Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2015

Αν πεις τον Άνθιμο Θεσσαλονίκης Δαιμονισμένο...;

Πότε θὰ ἔπρεπε νὰ θιχτεῖ, καὶ νὰ καλέσει σὲ ἀπολογία, καὶ νὰ προχωρήσει σὲ τιμωρίες ὁ μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ἄνθιμος; Ἂν ἕνας ἱερέας ἀποκαλέσει δαιμονισμένο τὸν κ. Ἄνθιμο, ἢ ἂν ἀποκαλέσει δαιμονισμένο κάποιον συλλειτουργό του ἱερέα; Ἀσφαλῶς, μιμητὴς Ἐκείνου ποὺ «λοιδορούμενος οὐκ ἀντελοιδόρει» δὲν θὰ  ἐνδιέφεραν τὸν Μητροπολίτη οἱ ἔναντίον του λοιδορίες, ἀλλὰ οἱ ἐναντίον τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν, καὶ δὴ τῶν ἱερέων του και συγκεκριμένα τοῦ π. Νικολάου Μανώλη, ποὺ «λοιδορήθηκε» ὡς δαιμονισμένος ἀπὸ Ἀρχιμανδρίτη τοῦ μητροπολίτη Θεσσαλονίκης.

Λοιπόν, τί θὰ κάνει ὁ κ. Ἄνθιμος, θὰ καλέσει σὲ ἀπολογία τὸν ἐν λόγῳ Ἀρχιμανδρίτη;
Βεβαιότατα, θὰ καλέσει σὲ ἀπολογία καὶ θὰ τιμωρήσει παραδειγματικὰ κάποιον ἱερέα. Ἀπὸ τὴν ἀνάποδη ὅμως. Ὁ Ἀρχιμανδρίτης ἔδωσε τὸ στίγμα τοῦ κλίματος ποὺ ἐπικρατεῖ στοὺς περὶ τὸν κ. Ἄνθιμο ἱερεῖς· καὶ δείχνει ποιός θὰ τιμωρηθεῖ. Ἐκεῖνος, λοιπόν, ποὺ θὰ τιμωρήσει ὁ κ. Ἄνθιμος θὰ εἶναι ὄχι ὁ ἐν λόγῳ Ἀρχιμανδρίτης, ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ κατονομάστηκε ἀπὸ τὸν Ἀρχιμανδρίτη του ὡς «δαιμονισμένος»!
Πηγή: "Κατάνυξις"
"Δαιμονισμένο" αποκαλεί τον π. Νικόλαο Μανώλη, Μητροπολιτικός Αρχιμανδρίτης

Αγαπητοί διαχειριστές της Κατάνυξης και αδελφοί χαίρετε εν Κυρίω
Θα ήθελα να σας μεταφέρω ένα γεγονός στο οποίο ήμουν παρούσα, μαζί με τον σύζυγό μου και έχει άμεση σχέση με το θέμα του πατρός Νικολάου Μανώλη και τη στάση ιερέων της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης απέναντί του και απέναντι στους ενορίτες που κατηγορούνται όπως μαθαίνουμε για οπαδισμό κλπ.

Επιλέξαμε να το κοινοποιήσουμε  στο δικό σας ιστοχώρο γιατί γνωρίζουμε τον αγώνα σας δίπλα στον αγωνιστή παπα Νικόλα, αλλά και αλλού αν χρειαστεί,

Η αιρετικών προδιαγραφών "ΒΙΒΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ" έχει σάρκα από την σάρκα της "Ιεράς" Συνόδου! ----Ή: Βάλε το λύκο να φροντίζει τα πρόβατα!!!


Εἴδαμε μιὰ ἀνάρτηση στὸ ἱστολόγο "Εἰς ὦτα ἀκουόντων" σχετικὰ μὲ ἄλλη μιὰ ἀντι-Ὀρθόδοξη δραστηριότητα τῆς «Ἱερᾶς» Συνόδου (μὲ εἰσαγωγικὰ πλέον τὸ Ἱερᾶς) νὰ πράττει τὸ ἑξῆς τραγελαφικὸ καὶ παρανοϊκό:
Ἐνῶ ἔχει χαρακτηρίσει τὴν «Βιβλικὴ Ἑταιρεία» ὡς μὴ ὀρθόδοξη ὀργάνωση, δηλαδὴ ὀργάνωση ποὺ ἐξυπηρετεῖ αἱρετικὲς σκοπιμότητες, τοποθετεῖ πρόεδρο καὶ μέλος τῆς «Βιβλικῆς Ἑταιρείας»  δύο «ὀρθόδοξους» Μητροπολίτες (μέλη τῆς Ὀρθόδοξης Συνόδου), ὅπως τὸν Δημητριάδος Ἰγνάτιο καὶ τὸν Ἀλεξανδρουπόλεως Ἄνθιμο(!!!),
ἐνῶ συμμετεῖχαν σὲ αὐτὴ ἕνας Παπικὸς Ἀρχιεπίσκοπος, ὁ Κερκύρας Ἰωάννης Σπιτέρης καὶ ἕνας ἱερωμένος τῆς Ἑλληνικῆς Εὐαγγελικῆς Ἐκκλησίας, ὁ κ. Μελέτιος Μελετιάδης (Προεδρεύων στὸ τελευταῖο Δ.Σ. τῆς Βιβλικῆς ἑταιρείας).
Νά, λοιπόν, ἡ «Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν» στὴν πράξη! Ἐπιστευόμαστε τὴν συνδιαχείρηση τῆς ἱερὰς ὑποθέσεως τῆς ἐκτυπώσεως καὶ διαδόσεως τοῦ Εὐαγγελίου στοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές-μεταπατερικούς, Παπικοὺς καὶ Προτεστάντες Ἐπισκόπους! Λές καὶ δὲν ὑπάρχει "Ἀποστολικὴ Διακονία" τῆς Ἐκκλησίας! Λὲς καὶ δὲν μποροῦσε νὰ ἀναλάβει αὐτὸ τὸ ἔργο κάποιο Ὀρθόδοξο Μοναστήρι (π.χ. Ι.Μ. Βατοπεδίου), ποὺ τὰ κονδύλια γιὰ ἀγορὰ κοτόπουλων, νὰ διαθέσει καὶ γιὰ ἐκτύπωση Κ. Διαθήκης!
Καὶ ὅμως, ὅταν πρὶν δυὸ χρόνια δημιουργήθηκε σάλος γιὰ τὴν διανομὴ τῆς Κ. Διαθήκης σὲ διάφορες πόλεις τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ αἵρετικούς, ἡ «Ἱερὰ» Σύνοδος ἐσφύριζε ἀδιάφορα!
Οἱ δὲ Ἐπίσκοποι, καὶ οἱ Γέροντες, καὶ οἱ Πνευματικοί, καὶ οἱ Ποιμένες κοιμοῦνται τὸν βαρούχειον ὕπνο. Καὶ διαμοιράζουν Κ. Διαθήκες, μὲ ..."ξένα κόλυβα" προτεσταντικά!
Σιγὰ μὴ διαταράξουν τὴν σχέση τους μὲ τὴν θεσμικὴ κακόδοξη Ἱεραρχία, καὶ χάσουν τὶς τιμὲς καὶ τὴν ὑπακοὴ ποὺ ἀπολαμβάνουν ἀπὸ τὰ πνευματικά τους τέκνα!
Δημοσιεύουμε τὴν ἀνάρτηση!
 Πηγή: "Εἰς ὦτα ἀκουόντων"
Η “ΒΙΒΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ” είναι Ορθόδοξη οργάνωση;
Περιμένουμε απάντηση. !!!!!!!!     (Σιγά μην απαντήσουν....)
1. Ρωτάμε και περιμένουμε απάντηση από την Αγία και Ιερά Σύνοδο: η “ΒΙΒΛΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ” είναι Ορθόδοξη οργάνωση; Κι αν ναι, γιατί για χρόνια, άλλα μας λέγατε;
 Στην Ε΄ Διορθόδοξη Συνδιάσκεψη Εντεταλμένων Ορθοδόξων Εκκλησιών και Ιερών Μητροπόλεων για θέματα Αιρέσεων (13-18/5/1993) καταρτίσατε έναν κατάλογο των αιρετικών ομάδων, στον οποίο περιλαμβάνεται και η Βιβλική Εταιρεία ( 9η σειρά).
Επίσης ο μακαριστός π. Αντ. Αλεβιζόπουλος – εντεταλμένος από την Εκκλησία για θέματα αιρέσεων – την κατατάσσει μεταξύ των Προτεσταντικών παραφειάδων, ο δε Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλουπόλεως – καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών

Παραπονιέσαι ότι δεν σου συμπεριφέρονται καλά...

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης

Παραπονιέσαι ότι δεν σου συμπεριφέρονται καλά αυτοί με τους οποίους συναναστρέφεσαι. Άκου τη συμβουλή μου:
Εάν κάποιος δεν σου συμπεριφέρεται καλά, εσύ να του συμπεριφέρεσαι με καλωσύνη. Όλη η υπόθεση θέλει ταπείνωση. Ας πούμε ένα παράδειγμα: Σου λέγει κάποιος πως η δουλειά σου δεν είναι καλή. Να του πης: “Ευχαριστώ, που με συμβουλεύεις. Βοήθησε με να γίνω καλύτερος. Λέγε μου τα λάθη μου, για να τα διορθώσω”. Να δέχεσαι απ’ όλους συμβουλές, από ταπείνωση όμως και όχι από δειλία. Έτσι θα διατηρής στην ψυχή σου την ουράνια χαρά και την ειρήνη.
Σου είπε ο αδελφός σου ότι είσαι ύπουλος! Πάρε το για αστείο, και μη σου κακοφανεί! Αλλά, κι άν ακόμη το εννοούσε, σε ερωτώ: Μήπως στην πραγματικότητα δεν είμαστε όλοι ύπουλοι; Ποιός μπορεί να ισχυρισθεί πως είναι παντού και πάντοτε ευθύς και ειλικρινής; Πες ότι σου το είπε αυτό ο αδελφός σου κατά παραχώρηση Θεού, για να ταπεινωθείς και να διορθωθείς. Και εσύ να νοιώθεις όχι αντιπάθεια, αλλά αγάπη και ευγνωμοσύνη για τον αδελφό σου, που, έστω και μ’ αυτό τον τρόπο, σε βοηθά να διορθωθείς και να σωθείς!
Όταν σε λυπούν ή όταν σε προσβάλλουν, τότε να ενθυμήσαι τα Πάθη του Κυρίου μας: Όταν τον ύβρισαν, αυτός δεν ύβριζε, όταν τον ειρωνεύονταν, αυτός δεν ειρωνευόταν, όταν τον κτυπούσαν, αυτός δεν κτυπούσε, όταν τον κακολογούσαν, αυτός δεν κακολογούσε, αλλά σ’ όλα αυτά ανταποκρινόταν με ηρεμία: “Ει κακώς ελάλησα, μαρτύρησον περί του κακού” (Ιω. ιη’ 23). Και προσευχόταν για τους σταυρωτές Του. Να ζούμε, όπως έζησε ο Χριστός, δηλαδή με ταπείνωση, με υπακοή, με ανεξικακία. Να φροντίζουμε να Τον μιμούμαστε, όσο γίνεται, σε όλα. Μετά χαράς να βαδίζουμε τη στενή και τεθλιμμένη οδό, και να μισούμε τον φαρδύ και αστόχαστο βίο.
Πρόσεξε να μη σου κακοφαίνεται, όταν σου πουν λόγο σκληρό. Οι λόγοι οι σκληροί, οι υβρισιές, οι καταφρονήσεις απαλλάτουν τον άνθρωπο από τους κακούς λογισμούς, και μάλιστα τους αισχρούς. Τον απαλλάτουν απ’ όλα τα πάθη, αρκεί να υπομένει όλα αυτά αγόγγυστα. Όταν φθάσης στο σημείο να ευχαριστείσαι, όταν σε καταφρονούν, σε υβρίζουν και σε συκοφαντούν, τότε να ξέρεις σίγουρα ότι θα απολαύσης στέφανον αμάραντον στους ουρανούς.
Αν σε κοροϊδεύουν, εσύ κάνε καλούς λογισμούς, παίρνε το π.χ. για αστείο, και έτσι φεύγει εύκολα η παρεξήγηση και το σκάνδαλο. Να σας πω ένα παράδειγμα: Στο διακόνημα της γεωργίας, είχα δύο λαϊκούς βοηθούς, μισθωτούς της Μονής. Ο ένας ήταν έμπειρος στη γεωργία, ενώ ο άλλος εργαζόταν προηγουμένως ως κουρέας, και μόνο πρόσφατα είχε αρχίσει να επιδίδεται και αυτός στη γεωργία. Ο έμπειρος ήταν μικρότερος στην ηλικία από τον άλλο. Κι όμως τον πείραζε, αποκαλώντας τον “ψωμά”, υπονοώντας ότι δεν ήταν άξιος στη δουλειά του, αλλά μόνο για να τρώει ψωμί ήταν ικανός. Όμως ο άλλος ήταν πράος και ανεξίκακος, άν και ήταν μεγαλύτερος και είχε και δέκα παιδιά. Έλεγε με τον λογισμό του: “γιατί να μου κακοφανεί, άν με αποκάλεσε “ψωμά”; Ας τον να λέει. Δεν πειράζει!” Δηλαδή ταπεινώθηκε εκούσια, εξέλαβε την προσβολή για αστείο, δεν στενοχωρήθηκε, και έτσι κέρδισε ό,τι πιο πολύτιμο: Τη Χάρη του Θεού!
Ο Κύριος μακαρίζει τους πραείς. Λέγει ότι “αυτοί κληρονομήσουσι την γην” (Ματθ. ε’ 5). Αυτός, που είναι πραγματικά πράος, όχι μόνο εξωτερικά δεν οργίζεται, αλλ’ ούτε και μέσα στην ψυχή του. Την ώρα του παροξυσμού να προτιμάς τη σιωπή, την προσευχή και τη φυγή, και ποτέ σου δεν θα το μετανοιώσης.
Πολλοί οργίζονται όχι μόνον εναντίον ανθρώπων, αλλά και εναντίον αψύχων πραγμάτων, και αρχίζουν να σπάνε αντικείμενα και να χτυπούν τα ζώα, που νομίζουν ότι τους έφταιξαν. Όμως ο αληθινά πράος και ανεξίκακος δεν οργίζεται με τίποτε και είναι πάντοτε ειρηνικός. Το Πνεύμα το Άγιο κατοικεί μέσα στην ψυχή του.
Η πραότης, όταν είναι κατά Θεόν, δεν είναι ούτε δειλία, ούτε αδυναμία, αλλά είναι δύναμη πνευματική και πίστη στον Θεό αληθινή.
Ο πράος παραμένει ανεπηρέαστος στον νου και στην καρδιά του. Δεν ταράσσεται, ούτε όταν τον κατηγορούν, ούτε όταν τον επαινούν ούτε όταν τον υπολογίζουν, ούτε όταν τον αγνοούν, ούτε όταν τον εξυψώνουν, ούτε όταν τον ταπεινώνουν. Αυτή όμως η αρετή είναι καρπός μεγάλης πίστης στον Θεό, βαθιάς ταπείνωσης και καθαρής προσευχής.
Ο πράος επηρεάζει και τους άλλους γύρω του. Ειρηνεύει αυτούς, που διαπληκτίζονται, γαληνεύει αυτούς, που έχουν ταραχή και σύγχυση.
Ο πράος, και με μόνη τη θέα του, σκορπίζει ειρήνη και χάρη...




Ο Γέρων Γερμανός Σταυροβουνιώτης (+31 Αυγούστου)

31 Αυγούστου 2014
Ο Γέρων Γερμανός Σταυροβουνιώτης γεννήθηκε στο χωριό Αυγόρου της επαρχίας Αμμοχώστου το 1906. Ακολούθησε το μοναχικό βίο σε ηλικία 16 ετών, στην Ι.Μονή Σταυροβουνίου, διαβάζοντας το βίο του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτη. Διακρίθηκε για την ταπείνωσή του, την εργατικότητα, την υπομονή του και τον ασκητικό του ζήλο και το 1952 εξελέγη Ηγούμενος της ίδιας Μονής. Ως ηγούμενος έδινε πάντα πρώτος το καλό παράδειγμα στην αρετή, την εργατικότητα και την προσευχή.
germstavr
Διακρίθηκε επίσης και στη συγγραφή στίχων θρησκευτικού περιεχομένου, στους οποίους εξέφρασε τη βαθιά αγάπη του προς το Θεό και τους αγίους. Απεχθανόταν την προβολή και βίωνε την ταπείνωση σε κάθε πτυχή της ζωής του. Οι μεγάλοι και έμπονοι αγώνες του οδήγησαν στην αναζωογόνηση του Κυπριακού Μοναχισμού, ανδρικού και γυναικείου. Ως πνευματικός, ακόμη, καθοδήγησε πολλούς κληρικούς, μοναχούς και λαϊκούς, διδάσκοντας εκ του σύνεγγυς το αυθεντικό εκκλησιαστικό ήθος.
Μετέστη προς τις αιωνίους μονάς στις 31 Αυγούστου 1982
Πηγή: "pemptousia" kai "Tρελογιάννης"

Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2015

Ο Πατριάρχης, φαίνεται πως επέλεξε πια τελεσίδικα την ειρήνη του Αντί...χριστου κι όχι του ΧΡΙΣΤΟΥ!



Έμμεση απάντηση Βαρθολομαίου στο Άγιον Όρος για τις επαφές με τον Πάπα!

Πηγή: agioritikovima
Του Μάνου Χατζηγιάννη
 
"Πραματα και θάματα" περιελάμβανε η ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου με αφορμή την ανακήρυξη του σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου Σμύρνης. 
Καταρχάς με την έναρξη της ομιλίας του αναφέρθηκε στην "διατήρηση και προώθηση της κληρονομιάς του κορυφαίου πολιτικού Κεμάλ Ατατούρκ"!!!!  Προφανώς ξεπερνώντας το τι σημαίνει Κεμάλ για τον ελληνισμό της Σμύρνης. Αλλά τελικά αυτό ίσως να ήταν το λιγότερο....

Μέσω της ομιλίας του δίνει έμμεση απάντηση σε όσους τον κατηγορούν για τις επαφές με τον Πάπα Φραγκίσκο. 
Υπενθυμίζεται πως ο τελευταίος επικριτής του ήταν το Άγιο Όρος, του οποίου η Ιερά Κοινότητα απέστειλε σχετική επιστολή ασκώντας δριμεία κριτική στον Πατριάρχη και χαρακτηρίζοντας μεταξύ άλλων ως "καινοφανή" όσα συνέβησαν στο Φανάρι ειδικά για τον ασπασμό του Πατριάρχη με τον Πάπα. Απαντάει στο Άγιο Όρος ο κ. Βαρθολομαίος;  
Μιλώντας για το διαθρησκειακό διάλογο ο κ. Βαρθολομαίος τόνισε: "Στην εποχή μας, η αξιοπιστία των θρησκειών εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη δέσμευσή τους για την ειρήνη. Ο δρόμος για την ειρήνη και τη συμφιλίωση είναι ο διαθρησκειακός διάλογος και η συνεργασία ενόψει των κύριων σύγχρονων προκλήσεων, όπως η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος και η αυξανόμενη οικονομική και κοινωνική κρίση".
Και συνέχισε παρακάτω με μηνύματα προς πάσα κατεύθυνση: 
"Μερικοί άνθρωποι έχουν ισχυρές πεποιθήσεις ότι καλύτερα είναι να θυσιάσουν τη ζωή τους παρά να αλλάξουν τις απόψεις τους. Άλλοι -θα μπορούσαμε να πούμε φονταμενταλιστές- δυστυχώς είναι ακόμη και πρόθυμοι να αφαιρέσουν τις ζωές αθώων θυμάτων να προκειμένου να υπερασπιστούν τις απόψεις αυτές. 
Για τις συναντήσεις με τον Πάπα και τις επικρίσεις που δέχεται ανέφερε συγκεκριμένα: "Ακόμη και με το κόστος της δυσφήμησης για «οικουμενιστικές» ή "συγκρητιστικές" επιλογές, δεν περιοριζόμαστε από τέτοιες δεσμεύσεις".
Μίλησε και για την ειρήνη λέγοντας : Η ειρήνη δεν προκύπτει από την οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη, από την πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας, από το υψηλό βιοτικό επίπεδο. Η ειρήνη είναι πάντα ένα καθήκον, απαιτεί όραμα, δέσμευση, αγώνα, θυσία και υπομονή. Πιστεύουμε ότι στις μεγάλες θρησκευτικές παραδόσεις υπάρχουν δυνατότητες και ανεξάντλητα αποθέματα της ειρήνευσης. Ωστόσο δεν είναι αρκετό. Πρέπει να εργαστούν και να συνεργαστούν για την ειρήνη.
  "agioritikovima":

Γεννωνται δυο αδηρητα ερωτηματα και περιμενουν απαντηση απο τον Παναγιωτατο(;;;) κ.Βαρθολωμαιο 1)Τι σχεση εχει η Αποκαλυπτικη πιστη μας με την<<κληρονομια>>του Κεμαλ Ατατουρκ;;;2)Τι σχεση εχει η εν λογω πιστη,μετην εκ διαμετρου αντιθετη του ισλαμ;;; Εν τελει οταν ενθρονιστηκε,αυτην την <<παραδοση>>υποσχεθηκε οτι θα διαφυλασση ενωπιον Θεου και ανθρωπων;;;

"ΔΙΩΓΜΟΣ ΑΝΤΙΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΩΝ ΙΕΡΕΩΝ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ" από τον Θεσσαλονίκης ΑΝΘΙΜΟ!

Καγκελα 
Ποιός ο διώκτης; Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ανθιμος! Έγινε Μητροπολίτης στην Αλεξανδρούπολη,  ζώντος του κανονικού επισκόπου Κωνστάντιου! Πήρε την θέση του όταν παράνομα και χωρίς απολογία εκδιώχθηκε από τον αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ. Ὅταν εκοιμήθη ο κακονικός Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως, επί αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, εγκατέλειψε τη πτωχή μητρόπολη της Αλεξανδρουπόλεως και δια του ΜΕΤΑΘΕΤΟΥ, ενυφεύθη νέα, πλούσια και ωραία, την νύμφη του Θερμαϊκου τη Θεσσαλονίκη!!! Πράγμα που απαγορεύουν οι Ιεροί Κανόνες.

Ο Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αυγουστίνος Καντιώτης έδωσε αγώνες και μπήκε σε μεγάλες περιπέτειες για να μη παρανομήσουν οι αρχιερείς, με το μεταθετό. Ομως ο Θεσσαλονίκης Ανθιμος τα κατάφερε!!! Έφυγε από τον Εβρο,

Η ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ, ...και οι ΔΙΩΓΜΟΙ ΕΠΙ ΘΥΡΑΙΣ!



Ορθόδοξος φονταμενταλισμός

Προετοιμάζεται τὸ κλῖμα γιὰ τὸν εὐρύτερο διωγμό, ὅσων θὰ μείνουν πιστοὶ στὴν Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως φαίνεται ἀπὸ τὸ ἄρθρο καθηγητῆ ποὺ δημοσιεύουμε μὲ τὸν παραπάνω τίτλο!

Οἱ Οἰκουμενιστές (μὲ τὴν πρόθυμη καὶ σκόπιμη σύμπραξη τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν πατέρων), «ἐξουδετέρωσαν» κατ’ ἀρχάς, χαρακτηρίζοντας ὡς ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ὅσους ἀποτειχίστηκαν ἐφαρμόζοντες Ἱ. Κανόνας τῆς Ἐκκλησίας· καί, τώρα, ἀρχίζουν καὶ τὸ ξήλωμα ὅσων ἀντι-Οἰκουμενιστῶν θεωροῦν ὅτι, παρὰ τὸ ὅτι «κοινωνοῦν» μαζί τους, ὅμως ἡ φωνή τους καὶ ἡ δράση τους δημιουργεῖ προβλήματα.
Καὶ δημιουργεῖ προβλήματα, γιατὶ δὲν ἐκπέμπεται ἀπὸ μιὰ γενικὴ καὶ ἀόριστη «Σύναξη Κληρικῶν» ἐκτὸς τῶν μητροπολιτικῶν-ἐνοριακῶν ὁρίων, ἀλλὰ ἀγκυλώνει καὶ πονάει, ὡς ἐνοριακὸ ἀγκάθι, ποὺ βρίσκεται μέσα στὴν μητροπολιτικὴ σάρκα ἑνὸς πρωτοκλασάτου Οἰκουμενιστῆ Ἐπισκόπου.
Ἀναφερόμαστε στὴν δίωξη τοῦ π. Νικολάου Μανώλη ἀπὸ τὸν Μακεδονομάχο καὶ ἀκατασχέτως καὶ γραφικῶς πολιτικολογοῦντα μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ἄνθιμο, ὁ ὁποῖος ἀδιαφορεῖ πλήρως –πρακτικά– γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς Πίστεως!
Μὲ τὸ ἄρθρο αὐτό, ἐκφράζεται τὸ γενικὸ πνεῦμα τῆς στρατηγικῆς ποὺ κυριαρχεῖ στοὺς κύκλους τῶν Οἰκουμενιστῶν, μιὰ δηλαδὴ ἀκόμα θεωρητικὴ προετοιμασία τῶν πνευμάτων μὲ ὀρθοδοξοφανῆ ἐπιχειρήματα καὶ δόλια χρησιμοποίηση τῶν Ἁγίων Πατέρων (ἡ διδασκαλία τῶν ὁποίων αἰσχρότατα διαστρέφεται), ὥστε νὰ ἐθιστοῦν στὴν ἰδέα (οἱ ἀποίμαντοι πλέον στὸ κύριο θέμα τῆς Πίστεως Ὀρθόδοξοι) ὅτι:
ὅσοι ἀντιδροῦν στοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἡγέτες,  «ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσι», εἶναι φονταμενταλιστὲς καὶ φανατικοὶ καὶ πρέπει πάσῃ θυσίᾳ νὰ ἐξοντωθοῦν.


Ορθόδοξος φονταμενταλισμός



Πηγή: http://www.amen.gr/article20515
του Γεωργίου Δημακόπουλου,
Καθηγητή Ιστορικής Θεολογίας, Διευθυντή και Συν-Ιδρυτή
του Κέντρου Ορθοδόξων Χριστιανικών Σπουδών
Πανεπιστήμιου Fordham, Νέα Υόρκη, Η.Π.Α.

Ένας από τους ακρογωνιαίους λίθους της Ορθοδοξίας είναι η ευλάβεια της για τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας, οι οποίοι δεν υπήρξαν μόνο υποδείγματα αγιότητας, αλλά και οι μεγαλύτεροι διανοούμενοι της εποχής τους. Τα κείμενα αγίων όπως ο Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος Θεολόγος ή ο Μάξιμος Ομολογητής, αποτέλεσαν, και θα συνεχίσουν να αποτελούν, απαραίτητους οδηγούς στη χριστιανική πίστη και ζωή.
Είναι, όμως, ανησυχητικό το γεγονός ότι κατά τα τελευταία χρόνια, αρκετοί ορθόδοξοι κληρικοί και μοναχοί έχουν προχωρήσει σε δημόσιες δηλώσεις και τοποθετήσεις, εκφράζοντας μια «φονταμενταλιστική» προσέγγιση των Πατέρων της Εκκλησίας. Αν οι ηγέτες της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν ενωθούν και δεν συντονιστούν προκειμένου να αντιμετωπίσουν αυτή την εξέλιξη, η Ορθόδοξη Εκκλησία στο σύνολό της κινδυνεύει να κυριευθεί από εξτρεμιστές. [σ.σ. Ἂς ψηλαφήσουν οἱ λεγόμενοι «ἀντι-Οἰκουμενιστὲς» ἡγέτες τὸν προβληματισμὸ καὶ τὸν φόβο τῶν Οἰκουμενιστῶν. Φοβοῦνται μήπως ἐξεγερθοῦν οἱ Ὀρθόδοξοι! Φοβοῦνται τὴν μικρὴ ἀντίσταση, ὅσων δὲν μένουν μόνο στὸν χαρτοπόλεμο, ἀλλὰ προχώρησαν καὶ στὴν Ἀποτείχιση· καὶ τρέμουν μήπως, κάποιοι ἀπὸ τοὺς φυσικοὺς ἡγέτες τῶν Ὀρθοδόξων (ποὺ τώρα τοὺς ἔχουν ξεδοντιάσει μὲ τὶς οἰκουμενιστικὲς θεωρίες περὶ ὑπακοὴς στὸν Ἐπίσκοπο καὶ δυνητικῆς ἑρμηνείας), μήπως, λοιπόν, κάποιοι ἀφυπνιστοῦν καὶ ἀφυπνίσουν τὸν λαό. Γι’ αὐτὸ ἐπιχειρεῖται μὲ τὸ ἄρθρο αὐτὸ νὰ παρουσιασθεῖ ὡς «ὥριμο» αἴτημα ἐκ τῶν κάτω, πρὸς τοὺς Ἐπισκόπους Οἰκουμενιστὲς Ἡγέτες ...νὰ ἑνωθοῦν(!) γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσουν τὸν κίνδυνο ἀπὸ τοὺς «φονταμενταλιστὲς» Ὀρθοδόξους· νὰ πάρουν ἀποφασιστικὰ μέτρα ἐναντίον τῶν Ὀρθοδόξων “ἐξτρεμιστῶν”, γιατί, τάχα, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία θὰ κυριευθεῖ ἀπὸ μιὰ δράκα ἀνθρώπων ποὺ διαμαρτύρονται!].
Όπως και άλλα φονταμενταλιστικά κινήματα, έτσι και ο ορθόδοξος φονταμενταλισμός περιορίζει ολάκερη τη θεολογική διδασκαλία σε ένα υποσύνολο θεολογικών αξιωμάτων, κρίνοντας στη συνέχεια την αξία των άλλων σύμφωνα με αυτά. Η τάση αυτή εκδηλώνεται συνήθως με κατηγορίες σύμφωνα με τις οποίες μεμονωμένα άτομα, θεσμοί ή ολόκληροι κλάδοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν ανταποκρίνονται σ’ αυτό το αυτο-επιβαλλόμενο πρότυπο ορθόδοξης διδασκαλίας. Για παράδειγμα, όταν η Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών Βόλου διοργάνωσε το 2010 ένα διεθνές συνέδριο προκειμένου να εξεταστεί ο ρόλος των Πατέρων στη σύγχρονη εποχή, διάφοροι επικίνδυνοι καιροσκόποι στην Εκκλησία της Ελλάδος την κατηγόρησαν, όπως και τον τοπικό επίσκοπο, για αίρεση. [σ.σ. Ἐδῶ ἐξυπονοοῦνται ὅσοι τότε ἀντέδρασαν στὸ συνέδριο ἐκεῖνο μὲ δημοσίευση ἄρθρων καὶ ἄλλους τρόπους, καὶ ἀσφαλῶς καὶ ἡ Ἡμερίδα ποὺ διοργάνωσε ἀργότερα ἡ Μητρόπολη Πειραιῶς κατὰ τῆς μετα-πατερικῆς θεολογίας μὲ συμμετοχὴ καὶ τοῦ μητροπολίτη Ναυπάκτου Ἱεροθέου. Ἕνα μικρὸ τμῆμα ἀπὸ ὅσα σημαντικὰ ἐλέγχθησαν τότε, γιὰ τοὺς «ἰνστρούχτορες-ἱεραποστόλους αὐτῆς τῆς μετα-πατερικῆς θεολογίας παραθέτουμε στὸ τέλος(1)].
Το βασικό πνευματικό σφάλμα του ορθόδοξου φονταμενταλισμού έγκειται στην υπόθεση ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας συμφωνούν μεταξύ τους σε όλα τα θεολογικά και ηθικά θέματα. Αυτή η παρανόηση συνδέεται, χωρίς αμφιβολία, με μια άλλη εξίσου εσφαλμένη πεποίθηση, ότι δηλ. η ορθόδοξη θεολογία δεν έχει υποστεί καμία μεταβολή – ωστόσο κάτι τέτοιο δεν είναι αλήθεια, καθώς διαφορετικά δεν θα υπήρχε καμία ανάγκη για τους Πατέρες να ενδιαφέρονται για την οικοδόμηση ενός consensus, μιας συμφωνίας δηλ. στις διάφορες Οικουμενικές Συνόδους. [σ.σ. Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ἐδῶ νὰ μποῦμε στὴν διαδικασία ἑρμηνείας τῶν παραπάνω οἰκουμενιστικῶν προβληματισμῶν καὶ ἰδεολογημάτων. Ἐκεῖνο ποὺ γνωρίζουμε ὡς διδασκαλία τῶν Πατέρων εἶναι ἡ ἀλήθεια ὅτι ὁ Χριστός (καὶ ἡ Ἀλήθεια Του) «χθὲς καὶ σήμερα ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰώνας». Καὶ πὼς «τὸ περισσὸν ἐκ τοῦ πονηροῦ». Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρει ἐδῶ, ἂν διαφέρουν συμφωνοῦν ἢ ὄχι κάποιοι Πατέρες μεταξύ τους ἢ κάποιοι σύγχρονοι θεολόγοι, ἀλλὰ ἐνδιαφερόμαστε νὰ ἀκολουθοῦμε τὴν σύμφωνη γνώμη τῶν Πατέρων, δηλαδὴ τὴν μία ὀρθόδοξη θεολογία καὶ πίστη, δηλαδὴ τὴν Ἐκκλησία, δηλαδὴ τὸν Χριστό. Αὐτὸ ἔκαναν οἱ Ἅγιοι στὶς Συνόδους· δὲν ἐνδιαφέρονταν τάχα, νὰ οἰκοδομήσουν ἕνα consensus, ἀλλὰ νὰ διατυπώσουν τὸ πρῶτο ἀλάθητο θεοπαράδοτο consensus τοῦ Κυρίου, ἀσφαλῶς ὡς ἀπάντηση στὶς προκλήσεις τῆς ἐποχῆς τους, χωρὶς νὰ ἐπιφέρουν οὐδεμια μεταβολὴ στὴν θεολογία, δηλαδὴ στὴν Πίστη. Φαίνεται ὅτι ἡ «θεολογία» γιὰ τὸν καθηγητὴ Δημακόπουλο εἶναι ἕνα μεταβαλλόμενο εἶδος, ὅπως ἀκριβῶς τὸ ἐκλαμβάνει τὸ Βατικανό].
Η ειρωνεία, όπως προσδιορίζεται από την πρόσφατη μελέτη του φονταμενταλισμού, είναι ότι, ενώ οι φονταμενταλιστές ισχυρίζονται ότι προστατεύουν την ορθόδοξη χριστιανική πίστη από την διαφθορά της νεωτερικότητας, το όραμα που έχουν για τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό είναι καθ’ αυτό ένα πολύ σύγχρονο φαινόμενο. Με άλλα λόγια, η Ορθοδοξία ποτέ δεν ήταν αυτό που φονταμενταλιστές ισχυρίζονται ότι είναι.
Πράγματι, μια προσεκτική ανάγνωση της χριστιανικής ιστορίας και θεολογίας καθιστά σαφές ότι ορισμένοι από τους πλέον σημαίνοντες αγίους της Εκκλησίας είχαν διαφωνίες μεταξύ τους, μερικές φορές μάλιστα πολύ έντονες. Για παράδειγμα οι απόστολοι Πέτρος και Παύλος διαφωνούσαν σχετικά με την περιτομή. Ο Μέγας Βασίλειος και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος συγκρούστηκαν σχετικά με το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για την αναγνώριση της θεότητας του Αγίου Πνεύματος. Και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο οποίος έζησε σε ένα μοναστήρι στα όρια του ισλαμικού χαλιφάτου, εγκατέλειψε την προγενέστερή του υμνογραφική παράδοση, προκειμένου να αναπτύξει μια νέα που θα ανταποκρινόταν στις ανάγκες της κοινότητάς του. [σ.σ. Παρότι δὲν εἶναι ἔτσι τὰ πράγματα ὅπως τὰ παρουσιάζει ὁ καθηγητὴς Δημακόπουλος· ὡραῖα, ὑπῆρχαν διαφωνίες· καὶ τί μ’ αὐτό; Δὲν μᾶς ἐνδιαφέρουν οἱ διαφωνίες, παρὰ οἱ συμφωνίες ποὺ πάντα ἐπιτυγχάνοντο ἐν «Ἁγίῳ Πνεύματι», ποὺ σημαίνει χωρὶς καμιὰ «μεταβολὴ» τῆς θεολογίας κι ὄχι οἱ συμφωνίες ἐν τῷ πονηρῷ πνεύματι ποὺ ὑπονοεῖ ὁ καθηγητὴς καὶ ἀπεργάζονται οἱ Οἰκουμενιστές].
Είναι σημαντικό να αντιληφθούμε ότι οι ορθόδοξοι φονταμενταλιστές επιχειρούν να ενισχύουν την εκ μέρους τους απλουστευτική ανάγνωση των Πατέρων της Εκκλησίας, με επιπλέον αναλήθειες και ψεύδη. Ένα από αυτά τα πιο συνηθισμένα ψεύδη, είναι ο ισχυρισμός τους ότι ο μοναχισμός υπήρξε ανέκαθεν ο θεματοφύλακας της ορθοδόξου διδασκαλίας. [σ.σ. Ἀσφαλῶς καὶ δὲν γνωρίζουμε σὲ ποιούς ἀναφέρεται. Ἀλλὰ δὲν εἶναι ψεῦδος, ἀλλὰ ἡ ἀλήθεια, ὅτι αὐτὸ ἔκανε ὁ ἄξιος τῆς ἀποστολῆς του μοναχισμός, ὅπως καὶ οἱ ἄξιοι τῆς ἀποστολῆς τους ποιμένες καὶ θεολόγοι, κι ὄχι οἱ ψευδο-ποιμένες!]. Ένα άλλο επιμένει ότι οι Πατέρες ήταν αντίθετοι στο στοχασμό. Ενώ ένα τρίτο προβάλλει την ιδέα ότι η συμμόρφωση προς τη διδασκαλία των Πατέρων προϋποθέτει την αντίσταση προς οτιδήποτε προέρχεται από τη Δύση. [σ.σ. κύριε καθηγητά, διαβᾶστε τὸν ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, γιὰ νὰ μάθετε ὅτι αὐτὰ δὲν τὰ ὑποστηρίζουν οἱ φονταμενταλιστές, ἀλλὰ οἱ Ἅγιοι. Ὅσο γιὰ τὸ τρίτο, μὴν συκοφαντεῖτε, γενικεύοντας]. Όλοι οι παραπάνω ισχυρισμοί είναι προφανώς λανθασμένοι για συγκεκριμένους λόγους,

Τρίτη 10 Φεβρουαρίου 2015

O Καρνάβαλος έρχεται και παρέρχεται. —Όμως, ο άλλος, ο Οικουμενιστικός Καρνάβαλος, που περνάει απαρατήρητος στους πολλούς, απλώνεται και μας κυκλώνει! ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΝΤΙ-ΤΡΙΩΔΙΟ, Αυγουστίνου Ευδοξίας

Πηγή: "Ἀκτίνες"

Κάθε χρόνο, κατά τή διάρκεια τῆς πιό κατανυκτικῆς ἐκκλησιαστικῆς περιόδου, τοῦ Τριωδίου, ὁ διάβολος μέ τό ἀντι-Τρι­ώδιό του, μέ τά καρνα­βάλια* πού κορυ­βαντιοῦν, προσπαθεῖ νά καλύψει τή φωνή τῆς Ἐκκλησίας.
 Εἶναι γνωστό ὅτι στήν ἀρχαιότητα, τότε πού οἱ πρόγονοί μας ἀγνοοῦσαν τόν ἀ­λη­θινό Θεό καί πορεύονταν στό σκοτάδι, ἐπιδίδονταν σέ ἀνάλογες ὀργιαστικές τε­λετές, κατά τίς ὁποῖες καταργοῦνταν κάθε ἔννοια ἠθικῆς.
Κατά τή διάρκεια τῶν διο­νυσιακῶν ἑορτῶν, οἱ ἑορταστές φοροῦ­σαν δέρματα ζώων, ἄλειφαν τό πρόσωπό τους μέ τήν τρυγία (κατακάθι τοῦ κρα­σιοῦ), κραύγαζαν, βωμολοχοῦσαν, χόρευ­αν, μεθοῦσαν, κυλιοῦνταν στούς δρόμους, ἀσχη­μο­νοῦσαν... Ἀργότερα, πα­ρό­μοιες λα­τρευτικές

Η σύγχυση των Αντι-Οικουμενιστών! Υπάρχει ή όχι αίρεση;



Ἡ «Θεοδρομία» τοῦ π. Θ. Ζήση (μήπως ὁ ἴδιος πίσω ἀπὸ τὸ ψευδώνυμο Μελενικιώτης;) δίδασκε, αὐτὰ ποὺ ξεδιάντροπα σήμερα ἀπορρίπτουν οἱ σύμμαχοί του, ὁ π. Βασίλειος Παπαδάκης καὶ τὸ Ἀντιαιρετικό Γραφεῖο τοῦ Πειραιῶς. Γράφει ὁ Μελενικιώτης ὅτι ὑπάρχει ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ὅτι:
«ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΘΕΤΟΥΝ ΟΝΤΩΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΕΚΤΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»!
  Tὸ ἀποσπασμα ἀπὸ τὸ ἄρθρο τοῦ Μελενικιώτη:
«...Δεύτερον, εἶναι διαφορετικὸ πρᾶγμα τὸ νὰ πέσῃ κανεὶς σὲ βαριὲς ἁμαρτίες, π.χ.  νὰ ποιήσῃ «τὰ μέλη Χριστοῦ πόρνης μέλη», καὶ διαφορετικὸ ἀλλὰ χειρότερον πρᾶγμα νὰ λύσῃ τὶς εὐαγγελικὲς ἐντολὲς καὶ νὰ δογματίσῃ ὅτι π.χ. ἡ πορνεία δὲν ποιεῖ τὰ «μέλη Χριστοῦ πόρνης μέλη» ἢ λ.χ. ὅτι οἱ ἐκκλησιαστικὲς ἐντολὲς περὶ νουθετήσεως τῶν αἱρετικῶν μόνον ἕως «μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν» εἶναι σχετικοῦ κύρους. Τὸ δεύτερο τοῦτο, μολονότι μὴ κατ' ἀκρίβειαν δογματικὸ θέμα, συνιστᾷ αἵρεση, ὡς θεσμικὴ κατάργηση καὶ μόνιμη ἀλλοίωση τῶν σωστικῶν διδαγμάτων τῆς Ἐκκλησίας, εὐαγγελικῶν, ἀποστολικῶν, συνοδικῶν, πατερικῶν».

Κάθε τι που τσιμπάει, δεν είναι και κακό!




Τσουκνίθα η θαυματουργή
Ἐπειδή  «νοῦς ὑγιής ἐν  σώματι ὑγιεῖ» λίγα  χρήσιμα γιά τήν θεραπεία ἀρκετῶν ἀσθενειῶν καί δυσλειτουργιῶν τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος, ἀλλά καί γιά τήν βελτίωση  τῆς ὑγείας τῶν φυτῶν καί τοῦ ἐδάφους τοῦ κήπου μας.
 


Τσουκνίδα

Τσουκνίδα ένας θησαυρός στον κήπο μας με πολλές θεραπευτικές ιδιότητες και οφέλη για την υγεία μας. Όταν σκεφτόμαστε τσουκνίδα μας έρχεται στο νου το τσίμπημα της κάθε φορά που την ακουμπάμε. Κι όμως χωρίς αυτό το ιδιαίτερο τσίμπημα της θα είχε

Τραύματα φίλου, φιλήματα εχθρού! (αγ. Γρηγορίου Νύσσης)


Η αλήθεια είναι απλή! --Οι Οικουμενιστές και οι Πανθρησκειαστές όμως;


Πηγή: "Ἀκτίνες'

(Σχολιασμός στην  ατυχή αναφορά του Μητροπολίτου Μόρφου, για συνύπαρξη θρησκειών, στην συνέντευξη για το Κοράνι που τόσο μας λύπησε).


   Στη συνέντευξη που τιτλοφορείται «Πριν και μετά τη μεγάλη έκρηξη…», ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος μεταξύ άλλων αναφέρει:
     «Και να μην νομίσουν κάποιοι ότι μετά τον εθνικισμό θα πρέπει να πάμε στο άλλο άκρο, που είναι  η κατάργηση των ταυτοτήτων. Η συνύπαρξη προϋποθέτει ύπαρξη. Και η ύπαρξη θέλει ταυτότητα.  Πρέπει να μάθουμε το υπάρχειν και το συνυπάρχειν. Κάνουν μεγάλο λάθος εάν νομίζουν αυτοί καταργώντας τη θρησκευτικότητα των Ε/κ και των Τ/κ, θα οδηγηθούμε σε μια συνύπαρξη.  Οι θρησκείες όταν συνυπάρχουν εμπλουτίζουν τη ζωή των ανθρώπων σε επίπεδο πολιτισμού. Εγώ βλέπω σαν πρόκληση τη συνύπαρξη των δυο πολιτισμών στην Κύπρο».


«Τις κοινωνία φωτί προς σκότος;» Απόστολος Παύλος (Β΄Κορ.)

         Μπορούμε να μιλήσουμε για ειρηνική συνύπαρξη λαών όχι όμως για συνύπαρξη θρησκειών. Είναι απαράδεκτη αυτή η θέση. «Μη γίνεσθε ετεροζυγούντες απίστοις» λέγει ο Απόστολος Παύλος.

     Είναι ξεκάθαρη συγκρητιστική η αναφορά ότι «Οι θρησκείες όταν συνυπάρχουν εμπλουτίζουν τη ζωή των ανθρώπων σε επίπεδο πολιτισμού». Η επαναπροσέγγιση των Ελλήνων της Κύπρου με τους Τουρκοκυπρίους, στη χειρίστη και επικίνδυνη έκφανσή της. Παντελώς λανθασμένη η αναφορά σε συνύπαρξη θρησκειών.  Είναι ένας αλλότροπος συγκρητισμός. «Τις γαρ μετοχή δικαιοσύνη και ανομία, ή τις κοινωνία φωτί προς σκότος;» (Απόστολος Παύλος).

    Παρενθετικά να αναφέρω ότι αν εφαρμοζόταν η εκτρωματική Ανανική λύση, πλήθος συγκρητιστικών ατοπημάτων θα ακολουθούσαν.  Πρωτίστως θα εμολύνετο η παιδεία με τα συγκρητιστικά θρησκειολογικά ατοπήματα, θα πραγματοποιείτο η αλλοίωση της ιστορίας του πονεμένου μας γένους (με πρώτιστο το θέμα του παιδομαζώματος, όπως εξάλλου επιχειρήθηκε), οι μικτοί γάμοι θα επληθύνοντο, ίσως και παιδιά αβάπτιστα λόγω μικτών γάμων και τόσα άλλα.  (Θα έλεγα μεγάλο ψέμα αν πω ότι περιήλθα σε λογισμούς απόγνωσης από το πείσμα επιβολής του Ανανικού πολιτειακού εκτρώματος τότε. Αυτό φυσικά δεν οφειλόταν σε κάποιο δικό μου κατόρθωμα αισιοδοξίας, αλλά στη μεγάλη ελπίδα που είχα εξαιτίας των παρήγορων  προφητικών λόγων του Οσίου Παϊσίου, που από τα φοιτητικά χρόνια με παρηγόρησαν).  

      Άλλο η συνύπαρξη λοιπόν με άλλους ανθρώπους, που δεν είναι Χριστιανοί και άλλο η συνύπαρξη θρησκειών. Η αγάπη προς τους άλλους ανθρώπους που δεν είναι Χριστιανοί είναι αρετή, ενώ η συνύπαρξη θρησκειών έκπτωση αλήθειας και συγκρητισμός.

    Αντί επιλόγου παρατίθεται ο σχετικός λόγος του Αποστόλου Παύλου:
     «Μη γίνεσθε ετεροζυγούντες απίστοις· τις γαρ μετοχή δικαιοσύνη και ανομία, ή τις κοινωνία φωτί προς σκότος; τις δε συμφώνησις Χριστού προς Βελίαρ, ή τις μερίς πιστώ μετά απίστου; τις δε συγκατάθεσις ναώ Θεού μετά ειδώλων;  ημείς γαρ ναός Θεού εσμέν ζώντος» (Β΄Κορ. στ΄ 14-16).

Ο άγιος Χαράλαμπος και ένα σπουδαίο θαύμα του



Ο Άγιος Χαράλαμπος και ένα σπουδαίο θαύμα του
Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ: Ο Άγιος Χαράλαμπος ήταν ιερέας στη Μαγνησία της Μ. Ασίας. Η ζωή του ήταν μία συνεχὴς υπηρεσία αφοσίωσης στο Χριστὸ και αγάπης προς τον πλησίον. Όταν το 198 ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Σεπτίμιος Σεβήρος εξαπέλυσε διωγμὸ κατὰ των Χριστιανών, ο έπαρχος Λουκιανὸς έφερε μπροστά του το Χαράλαμπο και τον απείλησε ότι θα τον βασάνιζε πολὺ σκληρά, για να αρνηθεῖ το Χριστό. Ο γέροντας λευίτης χαμογελώντας απάντησε: «Εμείς οι χριστιανοί, ειμαστε εξοικειωμένοι με τους αγώνες και τους πολέμους. Όπως οι γενναίοι στρατιώτες δεν επιθυμούν τον ήσυχο θάνατο στο κρεβάτι, αλλὰ τον δοξασμένο της μάχης. Σε μένα υπάρχουν τα γηρατειά, αλλὰ να μάθετε καλὰ ότι στους δικούς μας αγώνες το παν είναι η ψυχή, η αποφασιστικότητα, η αυταπάρνηση. Αυτὰ δεν πέφτουν με την ηλικία, αλλὰ μένουν πάντοτε ανθηρὰ και νέα.». Εκνευρισμένος απὸ τα λόγια αυτὰ ο έπαρχος, διατάζει και τον γδέρνουν ζωντανό. Αυτός, όμως, αντὶ να σπαράζει απὸ τον πόνο, δοξολογούσε το Θεὸ για την αντοχὴ που του έδινε. Τότε πολλοὶ δήμιοι, που έβλεπαν αυτὸ το θαύμα, πίστεψαν στο Χριστό.

Φοβισμένος ο έπαρχος τον άφησε ελεύθερο. Αργότερα ο ίδιος ο Σεβήρος, μη μπορώντας να τα βγάλει πέρα μαζί του, τον αποκεφάλισε μετά από νέα βασανιστήρια, σε ηλικία 113 ετών. Ένα από τα μεγαλύτερα θαύματα του Αγίου είναι το θαύμα στα Φιλιατρά Μεσσηνίας κατά τη γερμανική Κατοχή (1943).
Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΤΩΝ ΦΙΛΙΑΤΡΩΝ: Το 1943 το Γερμανικό Στρατηγείο της Τρίπολης διέταξε τον Γερμανό Διοικητή των Φιλιατρών, Κοντάου, για κάποιο σαμποτάζ που είχαν κάνει οι αντάρτες, να κάψουν τα Φιλιατρά, να σκοτώσουν τους πρόκριτους της πόλης και να συλλάβουνε 1.500 κατοίκους της για να τους στείλουν στη Γερμανία σε στρατόπεδα - κολαστήρια. Ο Κοντάου έδωσε με την σειρά του διαταγή στους στρατιώτες του να προχωρήσουν την επομένη στις 6.00 π.μ. στην εκτέλεσή της. Αυτό, το έμαθε ο ιερέας Θεόδωρος Κωτσάκης, από τα Φιλιατρά, και προσπάθησε ανεπιτυχώς να μεσολαβήσει στους σκληρούς κατακτητές. Αποχωρώντας άπρακτος ο ιερέας από τη γερμανική διοίκηση, ειδοποίησε τους Φιλιατρινούς της Τρίπολης να προσευχηθούν τη νύκτα στον Άγιο Χαράλαμπο, πολιούχο Φιλιατρών, για να βάλει το χέρι του. Ο Άγιος, πραγματικά, παρουσιάστηκε την νύχτα στον Κοντάου που κοιμόταν. Ήταν μια φυσιογνωμία, γέροντας σεβάσμιος, μεγαλοπρεπής, ιεροφορεμένος, που δεν την είχε δει ποτέ στη ζωή του ο μάλλον άπιστος Γερμανός. Ο γέροντας του ζήτησε ήπια να μην εκτελέσει τη φρικτή εντολή.
Εκείνος εντυπωσιασμένος από το όνειρο, ξύπνησε. Σε λίγο ξανακοιμήθηκε, χωρίς να έχει επηρεαστεί. Όμως ο Άγιος επανεμφανίστηκε λέγοντας τα ίδια λόγια προσθέτοντας ότι θα φρόντιζε να μην τιμωρηθεί ο ίδιος για την παρακοή.
Ξαναξύπνησε και στο μυαλό του στριφογύριζαν τα λόγια που άκουσε. Αλλά ήταν αδύνατο να μην εκτελέσει την διαταγή, διότι θα τιμωρούνταν. Ξανακοιμήθηκε. Τότε, για τρίτη φορά, ο Άγιος του είπε: “Σου είπα να μην φοβηθής. Εγώ θα φροντίσω και δεν θα τιμωρηθής. Θα φυλάξω εσένα και όλους τους άνδρες σου και θα γυρίσετε στα σπίτια σας, χωρίς να πάθει κανένας τίποτε.” Στην αρχή θέλησε να αρνηθεί την εντολή του Αγίου, αλλά τελικά λύγισε, διότι εν συνεχεία τη νύχτα εκείνη, ο Γερμανός αξιωματικός, κατά τα λεγόμενά του, άκουσε στον ύπνο του κλάματα, από βασανιζόμενους ανθρώπους στην αυλή του. Ύστερα πλησίαζαν ζωντανές μορφές, που έμοιαζαν γυναίκες, που κτυπούσαν τα στήθη από δυστυχία. Θρηνούσαν και καταριόντουσαν για την σφαγή των παιδιών τους που αναμενόταν. Όλες αυτές οι φωνές γίναν σύννεφο και ανέβαιναν προς τον ουρανό. Έβλεπε ακόμη ο Γερμανός σκοτεινά σύννεφα, που έβγαιναν από το δωμάτιό του και ανέβαιναν σκιάζοντας τον ήλιο και σκοτεινιάζοντας τα πρόσωπα των στρατιωτών του. Άλλοι απ' αυτούς τρόμαζαν και άλλοι ζητούσαν βοήθειαν, κάνοντας τον Σταυρό τους. Ξύπνησε έντρομος. Πήγε να μιλήσει, αλλά έμενε ενεός βλέποντας ακόμη την άγια μορφή, το γέροντα του ονείρου του που είχε μορφή Αγίου της Ορθοδοξίας. Όταν συνήλθε, άρχισε να σκέφτεται το κακό, που επρόκειτο να γίνει. Οι σκέψεις αυτές τον αναστάτωσαν. Αλλά το “καθήκον” του ως αξιωματικού του Χίτλερ τον .. καλούσε να κάνει την αποτρόπαια πράξη. Ξανάκλεισε τα μάτια. Και ο Άγιος Χαράλαμπος, εμφανίσθηκε ξανά απειλητικός. Με φωνή δυνατή και επιτακτική του είπε: “Πρόσεξε!
Η πόλη δεν θα καεί και οι κάτοικοι δεν θα συλληφθούν. Είναι αθώοι. Το ακούς;” Τότε σηκώθηκε και χαράματα τηλεφώνησε στον προϊστάμενό του στην Τρίπολη. Άρχισε να του μιλάει με τρεμάμενη φωνή, αλλά και ο στρατιωτικός διοικητής Πελοποννήσου δεν πήγαινε πίσω. Άνοιγε το στόμα του και έβγαιναν άναρθρες κραυγές. Ήθελε να αγριέψει για να εκτελεστεί η διαταγή, αλλά δεν μπορούσε. Η αιτία ήταν η ίδια. Και αυτός είχε δει στο όνειρό του τον Άγιο Χαράλαμπο όπως του τον περιέγραψε στο τηλέφωνο και ο αξιωματικός του. Τελικά τού ανακοίνωσε:
«Γράψτε. Αναστέλλω την καταστροφήν της πόλεως. Έλθετε αμέσως ενώπιόν μου αύριον μεσημβρία». Ξημερώνοντας ανακοινώθηκε η ανάκληση της απόφασης των Γερμανών. Οι κάτοικοι των Φιλιατρών ξεχύθηκαν χαρούμενοι στα καφενεία, στην πλατεία, στους δρόμους, ώσπου αντιλήφθηκαν μια ομάδα Γερμανών που είχαν στη μέση τον αξιωματικό τους Κοντάου και δυο Ορθοδόξους ιερείς, να περνούν και να κατευθύνονται από τη μια Εκκλησία της πόλης στην άλλη. Ο αξιωματικός έψαχνε να βρει την εικόνα του Αγίου, που είδε. Όταν του ανοίξανε την πόρτα του Ναού της Παναγίας, αναγνώρισε την εικόνα του Αγιου Χαραλάμπους, που είδε στον ύπνο του.
Η φωνή του κόπηκε. Ντράπηκε. Σκέπασε με τα χέρια του το πρόσωπό του. Σε λίγο τα κατέβασε. Έκανε το Σταυρό του. Είπε μερικές προσευχές στη γλώσσα του. Ρώτησε εν συνεχεία τους ιερείς να του πούνε ποιος ήταν ο γέροντας της εικόνας. Του διηγηθήκαν, πως είναι ο θαυματουργός Άγιος Χαράλαμπος που υπέστη πολλά μαρτύρια για το Χριστό. Η ευγνωμοσύνη των Φιλιατρινών στον Άγιο δεν περιγραφόταν. Δοξάζαν το Θεό και ευχαριστούσαν τον Άγιο για το θαύμα του. Ο Γερμανός αξιωματικός και όλοι οι άνδρες της φρουράς εκείνης επέστρεψαν, όταν τελείωσε ο πόλεμος, στη Γερμανία, αλώβητοι. Ο αξιωματικός διατήρησε ζωηρή την μνήμη του θαύματος ευγνωμονώντας τον Άγιο. Έπειτα από λίγα χρόνια, ξεκίνησε με την γυναίκα του από την Γερμανία για τα Φιλιατρά. Δεν πρόλαβε όμως την γιορτή του Αγίου, διότι έφτασε στις 11 Φεβρουαρίου. Όταν όμως τον είδανε οι Φιλιατρινοί, χάρηκαν και ξαναγιορτάσαν. Ψάλλαν δοξολογία και του κάνανε υποδοχές, παραθέττοντάς του εορταστικό τραπέζι. Πολλές φορές ο Κοντάου με την γυναίκα του, τα παιδιά του και άλλους πατριώτες του πήγαινε στις 10 Φεβρουαρίου στα Φιλιατρά και προσευχόταν με πίστι στον Άγιο. Στην καρδιά του άνθισε η Ορθοδοξία.
Κοντάκιον. Ήχος δ’. Ως φωστήρ ανέτειλας, εκ της εώας, και πιστούς εφώτισας, ταις των θαυμάτων σου βολαίς, Ιερομάρτυς Χαράλαμπες. Όθεν τιμώμεν, την Θείαν σου άθλησιν.


ΠΗΓΗ «ΑΚΤΙΝΕΣ»