Ο Αρχιεπίσκοπος δεν χρειάζεται να φορά Εγκόλπιο και Σταυρό! Έχει το φωτοστέφανο!

Καὶ σχολιασμός ἀπὸ ἱστολόγιο "Καιομένη Βάτος":

Αρχιεπισκοπή Αθηνών:

''Το ράσο δεν αρκεί να δώσεις μαρτυρία Χριστού και Εκκλησίας;''

Με αφορμή την αναπαραγωγή κυρίως στο διαδίκτυο της δήθεν είδησης ότι ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος "επέλεξε να μη φέρει σταυρό και εγκόλπιο" στο πλαίσιο της επίσκεψης αγάπης και διανομής τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης στους πρόσφυγες που πραγματοποίησε πρόσφατα στον Πειραιά, ώστε "να μην θίξει το θρησκευτικό συναίσθημα των μουσουλμάνων", διευκρινίζονται τα ακόλουθα: 

 - Είναι λυπηρό και θλιβερό ταυτόχρονα να διακινούνται με τέτοια ευκολία ως ειδήσεις επικίνδυνες και νοσηρές φαντασιώσεις και εικασίες αρρωστημένων και σκοτεινών εγκεφάλων, οι οποίοι ουδεμία σχέση έχουν με τον Χριστιανισμό και την Εκκλησία μας. 

- Σε τέτοιες μάλιστα τραγικές για κάθε εμπερίστατο και χειμαζόμενο συνάνθρωπό μας περιστάσεις, ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος βαθύτατα πιστεύει ότι η παρουσία του με το απλό ράσο του Ορθόδοξου κληρικού αρκεί για να δώσει ξεκάθαρη μαρτυρία Χριστού και Εκκλησίας.

Η ποιμαντική, άλλωστε, του Ορθόδοξου παπά προς τον άνθρωπο που δοκιμάζεται, απαιτεί απλότητα και διάκριση και δεν πραγματοποιείται με την επίδειξη σε τόπους δυστυχίας των διακριτικών του αξιώματός του.

- Κατά τα λοιπά, όπως ο Αρχιεπίσκοπος επισήμανε στο πλαίσιο της προσφώνησής του προς την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας, η σύμφωνα με την αποστολή της Εκκλησίας και τη διδασκαλία του Χριστού αρωγή προς τον εμπερίστατο πρόσφυγα συνάνθρωπό μας, ούτε καταργεί, ούτε μετακινεί στο ελάχιστο την "κόκκινη γραμμή" που είναι η προάσπιση της εθνικής, θρησκευτικής και πολιτισμικής ταυτότητας της πατρίδας μας.
____________________________

 Δεῖτε ἀκόμα ἐδῶ: Μητροπ. Καισαριανῆς Δανιήλ: "Μην ξεχνάτε ότι ο Αρχιεπίσκοπος πήγε εκεί στο λιμάνι να μοιράζει φαγητό στους πρόσφυγες χωρίς εγκόλπιο παρακαλώ"».
Κι ἐδῶ: Λαυρέντιος Ντετζιόρτζιο: "Απεκδύθη τον Σταυρόν ο Αθηνών Ιερώνυμος".


_________________________________________________________________

Καὶ σχολιασμός ἀπὸ ἱστολόγιο "Καιομένη Βάτος":

Βγάλατε τό ἐγκόλπιο, βγάλατε καί τόν Σταυρό

καί ἔμεινε τό ράσο.

Ποιόν Ἅγιο Ἀρχιεπίσκοπο τῆς Ὀρθοδοξίας μιμηθήκατε;
Ράσα φοροῦν καί οἱ Βουδιστές
καί πολλοί ἄλλοι ἀλλόθρησκοι.
Σταυρό καί Ἐγκόλπιο μόνο ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανός!

Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

Διάβασαμε καί φρίξαμε πάλι:

Απάντηση εξέδωσε η Αρχιεπισκοπή Αθηνών για το Σταυρό Ιερώνυμου κατά την επίσκεψή του στους πρόσφυγες. Αναλυτικά αναφέρεται...

Με αφορμή την αναπαραγωγή κυρίως στο διαδίκτυο της δήθεν είδησης ότι ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος "επέλεξε να μη φέρει σταυρό και εγκόλπιο" (Σχόλιον Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ: συγνώμη, ἀπευθύνεσθε σέ μή νοήμονες ἀνθρώπους; Δέν τό ἐπέλεξε; Βγῆκαν ἀπό μόνα τους νά πᾶνε περίπατο;...) στο πλαίσιο της επίσκεψης αγάπης (Σχόλιον Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ: Ὁ Χριστός ἔδειξε τό πλήρωμα τῆς ἀγάπης Του στόν Σταυρό!) και διανομής τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης στους πρόσφυγες που πραγματοποίησε πρόσφατα στον Πειραιά, ώστε "να μην θίξει το θρησκευτικό συναίσθημα των μουσουλμάνων" (Σχόλιον Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ: ἑπομένως τό παραδέχεσθε ὅτι τίθεται θέμα "θιγμοῦ" τῶν ἀντίχριστων ἰσλαμιστῶν! Ὅσοι ἀντιδράσαμε δέν εἴπαμε κάτι διαφορετικό! Αὐτό ἀκριβῶς εἴπαμε καί τό ὁλοκληρώσαμε λέγοντας, πώς προτίμησε νά "θίξει" τούς Χριστιανούς καί τήν Πίστη μας μέ τήν ἀφαίρεση τοῦ ἐγκολπίου καί τοῦ Σταυροῦ!) , διευκρινίζονται τα ακόλουθα:

"- Είναι λυπηρό και θλιβερό ταυτόχρονα να διακινούνται με τέτοια ευκολία ως ειδήσεις επικίνδυνες και νοσηρές φαντασιώσεις και εικασίες αρρωστημένων και σκοτεινών εγκεφάλων, οι οποίοι ουδεμία σχέση έχουν με τον Χριστιανισμό και την Εκκλησία μας. (Σχόλιον Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ: εὐχαριστοῦμε γιά τά "στολίδια" ὔβρεων, τά ὁποῖα θά μᾶς χρησιμεύσουν γιά πνευματικό λουτρό τῶν ἁμαρτιῶν μας. Λέτε πώς οὐδεμία σχέση ἔχουμε ἐμεῖς μέ τόν Χριστιανισμό καί τήν Ἐκκλησία μας, ἀλλά ὁ Ἀρχιεπίσκοπος τοῦ Χριστιανισμοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας μας ἀφαιρεῖ τό ἐγκόλπιό του καί τόν Σταυρό του στήν "ἔξωθεν" μαρτυρία του στούς ἀλλόθρησκους. Ἐμεῖς φορᾶμε τόν Σταυρό μας!)

- Σε τέτοιες μάλιστα τραγικές για κάθε εμπερίστατο και χειμαζόμενο συνάνθρωπό μας περιστάσεις, ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος βαθύτατα πιστεύει ότι η παρουσία του με το απλό ράσο του Ορθόδοξου κληρικού αρκεί για να δώσει ξεκάθαρη μαρτυρία Χριστού και Εκκλησίας.  (Σχόλιον Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ: ποιός Κανόνας, ποιά Παράδοση καί ποιός Ἅγιος ὑποστηρίζει ὅτι τό ράσο χωρίς τό ἐγκόλπιο καί τόν Σταυρό-καί μάλιστα ἑνός Ἀρχιεπισκόπου-ἀρκεῖ γιά τήν "ξεκάθαρη" μαρτυρία τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας; Ἡ Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν εἰσηγεῖσθε δικό σας Κανόνα καί δική σας Παράδοση;)

Η ποιμαντική, άλλωστε, του Ορθόδοξου παπά προς τον άνθρωπο που δοκιμάζεται, απαιτεί απλότητα και διάκριση και δεν πραγματοποιείται με την επίδειξη σε τόπους δυστυχίας των
διακριτικών του αξιώματός του.
(Σχόλιον Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ: δέν αἰσχύνεσθε ἐκ τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν νά ἰσχυρίζεσθε πώς εἶναι ἔλλειψη ἁπλότητος καί διάκρισης καί ἀκόμα χειρότερα "ἐπίδειξη" τό νά φορᾶ ὁ παπᾶς τόν Σταυρό του καί τό ἐγκόλπιό του; Θά τρελλαθοῦμε τελείως μαζί σας!)

 
- Κατά τα λοιπά, όπως ο Αρχιεπίσκοπος επισήμανε στο πλαίσιο της προσφώνησής του προς την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας, η σύμφωνα με την αποστολή της Εκκλησίας και τη διδασκαλία του Χριστού αρωγή προς τον εμπερίστατο πρόσφυγα συνάνθρωπό μας, ούτε καταργεί, ούτε μετακινεί στο ελάχιστο την "κόκκινη γραμμή" που είναι η πρόασπιση της εθνικής, θρησκευτικής και πολιτισμικής ταυτότητας της πατρίδας μας".
(Σχόλιον Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ: λόγια τοῦ ἀέρα! Μέ οἰκειοθελή ἀφαίρεση τοῦ ἐγκολπίου καί τοῦ Σταυροῦ, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος μόνος του μετακίνησε τήν "κόκκινη γραμμή" καί τῆς ἐθνικῆς καί τῆς θρησκευτικῆς καί τῆς πολιτισμικῆς ταυτότητας τῆς πατρίδας μας. Ὅταν ἐνεργεῖ ἔτσι μέσα στήν πατρίδα του, ἐν καιρῷ εἰρήνης, ἐνώπιον τοῦ ποιμνίου του καί κόντρα στίς παραδόσεις μας, ἔχει ὐπερπηδήσει κάθε χρώματος "γραμμή" καί ἔχει παραδώσει ὅπλα ἐντός τῶν πυλῶν!)

Μουσουλμάνοι στρέφονται στον Χριστιανισμό!

Μουσουλμάνοι στη Συρία:

O ISIS τους βομβαρδίζει κι αυτοί απαντούν στρεφόμενοι στον Χριστιανισμό

-Μαρτυρίες θαυμάτων 

Ένας απίστευτος αριθμός μουσουλμάνων που ζουν στην εμπόλεμη Συρία έχουν αποφασίσει να ακολουθήσουν τον Ιησού μετά την εμπειρία της αγάπης Του που έζησαν από πρώτο χέρι με θαυματουργές θεραπείες! 

Μεταξύ των ανθρώπων που ζουν μέσα ή κοντά στην εμπόλεμη ζώνη, πολλοί

Λυτρωμενοι απο τη βαρβαροτητα

Β΄ Στάσις Χαιρετισμῶν

Λυτρωμενοι απο τη βαρβαροτητα

 π. Αὐγουστίνου Καντιώτη

«Χαῖρε, ἡ τῆς βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας»

(Ἀκάθ. ὕμν. Ι 4 α΄)

Ο Ἀκάθιστος ὕμνος εἶνε ἕνα ἀριστούργημα, μὲ τὸ ὁποῖο ὑμνεῖται ἡ ὑπεραγία Θεοτόκος ἢ μᾶλλον τὸ μέγα μυστήριο τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ. Ἀπὸ τὰ «χαῖρε» ποὺ ἀκούσαμε θὰ προσπαθήσω νὰ ἑρμηνεύσω ἐκεῖνο ποὺ λέει· «Χαῖρε, ἡ τῆς βαρβάρου λυτρουμένη θρησκείας» (Ἀκάθ. ὕμν. Ι 4α΄). Τί σημαίνει αὐτό; Μὲ ἁπλᾶ λόγια· Χαῖρε, ὑπεραγία Θεοτόκε· σὲ εὐγνωμονοῦμε, διότι διὰ τοῦ Υἱοῦ σου μᾶς λυτρώνεις ἀπὸ τὴν «βάρβαρο θρησκεία». Ποιά νὰ εἶνε αὐτὴ ἡ θρησκεία;

* * *

―Ἡ θρησκεία εἶνε τὸ ὄπιο τῶν λαῶν, λένε τὰ στόματα τῶν ἀθέων. Τὴ φτειάξανε οἱ παπᾶδες γιὰ νὰ κερδίζουν, λένε οἱ μαρξισταί.
Ὄχι, ἀγαπητοί μου, δὲν εἶνε ἔτσι. Ἂν θέλετε νὰ μιλήσουμε μὲ τὴ γλῶσσα τῆς ψυχολογίας, ―παρακαλῶ προσέξτε― ἡ θρησκεία δὲν εἶνε ἐπίκτητος, εἶνε ἔμφυτος. Ὑπάρχει τεραστία διαφορὰ μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν ἐννοιῶν. Ἐπίκτητο εἶνε κάτι ποὺ ἀποκτᾶται ἀργότερα, ἐνῷ ἔμφυτο εἶνε κάτι ποὺ ὑπάρχει ἐξ ἀρχῆς μέσα στὴ φύσι τοῦ ἀνθρώπου. Παράδειγμα ἡ ἀγάπη τῆς μάνας. Ὁπουδήποτε

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝ ανενδοίαστα τον ΒΑΤΙΚΑΝΕΙΟ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ ΤΟΥΣ!

 Μητρόπ. Ιταλιας:

Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος θα βοηθήσει τον Ορθόδοξον πιστόν εις τας σημερινάς δυσκολίας τους

• Από  Μητρόπολη

Ὤ, τῆς δυστυχίας! Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀρχιλύκους τοῦ Οἰκουμενισμοῦ -καὶ οἱ κληρικοί του- αὐτοσυστήνονται ὡς «φύλακες της αμωμήτου πίστεώς μας» ποὺ ἀγωνίζονται διὰ «την στήριξιν των Ορθοδόξων… και τους συμβουλεύουν» καταλλήλως κυρίως μὲ τὶς συμπροσευχὲς καὶ τὴν συνύπαρξη μὲ αἱρετικούς! Πρόκειται γιὰ τὸν Ἰταλίας Γεννάδιο, ὁ ὁποῖος σὲ νέα δημοσίευση τῶν ...πεπραγμένων του, μᾶς ἀνοίγει τὰ μάτια καὶ μᾶς πληροφορεῖ γιὰ τὰ μεστὰ Οἰκουμενισμοῦ ἔργα του! Πλήρης ἐφαρμογὴ τῶν Ἐντολῶν-Ἀποφάσεων τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου, κυρίως ὡς πρὸς τὴν παραχώρηση παπικῶν ναῶν «ἀπὸ τοὺς Σεβασμιωτάτους Ἀρχιεπισκόπους καὶ Καρδινάλιους τὶς Ρ.καθολικῆς Ἐκκλησίας»! Μᾶς διδάσκει δέ, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, πόσο καλὴ καὶ σωτήρια θὰ εἶναι γιὰ ὅλο τὸν κόσμο ἡ Πανορθόδοξη Σύνοδος! Ὄμορφος κόσμος Οἰκουμενιστικός, Φαναριώτικα οἰκοδομημένος!

 Μητρ. Ιταλιας:

Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος

θα βοηθήσει τον Ορθόδοξον πιστόν

εις τας σημερινάς δυσκολίας τους

Στην Διασποράν, στην Ιταλίαν, αγωνίζονται οι κληρικοί, με σθένος και ζήλον, διά την διαφύλαξιν της αμωμήτου πίστεώς μας και την στήριξιν εις αυτήν των Ορθοδόξων, οι οποίοι ενθαρρύνονται και ενδυναμούνται με τα Ποιμαντορικάς Περιοδείας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ιταλίας και Μελίτης κ. Γενναδίου, ο οποίος επικοινωνεί με τον Κλήρον και τον λαόν του Θεού, ακούει αυτούς και συμβουλεύει αυτούς αναλόγως των περιπτώσεων και των αιτημάτων αυτών.

Ούτως, από του Νέου έτους, και δη από της Κυριακής μετά τα Φώτα μέχρι της Κυριακής της Ορθοδοξίας, περιώδευσε και συνηντήθη με ενορίας, σχολεία, ιδρύματα, κοινότητας, αδελφότητας κι εκπαιδευτικούς, οι οποίοι εζήτησαν την υποστήριξιν και την προστασίαν του, καθώς και την συμβουλήν του εις ειδικά θέματα, ευρέθη δε πλησίον εκατοντάδων Ορθοδόξων, γενόμενος δεκτός όπως πάντοτε μετ’ εξιδιασμένης τιμής, αγάπης και σεβασμού.

* * *

ΝΕΑΠΟΛΙΣ 15-18 Ιανουαρίου 2016

Την αρχοντικήν Νεάπολιν, αποικίαν των Ροδίων, επεσκέφθην ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης Ιταλίας την 17ην Ιανουαρίου 2016, ημέραν ιερωτάτην της επετείου των 45 χρόνων από της χειροτονίας του εις Επίσκοπον, Βοηθόν του αοιδίμου Μητροπολίτου Αυστρίας και Εξάρχου Ιταλίας, κυρού Χρυσοστόμου…

Εις το σημείον τούτο σημειώνεται ότι η εκλογή ενός Ορθοδόξου Επισκόπου εις την Ιταλίαν, λαμβάνει χώραν διά πρώτην φοράν, μετά από 220 χρόνια, αλλά και η χειροτονία του είναι ιστορική, διότι, ενώ, κατά την παράδοσιν του Οικουμενικού Πατριαρχείου, η χειροτονία εγίνετο εις την Κωνσταντινούπολιν, και μετά ταύτα, ως Επίσκοπος, έτοιμος, κατά πάντα, απεστέλλετο εις την Ιταλίαν, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Γεννάδιος χειροτονείται εις την Ιταλίαν, και μάλιστα εις την έδραν ένθα διηκόνησε, γεγονός ιστορικόν, διότι συμβαίνει διά πρώτην φοράν, και, μάλιστα, παρουσία του Σεβ. Καρδιναλίου Νεαπόλεως Corrado Ursi, του

«Διεταράχθη επί τω λόγω αυτού» (Μητρ. Αχελώου Ευθυμίου) και ΕΓΚΩΜΙΟΝ εις ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΝ ΘΕΟΤΟΚΟΥ (Αγ. Γρηγορίου Νύσσης)

«Διεταράχθη ἐπὶ τῷ λόγῳ αὐτοῦ»

(Λουκ. α' 29).

Ὑπὸ τοῦ Μητροπολίτου Ἀχελώου Εὐθυμίου

Η Παρθένος Μαρία, όταν άκουσε τα εγκώμια και τις φιλοφρονήσεις του Αγγέλου «διεταράχθη». Ίσως ήταν η πρώτη φορά που άκουγε τέτοια λόγια και τόσους επαίνους για τον εαυτό της. Είναι όμως χαρακτηριστικό ότι ενώ ταράχθηκε εσωτερικά δεν έκανε καμμιά εξωτερική εκδήλωσι.

Δεν είπε τίποτε, δεν έκανε καμμιά έκφρασι αποδοκιμασίας η επιδοκιμασίας, ούτε άλλη κίνησι η χειρονομία. Μόνο «διελογίζετο», στοχαζόταν τα λόγια που άκουσε και προσπαθούσε ν' ανακαλύψη το νόημά τους: «διελογίζετο ποταπός είη (=ποιά να είναι η έννοια) ο ασπασμός ούτος». «Ενώ η Εύα έδωκε προσοχήν και εμπιστοσύνην εις τα λόγια του όφεως η Παρθένος δεικνύεται επιφυλακτική εις τους λόγους του Αγγέλου. Δεν είναι απιστία ούτε καν ολιγοπιστία εκείνο που κάμνει την Παρθένον να είναι επιφυλακτική. Ότι είναι πρόθυμος να πιστεύση και να υπακούση εις το θέλημα του Θεού, το δείχνει ευθύς αμέσως. Η Εύα, χωρίς να λάβη κανένα προφυλακτικόν μέτρον, χωρίς να εξετάση τους σκοπούς του αρχεκάκου όφεως, έσπευσε να παραβή το θέλημα του Θεού. Η Παρθένος, όταν επείσθη ότί ο Γαβριήλ δεν ήτο ο αποστάτης διάβολος, αλλ' ο παραστάτης άγγελος... και όταν επληροφορήθη πλήρως, ότι δεν διατρέχει κανένα κίνδυνον η αγιότης της, τότε πείθεται και ειρηνεύει, πιστεύει και υπακούει» (Χ, 68).

Η συναισθηματική ωριμότης της Θεοτόκου εντυπωσιάζει. Δεν δέχεται αμέσως τις φιλοφρονήσεις έστω κι’ αν προέρχωνται από αγγελικά χείλη, αλλά ούτε και τις αποδοκιμάζει αμέσως, πράγμα που θα φανέρωνε μια επιπόλαια και κούφια σεμνοτυφία. Ο,τι άκουσε και ο,τι είδε διετάραξε βέβαια την ήρεμη εσωτερική της ισορροπία, χωρίς όμως να την καταστρέψη. Η Θεοτόκος απεδείχθη κυρίαρχη του συναισθηματικού της κόσμου.

«Μη φοβού Μαριάμ» (Λουκ. α΄ 30).

Ενώ η Παρθένος Μαρία δεν είπε τίποτα και δεν έκανε τίποτα παρά μόνο «διεταράχθη» εσωτερικά, ωστόσο ο Άγγελος διεπίστωσε την εσωτερική αυτή ταραχή και γι' αυτό σπεύδει να την καθησυχάση, βεβαιώνοντάς την, ότι ο χαιρετισμός προερχόταν από τον ίδιο τον Θεό, ο οποίος της επεφύλασσε εξαιρετική χάρι και εύνοια.

Ο Θεός δεν επιτρέπει η ταραχή της Παρθένου να μεταβληθή σε φόβο. Ο φόβος βασίζεται συνήθως στην ενοχή. Ο Αδάμ, μετά την πτώσι, φοβήθηκε και κρύφθηκε: «Της φωνής σου ήκουσα... και εφοβήθην... και εκρύβην» (Γεν. γ' 10). Στην καρδιά της Πανάγνου δεν υπήρχε η προϋπόθεσις αυτή του φόβου, η ενοχή. Αντίθετα υπήρχε η αγάπη του Θεού, η οποία «έξω βάλλει

Εμπνέει ή καταδικάζει τέτοιες ενέργειες το Κοράνι;

Σφοδρές αντιδράσεις έχει προκαλέσει στους Χριστιανούς του Ιράκ το σκάνδαλο της βεβήλωσης της εικόνας του Τιμίου Σταυρού που τοποθετήθηκε στη βάση παπουτσιών. 

Την περασμένη εβδομάδα στις βιτρίνες του εμπορικού κέντρου Ankavy

Σχόλια εἰς τὴν Ἡμερίδα τοῦ Πειραιῶς

  Παραπονεμένη φιλαλήθεια

Σχόλια εἰς τὴν Ἡμερίδα τοῦ Πειραιῶς

   Στὴν ἡμερίδα τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς περὶ τῆς ἑτοιμαζομένης «Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου», ἀκούστηκαν, κατὰ τὴν γνώμη μας, πολλὰ ὡραῖα, καὶ κάποια λίγα ὄχι τόσο. Μία γενικὴ εἰκόνα ποὺ ἀπεκομίσαμε εἶναι ἕνα «θὰ δοῦμε τί θὰ κάνουμε», χωρὶς ξεκάθαρες θέσεις γιὰ τὸ τί δέον γενέσθαι, καὶ ὅποτε ἀκούσθηκαν τέτοιες πολὺ φοβούμεθα ὅτι δὲν θὰ τεθοῦν σὲ ἐφαρμογή, ἐκτὸς ἴσως ἀπὸ ἐλαχίστους, οἱ ὁποίοι θὰ εἶναι ἄνθρωποι ἕτοιμοι νὰ ἐπωμισθοῦν τὸ ὄνειδος τοῦ «περιθωριακοῦ». Σχετικῶς πρόσφατο παράδειγμα ποὺ δικαιολογεῖ τὸν φόβο αὐτό εἶναι ἡ ἐνυπόγραφη ἐπίσημη ἀνακοίνωσι (ἔτος 2006) ἀρκετῶν μνημονευόντων τὸν Πατριάρχη ἁγιορειτῶν ποὺ περιέχει μία ἄκρως ὁμολογιακὴ θέσι, ἡ ὁποία δυστυχῶς ἀποδεικνύεται μέχρι τὶς ἡμέρες μας, δέκα χρόνια μετά, «μπλόφα»: Διεκήρυξαν λίαν εὐστόχως ὅτι ἐφόσον συνεχισθοῦν τὰ οἰκουμενιστικὰ ἀνοίγματα «τὸ μόνο, ποὺ θὰ εὐφράνῃ τοὺς ὀρθοδόξους καὶ θὰ καταισχύνῃ τοὺς κακοδόξους, εἶναι ἡ διακοπὴ τοῦ μνημοσύνου τοῦ Πατριάρχου  καὶ τῶν ἁπανταχοῦ συμφωνούντων ἢ σιωπούντων Ἐπισκόπων» (Ορθόδοξος Τύπος, 26-1-2007 - ὁλόκληρη ἡ ἐπιστολὴ τῶν ἁγιορειτῶν ἐδῶ) . «Μπλοφάρουμε» στὴν Ὀρθοδοξία; Δὲν μιλῶ ἐπιθετικῶς, ἀλήθεια, ἀλλὰ μὲ ἐκστατικὴ ἀπορία...

   Ἀπεστείλαμε γραπτὲς ἐρωτήσεις στοὺς ἐκλεκτοὺς ὁμιλητὲς τῆς Ἡμερίδος. Οἱ ἐρωτήσεις ἐγράφησαν μὲ τέτοιο τρόπο ὥστε οἱ ὁμιλητὲς νὰ τὶς ἀντιμετωπίσουν ὅσο τὸ δυνατὸν πιὸ ἀπροκατάλυπτα, καὶ νὰ μὴ τὶς ἀπορρίψουν αὐτομάτως ὡς προϊὸν «περιέργων Παλαιοημερολογιτῶν». 

   Μία ἀπευθυνόταν στὸν Ἐπίσκοπο Γλυφάδος. Ἔλεγε περίπου: «Εἴπατε ὅτι ἐὰν ἡ Μεγάλη Σύνοδος δὲν συμφωνεῖ κατά τι μὲ τὶς προηγούμενες Οἰκουμενικὲς Συνόδους θὰ ἀπορριφθῇ. Πρακτικῶς, πῶς θὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ ἀπόρριψι;». Ἡ ἀπάντησι ἤταν ἕνα «Θὰ δοῦμε». Σεβαστή. Εὐχόμεθα αὐτὸ τὸ «θὰ δοῦμε» νὰ μὴ μεταβληθῇ ἀπὸ πολλοὺς μετὰ τὴν Σύνοδο σὲ: «Ἐντάξει, δὲν προχώρησαν πολὺ οἱ οίκουμενιστὲς· νὰ συνεχίσουμε τὸν ἀγῶνα «ἐντὸς Ἐκκλησίας»· μακριὰ ἀπὸ τὰ σχίσματα· νὰ δοῦμε πρώτα πῶς θὰ ἐφαρμόσουν τὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου καὶ μετὰ «θὰ δοῦμε» πάλι· ὅ,τι κάνουμε νὰ τὸ κάνουμε ὅλοι μαζί...

   Μία ἄλλη ἐρώτησι, ποὺ ἀπευθυνόταν στὸν πατέρα Σαράντη Σαράντο, ἔγραφε:   

«Πολλοὶ ἐκ τῶν ὁμιλητῶν, ὅπως καὶ ἐσεῖς, ἀνεφερθήκατε στὸ ὄνομα τοῦ ὄντως μεγάλου Θεολόγου τῆς ἐποχῆς μας καὶ ὁσίας βιοτῆς πατρὸς Ἰουστίνου Πόποβιτς. Γνωρίζετε ὅτι στὶς ἐσχατιὲς τοῦ βίου του, χωρὶς νὰ γνωρίζουμε γιὰ πόσο χρονικὸ διάστημα, «διέκοψε πᾶσαν ἐκκλησιαστικὴν ἐπικοινωνίαν» μετὰ τοῦ τότε Σέρβου Πατριάρχου, ὅπως σημειώνεται σὲ ἄρθρο τοῦ Ὀρθοδόξου Τύπου» (Ορθόδοξος Τύπος, 15-7-1971).

 

   Πάτερ Σαράντη, νὰ γνωρίζετε ὅτι ἡ ἐκτιμησί μου στὸ πρόσωπό σας εἶναι μεγάλη, ἀλλὰ στενοχωρήθηκα πολὺ ὅταν ἀναφερθήκατε στὴν ὡς ἄνω ἐρώτησι τελείως ἐπιγραμματικῶς, καὶ μάλιστα χωρὶς ἀναφορὰ στὸ ἄρθρο τοῦ Ο.Τ. ὥστε νὰ ἐνημερωθῇ ὁ λαὸς τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἀρχίσῃ νὰ σκέπτεται λίγο διαφορετικά. Νομίζω ὅτι θὰ ἤταν ὡραία νὰ διαβάζατε τὴν ἐρώτησι ὡς εἶχε, νὰ λέγατε ὅτι ἔχουμε αὐτὴν τὴν πληροφορία, τὴν ὁποία δὲν γνωρίζαμε, καὶ θὰ τὴν διασταυρώσουμε καὶ ἐμεῖς, ὥστε νὰ τὴν διακηρύττουμε. Νομίζω ὅτι αὐτὸ ἀπαιτεῖ ἡ φιλαλήθεια καὶ ἡ ἀπροκατάληπτη ἐκτίμησι τῶν ἱστορικῶν γεγονότων. 

   Στείλαμε στὸν πατέρα Πέτρο Heers τὴν ἑξῆς ἐρώτησι:  

   «Ἐπειδὴ τὶς τελευταῖες δεκαετίες παρατηρεῖται σημαντικὴ ἀλλοίωσι στὸν τύπο τοῦ βαπτίσματος (στὴν τριτὴ κατάδυσι) ὥστε κάποιοι λίγοι Παλαιοημερολογῖτες νὰ προβαίνουν σὲ ἀναβαπτισμούς, θὰ μπορούσαμε νὰ κάνουμε κάτι ὥστε νὰ ἐπανέλθουμε στὴν κανονικὴ τάξι καὶ νὰ βαπτίζουμε ὀρθά; Θὰ μπορούσαμε ἐπίσης νὰ ἀγωνισθοῦμε καὶ γιὰ τὴν ὀρθὴ τήρησι καὶ ἄλλων μυστηρίων καὶ ὄχι νὰ περικόπτουμε ἀσύστολα εὐχὲς καὶ ἄλλα, κάτι ποὺ ἀποτελεῖ δεῖγμα ἐκκοσμικεύσεως;»

   Ἡ ἐρώτησι δὲν διαβάστηκε. Εἶναι προφανὲς ὅτι ἀναφερόμαστε καὶ στὸ τί συμβαίνει στὴν Ἑλλάδα. Ὁ λίαν συμπαθὴς π. Πέτρος προετίμησε νὰ ἀναφερθῇ μόνον στὸ ἐξωτερικὸ καὶ δὴ σὲ σλαυικὲς Ἐκκλησίες ὅπου πράγματι ἡ ἀλλοίωσι εἶναι προκλητικὴ, καὶ ἀπέφυγε νὰ κάνῃ ἀναφορὰ στὴν πρακτικὴ τῆς πλειοψηφίας τῶν ἐν Ἑλλάδι (καὶ τῶν ἁπανταχοῦ πλέον) Ἀρχιερέων-ἱερέων, ποὺ δὲν βαπτίζουν μὲ τριτὴ ὡλοκληρωμένη κατάδυσι, ὅπως προβλέπεται ρητὰ καὶ ἀδιαμφισβήτητα ἀπὸ τὴν Πίστι μας, καὶ ὅπως ἤταν ἡ γενικὴ πρακτικὴ ἐν Ἑλλάδι μέχρι καὶ πρὶν, χονδρικῶς, πενῆντα χρόνια. Γιὰ τὴν γενικωτέρα ἐκκοσμίκευσι οὐδεὶς λόγος...

   Μία ἄλλη ἐρώτησι ἀπευθυνόταν στὸν  ἀξιόλογο καὶ ἀνδρεῖο (ὑπ’ ὄψιν ὅτι δὲν ὁμιλῶ κολακευτικῶς περὶ τῶν προσώπων, ἀλλ’ ἐκφράζω τὴν γνώμη μου, ἡ ὁποῖα εὔχομαι να εἶναι δίκαιη) κύριο Δημήτριο Τσελεγγίδη:

«Κάπου διαβάσαμε ὅτι ὑπῆρχε κάποια περίοδος κατὰ τὴν ὁποία ὁ σύγχρονος ἅγιος Παΐσιος εἶχε ἐπικοινωνία μόνον μὲ τοὺς διακόψαντες γιὰ κάποιο διάστημα τὸ μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχου Ἀθηναγόρου. Τὸ ἐπιβεβαιώνετε αὐτό;».

   Ἡ ἐρώτησι δὲν διαβάστηκε, οὔτε ἀκούστηκε ἀπὸ κάποιον ὡς ἱστορικὸ γεγονός. Παρακαλῶ, ὅποιος βρῆ τὸ σχετικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο ποὺ τὸ ἀναφέρει (καὶ δυστυχῶς δὲν θυμόμαστε τώρα) νὰ τὸ δημοσιεύσῃ. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἐὰν κάποιος τὸ διαψεύδῃ ἂς δημοσιεύσῃ τὴν ἀντίρρησί του μὲ ἀποδείξεις. Προφανῶς, καὶ γιὰ διαφόρους λόγους, πολλοὶ δὲν θὰ θέλανε νὰ ἀκουσθῇ καὶ αὐτὴ ἡ πτυχὴ τῆς ζωῆς τοῦ Πατρὸς Παϊσίου, ὅπως καὶ ἄλλοι, ποὺ ἐπίσης τὸν τιμοῦν ὡς Ἁγιο, δὲν θέλουν νὰ ἀκοῦνε καὶ νὰ διαδίδεται ὅτι ὁ Γέρων ἀνησυχοῦσε ἰδιαιτέρως γιὰ τὴν ἐπικειμένη ἠλεκτρονικὴ σκλαβιὰ καὶ τὶς ὀλέθριες πνευματικὲς ἐπιπτώσεις ἀπὸ αὐτήν.

   Στείλαμε, έπίσης, καὶ τὴν κάτωθι ἐρώτησι, γιὰ νὰ ἀπαντηθῇ ἀπὸ τὸν προηγούμενο Μονῆς Μετεώρων, πατέρα Ἀθανάσιο:

«Γνωρίζουμε πολλοὺς Παλαιοημερολογῖτες, ποὺ εἶναι ἕτοιμοι νὰ ἑνωθοῦμε, ἐφόσον, ἐπανερχόμενοι στὴν Ἱερὰ Παράδοσι, ἀποτειχισθοῦμε ἀπὸ τοὺς οἰκουμενιστὲς καὶ τοὺς κοινωνικοὺς μετ’ αὐτῶν. Νὰ γίνῃ, δηλαδὴ, συνεπὴς ἀποτείχισι, ὅπως ἀκριβῶς ἀπείλησαν ἐνυπογράφως πολλοὶ μνημονεύοντες τὸν Πατριάρχη ἁγιορεῖτες τὸ 2006 σὲ ἐπίσημη ἀνακοίνωσί τους, καὶ δυστυχέστατα ἀκόμη δὲν τὸ ἐνήργησαν, καθ’ ἣν στιγμὴν οἱ Οἰκουμενιστὲς δὲν ἔχουν ὑποχωρήσῃ κάπου, ἀλλὰ μάλιστα συνεχίζουν καὶ ἀκάθεκτοι. Το σχόλιό σας.»

   Δὲν διαβάστηκε. Ἁπλῶς ἔγινε λόγος γιὰ μία ἐρώτησι ποὺ γράφει γιὰ «ἀποτείχισι» καὶ δὲν δόθηκε συγκεκριμένη ἀπάντησι ἀπὸ τὸν ὄντως φλογερὸ πατέρα Ἀθανάσιο. Πιθανῶς, δὲν ἤθελε νὰ θίξῃ τοὺς ἀγαπητοὺς ἁγιορείτας. Εἶναι κακὸ ὅμως νὰ ὑπενθυμίσουμε τὴν ὑπόσχεσι-ἀπειλή τους; Εἶναι κακὸ νὰ μάθῃ ὁ κόσμος ὅτι ἔγραψαν περὶ ἀποτειχίσεως ἁγιορεῖτες μνημονευτὲς μοναχοί; Εἶναι κακὸ νὰ μάθῃ ὁ κόσμος ὅτι δὲν πρέπει νὰ μᾶς φοβίζῃ ἡ «ἀποτείχισι», ὅπως προσπαθοῦν δεκάδες χρόνια τώρα νὰ ἐμπνεύσουν στὸν κόσμο οἱ οἰκουμενιστές καὶ κάποιοι ἀκούσιοι συνεργάτες τους. «Νῦν ἐπέστη ὁ καιρός», πατέρες καὶ ἀδελφοί (ἀκοῦτε καὶ σεῖς, γέροντα Ἐφραὶμ στὴν Ἀριζόνα;). Ἐν ἀποτειχίσει, ἀλλ’ ἐν ταπεινώσει, νὰ εὑρεθοῦμε ἐπὶ τὸ αὐτὸ καὶ νὰ συναγωνισθοῦμε κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, κατὰ τῆς Νέας Ἐποχῆς, κατὰ τῆς ἐκκοσμικεύσεως, κατὰ τῶν ἀθέων γραμμάτων τῆς συγχρόνου Παιδείας, κατὰ τοῦ σεσηπότος πολιτικοῦ κατεστημένου, κατὰ τῶν ὑπούλων σχεδίων τῶν ὀπαδῶν τῆς Παγκοσμιοποιήσεως καὶ τῆς ἀποορθοδοξοποιήσεως τῆς Ἑλλάδος μας, κατὰ τοῦ ἐπερχομένου Ἀντιχρίστου... 

Νεόφυτος Βάτος

Πηγή: http://krufo-sxoleio.blogspot.gr/2016/03/blog-post_36.html

Στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου (Αγ. Ιωάννου Χρυσοστόμου)

Για όσους δεν κατάλαβαν: Ο Οικουμενισμός και η Πανθρησκεία έχουν διαγράψει την "εν Πνεύματι λατρεία"!

 Εθνική ντροπή!

Μετέτρεψαν σε πριβέ Ναό τον Αγιο Διονύσιο Αρεοπαγίτη

του Γιώργου Θεοχάρη

-Το ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ σας μεταφέρει το ρεπορτάζ:
Ωρα 9:00 το πρωί σήμερα ακούστηκε το Δι΄' Ευχών στον Καθεδρικό Ιερό Ναό του Αγίου Διονυσίου στο Κολωνάκι.

Η Θεομητορική εορτή κι η Εθνική Επέτειος δεν πτόησαν τους ...προϊσταμένους του Αγίου Διονυσίου που είχαν αποφασίσει να αδειάσουν την Εκκλησία πριν καν προσέλθει ο κόσμος. Αδιαφορώντας για τον εκκλησιασμό του ποιμνίου τους ανήμερα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου....
Οταν η Εκκλησία υποκύπτει ενδεχομένως σε πολιτικές απαιτήσεις προσπερνώντας το πνευματικό της ρόλο τότε εκτροχιάζεται και μαζί της συμπαρασύρει και τους πιστούς που έμειναν αλειτούργητοι σε μία πανυγηρική ημέρα για την Ορθόδοξη Εκκλησία και το Εθνος.
Ο κόσμος που προσερχότανε στον Αγιο Διονύσιο και αντίκρυσε τον Παπαθωμά Συνοδινό να αναφωνεί το Δι' ευχών έμεινε άναυδος. Καθώς είναι η πρώτη φορά που η Θεία Λειτουργία σε μεγάλες εορτές τελειώνει στις εννιά το πρωί.
Η δοξολογία για τον διπλό εορτασμό, όπως συνηθίζεται ξεκινούσε στις 10:30 ή 11:00 το πρωϊ. Σήμερα έδιωξαν τον κόσμο από τις εννιά, όπως είπαν στο ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ κάτοικοι της περιοχής.
Αλλοι πάλι πιστοί διαμαρτυρήθηκαν έντονα καθώς υπήρχε και face control κατά τη προσέλευσή του. Οι αστυνομικοί μας ζήτησαν εάν έχουμε πρόσκληση, εξηγεί η 75χρονη κ. Κατερίνα Ιωαννίδου στο ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ.
Ντροπή σε όλους τους αρμόδιους για αυτό που συνέβει σήμερα, μετέτραψαν σε χώρο εκδηλώσεων την Εκκλησία μας, τονίζει ο Λάμπρος Χατζημάρκος.
Κάποιος πρέπει να αναλάβει την ευθύνη για όσα συνέβησαν σήμερα στον Αγιο Διονύσιο, υπογραμμίζει η κ. Λούκα Παπασταύρου.
Βρέθηκα στην Αθήνα και ήρθα να εκκλησιαστώ στον Αγιο Διονύσιο αλλά... τονίζει Αγιορείτης μοναχός από την Μικρά Αγία Αννη.

Πηγή

ΣΧΙΖΟΦΡΕΝΕΙΑ: Αρνούνται ότι είναι Οικουμενική, αλλά την ετοιμάζουν ως ...Οικουμενική!

Τι αποφάσισε σήμερα η Ειδική Επιτροπή Αγίας και Μεγάλης Συνόδου στο υπ. Εξωτερικών

• 

Συνεδρίασε σήμερα το πρωί για πρώτη φορά η Ειδική Επιτροπή Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας (ΑΜΣΟΕ) στο Υπουργείο Εξωτερικών.

Η Ειδική Επιτροπή έχει συσταθεί βάσει της ΑΠΦ. 330/58/ΑΣ 13498 του Υφυπουργού Εξωτερικών, κ. Ιωάννη Αμανατίδη.

ΣΤΟΛΗ ΑΦΘΑΡΣΙΑΣ

 Φώτης Κόντογλου:

«Η Ελληνική Επανάσταση του 1821. ΣΤΟΛΗ ΑΦΘΑΡΣΙΑΣ»

Για του Χριστού την πίστιν την αγίαν,
για της πατρίδος την ελευθερίαν,
γι’ αυτά τα δύο πολεμώ,
γι’ αυτά να ζήσω επιθυμώ,
κι αν δεν τα αποκτήσω

τι μ’ ωφελεί να ζήσω;

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ του 1821 έχει μια πνοή αγιασμένη, κι η ιστορία της είναι σαν συναξάρι. Η Ελλάδα μπορεί να παρασταθεί σαν τη μητέρα των Μακκαβαίων που είδε να βασανίζονται και να σφάζονται μπροστά της τα παιδιά της ένα-ένα. Από τον καιρό που χάθηκε η Κωνσταντινούπολη, η πατρίδα μας μαυροφόρεσε σαν χαροκαμένη χήρα» οι άνδρες ήτανε σαν ασκητές, οι γυναίκες σαν καλογριές, τα τραγούδια μας γεμάτα πόνο και ελπίδα, τη λεγόμενη «χαρμολύπη», σαν χερουβικά, σαν τροπάρια.

Μια αγιοσύνη τα τύλιγε όλα. Οι καρδιές ήτανε, με όλη την παλληκαριά τους, συντετριμμένες και ταπεινωμένες. Γι’ αυτό κι η θρησκεία μας ήτανε αληθινή, επειδή η πίστη του Χριστού δεν ταιριάζει σε ανθρώπους απίκραντους και καλοπερασμένους, κατά τα λόγια του Χριστού που λέγει: «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε», και στενή και τεθλιμμένη η οδός».

Μα όσα χάνει ο άνθρωπος σε καλοπέραση, τα κερδίζει «εκατονταπλασίονα» σε βάθος πνευματικό. Και το έθνος μας που στάθηκε κακότυχο και βασανισμένο, από την άλλη μεριά στάθηκε ευλογημένο, κατά τον λόγο που λέγει ο Σολομών για όσους μαρτυρούνε για την αλήθεια: «και γαρ εν όψει ανθρώπων εάν κολασθώσιν, η ελπίς αυτών αθανασίας πλήρης» και ολίγα παιδευθέντες, μεγάλα ευεργετηθήσονται». Και ποια είνε αυτή η αντάμειψη; Η αντάμειψη ήτανε πως ντυθήκανε με κάποια στολή αφθαρσίας αυτοί που ζούσανε «υστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, εν ερημίαις πλανώμενοι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης».

Για τούτο, όποιος άνθρωπος έχει καρδιά καθαρή, και νιώσει την Ελληνική Επανάσταση, σαν να τραβιέται από κάποιον μαγνήτη, ας είναι κι άλλης φυλής άνθρωπος, χωρίς να γνωρίζει καλά- καλά από πού βγαίνει αυτή η γλυκύτητα και η κατανυκτική αγάπη, μ’ όλο που ακούει σκοτωμούς, μαρτύρια και μοιρολόγια, που σε άλλη περίσταση αγριεύουνε τον άνθρωπο. Θαρρεί πως δεν γινήκανε στ’ αληθινά αυτά που ακούει, αλλά πως είναι κάποιο έμορφο παραμύθι.

Τα πιο σκληρά πράγματα χάνουνε τη σκληρότητά τους, καν φονικά, καν αγωνίες κάθε λογής, φτώχια, κρύο, πείνα, αρρώστια, ορφάνια. Κάποιος μυστικός πλούτος τα χρυσώνει όλα, ο της αφθαρσίας ο Παράκλητος (ο Παρηγορητής), το Πνεύμα το Άγιον. Αυτή είναι που λέγω στολή Αφθαρσίας κι ελπίδα Αθανασίας.

Η Ελληνική Επανάσταση είναι σαν το χάλκινο μοσχάρι που έκανε ένας τεχνίτης για τον τύραννο Φάλαρη και που το πύρωνε με φωτιά και σφαλούσε στην κοιλιά του όσους ήθελε

Πολιτικοί, Δεσποτάδες και Πάπες βάλθηκαν να μας πείσουν πόσο χριστιανικό είναι να υπηρετούμε τα σχέδια της Ν. Τάξης και της Πανθρησκείας!

Ο Πάπας  έπλυνε  και  φίλησε

πόδια  δώδεκα  προσφύγων

Καὶ εἶδον ἄλλο θηρίον ἀναβαῖνον ἐκ τῆς γῆς, καὶ εἶχε κέρατα δύο ὅμοια ἀρνίῳ, καὶ ἐλάλει ὡς δράκων (Αποκ. 13,11)

Δώδεκα πρόσφυγες οι οποίοι διαμένουν σε κέντρο υποδοχής των αιτούντων άσυλο κοντά στην Ρώμη, επελέγησαν για να συμμετάσχουν στην σημερινή τελετή του Νιπτήρος της Μεγάλης Πέμπτης των καθολικών.

Πρόκειται, όπως αναφέρει ο ιταλικός Τύπος, για «ένα συγκεκριμένος μήνυμα υπέρ της υποδοχής των προσφύγων, το οποίο ο Φραγκίσκος επιθυμεί να στείλει σε όλους τους καθολικούς πιστούς».

Ο ποντίφικας γονάτισε και να έπλυνε τα πόδια, όπως ορίζει η τελετουργία, σε άνδρες πρόσφυγες,

Λόγος εις τον Ευαγγελισμόν της Θεοτόκου (Αγ. Νικολάου Καβάσιλα)

Λόγος εις τον Ευαγγελισμόν της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών και Αειπαρθένου Μαρίας

Εάν πρέπει κάποτε να χαίρη ο άνθρωπος και να σκιρτά και να ψάλλη με ευφροσύνη, εάν υπάρχη μιά περίοδος που απαιτεί να λεχθή ό,τι υπάρχει πιο μεγάλο και πιο λαμπρό και που κάνει τον άνθρωπο να ποθή να έχη όσο το δυνατόν ευρύτερη σχέση, ωραιότερη έκφραση και δυνατώτερο λόγο, για να υμνήση τα μεγαλεία της, δεν βλέπω ποια άλλη μπορεί να είναι αυτή, αν όχι η σημερινή γιορτή.

Γιατί σαν σήμερα έφθασε στη γη Άγγελος από τον ουρανό αναγγέλλοντας την απαρχή όλων των καλών. Σήμερα ο ουρανός μεγαλύνεται. Σήμερα η γη αγάλλεται. Σήμερα ολόκληρη η κτίση χαίρει. Και δεν μένει έξω από τη γιορτή ούτε Αυτός που κρατεί στα χέρια του τον ουρανό. Γιατί αυτά που συμβαίνουν σήμερα είναι ένα πραγματικό πανηγύρι. Όλοι συναντιούνται σ’ αυτό, στην ίδια χαρά. Όλοι ζουν και δίνουν και σ’ εμάς την ίδια ευφροσύνη: Ο Δημιουργός, τα δημιουργήματα όλα, η ίδια η μητέρα του Δημιουργου που του πρόσφερε τη φύση μας και τον έκαμε έτσι κοινωνό στις χαρμόσυνες συνάξεις και τις γιορτές μας. Χαίρει πριν απ’ όλους ο Δημιουργός. Γιατί είναι βέβαια ευεργέτης κι από την αρχή της δημιουργίας έχει σαν έργο Του την ευεργεσία. Ποτέ Του δεν είχε ανάγκη από τίποτε και δεν ξέρει άλλο από το να προσφέρη και να ευεργετή. Σήμερα όμως, χωρίς να σταματήση το σωτήριο έργο Του, περνά στη δεύτερη θέση, έρχεται ανάμεσα σ’ αυτούς που ευεργετούνται. Και δεν χαίρεται τόσο για τις μεγάλες δωρεές που χάρισε Αυτός στην κτίση και που τον αποδεικνύουν γενναιόδωρο, όσο για τα μικρά που έλαβε από τους ευεργετημένους, γιατί έτσι

ΑΙΣΧΟΣ: ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΑΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, ΑΛΛΑ ΕΠΕΤΡΕΨΑΝ ΠΟΡΕΙΑ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ! Ζούμε σε ...άλλο κράτος!!!

Νεότερη Ενημέρωση 24/3/2016:

ΑΙΣΧΟΣ:

ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΑΝ 

ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ 

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΣΛΑΜΟΠΟΙΗΣΗ

ΑΛΛΑ  ΕΠΕΤΡΕΨΑΝ 

ΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΗΝΩΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΟΥΣ!!!

«Πήραν φως απ’ τα καντήλια κι άστραψαν τα καριοφίλια»

«Πάμε να ιδούμεν τους παλιούς Έλληνες», να ακούσουμε τους πολέμαρχους του ’21, μας έπνιξαν οι αναθυμιάσεις των τωρινών δημοπιθήκων.

   

   Διαβάζεις τα απομνημονεύματα και τις φυλλάδες για την Εθνεγερσία και νομίζεις ότι ανοίγεις ένα «μυρογιάλι», εκείνα τα μικρά φιαλίδια που περιέχουν αρώματα εξαίσια. Οσμή ευωδίας πνευματική αναδίδεται, παρ’ όλα τα πάθια και τους καημούς εκείνης της περιόδου.

   Έχω το συνήθειο, όταν συναντώ στα αναγνώσματά μου, λόγια και επεισόδια, που στέκεσαι και τα ξαναδιαβάζεις, που κρύβουν στα φυλλώματά τους πετράδια, να τα καταγράφω, για να μην λησμονηθούν. Σκοπός μου να τα μοιραστώ με τους μαθητές μου. Σ’ αυτές τις εξοπλιστικές ηλικίες, τα παιδιά δεν θέλουν περισπούδαστες αναλύσεις και κενόλογες φλυαρίες. Μαθαίνουν με το παράδειγμα, με το παραμύθι, με την αξία και την αρετή σαρκωμένες σε πρόσωπα. Παράδειγμα.

   «Ο Μιαούλης ήταν γνωστός για την παλληκαριά του και την αφοβία του εμπρός στον θάνατο. Μια φορά, στα νεανικά του χρόνια, ο Άγγλος ναύαρχος Νέλσων τον έπιασε να προσπαθεί να σπάσει με το καράβι του έναν αποκλεισμό του. Όταν τον έφεραν μπροστά του τον ρώτησε: – Αν ήσουν εσύ στην θέση μου τι θα μ’ έκανες; Θα σε κρεμούσα στο πιο ψηλό κατάρτι! του απάντησε ο Μιαούλης. Και ο Νέλσων κατάπληκτος από το θάρρος του τον άφησε ελεύθερο». (περ. «Γνώσεις», σελ. 66, 1958).

    Πήγαινε στην κρεμάλα, τον αγωνιστή Θεόδωρο Γρίβα, ο Αλή πασάς. Ο Γρίβας όταν πλησίασε ο δήμιος κάλυψε το κεφάλι του με το ένδυμά του. Τον ρωτά το θηρίο των Ιωαννίνων:

-«Γιατί σκέπασες το κεφάλι σου; Φοβήθηκες τον θάνατο; Δεν ήξερες ότι αφού ακολούθησες την δουλειά του πατέρα σου αυτή θα ήταν η τύχη σου;   

-Δεν φοβήθηκα τον θάνατο, απεκρίθη ο Θεόδωρος, τον φόβο τον άφησα στην κοιλιά της μάνας μου ούτε θα μείνω χωρίς εκδίκηση. Και πατέρα έχω και τέσσερις αδελφούς, μα ντρέπομαι τον κόσμο που θα ιδή να πεθάνω έτσι και από τα χέρια τέτοιων παλιανθρώπων (και έδειξε τους Γύφτους οίτινες μετήρχοντο το επάγγελμα του δημίου). Εζήτησα το θάνατο όπου έπρεπε, αλλ’ αυτός με αρνήθηκε. Και ο Αλής του χάρισε την ζωή». (Δ. Καμπούρογλου «Θ. Γρίβας», εκδ. «Βεργίνα», σελ. 18).  

  Στις 14 Φεβρουαρίου ο Οδυσσέας Ανδρούτσος γράφει σε επιστολή του προς τον Αναστάσιο Λόντο τούτα τα αθάνατα λόγια: «Τον περισσότερο καιρό της ζωής μου πού τον επέρασα; Τον επέρασα σκοτώνοντας Τούρκους. Τον επέρασα εις τα σπήλαια και εις τα βουνά, τα καρτέρια των δρόμων οι λόγγοι και τα άγρια θηρία είναι μάρτυρες ότι δυσκόλως έφευγε Τούρκος από τα χέρια μου αν ζύγωνε καμμιά πενηνταριά οργιές». (Κάρπου Παπαδόπουλου, «Οδυσσεύς Ανδρούτσος και Γ.Βαρνακιώτης», εκδ. «Πρωτοψάλτης», σελ. 65).

   

   Επισκέπτεται τον Κανάρη στο σπίτι του για να εκφράσει τον θαυμασμό της στον «γηραιό άνδρα της ελευθερίας», όπως τον ονομάζει. Ο Κανάρης απάντησε ότι «ευχαριστεί τον Θεό που επέτρεψε σ’ ένα μικρό ναυτικό ενός ελληνικού νησιού, από τα πιό μικρά, να κάμη για την πατρίδα του κάτι που έκαμε τον απελευθερωτικό της αγώνα συμπαθή σε χώρες τόσος μακρινές». Ήταν αληθινά μία ωραία απάντηση, γράφει η Φρεντρίκα. Και όταν τον ρώτησε, αν αισθάνθηκε σε κάποια στιγμή της ζωής του φόβο, ο Κανάρης αποκρίθηκε: «Ένα τέτοιο πράγμα δεν μπαίνει ποτέ στο νου μας. Ο κίνδυνος μας διεγείρει. Το ντουφεκίδι και η μάχη μοιάζουν με μουσική». («Το Εικοσιένα, πανηγυρικοί λόγοι ακαδημαϊκών», λόγος Παν. Κανελλόπουλου, 1963, σελ. 658).

   

   Ο Ηλίας Φλέσσας και ο Παναγιώτης Κεφάλας προτείνουν στον «μπουρλοτιέρη των ψυχών» Παπαφλέσσα, να αφήσει τους λόφους στο Μανιάκι και να ταμπουρωθεί ψηλότερα, στο βουνό, για να υπάρχει οδός διαφυγής. Απαντά: «Εγώ δεν ήρθα εδώ να μετρήσω το στρατό του Μπραϊμη, πόσος είναι, από τα ψηλώματα. Ήρθα να πολεμήσω. Ούτε τρελλάθηκε ο Μπραϊμης να χασομεράει εκεί που ελπίζει να κερδίσει νίκη, μα θα τραβήξει ίσα κατά την Τριπολιτσά, κι εγώ τότε θα μείνω να μαζεύω από πίσω τα καρφοπέταλά του. Αν όμως τον κρατήσω εδώ στο Μανιάκι, γλιτώνω τον Μωριά, γιατί θα τον κάμω να πισωγυρίσει όπως ο Δράμαλης, ειτεμή θα πληρώσει ακριβά το αίμα μου και θα συλλογιστή καλά ύστερα να μπη στην καρδιά του Μωριά. Καθίστε εδώ να πεθάνουμε σαν αρχαίοι Έλληνες». (Κ. Παπαδημητρίου, «Τελεταίες ώρες, τελευταία λόγια των Αγωνιστών του ‘21», σελ. 159).

     

   Πριν οδηγήσουν το νεκρό σώμα του Μάρκου Μπότσαρη στο Μεσολόγγι στάθηκαν οι Σουλιώτες για λίγο στο μοναστήρι της Παναγίας της Προυσιώτισσας. Εκεί γιατροπορευόταν ο Καραϊσκάκης. Όταν το έμαθε σύρθηκε στην εκκλησιά, φίλησε τον νεκρό κλαίγοντας και είπε: «-Άμποτες, αδελφέ μου, Μάρκο, από τέτοιο θάνατο να πάω κι εγώ». Και όταν απομακρύνθηκε από το λείψανο, πρόσθεσε: «Μάνα δεν γέννησε στην Ελλάδα δεύτερο Μάρκο… Ούτε είδα ούτε θα ιδώ τέτοιον πολεμάρχη». («Τελευταίες ώρες», σελ. 132).

   «Όταν αποφυλακίστηκε ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος (Καταγόταν η οικογένειά του από το Τουρκολέκα της Μεγαλόπολης γι’ αυτό τον αποκαλούσαν και Τουρκοπελέκα), το 1841, ήταν τόσο φτωχός που κατάντησε ζητιάνος στα σοκάκια του Πειραιά. Η αρμόδια αρχή, η οποία χορηγούσε θέσεις επαιτείας, τον επέτρεπε να επαιτεί, κοντά στην εκκλησία της Ευαγγελίστριας, κάθε Παρασκευή! Όταν αυτά έφτασαν στα αυτιά του πρέσβη της Γαλλίας, αυτός απεστάλη από την κυβέρνηση του, στο σημείο όπου ζητιάνευε ο μεγάλος οπλαρχηγός. Μόλις ο Νικηταράς αντελήφθη τον ξένο, μάζεψε αμέσως το απλωμένο χέρι του.

   –Τι κάνετε στρατηγέ μου; ρώτησε ο ξένος.

 –Απολαμβάνω ελεύθερη πατρίδα, απάντησε υπερήφανα ο ήρωας.

  –Μα εδώ την απολαμβάνετε, καθισμένος στον δρόμο; Επέμενε ο ξένος.

  –Η πατρίδα μού έχει χορηγήσει σύνταξη για να ζω καλά, αλλά έρχομαι εδώ για να παίρνω μια ιδέα πώς περνάει ο κόσμος, απάντησε περήφανα ο Νικηταράς.

  –Ο ξένος κατάλαβε και διακριτικά, φεύγοντας ,άφησε να του πέσει ένα πουγκί με χρυσές λίρες. Ο σχεδόν τυφλός Νικηταράς άκουσε τον ήχο, έπιασε το πουγκί και φώναξε στον ξένο: «Σου έπεσε το πουγκί σου. Πάρε το μην το βρει κανένας και το χάσεις!». Στις 25 Σεπτεμβρίου του 1849, ο γενναίος και έντιμος  ήρωας, πεθαίνει πάμφτωχος».

 Και μια και σήμερα το ένδοξο τούτο αλωνάκι, η κατασυκοφαντημένη πατρίδα μας, είναι ζωσμένη από «τις αλώπεκες του σκότους» (Ε. Βούλγαρης) τους Φράγκους και το εξ ανατολών θηρίο, πάλιν μαίνεται, να κλείσω με το ηρωϊκότερο επεισόδιο του Αγώνα, την Έξοδο του Μεσσολογγίου, που μας διδάσκει πώς σώζονται τα έθνη. (Το κείμενο δημοσιεύτηκε πέρυσι στο θαυμάσιο περιοδικό «Χριστιανική Βιβλιογραφία», του πολυσέβαστου Στέλιου Λαγουρού. Είναι απόσπασμα από το βιβλίο του Ν. Βούλγαρη «Το Μεσσολόγγι των Ιδεών, ερμηνεία της απόφασης της εξόδου»).

   

    «Ήταν πρωί, Σάββατο του Λαζάρου, 10 Απριλίου του 1826, όταν συγκροτήθηκε το νεκροδόξαστο εκείνο συμβούλιο αποφάσεως. Ήταν ένα συμβούλιο θανάτου. Οι καπεταναίοι είχαν αναλάβει να διερευνήσουν, με ανιχνευτές την ύπαρξη μυστικού δρόμου-διόδων για ακίνδυνο πέρασμα των Ελεύθερων Πολιορκημένων στην ελευθερία. Κανένας όμως δεν έφερε ελπιδοφόρα πληροφορία. Οι λόγχες και οι στενωποί φυλάγονταν άγρυπνα από τους πολιορκητές σε βάθος χώρου και τόπου. Γενική ήταν η κατήφεια και η σιωπηλή θλίψη. Την σιωπή της στιγμής έσπασε η βροντώδης και σταθερή έκρηξη του τρανοδύναμου αρχηγού της Φρουράς, του Θανάση Ραζη-Κότσικα.

–Υπάρχει δρόμος ωρέ!

–Ποιος είναι, στρατηγέ, και δεν τον λες τόση ώρα; Διαμαρτυρήθηκαν όλοι οι παριστάμενοι.

–Είναι ο δρόμος του Θεού, φωνάζει».

Μόνο αν βαδίσουμε τον δρόμο του Θεού, θα αναστηθούμε ως λαός και ως κράτος…

Πηγή