Πέμπτη 10 Μαρτίου 2016

Πνευματικός σεισμός! Διακοπή μνημοσύνου του Πατριάρχη Κυρίλλου!

Ότι δεν έκαναν  οι "αχρικαιρίτες"
Έλληνες αντι-Οικουμενιστές,
το τόλμησαν οι Ορθόδοξοι

στην Μολδαβία και στην Ουκρανία!

Πηγή: "Κατάνυξις"

Διακοπή μνημοσύνου
και στην εκκλησία της Ουκρανίας!
Ο Επίσκοπος Λογγίνος από Μπαντσένι (Banceni), περιοχή Τσερναούτσι (Cernauti), ο οποίος έχει ως Μητροπολίτη τον Σεβασμιώτατο Ονούφριο του Κιέβου και πάσης Ουκρανίας που ανήκει στο Πατριαρχείο Μόσχας, διέκοψετο μνημόσυνο του Πατριάρχη Κύριλλου.
Ο Επίσκοπος Λογγίνος απὀ Μπαντσένι (Banceni), περιοχή Τσερναούτσι (Cernauti), ο οποίος έχει ως Μητροπολίτη τον Σεβασμιώτατο Ονούφριο του Κιέβου και πάσης Ουκρανίας που ανήκει στο Πατριαρχείο Μόσχας, διέκοψε το μνημόσυνο του Πατριάρχη Κύριλλου στην Θεία Λειτουργία και σε όλες τις ακολουθίες της Εκκλησίας μετά την αποδοχή απο την Σύνοδο της Ρώσικης Ορθόδοξης Εκκλησίας των κειμένων του εγγράφου-σχέδιο της 5ης συναντήσης από Σαμπεζύ, αλλά και λόγω συνάντησης μεταξύ Πάπα και Πατριάρχη Κυρίλλου στην Αβάνα και της έκδοσης του κοινού κείμενου με «κοινή ευλογία» που αναγνωρίζει πονηρά τον παπισμό ως Εκκλησία.Ο Επίσκοπος Λογγίνος έλαβε τον τίτλο του «Ήρωα της Ουκρανίας" για το σπουδαίο του φιλανθρωπικό έργο, έχοντας σε φροντίδα δύο ορφανοτροφεία με 400 ορφανά από τα οποία πολλά είναι με ειδικές ανάγκες και ένα νοσοκομείο με παιδιά με AIDS από τα οποία μερικά θεραπεύτηκαν με θαυμαστό τρόπο μετά από την συμμετοχή τους στις θείες ακολουθίες και την προσώπικη προσευχή του Μητροπολίτη. Ο ίδιος είναι ηγούμενος των μοναστηρίων Μπαντσένι (ανδρικό) και Μποιάν (γυναικείο).
Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να απευθύνεστε στους διαχειριστές του Ιστολογίου Κατάνυξις στην ηλεκτρονική μας διεύθυνση, istologionkatanixis@gmail.com

__________________________________________________________________________
Εἶχε προηγηθεῖ τὸ ἴδιο καὶ στὴν Μολδαβία
   Τις 20 Φεβρουαρίου 2016, στην επίσημη ιστοσελίδα της Μητρόπολης Μολδαβίας, δημοσιεύτηκε ένα άρθρο με τίτλο «Η δήλωση της κανονικής ανυπακοής»[1], το οποίο αποτελεί απάντηση στη δήλωση, που απεύθυναν στον Σεβασμιώτατο Βλαδίμηρο οι κάτωθι υπογράψαντες κληρικοί της Μητρόπολης Μολδαβίας, όπου ανακοινώσαμε ότι διακόπτουμε το μνημόσυνο στις θείες ακολουθίες του τοπικού επισκόπου, του Μητροπολίτη Κισινέφ και πάσης Μολδαβίας, Βλαδιμήρου, και του Μακαριωτάτου Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας, κ.κ. Κυρίλλου, λόγω των τελευταίων εκκλησιαστικών γεγονότων, που σχετίζονται με την προετοιμασία της Αγίας και Μεγάλης Πανορθοδόξου Συνόδου, αλλά και με τη συνάντηση στη Κούβα του Πάπα Ρώμης, Φραγκίσκου, και του Πατριάρχη Μόσχας, κ. Κυρίλλου, και με το κείμενο της κοινής τους δήλωσης.
Εμείς [θέλουμε και] περιμένουμε με ανυπομονησία να μνημονεύσουμε και πάλι τον Ιεράρχη μας και τον Πατριάρχη μας, δεν είμαστε παραβάτες, ούτε θέλουμε το σχίσμα, είμαστε υπέρ της Εκκλησίας και μέσα στην Εκκλησία, αλλά η διακοπή του μνημόσυνου αποτελεί επισήμανση και διαμαρτυρία μας μέσα στην Εκκλησία λόγω του ότι κάτι δεν πάει καλά[2]. Δεν προτιθέμεθα να οργανώσουμε «παράλληλες Συνόδους», αλλά να εφαρμόσουμε τον ιε΄ Κανόνα της Α΄-Β΄ Συνόδου, ακριβώς επειδή θέλουμε να είμαστε πρωτίστως σε πλήρη κοινωνία με την ορθόδοξη πίστη.
Εμείς, οι κάτωθι κληρικοί, υπογράψαντες του παρόντος, τους οποίους αναφέρει το εν λόγω άρθρο, απορρίπτουμε όλες τις κατηγορίες εναντίον μας, ιδιαιτέρως τις κατηγορίες για δημιουργία σχίσματος, διότι αυτές δεν έχουν καμία κανονική βάση. Η ενέργειά μας βασίζεται αυστηρά στη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας περί σχίσματος και αιρέσεως, η οποία διατυπώνεται από τους Κανόνες ιγ΄, ιδ΄ και ιε΄ της Α΄-Β΄ Συνόδου της Κωνσταντινούπολης το 861. Το β΄ μέρος του ιε΄ Κανόνα, σύμφωνα με την ερμηνεία του Αγίου Ομολογητή Νικοδήμου[3], αποτελεί μια ολοκλήρωση των τριών προηγουμένων κανόνων, διότι θέτει τους κανονικούς όρους της εφαρμογής τους και προσδιορίζει την μοναδική περίπτωση για τη διακοπή του μνημόσυνου του τοπικού ιεράρχη, δηλαδή την διακήρυξη της αίρεση γυμνῇ τῇ κεφαλῇ. Καθώς μας διδάσκει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, η υπακοή και η υποταγή στον ιερέα, στον ιεράρχη ή στην Σύνοδο δεν ισχύουν πλέον όταν πρόκειται για αίρεση: «Εἰ μὲν γὰρ δόγμα ἔχει διεστραμμένον κἂν ἄγγελο; ᾗ, μὴ πείθου˙ εἰ δὲ ὀρθὰ διδάσκει, μὴ τῷ βίῷ πρόσεχε, ἀλλὰ τοῖς ῥήμασιν» (Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ὁμιλία Β΄ εἰς Β΄ Τιμοθ., PG 62, 610).
Αυτοί οι κανονικοί όροι διατυπώνονται κυρίως στην ερμηνεία του Αγίου Νικοδήμου στον α΄ Κανόνα της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου: «Εκδίδοντας αυτόν τον όρο, η Σύνοδος του Εφέσου αποβλέπει εκείνο τον νομικό-εκκλησιαστικό κανόνα, βάσει του οποίου η εκκλησιαστική ιεραρχική διοίκηση κατέχει την πλήρη νόμιμη εξουσία μόνο τότε όταν ενεργεί μέσα στα όρια που θέτει ο νόμος και όταν οι διαχειριστές αυτής της εξουσίας υποτάσσονται αυστηρά στους νόμους και στη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας˙ και, αντιθέτως, όταν αυτοί απομακρύνονται από αυτούς τους νόμους και παραβιάζουν τους αυστηρά προσδιορισμένους έννομους όρους, αυτή η [εκκλησιαστική] εξουσία χάνει όλα τα δικαιώματά της. Αν ερμηνεύσουμε στη συνέχεια τους κανόνες της Συνόδου που συγκεντρώθηκε στη Κωνσταντινούπολη το 861, θα καταλάβουμε τι δύναμη είχε πάντοτε στην Εκκλησία αυτός ο κανόνας»[4]. Επομένως, ενεργώντας μέσα στους αυστηρούς όρους του Κανονικού Δικαίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, δηλώνουμε ότι η μοναδική αιτία της διακοπής εκ μέρους μας του μνημόσυνου του τοπικού Επισκόπου μας και του Μακαριωτάτου Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας, κ.κ. Κυρίλλου, είναι η δημόσια και ανοικτή διακήρυξη της αίρεσης εκ μέρους τους.
Παρόλο που στο αναφερθέν άρθρο, το οποίο δημοσιεύτηκε στην επίσημη ιστοσελίδα της Μητρόπολης Μολδαβίας, υπογραμμίζεται ότι ο Σεβασμιώτατος Βλαδίμηρος «ποτέ δεν προώθησε και δεν διακήρυξε τον οικουμενισμό δημόσια ή υπό άλλη μορφή», διαπιστώνουμε με βαθιά θλίψη και οδύνη ότι αυτός ο ισχυρισμός του δεν αληθεύει, διότι το να υπογράψει κανείς ή να ψηφίσει θετικά, ή το να μην αντισταθεί και να μην δηλώσει δημόσια την αποδοκιμασία του απέναντι σε ένα δημόσιο έγγραφο, το οποίο είναι ανορθόδοξο και έγινε δεκτό από το συνοδικό σώμα της ιεραρχίας στην οποία ανήκει, ταυτίζεται με το να συμφωνεί και ο ίδιος και να διακηρύττει την αίρεση γυμνῇ τῇ κεφαλῇ. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διέκοψε την κοινωνία με τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, επειδή αυτός είχε υπογράψει το αιρετικό μονοθελητικό και μονοενεργητικό έγγραφο.
Ούτως, τις 2-3 Φεβρουαρίου 2016, η Ιεραρχία της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, με την άμεση συμμετοχή του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κισινέφ και πάσης Μολδαβίας, κ.κ. Βλαδιμήρου, έγκρινε τα προκαταρτικά κείμενα για την Αγία και Μεγάλη Πανορθοδόξου Σύνοδο, τα οποία έχει συντάξει η Σύναξη των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών του Σαμπεζύ, και συνεδρίασε από τις 21 έως 28 Ιανουαρίου 2016. Ιδιαιτέρως στην γ΄ παράγραφο της «Απόφασης της Ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας από τις 2-3 Φεβρουαρίου 2016» ισχυρίζεται: «Τα μέλη της Ιεραρχίας ομολογούν ότι στην παρούσα μορφή, τα προκαταρτικά έγγραφα για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο δεν παραβιάζουν την αυθεντικότητα της Ορθοδόξου πίστεως και δεν έρχονται σε αντίθεση με την κανονική παράδοση της Εκκλησίας»[5].
Ένα από τα εν λόγω προκαταρτικά κείμενα, με τίτλο «Σχέσεις της ορθοδόξου εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», περιέχει μια σειρά εκκλησιαστικών αιρέσεων, λόγων των οποίων καταλήξαμε στη διακοπή μνημόσυνου του τοπικού επισκόπου και του Πατριάρχη Κυρίλλου. Συγκεκριμένα, οι λόγοι διακοπής του μνημόσυνου είναι οι εξής:
[Ο ισχυρισμός περί της] χαμένης ενότητας των χριστιανών
Στη ε΄ παράγραφο του συγκεκριμένου κειμένου γίνεται λόγος για «την αποκατάσταση ενότητας των χριστιανών» και «για την χαμένη ενότητα των χριστιανών»[6]. Όμως, έχοντας υπόψη μας όλα αυτά, αναρωτιόμαστε μαζί με τον Απόστολο Παύλο: «μεμέρισται ὁ Χριστός;» (Α΄Κορ. 1:13). Η χρήση τέτοιων όρων αποτελεί άμεση άρνηση του δόγματος περί της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, επειδή, σύμφωνα με τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς: «Ο Θεάνθρωπος Χριστός ένωσε στην Εκκλησία Του «τὰ ἐπὶ τοῖς οὐρανοῖς καὶ τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, ἐν αὐτῷ» (Εφ. 1:10). Όλα τα μυστήρια του ουρανού και της γης ενώθηκαν σε ένα μοναδικό μυστήριο, σε ένα «μεγάλο μυστήριο», στο υπερ-μυστήριο της Εκκλησίας»[7] και πάλι: «Ο Αληθινός Θεάνθρωπος Χριστός, στην τέλεια πληρότητα της ευαγγελικής του θεανθρώπινη πραγματικότητα, είναι όλος παρών στο θεανθρώπινό Του Σώμα, δηλαδή στην Εκκλησία, τόσο στους καιρούς των Αποστόλους, όσο και σήμερα και στον αιώνα»[8]. Η Εκκλησία είναι Μια, όπως και ο Χριστός είναι Ένας, και η ενότητα των «χριστιανών» εκτός της Εκκλησίας δεν μπορεί να είναι παρά μια ενότητα στην αμαρτία και αίρεση. Το κείμενο της ε΄ παραγράφου δεν ξεκαθαρίζει τι σημαίνει η «ενότητα των χριστιανών», αφήνοντας περιθώριο να ερμηνεύει ο καθένας ό, τι θέλει.
Η αναγνώριση της ύπαρξης άλλων χριστιανικών εκκλησιών
Στη στ΄ παράγραφο, το αναφερθέν έγγραφο ορίζει ότι «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει τήν ἱστορικήν ὕπαρξιν ἄλλων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν μή εὑρισκομένων ἐν κοινωνίᾳ μετ᾽αὐτῆς»[9]. Αν η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μια Εκκλησία, τότε πως μπορεί να γίνει λόγος για ύπαρξη «ἄλλων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν»; Οι θρησκευτικές οργανώσεις στις οποίες αναφέρεται το έγγραφο με τίποτε δεν δύναται να ονομαστούν «εκκλησίες», ιδιαίτερα εφόσον πρόκειται για συνοδικό έγγραφο, το οποίο εγκρίθηκε από μια αρχιερατική σύνοδο. Ζητάμε να διευκρινίσει η Σύνοδος τον όρο «χριστιανικές εκκλησίες» σε σχέση με την «Ορθόδοξη Εκκλησία», επειδή αυτές οι διατυπώσεις είναι αντιφατικές, από την μια αρχίζουμε με την ιδέα ότι η Εκκλησία είναι Μια, και από την άλλη μιλάμε για «χριστιανικές εκκλησίες».
Τι είδος εκκλησιολογίας προκύπτει από εδώ; Εμείς, όμως, μαρτυρούμε μαζί με τον Μέγα Φώτιο ότι «Υπάρχει μόνο μια Εκκλησία του Χριστού, αποστολική και καθολική. Όχι περισσότερες, ούτε δύο. Και οι άλλες είναι συναγωγές των πονηρών και σύνοδος των παραβατών»[10]. Και ο ισχυρισμός ότι υπάρχουν και άλλες χριστιανικές εκκλησίες είναι αντίθετος προς στη θεμελιώδη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, διότι αποτελεί αιρετική εκκλησιολογία. Ακόμα περισσότερο – εφόσον πρόκειται για δημόσια έγγραφα της Ορθοδόξου Εκκλησίας, τα οποία ψηφίστηκαν και κατοχυρώθηκαν από τα μέλη της ανωτέρας ιεραρχίας, σε συνοδικό επίπεδο, «ἡ ὁρολογία τῶν ἀποφάσεων πρέπει νά εἶναι αὐστηρῶς θεολογική καί ἐκκλησιολογική. Οἱ ἀποφάσεις πρέπει νά συντονίζωνται στήν ὅλη παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία δέν εἶναι συντηρητική, ἀλλά παραδοσιακή, δέν συνιστᾶ μιά ἀδράνεια, ἀλλά μιά κίνηση, μέσα, ὅμως, ἀπό θεολογική καί ἐκκλησιολογική σκέψη. Ἔτσι, στήν συγγραφή τῶν κειμένων θά πρέπει νά συμμετέχουν Ἀρχιερεῖς καί θεολόγοι πού θά ἐπιμεληθοῦν τήν ὁρολογία πού θά χρησιμοποιηθῆ, ὥστε νά μήν ἐκφράζη τήν νεοσχολαστική, ὑπαρξιστική» καί μεταπατερική θεολογία, μὲ διπλή ἔννοια, ποὺ δὲν οριοθετήθηκε ἐννοιολογικὰ ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ Παράδοση. «Εἶναι δέ γνωστόν ὅτι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας στίς Οἰκουμενικές Συνόδους ἀγωνίσθηκαν μέ σθένος καί, μέ τήν ἔμπνευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, χρησιμοποίησαν τήν κατάλληλη ὁρολογία («τῷ βραχεῖ ρήματι καί πολλῇ συνέσει») πού νά ἐκφράζη τήν ὀρθόδοξη πίστη ἀσφαλῶς καί θεοπνεύστως. Ἐπιλογή μιᾶς ἐσφαλμένης ὁρολογίας δημιουργεῖ ἐκτροπή ἀπό τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία. Χρειάζεται ἰδιαίτερη προσοχή σέ αὐτό καί ἀπαιτοῦνται ἱκανοί Κληρικοί πού θά γνωρίζουν ἐπαρκῶς τήν ἱστορία καί τό περιεχόμενο τῶν ὅρων καί τῶν φράσεων»[11].
Το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών
Στη συνέχεια, στο κείμενο που αναλύουμε ισχυρίζεται ότι «Αἱ Ὀρθόδοξοι κατά τόπους Ἐκκλησίαι–μέλη τοῦ Π.Σ.Ε., μετέχουν πλήρως καί ἰσοτίμως ἐν τῷ ὀργανισμῷ τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν»[12], το οποίο στην ουσία είναι πηγή εκκλησιαστικών αιρέσεων. Ούτως, στο ιθ΄ άρθρο ισχυρίζεται ότι το καταστατικό της εν λόγω οργάνωσης αποτελεί τη βάση για τη συμμετοχή της Ορθοδόξου Εκκλησία στο Π.Σ.Ε., καθώς και η Δήλωση του Τορόντο του 1950[13]. Στο πρώτο από αυτά τα έγγραφα, στο καταστατικό του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν, ορίζεται ότι «διά μέσω του Π.Σ.Ε., οι εκκλησίες προτίθενται […] να διευκολύνουν την κοινή μαρτυρία στο κάθε τόπο και σε όλους τους τόπους και να υποστηρίξουν η μια εκκλησία την άλλη στο έργο τους για ιεραποστολή και ευαγγελισμό»[14]. Όμως, η Ορθόδοξη Εκκλησία, εφόσον είναι η Μια Εκκλησία δεν είναι δυνατόν να συνδεθεί με αιρετικές οργανώσεις σε κοινές δηλώσεις και δεν μπορεί να τους στηρίξει το έργο ιεραποστολής και κηρύγματος ευαγγελίου, διότι αυτές δεν καθοδηγούν τους ανθρώπους στον Χριστό, κατά την μαρτυρία του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου: «καὶ ταῦτα εἰδότες οὔτε ἐν τοῖς κατὰ νόμον ἀλλ' ἐν Χριστῷ τὴν ἁπαντὸς τοῦ κόσμου σωτηρίαν ἴσμεν περαιουμένην, οὐδὲ ταῖς ἀθέοις αἱρέσεσιν ἀπονέμομέν τι πρὸς τὴν ἐλπίδα ἀλλὰ παντελῶς ἔξω τῆς ἐλπίδος τίθεμεν αὐτάς, ἅτε δὴ μηδὲ τὴν βραχυτάτην ἐχούσας Χριστοῦ μετουσίαν»[15].

Και η Δήλωση του Τορόντο (1951), η οποία επισημαίνεται κι αυτή στο κείμενο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον χριστιανικό κόσμο», περιέχει τον εξής ισχυρισμό: «Οι Εκκλησίες μέλη αναγνωρίζουν ότι η ιδιότητα του μέλους της Εκκλησίας του Χριστού είναι πιο περιεκτική από την ιδιότητα στο δική της εκκλησιαστικό σώμα [...] Όλες οι χριστιανικές εκκλησίες, περιλαμβανομένης της Εκκλησίας της Ρώμης, θεωρούν ότι δεν υπάρχει μια πλήρης ταυτότητα μεταξύ της ιδιότητας του μέλους της δικής τους εκκλησίας και της ιδιότητας του μέλους της Καθολικής Εκκλησίας. Αναγνωρίζουν ότι υπάρχουν μέλη της εκκλησίας εκτός των τειχών της [extra muros], ότι αυτοί ανήκουν εξίσου [aliquo modo] στην Εκκλησία ή ακόμα ότι υπάρχει εκκλησία εκτός της εκκλησίας [ecclesia extra ecclesiam]”[16].

Θεωρούμε ότι αυτές οι αιρέσεις και βλασφημίες δεν είναι συμβιβαστές με την Ορθοδοξία, διότι εμείς ομολογούμε ότι υπάρχει μια πλήρης ταυτότητα μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και της Εκκλησίας του Χριστού.
Στη συνέχεια, το έγγραφο «Σχέσεις της ορθοδόξου εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» ισχυρίζεται ότι «Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία […] ἐκτιμᾶ θετικῶς τά ὑπ᾽ αὐτῆς ἐκδοθέντα θεολογικά κείμενα» [υπό τῆς Ἐπιτροπῆς «Πίστις καί Τάξις»][17]. Ένα από αυτά τα θεολογικά κείμενα, το οποία συνάχθηκε στο Λίμα το 1982, με τίτλο «Βάπτισμα, Ευχαριστία και Ιεροσύνη» (Baptism, Eucharist and Ministry), ισχυρίζεται κυρίως ότι «Οι Εκκλησίες πρέπει να αποφεύγουν, λοιπόν, να αποδίδουν άμεσα την ιδιαίτερη μορφή της ιεροσύνης τους στο θέλημα και καθιέρωση του Ιησού Χριστού»[18]. Εμείς ομολογούμε ότι ένας τέτοιος ισχυρισμός είναι απολύτως ασυμβίβαστός με τη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, της οποίας η ιεροσύνη πιστεύουμε ότι ιδρύθηκε από την ίδιο τον Ιησού Χριστού.
Συγχρόνως, στο κείμενο που εγκρίθηκε στο Σαμπεσύ ισχυρίζεται ότι «ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία διατηρεῖ ἐπιφυλάξεις διά κεφαλαιώδη ζητήματα πίστεως καί τάξεως»[19]. Όμως, απέναντι στο κείμενο «Βάπτισμα, Ευχαριστία και Ιεροσύνη» δεν εκφράζονται τέτοιες επιφυλάξεις, πράγμα που τονίζει και ο Πατριάρχης Μόσχας, Κύριλλος, ο οποίος ισχυρίστηκε ότι το εν λόγω κείμενο είναι το αποτέλεσμα «ορθόδοξης συμμετοχής και μαρτυρία στο Π.Σ.Ε.»[20].
Οι ανωτέρω αποδείξεις, οι οποίες δεν εξαντλούν τη σειρά των αιρέσεων του Π.Σ.Ε., όπου οι Ορθόδοξες Εκκλησίες συμμετέχουν «πλήρως και σε ίσιους όρους», είναι περισσότερο από επαρκείς για να ισχυριστούμε ότι αυτή η οργάνωση, το Π.Σ.Ε., είναι αιρετική. Και όταν η ίδια η συμμετοχή των Ορθοδόξων Εκκλησιών στο Π.Σ.Ε. είναι απαράδεκτη, τόσο περισσότερο είναι καταδικαστέα η κατοχύρωση των αξιών αυτής της οργάνωσης στο επίπεδο της Ιεραρχίας της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας και δύναται να γίνει αποδεκτή από τους ορθοδόξους πιστούς.
Το συνοδικό σύστημα
Στη συνέχεια του κειμένου που εκδόθηκε από τη Σύναξη των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών ισχυρίζεται ότι «ἡ διατήρησις τῆς γνησίας ὀρθοδόξου πίστεως διασφαλίζεται μόνον διά τοῦ συνοδικοῦ συστήματος, τό ὁποῖον ἀνέκαθεν ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ ἀπετέλει τόν ἁρμόδιον καί ἔσχατον κριτήν περί τῶν θεμάτων πίστεως»[21]. Το συνοδικό σύστημα είναι πολύ σημαντικό για την Εκκλησία, επειδή αποτελεί έκφραση της Καθολικότητά της, αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι δυνατόν να ονομαστεί «ἁρμόδιος καί ἔσχατος κριτής περί τῶν θεμάτων πίστεως», πράγμα που αποδείχτηκε τόσες φορές στην Ιστορία της Εκκλησίας. Ας υπενθυμίσουμε τουλάχιστον την ληστρική Σύνοδο του Εφέσου το 449, στην οποία συμμετείχαν 600 επίσκοποι και κατοχύρωσε την μονοφυσιτική αίρεση.
Και «ἡ διατήρησις τῆς γνησίας ὀρθοδόξου πίστεως» αποτελεί αρμοδιότητα της Καθολικότητας της Εκκλησίας, διότι η Εκκλησία «Καθολικὴ μὲν οὖν καλεῖται, διὰ τὸ κατὰ πάσης εἶναι τῆς οἰκουμένης, ἀπὸ περάτων γῆς ἕως περάρων˙ καὶ διὰ τὸ διδάσκειν καθολικῶς καὶ ἀνελλειπῶς ἅπαντα τὰ εἰς γνῶσιν ἀνθρώπων ἔλθεῖν ὀφείλοντα δόγματα, περὶ τε ὁρατῶν καὶ ἀοράτων πραγμάτων, ἐπουρανίων τε καὶ ἐπιγείων˙ καὶ διὰ το πᾶν γένος ἀνθρώπων εἰς εὐσέβειαν ὑποτάσσειν»[22], η οποία πίστη όμως δεν διασφαλίζεται μόνο από το συνοδικό σύστημα - το οποίο δεν δύναται να θεωρηθεί αλάθητος - αλλά διασφαλίζεται από το πλήρωμα της Εκκλησίας.
Το ίδιο μας λέει και ο Απόστολος Παύλος: «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω. ὡς προειρήκαμεν, καὶ ἄρτι πάλιν λέγω· εἴ τις ὑμᾶς εὐαγγελίζεται παρ' ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω» (Γαλ. 1: 18-9), ρήματα τα οποία ο Άγιος Θεοφύλακτος της Βουλγαρίας τα ερμηνεύει ως εξής: «Διά μὲν οὖν τοῦς ἀγγέλους ἀναθεματίσαι, πᾶν ἀξίωμα ἐκβάλλει˙ διὰ δὲ τοῦ ἑαυτὸν, πᾶσαν οἰκειότητα. […] Οὐχ ὡς καταγινώσκων δὲ τῶν ἀποστόλων ταῦτά φίσην, άλλὰ βουλόμενος ἀποῤῥάψαι τὰ στόματα τῶν πλάνων, καὶ δείξαι, ὅτι ἀξίωμα οὐ προσιέται, ὅταν ὁ λόγος περὶ δογμάτων ᾖ»[23].
Επομένως, μια σύνοδος είναι η αυθεντική έκφραση της Καθολικότητας της Εκκλησίας μόνο τότε όταν βρίσκεται σε ομοφωνία και ομοφροσύνη με την Αγία Γραφή, τις Αγίες Συνόδους και τους Αγίους Πατέρες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και όχι αποκλείστηκα διά μέσου της μηχανικής έκφρασης του συνοδικού συστήματος, καθώς ισχυρίζεται και ο Μέγας Βασίλειος: «Ὅτι δεῖ τῶν ἀκροατῶν τῶν πεπεδευμένους τὰς Γραφὰς, δοκιμάζειν τὰ παρὰ τῶν διδασκάλων λεγόμενα˙ καὶ τὰ μὲν σύμφωνα ταῖς Γραφαῖς δέχεσθαι, τὰ δὲ ἀλλότρια ἀποβάλλειν˙ καὶ τοὺς τοιούτοις διδάγμασιν ἐπιμενόντας ἀποστρέφεσθαι σφοδρότερον»[24]. Ο ισχυρισμός του προτεινόμενου κειμένου τείνει να αντικαταστήσει την Καθολικότητα της Εκκλησίας με το συνοδικό σύστημα ως απόλυτο σημείο αναφοράς στα θέματα της πίστεως, πράγμα που είναι αλλότριο για τη διδασκαλία της Εκκλησίας.
Συμπεράσματα
Θεωρούμε την θέσπιση (ακόμα και μέσω του εξής ισχυρισμού: «Τα μέλη της Ιεραρχίας ομολογούν ότι στην παρούσα τους μορφή, τα προκαταρτικά κείμενα για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο δεν παραβιάζουν την αυθεντικότητα της ορθοδόξου πίστεως και δεν έρχονται σε αντίθεση με την κανονική παράδοση της Εκκλησίας») του κειμένου «Σχέσεις της ορθοδόξου εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» ως διακήρυξη της αίρεσης γυμνῇ τῇ κεφαλῇ και νομοθέτηση στο επίπεδο της Τοπικής Συνόδου των ανωτέρω αναφερθέντων αιρετικών διδασκαλιών, πράγμα για το οποίο, ακολουθώντας τη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας που διατυπώνεται στον ιε΄ Κανόνα της Α΄-Β΄ Συνόδου από την Κωνσταντινούπολη το 861, καθώς και σε ολόκληρη την Παράδοση της Εκκλησία, στους βίους και τα συγγράμματα των Αγίων Πατέρων της Ορθοδόξου Εκκλησίας, διακόπτουμε το μνημόσυνου του τοπικού επισκόπου και του Μακαριωτάτου Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας, οι οποίοι συμμετείχαν και ψήφισαν το εν λόγω έγγραφο, και θα ενεργήσουμε με αυτόν τον τρόπο έως την κατάργηση και καταδίκη των αιρέσεων που διατυπώνονται στο αναφερθέν κείμενο.



[1] www.mitropolia.md, 20.02.2016
[2] Τα σχετικά επιχειρήματα θα παρουσιαστούν στη συνέχεια.
[3] Αγίου Νικοδήμου Μίλα – Правила Святой Православной Церкви с толкованиями Никодима, Епископа Далматинско-Истрийского ( Οι Κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ερμηνεία στον ιε΄ Κανόνα της Α΄-Β΄ Συνόδου της Κωνσταντινούπολη).
[4] Αγίου Νικοδήμου Μίλα – Правила Святой Православной Церкви с толкованиями Никодима, Епископа Далматинско-Истрийского ( Οι Κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ερμηνεία στον α΄ Κανόνα της Γ΄Οικουμενική Σύνοδο).
[5] Постановления Освященного Архиерейского Собора Русской Православной Церкви, γ΄ παράγραφο.
[7] Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, Εκκλησιολογικά Κεφάλαια, 34.
[8] Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, Εκκλησιολογικά Κεφάλαια, 34.
[10] Φωτίου τοῦ Μεγάλου, Ἐπιστολή πρὸς τὸν Πάπα Νικόλαο.

[11] Ἱεροθέου, Μητροπολίτου Ναυπάκτου, «Ἡ Σύναξη τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν», Ἐκκλησιαστική Παρέμβαση 212,  Μάρτιος 2014.

[14]  ”the churches through the Council will […] facilitate common witness in each place and in all places, and support each other in their work for mission and evangelism”, http://www.oikoumene.org/en/resources/documents/assembly/2013-busan/adopted-documents-statements/wcc-constitution-and-rules
[15] Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, In sanctum pascha (sermo 1), 14, PG 59, 725.
[16]”All the Christian churches, including the Church of Rome, hold that there is no complete identity between the membership of the Church Universal and the membership of their own church. They recognize that there are church members "extra muros", that these belong "aliquo modo" to the Church, or even that there is an "ecclesia extra ecclesiam". This recognition finds expression in the fact that with very few exceptions the Christian churches accept the baptism administered by other churches as valid”, http://www.oikoumene.org/en/resources/documents/central-committee/1950/toronto-statement.
[18] „Baptism, Eucharist, Ministry”, 1982, cap. 3, II.11, apud oikoumene.org
[20] Μητροπολίτης Kiril (Gundeaev) – Православие и экуменизм: Документы и материалы 1902-1998 (Ορθοδοξία  και Οικουμενισμός: Κείμενα και Υλικά 1902-1998), σ. 44.
[22] Κυρίλλου Ἰεροσολύμων, Κατήχησις ΙΗ΄, κεφ. ΚΓ΄, PG 33, 1044A.
[23] Θεοφυλάκτου, Αρχιεπισκόπου Βουλγαρίας, Ἑρμηνεία εἰς τὴν Προς Γαλάτας, PG 124, 960-961.
[24] Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Ἀρχή τῶν ἠθηκῶν, ΟΒ΄, α΄, PG 31, 845D, 848A.
http://katanixis.blogspot.gr/2016/03/blog-post_55.html#more
__________________________________________________________________________
Πηγή: http://katanixis.blogspot.gr/2016/03/blog-post_34.html

Οι υπογραφές και το επίσημο κείμενο της διακοπής του Μνημοσύνου

Πρόκειται για το επίσημο κείμενο κληρικών και μοναχών της Εκκλησίας της Μολδαβίας, που αποφάσισαν τη διακοπή του μνημοσύνου του τοπικού επισκόπου και του Πατριάρχη Ρωσίας. (Δείτε σχετικά στην ανάρτησή μας:Μολδαβία "Η απολογία της διακοπής του μνημόσυνου στη Θεία Λειτουργία και σε όλες τις άλλες ακολουθίες της Εκκλησίας του τοπικού Επισκόπου, του Μητροπολίτη Κισινέφ και πάσης Μολδαβίας, κ.κ. Βλαδίμηρο, και του Μακαριωτάτου Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας, κ.κ. Κυρίλλου)


Τα ξέρουν όλα, τα είπαν όλα, αλλά δεν έκαναν και δεν κάνουν τίποτα!




Ἀπέδειξαν πὼς γνωρίζουν ὅλες τὶς κακοδοξίες τῶν ὀργανωτῶν τῆς Πανορθόδοξης· ἄκουσαν ἐν Συνόδῳ τὴν ὑποστήριξη τῶν αἱρετικῶν θέσεων τοῦ Φαναρίου ἀπὸ τὸν Δημητριάδος Ἰγνάτιο· ἀποκάλυψαν ὅτι ὁ λαὸς βρίσκεται σὲ πλήρη ἄγνοια, ἔκρυψαν(;) ὅμως ὅτι αὐτοὶ εἶναι οἱ ΜΟΝΟΙ ὑπεύθυνοι γιὰ τὴν ἄγνοια τοῦ λαοῦ...

Στὸ διὰ ταῦτα; Οἱ ἀποφάσεις (ἀφοῦ μαγειρευτοῦν) θὰ ληφθοῦν μετὰ τὸ Πάσχα! Νὰ ἐλπίσουμε σὲ κάτι καλό;

Προβληματισμός στην Ιεραρχία για τα κείμενα της Πανορθόδοξης



Την άποψη πως η επερχόμενη Πανορθόδοξη Σύνοδος θα πρέπει να χαρακτηριστεί «Οικουμενική» αλλά και αρκετές ενστάσεις για δυο από τα κείμενα που έχουν εγκριθεί εξέφρασαν σήμερα το βράδυ οι περισσότεροι εκ των Ιεραρχών που έλαβαν τον λόγο στην έκτακτη απογευματινή συνεδρίαση της Ι.Σ.Ι.
«Είμαστε εμείς πιο ευαίσθητοι από τους Πατέρες;» αναρωτήθηκε ο μητροπολίτης Ν. Κρήνης και Καλαμαριάς κ. Ιουστίνος που υπεραμύνθηκε της άποψης να χαρακτηριστεί «Οικουμενική» η Πανορθόδοξη.
Ο μητροπολίτης Κυθήρων που τάχθηκε κατά της θεωρίας της «διηρημένης Εκκλησίας» σημείωσε πως από την εποχή των Οικουμενικών Συνόδων υπήρχαν διασπάσεις, χωρίς αυτό να απαγόρευσε την χρήση του όρου «οικουμενική».

ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΛΟΙΠΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ

Οι περισσότεροι εκ των Ιεραρχών που τοποθετήθηκαν έκαναν λόγο για προβληματικές οι οποίες υπάρχουν στα συγκεκριμένα κείμενα. «Είναι σαν να αναγνωρίζουμε την ύπαρξη άλλων εκκλησιών» είπε χαρακτηριστικά ο μητροπολίτης Ν. Κρήνης που σημείωσε πως είναι διαφορετικό να χρησιμοποιούνται κάποιοι όροι για χάρη του διαλόγου και αλλιώς όταν αυτοί μπαίνουν σε συνοδικά κείμενα παγκοσμίου εμβέλειας τα οποία θα χαρακτηριστούν «ιερά».
Ειδικά για το κείμενο των σχέσεων με τον υπόλοιπο χριστιανικό κόσμο, ο μητροπολίτης Μεσογαίας παρατήρησε την «ύπαρξη διγλωσσίας που προκαλεί σύγχυση».
«Είναι ασαφές αλλά θεραπεύσιμο» είπε χαρακτηριστικά ο κ. Νικόλαος που υποστήριξε οτι το κείμενο προσπαθεί να ισορροπήσει μεταξύ της απόδειξης πως η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η «Μια Αγία Καθολική…» μιλώντας παράλληλα για την ανάγκη συνύπαρξης με τους υπόλοιπους Χριστιανούς.
Ο κ. Νικόλαος αναρωτήθηκε γιατί δεν υπάρχει καμία αναφορά στο θέμα της Ουνίας ενώ σημείωσε αναφερόμενος στο κείμενο της παρουσίας της Ορθοδοξίας στον σύγχρονο κόσμο πως πρέπει «να στηριχτεί η πίστη και όχι η θεσμικά η Εκκλησία». «Γίνεται διωγμός» είπε χαρακτηριστικά ο κ. Νικόλαος συμπληρώνοντας πως ο λαός πρέπει με κάθε τρόπο να μάθει πως διακυβεύεται η πίστη.
Οι μητροπολίτες που προβληματίζονται για το γεγονός της αναφοράς των Ρωμαιοκαθολικών και των άλλων χριστιανικών ομολογιών ως «Εκκλησίες» ανέπτυξαν την άποψη πως μια τέτοια επίσημη παραδοχή θα προκαλέσει σειρά προβλημάτων στους πιστούς.
«Πάμε να ενώσουμε τα διασπαρμένα και να διαιρέσουμε τα ηνωμένα» είπε χαρακτηριστικά ο μητροπολίτης Κυθήρων ενώ ο μητροπολίτης Ν. Κρήνης σημείωσε τον φόβο του πως «Θα μπούμε σε περιπέτεια».
Μια διαφορετική άποψη κατέθεσε ο μητροπολίτης Δημητριάδος που κάλεσε τους μητροπολίτες να σκεφτούν τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο όπου δεν υπάρχει αντίστοιχη θρησκευτική ομοιομορφία όπως στην Ελλάδα.
«Είναι εύκολο να λέμε, αλλά δύσκολο να πράξουμε» είπε χαρακτηριστικά ο κ. Ιγνάτιος που αναρωτήθηκε πως θα μπορέσει να συνεχιστεί ο διάλογος μεταξύ των χριστιανών εαν η Πανορθόδοξη τους καταγγείλει ως αιρετικούς.
Ο μητροπολίτης Δημητριάδος τόνισε πως στο τελικό μήνυμα της Συνόδου θα πρέπει να δοθεί η μεγαλύτερη βαρύτητα ώστε η ορθόδοξη Εκκλησία να πει συγκεκριμένα πράγματα στον κόσμο.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙ

Ιδιαίτερα προβληματισμένοι ήταν οι μητροπολίτες για το γεγονός της άγνοιας των πιστών για τα όσα συμβαίνουν γύρω από την Πανορθόδοξη. Ο μητροπολίτης Κυθήρων σχολίασε αρνητικά την στάση του μητροπολίτη Περγάμου που ζητούσε «όχι διαρροές» παρατηρώντας πως «φτάσαμε να έχουμε πλήρη άγνοια».
Ο μητροπολίτης Ηλείας τάχθηκε κατά της άποψης πως η συνείδηση του λαού επικυρώνει τις αποφάσεις αφού όπως υποστήριξε αυτό μπορεί να συμβεί μόνο όταν ο λαός είναι ορθά διαφωτισμένος.
Ταυτόχρονα αρκετοί ιεράρχες σημείωσαν πως θέματα που έμειναν ή άλλα που δεν μπήκαν τελικά στην ατζέντα είναι ακατανόητα από τον λαό. «Τι απολογία θα δώσουμε στο λαό επειδή δεν συμφωνούμε στα Δίπτυχα» στην σειρά δηλαδή των Εκκλησιών είπε χαρακτηριστικά ένας μητροπολίτης ενώ ένας άλλος είπε πως η θεματολογία δεν ενδιαφέρει καθόλου τον μέσο χριστιανό.
Όλα δείχνουν πως οι προτάσεις των μητροπολιτών θα τεθούν υπόψη των αρμόδιων συνοδικών επιτροπών και πιθανότατα μετά το Πάσχα η Ιεραρχία θα είναι αυτή που θα συγκληθεί εκ νέου προκειμένου να τοποθετηθεί επίσημα επί των κειμένων της Πανορθόδοξης.

"Κατάνυξις": «Προωθείται μια ιστορική εκτροπή για την Ορθοδοξία, στην Πανορθόδοξη»!!!

Το "κακό" προχωρά και ο κλήρος και ο λαός δυστυχώς αγνοεί και αδιαφορεί



Σχόλιο Ιστολογίου Κατάνυξις: Ενημερωθήκαμε για ένα συνέδριο για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδοξίας, που έλαβε χώρα στην Ερφούρτη Γερμανίας. Από τον τίτλο του συνεδρίου μέχρι τη συμμετοχή και την εισήγηση του κ. Παντελή Καλαϊτζίδη, της γνωστής μεταπατερικής Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου, γίνεται ξεκάθαρο πως προωθείται μια ιστορική εκτροπή για την Ορθοδοξία, στην Πανορθόδοξη του Ιουνίου. Η επιχειρούμενη κυριαρχία των οικουμενιστών στην Ορθοδοξία, κατά τα πρότυπα της Β΄Βατικανής, εκφράζεται πλέον με κάθε επισημότητα. 

Το τριήμερο 25-27 Φεβρουαρίου έλαβε χώρα στην Ερφούρτη της Γερμανίας διεθνές συνέδριο με θέμα «Η Πανορθόδοξη Σύνοδος του 2016 – μια νέα εποχή για την Ορθόδοξη Εκκλησία; Διεπιστημονικές προοπτικές» (The Pan-Orthodox Council of 2016 – a New Era for the Orthodox Church? Interdisciplinary Perspectives), το οποίο συνδιοργανώθηκε από τη Γερμανική Εταιρία για τη Μελέτη της Ανατολικής Ευρώπης (Deutsche Gesellschaft für Osteuropakunde) και το Πανεπιστήμιο της Ερφούρτης, υπό την ευθύνη του καθηγητή Βασιλείου Μακρίδη και του δρ. Sebastian Rimestad.
Πρόθεση του συνεδρίου ήταν η εξέταση του συνοδικού γεγονότος καθεαυτού, αλλά και των θεμάτων που θα απασχολήσουν τη Σύνοδο, μέσα από μια ευρεία ποικιλία θεολογικών, ιστορικών, κοινωνιολογικών, γεοπολιτικών, κ.ά. προσεγγίσεων. Συμμετείχε σημαντικός αριθμός επιστημόνων διαφόρων ειδικοτήτων, από πολλές χώρες και χριστιανικές ομολογίες.
Μετά το καλοσώρισμα της διευθύντριας της Γερμανικής Εταιρίας για τη Σπουδή της Ανατολικής Ευρώπης δρ. Gabriele Freitag και του καθηγητή Μακρίδη, ο καθηγητής Paul Valliere (Indianapolis, ΗΠΑ) έδωσε την εναρκτήρια διάλεξη με θέμα «Η έννοια της Συνόδου στην Ανατολική Ορθόδοξη Παράδοση και Εκκλησιολογία». Η ομιλία του συνοδεύτηκε από σύντομες εισηγήσεις-σχόλια του επικ. καθηγητή Δημητρίου Μόσχου (Αθήνα, Ελλάδα) και της δρ. Jennifer Wasmuth (Βερολίνο, Γερμανία· η εισήγησή της αναγνώστηκε, καθώς δεν μπόρεσε να παραστεί η ίδια).
Η πρώτη συνεδρία της 26ης Φεβρουαρίου είχε γενικό τίτλο «Η εκκλησιαστική δομή του σύγχρονου ορθόδοξου κόσμου». Ο Aleksandr Kyrlezhev (Μόσχα, Ρωσία) μίλησε με θέμα «Ορθόδοξη κοινοπολιτεία: Μια τυπολογία των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών», ενώ ο δρ. Andrey Shishkov (Μόσχα, Ρωσία) ανέπτυξε την προβληματική «Αυτοκέφαλο και πρωτείο ως εκκλησιολογικές αρχές: Δύο τρόποι θεώρησης της δομής της Ορθόδοξης Εκκλησίας».
Στη δεύτερη συνεδρία («Οι Ορθόδοξες Εκκλησίες στη σύγχρονη (γεω)πολιτική αρένα») η δρ. Daniela Kalkandjieva (Σόφια, Βουλγαρία) παρουσίασε τις «Διεθνείς δραστηριότητες των Πατριαρχείων Μόσχας και Κωνσταντινουπόλεως κατά τον 20ο αιώνα ως “εκκλησιαστική γεωπολιτική”» και ο δρ. Lucian Leustean (Birmingham, Ηνωμένο Βασίλειο) ασχολήθηκε με «Ορθόδοξες εθνικές Εκκλησίες και κοινότητες της διασποράς: Οι προκλήσεις της εθνικοποίησης και του εθνικισμού».

Κατά την τρίτη συνεδρία («Εκκλησιαστική ποικιλία στον σύγχρονο ορθόδοξο χριστιανισμό») ο δρ. Sebastian Rimestad (Ερφούρτη, Γερμανία) ανέπτυξε το θέμα «Ποιος δεν έχει προσκληθεί στη Σύνοδο; Μη αναγνωρισθείσες και εναλλακτικές Ορθοδοξίες», ενώ ο δρ. Βασίλειος Πνευματικάκης (Παρίσι, Γαλλία / Κομοτηνή, Ελλάδα) παρουσίασε την εισήγηση «Αποτελούν οι πολλαπλές εκκλησιαστικές δικαιοδοσίες στην ορθόδοξη διασπορά πράγματι πρόβλημα; Μια κριτική γεωπολιτική ανάλυση, βασισμένη στις περιπτώσεις της Γαλλίας και των ΗΠΑ».
Η τέταρτη συνεδρία («Το τοπικό και το παγκόσμιο στην Ορθοδοξία») περιείχε δύο εισηγήσεις, από την Eva Synek (Βιέννη, Αυστρία· «Τοπικές Ορθοδοξίες και παγκόσμια Ορθοδοξία: Προοπτικές από το Κανονικό Δίκαιο»· διαβάστηκε εν τη απουσία της) και την Kathy Rousselet (Παρίσι, Γαλλία· «Ορθόδοξος χριστιανισμός και παγκοσμιοποίηση: Μια κοινωνιολογική προσέγγιση»).
Το βράδυ της δεύτερης μέρας έλαβε χώρα στρογγυλή τράπεζα με θέμα «Τι δύναται και πρέπει να αναμένει κανείς από την Πανορθόδοξη Σύνοδο; Ποικίλες ορθόδοξες προοπτικές», με τη συμμετοχή των π. Christophe d’ Aloisio (Βρυξέλλες, Βέλγιο), π. Vladimir Khoulap (Αγία Πετρούπολη, Ρωσία) και Γεωργίου Βλαντή (Μόναχο, Γερμανία) και συντονιστή τον Ρωμαιοκαθολικό καθηγητή Thomas Bremer (Münster, Γερμανία).
Η τελευταία ημέρα ξεκίνησε με μια συνεδρία αφιερωμένη στην προβληματική «Ορθόδοξος χριστιανισμός και (μετα)μοντέρνος κόσμος». Την εισήγηση του απουσιάσαντος καθηγητή Alexander Agadjanian (Μόσχα, Ρωσία) συνόψισε και σχολίασε ο καθηγητής Βασίλειος Μακρίδης, ενώ στη συνέχεια μίλησε ο καθηγητής Αριστοτέλης Παπανικολάου (Νέα Υόρκη, ΗΠΑ) με θέμα «Ορθοδοξία και οι προκλήσεις της (φιλελεύθερης) δημοκρατίας».
Ακολούθησε η ενότητα «Ορθόδοξος χριστιανισμός, διαχριστιανικές και διαθρησκειακές σχέσεις», όπου μίλησαν οι δρ. Παντελής Καλαϊτζίδης (Βόλος, Ελλάδα· «Ορθοδοξία, οικουμενισμός και διαχριστιανικοί διάλογοι») και καθηγητής Peter De May (Leuven, Βέλγιο· «Μια συγκριτική ανάλυση του Unitatis redintegratio της Β´ Βατικανής Συνόδου και του σχεδίου κειμένου της Μέλλουσας Συνόδου «Οι σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον»).
Το συνέδριο ολοκληρώθηκε με μια δεύτερη στρογγυλή τράπεζα με θέμα «Άλλες χριστιανικές προοπτικές για την Πανορθόδοξη Σύνοδο», όπου συμμετείχαν οι δρ. Johannes Oeldemann (Paderborn, Γερμανία), καθηγητής Karl Pinggéra (Μαρβούργο, Γερμανία) και καθηγήτρια Ivana Noble (Πράγα, Τσεχία). Τη συζήτηση συντόνισε η ορθόδοξη θεολόγος δρ. Anna Briskina-Müller (Halle/Saale, Γερμανία).

 
Αναμένεται η έκδοση των πρακτικών του εξαιρετικά ενδιαφέροντος αυτού συνεδρίου, το οποίο με κριτικό τρόπο κατόρθωσε να αναδείξει την ποικιλία των προβλημάτων και των προκλήσεων που καλείται να αντιμετωπίσει η από μακρού αναμενόμενη Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Στο εν λόγω συνέδριο, εκτός του Διευθυντή της 
Στο εν λόγω συνέδριο, εκτός του Διευθυντή της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Δρ. Π. Καλαϊτζίδη, του Μέλους του Δ.Σ. Επικ. Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Δ. Μόσχου και του Γ. Βλαντή, Επιστημονικού Συνεργάτη της Ακαδημίας, αλλά και της Έδρας Ορθόδοξης Συστηματικής Θεολογίας του Πανεπιστημίου του Μονάχου, έλαβε μέρος και η Αικατερίνη Πεκρίδου, επίσης Επιστημονική Συνεργάτις της Ακαδημίας, όπως και του Ινστιτούτου Iεραποστολικής και Εξωευρωπαϊκών Θεολογιών του Πανεπιστημίου του Münster.

ΣΧΟΛΙΟ:
  Ανώνυμος
Το κακο μπορει να προχωρα ομως: Άγιος Γερμανός Β΄ Κωνσταντινουπόλεως
"Εξορκίζω όλους τους λαϊκούς, όσοι είστε γνήσια τέκνα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας, να φεύγετε ολοταχώς από τους ιερείς που υπέπεσαν στην υποταγή στους Λατίνους, και μήτε σε εκκλησία να συγκεντρώνεστε μαζί τους, μήτε να παίρνετε οποιαδήποτε ευλογία από τα χέρια τους. Είναι καλύτερα να προσεύχεσθε στο Θεό στα σπίτια σας μόνοι, παρά να συγκεντρώνεστε στην εκκλησία μαζί με τους Λατινόφρονες. Ει’ δ’ άλλως, θα υποστήτε την ίδια κόλασι μ’ αυτούς". (Άγιος Γερμανός Β΄ Κωνσταντινουπόλεως 1222-1240).

Μέγας Αθανάσιος
«Εάν ο επίσκοπος ή ο πρεσβύτερος οι όντες οφθαλμοί της Εκκλησίας, κακώς αναστρέφονται και σκανδαλίζουν τον λαόν είναι συμφερότερο να τους εκβάλουμε από τους ευκτήριους οίκους παρά να βρεθούμε μετ’ αυτών ως μετά Άννα και Καϊάφα εις την γέενναν του πυρός».

Πηγή: http://katanixis.blogspot.gr/2016/03/blog-post_20.html

Τετάρτη 9 Μαρτίου 2016

Ο Όσιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, 949 -1022 (12 Μαρτίου)

Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος, γεννήθηκε τὸ ἔτος 949 μ.Χ. στὴ Γαλάτη τῆς Παφλαγονίας ἀπὸ γονεῖς εὐσεβεῖς καὶ εὔπορους, τὸν Βασίλειο καὶ τὴν Θεοφανώ. Ὁ θεῖος του Βασίλειος, ὁ ὁποῖος κατεῖχε ὑψηλὴ θέση στὸν αὐτοκρατορικὸ οἶκο τῆς Κωνσταντινουπόλεως, προσέλαβε νωρὶς τὸν ἀνεψιό του κοντά του, ὅπου, ὅπως ἦταν φυσικό, ἔτυχε καλῆς παιδείας. Ὅμως ὁ Ὅσιος δὲν ἔδινε προσοχὴ καὶ δὲν ἔδειχνε ἐνδιαφέρον γιὰ μάθηση.
Κατὰ τὴν ἐποχὴ αὐτὴ ὁ Συμεὼν γνωρίστηκε μὲ ἕναν μοναχὸ τῆς περιωνύμου μονῆς Στουδίου, ὁ ὁποῖος ὀνομαζόταν, ἐπίσης, Συμεών. Ὁ μοναχὸς αὐτὸς ἔγινε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὁ πνευματικός του πατέρας. Ὅταν κατὰ τὸ ἔτος 963 μ.Χ. πέθανε ὁ θεῖος του, ὁ Συμεὼν προσῆλθε στὴ μονὴ τοῦ Στουδίου, ὅπου ζητοῦσε «τὸν ἐκ νεότητος αὐτοῦ χρηματίσαντα πατέρα πνευματικὸν καὶ διδάσκαλον». Ὁ ἴδιος ὁ Ὅσιος Συμεὼν παρομοιάζει τὸν θεῖο του μὲ τὸν Φαραώ, τὴ διαμονή του στὸν

Τα αντι-Οικουμενιστικά ιστολόγια ΟΜΟΛΟΓΟΥΝ την κακόδοξη αντι-Οικουμενιστικὴ θεωρία τους.

Ο ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ ΠΑΝΩΤΗΣ
ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟΝ

Του κ. Ανδρέα Κυριακού

=====

Σε άρθρο του με τον τίτλο «Η επανάπλευση της εν Χριστώ αδελφότητος και ο “αντισυνοδικός οίστρος”», ο Ελλογιμώτατος κ. Αριστείδης Πανώτης προβαίνει στα αποκαλυπτήρια του ακραιφνούς οικουμενιστικού του φρονήματος. Λέγει πολλά. Από το σχοινοτενές οικουμενιστικό του κελαήδημα λίγα θα σχολιάσουμε. 
Αναφέρεται εν πρώτοις σε «ομολογιακό φαρισαϊσμό». Εννοεί ότι κάτι τέτοιο συνεπάγεται η θέση μας ότι είμαστε οι Ορθόδοξοι η Μία Εκκλησία του Συμβόλου της Πίστεως. Αυτός και (οι) συν αυτώ άλλα φρονούν. Βλέπει «σύνολο Εκκλησιών» στις οποίες συγκαταριθμεί, μαζί την Ορθόδοξη Εκκλησία, το πολυποίκιλο πλήθος των αιρέσεων με πρώτο τον Παπισμό, όλους συλλήβδην τους Προτεστάντες αλλά και τους Μονοφυσίτες. Δεν κρύβεται καθόλου αλλά τουναντίον διακηρύττει, οικουμενιστικώ τω τρόπω, ότι «οι καιροί επιβάλλουν να ξεχάσουμε τους κατ’ αλλήλων ομολογιακούς παιάνες». Οι Αγγλικανοί κι οι λοιποί Προτεστάντες χειροκροτούν όρθιοι τον κύριο αυτό, που διακηρύττει ανερυθριάστως τη θεωρία των κλάδων (Branch theory). Τα μέλη της Εκκλησίας τον μυκτηρίζουν. 
Στη συνέχεια ο κ. Πανώτης κάνει τον αναγνώστη να αναρωτιέται: Ποια είναι «η σφραγίδα που όλοι φέρουμε»; Δεν χρειάζεται πολύ μυαλό για να καταλάβουν οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ ότι μιλάει διαπρυσίως για την κακόδοξη «Βαπτισματική θεολογία», που διαδίδει ότι όσοι έχουν βαπτισθεί στο όνομα της Αγίας Τριάδος είναι μέλη της Εκκλησίας!!! Με αυτή την πονηρή θεωρία οι Παπικοί (που ραντίζονται με λίγες σταγόνες νερό και πιστεύουν κακοφρόνως στην Αγία Τρτιάδα -παράβαλε Φιλιόκβε) είναι μέλη της Εκκλησίας! Το αυτό κι οι Προτεστάντες όλων των αποχρώσεων (που άλλοτε ραντίζονται κι άλλοτε βαπτίζονται) με τους «γάμους» ομοφυλόφυλων, τη γυναικεία τους «ιερωσύνη» κι όλες τις τις παλιές τους κακοδοξίες, μεταξύ των οποίων και το παπικό Φιλιόκβε) πάλι είναι μέλη της Εκκλησίας!!! Το αυτό κι οι Μονοφυσίτες, μαζί με τις από του 451 μ.Χ. κακοδοξίες τους για το Β΄ πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Τοιουτοτρόπως, με αυτή την οβιδιακή μεταμόρφωση, ΟΛΟΙ οι κακόφρονες έγιναν μέλη της Εκκλησίας. 
Αυτά φρονούσαν οι Οικουμενικές Σύνοδοι κύριε Πανώτη; Για τον κ. Πανώτη και τους συν αυτώ το «εις Κύριος, μία πίστις, εν βάπτισμα» του Απ. Παύλου είναι ξεπερασμένο. Το μένος του κατά των πολεμούντων τις έωλες απόψεις του είναι τόσο, που παρεκτρέπεται. Σημειώνει ανερυθριαστως ότι όσοι πολεμούν την Πανορθόδοξη Σύνοδο είναι «όργανα του πρώτου εναντιολόγου». Για όσους δεν κατάλαβαν καλά, κατά τον κύριο Πανώτη, όποιος πολεμά τα όσα απαράδεκτα αποφασίστηκαν στη Σύναξη των Προκαθημένων τον Ιανουάριο του 2016 είναι σατανοκίνητος!!! 

Κλείνω με ένα οικουμενιστικό «μαργαριτάρι» πρώτου μεγέθους. Αποφαίνεται ο Μέγας Ιερομνήμων κ. Πανώτης: «Η Ορθόδοξη Εκκλησία βρίσκεται εγγύτερα στην αλήθεια της Μίας Εκκλησίας, χωρίς να υποτιμά  τις πλησίον της άλλες εκφράσεις των ιστορικών μορφών της Εκκλησίας». Άνευ αντιλογίας «ευχών χρεία» κύριε Πανώτη. 

Οι αναλήθειες του Κοσμήτορα: Ήθελε να προστατέψει το Προσκυνητάρι και από τις ...τουαλέτες των καθηγητών!!!

 

Οι αναλήθειες του Κοσμήτορα

Του Σταύρου Αβαγιάννη, Θεολόγου

Ο κ. Μιλτιάδης Κωνσταντίνου, Κοσμήτορας  της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, σε συνέντευξή του με τίτλο, «Πουλάνε Ορθοδοξία για να καλύψουν προσωπικά ελλείμματα», στο Ψηφιακό Περιοδικό «Ορθοδοξία Info»(τεύχος 4, 1 Μαρτίου 2016), συνεχίζει να ομιλεί με άπειρες αναλήθειες:
1.      Είναι ψέμα  ότι το προσκυνητάρι με την εικόνα του Χριστού στηριζόταν σε γυψοσανίδες. Ουδέποτε, ούτε τότε που ήταν στον 1οόροφο ούτε σήμερα -μετά την εξορία του στον 4ο όροφο στηριζόταν ή στηρίζεται κάπου, όπως μας διαβεβαιώνουν φοιτητές και καθηγητές της Θεολογικής Σχολής. Επί 7-8 χρόνια δεν υπήρχε κίνδυνος ατυχήματος και τώρα υπήρξε κίνδυνος που τον διέκριναν οι μπογιατζήδες!!! Τώρα εκεί που το πήγε ο κ. Κοσμήτορας, γιατί δεν φοβάται τους σεισμούς και τον κίνδυνο ατυχήματος; Ή μόνο στον 1ο όροφο γίνονται σεισμοί; Ψεύδεται επίσης εντελώς,  όταν λέει ότι βρισκόταν δίπλα στις τουαλέτες, διότι η αλήθεια δεν είναι έτσι. Η τουαλέτα των καθηγητών και του προσωπικού του 1ου  ορόφου είναι αρκετά μακριά δεν είναι δίπλα, όπως και «ιδίοις όμμασι», έχουμε διαπιστώσει. Βρίσκεται δίπλα στην αίθουσα συνεδριάσεων της Σχολής και δίπλα στον ανελκυστήρα και πάντα είναι κλειστή, σπάνια δε χρησιμοποιείται. Η προστασία του Προσκυνηταρίου από την τουαλέτα είναι πλασματική! Επομένως, προφάσεις εν αμαρτίαις!!!

       Εξάλλου, στη συνέχεια ο κ. Κωνσταντίνου, αντιφάσκοντας προς τα προηγούμενα, εξηγεί και ισχυρίζεται τους πραγματικούς λόγους της μετακίνησης που διαψεύδουν τους προηγούμενους. Ό, τι δηλαδή:  «Ένα Προσκυνητάρι σηματοδοτεί έναν ιερό χώρο που πηγαίνει κανείς και προσκυνάει. Ένα Προσκυνητάρι στη μέση του πουθενά σε ένα φουαγιέ δεν έχει κανένα νόημα παρά μόνον επίδειξη ευσέβειας». Αυτός είναι ο αληθινός λόγος που δεν θέλει ο Κοσμήτορας το Προσκυνητάρι στην είσοδο, διότι σηματοδοτεί κάτι το ιερό και διότι δεν έχει γι΄  αυτόν ίσως κανένα νόημα να υπάρχει εκεί, παρά μόνον ως επίδειξη ευσέβειας. Προφανώς είναι κακό πράγμα η ευσέβεια και το Ιερό στη Θεολογική Σχολή(!!!) για ανθρώπους που τα βλέπουν και τα κρίνουν μέσα από φιλοισλαμικό, φιλοπροτεσταντικό  πολυθρησκειακό ή διαθρησκειακό Πνεύμα. Και το Ισλάμ και οι Προτεστάντες ως γνωστό, δεν δέχονται τις εικόνες!! Και οι χιλιάδες φοιτητές

Οι Οικουμενιστές της "ΑΝΟΧΗΣ" και της ανεκτικότητας δεν έχουν ούτε Ιερό, ούτε Όσιο!

Είναι ΑΛΗΘΕΙΑ ότι ΕΒΓΑΛΕ τον ΣΤΑΥΡΟ ΕΝΕΚΑ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΩΝ «Προσφύγων»???


Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Μας έστειλαν μια φωτογραφία η οποία πράγματι μας γεννά πολλά ερωτηματικά, για να μην προχωρήσουμε αμέσως σε αισθήματα αγανάκτησης και οργής.
Ο αρχιεπίσκοπος επισκέφτηκε τα περίφημα Hotspot των προσφύγων, για να εκφράσει την αλληλεγγύη του και την βοήθεια της εκκλησίας και επειδή η συντριπτική πλειοψηφία των προσφύγων είναι μουσουλμάνοι, έβγαλε τον παραδοσιακό αρχιεπισκοπικό του σταυρό ή τηνχριστιανική εικόνα που συνήθως φέρει στο στήθος για να… μην τους προκαλέσει!!!
Αν αλληθεια  είναι αυτός ο λόγος που δεν βλέπουμε να υπάρχει άλλος, τότε ντροπή!
Αυτοί δεν είναι Ιεράρχες της Ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, αλλά μελη μη κυβερνητικών παγκοσμιοποιητικών οργανώσεων που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να προωθηθεί η πολυπολιτισμική Νέα Τάξη, ενώ για τα σχέδια ισλαμοποίησης της χώρας,… σκασίλα τους!
         Και εις ανώτερα!

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
www.nikosxeiladakis.gr

Μικρά παρεστιγμένα!

Οι Οικουμενιστές με κάθε τρόπο και μέσο εμπεδώνουν την αίρεση, ενώ οι αντι-Οικουμενιστές συνεχώς υποχωρούν, εναπαυόμενοι στον ατελέσφορο ΧΑΡΤΟΠΟΛΕΜΟ που διεξάγουν!


Συνεργασία για την ανάπτυξη του θρησκευτικού και μνημειακού τουρισμού στην Άρτα



Στης Άρτας το Γιοφύρι


Μία ντουζίνα επενδυτές κι έξη ξεπουλητάδες
νέο γιοφύρι ήθελαν, στης Άρτας το ποτάμι.
Ολημερίς σχεδίαζαν, τουρίστες δεν ερχόταν.
Μοιρολογιούν οι επενδυτές, κλαίνε οι ξεπουλητάδες:
«Αλοίμονο στούς κόπους μας, κρίμα στις δούλεψές μας,
ούτε ευρουλάκι τσακιστό.. στη έρημη την Άρτα.»
Πουλάκι εδιάβη κι έκατσε αντίκρυ στό ποτάμι,
δεν εκελάηδε σαν πουλί, μηδέ σαν χελιδόνι,
παρά εκελάηδε κι έλεγε ανθρώπινη λαλίτσα:
«Άμα δεν προσκυνήσετε, γιοφύρι δε στεριώνει,
μη προσκυνάτε εικόνισμα, μηδέ την Παναγιά μας,
παρά του Πάπα απέναντι την όμορφη παντόφλα,
να ρθουν ευρώπουλα σωρό, στην έρημη την Άρτα»
Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον, και ζημιωθή την ψυχήν αυτού; Ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;” [Μαρκ. η' 34-37]
Στο επίκεντρο Διεθνούς Συνεδρίου που διοργανώθηκε στο Λορέτο της Ιταλίας βρέθηκε η Άρτα, ως έδρα του παλαιού Δεσποτάτου της Ηπείρου. Το Συνέδριο διοργανώθηκε με αφορμή τους εορτασμούς των 700 ετών από τη θεμελίωση της «Αγίας Οικίας του Λορέτο», ενός από τα σημαντικότερα θρησκευτικά προσκυνήματα παγκοσμίως, με περισσότερους από 4 εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως. Το Δήμο Αρταίων εκπροσώπησαν ο Αντιδήμαρχος Παιδείας-Αθλητισμού και Δια Βίου Μάθησης Χάρης Παπάζογλου και ο Δημοτικός Σύμβουλος Μιχάλης Κοτσαρίνης.
Θέμα του συνεδρίου ήταν η σύνδεση της Πόρτας Παναγιάς, της Πύλης Τρικάλων, της Άρτας και του Λορέτο και διοργανώθηκε από την «Accademia Angelio Constantiniana» παρουσία της ιδίας Αυτού Υψηλότητας Πρίγκιπα απογόνου των Κομνηνών Alessio Angelo-Comneno di Tessaglia στο Δημαρχείο της Ιταλικής πόλης.
Η αντιπροσωπεία του Δήμου Αρταίων είχε στο περιθώριο του Συνεδρίου σημαντικές συναντήσεις με τουριστικούς πράκτορες, σε μια προσπάθεια να εξευρεθεί τρόπος ώστε να διοχετευτούν επισκέπτες που κατακλύζουν το Λορέτο προς την Ελλάδα και συγκεκριμένα την Άρτα.
«Δίνεται μια μοναδική ευκαιρία στην Άρτα να αναδειχθεί σε ένα σημαντικό θρησκευτικό προορισμό. Βρισκόμαστε στην έναρξη αυτής της προσπάθειας, ανάδειξης των μοναδικών Βυζαντινών Μνημείων της περιοχής μας και ήδη τα αποτελέσματα είναι ορατά. Οφείλουμε όλοι να δουλέψουμε προς αυτή τη κατεύθυνση» ανέφερε, μεταξύ άλλων, ο Αντιδήμαρχος Αρταίων κ. Παπάζογλου.
Το επόμενο διάστημα θα ενισχυθεί η σύνδεση των τριών πόλεων, με βάση μελέτη που έχει εκπονήσει ο ακαδημαϊκός Χάρης Κουδούνας. Σύμφωνα με τη Ρωμαιοκαθολική παράδοση οι πέτρες πάνω στις οποίες οικοδομήθηκε ο Ναός του Λορέτο, προέρχονται από την οικία της Παναγίας και μεταφέρθηκαν με θαυμαστό τρόπο (με Αγγέλους σύμφωνα με την παράδοση) στην Πόρτα Παναγιά της Πύλης όπου και παρέμειναν για περίπου 3 χρόνια και έπειτα, διά μέσω της παλαιάς οδού Πύλης-Άρτας μεταφέρθηκαν, αρχικά στην έδρα του Δεσποτάτου, την Άρτα και στη συνέχεια στο Λορέτο της Ιταλίας, όπου και χτίστηκε η «Αγία Οικία».
Αξίζει να σημειωθεί ότι το Συνέδριο τελέστηκε υπό την Υψηλή Αιγίδα του Βατικανό (εκπροσωπήθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Giovanni Tonnouci, ο οποίος ήταν και εκ των βασικών ομιλητών) και της Ιεράς Μητρόπολης Ιταλίας & Μάλτας, με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ. Γεννάδιο να αναπτύσσει ο ίδιος τις θέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Στο συνέδριο συμμετείχαν ακόμη, μεταξύ άλλων, ο Αρχιμανδρίτης Ιγνάτιος Σωτηριάδης, εκπρόσωπος της Εκκλησίας Της Ελλάδος, γραμματέας της Ιεράς Συνόδου, καθώς και ο Επίτιμος Πρόξενος της Ελλάδας στην Ανκόνα Δημήτριος Μπεληγιάννης, ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Θεσσαλών Γεώργιος Βόμπρας, ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας του Μάρκε Γεώργιος Σολομός και η πρόεδρος της ιστορικής Ελληνικής Κοινότητας της Βενετίας Κωνσταντινιά Μπαλαφούτη.

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ: Στα χέρια των Οικουμενιστών Θεολόγων (τους οποίους στηρίζουν οι περί τον Αρχιεπ. Ιερώνυμο Οικουμενιστές Μητροπολίτες), ρυθμιστές για το Μάθημα των Θρησκευτικών!



ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
ΕΝΤΟΝΟΤΑΤΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΥ ΕΝΩΣΕΩΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ(ΠΕΘ)
ΠΡΟΣ ΤΟ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ (ΙΕΠ)

Πληροφορηθήκαμε από τα ΜΜΕ τη σύσταση από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ), Ειδικής Επιτροπής η οποία θα μελετήσει και θα εκπονήσει σχέδιο-πρόταση για την αναμόρφωση του Αναλυτικού Προγράμματος του μαθήματος των Θρησκευτικών. Η Επιτροπή αυτή, ήδη, επισκέφθηκε και ενημέρωσε σχετικά την Διαρκή  Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Κατόπιν των παραπάνω εξελίξεων, η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ) δηλώνει:

1.      Με τη σύσταση από το ΙΕΠ της εν λόγω Επιτροπής καταστρατηγήθηκε κάθε δημοκρατική διαδικασία, τακτική που θυμίζει εντονότατα εποχές και τακτικές διακυβέρνησης πολιτικών συστημάτων και σχημάτων που ο άνθρωπος θέλει να ξεχάσει.
2.      Τα μέλη της Επιτροπής του ΙΕΠ για το μάθημα των Θρησκευτικών, ανήκουν εξ ολοκλήρου, στον θεολογικό σύνδεσμο «ΚΑΙΡΟΣ». Επίσης, είναι φανερό ότι εγείρεται ένα σοβαρό, νομικά και ηθικά, ζήτημα, εφόσον τα άτομα που έχουν επιλεγεί να στελεχώσουν την επιτροπή δεν θεωρούνται αμερόληπτα, έχοντας εμπλακεί στη σύνταξη Αναλυτικών Προγραμμάτων του μαθήματος των Θρησκευτικών, για τα οποία έχουν εκφραστεί σοβαρές και επιστημονικά τεκμηριωμένες ενστάσεις.
3.      Καταπατήθηκε κάθε δοθείσα υπόσχεση από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας και του ΙΕΠ προς την ΠΕΘ, για μη αιφνιδιασμό και συμμετοχή της στη διαδικασία του διαλόγου που αφορά στο μάθημα των Θρησκευτικών. Κάθε προσπάθεια που κατέβαλε η ΠΕΘ για να συναντήσει την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας και του ΙΕΠ δεν τελεσφόρησε.

Ως εκ τούτων η ΠΕΘων:
1.      Καταγγέλλει τη μονομερή θέαση του ζητήματος του μαθήματος των Θρησκευτικών που επιδιώκει το ΙΕΠ με την προταθείσα Επιτροπή του.
2.      Καταδικάζει εντονότατα τη συνέχιση αντιδημοκρατικών νοοτροπιών που δείχνουν ολοκάθαρα την προσπάθεια εμπαιγμού και διάσπασης του θεολογικού κόσμου, με τη δρομολόγηση προσχηματικών διαλογικών διαδικασιών από το ΙΕΠ, οι οποίες επιδιώκουν την νομιμοποίηση αποφάσεων, που φαίνεται ότι ήδη έχουν ληφθεί.
3.      Δηλώνει ότι θα εξαντλήσει κάθε νόμιμo μέσο για να προφυλάξει το μάθημα των Θρησκευτικών και τον θεολογικό κόσμο από την επιβολή μονομερών τετελεσμένων που παραβλέπουν προκλητικά τη θέληση της πλειονοψηφίας.


Το ΔΣ της ΠΕΘ

Η αποχριστιανοποίηση μιας εκκλησίας: Άρχισαν οι "παραστάσεις" στην Ροτόντα ..

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ
«Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ»

Ο ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΩΝ ΑΣΩΜΑΤΩΝ
(ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ)
Διαβάζουμε στο δελτίο τύπου του Κρατικού Θεάτρου Βορ. Ελλάδος: 
“Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος εγκαινιάζει την έναρξη πολιτιστικών εκδηλώσεων στη Ροτόντα με την απαγγελία του έργου «Άσμα Ασμάτων» του Σολομώντα, που μετέγραψε ο Γιώργος Σεφέρης. Πρόκειται για εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί το βράδυ της Κυριακής 13 Μαρτίου 2016, ημέρα γέννησης του Γιώργου Σεφέρη”.

Αυτό το δελτίο τύπου επιβεβαιώνει, με τον πλέον έκδηλο τρόπο, την αποχριστιανοποίηση του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου (Ασωμάτων κατά την βυζαντινή εποχή).
Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο (ΚΑΣ) έχει επιτύχει, μετά την καταστροφή της