Αυγουστίνου Καντιώτη: Η ΓΕΝΝΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΒΑΒΥΛΑ --Και η δειλία κι ο συμβιβασμός των συγχρόνων Επισκόπων, που υποδεχονται τον πανοικουμενιστή Βαρθολομαίο στις Σέρρες!

 Ἡ γενναιότητα τοῦ Ἐπισκοπου Βαβύλα

AYTOI EINAI EΠΙΣΚΟΠΟΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ!!!

Τοῦ μητροπολίτη Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτη

Πηγή: «augoustinos-kantiotis.g»

Τὸν τρίτο μ.Χ. αἰῶνα ἐπίσκοπος τῆς Ἀντιοχείας ἦταν ὁ Βαβύλας. Ἐπὶ τῶν ἡμερῶν του ὡς ἐπισκόπου συνέβη ἕνα ἔκτακτο γεγονός. Ἕνας βασιλιᾶς ὑπέγραψε σύμφωνο εἰρήνης μὲ τὸ βασιλιᾶ τῶν Περσῶν, καὶ γιὰ νὰ τὸν δεσμεύσῃ στὴν τήρησι τῆς συμφωνίας ζήτησε καὶ πῆρε ὡς ὅμηρο τὸ γυιὸ τοῦ Πέρσου μονάρχου· ἀλλὰ τὸν ὅμηρο αὐτόν, χωρὶς καμμιά ἀφορμή, παραβαίνοντας κάθε θεῖο καὶ ἀνθρώπινο νόμο, τὸν κατέσφαξε ἀπάνθρωπα! Μεγάλο σκάνδαλο. Καὶ ἐνῷ διέπραξε τέτοιο ἔγκλημα, εἶχε τὴν ἀναίδεια ὁ βασιλιᾶς αὐτός, σταθμεύοντας στὴν Ἀντιόχεια, μὲ μεγάλη πομπὴ καὶ ἐπίδειξι, νὰ πάῃ στὸν ἱερὸ ναὸ ὅπου λειτουργοῦσε ὁ σεβάσμιος ἐπίσκοπος. Ἀλλὰ ὁ Βαβύλας στάθηκε στὴν θύρα τοῦ ναοῦ καὶ μὲ παρρησία ἤλεγξε τὸ βασιλιᾶ γιὰ τὸ πρωτοφανὲς ἔγκλημα καὶ ἐμπόδισε τὴν εἴσοδό του στὸ ναό.

Ἐγκωμιάζοντας τὸ Βαβύλα γιὰ τὴν ὑπέροχη στάσι του ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει τὰ ἑξῆς ἀξιομνημόνευτα ποὺ συνιστοῦν ἄριστο ὑπόδειγμα τέτοιων ἀφοριστικῶν ἀποφάσεων τῆς Ἐκκλησίας:

«Αὐτὸς λοιπὸν ὁ Βαβύλας τότε, ἀφοῦ ἡ χάρις τοῦ ἁγίου Πνεύματος τοῦ ἐμπιστεύθηκε τὴν ἐδῶ στὴν Ἀντιόχεια Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, δὲν θὰ ἔλεγα μὲν ὅτι ὑπερέβη τὸν προφήτη Ἠλία καὶ τὸν μιμητή του Ἰωάννη τὸν βαπτιστή, μήπως καὶ ὁ λόγος μου εἶνε πολὺ ἀσεβής, πάντως τοὺς ἔφτασε τόσο, ὥστε νὰ μὴ ὑστερήσῃ στὸ ἐλάχιστο ἀπὸ τὸ ἐλεύθερο φρόνημα τῶν γενναίων ἐκείνων ἀνδρῶν. Γιατὶ ὄχι ἕνα τετράρχη λίγων πόλεων (ὅπως ἦταν ὁ Ἡρῴδης ποὺ ἤλεγξε ὁ βαπτιστής) οὔτε τὸ βασιλιᾶ ἑνὸς ἔθνους (ὅπως ἦταν ὁ Ἀχαὰβ ποὺ ἤλεγξε ὁ Ἠλίας), ἀλλὰ ἐκεῖνον ποὺ κατεῖχε τὸ μεγαλύτερο μέρος ὅλης τῆς οἰκουμένης, αὐτὸν ἀκριβῶς τὸ φονιᾶ, καὶ ποὺ διοικοῦσε πολλὰ ἔθνη καὶ πολλὲς πόλεις καὶ ἄπειρα στρατεύματα, καὶ ποὺ ἀπὸ κάθε πλευρὰ ἦταν φοβερός, καὶ ἀπὸ τὸ μέγεθος τοῦ ἀξιώματος καὶ ἀπὸ τὸ θράσος τοῦ χαρακτήρα, σὰ νά ᾽ταν κανένας τιποτένιος δοῦλος καὶ τελείως ἀνυπολόγιστος, ἔτσι τὸν πέταξε ἔξω ἀπ᾽ τὴν Ἐκκλησία, μὲ τόση ἀταραξία καὶ ἀφοβία, μὲ ὅση ἕνας τσοπᾶνος θ᾽ ἀποχώριζε ἀπ᾽ τὸ κοπάδι κάποιο πρόβατο γεμᾶτο ψώρα κι ἀρρωστημένο, ἐμποδίζοντας ἔτσι τὴν ἀσθένεια τοῦ ἀρρώστου νὰ μεταδοθῇ στὰ ὑπόλοιπα. Κι αὐτὰ τὰ ἔκανε βεβαιώνοντας ἐμπράκτως τὸ λόγο τοῦ Σωτῆρος, ὅτι δοῦλος εἶνε μόνο αὐτὸς ποὺ κάνει τὴν ἁμαρτία, ἔστω κι ἂν ἔχῃ πάνω στὸ κεφάλι του μύρια στέμματα, ἔστω κι ἂν φαίνεται πὼς ἐξουσιάζει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ποὺ εἶνε πάνω στὴ γῆ· ἐνῷ αὐτὸς ποὺ νιώθει ὅτι γιὰ κανένα κακὸ δὲν τὸν ἐλέγχει ἡ συνείδησί του, κι ἂν συγκαταλέγεται στὴν τάξι τῶν ὑπηκόων, βασιλεύει περισσότερο ἀπ᾽ ὅλους τοὺς βασιλιᾶδες».

* * *

Ἀκοῦτε γλῶσσα θαρραλέου ἐπισκόπου; Μεγαλειότατοι κατὰ τὴν χριστιανικὴ ἠθικὴ εἶνε αὐτοὶ ποὺ στέκουν στὸ ὕψος τῆς ἀποστολῆς τους ὡς Χριστιανοὶ μέσα στὸν κόσμο, ἔστω καὶ ἂν κατὰ κόσμον εἶνε οἱ κατώτεροι ἀπ᾽ ὅλους. Αὐτοὶ εἶνε τὸ ἁλάτι καὶ τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Αὐτοὶ ἔχουν τὴν ἐσωτερικὴ μεγαλοπρέπεια, τὴν ἀκτινοβολία, τὸ ἄφθαρτο στέμμα τῆς ἁγιότητος, ἡγεμονεύουν καὶ βασιλεύουν στοὺς ἑαυτούς των. Ἐνῷ αὐτοὶ ποὺ βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὴ φοβερὴ κυριαρχία φρικτῶν ἐλαττωμάτων καὶ παθῶν, ἔστω καὶ ἂν εἶνε πλούσιοι, ἔστω καὶ ἂν εἶνε στρατηγοί, ἔστω καὶ ἂν εἶνε βασιλεῖς, ἔστω καὶ ἂν εἶνε ἐπιστήμονες καὶ σοφοί, εἶνε ντροπιασμένοι δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας. Μεγαλειότης εἶνε μία, ἡ ἀρετή· ἀθλιότης εἶνε μία, ἡ κακία.

Ὁ Βαβύλας, γιὰ τὸν ἔλεγχο ποὺ ἐξήσκησε ὄχι μόνο γιὰ τὴ δολοφονία ἀλλὰ καὶ γιὰ ἄλλες ἐκδηλώσεις τῶν εἰδωλολατρῶν, τὸν συνέλαβαν, τὸν ἔδεσαν μὲ ἁλυσίδες, τὸν ἔσυραν, τὸν διαπόμπευσαν διὰ μέσου τῶν δρόμων καὶ πλατειῶν, τὸν ἔρριξαν στὶς φυλακές, κι ἀφοῦ τέλος τὸν ἔβγαλαν ἀπὸ ἐκεῖ τὸν ἐκτέλεσαν. Δὲν κάμφθηκε. Δὲν λιγοψύχησε. Δὲν ἐγκατέλειψε, δὲν ἐπρόδωσε τὴ θέσι στὴν ὁποία τὸν ἔβαλε ὁ Βασιλεύς του, ὁ Χριστός, ἀλλὰ σὰν πιστὸς στρατιώτης ἀγωνίστηκε ὑπὲρ τῆς ἀληθείας «ἕως τοῦ θανάτου» καὶ ἀντιστάθηκε κατὰ τῆς ἁμαρτίας μαχόμενος «μέχρις αἵματος» (Ἑβρ. 12,4). Ἀναδείχθηκε ἥρωας, ἀριστοῦχος στὰ πνευματικὰ τῆς Ἐκκλησίας. Κρατῆστε τὴν Ἐκκλησία ἐλεύθερη καὶ ἀδούλωτη, «μὴ γίνεσθε δοῦλοι ἀνθρώπων» (Α΄ Κορ. 7,23).

* * *

Τέτοιους ἐπισκόπους ἔχει ἀνάγκη περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορὰ ἡ Ἐκκλησία... Οἱ Βαβύλες, ὑποθέτω, δὲν διορίζονται μὲ πολιτικὰ διατάγματα καὶ προκειμένου ν᾽ ἀναλάβουν καθήκον­τα δὲν ὁρκίζονται ἐνώπιον ἐπιγείων ἀρχόν­των. Μιὰ Ἐκκλησία δούλη, ὅπως ἀποδεικνύουν τὰ γεγονότα, ποὺ κολακεύει καὶ κολακεύεται, ποὺ δίνει καὶ παίρνει κίβδηλα παράσημα ματαίας δόξης, ποὺ ἀναπαύεται μακαρίως ἐπάνω σὲ μαλακὰ ἀνάκλιντρα καὶ χρυσοστόλιστους θρόνους, ποιά, παρακαλῶ, νικηφόρο μάχη μπορεῖ νὰ δώσῃ κατὰ τοῦ συγχρόνου κόσμου, ὁ ὁποῖος ἀνασταυρώνει τὸν Θεάνθρωπο σὲ τοῦτο τὸν αἰῶνα τῶν φώτων καὶ ἐπιστημῶν;

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ὁ ἅγιος Ἐπίσκοπος Βαβύλας ὄρθωσε τὸ χριστιανικὸ ἀνάστημά του καὶ ἀρνήθηκε τὴν εἴσοδο στὴν Ἐκκλησία τοῦ Βασιλιᾶ ποὺ εἶχε ἐγκληματίσει.

Οἱ σύγχρονοι Ἐπίσκοποι, ὄχι μόνο δὲν ἐμποδίζουν τὴν εἴσοδο στὸ Ἱ. Ναὸ ψυχοκτόνων Ἐπισκόπων, ἀλλὰ τοὺς προσκαλοῦν στὴν Μητρόπολή τους καὶ τοὺς ὑποδέχονται μετὰ «βαΐων καὶ κλάδων», συντελοῦντες στὸν πνευματικὸ θάνατο ψυχῶν καὶ παραδίδοντες τὴν νύμφη τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία στὰ χέρια τοῦ Παναιρετικοῦ πατριάρχη Βαρθολομαίου καὶ τῆς ὁμάδος του. Ἄρχισαν δὲ νὰ δημοσιεύονται γιὰ τὴν παρουσία τοῦ αἱρεσιάρχη κείμενα, ὅπως τὸ παρακάτω:

«Η σεπτή παρουσία του Παναγιωτάτου Οἰκουμενικου Πατριάρχου ἀποτελει εκκλησιαστικό γεγονός υψίστης σπουδαιότητος γιά τήν τοπική μας Εκκλησίαν καί τήν περιοχήν μας και πηγή εξαιρετικης ευλογίας καί χαρας γιά τον φιλόχριστο και φιλογενη λαό μας»!!!

Η εισβολή λαθρομεταναστών, του Ν. Χειλαδάκη — Και προφητικό άρθρο του Αγιορείτη Θεόκλητου Διονυσιάτη!

Με τουρκικές "ευλογίες" η εισβολή παράνομων παίρνει τρομακτικές διαστάσεις

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Τουλάχιστον πενήντα πλωτά και φουσκωτά μέσα καθημερινά προσπαθούν και στην συντριπτική πλειοψηφία τους καταφέρνουν να περάσουν από τις τουρκικές ακτές στα ελληνικά χωρικά ύδατα, μεταφέροντας εκατοντάδες μουσουλμάνους λαθρομετανάστες στην ελληνική επικράτεια, όπως αποκαλύπτει και η τουρκική εφημερίδα Sabah, (13/8). 

Η κατάσταση αυτή προβλέπεται να γίνεται όλο και πιο πιεστική, καθώς ήδη εκατομμύρια κατευθύνονται προς τα δυτικά εξ’ αιτίας των συνεχιζόμενων πολεμικών συγκρούσεων σε ένα ευρύ γεωγραφικό φάσμα από την βόρειο Αφρική μέχρι το Ιράν και την Τουρκία. Η τουρκική μαφία και οι… «ενώσεις των

Ὀλεθρία παραπλάνησις, π. Διον. Τάτση (Και σχόλιο "Π.Π.")

Ὀλεθρία  παραπλάνησις

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

ΜΕΤΑ τό οἰκουμενιστικό θέατρο στό Φανάρι, ὅπου ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ὑποδέχτηκε καί συλλειτούργησε μέ τόν Πάπα Φραγκίσκο, γιά νά «λαμπρυνθεῖ» μέ τόν καλύτερο τρόπο ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, ἱδρυτῆ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινούπολης, ὁ κ. Βαρθολομαῖος συνεχίζει τήν πλάγια ὁδό τῆς παραπλάνησης τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, πώς τάχα οἱ παπικοί καί οἱ προτεστάντες εἶναι ἀγαπημένοι ἀδελφοί, ἀποτελοῦν μέρη τῆς διαιρεμένης Ἐκκλησίας καί ἡ ἡμέρα τῆς ἕνωσης εἶναι πολύ κοντά. Αὐτά βέβαια δέν τά ὑποστηρίζει δημοσίως ἐντός τῆς Ἑλλάδος, γιατί θά προκαλοῦσε τρικυμία, προετοιμάζει ὅμως τό ἔδαφος καί διαμορφώνει τό κατάλληλο κλῖμα μέ τίς συχνές του ἐπισκέψεις σέ διάφορες μητροπόλεις, ὅπου προβάλλεται ὁ ἴδιος ‒ἐκμεταλλευόμενος καί τήν ἀγάπη τοῦ λαοῦ πρός τήν Κωνσταντινούπολη καί τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο‒ καί δημιουργεῖται μιά ἐμπιστοσύνη στά ὅσα οἰκουμενιστικά διαπράττει.

Εἶναι φυσικό, ὅταν ὑποδέχεσαι ἕνα πρόσωπο μέ λαμπρότητα καί ἐντυπωσιακές φιέστες, νά ἀποδέχεσαι καί τίς δραστηριότητές του καί νά μειώνονται οἱ ὅποιες ἐνστάσεις καί διαφωνίες. Μέ δεδομένη δέ καί τήν ἀδιαφορία τῶν συγχρόνων ἀνθρώπων ἀπέναντι στά θέματα τῆς πίστης, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης μεθοδεύει τήν ἀνώδυνη ἀποδοχή τῶν οἰκουμενιστικῶν του μηνυμάτων σήμερα καί τήν ἕνωση τῶν «ἐκκλησιῶν» αὔριο.

Αὐτό εἶναι τό σχέδιο τοῦ Πατριάρχη καί ἐντυπωσιάζει, ἄν δέν προκαλεῖ κιόλας, ἡ ἐπιπολαιότητα τῶν μητροπολιτῶν νά προσκαλοῦν τόν κ. Βαρθολομαῖο καί νά συνεργοῦν στό σχέδιό του.

Δέν ἀνησυχοῦν ὅτι γίνονται καί αὐτοί συνένοχοι μέ τό νά συμπλέουν στήν ἴδια βάρκα μέ τόν πρωτεργάτη τοῦ ὀλέθριου οἰκουμενισμοῦ. Ὁ μεγάλος ἐπισκέπτης πάντα ἔχει καί μεγάλα σχέδια. Δέν κινεῖται ἀπό ἀγάπη καί ἐνδιαφέρον πρός τόν ὀρθόδοξο λαό, γιατί ἄν συνέβαινε κάτι τέτοιο, δέν θά δεχόταν νά μένει σέ πολυτελῆ ξενοδοχεῖα, ἀλλά καί νά δέχεται τιμητικές διακρίσεις, ὅπως ἀναγορεύσεις σέ ἐπίτιμο δημότη, σέ ἐπίτιμο διδάκτορα. Θά αἰσθανόταν ἀκόμα ἀλλεργία ἀπό τούς ὕμνους γιά τήν οἰκολογική του εὐαισθησία καί γιά πολλά ἄλλα δευτερεύοντα καί ἀσήμαντα, πού σκαρφίζονται οἱ κοσμικοί γιά τούς δικούς τους λόγους, ὄντας οἱ ἴδιοι παντελῶς ἄσχετοι μέ τήν ὀρθόδοξη πίστη καί τή ζωή τῆς Ἐκκλησίας.

Ἡ ἀνησυχία τῶν Ὀρθοδόξων ἀπό τίς οἰκουμενιστικές δραστηριότητες τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη εἶναι πολύ μεγάλη καί ἡ πικρία δύσκολα συγκρατεῖται. Εἶναι βέβαιο ὅτι γρήγορα θά ἐκδηλωθεῖ μέ δυναμικό τρόπο καί δυσάρεστα ἀποτελέσματα. Ὁ λαός ἀνησυχεῖ ἐπίσης καί ἀπό τίς ἐπιλογές τῶν φιλόδοξων μητροπολιτῶν, οἱ ὁποῖοι ἀκολουθοῦν τόν οἰκουμενισμό, γιατί θέλουν νά προβάλλονται, ἐνῶ ἄν εἶχαν τόν ἀναγκαῖο πνευματικό ἐξοπλισμό, θά ἦταν ἀπρόθυμοι καί ἀρνητικοί σέ φιέστες καί ἀνίερες ἐκδηλώσεις, πού συχνά μειώνουν τήν Ὀρθοδοξία, ἰδιαίτερα ὅταν εἶναι ἐνταγμένες στά σχέδια τῆς παναίρεσης τοῦ σατανοκίνητου οἰκουμενισμοῦ.

Πηγή

ΣΧΟΛΙΟ:

Γράφει (ὁ π. Διονύσιος) γιὰ ὅσους ὑποδέχονται τὸν Βαρθολομαῖο στὶς ἀνὰ τὴν Ἑλλάδα  ἐπισκέψεις του:

 «Αὐτό εἶναι τό σχέδιο τοῦ Πατριάρχη καί ἐντυπωσιάζει, ἄν δέν προκαλεῖ κιόλας, ἡ ἐπιπολαιότητα τῶν μητροπολιτῶν νά προσκαλοῦν τόν κ. Βαρθολομαῖο καί νά συνεργοῦν στό σχέδιό του. Δέν ἀνησυχοῦν ὅτι γίνονται καί αὐτοί συνένοχοι μέ τό νά συμπλέουν στήν ἴδια βάρκα μέ τόν πρωτεργάτη τοῦ ὀλέθριου οἰκουμενισμοῦ».

Ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία γνωρίζει ὁ π. Διονύσιος. Ἄρα γνωρίζει ὅτι ἐκκλησιολογικά, μεγαλύτερη εὐθύνη φέρουν ἐκεῖνοι ποὺ μνημονεύουν τὸν αἱρεσιάρχη Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, ἀφοῦ ἡ μνημόνευση δὲν συνιστᾶ «ἐθιμοτυπικὴ» πράξη, ἀλλὰ λειτουργική! Καὶ δυστυχῶς, ὁ μητροπολίτης του Κονίτσης Ἀνδρέας μνημονεύει τὸν Βαρθολομαῖο (καὶ ὁ π. Διονύσιος  μνημονεύει τὸν Μητροπολίτη του)! Καὶ φυσικά, ὁ Κονίτσης μνημονεύει καὶ κοινωνεῖ ἐγκαρδίως μεθ' ὅλων ἐκείνων ποὺ προσκαλοῦν καὶ ὑποδέχονται τὸν αἱρεσιάρχη Πατριάρχη!

Δὲν ἀνησυχεῖ, λοιπόν, ὁ π. Διονύσιος ὅτι γίνεται συνένοχος γιὰ τὴν ἐξάπλωση τῆς σατανοκίνητης παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ; Ὅτι συντελεῖ κι αὐτὸς νὰ παραμένουν δεμένοι στὸ ἅρμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ πολλοὶ Χριστιανοί;
Καὶ πάλι δυστυχῶς, ποὺ οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ἔχουν «ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ»  διαγράψει  τὴν ἁγιοπατερικὴ διαγνώμη καὶ διδασκαλία, ἡ ὁποία λέγει: «Ὁ κοινωνῶν ἀκοινωνήτω ἀκοινώνητος ἔσται»!

Πόσα ευρώ πήρε ο Ιούδας για να προδώσει τον Χριστό

Σὲ καιρὸ Οἰκουμενισμοῦ πιό ἀκριβοπληρωμένοι ἀπὸ τὸν Ἰούδα, οἱ ...σύγχρονοι Ἰοῦδες!

Πόσα ευρώ πήρε ο Ιούδας για να προδώσει τον Χριστό

– Διαβάστε την αντιστοιχία των τριακόντων αργυρίων σε ευρω!

«Τη Μεγάλη Πέμπτη, πριν από 1980 χρόνια περίπου, καταβλήθηκε το πιο διάσημο ποσό στην ιστορία της ανθρωπότητας: η αμοιβή του Ιούδα έναντι της προδοσίας στον Ιησού Χριστό.

Τα «τριάκοντα αργύρια» στα οποία αναφέρεται η Καινή Διαθήκη ακούγονται σαν μικρό ποσό. Και σίγουρα, αν υπολογίζει κανείς ότι με αυτά πουλήθηκε μια ζωή. Ήταν όμως όντως λίγα τα λεφτά; Πόσα άξιζαν, πόσα αξίζουν αυτά τα «αργύρια»; Και: Υπήρχε καθόλου αυτό το νόμισμα;

Στην παλιά εκδοχή της Βίβλου, που ήταν γραμμένη στα αρχαία ελληνικά, η λέξη «αργύρια» είναι συνώνυμη με τα ασημένια κέρματα. Αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι επρόκειτο για τα λεγόμενα Σέκελ της Τύρου (αργυρά τετράδραχμα), που είχαν βάρος 15 γραμμάρια το καθένα. Αναλόγως της κατάστασης στην οποία βρίσκονται, ένα τέτοιο κέρμα αξίζει σήμερα από 200 έως 500 ευρώ.
Οι νομισματικοί ιστορικοί δυσκολεύονται να αναλύσουν την αγοραστική δύναμη του αργυρίου σε σχέση με «καλάθι» καταναλωτικών ειδών των Αρχαίων Ρωμαίων, καθώς οι κοινοί θνητοί έκαναν εμπόριο με φυσικούς πόρους: δέκα ουγκιές λαδιού για παράδειγμα έναντι ενός ζεύγους σανδαλιών.

Οι ειδικοί επισημαίνουν πως, αν μπορεί να συγκριθεί το αργύριο εκείνης της εποχής με τα σημερινά νομίσματα, τότε μιλάμε για τριακόσια έως τετρακόσια ευρώ, ποσό που αντιστοιχεί με την τιμή ενός Σέκελ της Τύρου.

Επομένως, ο Ιούδας εισέπραξε ένα ποσό που μεταφράζεται σε 10.000 ευρώ περίπου. Με αυτά μπορεί να αγοράσει κάποιος ένα μικρό αυτοκίνητο σήμερα»!

Πηγή

Η Εκκλησία διαθέτει την περιουσία της! --Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΜΑΙ ...ΕΓΩ!

Ἐκκλησία εἴμαστε ἐμεῖς, οἱ Δεσποτάδες! Γιὰ τὴν ἀκρίβεια (λέει ὁ Ἱερώνυμος), Ἐκκλησία εἶμαι Ἐγώ! Γι’ αὐτὸ καὶ ἀποφασίζω Ἐγώ γιὰ τὴν διαχείρηση τῆς περιουσίας τῆς Ἐκκλησίας, χωρὶς νὰ ρωτηθεῖ ὁ νοικοκύρης, ὁ Λαό της, ἀπὸ τὸν ὁποῖο προέρχεται καὶ στὸν ὁποῖο ἀνήκει!

Δὲν φτάνει ποὺ οἱ ἀετονύχιδες πολιτικοὶ καὶ οἱ «προστάτες» τους κατάκλεψαν τὸν Ἑλληνικὸ λαό, τώρα ὁ ἀρχιεπίσκοπος θέλει νὰ τοὺς προσφέρει τὴν δυνατότητα νὰ ...«διαχειριστοῦν» καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ περιουσία!

Η Εκκλησία διαθέτει την περιουσία της.

Και το 1453 έγινε το ίδιο, αλλά δεν σώθηκε η Πόλη.

Έτοιμος να προχωρήσει μαζί με το κράτος στην αξιοποίηση της εκκλησιαστικής περιουσίας και τα έσοδα να διατεθούν για την αποπληρωμή του χρέους, δήλωσε για πρώτη φορά, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, Ιερώνυμος, μιλώντας στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ.
Στην Κωνσταντινούπολη το 1453, πωλούσαν μέχρι και τα σκεύη των εκκλησιών, προκειμένου να βρεθούν χρήματα για να αντιμετωπιστούν οι Τούρκοι και να γλιτώσει η Πόλη. Η παρακμή όμως ήταν ανίκητη. Οι πλούσιοι ολιγάρχες της Κωνσταντινούπολης, τα πλούτη που είχαν συσσωρεύσει, δεν τα διέθεταν αλλά τα φύλαγαν στα σεντούκια. Όμως, όταν μπήκαν οι Τούρκοι στην Πόλη, δεν τους γλίτωσαν τα σεντούκια.
Σήμερα, που καταστρέφεται η χώρα, οι Έλληνες ολιγάρχες, όχι μόνο δεν διαθέτουν τίποτα, όχι μόνο δεν δέχονται να φορολογηθούν, αλλά προσπαθούν, μαζί με τους επιτιθεμένους δανειστές, να κερδίσουν κι αυτοί πιο πολλά από τους εξαθλιωμένους Έλληνες.
Όμως σήμερα δεν φυλάνε τα πλούτη στα σεντούκια, αλλά τα έχουν ασφαλή στις ξένες τράπεζες. Βλέπετε, το 1453 δεν υπήρχε ούτε η Ευρωζώνη, ούτε η Παγκοσμιοποίηση.
Τελικά η παρακμή είναι όντως ανίκητη.
ΥΓ. Χριστός Ανέστη. 
Να δούμε όμως πότε θα αναστηθεί και η Χώρα, το σπίτι όλων μας…
Πέτρος Χασάπης

  Πηγή

Όταν οι Επίσκοποι αγωνίζοντο για την ακεραιότητα της Πίστεως και δεν συμβίωναν με την αίρεση!

Εορτή του Αγίου Μαρτίνου του Πάπα Ρώμης

Τη μνήμη του Αγίου Μαρτίνου του Πάπα Ρώμης τιμά σήμερα, 13 Απριλίου, η Εκκλησία μας

"Ὁ Πάπας Μαρτίνος ἦταν Ὀρθόδοξος καὶ ὑπέρμαχος τῆς Ὀρθοδοξίας, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν δίστασε νὰ καταδείξει τὸ κέντρο τῆς αἱρέσεως καὶ τὸν ἡγέτη της, πατριάρχη Παῦλο –ἀντίθετα ἀπ’ ὅ,τι κάνουν σήμερα οἱ Ἐπίσκοποι καὶ οἱ ποιμένες," ποὺ τρέμουν στὴν σκέψη ὅτι θὰ μποροῦσαν νὰ καταγγείλουν τὸν Οἰκουμενιστὴ πατριάρχη Βαρθολομαῖο, τὸν Ζηζιούλα, τὸν Δημητριάδος καὶ νὰ παύσουν νὰ τοὺς μνημονεύουν· στὴν ἀντιπατερική τους αὐτὴ τακτικὴ ἔχουν συμπαραστάτες τὰ "χριστιανικὰ" ἱστολόγια ποὺ -ὡς ἄλλη Οἰκουμενικὴ Σύνοδο- ἔχουν ἀποφανθεῖ: ὅποιος δὲν μνημονεύει τοὺς αἱρετικοὺς Οἰκουμενιστές, εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας!

Ο Άγιος Μαρτίνος, Επίσκοπος Ρώμης, γεννήθηκε στην κεντρική Ιταλία, στο Τόδι της Ομβρικής.

Έγινε Πάπας Ρώμης την εποχή που την Εκκλησία ταλαιπωρούσε η αίρεση των Μονοθελητών. Δυστυχώς, τότε και η Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης είχε πέσει στα δίχτυα αυτής της αίρεσης, διότι ο Πατριάρχης Παύλος ο Β' ήταν υπέρμαχος του Μονοθελητισμού, μαζί με τον αυτοκράτορα Κώνστα τον Β'. Ο Πάπας Μαρτίνος, υπέρμαχος της Ορθοδοξίας, προσπάθησε με επιστολή του, αλλά και με ειδικούς απεσταλμένους κληρικούς, να επαναφέρει τον Πατριάρχη Παύλο στο ορθόδοξο δόγμα. Μάταια, όμως.

Ο Πατριάρχης, επηρεαζόμενος από τον αυτοκράτορα, επέμενε στο Μονοθελητισμό και εξόρισε τους απεσταλμένους του Μαρτίνου σε διάφορα νησιά. Μάλιστα, ο Κώνστας ο Β' έστειλε και συνέλαβαν με δόλο και τον ίδιο το Μαρτίνο.

Και αφού τον οδήγησαν αιχμάλωτο στην Κωνσταντινούπολη, κατόπιν τον εξόρισαν στη Χερσώνα. Εκεί, πέθανε στις 16 Σεπτεμβρίου του 655 μ.Χ., αφού κυβέρνησε την εκκλησία του έξι χρόνια. Το σπουδαιότερο, όμως, είναι ότι ο θάνατος τον βρήκε αγωνιζόμενο στις επάλξεις της Ορθοδοξίας, ορθοτομούντα τον λόγον της αληθείας. Δηλαδή, να διδάσκει ορθά, χωρίς πλάνη, το λόγο της αλήθειας.

(Η μνήμη του, από ορισμένους Συναξαριστές, επαναλαμβάνεται στις 20 Σεπτεμβρίου).

Μαζί με τον Άγιο Μαρτίνο εξορίστηκαν στη Χερσώνα και δυο ακόμα Επίσκοποι, όπου μετά από πολλές ταλαιπωρίες πέθαναν.

Απολυτίκιο:

Ήχος γ'. Θείας πίστεως.

Θείοις δόγμασι, της ευσέβειας, υπεστήριξας, την Εκκλησίαν, ω Μαρτίνε ιεράρχα Θεόσοφε, τον γαρ Χριστόν διπλούν όντα ταίς φύσεσιν, ομολογήσας την πλάνην κατήσχυνας. Πάτερ Όσιε Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Πηγή: «Agioritikovima»