Σχόλιο: Γράφεις,
ἀδελφέ μου:
«Τι γίνεται
όμως όταν ο αδιάφορος ελέγχθηκε πολλές φορές, και του δόθηκε
η αληθινή εξήγηση (ερμηνεία)
των εντολών επανειλημμένα από τους αδελφούς και πατέρες, αλλά αυτός, παρά το
ότι κατανόησε πλήρως τις εντολές, συνεχίζει να αδιαφορεί και να τους αποδίδει
μη ορθό περιεχόμενο; Τότε αδελφοί, πολύ απλά η παρεξήγηση (παρανόηση) εξελίσσεται σε αίρεση!».
Τὸ μέγιστο πρόβλημα τῶν πιστῶν αὐτὰ τὰ χρόνια εἶναι ἡ αἵρεση
τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Οἱ Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ εἶναι ξεκάθαρες: ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Αὐτὸ οἱ Οἰκουμενιστὲς -διὰ τῶν
Ἐπισκόπων καὶ πνευματικῶν ποὺ ἐπηρέασαν- κατάφεραν νὰ τὸ … ἐξαφανίσουν, νὰ τὸ
διαγράψουν! Ὅμως κάποιοι ἀδελφοί σου, ὑπενθύμισαν τὴν ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες
σχετικὴ διδασκαλία! «Δόθηκε η αληθινή εξήγηση (ερμηνεία)
των εντολών επανειλημμένα! Τι γίνεται λοιπὸν μὲ αὐτοὺς ποὺ συνεχίζουν να αδιαφοροῦν»; «Η παρεξήγηση (παρανόηση) εξελίσσεται σε αίρεση»;
Π.Σ.
Περί της θεοκατάρατης αδιαφορίας
Το μέγεθος του κακού που προέρχεται από
την αδιαφορία, είναι αδύνατον να το παρουσιάσουμε με λόγια. Το μόνο σίγουρο
είναι, ότι θα διαπιστώσουμε βιωματικά το μέγεθος του κακού εκ της αδιαφορίας την ημέρα εκείνη, που σαν
τις σταγόνες της βροχής, οι χριστιανοί θα ρίπτονται στο πυρ το αιώνιο, οι
οποίοι ναι μεν εξομολογούντο, κοινωνούσαν, εκκλησιάζοντο και ενήστευαν, πλην
όμως, παρά τα ανωτέρω, είχαν αδιαφορία.
Τι φρίκη, ποιος μπορεί να το δεχθεί ότι, χριστιανοί, ενώ βρίσκονται
δεκαετίες «μέσα» στην Εκκλησία, ωστόσο θα ριφθούν στην κόλαση! Να νηστεύεις, να
κάνεις ελεημοσύνες, να νουθετείς, να προσεύχεσαι, να εκκλησιάζεσαι και εν τέλει
να κολάζεσαι! Και αυτό, εξαιτίας της αδιαφορίας! Αλλοίμονο, αλλοίμονο στους
αδιάφορους, τι τους περιμένει... Και δεν το ξέρουν, δεν το καταλαβαίνουν και το
χειρότερο· δεν το πιστεύουν! Τι λέγω ο ταλαίπωρος, δεν είναι αυτό το χειρότερο,
αλλά το ότι δεν θέλουν να το πιστέψουν...
Τι είναι όμως η αδιαφορία; ποιος είναι ο
αδιάφορος; και πώς καταλαβαίνουμε αν είμαστε ή όχι αδιάφοροι;
Θα προσπαθήσουμε,
χάριν ωφέλειας και προς αποφυγή της θεοκατάρατης αδιαφορίας, με την βοήθεια του
Πανάγιου Τριαδικού Θεού και τις φωτισμένες διδασκαλίες των Πατέρων, να
απαντήσουμε σε αυτές τις ερωτήσεις.
Λέγει ο άγιος
Μάξιμος ο Ομολογητής: «Αλλ' ουν τον λόγο του Θεού ουδείς ώφειλε νοθεύειν δια την ιδίαν
αμέλειαν, αλλ' ομολογείν μεν την εαυτού ασθένειαν, μη αποκρύπτειν δε την του
Θεού αλήθειαν, ίνα μη υπόδικοι γενώμεθα μετά της των εντολών παραβάσεως και της
του λόγου του Θεού παρεξηγήσεως»1.
Ο άγιος
διδάσκει ότι δεν πρέπει να νοθεύουμε την αλήθεια, εξαιτίας της αμελείας μας,
αλλά να ομολογούμε την ασθένειά μας, ώστε να μην γίνουμε υπόδικοι όχι μόνον για
το αδίκημα της παράβασης των εντολών αλλά
επιπλέον και για το αδίκημα της παραχαράξεως
των εντολών,
διότι στην περίπτωση αυτή το κακό και η καταδίκη θα είναι διπλή. Χαρακτηριστικό
είναι ότι ο άγιος ομιλεί περί «παρεξήγησης των εντολών» από τον αμελή, ο οποίος
εμφανίζεται ότι δεν αποδίδει στις εντολές το ορθό τους νόημα και περιεχόμενο.
Τι γίνεται
όμως όταν ο αδιάφορος ελέγχθηκε πολλές φορές, και του δόθηκε
η αληθινή εξήγηση (ερμηνεία)
των εντολών επανειλημμένα από τους αδελφούς και πατέρες, αλλά αυτός, παρά το
ότι κατανόησε πλήρως τις εντολές, συνεχίζει να αδιαφορεί και να τους αποδίδει
μη ορθό περιεχόμενο; Επί του προκειμένου