Ο δρόμος προς το φως

Η Μεταμόρφωση του Κυρίου

Ο Ευαγγελιστής, όταν είναι να μας περιγράψει την ένδοξη Μεταμόρφωση του Κυρίου, πρώτα απ’ όλα κατευ­θύνει την προσοχή του, και την δική μας, στην προσευχή. «Και ανέβη εις το όρος προσεύξασθαι». Και επα­ναλαμβάνει ξανά ότι η Μεταμόρφωση του Κυρίου έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της προσευχής. «Και εγένετο εν τω προσεύχεσθαι». Θέλει να μας υπο­δείξει την προσευχή, ως την οδό προς το φως του Θαβώρ, ως το κλειδί των πνευματικών μυστηρίων, την δύναμη της θείας αποκαλύψεως. Εάν ο θεϊκά εμπνευσμένος Ευαγγε­λιστής βρήκε τόσο απαραίτητο να συνδέσει την ιδέα της προσευχής με την περιγραφή της δόξας του Θαβώρ, τότε ασφαλώς δεν θα σφάλουμε κι εμείς από την μεριά μας, αν συνδέσουμε έναν οσοδήποτε σύντομο διαλογι­σμό για την δύναμη και την αποτελεσματικότητα της προσ­ευχής, με την ανάμνηση της ενδόξου Μεταμορφώσεως του Κυρίου μας.

Έχει η προσευχή κάποιο αποτέλεσμα; Η ερώτηση αυτή απαντάται από τον κοινό νου των ανθρώπων. Από τον χριστιανό που τον φωτίζει το καθαρό φως της πίστεως μέχρι τον ειδωλολάτρη που τον σκοτίζει η πιο βαθειά δεισιδαιμονία, όλοι αναγνωρίζουν την υποχρέωση της προσευχής. Και το μεγαλύτερο και καλύτερο μέρος της ανθρωπότητας πράγματι εκπληρώνει αυτή την υποχρέωση, αν και όχι ακριβώς με τον ίδιο τρόπο ούτε και με την ίδια επιτυχία. Όμως, γιατί συνιστούμε ή προσφεύγουμε στην προσευχή, αν δεν αναγνωρίζεται σ’ αυτήν κάποια δύ­ναμη, ή δεν αναμένεται να την συνοδεύει κάποιο αποτέλεσμα;

Με όποιον τρόπο ζητήσουμε να εξηγήσουμε μια εκδήλωση προσευχής οσοδήποτε ατελή, η πηγή της προέλευσής της θα βρεθεί πάντοτε στη δύναμή της. Και οι εθνικοί προσεύχονται, είτε επειδή ο Θεός, αν και εγκαταλειμμένος από τα πλάσματά Του, δεν τα εγκαταλείπει, αλλά αφήνει ακόμη και στις σκοτεινιασμένες καρδιές τους μερικές ακτίνες του φωτός Του. Ένα φως που ξυπνά, ακόμη και στη σάρκα, ένα συγκεκριμένο αίσθημα πνευματικής στερήσεως, παρέχει ένα ορισμένο προαίσθημα πιθανής ικανοποιήσεώς του, και έτσι διεγείρει μια επιθυμία να επικαλεστούν έναν άγνωστο Θεό για μια άγνωστη βοήθεια, είτε προσεύχονται επειδή, έστω και έξω από το βούρκο της φιληδονίας, στον οποίο βυθίστηκε ο παγανισμός, μερικές φορές αναδύονται κάποιες φτερωμένες ψυχές, που έχοντας συνείδηση της αχρειότητας και της ακαθαρσίας της καταστάσεώς τους, μέσω μιας ειλικρινούς επιθυμίας και προσπάθειας να γνωρίσουν τις δυνάμεις του πνευματικού κόσμου κατόρθωσαν κάποια επικοινωνία μαζί τους, και εν συνεχεία δίδαξαν άλλους να κατορθώσουν το ίδιο, μέσω μιας ειλικρινούς και ισχυρής επι­θυμίας, δηλαδή μέσω της προσευχής. Προσεύχονται πάλι διότι από τις εποχές εκείνες που η αληθινή λατρεία του Θεού επικρατούσε ακόμη σε ολόκληρη την ανθρωπότητα, και γι’ αυτό το λόγο η δύναμη και η αποτελεσματικότητα της αληθινής προσευχής της ήταν πολύ γνωστή, παρέμεινε ακόμη, παρά τη φθορά της θείας λατρείας που επακολούθησε, ανεξίτηλη η γενική πεποίθηση για την αναγκαιότητα της λατρείας και για τα πλεονεκτήματα της προσευχής, δηλαδή για την δύναμη και την αποτελεσματικότητά της.

Υπάρχουν μερικοί χριστιανοί, πού καταλαβαίνουν και εκτελούν την πράξη της προσευχής μάλλον με έναν εξω­τερικό τελετουργικό τρόπο, παρά με έναν τρόπο εσωτερικό και πνευματικό, οι οποίοι, ενώ καθόλου δεν αμφιβάλλουν κατά την γενική πεποίθηση ότι η προσευχή είναι ισχυρή και αποτελεσματική, σφάλλουν, ή κάνουν πέρα για πέρα λάθος στην εφαρμογή αυτής της αλήθειας στον εαυτό τους και στην προσευχή τους.

Προσευχόμενοι επανειλημμένα, και μη βλέποντας καν­ένα αποτέλεσμα από τις προσευχές τους, είτε στον εαυτό τους είτε γύρω τους, αντί να αμφιβάλλουν για την ειλικρί­νεια και την αξία των δικών τους προσευχών, τείνουν να εμποτιστούν με την ιδέα που διαπνέεται από ένα πνεύμα νωθρότητας και αυταπάτης, ότι η ισχυρή και ωφέλιμη προσ­ευχή πρέπει κατ’ ανάγκην να είναι κάποιο περίεργο δώρο της χάριτος, προορισμένο για κάποιους εκλεκτούς του Θεού, και μόνο για ορισμένες εξαιρετικές περιπτώσεις… Σ’ αυτούς λέμε χωρίς δισταγμό, ότι δεν υπάρχει άνθρωπος του οποίου η προσευχή να μην μπορεί να γίνει αποτελεσματική, αν το επιθυμεί σταθερά και με καθαρή καρδιά, με πίστη και ελπίδα στο Θεό, και δεν υπάρχει περίπτωση η προσευχή του να μην γίνει δεκτή, αν το αντικείμενό της δεν είναι αντίθετο στη σοφία και στο έλεος του Θεού, ή στην πραγματική ευζωία του ικέτη. Αυτό λέγει πολλά. Πιστεύουμε, ωστόσο, ότι δεν εξαπατούμε τους αληθινούς εραστές της προσευχής.

Ο άγιος Ιάκωβος, παροτρύνοντάς μας να προσευχόμαστε «υπέρ αλλήλων», και επιθυμώντας να μας υποκινήσει προς τούτο, λέγει ότι «πολύ ισχύει δέησις… δικαίου ενεργουμένη», και επιβεβαιώνει αυτή την γενική αρχή κι αυτό το πειστικό κίνητρο με το παράδειγμα εκείνου του εξαιρετικού ανθρώπου, τον οποίο πα­ρουσιάζει σαν έναν άνθρωπο όμοιο με μας: «Ηλίας άνθρω­πος ην ομοιοπαθής ημίν, και προσευχή προσηύξατο του μη βρέξαι, και ουκ έβρεξεν επί της γης ενιαυτούς τρεις και μήνας εξ. Και πάλιν προσηύξατο, και ο ουρανός υετόν έδωκε και η γη εβλάστησε τον καρπόν αυτής». Γιατί μας λέ­γει εδώ, ότι ο εργάτης των θαυμάτων Ηλίας «άνθρωπος ην ομοιοπαθής ημίν»; Ακριβώς για να μην αποθαρρυνθούμε, νομίζοντάς τον εξαιρετικό άνθρωπο, από το να τον μιμηθούμε και από το να αποκτήσουμε δύναμη στην προσευχή.

Για να μπορέσουμε και πάλι να καταλάβουμε με πόση ευκολία το κλειδί της προσευχής ανοίγει πνευματικούς και θεϊκούς θησαυρούς, ας κοιτάξουμε ακόμη μια φορά προς το Όρος Θαβώρ, το οποίο προσπαθήσαμε να πλησιάσουμε με τους παρόντες στοχασμούς μας. Ας θεωρήσουμε σο­βαρά ακόμη μια φορά την Μεταμόρφωση του Κυρίου όπως μας δίνεται από τον Ευαγγελιστή: «Και ανέβη εις το όρος προσεύξασθαι. Και εγένετο εν τω προσεύχεσθαι αυτόν το είδος του προσώπου αυτού έτερον». Αν τολμήσουμε απ’ αυτά τα λίγα γνωρίσματα να μαντεύσουμε τους καρδια­κούς λογισμούς του Θείου Ιησού, τότε φαίνεται ότι κατευθυνόμενος προς το Όρος Θαβώρ, ο άμεσος και αποκλειστικός σκοπός Του ήταν όχι η Μεταμόρφωση, αλλά απλώς η προσευχή: «Και ανέβη εις το όρος προσεύξα­σθαι». Φαίνεται ωσάν σε εκείνο το βουνό, ακόμη και τη στιγμή της Μεταμορφώσεως, μοναδικός του σκοπός ήταν η προσευχή: «Και εγένετο εν τω προσεύχεσθαι». Κανέ­νας που στοχάζεται πάνω σε αυτό δεν μπορεί να υποθέσει ως απίθανη την εικασία ότι ο σκοπός της προσευχής του Σωτήρα μας πρέπει να ήταν η προετοιμασία του Ίδιου και των μαθητών Του για το επερχόμενο Πάθος Του και τον Θάνατό Του στο Σταυρό, που δεν είχε παρά πρόσφατα αποκαλύψει, και για τα οποία, στη διάρκεια της ίδιας της Μεταμορφώσεως, ο Μωυσής και ο Ηλίας του μίλησαν. Πώς λοιπόν, μέσα σε αυτή την προσευχή της οδύνης, αποκαλύφτηκε η δόξα; Αυθόρμητα, μπορούμε να πούμε, σαν το άνθος και τον καρπό της προσευχής της πεπληρωμένης ζωντανής δυνάμεως.

Το πνεύμα της προσευχής, ενω­μένο με το Πνεύμα του Θεού, γέμισε την ψυχή του Ιησού με φως. Η υπεραφθονία αυτού του φωτός, που δεν μπορούσε πλέον να περικλείεται μέσα στην ψυχή Του, διαχύθηκε σε ολόκληρο το σώμα Του, έλαμψε στη μορφή Του, και μη βρίσκοντας επαρκή χώρο για να το περικλείσει, φώτισε και μεταμόρφωσε ακόμη και τα ίδια του τα ενδύματα. Εκτεινόμενο ακόμη μακρύτερα, απλώθηκε στις ψυχές των Αποστόλων, αντανακλώμενο στο επιφώνημα του Πέτρου: «Επιστάτα, καλόν έστιν ημάς ώδε είναι!» Υπεισέρχεται στο βασίλειο του αόρατου κόσμου, και τραβά από εκεί τον Μωυσή και τον Ηλία, φτάνει στο ίδιο το στήθος του ουράνιου Πατρός, και κινεί την αγάπη Του σε μια επίσημη μαρτυρία για τον αγαπημένο Του: «Ούτος έστιν ο υιός μου ο αγαπητός!» Ω θαύμα της προσευχής, που αγκαλιάζει με μια πράξη τον ουρανό, τη γη, και τη θεότητα την ίδια! Κανείς να μην πει ότι αυτό το παρά­δειγμα προσευχής δεν μας αφορά, όταν μια πράξη του Θε­ανθρώπου μας αφορά κι εμάς. Διότι σε μας, μολονότι όχι στον ίδιο βαθμό, πρέπει να υπάρξει ό,τι υπήρξε και στον Χριστό: «Τούτο γαρ φρονείσθω εν υμίν», λέγει ο Απόστολος, «ο και εν Χριστώ Ιησού».

Προσευχήσου, θερμά και με όλη τη δύναμη της ψυχής σου, προσευχήσου σταθερά και επίμονα, προσ­ευχήσου σωστά και καθαρά. Και αν δεν θεωρείς τον εαυτό σου άξιο γι’ αυτό, προσευχήσου για την προσευχή την ίδια, και διά της προσευχής θα αποκτήσεις πρώτα την αληθινή και αποτελεσματική προσευχή, και κατόπιν η προσευχή αυτή θα καταβάλει όλα τα πράγματα μέσα σου και θα τα αποκτήσει όλα για σένα· θα σε οδηγήσει στο Όρος Θαβώρ ή θα δημιουργήσει ένα Θαβώρ εντός σου· θα κατεβάσει τον ουρανό στην ψυχή σου και θα ανεβάσει την ψυχή σου στον ουρανό. Αμήν.

(Πηγή: Αγίου Φιλαρέτου Μόσχας, Η Θεολογία της Καρδιάς, εκδ. Ίνδικτος 2008, σσ. 173-185, αποσπάσματα)

Πηγή

Πούτιν για Πάπα: Δεν είναι άνθρωπος του Θεού. Προωθεί μια παγκόσμια κυβέρνηση

   Ὁ Πρόεδρος Πούτιν ἐπιτέθηκε στὸν Πάπα Φραγκίσκο λόγω τῆς προώθησης τοῦ τελευταίου προς μιᾶς πολιτικῆς ἰδεολογίας ἀντὶ τῆς λειτουργίας τῆς Παπικῆς "ἐκκλησίας" καὶ προειδοποίησε ὅτι ὁ ἡγέτης τῆς Καθολικῆς "ἐκκλησίας" «δὲν εἶναι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ». 
   "Ὁ Πάπας Φραγκισκος χρησιμοποιεί το βῆμα του γιὰ νὰ πιέσει πρὸς μία ἐπικίνδυνη ἄκρως ἀριστερὴ πολιτικὴ ἰδεολογία γιὰ τοὺς εὐάλωτους ἀνθρώπους σὲ ὅλο τὸν κόσμο, τοὺς ἀνθρώπους ποὺ τὸν ἐμπιστεύονται λόγω τῆς θέσης του", δήλωσε ὁ Πούτιν. 
   "Ἂν κοιτάξετε τί λέει αὐτὸς (ὁ Πάπας) εἶναι σαφὲς ὅτι δὲν εἶναι ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Τουλάχιστον δὲν εἶναι.... τοῦ Χριστιανικoῦ Θεοῦ. Ὄχι τοῦ Θεοῦ τῆς Βίβλου", δήλωσε ὁ Πούτιν στὸ ναυτικὸ καθεδρικὸ ναὸ τοῦ Ἁγίου Νικολάου στὴν Κροστάνδη. 
  "Ὀνειρεύεται μιὰ παγκόσμια κυβέρνηση καὶ ἕνα παγκόσμιο κομμουνιστικὸ σύστημα καταστολῆς. 
    Ὅπως ἔχουμε δεῖ πρὶν στὰ κομμουνιστικὰ κράτη, αὐτὸ τὸ σύστημα δὲν εἶναι συμβατὸ μὲ τὸν Χριστιανισμό".

Πηγή

ΟI OYΡΑΝΙΕΣ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ

                        

Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου

    Κόποι καὶ μόχθοι, ἀγαπητοί μου, συκοφαν­­τίες καὶ διωγμοί, καὶ τέλος μαρτυρικὸς θάνατος, νά πῶς διήνυσε τὸ στάδιο τῆς ἐπιγείου ζωῆς του ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός. Ἀλλὰ καὶ οἱ ἀπόστολοι δὲν θὰ διέφεραν· θὰ βάδιζαν κι αὐτοὶ τὴν «τεθλιμμένην ὁ­δόν» (Ματθ. 7,14), τὸ ματωμένο δρόμο, ποὺ πρῶ­τος βάδισε καὶ πότισε μὲ τὸ αἷμα του ὁ θεῖος Διδάσκαλός τους.

    Δυστυχισμένοι, οἱ πιὸ δυστυχισμένοι ἀπ᾽ ὅ­λους τοὺς ἀνθρώπους θὰ φαίνονταν οἱ ἀπόστολοι στὰ μάτια τοῦ κόσμου. Γιατὶ ὁ κόσμος ἔ­βλεπε μόνο τὴν πορεία τους καὶ ὄχι τὸ τέρμα αὐ­τοῦ τοῦ δρόμου· ἔβλεπε μόνο τὴν ἀνηφοριά, τὰ κοφτερὰ λιθάρια ποὺ ματώνουν τὰ πό­δια, τ᾽ ἀγκάθια ποὺ πληγώνουν τοὺς διαβάτες, τὰ ἐπικίνδυνα περάσματα ποὺ τρομοκρατοῦν τοὺς δειλούς, τὸν καυστικὸ ἥλιο ποὺ καίει τὸ μέτωπο, τὶς θλίψεις ποὺ κάνουν νὰ τσακίζωνται ἀπ᾽ τὴν ὁδοιπορία καὶ οἱ πιὸ γεν­ναῖοι· ἔβλεπε τοὺς σταυρούς, τὶς φυλα­κές, τὰ σπαθιά, τοὺς τροχούς, τὶς ἀγχόνες, τὰ πολλὰ καὶ ποικίλα βασανιστήρια τῶν ἀποστόλων καὶ μαρτύρων τῆς πίστεως.

   Ὅλα αὐτὰ θὰ ἔβλεπαν οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου καὶ θὰ ἐλεεινολογοῦσαν τοὺς ἀποστόλους. Πόσο δυστυχισμένοι, πόσο ἀνόητοι, πό­σο ἠλίθιοι –θὰ ἔ­λεγαν– φάνηκαν οἱ ἀπόστο­λοι! Ἄφησαν μιὰ μαγεμένη λίμνη, μιὰ ἥ­συχη ζωή, φίλους καὶ συγγενεῖς, γιὰ ν᾿ ἀκολουθήσουν ἕνα Ναζωραῖο καὶ γιὰ χάρι του ἀ­ποφάσισαν νὰ πεθάνουν!…

     Τέτοια θὰ ἔλεγαν οἱ σύγχρονοι τῶν ἀποστόλων. Ἀλλὰ τέτοια λένε καὶ γιὰ τοὺς πιστοὺς καὶ ἀφωσιωμένους ἀκολούθους τοῦ Κυρίου κάθε ἐποχῆς οἱ ἄνθρωποι τοῦ κόσμου, γιατὶ κι αὐτοὶ βλέπουν μόνο τὴν πορεία τοῦ δρόμου καὶ ὄχι τὸ τέρμα.

     Ἂν ὅμως ὁ Κύριος τοὺς ἀξίωνε νὰ δοῦν μὲ τὰ μάτια τῆς πίστεως τὸ τέρμα, τί δηλαδὴ ἐ­πι­φυλάσσει ὁ Κύριος γιὰ τοὺς πιστοὺς ἀκολούθους του, ἄ τότε, τότε θὰ ἄλ­λαζαν σκέψεις καὶ ἄλλες κρίσεις θὰ ἔκαναν· θὰ ἔλεγαν μὲ πεποίθησι καὶ βεβαιότητα, ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς, τοὺς ἀ­πο­στόλους καὶ ἀκολούθους τοῦ Κυρίου, ἄλ­λοι πιὸ εὐτυχισμένοι ἄνθρωποι, καὶ θ᾽ ἀκολουθοῦ­σαν κι αὐτοὶ τὴν ὁδὸ τοῦ Χριστοῦ, ποὺ ὁ­δηγεῖ στὴν θεία δόξα καὶ μακαριότητα.

Όχι των Παπικών, ΟΧΙ των Προτεσταντών, ΟΧΙ των Οικουμενιστών, αλλά το άκτιστον φώς της Μεταμορφώσεως, κτήμα μόνο της Ορθοδοξίας και όσων «ορθοδόξων» την βιώνουν!

-- Αθωνικά άνθη

   Ο Ιησούς είναι κοινή περιουσία, ως Θεός και άνθρωπος, της Ορθοδοξίας, του Καθολικισμού, του Προτεσταντισμού και όλων των αιρετικών ομάδων των δύο τελευταίων. Αλλά το φως Του, το αϊδιον και άκτιστον, είναι κτήμα και θησαυρός αναφαίρετος μόνον της Ορθοδοξίας. Ο Καθολικισμός το ηρνήθη ως θείαν ενέργειαν, παρούσαν εν τη Εκκλησία, ο Προτεσταντισμός το ηγνόησεν, αι άλλαι αιρετικαί μικροομάδες ουδέποτε το είδον. Η Ορθοδοξία ελλάμπεται εξ αυτού, ανεχωνεύθη μετ’ αυτού, ζη με αυτό. Και εντεύθεν η αβυσσαλέα ειδοποιός διαφορά —συν ταις άλλαις— της παμφώτου αγίας Εκκλησίας μας με τας αιρετιζούσας…

Εάν ανατρέξωμεν εις τα μέσα του δεκάτου τετάρτου αιώνος, θα ίδωμεν το χάσμα, όπερ διήνοιξε το σχίσμα, να ευρύνεται, να γίνεται βαθύτερον και να συνειδητοποιήται μία ιστορική και θεολογική τομή μεταξύ Ανατολής και Δύσεως. Και ούτως η μεν Ανατολική Εκκλησία ευρίσκεται εν μυστική συναφεία και μεθέξει με το άγιον φως της Θεότητος του Ιησού, η δε Δυτική, ως αρνούμενη την κατ’ ενέργειαν άμεσον σχέσιν με τον Θεόν, ενεπλάκη «ταις του βίου πραγματείαις» και εγένετο εις εγκόσμιος οργανισμός, μόλις διακρινόμενος από τον «εν τω πονηρώ κείμενον» κόσμον…

Αλλά πέραν της καταδίκης, εις την οποίαν προέβη συνοδικώς η Ορθόδοξος Εκκλησία των δοξασιών του παπισμού, έχομεν πλέον εις την δύσιν ολόκληρον, την κυριαρχίαν του πεπτωκότος ανθρωπίνου λόγου, της φυσικής γνώσεως, μεθ’ όλων των συνεπειών επί του πνευματικού πεδίου.

Εντεύθεν ητόνησεν η διδασκαλία του Ευαγγελίου και των Πατέρων, ο κύκλος των ασκητικών έργων υπεχώρησεν, η καρδία και αι μεταφυσικαί εφέσεις εξηράνθησαν, και γενικώς, το χριστιανικόν βίωμα αντικατεστάθη από ένα νόθον ανθρωπισμόν μεστόν απιστίας και επάρσεως.

Οι Ευρωπαίοι, εν τω μεταξύ, αφέθησαν αποίμαντοι, απληροφόρητοι, λογοκρατούμενοι, και εις τον διάλογον, τον οποίον ανοίγουν με αυτούς ο Παπισμός και ο Προτεσταντισμός, αναδεικνύονται νικηταί, διότι διεξάγεται, κατά το πλείστον, επί λογικού επιπέδου και όχι δια του λόγου του Θεού, όστις υπερβαίνει τον ανθρώπινον λόγον. Ιδού το αποτέλεσμα!...

Εις τον σύγχρονον κόσμον δεσπόζει μία σύγχυσις ιδεών, εν πλήθος φιλοσοφημάτων, εν είδος πνευματικής διαφθοράς, καθολική σχεδόν άρνησις πάσης παραδόσεως και αυθεντικής διδασκαλίας. Εάν εις αυτά προσθέση τις την εκπληκτικήν άνοδον της μορφωτικής και διανοητικής στάθμης, την αναζήτησιν υψηλών προσανατολισμών, την καλλιέργειαν ενός τεχνητού παραδείσου, ένθα πάσα μορφή καλλιτεχνική προσφέρεται ευκόλως προς ικανοποίησιν της άλλα διψώσης ψυχής, θα αντιληφθή πόσον επιτακτική ανακύπτει η ανάγκη, όπως η Ορθόδοξος Εκκλησία ομιλήση δια το Θαβώριον φως.

Μόνον το δυνάμενον να καταυγάση τας καρδίας άκτιστον φως θα διασκεδάση τα ψυχικά ερέβη και θα διαλύση την πλάνην των γοητευουσών συγχρόνων θεωριών. Μόνον μεγάλαι εμπειρίαι θα πείσουν την σύγχρονον ψυχήν του κόσμου, επαιρομένην και μεθύουσαν από τα άθλια υποκατάστατα του όντως μεγάλου και καλού, όπερ κατέχει η Ορθοδοξία.

Φρονούμεν ότι το αίτιον εις το να μη βλέπωμεν διαφοράς μεταξύ Ορθοδοξίας και των έξω αυτής αιρετικών, είναι η απώλεια της αισθήσεως του καταυγάζοντος την Εκκλησίαν του Χριστού Θαβωρίου φωτός. Όσον απομακρυνόμεθα από την λάμψιν του, τόσον τα κριτήριά μας υποχωρούν. Και κατόπιν διαπορούμεν φυσικώτατα: Έχομεν διαφοράς; Ποίας;

Και όντως αι διαφοραί αίρονται, ημών κατερχομένων. Αλλ’ ο κόσμος, οι λαοί, διψούν δια Θεόν. Διψούν δι’ ελευθερίαν ψυχής υπέρ τα σχήματα και τα εγκόσμια ακάθαρτα ύδατα. Πεινούν δια τον ουράνιον άρτον της Ορθοδοξίας. Τα «κεράτια» της Δύσεως δεν είναι τροφή θεοπλάστων ανθρώπων. Είναι τροφή ζώων έστω λογικών. Αλλ’ ο Χριστιανισμός είναί τι πέραν της λογικής, είναι πίστις. Και η προσπέλασις εις την περιοχήν της πίστεως δεν γίνεται δια της λογικής, αλλά δια της καρδίας.

Και η αγία Ορθοδοξία μας αυτήν την οδόν ηκολούθησε, δι’ αυτής εδημιούργησε μίαν μακράν πνευματικήν παράδοσιν, αρχίζουσαν από την καρδίαν, από την «νοεράν προσευχήν» και τον ασκητισμόν της και καταλήγουσαν που; Εις το Θαβώριον φως, εις την όρασιν των ακτίστων ενεργειών του Θεού.

Και αυτήν την οδόν οφείλομεν να καταδείξωμεν εις τον παραπαίοντα σύγχρονον κόσμον. Αι μεγάλαι απάται του διαβόλου και της διεφθαρμένης καρδίας, δεν αποκαλύπτονται δια του πτωχού και περιωρισμένου ανθρωπίνου λόγου. Αποκαλύπτονται μόνον δι’ εκθαμβωτικών ακτινοβολιών. Αυτοί μόνον φωτίζουν τα σκότη, εισέρχονται εις τας καρδίας και, αφού τας καθάρουν, τας καθιστούν ικανάς να ίδουν το Θαβώριον φως, τον σαρκωθέντα Θεόν.

Ιδού ποίον είναι το επιτακτικόν αίτημα των καιρών μας. Και ιδού πως διαγράφεται η αποστολή της Εκκλησίας μας εις την σύγχρονον ανθρωπότητα…

«Αθωνικά άνθη»

Πηγή

Απάντηση Ι.Μ.Μηλοχωρίου στις διώξεις ενός βέρου Οικουμενιστή Μητροπολίτη, που μετέρχεται (τί άλλο;) τις μεθόδους των αιρετικών!

Ανακοίνωση της Ορθόδοξης Ιεράς Μονής Αγίας Παρασκευής Μηλοχωρίου Πτολεμαϊδας

ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΙΩΞΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΣΗ ΜΗΛΟΧΩΡΙΟΥ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΦΛΩΡΙΝΗΣ, Η ΟΠΟΙΑ

ΑΠΑΡΝΗΘΗΚΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΧΩΡΗΣΕ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ  Ή ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΥ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΥ Ή ΓΝΩΣΤΙΚΙΣΜΟΥ, Η ΟΠΟΙΑ ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ ΕΙΣΗΧΘΗ ΨΕΥΔΟ-ΣΥΝΟΔΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟ-ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ :

ΑΠΕΙΛΗ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΜΙΣΘΟΥ ΤΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ π. ΙΓΝΑΤΙΟΥ, Ο ΟΠΟΙΟΣ ΜΙΣΘΟΣ ΔΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΥΤΟΝ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΤΗΣ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ, ΑΝ ΤΟΥΤΟΣ ΔΕΝ ΑΣΚΕΙ ΕΦΕΞΗΣ ΤΑ ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΤΗΣ ΘΕΣΗΣ ΙΕΡΟΚΗΡΥΚΑ ΕΦΗΜΕΡΙΑΚΗΣ ΘΕΣΗΣ ΣΤΟΝ ΕΝΟΡΙΑΚΟ ΝΑΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ, ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΘΕΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΟΡΙΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟ 1998, ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟΠΟΘΕΤΗΜΕΝΟΣ ΩΣ ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ 2002

        Με το υπ’ αριθ. 937/2-8-2017 έγγραφό του (το οποίο επιδόθηκε στον π. Ιγνάτιο από δικαστική επιμελήτρια στις 4-8-2017), ο Μητροπολίτης Φλωρίνης - ο οποίος απαρνήθηκε την Ορθοδοξία και προσχώρησε την Παναίρεση του Οικουμενισμού ή Θρησκευτικού Συγκρητισμού ή Γνωστικισμού, η οποία εισήχθη ψευδο-συνοδικά από την Ψευδο-σύνοδο της Κρήτης - καλεί σε έγγραφη απολογία τον Ορθόδοξο Αρχιμανδρίτη π.  Ιγνάτιο Καλαϊτζόπουλο, Μέλος του Ηγουμενοσυμβουλίου της Ορθόδοξης Ιεράς Μονής μας, μέσα σε τρεις (3) ημέρες από τη λήψη της παρούσας (δηλαδή από τις 4-8-2017 και μέχρι τις 7-8-2017), για τον λόγο ή τους λόγους μη

Δες Τελεβάντο τον κακόδοξο προστατευόμενό σου!

Ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴν Πίστη, ἀλλὰ τὸν ἐνδιαφέρει νὰ μνημονεύουν …τὸ ὀνοματάκι του!!!

  ή με μνημονεύεις πάλι,

ή σου κόβω τον μισθό…

Πάτερ Ιγνάτιος:

Κακό κάνεις στο Μοναστήρι, όχι σε μας….

Δεν υποκύπτουμε..!!!!!

Γράφει ο Βαφειάδης Αναστάσιος

   vafkanast@gmail.com  

   Ο Μητροπολίτης Φλωρίνης χρησιμοποιεί ότι εργαλεία, για να ξεκινήσουν πάλι οι Πατέρες της Ιεράς Μονής Αγίας Παρασκευής την μνημόνευση του.

   Μάλιστα ενοχλήθηκε τόσο πολύ, όχι μόνο από την παύση της μνημόνευσης του, αλλά και από τη μήνυση που έτσουξε ΠΟΛΥΥΥΥΥΥΥ  αρκετούς στο πέρα στρατόπεδο, και έστειλε απειλητικό έγγραφο, ενημερώνοντας τον Πάτερ Ιγνάτιο, ότι ή ξεκινάς πάλι την μνημόνευση, ή σου κόβω τον μισθό……

   Δεν σκέφθηκε όμως ο Μητροπολίτης ότι το Μοναστήρι έχει περάσει από τα χεράκια του Πάτερ Ιγνάτιου και του Πάτερ Μάξιμου Καραβά… και κόβοντας τους τον μισθό, δεν κάνει κακό στους ίδιους, αλλά στο Μοναστήρι…

   ΒΕΒΑΙΑ Η ΣΚΛΗΡΟΠΥΡΙΝΙΚΗ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΜΗΛΟΧΩΡΙΟΥ, ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΕΠ’ ΟΥΡΑΝΙΟ ΠΑΤΕΡΑ, ΧΩΡΙΣ ΙΧΝΟΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥ ΣΤΟΥΣ ΜΑΣΟΝΟΕΒΡΑΙΟΥΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΚΟ-ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ,, ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ ΑΠΟ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΚΑΙΓΕΤΑΙ ΚΑΡΦΙ ΑΝ ΘΑ ΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΤΟΥΣ ΜΙΣΘΟΥΣ ΤΟΥΣ….

   Σεβαστέ Μητροπολίτη, κάντε ένα πείραμα να δούμε τα αποτελέσματα τα οποία θα είναι λυπηρά, για δοκιμάστε να κόψετε τους μισθούς σε όλους τους υφιστάμενους σας, να δείτε πόσοι θα παραμείνουν στην θέση τους και πόσοι όχι… Όλοι θα εξαφανιστούν και θα πάνε σπιτάκι τους... Σιγά μην συνεχίσουν το δήθεν έργο του Χριστού,, χωρίς μισθό…. Πόσο γελασμένοι είστε…

    Ακόμα και σε εσάς αν συμβεί κάτι παρόμοιο,  θα πράξετε το ίδιο, θα αποχωρήσετε από την θέση σας, γιατί ετούτος δω ο κόσμος για Θεό έχει το ευρώ και το δολάριο, και όχι τον έναν και μοναδικό Τριαδικό Θεό….

     Δυστυχώς, ο Αρχι-Αιρετικός Βαρθολομαίος κατάφερε να μολύνει το μεγαλύτερο μέρος της κεφαλής της Ορθοδοξίας, αλλά λογάριαζε χωρίς,, ΤΟΥΣ ΜΟΝΑΧΟΥΣ…

    Μήπως με το να δίνετε συνέχεια, αντί να μετανοήσετε για τις παράλογες επιθέσεις σας σε βάρος της αδελφότητας,  το μόνο που θα καταφέρετε είναι η δραστική συσπείρωση των γνήσιων πιστών με την ΑΝΕΓΕΡΣΗ “ΚΑΘΑΡΩΝ” ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΩΝ;;;;;

   Ξέρετε, τα νέα ταξιδεύουν σε όλο τον πλανήτη με ταχύτητα φωτός, και οι γνήσιοι πιστοί όπου και να βρίσκονται, το λιθαράκι τους θα το βάλουν…!!!! ΜΗΝ ΤΟ ΑΜΦΙΣΒΗΤΕΙΤΕ ΚΑΘΟΛΟΥ…

   Δείτε την επιστολή του Μητροπολίτη και την απάντηση της αδελφότητας…

Να τι κατάφεραν οι "μισθωτοί" Ποιμένες μας: Τελικά «η Εκκλησία δέν έχει λόγο γιά τό τί θά περιλαμβάνη τό μάθημα των Θρησκευτικών»!

Ἐξελίξεις στό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν

Μιά εἰλικρινής καί σταθερή ἄποψη, πού δικαιώθηκε

Πρωτοπρ. Θωμά Βαμβίνη

Μετά τίς τελευταῖες ἐξελίξεις γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν στά Σχολεῖα, τό συμπέρασμα εἶναι τό ἑξῆς:

–Ἡ Πολιτεία προχώρησε στήν ἔκδοση δύο νέων Ὑπουργικῶν Ἀποφάσεων (μιᾶς γιά τά Δημοτικά καί τά Γυμνάσια καί μιᾶς γιά τά Γενικά καί τά Ἐπαγγελματικά Λύκεια) μέ τό περιεχόμενο τοῦ φακέλλου τῶν μαθητῶν γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, βάσει τοῦ Νέου Προγράμματος Σπουδῶν.

–Ἡ ἀρχική πρόταση τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (Μάρτιος 2016) νά γίνη διάλογος ὡς πρός τά μέχρι τότε ἰσχύοντα Ἀναλυτικά Προγράμματα Σπουδῶν καί ὅποιες ἀλλαγές νά συζητηθοῦν μέ βάση αὐτά, ἐξέπεσε.

–Ἡ δεύτερη ἀπόφαση τῆς Ἱεραρχίας (Ὀκτώβριος 2016 καί Μάρτιος 2017) περί Διαλόγου Τριμελοῦς Ἐπιτροπῆς Ἀρχιερέων μέ τό ΙΕΠ (Ἰνστιτοῦτο Ἐκπαιδευτικῆς Πολιτικῆς) γιά τήν ἀλλαγή τῶν Προγραμμάτων τῶν Θρησκευτικῶν, δέν εὐοδώθηκε, ἀφοῦ ὁ «διάλογος» ἔγινε πάνω στά Νέα Προγράμματα Σπουδῶν καί δέν εἶχε κανένα οὐσιαστικό ἀποτέλεσμα.

–Ἐφέτος γιά τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν στά Σχολεῖα θά χρησιμοποιηθοῦν οἱ φάκελλοι τῶν Μαθητῶν βάσει τοῦ Νέου Προγράμματος Σπουδῶν, ὅπως προβλέπεται ἀπό τίς σχετικές Ὑπουργικές Ἀποφάσεις, καί τοῦ χρόνου θά χρησιμοποιηθοῦν καί τά ἀνάλογα βιβλία πού θά καταρτισθοῦν ἀπό τό ΙΕΠ χωρίς καμμία ἄλλη δυνατότητα προτάσεως ἀπό τήν Ἐκκλησία, πλήν τοῦ «να δει μόνο, εάν στέκει η δογματική απόδοση των αποσπασμάτων, που έχουν να κάνουν με την ορθόδοξη πίστη» (Γεράσιμος Κουζέλης, Πρόεδρος ΙΕΠ). Δηλαδή, ἡ Ἐκκλησία δέν ἔχει λόγο γιά τό τί θά περιλαμβάνῃ τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν, ἀλλά μόνον σέ ὅ,τι ἀναφέρεται στήν δογματική της διδασκαλία, ἡ ὁποία θά προσφέρεται στούς μαθητές μαζί μέ ὅλες τίς ἄλλες χριστιανικές ὁμολογίες καί τίς θρησκεῖες τοῦ κόσμου.

Κατόπιν τῶν ἀνωτέρω ἐξελίξεων, ὑπενθυμίζεται ὅτι ἡ στάση, τά ἐπιχειρήματα, ὁ λόγος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου στό θέμα αὐτό ἦταν «προφητικά» καί οἱ ἐξελίξεις δικαίωσαν τίς ἀπόψεις του, πού ἦταν ἀποτέλεσμα μελέτης, ἀλλά καί συζητήσεων μέ εἰδικούς ἐπιστήμονες.

Διά τοῦ λόγου τό ἀληθές καί πρός ἐνημέρωση τῶν ἀναγνωστῶν παρατίθενται τά παρακάτω γεγονότα καί οἱ ἐνέργειες καί οἱ ἀπόψεις τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου κ. Ἱεροθέου γιά τό θέμα τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν στά Σχολεῖα πρωτοβάθμιας καί δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης.

1. Στήν Διαρκῆ Ἱερά Σύνοδο τοῦ Δεκεμβρίου 2015, ὅπου συζητεῖτο τό θέμα τοῦ μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν στήν Ἐκπαίδευση, ὁ Σεβ. Μητροπολίτης κ. Ἱερόθεος κάνει παρέμβαση μέ τήν ὁποία ὑποστηρίζει ὅτι τό μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν στά Σχολεῖα, ὅπως γινόταν τότε (μέχρι καί τά Προγράμματα τοῦ 2006), δέν ἦταν κατηχητικό, ἀλλά ἐπί τό πλεῖστον θρησκειολογικό καί γνωσιολογικό. Ἡ παρέμβασή του συνοδεύεται ἀπό συγκεκριμένη

Είναι φοβερό! Ο ιός της Οικουμενιστικής αιρέσεως έχει σκοτίσει τον νουν των ιερωμένων

... καὶ ἔτσι, «βλέποντες οὔ βλέπουσι καὶ ἀκούοντες οὐ συνιῶσι»!

Είναι «συκοφαντίες» όσα γράφονται για τον Πατριάρχη, Σεβασμιώτατε;

του Βασιλείου Π. Κερμενιώτη

ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΦΟΡΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΑΤΕ ΤΟ KOINO ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΟΥ ΠΙΣΤΟΥ ΛΑΟΥ.

       Σεβασμιώτατε, χαίρετε!

       Φαίνεται, δυστυχώς, ότι το έχετε κάνει συνήθεια κάθε φορά που ομιλείτε στην πανήγυρη του Ναού της Αγίας Παρασκευής Φλωρίνης να προκαλείτε το κοινό αίσθημα του πιστού λαού και να τον σκανδαλίζετε. Πέρυσι, για να δικαιολογήσετε, μάλλον, τις βλάσφημες συμπροσευχές των Οικουμενιστών του Πατριαρχείου με βουδιστές, μουσουλμάνους, ραββίνους, μάγους και άλλους, φτάσατε στο σημείο να πείτε ότι χάρη στις διαθρησκειακές συναντήσεις έχει να γίνει 80 χρόνια παγκόσμιος πόλεμος!

Είναι «συκοφαντίες» όσα γράφονται για τον Πατριάρχη, Σεβασμιώτατε; by Ιστολόγιο katanixis on Scribd

Πηγή

Εάν ετέραν ομολογήσομεν πίστιν, νοσούμεν απιστίαν της πίστεως!

Μοναχός Παΐσιος Καρεώτης

 Η απολογία του αγίου Ιωσήφ, Πατριάρχου Κων/πόλεως, περί της ενώσεως των Εκκλησιών - Ιούνιος 1273

 ➥ Ἐκεῖνος πού διώκεται ἀπό αὐτούς πού φαίνεται ὅτι εἶναι ὁμόπιστοι, λόγω τῆς ὑγιοῦς πίστεως, θά ἔχη μεγαλύτερον στέφανον ἀπό αὐτόν πού μαρτυρεῖ ἀπό εἰδωλολάτρη.

 ➥ Ἐάν λοιπόν αὐτούς πού ὀρθοδοξοῦν, ἀλλά κοινωνοῦν μέ ἑτερόδοξους πρέπει νά τούς ἀποβάλλουμε, πόσο μᾶλλον πρέπει νά ἀποφεύγουμε τούς Ἰταλούς… Πῶς θά ἀγκαλιάσουμε τούς μισητούς στό Θεό καί θά ἔλθουμε σέ κοινωνία μαζί τους; Οὐδαμῶς.

 ➥ Καί πῶς ἑτέραν ὁμολογήσομεν πίστιν,  εἰ μή προφανῶς νοσοῦμεν ἀπιστίαν τῆς πίστεως; 

 ➥ Πρέπει ἀκόμα νά προσέξουμε αὐτούς πού προσποιῶνται ὅτι ὁμολογοῦν τήν ὑγιῆ πίστι, ἀλλά κοινωνοῦν με τούς ἑτερόφρονας, αὐτούς πρῶτα τούς κάνουμε ἐπίπληξι καί ἄν συνεχίζουν νά κοινωνοῦν ὄχι μόνον νά τούς ἔχουμε ἀκοινώνητους, ἀλλά οὔτε καί ἀδελφούς νά τούς ἀποκαλοῦμε.

  ➥  Η εἰρήνη  εἶναι καλή καί οὐδείς τήν ἀμφισβητεῖ, ἀλλά τότε “κρατύνεσθαι τό τῆς εἰρήνης ὄνομα καί πρᾶγμα, ὅταν μή ταῖς τῶν ἁγίων γνώμαις ἀντιταττώμεθα, μηδέ τοῖς ἐκείνων ἀντιπράττωμεν ὅροις”.

    Στὴν δική μας ἐποχή, ἡ ἀπολογία τοῦ Ἁγίου Πατριάρχου Ἰωσήφ ἔχει πολλὰ νὰ μᾶς διδάξη καθὼς τά προβλήματα πού ἔκαναν ἀναγκαῖα τήν σύνταξίν της εἶναι παρόμοια πρὸς τά δικά μας. Οἱ ἐνδοεκκλησιαστικές ἀντιπαλότητες, ἡ ὀξύτητα τῶν ἀντιπαραθέσεων, ἡ ἀφόρητη πίεσι ἐξωεκκλησιαστικῶν παραγόντων, τά ἐπιχειρήματα περί λόγων οἰκονομίας διά μίαν κοινὴν ἑνότητα, εἶναι λίγα ἀπό τά κοινά σημεῖα τῶν δύο ἐποχῶν.

   Πρός τά τέλη τοῦ 1272 εἶχε ἔρθει ἀντιπροσωπεία ἐκ τῆς Ρώμης, κατόπιν αἰτήσεως τοῦ αὐτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγου, ἡ ὁποία ἀπαιτοῦσε ὅτι ἡ ἐκκλησιαστική ἕνωσις Ρώμης καί νέας Ρώμης, πρέπει νά γίνη διά τῆς ἀποδοχῆς τῶν τριῶν «κεφαλαίων», δηλ. τήν ἀποδοχή τοῦ πάπα ὡς πρώτου ἀρχιερέως, τήν ἀποδοχή τῆς ἐκκλήτου καί τό μνημόσυνον τοῦ ὀνόματός του. Ὅλα τά ἄλλα δόγματα, ἤθη καί ἔθιμα τῆς κάθε ἐκκλησίας, θά ἔμεναν ἀνέπαφα. Ἡ κάθε μία, θά κρατοῦσε τήν δική της παράδοσι.

    Ὁ Μιχαήλ Η Παλαιολόγος (1259-1282) ζήτησε τήν θεολογική γνώμη τῶν Ἀρχιερέων, τοῦ Πατριάρχου, πολλῶν μοναστικῶν κέντρων καί λογάδων κληρικῶν. Συγκάλεσε «Διάσκεψι» στήν Κωνσταντινούπολη μέ τήν συμμετοχή τοῦ πατριάρχη Ἰωσήφ καί ἄλλων ἐπισκόπων. Στήν «Διάσκεψι» αὐτή ὁ αὐτοκράτορας ὑποστήριζε ὅτι οἱ διαφορές ἦσαν ἐπουσιώδεις. Ἡγέτης τῶν ἀνθενωτικῶν τότε ἦταν ὁ Ἰωάννης Βέκκος, ὁ ὁποῖος τόνισε, «ὀνομάζονταί τινες αἱρετικοί μή ὄντες τοιοῦτοι, ἄλλοι δέ εἰσί, καίπερ μή ὀνομαζόμενοι» (Γεωργ. Παχυμέρη, V, 12). Ἕνα ἀπό τά μοναστικά κέντρα πού ἀπάντησε πρός τόν αὐτοκράτορα, ἦταν καί τό Ἅγιον Ὄρος. (V. Laurent Darrouzes, Dossier Grecdel΄unionde Lyon, 1273-1277 Paris 1976, σελ. 377-403). Σέ αὐτή τήν «Διάσκεψι» ὁ πατριάρχης Ἰωσήφ ἔκανε ὅρκο ὅτι δέν θά ἀποδεχθῆ τήν ἕνωσι καθώς καί ὅλοι οἱv συνοδικοί. Ἡ «Διάσκεψις» ἀπέτυχε, ἀλλά ὁ αὐτοκράτωρ ἀπεδέχθη προσωπικά τήν λατινική Ὁμολογία πίστεως. Στή συνέχεια ἐκλήθη εἰδικά ὁ πατριάρχης Ἰωσήφ, ἀπό τόν αὐτοκράτορα, νά λάβη σαφῆ θέσι. Ὁ πατριάρχης υἱοθέτησε σέ συνεδρία τῆς Πατριαρχικῆς συνόδου τόν συνταχθέντα, ἀπό τόν μαθητή του Ἰώβ τόν Ἰασίτη, ἀντιρρητικό κατά τῶν λατίνων «τόμον» καί τόν ἀπέστειλε ὡς ἀπολογία του.

    Ὁ αὐτοκράτωρ ἀντέδρασε βίαια, ἀλλά ὁ πατριάρχης παρέμεινε ἀμετακίνητος, καί ἠρνεῖτο τήν ὁποιαδήποτε ὑποχώρησι στίς παπικές ἀξιώσεις. Πιεζόμενος δέ νά ὑποχωρήση γιά τήν ἐπικείμενη ἀποστολή ἀντιπροσωπείας στή σύνοδο τῆς Λυών, ἀναγκάσθηκε νά ἀποσυρθῆ στή μονή Περιβλέπτου (1274). Ἡ ἀντιπροσωπεία τοῦ αὐτοκράτορα, τόν Ἰούλιο τοῦ 1274 στή Λυών, ὑπέγραψε τόν Ὅρκον πίστεως στήν ἕνωσι. Ὁ πατριάρχης Ἰωσήφ, ὡς μή δεχόμενος τίς ἀποφάσεις τῆς συνόδου τῆς Λυών, δέν ἔγινε δεκτός γιά νά ἐπανέλθη στόν πατριαρχικό θρόνο. Ἡ πλειονότης τῆς συνόδου τῶν Ἀρχιερέων, δηλ. 28 Μητροπολίτες μέ τούς ὑποκειμένους ἐπισκόπους τους καί 9 Ἀρχιεπίσκοποι, πιεζομένη ὑπό τοῦ αὐτοκράτορος ὑπέκυψε στό πρόσταγμά του καί ἐνέκρινε τήν ἕνωσι.

Στό συνοδικό γράμμα ἀνεφέρετο: «Ἐπειδήπερ ἅπαντες ἡμεῖς, εἰς ταὐτόν γνώμης γινόμενοι μετά τοῦ Θεοστεφοῦς καί κραταιοῦ ἁγίου ἡμῶν αὐθέντου καί βασιλέως, τήν εἰρήνην τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ ἐκκλησιῶν, τῆς τε ἡμετέραςκαί τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης, ὡς ἐπωφελῆ τε καί σωτήριον τῷ ἡμετέρῳ χριστιανικῷ πληρώματι κατεδεξάμεθα καί τήν ἕνωσιν ἤδη σύν Θεῷ ἐτελέσαμεν –ἐτελέσαμεν δέ ἐπί τούτοις τοῖς προσδιορισμοῖς· πρῶτον ἀρχιερέα καί ἡγεῖσθαι καί λέγειν τόν ἁγιώτατον πάπαν, εἶναι πρός αὐτόν ἔκκλητον ἐκ παντός ἐκκλησιαστικοῦ προσώπου ἀδικεῖσθαι τοῖς ἐνταῦθα δικαστηρίοις ὑπολαμβάνοντος, καί τρίτον ἀναφοράν ἐν τοῖς ἱεροῖς διπτύχοις τοῦ ὀνόματος αὐτοῦ ποιεῖσθαι...» (ὅπ. π. σελ. 321).

   Μάλιστα ἡ σύνοδος αὐτή ἔθεσε καί ἀπαγόρευσι, μετά τήν ὑπογραφεῖσα ἕνωσι νά ἀπαγορεύεται «…προφάσεις συμπλάττειν καί λόγους ἀνακινεῖν κακοτέχνως κατά τῆς τοιαύτης ἐκκλησιαστικῆς ἀποκαταστάσεως...» (ὅπ. π. σελ. 323). Ἀπαγορεύθηκε ἡ ὁποιαδήποτε διαμαρτυρία καί ἀπό τόν ὁποιοδήποτε, εἴτε λαϊκό, εἴτε κληρικό, διότι εἶναι ἐνάντια εἰς τό

"Με τα στάχυα ή τα αγριόχορτα"; --Για τη δίωξη των μοναχών.

 Επιστολή προς τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Φλωρίνης κκ. Θεόκλητο

Σπυρίδων Ζορμπαλάς,  Πάτρα

       Σεβασμιότατε,

     Σας γράφω για να σας εκφράσω την έντονη διαμαρτυρία μου για τις διώξεις των πατέρων των Ι.Μ. Αγ. Παρασκευής και Αγ. Γρηγορίου Παλαμά της μητροπόλεώς σας. Προσωπικά δεν γνωρίζω ούτε εσάς αλλά ούτε και κάποιον από τους πατέρες των εν λόγω μονών. Το συγκεκριμένο θέμα το έχω παρακολουθήσει από τα μέσα ενημερώσεως. Παρακαλώ λοιπόν θεωρήστε την άποψή μου ως μία ενός απλού ορθόδοξου πιστού.

      Από την εξέλιξη των γεγονότων είναι εμφανές ότι δεν έχετε αντιληφθεί τις συνέπειες των επιλογών σας. Επιλέξατε την δίωξη των πατέρων κατόπιν της διακοπής από αυτών του μνημόσυνου σας για λόγους πίστεως. Άλλες επιλογές σας θα μπορούσαν να είναι η διακοπή του μνημόσυνου του πατριάρχη Βαρθολομαίου ή η ανοχή σας προς τους  πατέρες κατά την τακτική άλλων συναδέλφων σας σε παρόμοια θέματα.

      Αυτή την στιγμή σεβασμιότατε είμαστε σε μία εποχή όπου μεγαλώνουν τα στάχυα αλλά και τα αγριόχορτα. Κάποιοι συνάδελφοί σας επέλεξαν εμφανώς το στρατόπεδο του Οικουμενισμού ενώ άλλοι επέλεξαν την σιωπή. Μία σιωπή που δεν είναι λιγότερο ένοχη, διότι σε θέματα πίστεως δεν δικαιούμαστε να σιωπούμε.

     Εκ των πραγμάτων όμως κάποια στιγμή θα παρέλθει αυτός ο καιρός, όλοι θα κληθούν να πάρουν θέση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε αυτό το σοβαρότατο ζήτημα πίστεως και βέβαια θα έρθει και η εποχή της κοπής. Προσωπικά με συγκλονίζει το γεγονός ότι άνθρωποι με μεγάλη προσφορά στη Ορθοδοξία όπως ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος (αναστήλωση της Εκκλησίας της Αλβανίας), ο ηγούμενος Εφραίμ του Βατοπεδίου (αναστήλωση ΙΜ Βατοπεδίου), ο Αργολίδος Νεκτάριος (ανάδειξη Αγ. Λουκά Κριμαίας), έχουν προσβληθεί σοβαρά από το μικρόβιο του Οικουμενισμού.

    Σεβασμιότατε, όταν χειροτονηθήκατε επίσκοπος ορκιστήκατε πάνω στο Ιερό Πηδάλιο ότι θα τηρείτε τους Ιερούς Κανόνες. Παρακαλώ πες τε μου, ειλικρινά πιστεύετε ότι μνημονεύοντας το πατριάρχη Βαρθολομαίο τηρείτε αυτούς τους κανόνες και ορθοτομείτε τον Λόγο της Αληθείας;

     Σεβασμιότατε, είστε θεολόγος και επίσκοπος στο τιμόνι μίας μητρόπολης που ο προκάτοχός σας π. Αυγουστίνος την είχε κάνει το καμάρι της Ελλάδος. Τουλάχιστον σεβαστείτε την παρακαταθήκη που αυτός σας άφησε.

       Παρακαλώ θερμά, αναθεωρήστε τις απόψεις σας όσο έχετε ακόμα χρόνο.

    Στο χέρι σας είναι να επιλέξετε αν τελικά θα είσαστε με τα στάχυα ή τα αγριόχορτα.

     Ο Πανάγαθος Θεός να σας φωτίζει πάντοτε.

Μετά τιμής,

Σπυρίδων Ζορμπαλάς

Σολωμού 10, Πάτρα 26222

Πηγή

Επιβεβαιώνει την προσήλωσή του στις διαταγές του πατρ. Βαρθολομαίου ο μητρ. Φλωρίνης! --Συνεχίζει τις διαδικασίες διώξεων!

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΔΟΥΜΕ ΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΜΑΣ

 Γράφει: ο Αρχιμανδρίτης Παΐσιος Παπαδόπουλος

   Μολονότι είναι καιρός νηστείας και προσευχής για την Εκκλησία και οι πιστοί άνθρωποι το διάστημα αυτό τον νου τους τον έχουν στραμμένο στην Κυρία Θεοτόκο να την παρακαλέσουν θερμά για τα αιτήματά τους, μάλιστα σε μια φάση που η πατρίδα μας οδυνάται, εν τούτοις ορισμένοι στην διοίκηση της Εκκλησίας μας στέλνουν στα μοναστήρια δικαστικούς επιμελητές για να μας ταράξουν και να χάσουμε την λίγη προσευχή που προσπαθούμε να βρούμε μέσα στην όλη σύγχυση που δημιούργησε η αίρεση του οικουμενισμού.

Χθές έλαβα έγγραφο δια του οποίου με καλεί η Μητρόπολις Φλωρίνης να απολογηθώ εντός τριών ημερών. Δεν θα απαντήσω όμως τώρα μολονότι μου γράφουν ότι αν δεν απολογηθώ εντός τριών ημερών θα διακοπεί η μισθοδοσία μου τον επόμενο μήνα.

Στην Εκκλησία αυτός που ορίζει δεν είναι ο καθείς αλλά ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός αφού αυτός είναι η κεφαλή της Εκκλησίας και οι πιστοί, κληρικοί και λαϊκοί, είμαστε σώμα Χριστού. Τα σώμα δεν άρχει

Οι Άγιοι Επτά Παίδες εν Εφέσω

 Μαξιμιλιανός, Ἐξακουστοδιανός, Ἰάμβλιχος, Μαρτινιανός, Διονύσιος, Ἀντωνῖνος (κατ’ ἄλλους Ἰωάννης) καὶ Κωνσταντῖνος

Στὰ μέσα του 3ου αἰῶνα μ.Χ., ὅταν ὁ αὐτοκράτωρ Δέκιος ἄναψε τὸ καμίνι τῶν διωγμῶν καὶ χωρὶς καμιὰ διάκριση βασάνιζε καὶ σκότωνε νέους καὶ γέρους, τότε καὶ οἱ ἑπτὰ παῖδες, Μαξιμιλιανός, Ἐξακουστοδιανός, Ἰάμβλιχος, Μαρτινιανός, Διονύσιος, Ἀντωνῖνος καὶ Κωνσταντῖνος, γιὰ νὰ μὴν ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους, ἀφοῦ διαμοίρασαν τὰ ὑπάρχοντά τους στοὺς φτωχούς, ἔφυγαν ἀπὸ τὴν πόλη καὶ κρύφτηκαν σὲ κάποια σπηλιά, μέχρι νὰ πάψει ὁ διωγμός. Ἐπειδή, ὅμως, ὁ κίνδυνος ὁλοένα καὶ πλησίαζε στὴν κρυψώνα τους, προσευχήθηκαν ὅλη τὴ νύκτα νὰ πάρει ὁ Θεὸς τὶς ψυχές τους, χωρὶς νὰ πέσουν στὰ χέρια τοῦ Δεκίου. Ὁ Θεὸς ἄκουσε τὴ δέησή τους, καὶ τὸ πρωὶ κοιμήθηκαν χωρὶς νὰ ξυπνήσουν. Μετὰ 194 χρόνια, ἐπὶ Θεοδοσίου τοῦ Μικροῦ, στὴν Ἔφεσο κάποια αἵρεση διακήρυττε ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνάσταση νεκρῶν. Ἐκείνη, λοιπόν, τὴν ἐποχή, κάποιο παιδὶ στὴν ἀγορὰ τῆς Ἐφέσου ψώνισε ψωμὶ μὲ τὸ νόμισμα τῆς ἐποχῆς τοῦ Δεκίου. Αὐτὸ προκάλεσε ἔκπληξη. Πῆραν, λοιπὸν τὸ παιδὶ καὶ τὸ ἀνέκριναν. Κατόπιν, πῆγαν στὴ σπηλιὰ καὶ βρῆκαν ζωντανὰ καὶ τὰ ὑπόλοιπα παιδιά. Τότε ὅλοι κατάλαβαν ὅτι εἶναι θαῦμα Θεοῦ, γιὰ νὰ ἀποδειχθεῖ ὅτι «ἀνάστασιν μέλλειν ἔσεσθαι νεκρῶν, δικαίων τε καὶ ἀδίκων». Δηλαδή, ὅτι μέλλει νὰ γίνει ἀνάσταση νεκρῶν, καὶ τῶν δικαίων καὶ τῶν ἀδίκων. Ἀπολυτίκιο. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως. Θείῳ Πνεύματι, ἀφθαρτισθέντες, πολυχρόνιον, ἤνυσαν ὕπνον, οἱ ἐν Ἐφέσῳ ἑπτάριθμοι Μάρτυρες καὶ ἀναστάντες πιστοὺς ἐβεβαίωσαν, τὴν τῶν ἀνθρώπων κοινὴν ἐξανάστασιν· ὅθεν ἅπαντες, συμφώνως τούτους τιμήσωμεν, δοξάζοντες Χριστὸν τὸν πολυέλεον. Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ. Οἱ τὰ τοῦ κόσμου ὡς φθαρτὰ παριδόντες, καὶ τὰς ἀφθάρτους δωρεὰς εἰληφότες, διαφθορᾶς διέμειναν θανόντες παρεκτός· ὅθεν ἐξανίστανται, μετὰ πλείονας χρόνους, ἅπασαν ἐνθάψαντες, δυσμενῶν ἀπιστίαν· οὓς ἐν αἰνέσει σήμερον πιστοί, ἀνευφημοῦντες, Χριστὸν ἀνυμνήσωμεν. Μεγαλυνάριον. Δόγμα ἀκυροῦται νεκροποιόν· οἱ γὰρ θεῖοι Παῖδες, ἀναστάντες ἐκ τῶν νεκρῶν, ἐδήλωσαν πᾶσι, τὴν μέλλουσαν γενέσθαι, ἐν τῇ ἐσχάτῃ ὥρᾳ, βροτῶν ἀνάστασιν. Πηγή