμέρας», τὸ βάρος τῆς ἀντιπαραθέσεως μὲ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τοὺς Οἰκουμενιστὰς Ἐπισκόπους».

Καὶ ἀλλοῦ γράφει ὁ π. Θεόδωρος: «Ὁ οἰκουμενισμὸς προκαλεῖ μεγάλη βλάβη στὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐκεῖνο ποὺ δὲν μπόρεσε μὲ τὴ δολιότητα νὰ πετύχει ὁ Πάπας, δηλαδὴ νὰ ὑποτάξει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τὸ πετυχαίνει τώρα μὲ τοὺς «ὀρθοδόξους» οἰκουμενιστές... Ὁ ἐκ τοῦ φιλοπαπισμοῦ καὶ φιλοπροτεσταντισμοῦ κίνδυνος εἶναι μεγάλος. Πρέπει νὰ προλάβουμε τὴν ἐπερχόμενη προδοσία. Χρειάζονται περισσότεροι ζηλωτές, οἱ ὁποῖοι θὰ μιλοῦν μὲ παρρησία καὶ θὰ ἀφυπνίζουν τοὺς Ἐπισκόπους (σ.σ. ἀλλὰ καὶ τοὺς πρωτοπρεσβυτέρους), ποὺ ἀναπαύονται στοὺς θρόνους τους καὶ νωχελικὰ ἁπλώνουν τὰ χέρια τους νὰ εὐλογήσουν ἀδιακρίτως ὀρθοδόξους, παπικοὺς καὶ προτεστάντες, ἀδιαφορώντας ἂν μὲ τὴν τακτική τους αὐτὴ προδίδουν τὴν Ὀρθοδοξία» (Ὀρθόδοξος Τύπος,13/01/2012).

Ἀλλὰ καὶ ὁ π. Διονύσιος Τάτσης ἔγραψε: «Πρόσφατα ἐξεδόθη ἡ καταδικαστικὴ ἀπόφαση γιὰ τὸν γνωστὸ ἱερομόναχο, ὁ ὁποῖος μάχεται κατὰ τῶν Οἰκουμενιστῶν... Τὸ μεγάλο του παράπτωμα ἦταν ὅτι δὲν μνημόνευσε τὸ Μητροπολίτη του... Ὁ π. Εὐθύμιος εἶναι εὐλαβέσταστος κληρικὸς καὶ θαρραλέος. Διατυπώνει τὶς ἀπόψεις του τεκμηριωμένα καὶ ὑπερασπίζεται τὴν Ὀρθοδοξία. Σὲ μιὰ ἐποχὴ μάλιστα ὅπου ὄχι μόνο οἱ λαϊκοὶ ἀλλὰ καὶ οἱ περισσότεροι κληρικοὶ ἔχουν γίνει ἄνθρωποι τοῦ γλυκοῦ νεροῦ, ὁ π. Εὐθύμιος ἀπ’ τὴν ἀσκητικὴ του βίγλα ἀνησυχεῖ καὶ ἀντιστέκεται. Κι αὐτὸ εἶναι, ποὺ τὸν κάνει ἀξιοθαύμαστο καὶ ἀξιομίμητο... Δυστυχῶς, ἡ ἐκκλησιαστικὴ δικαιοσύνη ἀποφασίζει μὲ τρόπο παράλογο, πιστεύοντας ὅτι ἔτσι θὰ προστατεύσει κάποιους ...μεγαλόσχημους κληρικούς» ("Ὀρθόδοξο Τύπος", φ. 1773, 27 Φεβρουαρίου 2009). 
Ὁ π. Εὐθύμιος, λοιπόν, πάτερ, ἔπαψε νὰ εἶναι ἀξιομίμητος –γιὰ σᾶς καὶ τοὺς συνοδοιπόρους σας στὴν ἐπικοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς– ὅταν σᾶς ἀπέδειξε μὲ τὰ κείμενα τῶν Πατέρων, ὅτι εἶστε ὑποχρεωμένοι νὰ μὴ κοινωνεῖτε μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές! Γι’ αὐτὸ καὶ μιλᾶτε ἔτσι, γιὰ ἐκεῖνον ποὺ τόσο ἐκθειάζατε πρότινος, χωρὶς αὐτὸς νὰ ἀλλάξει κάτι.

Τὴν ἀπάντησή σας, π. Βασίλειε, τὴν κατακλείετε μὲ τὰ ἑξῆς:

«Ἐπὶ τῆς οὐσίας τοῦ θέματος δὲν ἐπιθυμῶ νὰ προσθέσω δικά μου λόγια ἀλλὰ θὰ παραθέσω τὰ λόγια τοῦ μακαριστοῦ ἐκκλησιαστικοῦ μας Πατρὸς Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, ἀφοῦ αὐτὸν ἐπεστράτευσαν γιὰ νὰ ἀποδείξουν ὅτι σφάλλομαι.

Θὰ παραθέσω ἐλάχιστα, ἀλλὰ ἀπολύτως ἀποδεικτικὰ ἀποσπάσματα, ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ «ΤΑ ΔΥΟ ΑΚΡΑ», τὰ ὁποῖα ἀπολύτως ἀσπάζομαι «ὡς λόγον Θεοῦ:».

Σ’  αὐτὰ θὰ ἀπαντήσουμε μὲ ἐκτενέστατο ἄρθρο.

"Πώς γίνεται μέσα στην καρδιά μας η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού", Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

«Τον 7ο αιώνα υψώθηκε πανηγυρικά ο τίμιος Σταυρός στα Ιεροσόλυμα, για να τον δει και να τον προσκυνήσει όλος ο λαός.
       Εκείνου του γεγονότος ανάμνηση είναι η τελετή της υψώσεως του Σταυρού, που γίνεται κάθε χρόνο, στις 14 Σεπτεμβρίου, στους ενοριακούς και μοναστηριακούς ναούς. Αυτή η Ύψωση, όμως, είναι εξωτερική. Υπάρχει, θα λέγαμε, και μια πνευματική Ύψωση του Σταυρού που συντελείται μέσα στην καρδιά του ανθρώπου.

    Πότε; Όταν κάποιος σταθερά αποφασίζει να αυτοσταυρωθεί, νεκρώνοντας τα πάθη του. Όποιος δεν το κάνει, δεν είναι αληθινός Χριστιανός. Το λέει ξεκάθαρα ο απόστολος: «Οι του Χριστού την σάρκα εσταύρωσαν συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις» (Γαλ. 5, 24). Όσοι, δηλαδή, είναι του Χριστού, έχουν σταυρώσει τον αμαρτωλό εαυτό τους μαζί με τα πάθη και τις επιθυμίες του. 

     Οι Χριστιανοί, λοιπόν, υψώνουν μέσα τους αυτόν τον Σταυρό και τον κρατούν υψωμένο σε όλη τους τη ζωή. Έτσι είναι, άραγε; Ο καθένας ας ρωτήσει τη συνείδησή του. Και μακάρι να μην πάρει την απάντηση· «Εσύ κάνεις τα σαρκικά σου θελήματα και υπακούεις στις επιθυμίες σου. Ο σταυρός σου δεν είναι υψωμένος, αλλά ριγμένος στο λάκκο των παθών, όπου σαπίζει από την καταφρόνια και την αμέλειά σου».
        Μετά την αποκαθήλωση του νεκρού σώματος του Χριστού, ο τίμιος Σταυρός έμεινε στο Γολγοθά. Οι Ιουδαίοι τον πήραν και τον έριξαν σε ένα σκουπιδόλακκο.
     Μετά την Ανάσταση του Κυρίου, πάλι, δεν δίστασαν να επιχώσουν με πέτρες και χώματα τον Πανάγιο τάφο Του, για να τον εξαφανίσουν.
    Τέλος, όταν οι Ρωμαίοι κυρίευσαν την επαναστατημένη Ιερουσαλήμ, το 70, κατέσκαψαν και ισοπέδωσαν όλη την πόλη και τα περίχωρά της. Και αργότερα, κατά την ανοικοδόμησή της, στον τόπο όπου πρώτα ήταν ο Πανάγιος τάφος, με υποκίνηση του εχθρού, έχτισαν ναό της Αφροδίτης, της ειδωλολατρικής θεάς της ασέλγειας.
     Κάτι παρόμοιο γίνεται και με τον εσωτερικό σταυρό μας. Όταν ο εχθρός κυριεύσει και κατασκάψει τη νοητή Ιερουσαλήμ, την ψυχή μας, ο Σταυρός αυτός γκρεμίζεται από τον καρδιακό Γολγοθά στο σπουπιδόλακκο των αμαρτωλών επιθυμιών και ηδονών. Στη θέση του τότε βάζουμε και προσκυνάμε το είδωλο της Αφροδίτης, ώσπου να μας επισκεφτεί η Θεία Χάρη, αν βέβαια μετανοήσουμε ειλικρινά, η οποία θα τσακίσει το είδωλο της αμαρτίας και θα υψώσει μέσα μας το Σταυρό της νεκρώσεως των παθών».

(Από το βιβλίο, «Χειραγωγία στην πνευματική ζωή»).

Πηγή: nefthalim

Λόγος εἰς τήν Ὕψωσιν, ΑΝΔΡΕΟΥ Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης

Λόγος εἰς τήν Ὕψωσιν τοῦ Τιμίου

καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ

ΑΝΔΡΕΟΥ Ἀρχιεπισκόπου Κρήτης

          Ἑορτάζομε τήν πανήγυρι τοῦ Σταυροῦ, καί ὅλο τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας καταφωτίζεται. Ἑορτάζομε τήν πανήγυρι τοῦ Σταυροῦ, καί ὅλη ἡ οἰκουμένη φωταγωγεῖται καί γεμίζει μέ ἀκτῖνες θεϊκῆς χαρᾶς. Ἑορτάζομε τήν πανήγυρι τοῦ Σταυροῦ, διά τοῦ ὁποίου τό σκοτάδι (τῆς ἁμαρτίας) ἐδιώχθη, καί ἦλθε τό φῶς (τῆς ἀρετῆς). Ἑορτάζομε τήν πανήγυρι τοῦ Σταυροῦ, καί ὑψούμεθα πνευματικῶς μαζί μέ τόν Σταυρωθέντα Σωτῆρα μας, ἀφήνοντας κάτω τήν γῆ μέ τήν ἁμαρτία, διά νά κερδίσωμε τά ἄνω ἀγαθά.
              Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καί ὑψώνει μαζί του τήν ἀνθρωπότητα, πού λόγῳ τῆς ἁμαρτίας της, ἦταν πεσμένη κάτω. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καί ταπεινώνει τήν αὐθάδη ἔπαρσι τῶν δαιμόνων. Ὑψοῦται ὁ Σταυρός, καί ἡ ἐναντία δύναμις τοῦ Πονηροῦ ὑποχωρεῖ καί ταπεινοῦται. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καί συναθροίζεται τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὑψώνεται ὁ Σταυρός, καί αἱ πόλεις ἑορτάζουν πανηγυρικῶς· οἱ δέ λαοί προσφέρουν χαρούμενοι τάς ἀναιμάκτους θυσίας εἰς τόν Θεόν. Διότι καί μόνη ἡ μνήμη τοῦ Σταυροῦ εἶναι ὑπόθεσις μεγάλης χαρᾶς, καί ἀποδίωξις τῆς λύπης.

Ἀλλά καί τό νά βλέπῃ κανείς τό τύπον τοῦ Σταυροῦ, πόσον μεγάλο πρᾶγμα εἶναι! Διότι ἐκεῖνος πού βλέπει τόν Σταυρόν, γεμίζει ἀνδρείαν καί διώχνει τήν δειλίαν. Τόσο μεγάλο πρᾶγμα εἶναι ὁ Σταυρός! Καί αὐτός πού τόν κάνῃ κτῆμα του, θά ἔχῃ ἀποκτήσει ἕνα θησαυρόν. Ἴσως νά νομίζετε ὅτι ὀνομάζω θησαυρό τόν χρυσόν, ἤ τά μαργαριτάρια, τούς βαρύτιμους Ἰνδικούς λίθους, διά τά ὁποῖα χαίρουν οἱ σαρκικοί ἄνθρωποι, ἀσχολούμενοι μέ τά μικρά καί ἀνάξια λόγου πράγματα. Ἐγώ ὅμως ὀνομάζω θησαυρόν –καί δικαίως– ἐκεῖνο τό ὡραιότατο καί πολύτιμο πρᾶγμα καί ὄνομα ἐπάνω στό ὁποῖο καί διά τοῦ ὁποίου, ἐπετεύχθη ὅλη ἡ ὑπόθεσις τῆς σωτηρίας μας.
Διότι ἐάν δέν ὑπῆρχε ὁ Σταυρός, ὁ Χριστός δέν θά ἐσταυρώνετο. Ἐάν δέν ὑπῆρχε ὁ Σταυρός, ὁ Χριστός –ἡ ἀληθινή ζωή– δέν θά ἐκαρφώνετο ἐπάνω εἰς τό Ξύλον αὐτό· καί ἐάν δέν ἐκαρφώνετο δέν θά ἀνέβλυζον ἀπό τήν Πλευράν οἱ βρύσες τῆς ἀφθαρσίας «αἷμα καί ὕδωρ», τά ὁποῖα ἐστάθησαν καθάρσια ὅλου τοῦ κόσμου. Δέν θά ἐσχίζετο τό χειρόγραφο τῆς ἁμαρτίας· δέν θά εἴχαμε τήν πνευματική ἐλευθερία μας· οὔτε θά ἀπελαμβάναμε τό «ξύλον τῆς ζωῆς»· ὁ Παράδεισος δέν θά ἀνοιγόταν· ἡ «στρεφομένη φλογίνη ῥομφαία» δέν θά ἄφηνε ἐλεύθερη τήν εἴσοδο πρός τήν Ἐδέμ· οὔτε ὁ Λῃστής θά εἰσήρχετο εἰς τόν Παράδεισον.

Διατί τά λέγω αὐτά; Ἐάν δέν ἦτο ὁ Σταυρός, δέν θά ἤρχετο ὁ Χριστός ἐπί τῆς γῆς· καί ἐάν ὁ Χριστός δέν ἤρχετο, δέν θά ὑπῆρχε ἡ Παρθένος. Καί ἐάν δέν ὑπῆρχε ἡ Παρθένος, οὔτε Γέννησις Χριστοῦ δευτέρα θά ὑφίστατο. Δέν θά συνανεστρέφετο ὁ Θεός ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους· δέν θά ὑπῆρχε τόκος, οὔτε φάτνη, οὔτε σπάργανα, οὔτε ὀκταήμερος περιτομή, οὔτε ὑποταγή εἰς τούς γονεῖς Του, οὔτε αὔξησις ἡλικίας, οὔτε αὔξησις σώματος, οὔτε φανέρωσις Αὐτοῦ, οὔτε βάπτισμα, οὔτε θαύματα, οὔτε ὁ προδότης Ἰούδας, οὔτε ἡ δίκη τοῦ Πιλάτου, οὔτε τό θράσος τῶν Ἰουδαίων πού ζητοῦσαν ἐπιμόνως νά σταυρώσουν τόν Ἀθῷον.

Καί ἐάν δέν ὑπῆρχε Σταυρός, δέν θά συνετρίβετο ὁ θάνατος, δέν θά ἐγυμνοῦτο ὁ ᾅδης, δέν θά ἐνεκρώνετο τό πονηρό φίδι, ὁ διάβολος. Δι᾽ αὐτό εἶναι πολύ μεγάλο καί τίμιο πρᾶγμα ὁ Σταυρός. Μεγάλο, διότι πάρα πολλά ἀγαθά καί εὐεργεσίαι ἔγιναν δι᾽ αὐτοῦ. Τόσο πολλά, καθ᾽ ὅσον καί τά θαύματα καί τά Πάθη τοῦ Χριστοῦ ὑπερνικοῦν κάθε δύναμι λόγου καί ἐκφράσεως. Εἶναι τίμιον ἐπίσης, διότι ὁ Σταυρός σημαίνει: Θεῖον Πάθος καί τρόπαιον. Πάθος, λόγῳ τοῦ ὅτι ὁ ἀπαθής Χριστός, ἑκουσίως ὑπέστη σταυρικόν θάνατον· τρόπαιον δέ, διότι ὁ διάβολος ἐτραυματίσθη διά τοῦ Σταυροῦ, καί μαζί του ἐνικήθη καί ὁ θάνατος. Συνετρίβησαν ἐπίσης αἱ πύλαι τοῦ ᾅδου, καί τέλος, ὁ Σταυρός ἔγινε δι᾽ ὅλον τόν κόσμον κοινή σωτηρία.

Ὁ Σταυρός εἶναι ἐλπίς τῶν Χριστιανῶν, σωτήρ τῶν ἀπεγνωσμένων, λιμάνι γι᾽ αὐτούς πού εὑρίσκονται σέ δύσκολες βιωτικές περιστάσεις, ἰατρός γιά τούς ἀσθενεῖς· ἀπομακρύνει τά πάθη, δίδει τήν ὑγεία, δίδει τήν ζωή στούς πνευματικά νεκρούς, καθοδηγεῖ πρός τήν εὐσέβεια, ἀποστομώνει τήν βλασφημία.

Ὁ Σταυρός εἶναι ὅπλο κατά τῶν ἐχθρῶν, πνευματική ράβδος διά τούς βασιλεῖς· τό κάλλος τοῦ βασιλικοῦ στέμματος· τύπος πού ἔχει ἕνα βαθύτερο πνευματικό νόημα, ράβδος δυνάμεως, εἶναι τό στήριγμα τῆς Πίστεως, πνευματική βακτηρία γιά τά γηρατειά, ὁδηγός τῶν τυφλῶν, φῶς διά τούς ἐσκοτισμένους, παιδαγωγός τῶν ἀφρόνων, διδάσκαλος τῶν νηπίων, συντριβή τῆς ἁμαρτίας, φανέρωσις μετανοίας· ἀποτελεῖ ἐγγύησιν ἀρετῆς καί δικαιοσύνης.

Ὁ Σταυρός εἶναι σκάλα πού ἀνεβάζει εἰς τούς Οὐρανούς· ὁδός, πού ὁδηγεῖ πρός τήν ἀρετήν· εἶναι πρόξενος ζωῆς πνευματικῆς· κατάργησις

Οὐνία, ὁ μόνος τρόπος ἑνώσεως τῶν «ἐκκλησιῶν» κατὰ τοὺς παπικούς

 

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ἐπαναλαμβάνεται! 

 

    Τὸ 1438-1439 πραγματοποιήθηκε ἡ διαβόητη ληστρικὴ ψευδοσύνοδος τῆς Φερράρας – Φλωρεντίας, ὅπου ὁ φράγκος αἱρεσιάρχης καταληψίας τοῦ σεβασμίου Πατριαρχείου τῆς Ρώμης Πάπας, ἐκμεταλλευόμενος τὴν τραγικὴ πολιτικὴ κατάσταση στὴν Ὀρθόδοξη Ἀνατολή, ὅπου οἱ βάρβαροι σφαγεῖς Ὀθωμανοὶ βρίσκονταν πρὸ τῶν πυλῶν τῆς Βασιλεύουσας, ἀπαιτοῦσε τὴν ὑποταγὴ τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν ἀντίχριστη ἐξουσία του.

   Ἀφοῦ ἐξαντλήθηκαν οἱ θεολογικὲς συζητήσεις καὶ οἱ ὀρθόδοξοι, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν ἅγιο Μάρκο τὸν Εὐγενικό, ἀπέδειξαν πανηγυρικὰ τὶς αἱρετικὲς κακοδοξίες τοῦ παπισμοῦ, οἱ αἱρετικοὶ παπικοὶ «ἄλλαξαν τροπάριο», δὲν ἐπέμειναν στὴ δογματικὴ συμφωνία μὲ τοὺς Ὀρθοδόξους, ἀλλὰ τοὺς ἀρκοῦσε ἡ ὑποταγή τους στὸν Πάπα, μὲ τὴν διατήρηση τῆς ὀρθοδόξου διδασκαλίας των! Ἤτοι: πρότειναν τὴν οὐνία, ὡς «μοντέλο» τῆς ἕνωσης. Αὐτὸ τὸ «μοντέλο» δέχτηκε, κατόπιν πιέσεων, ἡ πλειοψηφία τῶν ὀρθοδόξων συνέδρων, μὲ ἐξαίρεση τὸν ἅγιο Μάρκο καὶ ἐλάχιστους ἄλλους.

     Βεβαίως ἡ ληστρικὴ αὐτὴ ψευδοσύνοδος δὲν ἔγινε ἀποδεκτὴ ἀπὸ τὸν ὀρθόδοξο λαό, ὄχι ὅμως καὶ ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς παπικούς, γιὰ τοὺς ὁποίους εἶναι «οἰκουμενικὴ σύνοδος» καὶ οἱ ἀποφάσεις της ἐκτελεστέες! Τὶς ἐφαρμόζουν μὲ ἀκρίβεια καὶ ζῆλο, στὸν τρόπο ποὺ προωθοῦν τὴν «χριστιανικὴ ἑνότητα», ἡ ὁποία ἀπορρέει γιὰ τοὺς παπικοὺς ἀπὸ τὴν «οἰκουμενικὴ» σύνοδο τῆς Φερράρας – Φλωρεντίας. Γιὰ νὰ βροῦν ἄλλο τρόπο ἑνώσεως, πρέπει νὰ συγκαλέσουν ἄλλη οἰκουμενικὴ σύνοδο, ἡ ὁποία θὰ καταργήσει τοὺς Ὅρους τῆς παραπάνω συνόδου, δηλαδὴ τὴν οὐνία ὡς τρόπο ἑνώσεως!

       Αὐτὸ δυστυχῶς τὸ γνωρίζουν πολὺ καλὰ καὶ οἱ «δικοί» μας μεγαλόσχημοι κληρικοὶ καὶ θεολόγοι, οἱ ὁποῖοι συμμετέχουν στοὺς θεολογικοὺς διαλόγους καὶ ἀποκρύπτουν σκόπιμα ἀπὸ τὸ λαό, ὅτι γιὰ τοὺς παπικοὺς δὲν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος «ἑνώσεως», παρὰ αὐτὸς ποὺ ὁρίζει ἡ ψευδοσύνοδος τῆς Φερράρας – Φλωρεντίας, δηλαδὴ ἡ οὐνία!

    Κάνουμε μήπως λάθος κ.κ. οἰκουμενιστές;

 Ορθόδοξος Τύπος, 05/09/2014

H παπιστικὴ νοοτροπία και ο Οικουμενισμός σαρώνει. Τι άλλο θα ακούσουμε;

Μᾶς ἐστάλη ἀπὸ συνεργάτη

Κωστή Μπαστιά: Παπουλάκος

Ο Παπουλάκος -τό πραγματικό του όνομα Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος- γεννήθηκε τό 1790 μέ 1795 στό χωριό Άρμπουνα τών Καλαβρύτων.

τού Κώστα Παπαδημητρίου, επ. Σχολικού Συμβούλου 

Πηγή: agonasax

Θά ήταν ασυγχώρητο λάθος, άν θεωρούσαμε τόν «Παπουλάκο» τού Κωστή Μπαστιά σάν ένα λογοτεχνικό είδος, ένα μυθιστόρημα π.χ. ή ένα άλλο είδος αφηγήματος. Είναι κάτι πολύ περισσότερο. Είναι η ανάγκη έκφρασης τής πίστεως ενός Ορθόδοξου Χριστιανού. Είναι ένα έργο ειλικρίνειας, μιά στάση ζωής, πού ο συγγραφέας αντλεί τήν δύναμη από τίς κατασταλαγμένες ιδέες του καί τόν στέρεο μεταφυσικό του προσανατολισμό.

Σέ όλο αυτό τό έργο είναι φανερή η αγωνία τού Μπαστιά γιά τήν μοίρα τής Ορθοδοξίας καί τού Ελληνικού Έθνους. Καί είναι σταθερή η άποψή του ότι τό νεοελληνικό κράτος θά ξαναβρή τόν σωστό δρόμο, άν στραφή καί κτίση τό μέλλον του πάνω στίς στέρεες παραδόσεις τής νεοελληνικής Ορθοδοξίας.

Κόπηκε τό ρεύμα τών έργων τής ελληνικής λογοτεχνίας, πού στηριζόταν στήν παράδοση τού Βυζαντίου μέ τούς ανακαινιστές τού είδους καί κορυφαίο τόν Κοραή, καί ειδικά στά εκκλησιαστικά θέματα τόν Θεόκλητο Φαρμακίδη. Θιασώτης τού Ουμανισμού ο τελευταίος, μέχρι τό 1837, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στά εκκλησιαστικά προβλήματα. Στίς απόψεις τού Φαρμακίδη στηρίχθηκε ο Μάουερ καί μέ διάταγμα τού 1833 καθιέρωσε τήν ανεξαρτησία καί τό αυτοκέφαλο τής Ελληνικής Εκκλησίας, τήν υπαγωγή της στό κράτος καί τήν διάλυση εκατοντάδων ορθοδόξων μοναστηριών, όσων είχαν λιγότερους από πέντε μοναχούς.

Όπως ήταν φυσικό, αναπτύχθηκε γρήγορα καί η αντίδραση σ’ αυτόν τόν κατήφορο τής Ορθοδοξίας. Κάπως δειλά στήν αρχή καί ύστερα δυναμικά κάποιοι κορυφαίοι τών Γραμμάτων μας, όπως ο Ίων Δραγούμης, ο Γιάννης Βλαχογιάννης, ο Φώτος Πολίτης, ο Φώτης Κόντογλου καί προπαντός ο μεγάλος Παπαδιαμάντης, επεσήμαναν τίς αντινομίες καί τήν ανθελληνικότητα καί ανορθοδοξία τού νόμου τού Μάουερ καί επέκριναν τίς πολιτικές καί πνευματικές κατευθύνσεις του. Ο Μπαστιάς μέ τόν «Παπουλάκο» καί τά άλλα βιβλία του επάξια θεωρείται άξιος συνεχιστής τού έργου εκείνων.

Στό έργο αυτό προβάλλεται η νεοελληνική Ορθοδοξία. Τήν εκπροσωπεί ένας μοναχός, ο Παπουλάκος, πού κατά τόν Μπαστιά παίρνει επάνω του ολόκληρη τήν πνευματική, θρησκευτική καί πολιτική ζωή τής νεώτερης Ελλάδας. Γι’ αυτό λέμε πώς τό βιβλίο τούτο τού Μπαστιά δέν είναι μόνο λογοτεχνικό αφήγημα, αλλά καί ένα θεμελιακό δοκίμιο κριτικής τού νεώτερου ελληνικού πολιτισμού, πού κανείς δέν μπορεί νά τό αγνοήση ή νά τό

Αυτά έλεγαν οι Πατέρες, π. Βασίλειε Βολουδάκη;

 Ὁ π. Βασίλειος Βολουδάκης μὲ μιὰ ἀνάρτηση στὸ ἱστολόγιο τῆς Ἐνορίας του καὶ μὲ τίτλο «Ἀπάντηση σὲ ἐπικριτάς», ἀσχολήθηκε μὲ τὶς δημοσιεύσεις μας ἐκεῖνες, μὲ τὶς ὁποῖες ἐλέγχαμε ὅσα ἀντιπατερικὰ εἶπε γιὰ ἕνα κρίσιμο καὶ ἐπεῖγον θέμα τῆς ἐποχῆς μας. (Ἡ δημοσίευσή τοῦ ἄρθρου του ἐδῶ).

Τὸ θέμα, ὡς γνωστόν, ἦταν ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι θρασύτατοι καὶ ἀσύδοτοι (λόγῳ τῆς ἀδράνειας, τῆς δειλίας καὶ τοῦ συμβιβασμοῦ τῶν Ποιμένων) λυμαίνονται τὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἀπάντησή του, ἐμᾶς μὲν λύπησε καὶ ἀπογοήτευσε, γιὰ τὸν ἴδιο δέ, νομίζουμε ὅτι ἀποτελεῖ ἄλλο ἕνα λάθος, ποὺ προστίθεται στὸ προηγούμενο. Ἐλπίζουμε νὰ μὴν ὑπάρξει ἑπόμενο.

Κατ’ ἀνάγκην θὰ σχολιάσουμε τὸ ἄρθρο του αὐτό, ἀφοῦ ἀναφέρεται σὲ θέμα Πίστεως καὶ δὲν πρόκειται γιὰ μιὰ προσωπικὴ διαφορά.

Δημοσιεύουμε σήμερα τὸ πρῶτο μέρος.

Α΄ Μέρος

Α) ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ. Ξεκινᾶ τὴν ἀπάντησή του ὁ π. Βασίλειος: «Ἐπειδὴ κάποιοι, πού αὐτοαποκαλοῦνται ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ, ἐπέκριναν τὸ ἀπόσπασμα προσφάτου ὁμιλίας μου (πού ἀναρτήθηκε στὸ διαδίκτυο, μὲ τίτλο: ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΛΥΣΗ;»), ἰσχυριζόμενοι ὅτι τὰ λεγόμενά μου ἀντιβαίνουν στοὺς Ι. Κανόνας καὶ ἰδίως στὸν ΙΕ Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας, καταθέτω τὰ ἑξῆς»:

1. Ἀρχίζετε, π. Βασίλειε, τὴν ἀπάντησή σας αὐτή, ἀναφερόμενος σὲ «κάποιους, πού αὐτοαποκαλοῦνται ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ». Κατὰ τὴν ἴδια λογική, θὰ ἔπρεπε κι ἐμεῖς νὰ γράψουμε ὅτι «ἀπαντᾶμε σὲ κάποιον ποὺ αὐτοαποκαλεῖται ἱερέας». Ὅπως εἶστε ἱερέας, ἔτσι κι ἐμεῖς εἴμαστε ἀποτειχισμένοι. Καὶ ἐπειδὴ παίζετε μὲ τὶς λέξεις, σᾶς τὸ λέμε μὲ ἄλλα λόγια: Ἔχουμε, ὅπως ἀκριβῶς διδάσκουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες, ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές, μετὰ τῶν ὁποίων ἐσεῖς κοινωνεῖτε, χωρὶς ἔστω καὶ λεκτικὰ νὰ τοὺς ἐλέγχετε καὶ νὰ τοὺς πολεμᾶτε, ὅπως ἁρμόζει σὲ Ποιμένα!

2. Γράφετε –γιὰ νὰ δείξετε πὼς τάχα δεχθήκατε ἐπίθεση καὶ μὲ τὴν ἀπάντησή σας ἀμύνεσθε– ὅτι κάποιοι «ἐπέκριναν τὸ ἀπόσπασμα προσφάτου ὁμιλίας μου»! Ἔτσι, ὅποιος δὲν ἔχει παρακολουθήσει ἐξ ἀρχῆς τὸ «διάλογό» μας, δὲν γνωρίζει ὅτι ἐσεῖς κακόβουλα, ὕπουλα καὶ ἀνέντιμα (θὰ ἐξηγήσουμε στὴ συνέχεια τοὺς χαρακτηρισμούς) μᾶς ἐπιτεθήκατε πρῶτος κι ἐμεῖς (ὄχι τόσο γιὰ νὰ ὑποστηρίξουμε τὸν ἑαυτό μας, ἀλλὰ τὴν κακοποιούμενη ἀλήθεια), παραθέσαμε στοιχεῖα, ποὺ ἡ «πατρική» σας διάθεση, ἀπαξίωσε νὰ τὰ ἐξετάσει. Ὅμως, scripta manent (τὰ γραπτὰ μένουν) καὶ ὑπάρχουν ἀναρτημένα γιὰ ὅποιον θέλει νὰ δεῖ τὴν ἀλήθεια. Ἀκόμα καὶ γιὰ σᾶς.

Καὶ ἐξηγοῦμε δι’ ὀλίγων τὰ γεγονότα:

i. Ὅταν πρὸ μηνῶν γράψατε πάλι κάτι ἐναντίον τῶν ἀποτειχισμένων, σᾶς ἐρώτησε ὁ κ. Τσολογιάννης (ὅπως εἴδαμε νὰ ἀναφέρει) καὶ μὲ e-mail τὸν διαβεβαιώσατε «ότι οσα έχω γραψει δεν αφορουσαν τους Αποτειχισμενους αλλα … καποιους αλλους»!

ii. Τώρα ποὺ ἀλλάξατε ἄποψη (καὶ δικαίωμά σας), ποὺ φάνηκε δηλαδὴ ἡ πραγματική σας τοποθέτηση γιὰ τοὺς ἀποτειχισμένους, κάναμε τὴν παρακάτω ὑπόθεση καὶ περιμένουμε νὰ τὴν διαψεύσετε: Τότε, μᾶς διαβεβαιώσατε ὅτι –ὅσα γράψατε– δὲν ἀναφέρονταν ἐναντίον τῶν ἀποτειχισμένων. Ἀλλὰ τότε, εἴμαστε σὲ περίοδο ἐκλογῶν κι ἐσεῖς ἀποτελούσατε τὸν πνευματικὸ καθοδηγητὴ ἑνὸς πολιτικοῦ κόμματος ποὺ ὀνομαζόταν «Κοινωνία», παρὰ τὴν πάγια ἐκκλησιαστικὴ θέση, ὅτι οἱ κληρικοὶ δὲν κομματίζουν. Κρύψατε τὴν θέση σας, λοιπόν, γιὰ νὰ μὴ χάσετε ψήφους; Κι ὄχι μόνο τὶς ψήφους, ἀλλὰ καὶ στελέχη; μιᾶς κι εἴχατε προτείνει σὲ κάποιους ἀποτειχισμένους (ὅπως μοῦ ἐκμυστηρεύτηκαν) νὰ κατέβουν ὡς στελέχη σας στὶς ἐκλογές. Τώρα λοιπόν, ποὺ πέρασαν οἱ ἐκλογές, καὶ οὐσιαστικὰ διαλύθηκε καὶ τὸ κόμμα σας, ἐκφράσατε τὶς πραγματικές σας θέσεις;

iii. Ἄρα, ὅσα εἴπατε τότε καμουφλαρισμένα, θεωροῦμε ὅτι ἀφοροῦσαν καὶ τοὺς ἀποτειχισμένους.

Συμπέρασμα: Ἀπὸ ὅλα τὰ παραπάνω φαίνεται ὅτι δὲν ἐπικρίναμε ἐμεῖς ἐσᾶς, ἀλλὰ ἐσεῖς τὴν ἐνέργειά μας νὰ ἀποτειχιστοῦμε. Κι ἐμεῖς ἀπαντήσαμε μὲ κείμενα καὶ ἐπιχειρήματα. Ἐνῶ ἐσεῖς μὲ ὀρθολογισμὸ καὶ μηδὲν ἁγιοπατερικὰ κείμενα. Μὴ μᾶς πεῖτε πὼς παραθέτετε ἀπόσπασμα ἀπὸ βιβλίο τοῦ π. Ἐπιφάνιου. Διότι τὰ ἐπιχειρήματά του ἔχουν (δυστυχῶς γιὰ τὸν σεβαστὸ κατὰ τὰ ἄλλα π. Ἐπιφάνιο) κονιορτοποιηθεῖ ἀπὸ τρία τουλάχιστον βιβλία μὲ ἑκατοντάδες ἁγιοπατερικὰ κείμενα καὶ πολλὰ ἄρθρα.

iv. Κάνατε κι ἄλλη μιὰ παραπλανητικὴ κίνηση. Στὴν εἰσαγωγή σας ἐπισημαίνετε ὅτι ἰσχυριστήκαμε πὼς «τὰ λεγόμενά σας ἀντιβαίνουν στοὺς Ι. Κανόνας καὶ ἰδίως στὸν ΙΕ΄ Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας». Ὅμως, ξεχνᾶτε (σκοπίμως;) δυὸ πράγματα:

α) ὅτι ἐμεῖς δὲν ἀναφερόμαστε καὶ δὲν ἀναφερθήκαμε μόνο στὸν ΙΕ΄ Κανόνα τῆς ΑΒ Συνόδου, ἀλλὰ καὶ στοὺς ἄλλους Ι. Κανόνες, στὴν σύνολη πατερικὴ γραμματεία καὶ τὴν διαχρονικὴ πράξη τῆς Ἐκκλησίας (ἕνα σημεῖο τῶν ὁποίων εἶναι ὁ ΙΕ΄ Κανόνας) καὶ

β) ὅτι ἐσεῖς μὲ τὴν ἀπάντησή σας προσπαθεῖτε, ἀνεπιτυχῶς βέβαια, νὰ ἀποδείξετε λανθασμένη ἐνέργεια τὴν ἀποτείχιση, ἀναφερόμενος καὶ ἑρμηνεύοντας μόνο τὸν ΙΕ΄ Κανόνα καὶ χρησιμοποιώντας τὰ λόγια τοῦ Κανόνα, παραμερίζοντας τὴν Ἁγία Γραφή, τοὺς ὑπόλοιπους Ἱ. Κανόνες καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες στοὺς ὁποίους στηρίχτηκε ἡ διατύπωση τοῦ Κανόνα. Ξεχνᾶτε ὅτι τὸν Ἱ. Κανόνα ἑρμηνεύουν τὰ κείμενα τῶν Πατέρων ποὺ τὸν ἐφάρμοσαν! Καὶ δυστυχῶς γιὰ σᾶς, οἱ Ἅγιοι ἀποδέχονται αὐτὸ ποὺ ἐσεῖς ἀρνεῖσθε.

Β) ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ τῆς ἀπαντήσεώς σας: Γράφετε στὴν συνέχεια: «Αὐτὰ ποὺ ἀκούγονται στὸ ἀναρτηθὲν ἠχητικό τῆς ὁμιλίας μου, εἶναι ἕνα μικρὸ ἀπόσπασμα. Ἐλέχθησαν κατόπιν ἐρωτήματος ποὺ μοῦ ἐτέθη ἀπὸ τὸ ἀκροατήριο καί, βεβαίως, δὲν μειώνουν οὔτε κατ’ ἐλάχιστον τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν ἐκτίμησή μου πρὸς τοὺς εὐσεβεῖς ἀδελφούς μας, ποὺ ἐπέλεξαν νὰ ὀνομάζονται ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ, ἀλλὰ σημαίνουν μόνο τὸ ὅτι διαφωνῶ ἀπολύτως μὲ τὴν ἑρμηνεία καὶ μὲ τὴν πρακτικὴ ποὺ συνοδεύει τὴν ἐπιλογὴ τους αὐτήν».

Ἀγαπητὲ πάτερ Βασίλειε. Κανέναν ἀληθινὸ πιστὸ δὲν ἐνδιαφέρει ἂν διαφωνεῖτε ἢ συμφωνεῖτε μαζί μας. Τοῦτο θὰ ἐνδιέφερε μόνο ἂν ἔχετε κάποιους ὡς ὑποτακτικούς σας ἢ ὀπαδούς. Γιὰ προσέξτε.

Ἔχει ἀνοίξει, μὲ τὴν ραγδαία ἐπέκταση τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἕνα μεγάλο θέμα ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὴν σωτηρία μας, τὴν διατήρηση ἀκεραίας τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως. Ἔχουν πρόσφατα γραφεῖ (ὅπως προαναφέραμε) χιλιάδες σελίδες κι ἔχουν καταχωρηθεῖ σ’ αὐτὲς ἑκατοντάδες Πατερικὰ κείμενα γιὰ τὴν διαχρονικὴ Ὀρθόδοξη Παράδοση, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν ἀπομάκρυνση τῶν πιστῶν ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τὴν Διακοπὴ τῆς Μνημονεύσεως τῶν οἰκουμενιστῶν Ἐπισκόπων· πράξη ποὺ ἔγινε ἀπὸ χιλιάδες πιστοὺς στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας. Καὶ ἔγινε, ἄλλοτε ἀμέσως, μόλις ἐκφράστηκε ἡ βλάσφημη καὶ κακόδοξη διδασκαλία, ἄλλοτε μετὰ ἕνα εὔλογο μικρὸ χρονικὸ διάστημα μερικῶν μηνῶν ἢ ἐτῶν, κατὰ τὸ ὁποῖο, οἱ Πατέρες δὲν ἀδρανοῦσαν, δὲν ἠσχολοῦντο μὲ τὴν "πολιτική ποιμαντική", ἀλλὰ προσπαθοῦσαν νὰ μεταπείσουν καὶ νὰ μεταστρέψουν τοὺς αἱρετικούς.

Στὴν περίπτωση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὅμως, μιλᾶμε γιὰ μιὰ αἵρεση ποὺ ἔχει χαρακτηρισθεῖ ἀπὸ ἁγίους ἄνδρες ὡς ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ καὶ ὡς ἡ ἐσχάτη αἵρεση τῆς ἱστορίας, κι ἐσεῖς μᾶς λέτε ὅτι «διαφωνεῖτε ἀπολύτως», χωρὶς νὰ ἀποδεικνύετε ἁγιοπατερικὰ τὴν διαφωνία σας, παρὰ μόνο ἀποφαινόμενος ἀπόλυτα καὶ ἰδιόγνωμα μὲ ὀλιγόλογους αὐτοσχέδιους συλλογισμούς! 

Πάτερ Βασίλειε· γιὰ τὸ πατρονάρισμα τοῦ κόμματός σας εἴχατε καὶ διαθέσατε ἄφθονο χρόνο, γιὰ τὴν καταπολέμηση τῶν αἱρετικῶν Οἰκουμενιστῶν πόσο χρόνο διαθέσατε; Καὶ γιὰ νὰ μὴν ἀποπροσανατολίσετε τὴν συζήτηση στὸ ἀναγκαῖο ἢ ὄχι, στὸ νόμιμο ἢ ὄχι τῆς πνευματικῆς καθοδήγησης ἑνὸς κόμματος, σᾶς ἐρωτοῦμε εὐθέως: ποιό εἶναι τὸ πρώτιστο καθῆκον ἑνὸς λόγιου, μάλιστα, Ποιμένα, ἡ καθοδήγηση ἑνὸς κόμματος ἢ ἡ καταπολέμηση τῶν αἱρετικῶν;

Γνωρίζουμε πού μας έχουν οδηγήσει οι Οικουμενιστές; Και τι άλλο είναι ικανοί να κάνουν;